Original subtitles

DE STRAF

Ana...

Ik denk dat het zo wel genoeg is.

Ana...

Ana, laten we alsjeblieft teruggaan.

Lucas.

Lucas.

Lucas.

Lucas, stap in de auto.

Het is niet grappig, stap in de auto, alsjeblieft.

Lucas.

Kom op.

Hij is er niet.

Hij moet zich achter een boom hebben verstopt. Hij plaagt ons.

We moeten het spelletje niet meespelen.

Lucas.

Lucas.

Als je niet te voorschijn komt, mag je een maand niet op je tablet.

Een hele maand.

Ik heb een slecht gevoel. - Hij moet hier ergens zijn.

Hij is hier niet, zeg ik je.

Ik had niet naar je moeten luisteren.

Vind je wat er gebeurde niets dan?

Straffen is één ding, maar dit gaat te ver.

Dit was niet goed.

Het waren maar twee minuten, Mateo. Hooguit.

Ga terug naar de auto. - Wat ga je doen?

Hou je telefoon bij de hand.

Lucas, lieverd, we moeten gaan.

Ja.

Hallo.

Ja, we zijn onderweg.

Nee, het kostte bijna een uur om uit Santiago te komen.

Er was veel verkeer. Dus...

We zijn gestopt omdat Lucas moest plassen.

Ja. Ja, we komen eten.

Ik eet geen pizza, mam, daar kan ik niet tegen.

Al heel lang, sinds ik weet dat ik gluten-intolerant ben.

Ja, mama, het is onzin. Jij weet het beter dan de dokters.

Hetzelfde wat jij ook neemt.

Het maakt niet uit, hij lust het alle twee.

M'n moeder vraagt of je liever hamburger of pizza hebt.

Hij zegt hamburger.

Moeder stuurt je een kus.

Ja.

We bellen je als we er bijna zijn.

Dag.

Ik kan hem niet vinden.

Het wordt zo donker, we kunnen niet wachten.

Wat doe je?

We moeten de politie bellen. - Nee, wacht even.

Wat doe je?

Wat doe je?

Ana. - Lucas, je hebt gewonnen.

Als je nu te voorschijn komt, mag je op je tablet spelen...

tot we bij opa en oma zijn.

Je hoeft alleen maar tegen ons te zeggen dat het je spijt.

Ik ga bellen. - Wacht.

Kom op, Lucas.

We hebben niet de hele middag, en weet je...?

Oma wacht op je met hamburgers en pizza.

Zet alstublieft uit.

Zet uit.

Wat ga je ze vertellen?

Ik ga niet tegen de politie liegen. - Maar ze zullen denken...

Het maakt mij niet uit wat ze denken.

Ik wil gewoon dat ze Luca vinden voor het donker wordt.

Vertel ze dat Luca moest plassen.

Dat we afgeleid werden en hij verdween.

Vertel ze niet wat er is gebeurd, Mateo. Ze zullen het niet begrijpen.

Hallo.

Goedemiddag.

Ik bel omdat we mijn zoon niet kunnen vinden.

We hebben naar hem gezocht, maar...

Lucas Salgado.

Zeven jaar.

In het bos langs de weg naar het Ranco-meer.

Sorry?

De exacte locatie.

Ik zoek het op, ogenblik.

Ja, op mijn telefoon.

Snelweg T-775 kilometerpaal tien. Is dat het?

Hoe lang duurt het voor jullie er zijn?

Goed.

Nee, we gaan hier niet vandaan.

Ze zeiden dat ze er binnen tien minuten zijn.

Misschien dacht Lucas dat we hem hier voorgoed hadden achtergelaten.

Onmogelijk.

Waarom denk je dat?

Omdat hij weet dat we dat niet zouden doen.

Waarom denk je dat hij dat weet?

Omdat wij niet zo zijn.

Misschien snapte hij niet dat we hem bang wilden maken, want dat was toch jouw idee?

Wat hij deed was echt erg, Mateo.

Ja, maar hij is een kind.

Een kind dat zijn grenzen moet leren kennen.

Om te snappen dat nee, nee betekent.

Ik kan niet geloven dat we dit nu bespreken.

Nee, maak je geen zorgen.

Lucas.

Bovendien zeg ik ook vaak nee tegen hem.

Ja? - Ja.

Wanneer bijvoorbeeld?

Vorige week, met dat gedoe op school.

Ik zei hem dat we niet naar het stadion gingen.

Maar je liet hem twee uur langer videogames spelen, dan was afgesproken.

Maar ik zei nee tegen naar het stadion gaan.

Nee, je veranderde zijn vooruitzicht in iets wat hij nog leuker vindt..

Dat is geen nee zeggen tegen een kind.

Hij moet net als andere kinderen weten dat je niet altijd je zin krijgt in het leven.

En dat acties gevolgen hebben.

Maar Lucas is niet zoals alle kinderen. - Nee?

Hoe is Lucas?

Hij is speciaal. Hij moet op een andere manier leren.

Op wat voor manier?

Ik weet het niet, maar op z'n minst met minder beperkingen.

Niet overbezorgd zijn, betekent niet dat je niet streng moet zijn.

Je vindt alles goed, dus ik ben altijd de kwaaie pier.

Die altijd nee zegt, en grenzen probeert te stellen.

Dat is niet altijd leuk. - Weet je waarom ik dat doe?

Omdat jij te hard voor hem bent zonder het te beseffen.

Jij doet het omdat dat veel gemakkelijker is.

Omdat je het prachtig vindt dat je kind je ziet...

als de grote held die altijd lachend opduikt om hem van alles te redden.

Ik hoop dat ik hem nu kan redden.

Ontspan, we zullen 'm vinden.

Hoe kun je zo kalm zijn.

Ik ben niet kalm, ik ben bezorgd.

Daar lijkt het niet op.

Ik ben bang omdat het zo ver is gekomen.

Dat de politie erbij betrokken is.

maar niet dat mijn zoon er niet is, want ik weet dat hij wel te voorschijn komt.

Hoe kun je dat zo zeker weten?

Dat voel ik.

Lucas kijkt naar ons.

Hij komt niet omdat hij ons wil straffen. Dat is wat ik denk.

Dat is de enig mogelijke verklaring Mateo.

Niemand kan binnen twee minuten verdwijnen.

Binnen twee minuten kun je je verstoppen, maar niet verdwijnen.

En die pet?

Heeft hij laten vallen. Die heeft hij met opzet achtergelaten.

Waarom kwam hij dan niet toen je met die tablet aankwam?

Omdat je me niet genoeg tijd liet.

Omdat je geen vertrouwen in me hebt.

Waar ga je heen? - Ik blijf zoeken naar mijn zoon.

En de politie?

Mateo, de politie komt eraan. - Als ze komen, bel je me.

Lucas.

Lucas, lieverd, kom alsjeblieft te voorschijn.

Lucas. Alsjeblieft.

Lucas, lieverd, kom alsjeblieft te voorschijn.

Lucas, moet je zien.

Kijk eens wat ik vond.

Een prachtig klein insect, kijk.

Ik weet niet hoe het heet, maar je zult het prachtig vinden. Kom.

Het is fluorescerend groen, en heeft heel veel pootjes. Kom eens kijken!

Luquitas.

Lucas, alsjeblieft. Als je je verstopt, kom dan nu te voorschijn.

Ik beloof dat we je nooit meer zullen straffen.

Lucas, lieverd.

Ik ben alleen. Mama zit in de auto.

Lucas, ik ben niet boos op je.

Lucas.

Vergeef me, lieverd.

Vergeef me.

Wij wilden alleen…

Ik wil niet dat je iets overkomt.

Lucas, alsjeblieft, alsjeblieft.

Kom alsjeblieft te voorschijn, lieverd.

Alsjeblieft.

Ik smeek je.

Lucas.

Vertel.

Ik kom.

Daar komt mijn man.

Hallo.

Goedemiddag. - Goedemiddag.

Meneer Saldago? - Ja.

Brigadier Carolina Salas.

U heeft het bureau gebeld? - Ja.

Juist.

Wat is er met u gebeurd?

Niets, het is net gebeurd.

Gaat het? - Het is niks.

Echt?

We hebben een EHBO-doos. - Maakt u zich geen zorgen.

Hou oud is uw zoon? - Zeven jaar.

Hoe lang wordt hij vermist?

Een half uur. - Twintig minuten.

Dus u heeft ons direct gebeld?

We hebben eerst gezocht, maar toen we hem niet vonden...

leek het ons beter u te bellen.

Tijd is in dit soort gevallen erg belangrijk.

Waar heeft u hem voor het laatst gezien? - Bij de bosrand.

Ging u wandelen? - Nee.

We zijn maar even gestopt.

Om een bepaalde reden?

Ja, mijn zoon moest plassen.

Hij houdt er niet als we kijken, dus ging hij het bos in.

We zeiden hem dat hij niet te ver moest gaan, dat het gevaarlijk was.

We verzonnen dat er poema's zijn, maar hij is zo koppig...

We weten niet hoe ver hij is gegaan.

Ja, er zijn poema's. Niet veel, maar er zijn er wel.

Wat?

Ja, niet veel, maar ze komen uit de bergen door de droogte.

Hebben jullie niet op hem gelet toen hij ging plassen?

Hij houdt er niet van als we kijken, maar wij hielden hem in de gaten.

We stonden te praten, tot we beseften dat hij wegbleef.

We riepen hem, maar hij antwoordde niet.

We zochten een tijdje, konden hem niet vinden en toen belden we jullie.

Is hij slechthorend? - Nee.

Kunt u me precies laten zien waar u hem voor het laatst hebt gezien?

Ja.

Dichtbij die bomen.

Kunt u iets specifieker zijn, mevrouw?

Daar.

Daar vonden we zijn petje. - Waar?

Waar u staat. - Hier?

Kunt u mij die laten zien?

Gezien de tijd en de leeftijd van de jongen, denk ik niet dat hij erg ver is.

Ik denk dat we over een gebied praten van... Ik weet niet...

Een paar kilometer. - Hooguit een paar kilometer.

Navarro, ga even rondkijken, wil je?

Moet u niet weten wat hij aanhad?

Er komen hier niet veel mensen.

Ik denk niet dat we nog een verdwaalde zevenjarige zullen aantreffen.

Ga je gang.

Sorry, maar gaat alleen hij hem zoeken? - Nee.

We hebben Osorno geïnformeerd en ze sturen honden.

Maakt u zich geen zorgen.

Ik wil u wel vragen om langs de kant van de weg te blijven.

Alstublieft, tot de versterking er is, meneer.

Is uw zoon ooit eerder verdwaald?

Is er iets gebeurd?

Iets bijzonders, ruzie of zoiets? - Nee.

Heeft hij gedragsproblemen? - Nee.

Hij heeft erg veel aandacht nodig.

Hij is een erg onrustig en hyperactief kind.

Ja, maar dat is nog niet echt vastgesteld.

Dat is op school gebeurd. - Door de schoolpsycholoog.

Lucas is een slimme jongen.

Omdat hij altijd als eerste klaar is, verveelt hij zich en wordt vervelend.

Soms zijn de slimste kinderen het moeilijkst.

En thuis? Hoe is hij daar?

Hij is af en toe best lastig.

Hij kan niet zo goed met frustraties omgaan.

Daar werken we aan.

Leren dat je niet altijd wint en dat je niet altijd krijgt wat je wilt.

Maar het is typisch voor een zevenjarige.

Ik zie geen aanwijzingen dat hij vrijwillig is weggelopen.

Dat zou ook vreemd zijn voor een kind van die leeftijd.

Hij is waarschijnlijk in de war geraakt en wist niet meer hoe hij terug moest.

Zo zijn kinderen.

Eén vlinder en hij kan alle tijd en ruimte uit het oog verliezen.

Wat mij eerlijk gezegd het meeste zorgen baart, is dat het donker wordt.

En dat maakt het zoeken lastiger.

Bovendien daalt de temperatuur 's nachts flink.

Droeg hij warme kleding?

Alleen een T-shirt met korte mouwen.

Goed, we zullen er alles aan doen om hem op tijd te vinden.

Sorry, ik moet even bellen.

Is het niet beter dat we intussen naar Lucas blijven zoeken?

Nee, blijf hier alstublieft.

Gaat het? - Ja, prima.

We moeten hen de waarheid vertellen.

Waarom? Ze zijn naar hem op zoek. - Maar op basis van valse informatie.

Dat kunnen we niet doen.

Waarom niet?

Omdat ze zullen denken dat we iets verbergen.

Dat doen we ook. - Dat bedoel ik niet.

Ik bedoel dat ze anders tegen het probleem zullen aankijken.

De aandacht gaat dan niet alleen uit naar Lucas, maar ook naar ons.

Snap je?.

Of we nalatig zijn geweest. - We waren ook nalatig.

Dat is me erg duidelijk. Je wrijft het me voortdurend in.

Wat heeft het voor zin dat tegen die agent te zeggen?

Om te zorgen dat ze alle informatie hebben om Lucas te vinden.

Ja, maar ze zullen ons ook onderzoeken.

Alsof we iets verkeerd hebben gedaan. Heb je daar aan gedacht?

Daar heb ik niet aan gedacht.

Het enige wat voor mij telt, is dat ze Lucas vinden voor hij bevriest.

Wat is er? - Nee...

Ik denk dat hij zijn sweatshirt om zijn middel had gebonden.

Wat is dat?

Ik heb hem vorige week dit boek gegeven zodat hij wat kon lezen.

Hij vond het niks.

Er stonden te veel woorden en te weinig plaatjes in. Dus...

Het verbaast me dat hij het heeft meegenomen.

Hij stopte het in z'n rugzak.

Hij heeft een hekel aan me. Ja dat is zo. Hij heeft een hekel aan me.

Hij doet dit om mij te straffen.

Daar is Lucas toe in staat. En nog tot veel meer.

Ik vertel je al maandenlang dat hij naar een psycholoog moet.

Lucas is niet alleen een rusteloos en superintelligent kind.

Ik breng veel meer tijd met hem door, hij doet dingen die niet normaal zijn.

Hoe bedoel je? - Dit, verdomme.

Wat er in de auto is gebeurd, zal ik doorgaan?

Moet ik een lijstje voor je maken? - Nee, laat maar.

Lucas heeft problemen met autoriteit en regels. Ja, hij is opstandig.

Maar hij heeft geen psycholoog of psychiater nodig.

Hij heeft een minder strenge moeder nodig die hem niet constant bekritiseert.

Loop naar de hel, Mateo.

De versterking met de honden zijn er bijna. - Bedankt.

Kunt u alstublieft hier komen, meneer?

Heeft u dit gezien?

Hier is twee keer een voertuig gestopt.

De eerste keer is erg hard geremd. Wat nergens op slaat…

Zijn die sporen van u?

Meneer?

Mevrouw?

Luister...

Ik raad u aan dat als u wilt dat wij uw zoon vinden...

u me precies vertelt wat er is gebeurd.

Meneer alstublieft.

We zijn hier twee keer gestopt. De eerste keer was abrupt, zoals u zei.

Kunt u dat uitleggen, alstublieft.

We reden hier met de auto. - Reed u?

Nee, mijn vrouw, het was een lange reis, dus we wisselden elkaar af.

Lucas deed erg vervelend omdat hij foto's van het bos wilde maken.

We zeiden dat we niet konden stoppen, maar hij ging maar door.

We probeerden met hem te praten, maar hij werd kwaad.

We probeerden uit te leggen dat zijn grootouders op ons wachtten met eten.

Maar hij begon te gillen en te schreeuwen.

Als Lucas iets wilde, was het lastig om met hem te praten, maar...

We legden uit dat we niet zouden stoppen.

Toen begon hij tegen de stoel van de vrouw te schoppen.

We zeiden hem te kalmeren, anders zouden we hem straffen.

Maar hij ging door.

Hij deed z'n gordel los. We zeiden hem die weer om te doen, maar hij luisterde niet.

Hij sprong op mijn vrouw en bedekte haar ogen terwijl ze aan het rijden was.

Vandaar.

Ana zag niks en stond bovenop de rem.

Het had onze dood kunnen zijn.

Verder nog iets?

Mevrouw?

We beseften dat het goed was afgelopen, maar we waren overstuur en...

Ana stapte uit en trok Lucas uit de auto.

Ze zei dat als hij foto's wilden maken, hij dat maar in z'n eentje moest doen.

Ze stapte in de auto en reed weg.

Het gebeurde allemaal heel snel.

Ik zei dat we hem niet konden achterlaten, maar het was maar voor even.

Om hem bang te maken en een lesje te leren.

Toen we terugkwamen, niet langer dan twee minuten later...

was Lucas verdwenen.

En dat petje?

Dat vonden we daar, aan de rand van het bos.

Goed...

Met deze nieuwe informatie zijn er helaas kostbare minuten verloren gegaan.

Maar uw partner zoekt hem en de honden zijn onderweg.

Meneer, ik herhaal, met deze nieuwe informatie moeten we de tactiek wijzigen.

En als uw zoon niet verdwaald is in het bos...

en een reden heeft om ervandoor te gaan...

moeten we het zoekgebied uitbreiden met de snelweg.

Als hij de weg was opgegaan, hadden we hem gezien.

Niet als hij de andere kant op ging.

Een andere mogelijkheid is dat hij in een auto is gestapt.

Dit is geen erg drukke weg.

U zei dat er twee minuten verstreken waren. Er kan iemand langsgekomen zijn.

Bent u door iemand ingehaald? - Ja.

Toen ik ging...

Kunt u iets harder praten, mevrouw? Ik versta u niet.

Toen ik omkeerde, passeerde er een auto.

Heeft u iets onthouden? Kenteken, eventuele bijzonderheden?

Het was een rode auto.

Een oud model, geloof ik. - Gelooft u.

Ja, dat geloof ik.

Hier is je jas. Nee, dank je.

Het is koud. - Ja.

Waarom trek je 'm niet aan? - Ik doe die klote jas niet aan.

Het doet mij ook pijn.

Toen hij z'n handen voor mijn ogen deed, dacht ik dat we gingen sterven.

Alledrie.

Maar toen ik stilstond en zag dat er niks was gebeurd...

voelde ik paniek.

Dat het zo weer zou kunnen gebeuren.

Zoiets of nog erger.

Ik voel nu paniek.

Omdat mijn zoon in een T-shirt met korte mouwen is verdwaald in een bos...

waar blijkbaar poema's zijn.

Ik kan niet aan de toekomst denken. Mijn hoofd loopt over.

Het komt goed.

Meneer, alstublieft.

Dat kunt u beter niet doen.

Meneer, kalmeer alstublieft.

U moet wel meewerken.

Mevrouw. Ik wil dat u beiden kalm blijft.

Werk alstublieft mee. Wij doen ons best.

Ga niet het bos in, want uw geur kan de honden in verwarring brengen.

Begrijpt u dat?

Ga in de auto zitten, alstublieft.

Mevrouw.

Wil je wat water? - Nee, bedankt.

Mag ik?

Vreemd dat je rookt.

Ik ben ermee gestopt toen je zwanger werd, weet je nog?

Jij hebt onderzoek gedaan.

En dat vreselijke artikel geschreven over...

De schadelijke effecten van tabak voor passieve rokers.

Ik was doodsbang.

Dat heet gele journalistiek. - Klopt helemaal.

Vergeef me.

Het was niet jouw schuld.

Het was niet jouw schuld.

We gaan hem vinden.

Mijn moeder, ik moet wel opnemen.

Mama.

Ja, ik weet dat we te laat zijn.

We hebben een lekke band en de reserveband is ook kapot.

Wij wachten op wegenwachthulp.

Ja, we hebben 't verpest.

Mensen maken fouten, mam.

Wat kan ik zeggen? We hebben een fout gemaakt.

Wacht niet op ons, we eten onderweg wel wat.

Zet in de koelkast, dan kan het morgen opeten

We komen zodra we kunnen. Oké? Bedankt.

Ik wil niet dat ze zich zorgen maakt.

Je snapt niet wat er aan de hand is hier.

We gaan vannacht niet bij je moeder slapen.

Waarom niet? Ze kunnen hem elk moment vinden.

Dus?

Als hij nu opduikt, moeten we het nog steeds aan onze familie uitleggen.

Waarom?

Omdat in het beste geval, als ze hem gezond en wel terugvinden...

gaat hij alsnog naar een ziekenhuis voor onderzoek.

En wij gaan naar een politiebureau. Voor ondervraging.

En ze zullen ons zeer waarschijnlijk beschuldigen...

van mishandeling of misbruik, of ik weet niet wat.

En dat krijgt je moeder te horen.

Mijn familie, de buren, mijn baas, de school.

We zijn genaaid, snap je?

We zijn de lul en we kunnen het niet verdoezelen met nog meer leugens.

Ana.

Mevrouw, waar gaat u heen? Mevrouw?

Mevrouw, ga terug naar de auto, alstublieft .

Mevrouw, luister, de patrouillewagen is er over tien minuten.

Dat zei u tien minuten geleden ook. Lucas.

Ga alsjeblieft terug naar de auto. - Lucas.

Mevrouw, luister.

Het laatste waar we op zitten te wachten, is dat u ook verdwaalt.

Maakt u zich geen zorgen. Ik zal niet verdwalen in het bos.

Ik ga mijn zoon zoeken.

Mevrouw, maak de zaken niet nog ingewikkelder.

Maak de zaken niet nog ingewikkelder.

Ik de zaken ingewikkelder maken?

U begrijpt wat ik bedoel. - Nee, niet. Waarom vertelt u het me niet?

Wanneer vindt u dat ik de zaken ingewikkelder heb gemaakt?

Leg me het uit. Zeg het me.

Omdat ik tegen u heb gelogen of omdat ik mijn zoon alleen liet?

Waarom vertelt u het me niet? In mijn gezicht.

Rustig maar, mevrouw. Ik veroordeel u niet.

U veroordeelt me ​​al sinds uw komst hier.

Elke keer dat u naar me kijkt, veroordeelt u me.

Bent u moeder?

Ja.

Hoeveel kinderen heeft u? - Twee.

Bent u bij hen nooit uw zelfbeheersing kwijtgeraakt?

Natuurlijk wel.

Maar u heeft ze nog nooit langs de kant van de weg achtergelaten, toch?

Nee.

Ik ben geen slechte moeder.

Ik heb een verkeerde beslissing genomen waar ik heel veel spijt van heb.

Maar dat maakt mij nog geen slechte moeder.

Niemand heeft gezegd dat u dat bent. Ik heb dat niet gezegd.

Maar ze zullen het zeggen.

Iedereen zal het denken.

Het enige waar u om moet geven, is wat uw zoon denkt.

Ik vraag u, alstublieft...

laat me in ieder geval proberen om mijn zoon te vinden.

Alstublieft.

Lucas.

Jongen.

Lucas alsjeblieft.

Jongen.

Lucas.

Alsjeblieft.

Genoeg.

Genoeg.

Lucas, alsjeblieft.

Ik vraag het je, alsjeblieft. Kom te voorschijn.

Ana.

Genoeg.

Ana.

Alsjeblieft.

Ik smeek je, kom terug.

Alsjeblieft. Laat me los.

Rustig. Kalmeer.

Laat me los. Laat los. - Kalmeer.

Lucas.

Kalmeer een beetje. - Laat me, laat me.

Kalm, kalm.

Laat me los. Laat me los. - Het is goed, rustig maar.

Laat me.

Laat me. - We gaan hem vinden.

Een deel van me wil hem niet meer vinden.

Nooit.

Wat zei je?

Ik zei:

Een deel van me wil hem liever niet meer vinden.

Dit is de eerste keer dat ik het durf te bekennen.

Wat bekennen?

Dat ik sinds de geboorte van Lucas niet meer gelukkig ben geweest.

Je zult me vast een monster vinden. - Nee.

Nee, ik vind niets. Laten we gaan.

Maar ik ben een goede moeder, Mateo.

Mijn hele leven draait om mijn zoon.

Ik denk aan hem als ik opsta tot ik naar bed ga.

Ik breng hem naar school en haal hem weer op.

Ik breng hem naar zijn naschoolse activiteiten.

Ik koop zijn kleren.

Ik ga met hem naar de dokter.

Ik geef hem te eten.

Zorg dat hij zijn huiswerk maakt en zijn tanden poetst.

Ik koop zijn kerstcadeautjes.

Praat met de leraren leraren elke keer als hij het verprutst in de klas.

Ik maak contact met de andere moeders...

zodat ze hem uitnodigen voor de verjaardagsfeestjes van hun kinderen.

Alles.

En ik doe het nauwgezet, Mateo.

Met totale toewijding.

Dat is wat een goede moeder is, toch?

Je bent een heel goede moeder. Ik heb nooit anders gedacht.

Weet je waarom ik gestopt ben met werken?

Dat was jouw beslissing, Ik heb je niet gedwongen.

Maar waarom.

Jij bent mijn partner, Mateo.

Je hebt je misschien afgevraagd waarom ik stopte met werk...

dat ik zo leuk vond om te doen.

Ik dacht dat je meer tijd met Lucas wilde doorbrengen.

Ik heb mijn baan bij het tijdschrift opgezegd...

omdat ik alle dingen die ik zojuist opnoemde...

deed terwijl ik acht uur per dag werkte.

Onmogelijk.

Ik was totaal kapot, dus een van ons moest stoppen.

Daarom hebben we Mari ingehuurd.

Maar denk je dat Mari in staat is...

om steeds naar school te gaan om te smeken onze zoon niet de klas uit te zetten?

Of om hem naar de eerste hulp te brengen...

elke keer dat hij valt, zichzelf pijn doet of ruzie krijgt?

Om hem naar de dokter te brengen...

Ik ben ook meerdere keren met hem naar de dokter geweest.

Twee keer.

Twee keer in zeven jaar.

Nee, ik weet zeker dat ik vaker ben gegaan.

Toen ik nog werkte en verslag moest doen van de verkiezingen...

en toen ik mijn been had gebroken. Dat is twee keer, Mateo.

Oké, maar toen je stopte met werken, moest ik het geld binnen brengen.

Ik breng hem elke avond naar bed. - Ja.

En ik las hem voor.

En in het weekend, de films en popcorn.

En als er een voetbalwedstrijd is, neem je hem mee naar het stadion.

En wij hebben het gezellig. Wij lachen samen.

Jullie twee kunnen goed met elkaar overweg.

In de weekends probeer ik zoveel mogelijk tijd met Lucas door te brengen.

Lekker makkelijk, nietwaar?

Nee, niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik geen andere keus heb.

Ik zou ook wel in het weekend voor hem willen zorgen.

Dat zou voor mij beter werken.

Ouder zijn, betekent dat je je zoon moet betrekken...

bij wat je graag deed voordat hij werd geboren, in de weekends.

Ik eet niet uit mijn neus van maandag tot en met vrijdag.

Ik werk me kapot. We doen allebei wat we kunnen.

Ik bekritiseer je niet.

Ik heb hierover gesproken met andere moeders.

En ze hebben soortgelijke ervaringen, ze zitten allemaal stuk en...

geen van hen had zich kunnen indenken hoe zwaar het moederschap was.

En dat je er je hele leven aan vastzit.

Het is veeleisend en beangstigend.

Maar ze zeggen allemaal, Mateo, zonder uitzondering...

dat ondanks de moeite en de dingen die ze moesten opgeven...

moederschap het waard is.

Als ze hun kinderen gelukkig zien of rustig slapend...

of wanneer ze hen omhelzen en zeggen dat ze van hen houden...

voelen ze voldoening en zijn ze gelukkig.

Dat voel ik niet.

Dat heb ik nog nooit gevoeld.

Lucas geeft mij een leeg gevoel.

Hij herinnert me alleen aan wat ik heb opgegeven.

En dan heb ik het niet alleen over werk, ik heb het over mezelf.

Hij is zo veeleisend dat ik mezelf ben vergeten.

Ik voel zelfs geen verlangen meer.

Nergens voor.

Nooit.

Als je niet meer verlangt, is het of je niet meer bestaat.

Ik denk dat we allemaal erg moe zijn, en we moeten terug naar de auto.

Ik heb nooit moeder willen worden. - Nee hou je mond.

Zwijg, dat is niet waar.

Lucas was een gewenst kind, we wilden hem beiden.

Nee.

Ik heb er voor jou mee ingestemd om zwanger te worden.

Je wilde zo graag vader worden.

Daar hing alles van af. We zouden een prachtig gezin worden.

Ik zou een geweldige moeder worden.

Je wist het zo zeker.

Ik liet me meeslepen.

En ik denk dat Lucas dat voelt.

Hij voelt dat ik hem niet wilde.

Ik neem aan dat je dit nooit tegen Lucas hebt gezegd.

Nee.

Ik zou nooit iets zeggen dat hem pijn doet.

Ik zei toch dat ik een goede moeder ben.

Ze zeggen altijd dat moeders een zesde zintuig hebben.

Ik denk dat kinderen dat ook hebben.

Ze hebben dingen in de gaten.

Zonder woorden.

Soms denk ik dat Lucas...

daarom die vreselijke dingen doet, om aandacht te krijgen.

Omdat hij diep vanbinnen weet dat ik liever had dat hij niet bestond.

Alsjeblieft. Hou op met die onzin.

Weet je hoe vaak ik mezelf heb afgevraagd...

wat ik zou doen als ik de tijd kon terugdraaien?

Ik vraag het mezelf elke dag wel een keer af.

En het antwoord is altijd hetzelfde.

Als ik terug kon gaan, zou ik niet zwanger worden.

Zelfs als dat betekende dat jij en Lucas nooit zouden bestaan.

Bedoel je dat je niet van je eigen zoon houdt?

Ja, ik hou echt van hem.

Wat ik haat, is om zijn moeder te zijn.

En haat je het om mijn vrouw te zijn?

Ik ben al heel lang je vrouw niet meer, Mateo.

Ik ben gewoon de moeder van je kind.

Nee. Zo zie ik je niet.

Als ik je acht jaar geleden had verteld dat ik geen moeder wilde worden...

dat ik nooit zwanger zou willen worden...

had je dan van mij kunnen houden?

Van mij?

Alleen van mij?

Vertel me de waarheid, Mateo.

Zou je bij me gebleven zijn als ik geen moeder had willen worden?

Nee.

Lucas.

Lucas, waar was je?

Is alles goed met je?

Synchronisatie & aanpassingen: Rustroest.