Original subtitles

‫[پرده‌ی دوم]

‫نقشه‌ات عجیبه.

‫نقشه من؟

‫تا حالا چند بار بهت کمک کردم؟

‫آره، واقعا دوست خوبی هستی. ‫در این مورد شکی نیست.

‫نباید هم شکی باشه.

‫ببین، من در مجموع مشکلی ندارم.

‫صرفا قبل وارد عمل شدن باید ‫ یه سری چیزها رو بدونم.

‫مشکلش چیه؟

‫چرا باید مشکلی در کار باشه؟

‫احمق که نیستم. حتما مشکلی هست.

‫ویلی، قول می‌دم مشکلی نیست.

‫- ولمون کن. ‫- مشکلی نیست!

‫زشتی چیزیه؟

‫گوش نمی‌کنی چی می‌گم.

‫خیلی خوشگله.

‫خوشگله، خوش هیکله.

‫چرا انقدر مشکوکی؟

‫چون یه چیزی این وسط درست نیست.

‫یه دختر خوشگل دنبالته.

‫باشه، این با عقل جور در میاد.

‫و جای این‌که خودت بری سراغش...

‫من رو می‌فرستی جلو؟

‫آره، کاملا واضحه.

‫نه، اصلا هم واضح نیست.

‫گوش نمی‌کنی چی می‌گم ویلی.

‫این قضیه یه چیزیش بو داره.

‫حقیقت رو بگو. حرف بزن. ‫چی شده؟

‫چیزی نشده.

‫هیچی بو دار نیست.

‫فقط بدبینی.

‫نیستم.

‫من تو رو می‌شناسم. ‫مطمئنا یه مشکلی هست.

‫حرف بزن.

‫ترنسی چیزیه؟

‫این مزخرفات چیه؟

‫این‌ها رو از کجات در میاری؟

‫حالا چه فرقی می‌کنه؟

‫خیلی فرق می‌کنه.

‫از این نظر ما شبیه هم نیستیم.

‫تو هر دو طرف بازی می‌کنی. ‫من صبر دارم، خب...

‫ولی اگه طرف مرد بوده باشه نگاهش هم نمی‌کنم.

‫حالم به هم می‌خوره.

‫ساکت شو احمق!

‫صرفا گفتم.

‫نباید بگی.

‫چرا؟

‫چون تنها نیستیم. ‫دارن ازمون فیلم می‌گیرن.

‫آره راستی، ببخشید.

‫ببخشید. منظوری نداشتم.

‫ببخشید.

‫منظورم این بود که...

‫- بذار از اول بگم. ‫- آره، دوباره بگو.

‫یعنی اگه خانمی که می‌خوای باهاش ‫ آشنا شم مرد بوده باشه...

‫نه، اشتباهه، «خانمه سابقا مرد بوده باشه.»

‫من مثل تو باسواد نیستم!

‫- بگو. ‫- ولش کن!

‫- خب؟ ‫- اگه این خانم مرد بوده باشه...

‫آره.

‫من نمی‌تونم...

‫چطوری بگم؟

‫با ایشون کاری کنم...

‫صرفا بخاطر این‌که گرایش جنسی من...

‫متاسفانه بهم اجازه چنین کاری رو نمی‌ده.

‫با این وجود به این افراد احترام می‌ذارم...

‫و تفاوتشون از نظرم قابل احترامه.

‫خیلی خنگی. ولش کن...

‫بخش تنفر رو حذف کردم دیگه.

‫آره، شنیدیم.

‫به خدا منظوری نداشتم.

‫بس کن. داری بدترش می‌کنی.

‫قسم می‌خورم که ازشون متنفر نیستم.

‫صرفا از نظر من...

‫با هم دنیای متفاوتی داریم...

‫یعنی در دنیای من...

‫یه خانم نمی‌تونه...

‫چطوری بگم؟

‫آلت تناسلی بیرونی داشته باشه. عمرا!

‫بس کن! خواهش می‌کنم!

‫آخه اصلا حتی تصورش هم سخته.

‫انگار تخیلیه.

‫اگه زنی رو تصور کنم...

‫که آلت تناسلی مردانه داره...

‫مغزم به هم می‌ریزه.

‫ساکت! مغزت رو ول کن.

‫صرفا گفتم.

‫ولش کن. داری عصبیم می‌کنی.

‫داریم از موضوع منحرف می‌شیم. ‫ولش کن.

‫صرفا خواستم توضیح بدم.

‫ببخشید.

‫خب...

‫فلورنس ترنس نیست.

‫مادرزادی زن بوده.

‫و خیلی هم خوشگله.

‫باشه.

‫باور می‌کنم.

‫خوبه.

‫حالا می‌شه یه سوال ساده در این مورد بپرسم؟

‫چه سوالی؟

‫اگه دوست‌دخترت انقدر خوشگله...

‫چرا می‌خوای من به جات بکنمش؟

‫گوش نمی‌کنی من چی می‌گم.

‫چون نمی‌تونم!

‫منظورت چیه؟

‫نمی‌تونم بکنمش!

‫نمی‌تونم. ایتالیایی بگم؟

‫نمی‌شه دیگه.

‫یعنی تو، زن‌باز بزرگ...

‫خوش‌گذرون معروف که همیشه با زن‌هاست...

‫نمی‌تونی با یه زن خوشگل باشی؟

‫نه، نمی‌تونم. قضیه فیزیکیه.

‫پس فیزیکیه. دیدی درست می‌گفتم؟ ‫خوشگله.

‫- نه، احمق! ‫- منطقیه.

‫ویلچریه؟ نگو که معلوله!

‫انقدر از این مزخرفات نگو!

‫- تف توش! ‫- چیه؟

‫می‌خوای کنسلمون کنن؟

‫هر چی که به ذهنت می‌رسه رو نگو.

‫ما رو توی دردسر می‌اندازی.

‫درست رفتار کن و دیالوگ‌هات رو بگو.

‫دیالوگ‌هات رو بگو.

‫من معلول‌ها رو مسخره نکردم. ‫صرفا گفتم.

‫جرم که نیست. آروم باش.

‫نه، کافیه!

‫اصلا نمی‌تونم آروم باشم!

‫نمی‌شه با چنین موضوعات ظریفی شوخی کرد ویلی.

‫ولش کن، خب؟

‫می‌ری بیرون مشروب بخوری در موردش حرف بزن، ‫اینجا نزن!

‫من می‌خوام شغلم رو حفظ کنم. ‫فقط موضوع تو نیست.

‫می‌شنوی چی می‌گی؟ ‫«می‌خوام شغلم رو حفظ کنم.»

‫چون کلمه «معلول» رو گفتم می‌ترسی اخراج بشی؟

‫- واسم مهم نیست... ‫- درست نیست.

‫یه سری چیزها رو نباید بگی دیگه! ‫من که قوانین رو درست نکردم.

‫باشه.

‫- الان انجامش بدیم؟ ‫- نه.

‫باشه، دیالوگ‌هات رو بگو.

‫ادامه بده.

‫رسانه‌ها مل گیبسون رو نابود کردن ‫چون که صرفا اسم یهودی‌ها رو آورد بود.

‫- داری از عمد می‌گی دیگه؟ ‫- خب جالبه.

‫آره، خیلی جالبه. ‫ولی باید سکانس رو ضبط کنیم.

‫وقت نداریم. الان وقتش نیست ویلی.

‫ادامه بده.

‫اگه انقدر ناراحت می‌شی، دیگه حرف نمی‌زنم.

‫ساکت می‌شم، ولی همچنان... ‫پس بیا ادامه بدیم.

‫چی باید می‌گفتم؟

‫داشتیم در این مورد حرف می‌زدیم ‫که من نمی‌تونم با فلورنس بخوابم.

‫آره، گفتی که موضوع فیزیکیه.

‫من اصلا بهش جذب نمی‌شم، ‫متوجه می‌شی؟

‫خیلی خوشگله، ولی اصلا نمی‌تونم!

‫پس قضیه فیزیکی نیست. ‫بحث شیمیه

‫آره، می‌شه گفت شیمیه.

‫از بوش خوشم نمیاد...

‫از دست‌هاش...

‫یا از صداش. از هیچیش!

‫نمی‌شه دیگه.

‫خب این رو می‌تونی بهم بگی.

‫متوجه می‌شم. خوشگله. ‫ولی از نظرت جذاب نیست.

‫دقیقا. همین یه ساعت طول کشید!

‫خب واسه چی تمومش نمی‌کنی؟

‫چرا بهش نمی‌گی که نمی‌شه ‫ و نمی‌فرستیش پی کارش؟

‫چرا من رو قاطی قضیه می‌کنی؟

‫چون دائما اصرار می‌کنه.

‫دو ماه بهش جواب رد دادم!

‫ولم نمی‌کنه، خیلی بده!

‫یعنی روانیه؟

‫نه!

‫گمونم از من خوشش میاد دیگه.

‫دائما بهم زنگ می‌زنه و پیام می‌ده.

‫فقط حواسش رو از من پرت کن.

‫اگه عاشقت شده باشه که من از پسش برنمیام.

‫ول کن ویلی.

‫برو و باهاش لاس بزن دیگه!

‫ده دقیقه طول می‌کشه. کاری نداره.

‫اگه از تو خوشش میاد قطعا بخشیش بخاطر پولته.

‫چی؟

‫چطوری من برم توجه‌اش رو جلب کنم؟

‫من خونه مادرم زندگی می‌کنم، ‫نمی‌تونم...

‫این چه ربطی داره؟

‫الکی خودت رو سرزنش نکن. ‫تو خوشتیپی!

‫آدم خوبی هستی. ‫چرا نباید بخوادت؟

‫ممنون که می‌گی.

‫- خب حقیقته. ‫- لطف داری.

‫آدم خوبی هستی ویلی.

‫تو هم سکسی هستی.

‫ببین، ما اصلا...

‫اصلا...

‫مثل هم نیستیم.

‫من آدم سنتی‌ای هستم. ‫من رو که می‌شناسی.

‫اولا که خیلی عوضی‌ای.

‫به نظرت خنده داره؟

‫اگه بگم «کونی» به نظرت خنده داره؟ ‫راستش رو بگو!

‫وقتی می‌گیش...

‫راستش خجالت آوره.

‫ادامه بده.

‫خیلی‌خب، بیا ادامه بدیم.

‫قبول می‌کنم.

‫خوبه.

‫خب پس بیا سناریو ایده‌آل رو تصور کنیم. ‫واسه جمع‌بندی.

‫ادامه بده.

‫من می‌رم پیش فلورنس زشته...

‫خوبه.

‫- و ختم ماجرا. ‫- درسته.

‫بعد میاد سراغ من. ‫کل قضیه همینه.

‫احساساتی می‌شه. ‫از من خوشش میاد.

‫- تو رو بی‌خیال می‌شه. ‫- دقیقا!

‫فقط همین رو می‌خوام. ‫که من رو بی‌خیال بشه.

‫خیلی‌خب. حالا چی گیر من میاد؟

‫شوخی می‌کنی؟

‫- من چی گیرم میاد؟ ‫- هیچی دیگه.

‫به دوستت کمک می‌کنی. همین.

‫همین خیلیه. چیه؟

‫- صبر کن. ‫- فکر کردم...

‫وای خودشه!

‫هر نیم ساعت بهم زنگ می‌زنه.

‫بذار عکسش رو ببینم.

‫عکس سگ گذاشتم. خیلی عصبانیم می‌کنه.

‫بله فلورنس؟

‫خوبی؟

‫آره، خوبم.

‫خواستم خبرت رو بگیرم.

‫آره، دارم میام.

‫تقریبا رسیدم.

‫زیاد دور نیستم. ‫هنوز می‌خوای من رو ببینی؟

‫آره، عالیه، عالیه.

‫واقعا می‌خوام ببینمت.

‫من هم همین‌طور.

‫آره فلورنس.

‫خوبه.

‫و می‌خواستم بگم که...

‫نترسی‌ها، ولی دارم با بابام میام.

‫قراره صرفا من رو برسونه.

‫گفتم به هم معرفیتون کنم.

‫فقط یه پنج دقیقه.

‫آهان، باشه، باشه.

‫مشکلی نداری؟

‫نه، نه.

‫باشه. می‌بینمت.

‫می‌بینمت.

‫بوس. بوس. خداحافظ.

‫خیلی‌خب.

‫دوست داره ببینتت.

‫واقعا امیدوارم ازش خوشت بیاد بابا.

‫چون به نظرم خیلی برام مناسبه.

‫گوش کن عزیزم.

‫می‌دونی چیه...

‫من دیگه نمی‌تونم. ‫بی‌خیال می‌شم.

‫چیکار می‌کنی؟

‫نمی‌خوام انجامش بدم. ‫بی‌خیال می‌شم.

‫تمومه. نمی‌تونم!

‫چی شده؟

‫داشت خوب پیش می‌رفت.

‫دیگه نمی‌تونم تظاهر کنم. ‫خسته شدم.

‫کاری از دستم برنمیاد.

‫دیگه بهش باور ندارم. ‫نمی‌تونم.

‫لزومی نداره خودم رو توجیه کنم. ‫می‌رم دیگه. تمام.

‫نمی‌تونی وسط فیلم بی‌خیال بشی.

‫چرا می‌تونم. و می‌شم.

‫مشخصا می‌تونم. من آزادم.

‫آزادم!

‫- تموم نشده! ‫- نشده؟

‫می‌دونی چیه؟ تو اصلا سعی نمی‌کنی بفهمی.

‫فقط ولم کن!

‫چی شده؟ چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟

‫دیگه حوصله این فیلم‌های احمقانه رو ندارم.

‫بسه دیگه. دیگه که دهه هشتاد نیست.

‫فایده‌ای نداره!

‫کسی دیگه به این داستان‌های عاشقانه ‫ اهمیت نمی‌ده. قدیمی شدن!

‫دیگه وقتشون به سر رسیده.

‫کل دنیا توی آشوبه. ‫متوجه نشدی؟

‫لزومی نداره سرم داد بزنی.

‫من که آشوب نکردم. ‫تقصیر من نیست.

‫همچنان می‌تونیم کارمون رو انجام بدیم. ‫من متوجه ربطش نمی‌شم.

‫نمی‌شی؟

‫حتی وقتی آب تموم شده...

‫و ملت سر یه تیکه نون کشته می‌شن...

‫همچنان به بازیگری ادامه می‌دی، ‫بی‌توجه به دنیای اطرافت؟

‫انگار که همه‌چیز مرتبه؟

‫آره خب، چرا که نه؟

‫جوابت همینه؟ «آره خب، چرا که نه؟»

‫دیگه چیزی نداری بگی؟

‫خب نه، چرا. نمی‌دونم!

‫وقتی تایتانیک داشت غرق می‌شد ‫نوازنده‌ها همچنان می‌نواختن.

‫ما هم همینیم دیگه؟

‫فیلم جیمز کامرون بود، واقعیت نبود!

‫- معلومه واقعی بود! ‫- نه نبود!

‫- شایعه بود. ‫- نبود!

‫- واسه این بود که ملت رو گول بزنه... ‫- اول تحقیق کن!

‫واسه این بود که ملت فکر کنن هنرمندها شجاعن.

‫- مزخرفه! ‫- نیست.

‫ول کن.

‫نوازنده‌ها ادامه دادن...

‫تا این که از سرما یخ زدن. خب؟

‫- و خیلی زیبا بود. ‫- زیبا!

‫پس من هم مسیرشون رو ادامه می‌دم. ‫تا جایی که بتونم به بازیگری ادامه می‌دم.

‫نمی‌تونی نظرم رو عوض کنی، خب؟

‫به کارم ادامه می‌دم.

‫فقط یه چیزی... ما توی تایتانیک نیستیم. ‫می‌دونی دیگه.

‫موضوع 2000 نفر آدم توی یه ‫کشتی درحال غرق شدن نیست.

‫جهنم روی زمین به پا شده.

‫آشوب جهانیه. ‫غرق شدن کشتی جهانیه!

‫همه داریم غرق می‌شیم!

‫ولی تو مشکلی نداری دیگه؟

‫راحتی، مگه نه؟

‫نسل بشر به آخرش رسیده...

‫و می‌خوای که قبول کنم دخترم توی ‫ یه فیلم مستقل بازی می‌کنه؟

‫احمقی دیگه. احمق!

‫آره، احمقم!

‫خب؟ فیلم ساختن هرگز فایده‌ای نداشته.

‫خیال کردی با فیلم‌های درجه سه ‫ جان ملت رو نجات می‌دیم؟

‫نه، واسمون مهم نیست.

‫واسه همینه که فیلم‌ها خوبن. ‫چون هدفی ندارن. خب؟

‫خب خوبه، عالیه!

‫خوشحالم که بهت خوش می‌گذره.

‫ولی حاضری رایگان انجامش بدی؟

‫حتی جواب هم نمی‌دم.

‫مهمه. حاضری همچنان دیالوگ‌های مسخره بگی...

‫و توی فیلم‌های مستقل لخت بشی...

‫ولی پولی واسه خرید لباس ‫ و جواهرات دریافت نکنی؟

‫می‌دونی چیه؟ دهنت رو ببند. ‫خب؟

‫دهنم رو می‌بندم.

‫من وارد بازیت نمی‌شم.

‫انرژی منفیت باشه واسه خودت. ‫خب؟

‫کاملا مزخرفه! ‫نمی‌فهمی داری چی می‌گی!

‫تظاهر می‌کنم حرف‌هات رو نشنیدم...

‫وگرنه روانی می‌شم.

‫خیلی‌خب، بی‌خیالش.

‫باید ادامه بدیم. ادامه می‌دم.

‫من حرفه‌ایم. ‫دیالوگ‌هام رو می‌گم.

‫ادامه بده. می‌شنویم.

‫- داریم می‌شنویم. ‫- باشه.

‫بابا...

‫امیدوارم ازش خوشت بیاد. ‫چون من خیلی ازش خوشم میاد.

‫نهایت تلاشت همینه؟ ‫همین رو فقط بلدی؟

‫تف توش! کثافت!

‫بعدا بهتر می‌شم. خودت می‌دونی دیگه.

‫حین تدوین درستش می‌کنن. ‫ویرایش می‌شه. موسیقی میاد روش...

‫تظاهر نکن خودت خیلی بی‌نقصی.

‫دائما بخاطر تیکت متوقف می‌شی!

‫- چی؟ ‫- تیک‌هات!

‫الان؟

‫خودم می‌فهمم کی تیک دارم. ‫ولی الان ندارم.

‫پس ولش کن.

‫واسم مهم نیست.

‫خیلی کار زشتیه که به اون اشاره کنی. ‫حقارت محضه.

‫خیلی زشته.

‫زشت.

‫بیچاره. از تیک‌هاش حرف می‌زنه.

‫جرئت داشته باش! کارت رو بکن!

‫- علامت من رو بده. ‫- باشه می‌دم، مشکلی نیست.

‫- ادامه بده. ‫- می‌بینی چقدر مزخرف می‌شه. آماده باش.

‫گوش کن عزیزم...

‫واقعا فکر می‌کنی...

‫صبر کن.

‫ببین عزیزم، واقعا فکر می‌کنی ‫ نقش پدرته که...

‫چی باید می‌گفتم؟

‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که...

‫خیلی‌خب، فهمیدم.

‫ببین عزیزم...

‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که...

‫مردی که دوست داری رو قضاوت کنه؟

‫من بی‌توجه به رنگ پوست و مذهبش می‌پذیرمش.

‫پدرها باید از دخترشون حمایت کنن.

‫راضی شدی؟

‫می‌فهمی چه جمله مزخرفیه؟

‫یا کَری؟

‫- تو کری. ‫- نه، خیلی خوبه.

‫داستان ساده‌ایه. کاملا درکش می‌کنم.

‫در هر صورت سکانسیه که ‫سکانس بعدی رو توضیح می‌ده...

‫بعدا متوجه می‌شن.

‫نباید منتظر بمونیم که متوجه بشن. ‫متوجه نیستی؟

‫وقت نداریم.

‫داریم غرق می‌شیم!

‫همه چیز داره خراب می‌شه!

‫جنگ شده. منابع دارن تموم می‌شن.

‫یه لحظه.

‫بله.

‫نه، فیلم نمی‌گیریم... ‫خب، نه راستش.

‫واسم مهم نیست. بگو.

‫کی؟

‫ای وای!

‫باشه، بهت زنگ می‌زنم.

‫نه، زنگ می‌زنم.

‫- چی شده؟ ‫- تف توش.

‫جدیه؟

‫خیلی بده!

‫چی شده؟

‫- پل توماس اندرسن رو می‌شناسی؟ ‫- نه. خب، آره.

‫پل توماس آندرسن می‌خواد ‫ توی فیلم بعدیش بازی کنم.

‫وای.

‫من رو ترسوندی!

‫فکر کردم یه نفر مُرده!

‫نشنیدی چی گفتم؟ ‫پل توماس اندرسن!

‫عجیبه. واقعا عجیبه.

‫- که چی؟ ‫- عالیه. ولی مگه خسته نشده بودی؟

‫می‌دونستم دیر یا زود جواب می‌ده!

‫چهل سال زحمت کشیدم... ‫بالاخره جواب داد!

‫بزرگ‌ترین کارگردان دنیا من رو ‫ واسه فیلم بعدیش می‌خواد.

‫چه شوکه کننده.

‫بزرگ‌ترین شوک ممکنه!

‫ببخشید که بدرفتاری می‌کردم.

‫الان حالم بهتره.

‫خب... بیایید از اول بریم.

‫برگشتم!

‫بریم توی کارش.

‫- بیا ایستاده انجامش بدیم، خب؟ ‫- باشه.

‫از توی ماشین خیلی بهتره.

‫- باشه؟ ‫- آره.

‫خیلی‌خب، بیا.

‫گوش کن عزیزم...

‫واقعا فکر می‌کنی نقش پدرته که مردی ‫ که دوست داری رو قضاوت کنه؟

‫من بدون توجه به رنگ پوست و مذهبش می‌پذیرمش.

‫پدرها باید از دخترشون حمایت کنن. ‫همین.

‫باشه.

‫ممنون بابا.

‫بیا. دوست دارم ببینمش.

‫باشه، حتما.

‫می‌خوام برم قدم بزنم و قارچ بچینم.

‫نه، نمی‌شه.

‫آشنا شدن با هم دیگه...

‫الان نمی‌تونیم دیگه. چی بگم؟

‫یارویی که دختره پیششه...

‫- هم اتاقیش؟ ‫- آره، همون.

‫- شرکت بزرگیه؟ ‫- آره، خیلی بزرگه.

‫ولی اگه می‌خوایم دسامبر یه سفر خوب بریم...

‫[رستوران «پرده‌ی دوم»]

‫سلام.

‫- خوبی؟ ‫- خوبم.

‫- پدرم. ‫- سلام.

‫دیوید تویی؟

‫- دیوید. درسته. ‫- بسیارخب.

‫سر راه ویلی رو دیدم. ‫دوستم.

‫پس با ویلی آشنا بشید.

‫سلام ویلی.

‫امیدوارم مشکلی نداشته باشه که باهامون بیاد.

‫- امیدوارم ناراحت نشید. ‫- اصلا.

‫نه، اشکالی نداره!

‫- بریم یه نوشیدنی بخوریم. ‫- حتما.

‫می‌شه خصوصی حرف بزنیم؟

‫چرا؟

‫می‌فهمی.

‫ما الان میاییم.

‫فقط سریع یه سیگاری بکشیم.

‫چی شده؟

‫- وسط سکانس؟ ‫- یه لحظه.

‫زود میاییم. فقط یه لحظه.

‫- هر جایی می‌شه نشست؟ ‫- آره.

‫- اینجا مشکلی نداری؟ ‫- بشین!

‫عجب عوضی‌ایه.

‫- گیلامه؟ ‫- آره.

‫خیلی روی مخه!

‫از همین الان حوصله‌اش رو ندارم.

‫قراره کار خیلی سختی بشه.

‫اصلا خوب نیست.

‫واقعا عصبانیم که اینجام.

‫شرمنده. تقصیر تو نیست.

‫مشکلی نیست.

‫چیکار کنم؟

‫باید بتونی که...

‫طرف رو از هنرمند درونش جدا کنی.

‫خب، هر دوشون مزخرفن.

‫پس سخت‌تره.

‫مارتین اسکورسیزی؟

‫قدیمی‌ها رو ول کن بابا. ‫یه کارگردان بزرگ و مدرن.

‫یه غول!

‫کارگردان مدرن و بزرگ...

‫تارانتینو؟

‫نه، باهوش‌تر.

‫خیلی سوال و جوابت مسخره‌ست. بگو دیگه.

‫- حاضری؟ ‫- بگو.

‫پل توماس اندرسون

‫وای، اون!

‫- خوبه... ‫- خیلی‌خب...

‫واقعا خیلی محشره.

‫آره، دست‌خوش.

‫آره. باحاله نه؟

‫داری تظاهر می‌کنی؟

‫- نه، عالیه. ‫- چرا. داری می‌کنی.

‫فکرش رو بکن.

‫می‌خوای چی بگم؟ ‫برات خوشحالم دیگه.

‫داری سعی می‌کنی من رو تحت‌تاثیر قرار بدی؟

‫- حسودی می‌کنی. ‫- نه نمی‌کنم.

‫بیا بریم دیگه. منتظرن.

‫ضدحال نزن. طرف ناسلامتی نابغه‌ست!

‫واقعا؟

‫آمریکایی‌ها بهت زنگ زدن ‫ و بقیه رو بی‌خیال شدی؟

‫- خودت هم بودی همین‌کار رو می‌کردی. ‫- نه، نمی‌کردم.

‫می‌تونی انگلیسی حرف بزنی؟

‫می‌تونی زود یاد بگیری.

‫کلاس‌هاش هست.

‫در مورد پایان بشر حرف می‌زد، جنگ...

‫واقعا روی مخ بود.

‫شرمنده.

‫ببخشید.

‫خیلی‌خب، اومدیم. بیایید از اول شروع کنیم.

‫- یعنی چی؟ ‫- ببخشید.

‫شروع کنیم.

‫خب...

‫- بریم. ‫- آره.

‫خب، حاضرید؟

‫شروع کنیم.

‫دیوید، خوشحال شدم بالاخره دیدمت.

‫من هم همین‌طور.

‫فلورنس خیلی در موردت حرف می‌زنه. ‫شک داشتم اصلا وجود داشته باشی.

‫بابا، لطفا...

‫خجالتم نده.

‫نه، بذار بگه.

‫اشکالی نداره.

‫خب بس نمی‌کنه دیگه. ‫من می‌شناسمش.

‫کل مکالمه رو در انحصار خودش قرار می‌ده.

‫اشتباه نمی‌کنه. حقیقت داره.

‫من خیلی حرف می‌زنم. ‫دست خودم نیست.

‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم. ‫همینه دیگه.

‫حتی وقتی که باید ساکت باشم...

‫دلیلش رو نمی‌دونم. ‫فقط حرف می‌زنم دیگه.

‫همین‌طوری می‌ریزه بیرون.

‫خنده‌داره، نه؟ ‫ولی وقتی بچه بودم...

‫بذارید یه لحظه یه چیزی بگم.

‫شما دو تا رفتید دماغتون رو پر کردید؟

‫جانم؟

‫رفتید کوکائین زدین که واسه ‫ این سکانس آماده باشین؟

‫عوضی! داشتیم حرف می‌زدیم.

‫دائما داره دماغش رو می‌خارونه.

‫از دور صحبتتون رو نشیدم.

‫متوجه حالتون شدم، ولی...

‫هی، اولا که...

‫به من با عنوان سوم شخص اشاره نکن. خب؟

‫چی داری می‌گی؟

‫دماغم رو خاروندم. چیه مگه؟

‫مگه جرمه؟

‫ببین، من قضاوتت نمی‌کنم...

‫ولی تظاهر نکن که رفتی حرف بزنی. ‫راستش رو بگو.

‫فقط بگو «بریم یه لاینی بزنیم.» ‫که ما هم بفهمیم.

‫اشکالی نداره. برداشت بد نکن.

‫اهل کجایی؟

‫از کجا اومدی؟

‫می‌دونی من چند تا نقش بازی کردم؟

‫احمق!

‫من سالی پنج تا فیلم بازی می‌کنم!

‫به نظرت آدم بزرگیم؟

‫خیلی بزرگی!

‫آره، بزرگم.

‫در این مورد مشکلی داری؟

‫ببینید، بیایید سکانس رو ادامه بدیم.

‫به نظرت پل توماس اندرسن حاضر بود ‫یه معتاد رو استخدام کنه؟

‫احمق! اگه حرف دهنت رو نمی‌فهمی ‫ حداقل درشو ببند!

‫ببین چقدر تهاجمی شدی.

‫مشخصه رفتی نشئه کردی.

‫آروم باش و به اطرافت توجه کن.

‫- آروم. ‫- احمقه!

‫بس کن.

‫وقتی سرم داد می‌زنه باید بهش احترام بذارم؟

‫حق دارم بدونم که با کی کار می‌کنم.

‫دوست داری بدونی با کی کار می‌کنی؟

‫اگه دوست داری مطمئن شی بیا من رو بگرد.

‫لزومی نداره.

‫ببین، بس کن!

‫من رو بگرد. هر کاری دوست داری بکن. ‫واسه من کارآگاه بازی در میاره، احمق!

‫من تا حالا چیزی مصرف نکردم...

‫پس بزن به چاک!

‫ادب رو رعایت کن.

‫اگه نشئه نکردی پس چرا انقدر عصبانی‌ای؟

‫چشم‌هات مثل گاو عصبانی قرمز شده!

‫گاو عصبانی؟

‫هی!

‫دست خودت نیست دیگه!

‫- هر ده دقیقه باید از کوره در بری! ‫- که چی؟

‫- عمرا اگه تمومش کنیم. ‫- بهم توهین کرد.

‫پرید وسط حرفم.

‫می‌تونستی ملایم برخورد کنی. ‫لزومی نداشت عصبانی بشی.

‫- ملایم بودم. ‫- معلومه!

‫دوست داشتم خیلی کارهای دیگه بکنم!

‫شانس آوردی دست روی پیرمردها بلند نمی‌کنم!

‫بیا بریم بیرون تا پاره‌ات کنم.

‫کسی قرار نیست پاره بشه. ‫بسه دیگه!

‫خونریزی داری.

‫بس کنید!

‫بذار سر و صورتش رو تمیز کنم.

‫- خوبی؟ ‫- آره.

‫عوضی.

‫تف توش. دختره راست می‌گه دیگه.

‫عمرا بتونیم تمومش کنیم! ‫فاجعه‌ست!

‫می‌فهمی این چقدر وجه‌مون رو خراب می‌کنه؟

‫خشونت فیزیکی و کلامی بی‌دلیل. ‫حتما لازم بود؟

‫همین الانش هم سینماها پر نمی‌شن، ‫ولی بذار بگم...

‫عمرا اگه کسی بخواد فیلممون رو ببینه!

‫کارمون تمومه.

‫ملت از ما متنفر می‌شن.

‫انقدر سعی نکن دائما فیلم بی‌نقص بسازی.

‫اصلا به ما اهمیت نمی‌دن.

‫اصلا اسم ما رو هم بلد نیستن. ‫مشکلات بزرگ‌تری دارن.

‫خیلی وقته که بی‌خیال شدن.

‫نه، تو بدبینی. من موافق نیستم.

‫هنوز خیلی از علاقه‌مندها ‫ما رو تماشا می‌کنن.

‫و هنوز در معرض دید هستیم. ‫شرمنده.

‫باید الگوی خوبی باشیم.

‫واسه چی زدیش؟

‫که الگوی خوبی باشم.

‫می‌دونی چیه؟

‫با همجنس‌گراییت روبه‌رو شو ‫ که مثال خوبی باشی.

‫- علنیش کن. ‫- چی؟

‫گمشو بابا! به تو چه ربطی داره؟

‫خیلی خوبه که به بقیه درس بدی.

‫- اول مشکلات شخصیت رو حل کن. ‫- ولمون کن.

‫محض اطلاعت...

‫لزومی نداره خودم رو به تو اثبات کنم.

‫و همچنین...

‫این مشکل هم محسوب نمی‌شه. خب؟

‫من دوجنس‌گرا هستم، همجنس‌گرا نیستم. ‫خیلی فرق دارن.

‫خوب شد گفتی.

‫مثل ماشین‌های هیبریدی. ‫اول آلودگی به بار میاری. بعد برقی می‌شی.

‫عالیه!

‫ولم کن! نمی‌خوام اصلا به ‫مثال کثیفت فکر کنم!

‫خدای من!

‫نباید این کار رو قبول می‌کردم.

‫طمع سود کارهای وحشتناکی می‌کنه.

‫اگه پول رو به من نشون بدی...

‫واست توی گه سگ هم غلت می‌زنم. ‫بدون این که سوالی بپرسم.

‫انقدر حرکت نکن.

‫همین‌طوریش سخت هست.

‫ببخشید.

‫چرا قبول کردم که مثل یه ‫ پرستار بهت رسیدگی کنم؟

‫شاید چون یکم از من خوشت میاد.

‫به نظرت چطوریم؟

‫- حین فیلمبرداری؟ ‫- آره.

‫آره، خوبی. خوبی دیگه...

‫واقعا؟

‫آره، خوب بازی می‌کنی.

‫واقعا دامنه احساسات گسترده‌ای دارم.

‫تا الان با خویشتن‌داری بازی می‌کردم...

‫ولی وقتی راه بیفتم. مراقب باش!

‫- این چه کاریه؟ ‫- نه؟

‫- نه! ‫- عه، فکر کردم. ببخشید.

‫می‌تونم بابت این کار نابودت کنم.

‫چی؟

‫اگه به مطبوعات بگم دیگه عمرا بتونی کار کنی.

‫چرا؟ مگه بهت تجاوز کردم و نفهمیدم؟

‫آره، اگه نمی‌رفتم عقب با ‫ هم برخورد می‌کردیم.

‫داشتم تمرین می‌کردم!

‫یه جایی باید هم رو ببوسیم.

‫ولی واقعی نیست!

‫می‌خواستم امتحانش کنم. ‫حالا واقعا نه...

‫که ببینم چه حسی داره.

‫خب به نظر من که خیلی واقعی بود.

‫- فورا می‌فهمی چی واقعیه و چی نیست؟ ‫- آره.

‫پس واسطه‌ای چیزی هستی؟

‫آره، واسطه سکسم!

‫چه انتظاری داری؟ مردها رو می‌شناسم دیگه.

‫اولیشون هم نیستی.

‫خوب گوش کن.

‫حتی اگه یه میلیون دلار نقد هم بهم بدی...

‫قسم می‌خورم. یه میلیون.

‫حاضر نیستم با مرد جماعت سکس کنم.

‫عمرا.

‫اصلا کار درستی نیست.

‫شرمنده دیگه. نظرم اینه.

‫شما روانی‌این.

‫ادامه بده. قشنگ بگو!

‫آفرین! حرف نداره! وای!

‫حالا دیگه فقط با پول حساب و کتاب می‌کنی؟

‫خیال کردی اینجا هالیووده؟

‫کسی اصلا حاضر نمی‌شه با تو سکس کنه. ‫خودت رو دیدی؟

‫عمرا اگه بدونی با زن‌ها چقدر موفقم!

‫شرمنده. تصورش سخته.

‫و در مورد هالیوود...

‫حتی اگه طاقت شنیدنش هم نداری، شرمنده...

‫ولی واقعیت همینه. ‫همینه دیگه.

‫این مزخرفات رو تموم می‌کنم...

‫و بعدش از اینجا می‌رم.

‫- دیگه هم من رو نمی‌بینی. ‫- برو!

‫برو خیلی دور. خیلی خیلی دور. ‫کسی جلوت رو نگرفته.

‫دوباره برمی‌گردم، ‫ولی به محض این‌که اشتباهی کنین...

‫روانی می‌شم و می‌رم. خب؟

‫- ادامه بدیم؟ ‫- آره، بدیم.

‫عوضی‌ها.

‫بهتری؟ زنده می‌مونی؟

‫اصلا ازت عصبانی نیستم.

‫به عنوان یه بازیگر سابق من ‫رو تحت‌تاثیر قرار دادی.

‫شروع کنیم؟

‫باشه. یه لحظه. ‫می‌دونی چیه؟

‫امیدوارم بتونی پنج درصد شهرت من ‫رو به دست بیاری. جدی می‌گم رفیق.

‫ولی نمی‌تونی. می‌دونی چرا؟

‫چون رکود تو راهه.

‫شروع کنیم؟

‫ولی امیدوارم بتونی.

‫برات آرزوی موفقیت می‌کنم.

‫شروع کنیم؟

‫دو سال دیگه من از بهترین‌هام.

‫از روی همه رد می‌شم.

‫از بهترین‌های چی؟

‫بهترین بازیگرها.

‫بس کنین!

‫اون بس نمی‌کنه.

‫مگه دوازده سالتونه؟

‫شروع کنیم.

‫می‌خواین اندازه کیرتون هم به رخ هم بکشین؟

‫- شروع کنیم. ‫- حرفه‌ای باشید. آبروریزی نکنین.

‫گاییدین ما رو!

‫انقدر بی‌ادبی نکن. ‫«اندازه کیر» و «گاییدین» چیه دیگه؟

‫از اینجا نشستن پیش تو هم خجالت می‌کشم. ‫شرم‌آوره.

‫شروع کنیم دیگه.

‫به تو هم هشدار می‌دم...

‫یه حرف همجنس‌گراستیزانه ‫دیگه بزنی ازت شکایت می‌کنم.

‫نگران نباش. نمی‌شنوی.

‫دیگه همه‌اش رو گفتم.

‫خوبه. ممنون.

‫قابلی نداشت.

‫- حاضرین؟ ‫- حتما.

‫بگو گیلام.

‫بله قربان!

‫اینطوریه.

‫دیوید. خیلی خوشحالم که بالاخره می‌بینمت.

‫من هم همین‌طور.

‫فلورنس خیلی در موردت حرف می‌زنه. ‫باور نمی‌کردم که وجود داری.

‫بابا، بس کن...

‫- خجالتم می‌دی. ‫- بذار حرف بزنه. اشکالی نداره.

‫من اون رو می‌شناسم. بی‌خیال نمی‌شه که.

‫- مکالمه رو به انحصار خودش در میاره. ‫- درست می‌گه.

‫من خیلی حرف می‌زنم. دست خودم نیست. ‫نمی‌تونم جلوی خودم رو بگیرم، همینه دیگه.

‫حتی وقتی که باید ساکت بشم...

‫دلیلش رو نمی‌دونم. همین‌طوری دائما ‫حرف می‌زنم. همین‌طوری می‌ریزه بیرون.

‫خنده‌داره، نه؟

‫ولی بچه که بودم خیلی خجالتی بودم.

‫فلورنس بهم گفت شما بانکدار هستید؟

‫درسته.

‫شاید واسه همین دائما حرف می‌زنم...

‫که مشتری‌ها رو گول بزنم. ‫از کجا معلوم؟

‫به نظر من خیلی جالبه...

‫چون در واقعیت...

‫تا حالا بانکداری ندیدم که این‌طوری باشه.

‫ندیدی؟

‫خیلی ساده‌ست.

‫وقتی همه می‌خرن ما می‌فروشیم...

‫و وقتی همه می‌فروشن ما می‌خریم. ‫خیلی پیچیده نیست.

‫باشه.

‫ببخشید که معطل شدید.

‫یه بورگوندی خوب سفارش دادم. ‫خوشتون میاد؟

‫- من خوشم میاد. ‫- بذار ببینیم.

‫- خب... ‫- عالیه.

‫وای.

‫ببخشید.

‫خیلی مضطربم.

‫مشخصه.

‫بس کن. داری می‌ریزی.

‫اولین باریه که بازیگری می‌‌کنم.

‫بخاطر ترس از صحنه‌ست.

‫نتونستم شب بخوابم.

‫عجب‌ها...

‫ببخشید که خرابش کردم.

‫قبل این‌که بیای خراب شده بود. ‫مشکلی نیست.

‫اسمت چیه؟

‫استفان.

‫چیزی نیست استفان. خب؟

‫مضطرب نشو.

‫- ما همراهتیم. ‫- از اول تلاش کنم؟

‫آره، وقت تمرین داری.

‫باشه. خوبه.

‫مطمئنی که...

‫مشکل عصبی نداری؟

‫نه، فقط خیلی مضطربم.

‫شکمم درد می‌کنه.

‫حسش می‌کنم.

‫موضوع اینه که...

‫همیشه دوست داشتم توی یه فیلم بازی کنم.

‫واسه همین اینطوری شدم.

‫خیلی صبر کردم!

‫گوش کن...

‫به خودت فشار نیار استفان...

‫وگرنه بدتر می‌شه.

‫سعی کن آروم باشی.

‫وای!

‫روزی که آرزوم به حقیقت می‌پیونده...

‫این‌طوری گند می‌زنم!

‫نکن!

‫فقط یه فیلمه استفان.

‫باشه. ببخشید.

‫از اول سعی کن.

‫آروم و ملایم. ادامه بده.

‫باشه.

‫همینه.

‫محشره. بورگوندی.

‫این بار رو با گیلامه موافقم. ‫انگار حمله صرع بهش دست داده.

‫آره، درست می‌گفتم.

‫حالش خوب نیست.

‫وای!

‫شاید اصلا سندرم تورت باشه؟

‫بس کن.

‫داری بدترش می‌کنی.

‫باید هوا بخورم.

‫تا حالا توی عمرم انقدر اذیت نشده بودم.

‫- تایتانیک رو ترک می‌کنی؟ ‫- درسته.

‫ببخشید، تقصیر منه.

‫نه، تقصیر تو نیست.

‫الان یکم زمان داریم.

‫- همین‌جا هستیم. برو تمرین کن. ‫- باشه.

‫- خب... ‫ - عالیه.

‫باشه. ممنون.

‫عالیه.

‫- استفان... ‫- خیلی فشار رومه.

‫دارم همه‌جا رو کثیف می‌کنم.

‫به نظرم...

‫بهتره...

‫باقیش رو بخوری.

‫بهم اعتماد کن. ‫نمی‌شه اینطوری باشی که.

‫الان منفجر می‌شی.

‫خب...

‫برو کلی ازش بخور رفیق.

‫باشه.

‫به حرفش گوش کن. ‫ این بار درست می‌گه.

‫همینه.

‫آره، مطمئنم. مطمئنم. خب؟

‫فاجعه‌ست. فضا به هم ریخته. ‫همه دارن فریاد می‌زنن.

‫اگه اینجا بمونم سرطان می‌گیرم.

‫و اون یارو ویلی هم سعی کرد توی ‫ دستشویی ازم سوءاستفاده کنه.

‫حالم به هم خورد!

‫الان هم یکی از عوامل بازیگری ‫ داره سعی می‌کنه...

‫بسه دیگه.

‫ببین، یه راهی پیدا می‌کنیم.

‫یه نفس عمیق بکش.

‫چیزی نیست. من پیشتم.

‫ببین، اگه الان بی‌خیال بشی...

‫هیچی گیرت نمیاد.

‫تف توش.

‫قرارداد امضاء کردی فلورنس.

‫خودت می‌دونی که حد و حدودی هست.

‫نمی‌تونی یه کاری بکنی؟

‫خب، می‌تونیم دروغ بگیم...

‫و بگی که بارداری.

‫چی؟

‫آره، که بارداری...

‫حالت بده...

‫حالت تهوع و سرگیجه داری...

‫و نمی‌تونی کار کنی.

‫بهانه خوبیه.

‫به خدا که بدترین مدیربرنامه دنیایی!

‫یه بار که لازمت دارم ایده‌ات ‫ اینه که تظاهر کنم حامله‌ام؟

‫چیکار کنم؟ زیر لباسم بالشت بذارم؟

‫نمی‌دونم...

‫ببین، خودم یه کاریش می‌کنم، خب؟

‫واقعا که به درد نمی‌خوری.

‫برو با تعطیلاتت برس. ‫با پولی که من بهت می‌دم!

‫خداحافظ!

‫جنده کثافت.

‫بله دیوید عزیزم؟

‫عزیزم، یه لحظه یه کار احمقانه باهات دارم. ‫وقت داری؟

‫باشه عزیزم. چی شده؟

‫خب تاردیو در مورد...

‫یه کار جدید بهم گفت که ‫ ظاهرا با پل توماس آندرسونه.

‫- در موردش شنیدی؟ ‫- خیلی نه.

‫مسئولش کیه؟

‫گمونم مارینه

‫باشه. عالیه.

‫می‌خوام زنگ بزنی...

‫و اون رو از فیلم خارج کنی.

‫هر چی دوست داری بگو عزیزم...

‫بگو ضدیهوده، معتاده، الکلیه...

‫هر چیزی که می‌خوای بگو. ‫ولی شرش رو کم کن.

‫و کاری کن که به جاش من رو بگیرن.

‫طرف اصلا انگلیسی بلد نیست!

‫اسم واقعیت نیست؟

‫اسم واقعیم کریستینه.

‫و ویلی اسم هنریمه.

‫آهان، باشه، از چیزی که ‫ فکر می‌کردم هم بدتره.

‫خودت انتخابش کردی؟

‫آره، من...

‫من طرفدار سریال «شیوه‌های متفاوت»‌ام.

‫عاشق اون کوتوله سیاه بودم ‫و باهاش جفت و جور شدم.

‫جدی می‌گی؟

‫آره.

‫از مدرسه من رو ویلی صدا می‌کردن. ‫به یاد ویلیس.

‫طرفدارش بودم و همه قسمت‌هاش رو دیدم.

‫واقعا خیلی احمقی!

‫- چرا؟ ‫- کوتوله که ویلیس نبود.

‫سلام.

‫آرنولد بود.

‫چی؟

‫همه می‌دونن.

‫همه می‌دونن که کوتوله آرنولد بود.

‫دویست تا قسمتش رو دیدی و نفهمیدی؟

‫صبر کن، داری می‌گی...

‫کل زندگیم آدم اشتباهی رو انتخاب کردم؟ ‫عجب‌ها!

‫یعنی چی؟

‫خندیدی. پس ازم خوشت میاد!

‫زوده که بخوام بگم ازت خوشم اومده...

‫ولی دیگه نمی‌خوام کتکت بزنم.

‫آخرش ازم خوشت میاد.

‫به سلامتی!

‫- به سلامتی آرنولد و ویلیس. ‫- آره.

‫چطور پیش می‌ره؟

‫نمی‌تونم.

‫تمرین می‌کنم. از پسش برمیام.

‫آره، تمرین کن.

‫منتظرین که بازیگر خانمه برگرده؟

‫نه.

‫یکی از بازیگرهای فرعی مشکل داره.

‫همون آقای چاق. پیشخدمت.

‫حین انجام یه کار ساده...

‫به مشکل خورد.

‫خیلی مضطربه. واسش راحت نیست.

‫متوجه‌ام.

‫باورم نمی‌شه.

‫عمرا!

‫بدترین روز زندگیمه!

‫وحشتناکه.

‫الان فروپاشی روانی می‌کنم!

‫باید همین الان بیای دنبالم.

‫غر نزن عزیزم. خیلی مسخره‌ست.

‫می‌دونی چی فکر می‌کنم دیگه. ‫دارم بهت می‌گم.

‫تو مناسب سینما نیستی.

‫همشون حال به‌هم زنن.

‫باید درست رو ادامه می‌دادی.

‫راضیت نمی‌کنه.

‫توش هم خوب نیستی.

‫ببخشید که می‌گم فلورنس.

‫بازیگر خوبی نیستی دیگه.

‫حتی بابات که انقدر دلسوزه ‫هم از کارت راضی نیست.

‫گاهی وقت‌ها که توی تلویزیون ‫ می‌بینیمت خجالت می‌کشیم.

‫قطع کرد.

‫تف توش!

‫دارم مثل بید می‌لرزم!

‫یه لحظه. آروم باش.

‫ترس از صحنه خیلی بده.

‫مخصوصا اگه بازیگر فرعی باشی.

‫همه منتظرن.

‫خیلی فشار روته.

‫ممکنه چندین ساعت طول بکشه.

‫وقتی از خونه تماشا می‌کنی متوجه نمی‌شی.

‫خیلی عجیبه.

‫ما تمام تلاشمون رو می‌کنیم...

‫که به شما جادو ارائه بدیم.

‫- ممنون. ‫- شنیدیم اولین فیلمیه که...

‫کارگردانش هوش مصنوعیه. ‫درسته؟

‫آره.

‫نویسنده و کارگردانش هوش مصنوعیه.

‫- اولین فیلمیه که این‌طوره. ‫- جدی؟

‫خب معنیش چیه؟

‫واسه ما ناشناخته‌ست.

‫خب...

‫نمی‌تونم توضیح بدم. خیلی غمگینه.

‫به تصور کردن ادامه بدین.

‫- بهترین کار همینه. ‫- باشه.

‫وای!

‫از دیدنت خوشحالم عزیزم.

‫دلم برات تنگ شده بود.

‫باز گریه می‌کنی؟

‫چیزی نیست.

‫فقط خسته شدم.

‫خوش می‌گذره؟

‫والدین سیمون خیلی خوبن. ‫مامانش یه شغل معمولی داره.

‫گیاه پرورش می‌ده و می‌فروشه.

‫خوبه.

‫دوست داری من هم یه شغل معمولی داشته باشم؟

‫نه، واسه تو خیلی سخته.

‫- جدا؟ ‫- آره.

‫تو تظاهر می‌کنی شغلی رو انجام ‫ بدی که نمی‌تونی.

‫باید برم.

‫خداحافظ عزیزم.

‫خداحافظ!

‫تف توش!

‫استفان، به جز سرو شراب دیگه چیکار می‌کنی؟

‫ترجیح می‌دم تمرکز کنم. ببخشید. ‫وگرنه از پسش برنمیام.

‫توی گروه موسیقی جغجغه می‌زنی؟

‫خیلی کارش درسته.

‫دوازده ساعت کنسرت می‌ذاره!

‫- بس کن. ‫- موزیسین محشریه.

‫مسخره‌ام نکنید.

‫بیا! ممنون!

‫نمی‌تونم... می‌تونم.

‫تف توش!

‫بسه!

‫بگیرش!

‫خسته شدم!

‫چی شد؟

‫هی...

‫این بخشی از فیلم بود؟

‫خدای من.

‫کات.

‫تموم شد!

‫وای!

‫خیلی فشار روم بود!

‫همه جام ریخته!

‫- خیلی خوب بودی! ‫- برو خودت رو تمیز کن.

‫- آفرین. ‫- ممنون.

‫- عالی بود. ‫- تو هم عالی بودی.

‫ممنون. می‌بینمت.

‫آفرین گیلامه تاردیو و فلورنس دراکر.

‫این برداشت حرف نداشت. ‫احتمالا بهترین برداشتمون بود.

‫می‌دونستم.

‫بازیگریتون طبق دستورات من پیش رفت.

‫تبریک می‌گم.

‫ممنون.

‫ولی کاری که الان کردیم...

‫مردم متوجه می‌شن که چرا یهویی...

‫خودش رو کشت؟

‫به نظر خیلی سریع پیش رفت.

‫این‌طور فکر نمی‌کنین؟

‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.

‫می‌دونم، ولی همون‌طور که گفتم، حس کردم...

‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.

‫متوجه‌ام.

‫من چهل سال تجربه دارم.

‫پس راه و چاه رو بلدم. ‫بلدم چطوری پیش می‌ره.

‫باید به حرفم گوش کنید.

‫نمی‌شه همین‌طوری الکی...

‫از سر الگوریتم تصمیم بگیرید. ‫باید...

‫نظر شما در نظر گرفته نمی‌شه.

‫حداقل حرفم رو زدم دیگه.

‫اگه اجازه هست بگم که من باهاش موافق نیستم.

‫این شیوه جدید فیلم‌سازی واقعا هیجان‌انگیزه.

‫من عاشقشم.

‫همچنین نظر شما هم در نظر گرفته نمی‌شه.

‫- بیا. ‫- باشه.

‫من تدوین فیلم رو شروع کردم...

‫و با رضایت بهتون می‌گم که در حال حاضر...

‫92 درصد با نمودار هنری...

‫استودیو هماهنگ هستیم.

‫امتیاز بسیار خوبیه.

‫- عالیه! ‫- خب، اگه واستون مهمه...

‫خوشحال شدیم.

‫پس روز بسیار خوبی داشتیم.

‫باید برگردید هتل و استراحت کنید.

‫فراموش نکنید که هفت ساعت خواب نیاز دارید.

‫فراموش نکنید...ـنید...

‫ـنید...ـنید...

‫خراب شد.

‫فهمیدیم چی گفت. خنگ نیستیم.

‫فردا می‌بینمت.

‫می‌بینمت.

‫چرا انقدر پاچه‌خاری می‌کنی؟

‫پاچه هم نداره که بخاریم!

‫نمی‌خوام بیرونم کنن.

‫خب قول می‌دم که...

‫بهم میاد.

‫92 درصد با نمودار هنری...

‫استودیو هماهنگ هستیم.

‫امتیاز بسیار خوبیه.

‫عالیه.

‫خداحافظ ویلی!

‫برم باهاشون خداحافظی کنم.

‫- داریم می‌ریم. ‫- خداحافظ بچه‌ها.

‫آفرین. حرف نداشتید! ‫واقعا حرفه‌ای بودید!

‫امشب می‌بینیمت؟

‫نه، می‌رم خونه. خیلی خسته شدم.

‫بیچاره! خسته شده!

‫- خیلی دیالوگ داشتم. ‫- ولمون کن!

‫برو استراحت کن. فردا می‌بینیمت.

‫می‌بینمتون.

‫ببخشید. در خدمتم.

‫فقط یه چیزی. خوب بودم یا نه؟

‫خوب بودی، ولی به اندازه کافی سخت‌گیر نبودی.

‫امروز خطوط دیالوگ رو عوض کردی و تغییر دادی.

‫شرمنده. دست خودم نیست.

‫باید روشون کار کنم. ‫وگرنه از پسش برنمیام.

‫از تصحیح‌کننده خودکار دیالوگ ‫ استفاده کردم...

‫که همه‌چیز رو درست کردم.

‫از حقوق شما کسری‌ای به مبلغ...

‫460 یورو بدون مالیات کسر خواهد شد.

‫باشه. ولش کن.

‫کل شب رو حرف نزن. ‫بیا بریم.

‫آخرشه.

‫ببخشید باید برم، ‫ولی در آینده بیشتر احتیاط می‌کنم.

‫فردا کلی کار داریم.

‫فراموش نکن که هفت ساعت بخوابی.

‫هفت ساعت، حتما... فهمیدم.

‫ممنون رئیس. فردا می‌بینمت.

‫نه، می‌دونم.

‫مشکلات شخصی بزرگی داشتم.

‫زنم ولم کرد و...

‫دچار فروپاشی شدم.

‫از وقتی استخدام شدم 25 کیلو وزنم زیاد شده.

‫واسه همین یکم عوض شدم. ‫از لحاظ فیزیکی می‌گم.

‫شرمنده.

‫باید در مورد این افزایش وزن شدید ‫ به ما اطلاع می‌دادی.

‫مجبور می‌شیم به صورت دیجیتالی ‫ ظاهرت رو عوض کنیم...

‫که هیکل متناسبی برات درست کنیم.

‫خب باشه، واسم مهم نیست.

‫متاسفانه این باعث هزینه‌های اضافی ‫پس از تولید می‌شه...

‫که از حقوق شما کسر می‌شه.

‫عصر بخیر و ممنون استفان ژووه.

‫چی؟

‫یعنی چی!

‫وای. قشنگه.

‫آره، اینجا مثل بهشته.

‫بغضم گرفت، خیلی قشنگه.

‫من رو که می‌شناسی. روستاییم. ‫اینجا خوراکمه.

‫آپارتمانمون توی پاریس قشنگه...

‫ولی وقتی اینجا رو می‌بینی...

‫نمی‌تونی بی‌خیال حسش بشی.

‫از اینجا خسته نمی‌شم. ‫می‌تونم سه روز...

‫همین‌جا بشینم و طبیعت رو تماشا کنم.

‫باید بیشتر از پاریس خارج بشیم...

‫که هوا بخوریم.

‫احمقیم.

‫از پسش برمیاییم. یعنی من...

‫درآمد خوبی دارم.

‫خب دائما می‌گیم، ولی انجامش نمی‌دیم.

‫گیر مزخرفات می‌افتیم.

‫می‌دونم.

‫ولی اگه یه سگ داشتیم...

‫مجبور می‌شدیم بیشتر بیاییم.

‫خواهشا دوباره شروع نکن.

‫توافق کردیم. بس کن.

‫دنبالمون می‌اومد.

‫همه‌جا می‌بردیمش.

‫خودت می‌دونی که به سگ حساسیت دارم عزیزم.

‫فکر می‌کنی حساسیت داری!

‫آدم که به سگ حساسیت نداره.

‫سگ زندگی آدمه.

‫آدم به زندگی حساسیت پیدا می‌کنه؟

‫مشکلت ذهنیه.

‫همون مشکلیه که من با اسفناج داشتم.

‫نه، صبر کن...

‫تو اصلا جوش نمی‌زدی.

‫کاملا فرق داره.

‫همونه!

‫نمی‌شه مقایسه‌اشون کرد.

‫اگه ذهنت رو رها کنی...

‫یه شبه همه‌چیز تغییر میکنه. ‫می‌تونی پیش سگ‌ها بخوابی.

‫قصد ندارم بخوابم. ولم کن!

‫قصد ندارم. خب؟

‫فقط یه سگ کوچیک بغلی.

‫- سگ گنده نه. ‫- نه!

‫قبلا در موردش حرف زدیم دیگه. ‫خوب نیست! بس کن!

‫همه کارش رو من می‌کنم! ‫تو لازم نیست کاری کنی.

‫می‌برمش قدم بزنه، ‫تمیزش می‌کنم...

‫واسم مهم نیست! ‫اذیت می‌کنن و بو می‌دن!

‫دیگه چطوری بگم؟

‫می‌دونی که خیلی سگ دوست دارم. ‫خواهش می‌کنم!

‫خواهش می‌کنم! ‫التماس می‌کنم...

‫عاشق وقتیم که التماس می‌کنی.

‫ادامه بده!

‫یهویی احساس قدرت می‌کنم.

‫ادامه بده. التماس کن.

‫می‌خوای زانو بزنم؟

‫- آره، امتحان می‌کنیم. ‫- باشه، حتما.

‫عشقم...

‫دو سال زیبا تا الان با هم بودیم...

‫با لذت و اشتیاق و سخاوت با هم ساختیم...

‫توی چشم‌هام نگاه کن.

‫دارم بهت نگاه می‌کنم عزیزم. ‫جز تو به کسی نگاه نمی‌کنم.

‫من خونه‌ام توی کوهستان رو ول کردم...

‫که توی خونه دو خوابه‌ ‫تو توی پاریس زندگی کنم.

‫می‌دونی که چقدر برام سخت بود.

‫دوستان خاصی رو از دست دادم...

‫نگرانی‌های مالی داشتم...

‫با والدینم جر و بحث داشتم.

‫می‌خوای بدونی نظر من چیه؟

‫بذار حرفم رو تموم کنم.

‫الان جلوت زانو زدم، ‫با کمال میل.

‫کریستین، بس کن!

‫- جدی می‌گم. ‫- لطفا.

‫از صمیم قلبم می‌گم. ‫شوخی نیست.

‫خب...

‫من خوشحالم. تو خوشحالی.

‫همه‌چیز خوبه.

‫اما همچنان، یک چیز هست که...

‫می‌تونه زندگیمون رو خاص‌تر...

‫- بهتر بکنه... ‫- می‌فهمم.

‫یه سگ. نه!

‫یه سگ. خواهش می‌کنم.

‫کاملا جدی ازت می‌خوام...

‫زانو زدم عزیزم...

‫- چی؟ ‫- بذار حرفم رو بزنم.

‫کاملا جدی ازت می‌خوام، ‫گیلامه عزیزم...

‫باهام ازدواج می‌کنی؟

‫نه، فقط یه سگ می‌خوام!

‫خیلی کار کثافتی بود! ‫اصلا خوب نبود.

‫- خیلی بد بود! ‫- قیافه‌اش رو ببین!

‫- حالم به هم خورد. ‫- ببخشید، من رو که می‌شناسی.

‫بد بود.

‫سلام!

‫خوبید؟

‫دیگه شما رو نمی‌بینم. ‫کارم تموم شد.

‫- آره، فقط یه سکانس داشتی. ‫- آره.

‫- خوشت اومد؟ ‫- نمی‌دونم.

‫اختلاف نظر دارم.

‫تهیه‌کننده هم یه گندی زد.

‫خیلی عوضین.

‫همیشه همینن.

‫ولی حرف نداشتی.

‫لرزیدنت و کارهات حرف نداشتن.

‫- خنده‌دار بود. ‫- آره.

‫واقعا خوب بود.

‫اصلا کار راحتی نیست. واقعا می‌گم

‫لطف دارین. ممنون.

‫شماره‌هامون رو به هم بدیم؟

‫واسه چی؟

‫نمی‌دونم...که...

‫در تماس باشیم.

‫در تماس...

‫انگار راضی نیستی...

‫نه راستش...

‫ما اصلا به کسی زنگ نمی‌زنیم.

‫موبایل داریم، ولی اصلا ‫ازش استفاده نمی‌کنیم.

‫ازش خوشمون نمیاد.

‫بخاطر امواج و وای‌فای و این داستان‌ها.

‫زندگی ارگانیک داریم.

‫- باشه. ‫- ارگانیکیم.

‫ولی اگه خواستی حین پیش‌نمایش می‌بینیمت.

‫آره، باشه.

‫فهمیدم.

‫- برداشت بد نکن. ‫- نه، چیزی نیست.

‫- موفق باشید. ‫- تو هم.

‫به درود!

‫خداحافظ.

‫ناراحتش کردیم.

‫مهم نیست.

‫- که چی؟ ‫- احساس گناه کردم.

‫ما که نمی‌شناسیمش عزیزم.

‫می‌دونی چطوره دیگه.

‫زنگ می‌زنه، جواب نمی‌دی.

‫بعد بد می‌شه.

‫درسته.

‫نمی‌شه با کسی در ارتباط باشی.

‫غیرقابل مدیریته.

‫فکرش رو بکن...

‫من همیشه بعد از کارم...

‫یه لحظه شناوری دارم.

‫حس خیلی عجیبی دارم.

‫سر صحنه تجربیات سختی داری.

‫وقتی تموم می‌شه...

‫نمی‌دونم... حس می‌کنم گم شدم.

‫انگار تخلیه شدم.

‫نمی‌خوام اذیتت کنم.

‫نه، درک می‌کنم.

‫تو اصلا احساسی نداری؟

‫خب...

‫نه.

‫جالبه، در موردش حرفی نزدیم، ولی...

‫یه نظریه بزرگی در موردش دارم.

‫- جدی؟ ‫- آره.

‫فکر می‌کنم...

‫شیوه درک ما از دنیا...

‫کاملا برعکسه.

‫همه چیز برعکسه.

‫مثلا چی؟

‫همه چیز.

‫کلا اشتباه درکش کردیم.

‫فکر می‌کنیم تخیل، تخیله...

‫و واقعیت، واقعیته.

‫نه، کاملا اشتباهه.

‫از نزدیک که ببینی متوجه می‌شی ‫که کاملا برعکسه.

‫آهان! نظریه بزرگت اینه؟

‫نخند، خیلی...

‫خیلی طول کشید که بفهممش.

‫سال‌ها بهش فکر می‌کردم.

‫مزخرف نیست.

‫اگه متوجه منظورم بشی ‫ خیلی شوکه‌کننده می‌شه...

‫خب بیشتر بگو چون متوجه نمی‌شم.

‫چیزی که درحال حاضر ‫ و اینجا فکر می‌کنی حقیقته...

‫یا فردا صبح مثلا...

‫که بیدار می‌شی، قهوه می‌خوری، ‫می‌ری می‌دوی...

‫همش تخیله.

‫درحالی که فیلم‌ها...

‫موسیقی، خواب‌ها، داستان‌هایی ‫که به هم می‌گیم، فانتزی‌ها...

‫اون‌ها واقعین.

‫شاید بخاطر اینه که تخیلات ‫ رو بیشتر دوست داری.

‫نه، متوجه نیستی.

‫بحث عمیق‌تره.

‫ما اشتباه برداشت می‌کردیم. ‫از اولش.

‫مردم همیشه فرض می‌کردن ‫ که واقعیت چیزیه که می‌بینن.

‫می‌بینی؟ طبیعیه دیگه.

‫نه!

‫نه، طبیعی نیست.

‫از بدو تولد برنامه‌ریزی شدی ‫که این‌جوری فکر کنی.

‫دست خودت نیست. مثل بقیه مردم.

‫بهت می‌گم که...

‫همه چیز برعکسه.

‫کاملا برعکس.

‫می‌دونم که فورا نمی‌شه پذیرفتش.

‫عجیب به نظر میاد. درک می‌کنم.

‫ولی اگه واقعا بهش فکر کنی...

‫خیلی شوکه‌کننده‌ست.

‫خیلی‌خب، فرض کنیم درست می‌گی.

‫ولی... ببخشید اگه سوالم احمقانست.

‫این توی زندگیت چه چیزی رو عوض می‌کنه؟

‫همه‌چیز!

‫همه‌چیز... خیلی‌خب، یه مثال واسم بزن.

‫اولین چیزی که به ذهنم میاد، ‫خب؟

‫باشه، بگو.

‫خب اگه نظریه من رو اعمال کنیم...

‫می‌تونم بدون خیانت کردن ‫به زنم با تو سکس کنم.

‫- چی؟ ‫- ساده‌ست دیگه.

‫انگار که تخیل بوده. واسمون اهمیتی نداره.

‫اهمیتی نخواهد داشت.

‫باشه، فهمیدم.

‫صرفا...

‫راهیه که اهمیت ندی.

‫نه! اصلا. جدیه.

‫یه مفهوم مزخرف ساختی که بدون عذاب وجدان ‫با هر کی که دوست داری سکس کنی.

‫نه!

‫خیلی کثافتی.

‫ولش کن.

‫- می‌خوای با من سکس کنی. ‫- نه!

‫مثال بود فلورنس.

‫صبر کن...

‫- واسه من هم جواب می‌ده؟ ‫- آره.

‫- واقعا؟ ‫- آره.

‫عالیه.

‫پس یعنی اگه بخوام...

‫با صدابردار سکس کنم...

‫به شوهرم خیانت نکردم دیگه، ‫درسته؟

‫- چون واقعیت تخیله؟ ‫- کدوم صدابردار؟

‫- کلاود؟ ‫- مثال بود.

‫می‌خوای با اون کثافت سکس کنی؟

‫واسه من هم جواب می‌ده؟

‫می‌خوای با اون کثافت سکس کنی؟

‫ولش کن.

‫واقعا داری کلاود رو می‌گی؟

‫این روش واسه من هم...

‫من اولیشم یا...

‫صرفا روش نیست.

‫یه فلسفله انقلابیه که دارم ‫ باهات به اشتراک می‌ذارم.

‫آره، حتما!

‫حرف نزن.

‫خجالت‌آوره.

‫من که احمق نیستم.

‫کلاود! واقعا؟

‫ساکت. ساکت شو. خب؟

‫ولم کن.

‫ترجیح می‌دم سکوت کنیم.

‫واقعیت همون واقعیته. ‫ختم کلام.

‫[پرده‌ی دوم]