Original subtitles

[เพลง]

หลอนสเปเชียลในค่ำคืนนี้ผมจะขอหยิบยก

เรื่องราวของคุณวินนำมาเล่าให้ฟังกันนะ

ครับเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นกับตัวคุณวิน

เองที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัด

นครสวรรค์เรื่องราวทั้งหมดเนี่ยผ่านมาได้

ประมาณสักเกือบจะ 20 ปีที่แล้วนะครับแล้ว

ผมจะบอกว่าเรื่องนี้น่ากลัวแล้วก็หลอนมาก

ๆเลยนะถ้าใครได้เจอเข้ากับตัวเองส่วน

เรื่องราวทั้งหมดจะน่ากลัวแล้วก็ตื่นเต้น

ขนาดไหนนะครับเดี๋ยวเราลองไปฟังเรื่องนี้

พร้อมๆกันแล้วก็ถ้าเป็นไปได้ผมเองก็อยาก

จะแนะนำให้ท่านผู้ฟังลองปิดไฟเพื่อสร้าง

บรรยากาศแล้วก็ลองหลับตาจินตนาการภาพไป

ตามเรื่องที่ผมกำลังจะเล่าต่อไปนี้นะ

ครับเหตุการณ์นี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อ

ประมาณสักเกือบจะ 20 กว่าปีที่แล้วถ้า

ย้อนกลับไปในตอนนั้นเนี่ยต้องบอกว่าตอน

นั้นตัวคุณวินเขายังเรียนอยู่ในช่วงชั้น

มัธยมอยู่เลยนะอยู่ประมาณสักม 4 ม 5 แต่

ผมจะต้องขอเท้าความแบบนี้ก่อนนะครับว่า

บ้านของคุณวินเนี่ยเเขจะมีอยู่ 2 ที่เขา

จะพักอาศัยอยู่ 2 ที่คือมีบ้านคุณย่าที่

คุณวินเขาจะไปๆมาๆแต่ว่าส่วนตัวคุณวิน

แล้วเขาจะพักอาศัยอยู่กับคุณ

ลุงเหตุที่ว่าคุณวินเขาจะต้องอยู่กับคุณ

ลุงเเพราะว่าโรงเรียนที่คุณวินเขาเรียน

อยู่มันอยู่ตัวอำเภอเดียวกันกับบ้านของ

คุณลุงมันก็เลยทำให้คุณวินเนี่ยเขาจะต้อง

พักอาศัยอยู่กับคุณลุงเป็นหลักแต่ว่า

เมื่อถึงวันหยุดศุกร์เสาร์อาทิตย์คุณวิน

เขาก็จะกลับมาที่บ้านญ้าเป็นประจำซึ่งคุณ

วินเขาก็ทำแบบเนี้ยเป็นกิจวัตรอยู่แล้วนะ

ครับก็คือวันไหนที่มีเรียนเขาก็จะอยู่ที่

บ้านลุงแต่ว่าวันไหนที่เป็นวันหยุดศุกร์

เสาร์อาทิตย์หรือว่าช่วงปิดเทอมเนี่ยคุณ

วินเขาก็จะมาอยู่กับย่าที่ตัวอำเภอ

ท่าตะโกนะ

ครับคราวนี้ในวันที่มันเกิดเรื่องเนี่ย

คุณวินเขาจำได้ว่าช่วงนั้นมันเป็นช่วงที่

ใกล้ปิดเทอมพอดีมันเป็นช่วงหน้าหนาวน่าจะ

ประมาณสักมกราคมกุมภาพันธ์ประมาณ

นี้คือในวันนั้นเนี่ยคุณวินเขาจำได้ว่า

เขากลับมาที่บ้านหญ้า

สายโดยปกติแล้วคุณวินเขาจะนั่งรถ 2 แถว

จากตัวอำเภอตาคลีมาท่าตะโกเนี่ยเขาก็จะมา

จากบ้านลุงช่วงประมาณสักใบบ่านะ

ครับแต่ว่าภายในวันนั้นเองเนี่ยคุณวินเขา

บอกว่าเขาทำธุระส่วนตัวจนมันเริ่มที่จะ

สายเริ่มที่จะเย็นละแต่ว่ามันก็ไม่ได้

เย็นมากอะนะครับประมาณสัก 1700 นกว่า

เกือบจะ 6:00 นแต่ว่าอย่างที่เรารู้กัน

ว่าช่วงหน้าหนาวเนี่ยพอเวลาประมาณสัก 6:00

นมันก็เริ่มที่จะมืด

ละคุณวินเาจำได้ว่าวันนั้นเขานั่งรถ 2

แถวเที่ยวสุดท้ายจากบ้านของลุงมาที่หมู่

บ้านของคุณย่าที่อำเภอท่าตะโกเนี่ยหมู่

บ้านที่ว่านี่ก็คือเป็นหมู่บ้านเล็กๆแห่ง

หนึ่งก็แล้วกันคือหมู่บ้านของย่าแเนี่ย

ด้วยความที่ว่าพอมันเป็นหมู่บ้านเล็กมัน

ก็มีชาวบ้านกันอยู่ไม่น่าจะเกินสัก 50

หลังคาเรือนเพราะฉะนั้นส่วนใหญ่แล้วคนใน

หมู่บ้านเนี่ยจะรู้จักกันหมดทุกคนใครเดิน

เข้าเดินออกหมู่บ้านหรือว่าร้านชำร้านขาย

ของในหมู่บ้านเนี่ยเขาก็จะรู้จักหน้าคาด

ตากันหมดทุกคนอยู่แล้ว

ในตอนนั้นเองพอหลังจากที่รถ 2 แถวมันมา

เจาะที่หน้าหมู่บ้านติดกับถนนใหญ่เลยตรง

บริเวณซอยทางเข้าหมู่บ้านมันก็จะมีศาลา

ไม้เก่าๆที่เป็นศาลารอรถทรงไทยตามต่าง

จังหวัดที่เราเคยเห็นผ่านๆตากันมานะ

ครับคือโดยปกติแล้วเนี่ยเวลาที่คุณวินเลง

จากรถ 2 แถวมาเขาก็จะต้องมาต่อ

มอเตอร์ไซค์รับจ้างที่เขาจะจอดรอผู้โดย

สารอยู่ในศาลานี่แหละเพื่อที่ว่าเขาจะต่อ

มอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าไปในอยหมู่บ้าน

เพราะว่าบ้านของย่าแกอยู่ท้ายซอยเลยห่าง

จากปากซอยประมาณสักเกือบๆกิโลเห็นจะได้

เพราะฉะนั้นมันก็จะต้องต่อวินมอเตอร์ไซค์

เนี่ยเข้าไปในตัว

บ้านโดยปกติแล้วตรงบริเวณศาลาที่ว่าเนี่ย

มันก็จะมีพวกคุณลุงที่แกเป็นมอเตอร์ไซค์

รับจ้างจอดหล่อรับผู้โดยสารอยู่ประมาณสัก

3-4 คนจอดรอรับนักเรียนรับพนักงานคนงาน

เี่นะ

ครับแต่ว่าพอหลังจากที่คุณวินเขาลงจากรถ 2

แถวมาในวันนั้นเนี่ยครั้งเนี้ยมันต่างไป

จากครั้งก่อนๆพอหลังจากที่คุณวิงเขาลงจาก

รถมาสิ่งที่เขาเห็นในตอนนั้นก็คือเขาเห็น

ว่าศาลารอรถที่ว่าเนี่ยมันพังไปแถบนึงคือ

อยากให้ท่านผู้ฟังลองนึกภาพตามนะครับว่า

ศาลารอรถมันก็จะเป็นรูปตัว U เนาะแต่ว่า

แถบฝั่งขวาของศาลาเนี่ยมันหายไปทั้งแถบ

เลยพูดง่ายๆก็คือดูเหมือนกับว่าศาลาเนี้ย

มันน่าจะมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นแต่ว่าในตอน

นั้นเองคุณวินเขาก็ยังไม่ได้สนใจอะไรนะ

ครับแต่ไอ้สิ่งที่มันทำให้คุณวินเขารู้

สึกสงสัยขึ้นมาอย่างหนึ่งก็คือในตอนนั้น

เนี่ยคุณวินเขาไม่เห็นว่ามันจะมี

มอเตอร์ไซค์รับจ้างจอดรอผู้โดยสารอยู่ใน

ศาลาสักคันเลยนะแต่คุณวินเขาเห็นว่ามันมี

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ใน

ศาลาลักษณะท่านั่งก็คือเหมือนกับว่าเขา

นั่งหันข้างให้นะครับแล้วก็ดูเหมือนกับ

ว่าผู้ชายคนเนี้ยเขากำลังนั่งดื่มเบียร์

อยู่เพราะว่ามันมีขวดเบียร์วางเอาไว้ข้าง

ๆอยู่ประมาณสัก 2-3

ขวดในตอนนั้นคุณวินเขาก็รู้สึกว่าเอ๊เา

คับคลายคลับคลาคุณหน้าคุณตาผู้ชายคนนี้

เหลือเกินแต่ว่าในตอนนั้นก็ต้องบอกว่าเขา

ก็ไม่ได้เห็นหน้าฆ่าตากับผู้ชายคนนี้นะ

ครับเพราะว่าอย่างที่บอกไปว่าผู้ชายคน

เนี้ยเขานั่งหันข้างให้ลักษณะเหมือนนั่ง

เอียงๆจะหันหลังเลยด้วย

ซ้ำแต่ทีนี้ด้วยความที่ว่าสายตาของคุณวิน

เนี่ยเขาเหลือบไปเห็นตรงบรเวณข้างศาลามัน

มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอดอยู่ซึ่งพอคุณว

เาเห็นมอเตอร์ไซค์คันเนี้ยเขาก็รู้ได้ทัน

ทีเลยว่าผู้ชายคนที่นั่งกินเบียร์อยู่

เนี่ยคือเพื่อนของเขา

เองแต่จะต้องบอกแบบนี้ก่อนนะครับว่า

เพื่อนของคุณวินคนเนี้ยเขาชื่อว่าอารตคือ

อาร์ตเนี่ยเป็นเพื่อนกับคุณวินมาตั้งแต่

เด็กเลยเป็นเด็กในหมู่บ้านเดียวกันแล้วก็

เรียนโรงเรียนปถมมาด้วยกันแต่จะต้องบอก

ว่าตัวไเจ้าอาร์ตเนี่ยมันเป็นเด็กที่ค่อน

ข้างที่จะหัวโจกเป็นเด็กก้าวร้าวแล้วก็

ชอบมีเรื่องให้ปวดหัวอยู่ตลอดเวลาคือมัน

ออกลายมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะยิ่งพอมันโต

มานิสัยมันก็แยกขึ้นเรื่อยๆๆๆซึ่งคุณวิน

เองเขาก็ได้แค่รู้จักแล้วก็เคยเล่นด้วย

กันเคยเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆแต่ว่า

พอเริ่มโตมาคุณวินเขาก็ไม่ค่อยอยากจะคบหา

อยากจะเข้าหากับเพื่อนแบบนี้สักเท่าไหร่

นะครับเพราะว่าไอ้เจ้าอารตเนี่ยมันชอบจับ

กลุ่มกินเหล้ากินเบียร์กับกลุ่มแก๊ง

เพื่อนมันในหมู่บ้านเนี่ยประมาณสัก 4-5

คนตั้งแต่เด็กๆเลยคนในหมู่บ้านจะระแวง

กลุ่มแก๊งไอเจ้าอาร์เนี่ยกันหมดทุกคนมัน

ไปขอซื้อเหล้าซื้อเบียร์ซื้อบุหรี่ในร้าน

ชำในหมู่บ้านเนี่ยเขาก็ไม่มีใครขายให้มัน

บางทีมันก็ไปขโมยบ้างอะไรบ้างพอมันหาซื้อ

เหล้าซื้อเบียร์ในหมู่บ้านไม่ได้มันก็ออก

ไปซื้อนอกหมู่บ้านมันก็หาวิธีซื้อของมัน

มาจนได้นะ

ครับแต่โดยปกติแล้วเนี่ยส่วนใหญ่แล้วไอ้

เจ้าอาร์ตมันมักจะอยู่กับกลุ่มแก๊งเพื่อน

มันมากกว่าแต่ว่าวันที่คุณวินเค้าเห็นไอ้

เจ้าอาร์ตวันนั้นน่ะคุณวินเาเห็นว่าไอ้

เจ้าอาร์ตมันนั่งอยู่คนเดียวในศาลาในตอน

นั้นพอคุณวินเขาเห็นว่าไอ้อาร์ตมันนั่ง

อยู่เขาก็ไม่อยากที่จะเดินเข้าไปรอ

มอเตอร์ไซค์รับจ้างในศาลาเพราะกลัวว่าถ้า

เดินเข้าไปในศาลาก็กลัวว่าเจ้าอาร์ตมันจะ

ทักแล้วก็เรียกให้ไปนั่งคุยหรือเปล่า

เพราะว่าอย่างที่บอกไปว่าทั้ง 2 คนเนี่ย

รู้จักกันมาก่อนแล้วก็หลังจากที่คุณวิน

เขาไปเรียนมัธยมเขาก็แยกย้ายแล้วก็ไม่ได้

เจอเจ้าอาร์ตเนี่ยนานเลยในตอนนั้นคุณวิน

เขาก็พยายามที่จะยืนหลบๆอยู่แถวบริเวณ

ข้างๆศาลานั่นแหละเพื่อที่ว่าจะรอ

มอเตอร์ไซค์รับจ้างเนี่ยมาแต่ว่าคุณวิน

เขาก็รออยู่พักนึงเลยนะนานเกือบจะ 10

นาทีเห็นจะได้แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมี

มอเตอร์ไซค์รับจ้างมาสักทีซึ่งคุณวินเขา

ก็คิดว่าเออมันรอนานเกินไปะงั้นไม่เป็นไร

เดี๋ยววันเนี้ยเดินเข้าหมู่บ้านเอาก็แล้ว

กันเพราะว่าขี้เกียจรอตอนนั้นคุณวินเขาก็

เตรียมตัวที่ว่าจะเดินข้ามถนนไปฝั่งนู่น

เพื่อที่ว่าจะเดินเข้าไปในตัวหมู่บ้านนะ

ครับแต่จังหวะที่คุณวินเขาเดินออกมาจาก

ตรงบริเวณศาลาเนี่ยอยู่ๆมันก็มีเสียงเสีย

หนึ่งเรียกชื่อเขาขึ้นมาว่าวินไอวินใช่

วินหรือเปล่าพอคุณวินเขาได้ยินแบบนั้น

เนี่ยจะไม่หันไปมองก็ไม่ได้นะครับเขาก็

เลยหัน

ไปปรากฏว่าคนที่เรียกชื่อเขาก็ไม่ใช่ใคร

ที่ไหนก็เป็นไเจ้าอารตจริงๆในตอนนั้นคุณ

วินเขาก็ทำท่าทางเหมือนตกใจนะครับเหมือน

กับว่าอ้าไารไม่ได้เจอกันนานเลยเขาก็ทัก

ทายไปตามภาษาเพื่อนว่าเอ้ากูก็นึกว่าใคร

เห็นนั่งหันหลังอยู่มองไม่เห็นไอ้เจ้าอาจ

ก็ถามกลับมาว่าเอ้าไอ้วินมึงเพิ่งกลับมา

นี่หรอคุณวินเขาก็บอกว่าเออกูเพิ่งมาถึง

รอมอเตอร์ไซค์เข้าบ้านเนี่ยยแต่ว่ารอตั้ง

นานกูไม่เห็นมีคนขับเลยวัน

เนี้ยไอ้เจ้าอาจมันก็เลยบอกว่าเออไอ้วิน

มึงรีบหรือเปล่ามึงมานั่งกินเบียร์เป็น

เพื่อนกูหน่อยคุณวินเขาก็เลยบอกไปว่าเฮ้ย

ตามสบายเลยเพื่อนกูไม่กินเหล้าไม่กิน

เบียร์แต่ว่าในตอนนั้นไเจ้าอาจมันก็ขยัน

ขยอนะครับมันก็บอกว่ามามึงมานั่งเป็น

เพื่อนกูหน่อยกูเหงากูไม่มีเพื่อนกูนั่ง

คนเดียวมานาน

แล้วซึ่งในตอนนั้นคุณวินเขาก็ไม่รู้จะ

ปฏิเสธยังไงนะครับเพราะว่าเขาก็กลวยเจ้า

อาจมันด้วยยิ่งตอนมันกินเหล้าเมาด้วย

เนี่ยไม่รู้ว่ามันจะมาอารมณ์ไหนคุณวินเขา

ก็ไม่อยากจะขัดเขาก็เลยเข้าไปนั่งกับมัน

สักพักหนึ่งก็กะว่าเดี๋ยวถ้ามอเตอร์ไซค์

รับจ้างมาเมื่อไหร่เนี่ยก็จะขอตัวกลับตอน

นั้นนั่น

แหละแต่ทีนี้ในระหว่างที่คุณวินเา้ากำลัง

นั่งอยู่กับไอ้เจ้าอาร์ตเนี่ยเขาก็สังเกต

เห็นอะไรแปลกๆอย่างนึงก็

คือในตอนนั้นน่ะนะคุณวินเาเห็นว่าหน้าไอ้

อาร์ตมันดูนิ่งๆดูน่าร้ายอารมณ์เหมือนคน

อกหักหรือคนเศร้าเสียใจอะไรสักอย่างนะ

ครับแต่ที่แน่ๆเนี่ยคือดูมันไม่ได้มีความ

สุขแน่ๆล่ะเพราะหน้ามันดูนิ่งๆหมองๆแล้ว

ก็พูดน้อยผิดปกติเพราะว่าโดยปกติแล้ว

เนี่ยไอ้เจ้าอาร์ตมันจะเป็นคนเสียงดังพูด

จาเสียงดังโพงผางแล้วก็ชอบวกเหวกโวยวาย

แต่นี่คือไม่เลยนั่งนิ่งก้มหน้าก้มตากิน

เบียร์ถามคำตอบคำพูดง่ายๆก็คือมันดูผิด

ปกตินะครับแต่ว่าในตอนนั้นคุณวินเขาก็ยัง

ไม่ได้ถามว่ามันเป็นอะไรหรือเปล่าเพราะ

ว่าเอาเข้าจริงๆแล้วคุณวินเขาก็ไม่ค่อย

อยากจะคุยกับมาสักเท่าไหร่หรอกไม่ได้อยาก

จะรู้เรื่องราวของไอ้อาร์ตสักเท่า

ไหร่แต่ทีนี้พอหลังจากที่คุณวินเขานั่ง

อยู่กับไอ้เจ้าอาร์ตมาได้สักพักนึงเนี่ย

พักใหญ่ๆเลยเขาก็ไม่เห็นว่าจะมี

มอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้ามาจอดในศาลาเลยนะ

มันนานผิดปกติะตอนนั้นเขาก็พยายามที่จะหา

วิธีตัดบทจากไอ้เจ้าอาร์ตเนี่ยว่าเอ้จะ

บอกมันยังไงดีเพราะว่าเไม่อยากจะนั่งตรง

นี้และอยากจะเข้าบ้านะคิดไปคิดมาก็เลยตัด

สินใจบอกไปว่าเออไอ้อาร์ตงั้นเดี๋ยวกูขอ

ตัวก่อนนะเพราะว่ากูต้องเดินเข้าบ้านกู

ไม่เห็นมีมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาเลยวัน

เนี้ยกูต้องรีบเข้าบ้านก่อนเดี๋ยวก่อนที่

มันจะ

มืดตอนนั้นไอ้เจ้าอารมันก็เหงยหน้าขึ้นมา

แล้วมันก็บอกว่ามึงจะเข้าบ้านหรอคุณวินก็

บอกว่าเออเดี๋ยวกูว่ากูจะเดินเข้าไปต้อง

รีบไปก่อนเดี๋ยวฟ้ามันจะมืดตอนนั้นไอเจ้า

อาร์มันก็บอกว่าเอองั้นเดี๋ยวกูไป

ส่งซึ่งพอหลังจากที่มันพูดคำนี้ออกมา

เนี่ยคุณวินเขาก็รู้สึกไม่สบายใจเลยเลยนะ

ครับเพราะว่าตอนนั้นดูแล้วไอ้เจ้าอาร์ต

มันน่าจะเมาแหละเพราะว่ามันนั่งกินเบียร์

หมดไป 3 ขวดแล้วนะครับแล้วนี่ยังจะมาใจดี

จะขี่รถเข้าไปส่งที่บ้านอีกคุณวินเก็เลย

ปฏิเสธกลับไปนะครับว่าเอออาร์ตไม่เป็นไร

หรอกเดี๋ยวกูเดินเข้าไปเองก็ได้มึงนั่ง

กินอยู่นี่นี่แหละไอ้เจ้าอาร์ตมันก็ตะคอก

ขึ้นเสียงมาเลยนะครับว่าเฮ้ยกูบอกว่าจะไป

ส่งมึงก็ให้กูไปส่งดิมึงคิดว่ากูเมาหรอกู

ไม่เมา

ตอนนั้นคุณวินเขาก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธกลับ

ไปยังไงนะครับกลัวว่าไอ้เจ้าอาร์ตมันจะหา

เรื่องหาราวด้วยคุณวินเขาก็เลยบอกว่าเออ

งั้นก็ได้ขอบใจมากเว้ยไอ้เจ้าอาร์จมันก็

เลยบอกว่าเออไม่เป็นไรกูไม่เห็นหน้ามึง

ตั้งนานเพื่อนมาทั้งทีนานๆเจอกันให้กู

เข้าไปส่งบ้านมึงนั่นแหละไม่ต้องกลัวกู

ขับได้ไม่

เมาตอนนั้นคุณวินเขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้วนะ

ครับครับนอกจากจำใจจะต้องซ้อนท้าย

มอเตอร์ไซค์ไอ้เจ้าอารตเข้าบ้าน

ไปคราวนี้อย่างที่ผมได้บอกไปนะครับว่าตอน

นั้นเนี่ยมันเป็นช่วงเวลาประมาณสัก 18:00

นกว่าๆแล้วล่ะฟ้านี่เริ่มมืดละไฟในหมู่

บ้านมันก็ไม่ค่อยจะมีประมาณสัก 20-30 เมต

เนี่ยจะมีสสาไฟสักต้นนึงแต่ว่าในตอนนั้น

ทางหมู่บ้านเขาก็ยังไม่ได้เปิดไฟนะครับ

มันก็เลยยิ่งทำให้บรรยากาศในตอนนั้นเนี่ย

มันน่ากลัวเพิ่มเข้าไป

อีกซึ่งตัวคุณวินเองเขาก็ไม่รู้ว่าเขาจะ

กลัวอะไรก่อนดีนะครับกลัวเพื่อนที่เมา

แล้วขี่รถเข้าไปส่งหรือว่าจะกลัวทางเข้า

หมู่บ้านดีเพราะว่าทางเข้าหมู่บ้านไปที่

บ้านของย่าเนี่ยมันจะต้องผ่านวัดวัดหนึ่ง

ซึ่งวัดที่ว่านี่ก็ดูเหมือนวัดป่าเลยนะ

เพราะว่ามันจะมีทั้งต้นไทรมีต้นกล้วย

เนี่ยเต็มไปหมดเลยน่ากลัวมากแล้วอีกอย่าง

ที่มันน่ากลัวก็คือทางที่จะผ่านไปเนี่ย

มันจะมีเมรุเผาศพตั้งอยู่ติดกับถนนเลยนะ

แล้ววัดๆเนี้ยเขาก็จะเลี้ยงชนีไว้ 2 ตัว

คือคุณวินเนี่ยเขากลัวเสียงชนีร้องมาตั้ง

แต่เด็กๆละตอนเด็กๆเขาไม่กล้าที่จะผ่าน

วัดนี้เลยนะแต่ว่าตอนนี้มันก็โตแล้วนะ

ครับแต่ความทรงจำวัยเด็กมันก็ยังไม่หายไป

ไหนหรอกพอรู้ว่าจะต้องผ่านวัดๆัเนี้ยมัน

ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเป็นธรรมดา

ทีนี้พอหลังจากที่คุณวินซ้อนท้าย

มอเตอร์ไซค์ไอ้เจ้าอานขึ้นมาเนี่ยมันก็

เริ่มพ่าขี่เข้าไปในซอยหมู่บ้านคือจะบอก

ว่าบรรยากาศตอนนั้นน่ะมันทั้งเย็นทั้ง

วังเวงแบบบอกไม่ถูกเลยนะคือโดยปกติช่วง

เย็นๆช่วงหัวค่ำเนี่ยเข้าหมู่บ้านมาอย่าง

น้อยๆมันก็จะต้องมีบ้านคนนู้นคนนี้เขา

เปิดบ้านเปิดไฟลงมานั่งเล่นใต้ถุนบ้าน

บ้างอะไรบ้างพูดง่ายๆก็คือโดยปกติเนี่ย

ถ้าเข้ามาในหมู่บ้านตั้งแต่ทางเข้ามาเลย

นะจะต้องมีคนบ้างละจะต้องเห็นคนบ้างละแต่

ว่านี่ไม่เลยตั้งแต่เข้ามาในตัวหมู่บ้าน

คุณวินเาไม่เห็นชาวบ้านแม้แต่คนเดียวมัน

ก็เลยเป็นความรู้สึกที่ว่าเฮ้ยทำไมวันนี้

มันรู้สึกแปลกๆแฮะแต่ว่าในตอนนั้นคุณวิน

เขาก็ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรอนะครับ

คราวนี้อย่างที่ผมได้บอกไปว่าถ้าเข้ามาใน

ซอยหมู่บ้านแล้วเนี่ยประมาณสักกลางๆซอย

มันก็จะมีวัดป่าวัดหนึ่งเนาะทีนี้พอหลัง

จากที่ไอ้เจ้าอาร์ดมันขี่มอเตอร์ไซค์

เกือบจะมาถึงวัดแห่งเนี้ยอยู่ๆหมาที่อยู่

แถวนั้นน่ะต่างพากันลุกแล้วก็ทั้งเห่า

ทั้งหอนกันเกลียวไปหมดเลยนะหมาที่วัด

เนี่ยมีอยู่ประมาณสัก 10 กว่าตัวมันก็

ต่างพากันทั้งทั้งเห่าทั้งหอนและที่มากไป

กว่านั้นก็คือชนีที่วัดเขาเลี้ยงไว้กับ

ต้นไม้เนี่ยเขาจะผูกไว้กับต้นไม้เลยนะ

แล้วก็จะมีบ้านไม้เล็กๆเอาไว้ให้มันอยู่

บนนั้นนั่นแหละชนี 2 ตัวเนี้ยก็ออกมาทั้ง

ห้อยทั้งโหนแล้วก็พากันร้องโหวกเวกโวยวาย

เสียงนี่โหยหวนจนรู้สึกเสียวสันหลังเลยนะ

ครับท่านผู้ฟังก็ลองนึกภาพลองจินตนาการ

เอาดูก็แล้วกันว่าณบรรยากาศตอนนั้นน่ะมัน

จะเป็นยังไงทั้งเสียงหมาเห่าหมาหอนไหนจะ

เสียงชนีที่พากันร้องดังก้องไปทั้ง

ซอยทีนี้ไอ้จังหวะที่ไอ้เจ้าอาจมันขี่

ผ่านวัดไปเนี่ยอย่างที่บอกไปนะครับว่าตอน

นั้นน่ะทั้งหมาทั้งชนีต่างพากันส่งเสียง

ดังลั่นไปทั้งซอยเลยไอ้เจ้าอาร์ตมันก็เลย

หันไปแล้วมันก็พูดขึ้นมาว่าไอ้ห่าพวกนี้

นี่มึงทำอย่างก็ไม่เคยเห็นกูกูกูก็มาหา

พวกมึงทุกคืนแหละทำอย่างก็ไม่เคยเห็นแล้ว

มันก็หัวเราะของมัน

ไปซึ่งในตอนนั้นเองก็ต้องบอกว่าตัวคุณวิน

เขาก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่ไอ้เจ้าอาร์ต

มันพูดมานะครับว่ามันหมายความว่ายังไงแต่

คุณวินเขาก็คิดว่าเออสงสัยกลางค่ำกลางคืน

เนี่ยไอ้อาร์ตกับเพื่อนมัน 4-5 คนน่าจะพา

กันขี่มอเตอร์ไซค์มาแถววัดนี่แหละพอมัน

เห็นหมาเห็นชนีมันก็จอดรถลงไปแกล้งมันตาม

ภาษาของมันน่ะนะครับเพราะว่าไอ้เจ้าอาร์ต

มันไม่กลัวอะไรอยู่แล้วยิ่งอยู่กับเพื่อน

อยู่กับแก๊งกับกวนด้วยเนี่ยมันก็ยิ่งชอบ

ทำอะไรแผงๆของมันอยู่

แล้วทีนี้พอหลังจากที่พากันขี่รถเข้ามา

เรื่อยๆสุดท้ายแล้วก็มาถึงบ้านย่าของคุณ

วินจนได้แต่ก็ต้องบอกว่าในตอนนั้นเนี่ย

ย่าของคุณวินแกเป็นคนนอนเร็วอ่ะนะครับ 18

นนเนี่ยแกก็จะนอนละเพราะว่าแกเป็นคนที่

ตื่น 2:00 น 3:00 นทุกวันเนี่ยคือนิสัย

ของย่าคุณวินแต่คุณวินเขาจะรู้อยู่แล้วละ

ว่าทุกครั้งที่เขามาบ้านย่าเนี่ยรั้วมัน

จะล็อคอยู่แต่ว่าย่าแกจะซ่อนกุญแจไว้ใต้

กระถางต้นไม้ก็เอาเป็นว่าเขารู้กันน่ะนะ

ครับว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่มาถึงบ้านหญ้า

คุณวินเขาก็จะหยิบกุญแจที่ใต้กระถางต้น

ไม้เนี่ยไขประตูรั้วบ้านเข้า

ไปทีนี้ด้วยความที่ว่าคุณวินเขาเกรงใจ

เจ้าอาร์ดมันน่ะนะครับอย่างน้อยๆเนี่ยมัน

ก็มีน้ำใจจขี่รถเข้ามาส่งถึงที่ซึ่งก็ไม่

รู้ว่ามันเมาหรือไม่เมาก็ไม่รู้หรอกแต่

คุณวินเขาก็อยากที่จะขอบคุณแล้วก็อย่าง

ที่บอกไปว่าทั้งตัวคุณวินแล้วก็ไอ้เจ้า

อาร์ตเนี่ยคือไม่ได้เจอกันนานเลยนะคือหาย

หน้าหายตากันไปเลยแต่ด้วยความที่ว่าวัน

เนี้ยไอ้เจ้าอาร์ตมันก็อยู่คนเดียวมันไม่

ได้อยู่กับกลุ่มเพื่อนมัน 4-5 คนหัวโจกใน

ซอยนะครับด้วยความที่ว่าคุณวินเขามีน้ำใจ

เาก็เลยเลยชวนไอเจ้าอารตว่าเอออาร์ตกู

ขอบใจมึงมากนะเว้ยที่มึงขี่รถเข้ามาส่ง

ถ้าไม่ได้มึงกูคงแย่เลยว่ะงั้นเอางี้มึง

อย่าเพิ่งกลับเข้ามานั่งในบ้านกูก่อน

เดี๋ยวกูหาอะไรให้มึง

กินพอหลังจากที่คุณวินเขาพูดชวนไอ้เจ้า

อาร์ตออกไปแบบนี้เนี่ยไอ้เจ้าอาร์ตมันก็

ตอบกลับมานะครับว่าเออกูก็อยากเข้าไป

เหมือนกันนะแต่กูเข้าไปไม่ได้ปู่มึงไม่

ให้กูเข้า

คุณวินเขาก็เลยบอกไปว่ามึงจะบ้าหรอปู่กู

จะไม่ให้เข้าได้ยังไงปู่กูตายไปตั้งนาน

แล้วมึงก็รู้นี่ไอ้เจ้าอาจมันก็บอกว่าเออ

ก็นั่นแหละกูเข้าไปไม่ได้ก็แล้ว

กันจากนั้นมันก็ขอตัวกลับไปก่อนน่ะนะครับ

ซึ่งในตอนนั้นเองคุณบินเขาก็ไม่ได้อะไร

จริงๆแล้วเขาก็ชวนเป็นมารยาทเฉยๆเอาเข้า

จริงๆถ้าไอ้เจ้าอาร์ตมันเข้ามาในบ้านเยก็

ไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไรกันอยู่

ดีทีนี้พอหลังจากที่คุณวินเาเปิดประตู

รั้วบ้านเข้ามาในบ้านพอหลังจากที่เข้ามา

ในตอนนั้นก็ต้องบอกว่าเขาไม่ได้เจอกับย่า

นะซึ่งก็ไม่รู้ว่าแกนอนไปแล้วอยู่ในห้อง

หรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกันคุณวินเขาก็

ไม่ได้เดินเข้าไปดูที่ห้องญ้านะครับเพราะ

ว่าถ้าย้าแกนอนเนี่ยก็ปล่อยให้แกนอนไปก็

ไม่ได้อยากจะไปรบกวนอะไรคุณวินเขาก็ไป

เก็บข้าวเก็บของแล้วก็ทำธุระส่วนตัวของ

เขาไป

จนกระทั่งมาถึงตกกลางดึกพอหลังจากที่คุณ

วินเขาอาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวที่จะเข้านอน

เนี่ยช่วงเวลาตอนนั้นมันก็เป็นเวลาประมาณ

สัก 22:00 นกว่าเกือบจะ 23:00 นละคุณวิน

เขาก็ง่วงเต็มที่และเพลียเต็มที่พร้อมที่

จะนอนทีนี้พอหลังจากที่เขากำลังเคลิ้มๆจะ

หลับคุณวินเขาก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขา

ดังขึ้นมาว่าวินวินไอ้วิน

ซึ่งเสียงเรียกที่เขาได้ยินเนี่ยเขามั่น

ใจได้เลยนะว่าจะต้องเป็นเสียงไอ้เจ้า

อาร์ตแน่นอนคือได้ยินมันเรียกชื่อคุณวิน

อยู่ที่หน้าบ้านอยู่พักนึงเลยนะเรียกวิน

วินๆอยู่แบบ

เนี้ยซึ่งในตอนนั้นเองก็ต้องบอกว่าคุณวิน

เขารู้สึกหงุดหงิดมากๆเลยนะครับคนง่วงๆ

เพียๆกำลังจะนอนเนี่ยมึงจะมาหากูทำไมเวลา

นี้เพราะนี่มันก็ดึกมากแล้วไฟในบ้านก็ปิด

หมดมึงไม่มีความเกรงใจกันบ้างเลย

หรอด้วยความที่ว่าตัวเองหงุดหงิดแต่ว่าจะ

ไม่ลุกไปเปิดไฟดูเี่ก็ไม่ได้เพราะไม่งั้น

มันก็คงจะเรียกแบบนี้จนนอนไม่หลับ่ะนะ

ครับคุณบินเขาก็เลยรีบลุกขึ้นมาเปิดไฟ

ทั้งบ้านเลยแล้วก็เปิดไฟรั้วหน้าบ้านด้วย

จากนั้นเขาก็ลงมาดูที่หน้าบ้านปรากฏว่าพอ

หลังจากที่กุนวินเเดินมาดูที่หน้าบ้าน

เนี่ยปรากฏว่าเ้า

เขาไม่เห็นว่าจะมีใครยืนอยู่ที่หน้าบ้าน

เลยนะเสียงเรียกชื่อเขาก็หายไปในใจตอน

นั้นเนี่ยเขาคิดว่าไอ้เจ้าอาร์ตเนี่ยมัน

ต้องมาแกล้งเขาแน่ๆล่ะเพราะคุณวินเขาจำ

ได้แม่นเลยว่าเสียงเรียกชื่อเนี่ยมันเป็น

เสียงไอ้เจ้าอาร์ตแน่

นอนทีนี้พอหลังจากที่ลงมาดูแล้วไม่เจอใคร

ยืนอยู่ที่หน้าบ้านเนี่ยคุณวินเขาก็ปิดไฟ

แล้วก็เดินขึ้นไปนอนเหมือนเดิมทีนี้พอ

หลังจากที่ล้งตัวลงนอนกำลังจะเคลิ้มๆหลับ

ก็เหมือนเดิมเได้ยินเสียงไอ้เจ้าอาร์ต

เนี่ยมาเรียกชื่อเหมือนเดิมวินวินไอวิน

เรียกแบบเดิมอยู่ที่หน้า

บ้านคือในตอนนั้นเนี่ยต้องบอกว่าคุณวิน

เขารู้สึกหงุดหงิดมากๆอนะครับเพราะตัวเอง

เนี่ยง่วงทั้งเพลียทั้งง่วงคนกำลังจะนอน

ทำไมถึงมาแกล้งกันแบบนี้เพราะนี่มันก็ดึก

มากะ

แต่ว่าในตอนนั้นเองเนี่ยคุณวินเขาไม่ได้

เปิดไฟลงไปดูแล้วนะเขาก็ปิดไฟในบ้านนั่น

แหละทำเป็นไม่ตื่นแต่ว่าตัวเขาเองลุกขึ้น

มาแล้วก็ไปแง้มหน้าต่างดูที่รัวหน้าบ้าน

ว่ามันมีใครมาเรียกเขาที่หน้าบ้านหรือ

เปล่าแต่ว่าพอหลังจากที่เขาแง้มพม่านดู

เนี่ยเขาก็ไม่เห็นว่าจะมีใครมายืนเรียก

อยู่ที่หน้าบ้านเลยนะทั้งๆที่ว่าเสียง

เรียกชื่อเขาเนี่ยยังไงก็ต้องเป็นเสียง

ไอ้เจ้าอาร์ตที่มายืนเรียกชื่อเขาอยู่ที่

หน้าบ้านแน่นอนมันเป็นอื่นไปไม่ได้ในตอน

นั้นคุณวินเขาก็ทำเป็นไม่ได้สนใจนะครับ

ไม่ได้เปิดไฟทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เขาก็กลับ

มาทิ้งตัวลงนอน

ต่อทีนี้พอหลังจากที่นอนลงไปแล้วเนี่ยเขา

ก็มาคิดเล่นๆดูว่าเฮ้ยแต่ว่าถ้าเป็นไอ

อาร์ตมันเรียกจริงๆเนี่ยอย่างน้อยๆเราน่า

จะได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์บ้างนะแต่ว่านี่

เราไม่ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์มันเลยใน

ระหว่างที่กำลังคุ่นคิดอยู่เนี่ยเสียง

เรียกชื่อมันก็ดังขึ้นมาอีกแล้วว่า

วินวินไปวินลงมาหากูหน่อยกูเหงากูรู้นะ

ว่ามึงยังไม่หลับอ่ะลงมาหากู

หน่อยซึ่งพอหลังจากที่คุณวินเาได้ยินแบบ

นี้เนี่ยมันก็ชัดเจนแล้วว่าจะต้องเป็นไอ้

เจ้าอาร์ตแน่นอนแต่ถึงยังไงคุณวินเขาก็

ไม่ลงไปแล้วนะครับยังไงเขาก็ต้องข่มตา

หลับไปให้ได้เพราะรู้อยู่แล้วว่าไอ้เจ้า

อาร์ตเนี่ยต้องมาแกล้งเขาแน่ๆเพราะว่า

นิสัยมันเป็นคนแบบนี้อยู่

แล้วสุดท้ายแล้วในคืนนั้นด้วยความเพลีย

คุณวินเขาก็พล้อยหลับไปจนมาถึงเช้าวันต่อ

มาปรากฏว่าเ้าหลังจากที่คุณหวินเขาตื่น

ขึ้นมาเนี่ยเขาก็ไม่เจอย่าเาซึ่งในตอน

นั้นเองเขาก็ติดต่อกับย่าไม่ได้ด้วยนะ

ครับเพราะว่าในสมัยนั้นเนี่ยมันก็ไม่ได้

มีโทรศัพท์มือถือติดต่อกันมันก็จะมีแค่

โทรศัพท์บ้านเท่านั้นตอนนั้นคุณวินเขาก็

เลยไม่รู้ว่าย่าแกไปไหนแล้วก็ไม่รู้ว่าจะ

ติดต่อกับย่ายังไงแต่ว่านั่นก็ไม่ใช่

เรื่องแปลกอะไรเพราะว่าโดยปกติแล้วเนี่ย

ย่าแกก็จะชอบออกไปหาเพื่อนไปบ้านนู้นทีไป

บ้านนี้ทีมันก็เลยไม่ใช่เรื่องแปลก

อะไรทีนี้พอหลังจากที่คุณวินเอยู่บ้านคน

เดียวจนมาถึงช่วงสักสายๆหน่อยประมาณสัก

99:00 น 10:00 นตอนนั้นเขาก็นั่งกินข้าว

ดูทีวีอยู่ที่บ้านย่านี่แหละจากนั้นคุณ

วินเขาก็ได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์มาจอด

ที่หน้าบ้านคุณวินเขาก็เลยลุกเดินไปดู

ปรากฏว่าเขาก็เห็นว่าย่าแกเนี่ยนั่งซ้อน

ท้ายมอเตอร์ไซค์คนในหมู่บ้านนี่แหละเป็น

คนรู้จักกันก็คือเหมือนกับว่าคนๆเนี้ยมา

ส่งหญ้าแกที่หน้าบ้านเนี่ยนะครับ

ครับพอย่าแกเดินเข้ามาในบ้านพอทั้ง 2 คน

ได้เจอกันเป็นครั้งแรกของวันย่าแกไม่ถาม

เลยนะว่าเป็นยังไงบ้างสบายดีหรือเปล่ามา

ตอนไหนอะไรยังไงแต่คำถามที่ย่าแกถามมาใน

ตอนนั้นก็คือแกถามว่าวินเอ็งเจอไอ้อาร์ต

เหรอในตอนนั้นตัวคุณวินเขาก็งงแล้วก็บอก

ว่าอืใช่จะเจอกันเมื่อวานทำไมเหรอย่าแล้ว

ย่ารู้ได้ยัง

ไงตอนนั้นย่าแกก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

เลยนะครับแต่แกถามย้ำมาว่าเอ็งเจอมันจริง

ๆหรอเอ็งเจอมันจริงใช่

มคุณวินเขาก็บอกว่าก็จริงเสียย่าวินจะ

โกหกทำไมก็เมื่อวานตอนเย็นวินกลับมาบ้าน

จะเข้ามาในหมู่บ้านเนี่ยแต่ปักซอยมันไม่

มีมอเตอร์ไซค์ไอ้อาร์ตมันเจอวินพอดีมันก็

เลยขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาส่งที่บ้าน

ทำไมอ่ะแล้วย่ารู้ได้ยัง

ไงย่าแกก็พูดออกมาคำนึงนะครับแกบอกว่า

แล้วถ้าย่าเล่าอะไรให้ฟังเอ็งจะกลัวหรือ

เปล่าเท่านั้นแหละพอย่าแกพูดออกมาแบบ

เนี้ยมันก็ยิ่งทำให้คุณวินเขารู้สึกอยาก

รู้เข้าไปใหญ่เลยนะครับว่ามันคืออะไรตอน

นั้นก็ต้องบอกว่าคุณวินเารู้สึกกลัวแล้ว

ก็ตื่นเต้นด้วยเพราะว่าสีหน้าของย่าแก

เนี่ยดูจริงิงจังคุณวินเขาก็เลยบอกว่าไหน

ย่ามีอะไรเล่าให้ฟังหน่อยวินอยาก

ฟังย่าแกก็บอกว่าเมื่อคืนเนี้ยย่าไม่ได้

อยู่บ้านเพราะว่าเดี๋ยวเนี้ยไม่กล้าที่จะ

อยู่บ้านคนเดียวก็เลยต้องออกไปบ้านนรินทร

บางวันก็ไปนอนค้างที่บ้านนรินทร์นรินทรก็

คือคนในหมู่บ้านน่ะนะครับผู้ชายคนที่ขี่

รถมาส่งหญ้าเมื่อกี้ก็คือลูกชายของ

นรินทร์กันนั่นแหละตอนนั้นยย่าแกก็บอกว่า

แกน่ะไม่ได้อยู่บ้านช่วงเแกไม่กล้าอยู่

บ้านคน

เดียวคุณวินเขาก็ยิ่งสงสัยเข้าไปใหญ่ว่า

เ้าแล้วทำไมล่ะมันเกิดอะไรขึ้นย่าแกก็บอก

ว่านี่เอ็งยังไม่รู้ใช่ไหมมว่าไอ้อาร์ต

มันตายไปได้ 2 อาทิตย์

แล้วพอหลังจากที่คุณวินเขได้ยินสิ่งที่

ยากแกพูดออกมาแบบนี้เนี่ยเคนี่อึ้งตกใจ

ช็อกตัวชาทำอะไรไม่ถูกเลยนะคือเา้าไม่

อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ยากแกพูดออกมาเลย

แต่ว่าอย่างไงก็ตามก็ไม่รู้ว่ายากแกจะพูด

เรื่องนี้โกหกขึ้นมาทำไมจะเอาเรื่องนี้มา

อำมาล้อเล่นทำไมตอนนั้นคุณวินเขาก็ช็อก

แล้วก็บอกว่าจริงเหรอย่าไอ้ฮารมันตายแล้ว

จริงๆเหรอย่าย่าแกก็บอกว่าเออจริงกูจะ

โกหกทำไมล่ะคุณวินเขาก็เลยถามไปว่าเอ้า

แล้วย่ารู้ได้ยังไงว่าวินเจออาร์ตเมื่อ

วานย่าแกก็บอกว่าจริงๆแล้วแกก็ไม่รู้หรอก

แต่เห็นว่าป้าแก้วเนี่ยแกเล่าให้ฟังเมื่อ

วานตอนเย็นป้าแก้วแกออกมาที่หน้าบ้านพอดี

แล้วแกก็เห็นว่าคุณวินเนี่ยซ้อนท้ายดซไอ้

เจ้าอาร์ตเข้าไปในซอยพอถึงจังหวะนั้นป้า

แก้วแกก็กลัวก็รีบเข้าบ้านไปประตูเข้า

บ้านไปเช้ามาแกก็รีบไปทำบุญที่วัดแกเพิ่ง

จะกลับมาจากที่วัดเมื่อกกี้นี่แหละแล้วแก

ก็ถีบจักรยานมาที่บ้านนลินเอาเรื่องเนี้ย

มาบอกกับย่าว่าแกเห็นแบบนี้แบบนี้นะพอญ่า

แกรู้ว่าคุณวินกลับมาแกก็เลยรีบให้ลูกชาย

ของนรินทรเนี่ยแกมาส่งที่บ้านเท่านั้น

แหละพอหลังจากที่คุณวินเขาได้ยินสิ่งที่

ย่าแกเล่าให้ฟังตัวนิชาตัวสั่นช็อกกับ

เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นกับตัวเาเมื่อวาน

น่ะนะครับทั้งเรื่องที่ว่าเจอ้เจ้าอาร์ต

ที่ศาลาเรื่องที่ว่ามันขี่รถเข้ามาส่งที่

บ้านเรื่องที่ว่าหมาที่วัดเนี่ยมันหอนจน

รู้สึกผิดปกติไหนจะเรื่องที่ว่าเข้ามาใน

ซอยหมู่บ้านเนี่ยชาวบ้านแต่ละคนคุณวินเขา

ไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียวซึ่งอันเนี้ย

ถือว่ามันเป็นอะไรที่แปลกมากมันผิดหูผิด

ตาไปจากเมื่อก่อนมากอนะครับแต่ที่มันหนัก

ที่สุดคืออะไรรู้มั้ยครับท่านผู้ฟังไอ้

เรื่องที่มันหนักที่สุดก็คือตอนที่คุณเขา

กำลังจะเข้านอนเนี่ยแล้วเขาก็ได้ยินเสียง

ไอ้เจ้าอาร์ตมาเรียกชื่อเขาอยู่หลายครั้ง

หลายรอบเลยแต่พอลงมาดู 2 รอบก็ไม่เจอใคร

ซึ่งไอเหตุการณ์ที่คุณวินเขาเจอมาเนี่ย

มันยิ่งเสริมความน่าเชื่อถือที่ย่าแกบอก

ว่าไอ้เจ้าอาร์ตเนี่ยมันตายไปแล้วจริง

ๆทีนี้ท่านผู้ฟังน่าจะอยากรู้กันแล้วใช่

มั้ยครับว่าไอ้เจ้าอาร์ตมันเป็นอะไรเสีย

มันตายได้ยังไงแล้วแล้วทำไมเรื่องราวเหตุ

การณ์ทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้เดี๋ยวผมจะ

เล่าให้ฟังแล้วมันจะเฉลยทุกอย่าง

เลยหลังจากที่คุณวินเขาถามกับย่าไปนะครับ

ว่าอาร์ตเป็นอะไรถึงเสียย่าแกก็เล่าให้

ฟังว่าเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนเนี่ยทางตำรวจ

เขาสันนิษฐานว่าไอ้เจ้าอาร์ตมันน่าจะเมา

แล้วมันก็ขี่มอเตอร์ไซค์คือขี่มาด้วยความ

เร็วเลยนะด้วยความที่ว่ามันก็เป็นวัยรุ่น

ห้าวๆด้วยนะครับขี่มาด้วยความเร็วแล้วก็

ยกล้อบ้างอะไรบ้างจนสุดท้ายแล้วมันก็ขี่

ไปพุ่งชนเข้ากับศาลาทางเข้าตรงบริเวณหน้า

หมู่บ้านนั่นแหละพอย่าแกเล่ามาให้ฟังแบบ

เนี้ยเรื่องทุกอย่างมันก็มาประติดประต่อ

กันน่ะนะครับก็ถึงว่าอยู่ว่าตอนที่คุณวิน

เขาลงมาจากรถ 2 แถวเนี่ยเขาก็เห็นว่าศาลา

มันพังหายไปแถบนึงเลยซึ่งตอนแรกเขาก็คิด

อยู่ในใจอยู่แล้วนะครับว่าสภาพแบบเนี้ย

มันจะต้องเกิดอุบัติเหตุมีรถพุ่งมาชนแน่ๆ

ละแต่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนชนเท่านั้นเอง

แต่เรื่องที่มันติดใจคุณวินเขาอย่างนึงก็

คือเรื่องที่ยากแกบอกว่าช่วงเนี้ยแกไม่

กล้าที่จะอยู่บ้านคนเดียวไม่กล้าที่จะนอน

คนเดียวมันเป็นเพราะอะไรกันคุณวินเขาก็

เลยถามกับย่าไปสิ่งที่ย่าแกบอกมาในตอน

นั้นก็คือแกบอกว่าหลังจากที่ไอ้เจ้าอาจ

มันเสียชีวิตไปเนี่ยคือวิญญาณมันเฮี้ยน

มากๆมันมักจะไปปรากฏตัวให้คนในหมู่บ้าน

เนี่ยเห็นอยู่ตลอดบางทีมันก็ไปหลอกลูก

เด็กเล็กแดงในหมู่บ้านเขาร้องไห้พากัน

กลัวไปหมดไปทำให้คนในหมู่บ้านเห็นไปเรียก

ชื่อคนนู้นทีคนนี้ทีมันก็เลยทำให้คนใน

หมู่บ้านเนี่ยต่างพากันกลัวกันไปหมดเพราะ

อย่างที่ผมได้บอกไปตั้งแต่ตอนแรกอะะนะ

ครับว่าไอ้เจ้าอาร์ตเนี่ยตอนที่มันมี

ชีวิตอยู่ชาวบ้านในหมู่บ้านก็ไม่ค่อยจะมี

ใครชอบมันอยู่แล้วนะครับเพราะว่ามันแสบ

มากๆเลยทั้งตัวมันแล้วก็เพื่อนมันอีก 4-5

คนเนี่ยคราวนี้พอหลังจากที่มันเสียชีวิต

ไปแล้ววิญญาณมันก็เฮี้ยนหนักกว่าเดิมไปทำ

ให้คนนู้นคนนี้เห็นเพื่อนมัน 4-5 คนเนี่ย

อยู่กันในหมู่บ้านไม่ได้นะต้องพากันย้าย

ออกจากหมู่บ้านไปกันหมดนั่นมันก็เลยเป็น

สาเหตุที่ว่าพอหลังจากที่ตกเย็นมาคนใน

หมู่บ้านเขาก็จะรู้กันดีรู้กันหมดทุกคน

แล้วก็ไม่มีใครกล้าออกมานอกบ้านเลยในช่วง

เวลาโพ้เพหรือว่าหัวค่ำเนี่ยจะปิดบ้าน

เงียบกันหมดทุกคนนั่นมันก็เลยมาถึงบ้าง

อ้อที่ว่าอ๋อทำไมคุณวินเขาเข้ามาในหมู่

บ้านเนี่ยเขาไม่เห็นชาวบ้านเลยแม้แต่คน

เดียวไฟที่หน้าบ้านเนี่ยเปิดกันไว้นะไฟ

ที่บ้านน่ะเปิดกันไว้แต่ว่าประตูหน้าต

ต่างปิดสนิทกันหมดทุกบานและนี่ก็คือ

สาเหตุที่ว่าทำไมย่าแกไม่กล้าที่จะนอนที่

บ้านต้องไปนอนบ้านเพื่อนหรือว่าออกไปบ้าน

คนนู้นทีคนนี้ทีเพราะว่าแกก็ไม่กล้าที่จะ

อยู่คนเดียวนะครับแกก็กลัวเป็นเรื่องปกติ

อยู่

แล้วจนสรุปสุดท้ายแล้วพอหลังจากที่มัน

เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นเนี่ยคนในหมู่

บ้านก็เรียกประชุมกันเขาก็เอาเรื่องเนี้ย

ไปบอกกับทางผู้ใหญ่บ้านนนะครับว่า

เออเนี่ยมันเกิดเรื่องราวเหตุการณ์แบบนี้

ขึ้นนะเราจะทำยังไงกันดีซึ่งตัวผู้ใหญ่

บ้านเองแกก็รู้เรื่องนี้อนะครับเพราะแกก็

ไม่รอดเหมือนกันแกก็เจอเหตุการณ์นี้ด้วย

เหมือนกันสรุปสุดท้ายแล้วพอหลังจากที่ทุก

คนประชุมลงความเห็นกันก็บอกกันว่าเอางี้

งั้นเดี๋ยวเราลงขันกันรวมเงินกันแล้วก็ไป

นิมนต์พระท่านมาทำพิธีในหมู่บ้านก็แล้ว

กันจะได้สวดส่งดงวิญญาณของไอ้เจ้าอาร์ต

เนี่ยให้ไปอยู่ในภพภูมิของมันจะได้ไม่

ต้องมารบกวนคนในหมู่บ้านอีกแต่ว่าในช่วง

นั้นเองพอหลังจากที่คุณวินเขารับรู้

เรื่องราวเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นกับตัว

เขาแล้วก็คนในหมู่บ้านของคุณย่าเนี่ยนับ

ตั้งแต่วันนั้นคุณบินเขาก็ไม่กล้าที่จะ

เข้ามาที่หมู่บ้านนี้อีกเลยนะพอถึงวัน

หยุดปิดเทอมหรืออะไรก็ตามเนี่ยคุณวินเขา

ก็จะอยู่แต่บ้านลุงไม่กล้ามาที่บ้านย่า

อีกเลยแต่ถึงว่าถ้าจะมาเนี่ยก็จะมาแค่

ช่วงเช้านานๆมาทีพอสายๆหน่อยบ่ายๆหน่อยก็

กลับไปที่บ้านลุงเหมือน

เดิมแต่ทีนี้พอหลังจากที่วันเวลามันล่วง

เลยผ่านไปนานเข้านานเข้าหลังจากที่ชาว

บ้านเขาได้นิมนต์พระมาทำพิธีใหญ่สวดส่ง

ดวงวิญญาณของไอเจ้าอาร์ตเรียบร้อยแล้ว

เนี่ยชาวบ้านแต่ละคนก็เริ่มพูดกันว่าเออ

เหตุการณ์ทุกอย่างมันเหมือนดูจะเบาบางลง

แล้วนะเพราะว่าแต่ละคนหลังจากที่ตกเย็นมา

ก็ไม่มีใครพบเห็นดูวิญญาณของไอ้เจ้าอาร์ด

อีกเลยนะซึ่งก็น่าจะคิดว่าดวงวิญญาณของ

มันเนี่ยน่าจะไปผุดไปเกิดหรือว่าไปอยู่ใน

ภพภูมิของมันแล้วนะครับคราวนี้พอหลังจาก

ที่เรื่องราวมันซาๆไปวันเวลาก็ผ่านล่วง

เลยไปคุณวินเขาก็กล้าที่จะกลับมาที่บ้าน

ย่าเหมือนเดิมก็ทำตัวปกติเหมือนเดิมกล้า

ที่จะมานอนเล่นมานอนค้างเพราะว่าเหตุ

การณ์ทุกอย่างเนี่ยมันก็ดูปกติแล้วนะครับ

ไม่ได้มีเรื่องอะไรให้มันต้องกลัวอีกแล้ว

เออและนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมดที่ตัวคุณ

วินเองเขาได้ไปเจอมากับตัวที่หมู่บ้าน

แห่งหนึ่งในจังหวัดนครสวรรค์นะครับแล้ว

ถ้าท่านผู้ฟังท่านไหนที่ฟังกันมาจนจบแล้ว

คิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้คอมเมนต์บอกกัน

ได้นะครับผมเองก็จะพยายามไล่อ่านแล้วก็

ไล่ตตอบทุกๆคอมเมนต์เหมือนเช่นเคย

คอมเมนต์ของท่านผู้ฟังมีคุณค่ากับผมมากผม

จะไล่อ่านไล่ตอบเหมือนเดิมนะครับมารายงาน

ตัวกันได้แล้วถ้าท่านผู้ฟังท่านไหนที่

เข้ามาฟังกันใหม่มาเจอคลิปนี้เป็นคลิปแรก

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดติดตามกดไลค์กดแชร์

สนับสนุนกันได้นะครับเอาไว้พบกันใหม่ใน

ค่ำคืนหน้าว่าผมจะนำเรื่องราวของใครมา

เล่าให้ฟังกันอีกสำหรับค่ำคืนนี้

ราตรีสวัสดิ์ทุกท่านเลยนะครับ