Original subtitles

(Transcribed by TurboScribe.ai. Go Unlimited to remove this message.) Het laatste helft namelijk, het laatste shot.

Jullie, ben jij klaar?

Wat zullen we deze keer doen?

We hebben de laatste vijf uur voor niks

gewerkt.

Oké, stem maar.

Durven we daar met de rook?

Ja.

Rook, zoutcamera!

18, 42, take one.

Oké.

Te weinig.

Doe maar.

Geen te weinig.

En stop!

Na vijf, zes jaar was het script klaar

en toen dachten we eerlijk gezegd, hier zou

je het eigenlijk bij moeten laten.

Waarom nog zoveel geld en zoveel moeite uitgeven?

Dit is eigenlijk het ideaal.

Als je dat leest, met een beetje fantasie,

dan is het toch het ultieme verhaal.

Hoef je niet meer naar de film?

Hoef je niet meer naar de film, dat

is het.

Het is groot, hè?

Onverwacht.

Hoe krijg je hier al wat water?

Als het niet meer bevroren is...

Hoe krijg je dat ding ooit rijven?

Dat water gaat daar en dan loopt de

sloot.

Daar loopt de sloot en daar krijgt ze

water uit de grote plassen.

En hier komt dus landbouwplastic met die dam,

en dan wordt er een stukje afgegraven en

dan wordt er water gewoon ingepompt over zo

'n laagje water.

En dan komt die los?

Nee, dat kan er niet los.

Hij lekt, bedoel je?

Dat is niet afgesproken, hè?

Hij zou toch gaan drijven, dacht ik.

Hij heeft ook iets stouts, hè?

Want zoals je weet, filmen is jongenswerk.

Dus dat zijn jongens die samen een boot

bouwen.

Letterlijk, ja.

En die gaan dan met heel veel geld

op de loop, ja.

En dat kan verkeerd uitpakken.

En wat is jouw prognose, Gert, over de

voortgang van het proces qua tijd?

Nou, ik heb er een ruit hoofd in.

Nu al?

Nou, volgens Albert redt hij het wel.

Wie bent u?

Het schip.

En ik dan?

Waar moet ik dan naartoe?

Ik woon hier.

En mijn spullen dan?

Alleen het schip.

Nee, maar je creëert alleen maar problemen.

En hoe groter de problemen, hoe groter de

uitdaging.

En daar gaat het dan om.

Je schrijft in je script, het begint daar

te regenen.

Zo geschreven.

Maar dan komen 8, 9 van die regentorens

worden dan verhuurd.

En dan moet je kijken, werkt het of

werkt het niet?

Waarom heb je zulke grote beelden, grote boten

om je verhaal te vertellen?

Je hebt vaak grote boten, grote dingen nodig

om te laten zien hoe klein iets is.

Je moet het ene pakken om het andere

te laten zien.

Je hebt niet genoeg aan een kamer met

een bank erin en een valentijnpaal.

Nee, er moet toch wel een spektakelelement in

zitten.

Maar niet dat het daar om gaat.

Maar als je iemand wil laten zien, je

kan iemand die eenzaam is...

die kan je op een bank neerzetten met

een grote lege muur.

Maar je kan hem ook alleen door een

lege stad laten lopen.

En die bank is veel goedkoper.

Maar die lege stad, dat vind ik toch

mooier.

Even er ook nog een beetje laten optrekken.

Ja, we zijn staan.

Oké, attentie, hoofd, let op.

Roll it.

Cut it.

Deze was al mooi, we doen er nog

een.

Het is maar net wat je wil.

Je kan op een hele slimme en handige

manier een leuk filmpje in elkaar zetten.

Maar je kan ook proberen hoger te rijken.

En dan moet je daar veel energie in

steken.

Veel goede mensen om je heen bezamelen.

En dan maak je een plan voor zeven

jaar.

En dat vind ik niet erg.

Want je kan beter een film in de

zeven jaar maken...

dan zeven films per jaar die je stuk

voor stuk bij de welnessbak kan zetten.

Maar het is wel ontzettend ingewikkeld.

Maar als je het vak dan niet zo

goed beheerst, dan heb je veel tijd nodig.

Vakmanschap is voor mij altijd een beetje gekoppeld

aan snelheid.

En wat dat betreft ben ik dus niet

zo'n vakman.

Je zult het alleen vinden als je kunt

vliegen.

Je moet vliegen leren.

Het is niet moeilijk om te vliegen.

Het is genoeg om van de aarde af

te stappen...

en de wind te horen.

Vertrouw je in de wind.

En nu ga je.

Op een gegeven moment is het lange werk

aan het script niet een zaak van stof

verzamelen.

Het lange werk heeft alleen te maken gehad

met het schrappen van dingen...

zonder dat je iets verliest.

Het is altijd een zoektocht naar de simpelheid

en naar de kern geweest.

Dus we hadden al na een jaar een

script van 1500 pagina's...

wat terug moest naar 150 pagina's.

En dat was de strijd.

Is de tekst in orde, Paula?

Oké.

18, 24, take 3.

Actie.

Ja, op de set is het gedaan.

Als je op de set nog dingen moet

gaan verzinnen...

dan moet je gewoon kijken of het goed

gaat...

en hopen dat er nog iets extra naar

uitkomt.

Dan is het min of meer gerepeteerd en

alles staat.

En dan ga je toch op zoek naar

altijd nog iets meer, iets beter.

Er is maar één ideale kamerinstelling...

en die vind je uiteindelijk nooit, maar daar

ga je wel naar op zoek.

Stop, het is goed.

Bij jou goed gehoord?

Deze printje en die andere als een scannetje.

Een gate check, alsjeblieft.

De Hollander krijgt dus te horen in het

begin van de film...

dat zijn vader de Vliegende Hollander is...

en hij gaat op zoek naar de Vliegende

Hollander.

Dat zou een schipper zijn, met bladen, met

allerlei dingen.

Op een gegeven moment wordt hij dat langzaam

zelf, zijn vader.

Dat is een soort kweest, een zoektocht.

En dan komt hij uiteindelijk in dat schip...

en denkt hij, koopt hij dat schip?

En heeft hij dat ook?

Dan is er nog maar één probleem.

Vliegen.

Dus hij heeft alles wat er ooit verteld

is over zijn vader...

alleen hij kan nog niet vliegen, terwijl zijn

vader wel.

En dan blijkt het langzaam dat vliegen doodgaan

is.

Dus hij wil graag dood.

Maar dat kan dus niet.

En dat is dus het interessante.

Het gaat dus eigenlijk over een man die

graag dood wil, ja.

Maar niet kan.

Dus al die helden die wij kennen, die

willen allemaal niet dood...

en onze wil wel dood.

Manfredi, Italiaan.

Ja, de verhalen vertellen.

De comedian, de man die kan laten vliegen.

Dus met de gebaren, het Italiaanse gevoel...

het levensgevoel, de fontein, alles.

Alles wat wij niet hebben.

MUZIEK

In Italië kan ik Stanley alleen tegen Fellini

vergelijken.

Ik wil misschien een beetje tekort.

Maar ik heb met verbijstering gekeken...

als je het hebt over vakmanschap, filmische vakmanschap...

is dat absoluut een fenomeen.

Zo'n man komt op de set en

die moet je dan begeleiden.

Dan wil hij bij je zitten.

Dan wordt hij gerimeerd langzamerhand.

Hij eist dus dat je naast hem komt

zitten.

Op een gegeven moment denk je...

dat wordt toch wel vervelend om te duwen...

want alle anderen hebben aandacht nodig.

Groot of krom kwam in die tijd ook

behoorlijk wat te kort.

Je moet je aandacht een beetje verdelen.

Als hij wat ouder werd, hij werd wat

ouder gerimeerd...

ziek en misselijk, dan hadden we weleens problemen...

dat hij ook werkelijk ziek en misselijk was.

Dan zag je hem ook steunend en kreunend

op de set komen...

met zo'n wit gezicht.

Dan zei hij, ik kan niet meer.

En dan kon hij niet meer.

Toen hebben we hem aangekleed.

Dan zat hij heel vrolijk achter zijn ruitje

te zwaaien...

en ging hij weer naar huis.

Hij voelde zich zoals hij gerimeerd was.

Waar is jouw ladder?

Ik denk dat als je een film maakt

met zoveel geld...

waar relatief toch om vijf, zes miljoen mensen

naar...

dan moet je toch iets maken met een

dwingende karakter.

Dus je hebt hier neergekeken of het werkt?

Precies.

Precies.

Zonder dan concessies te doen.

Wat toch heel bijzonder van deze film is...

is dat het een auteursfilm is van elf

miljoen.

En in het Nederlandse context is dat bijna

onmogelijk.

Je zou toch precies seks en geweld, snelheid

en lol in moeten stoppen...

om de mensen massaal naar de bioscoop te

trekken?

Ja, je kan je ook afvragen of het

naar die moet.

Dat zou ook nog kunnen.

Deze.

Ik denk dat dat mijn voorkeur heeft.

Boven die tot daar.

Toch die, ja.

O, ja.

Nee, dat is goed.

Tuurlijk.

Zet me neer!

Zet me neer!

Ga maar alleen!

Dit eruit.

Gewoon dat hij die zak over zijn schouder

doet als laatste.

Kijken hoe dat werkt.

Wat zoeken jullie nou eigenlijk?

Nou, we zitten met snelheid.

Op een gegeven moment...

Die tocht duurt iets van veertien minuten.

En ja, wat vertel je daar?

Wat we hier willen vertellen is dat hij

probeert de Hollander kwijt te raken.

Daarom verstopt hij zich achter die boom.

Dat is het eigenlijk.

Daarbij gaat het zendertje verder.

Dan ga je maar alleen.

Dan zie je dat hij niet verder dupt.

Dan ga je het verder uitwerken.

Omdat je dan meer wilt vertellen, heb je

kans dat je alle planken mislaat.

Je moet het gewoon...

Het gaat werken.

Jij dikt het in.

Ja.

Nou, dikken, indikken.

Zoek maar dat simpele uit.

Het eenvoudigste is natuurlijk altijd het ultieme doel.

Vooral bij zo'n barokke film.

Ik probeer te zoeken naar de simpelheid en

de eenvoud.

En dan gaan ze weer verder.

Ik moet er ook iets over verzinnen, dit.

Want dit loopt ook niet echt.

Misschien hier beginnen.

Hier.

Of niet?

Orlanda.

Orlanda en de Lendes.

Film is natuurlijk montage.

Dat is het samenstellen.

Is dat ook het leukste moment?

Leuk...

Leuk is het natuurlijk niet.

Er zitten hele leuke momenten bij.

Het is wel zeven maanden zeer intensief werken.

Samen met Augustus.

Doe je dat het liefst?

Het is wel heel fascinerend.

Maar op een gegeven moment is het klaar.

En dan stuit je op een probleem waar

je niet uitkomt.

Dus je bent eigenlijk ook weer daar.

Alleen maar met problemen bezig.

En dan is het de voldoening als je

dat dan oplost.

De grootste voldoening is dat als je drie

problemen op een rijtje hebt...

waar je niet uitkomt...

en dan weet je dat op te lossen

met één centraal idee.

En dat geeft een enorme kick.

Kijk ergens anders naar.

Kijk naar het vierde veld.

Kijk naar het vierde knoopje van die kant.

Kan je niet aan die punt kijken met

z'n tweeën?

Roll sound, baby.

1833, take three.

En actie.

Ik kan er niet uit.

Stop.

Perfect.

Die butterfly tegen de muur aan het omdraaien.

Deze ernaast.

Dirk, jij mag even uit.

Dit is allemaal door ons aangebouwd.

Zonder één spijker in de muur.

Die hoge muren en dat gat daarboven, dat

vind je dus nergens.

Dat is het leuke.

Langzaam.

Deze voeding even via de andere kant.

Wie is de vliegenspinnen?

Wij?

Hij als kind.

Ik ben op het laatste.

Wat voor karakter heeft hij?

Ja, hij is de dromen.

In alle archetypes.

In het sprookje.

Dus hij heeft de fantasie.

Nee.

Even zoeken.

Eerst goed luisteren.

Neem je tijd.

Jos geeft ontzettend veel vrijheid.

Om zelf je rol in te vullen.

Hij stuurt hem bij mij.

Hij gaat niet precies zeggen, je moet zo

doen.

Hij maakt heel erg op het beeld.

De plaatsing, waar, kijkrichting.

En hoe je het zelf invult, dat geeft

een enorme vrijheid in.

Kennen jullie elkaar al?

Ja.

Dat is mijn neef.

Familiebedrijf.

Familiebedrijf, ja.

We zochten ook iemand die elkaar leek.

Lijken jullie op elkaar?

Dat is

vliegeren.

Een stukje papier aan drie houtjes.

Door de constellatie kan dat ding omhoog.

Met een touwtje.

Dat is magie.

Door het samenstellen.

Dat is een completaire kunstvorm.

Je zit met allerlei fenomenen.

Die stop je bij elkaar.

Op een gegeven moment laat je het los.

Er komt een soort Frankenstein-achtig.

Dan gaat dat bewegen.

Dan gaan er mensen mee aan de loop.

Je kijkt het na.

Het is een soort letterlijke kind.

Het gaat zijn eigen weg.

Het wordt brutaal.

Je krijgt ruzie mee.

Andere mensen vinden het kind veel aardiger.

Dat gebeurt ook met een film.

Wat ik het grootste compliment vond voor de

film.

Wat ik erg prettig vind.

Het is een film.

Zoals alleen een film kan zijn.

Zoals een film hoort te zijn.

Een vertelling met beelden.

Een visuele vertelling.

Met tempo als muziek.

Met tempo-wisselingen.

Met bepaalde krachten.

Een soort onontkomenheid.

Dat hoop ik.

Dat dat het is.

Er drijft wat in.

Houd stil.

Er drijft wat in.

Sterker.

In ieder glas drijft wat.

Geef niet.

Ik vind dat erg goed.

Mij niet schelen.

Ik vind het lekker om het middelpunt te

zijn.

Ik heb een klubje volgens mij.

Dat zegt mijn vrouw ook altijd.

Lekker.

Lekker is niet het juiste woord.

Als ik een tijd zo'n middelpunt geweest

ben, heb ik een flinke tijd nodig om

daarvan te herstellen.

Dan ben ik graag alleen.

Ik kan ook heel goed alleen zijn.

Beweging.

Met dit beeld zou ik hem hier willen

laten beginnen.

Het is om de wind te horen.

Dit wordt een zoektocht.

Je hebt het bos ertussen.

Hij komt hier heen.

Met een hele groene waas.

Waar het water naar beneden loopt.

Het gaat een grote film worden.

Absoluut.

Het gaat een grote film worden.

Het wordt een grote film.

Het wordt een bijna daar.

Het gaat een grote film worden.

Gisteravond was hij klaar.

We hebben een besloten kring gedraaid.

Ik ben gisteravond naar huis gereden.

Ik dacht, dit is het.

Opeens dacht ik aan...

Kijk je weer naar buiten, het wordt weer

voorjaar.

***