Original subtitles

به یاری آزاده کاوسی

ارائه‌ اختصاصی از کانال تلگرامی سینما نگاه t.me/YisMovie

ترجمه شنیداری و زیرنویس: یوسف کارگر

:تنظیم و زمان‌بندی نرجس بِگرای

‫اشیاء، لباس‌ها، هدایای ردوبدل شده ‫همه چی اینجاست.

‫همه‌اش باید اینجا باشه ولی ‫باز شما هم یه نگاه بیندازید.

‫این هم طلاها. به‌دقت چک کردیم.

‫ولی به خاطر این هرج‌و‌مرج و دلخوری‌ها ‫ممکنه کم و کسری باشه که بگید جبران می‌کنم.

‫ببخشید که یهویی این‌طوری خبر دادم. ‫چند روزه خودم هم نمی‌دونم چیکار می‌کنم.

‫باشه مهمت ولی کسی بهت چیزی نگفته که. ‫الآن وقت این کارهاست؟!

‫صبر می‌کردی اول دختر پیدا بشه، ‫بعد می‌فهمیدیم مشکلش چیه.

‫چه لزومی به این عجله بود که این‌طور ‫بُدو اومدی و این‌ها رو به من میگی؟!

‫رفتی پیش پلیس؟

‫تو به من گوش کن.

‫رضا هم بیاد باهم بریم پلیس. دادخواست بنویسیم ‫و عکسش هم بدیم تا بلافاصله دنبالش بگردند.

‫- بعدش همه باهم می‌نشینیم و مفصل درباره اتفاق حرف می‌زنیم. ‫- نه دایی.

‫ممنون.

‫آدم خوب و فهمیده‌ای هستی ولی ‫دیگه نیازی به این حرف‌ها نیست.

‫اساساً به‌زور تونسته‌ام جلوت بشینم.

‫از خجالت، به‌سختی نگاهت می‌کنم. ‫رضا رو هم که اصلاً نمی‌تونم.

‫هدایا و طلاهاتون رو بگیرید.

‫نامزدی و ما و این قضیه رو فراموش کنید.

‫من دیگه همچین دختری ندارم.

‫اگه سالم برگرده، خودم می‌کشمش!

‫اگر هم جنازه‌اش برگرده ‫می‌اندازمش جلوی سگ‌ها.

‫توبه کن مهمت.

‫هیچ‌کس حق نداره در حق یکی این حرف ‫رو بزنه، حتی اگه پدر طرف باشه.

‫شرمنده ولی آدم در حق دشمنش هم ‫همچین فکری نمی‌کنه.

‫چه برسه به دختر خودش.

‫مادر و پدر که اصلاً نباید ‫نسبت به فرزندش بگه.

‫با اجازه دایی.

‫مهمت؟!

‫خب مشکلش چی بوده؟ ‫چرا از خونه فرار کرده؟

‫اینو نگفت.

‫منم اصرار نکردم و فشار نیاوردم بهش. ‫تو احوالش رو ندیدی.

‫به خاطر منه!

‫چرا به خاطر تو باشه پسرم؟

‫تو مگه چیکار کردی با دختره؟

‫با آدمی که فوقش دو دفعه دیدم ‫چیکار می‌تونم بکنم؟

‫خب منو نخواست دیگه. ‫با اجبار باباش هم فرار کرد. همین.

‫پسرم تو چقدر به کوچک کردن ‫خودت علاقه‌مندی آخه!؟

‫بابابزرگ؟

‫همه‌ی این‌ها رو ما خریدیم؟

‫بله، ما خریدیم. مگه قرار بود کی بخره؟!

‫یعنی این کارها همیشه این مدلیه؟

‫- کدوم کارها؟ ‫- همین کارها دیگه.

‫بعد از به‌هم‌خوردن نامزدی و پس‌دادن حلقه...

‫هدایای گرفته و داده شده پس گرفته می‌شن؟

‫بله همین‌طوره. مگه قرار بود چطور باشه؟

‫- همون داستان گاو مُرد، شراکت تموم شد؟ ‫- تقریباً.

‫عجب. این چیه دیگه؟

‫رضا؟

‫رضا یالا پاشو پسرم. دیرمون نشه.

‫بگیر.

‫کافیه.

‫- بابابزرگ می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم. ‫- بپرس.

‫هنوز از اینکه هر روز کلِّه‌ی سحر بیدار بشی...

‫و واسم همچین صبحونه‌ی خوبی ‫حاضر کنی خسته نشدی؟

‫راستش من از خوردن خسته شدم ‫ولی تو از حاضر کردن این نه.

‫- چی شد؟ ‫- نون رو یادم رفت.

‫هان؟ خسته نشدی؟

‫شدم ولی چیکار کنم؟

‫آماده نکن.

‫آماده نکنم چی می‌خوری؟

‫- از گرسنگی که نمی‌میرم. یه چیزی پیدا می‌کنم. ‫- اون‌طوری نمی‌شه.

‫هیچی جای یه صبحونه‌ی خوب رو نمی‌گیره.

‫اون‌طوری نمیشه سر کار رفت. بعدش...

‫به محض شروع‌کردن کار...

‫هی به خودت میگی کی ناهار میشه؟

‫- بعد دیدم جلوی ماشینم یه داگوی آرژانتینیِ هیولا وایساده. ‫- داگوی آرژانتینی چیه دیگه؟

‫همون نژاد سگ گنده‌ دیگه بابا.

‫- با چشم‌های کوچک رنگی و گوش‌های شکسته ‫- یادم نمیاد.

‫ اینو می‌گم دیگه.

‫این!

‫- وای. این چیه دیگه؟ ‫- داگوی آرژانتینی.

‫گفتم این حیوون اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫خیلی آروم نزدیکش شدم. منو که دید...

‫یه نگاه به من انداخت، یه نگاه به ماشین.

‫این طوری کرد و پرید توی ماشین و رفت ‫جلو نشست، انگار ماشین باباشه.

‫با احتیاط رفتم پیشش، خب ترسیدم از هیکلش.

‫رفتم پشت در. یکی دو تا «هُش» گفتم ولی ‫عین خیالش نبود و تکون نمی‌خورد.

‫بعد یادم افتاد و رفتم از توی صندوق ‫عقب چماق رو برداشتم.

‫نزدی که حیوون رو؟

‫نه بابا چرا بزنم؟ تو هیکل بزرگ ‫این نژاد رو نبین، عین بچه‌‌ان.

‫دلت نمیاد اصلاً. ‫ولی چون گنده هست آدم می‌ترسه.

‫خلاصه یکی دو بار با چماق تکونش دادم، ‫ولی باز از جاش جم نخورد اصلاً.

‫ولی چون اذیت شد، تا دید صندلی ‫عقب خالیه، پرید و طوری عقب خوابید...

‫- که از شدت بزرگی‌اش صندلی رو نمی‌دیدی. ‫- خب چی می‌خواست؟

‫راستش پرسیدیم ولی نگفت.

‫- ولی احتمالاً فکر کرده بود ماشین خودشونه حیوونکی. ‫- یعنی چی ماشین خودش؟

‫این نژاد اینجاها چیکار داره آخه؟ طبق گفته‌ی «جوشکون» کارگر پمپ‌بنزین، دو‌سه روز پیش یکی با ماشین ولش کرده.

‫اگه شبیه ماشین من بوده باشه، ‫اینم اشتباه گرفته احتمالاً.

‫اینا خیلی به صاحبشون وابسته می‌شن.

‫درسته. سگ‌ها همینطوری‌ان.

‫دیگه جوشکون رو صدا زدم و گفتم این‌طوری ‫ نمیشه، بیا یه نگاه به این بنداز قربونت.

‫ اومد و دید و گفت نگران نباش. بسپر به من. ‫چیکار کردیم؟

‫درها رو بستیم. فقط در عقب سمت شاگرد بازه.

‫آب‌پاش رو برداشتیم و پاشیدیم عقب. ‫خودش رو زد این‌ور و اون‌ور.

‫می‌خواست بیاد جلو، می‌پاشیدیم جلو. می‌رفت گوشه، می‌پاشیدیم اونجا. ‫آخرش از در باز، پرید بیرون و رفت حیوون.

‫- ای بابا ‫- همین‌طوری سوار چند تا ماشین شده و به زور بیرونش کردند.

‫بعد از ظهری این چه بلایی بود سرمون اومد؟!

‫- عمو یه چیزی ازت می‌پرسم. ‫- بپرس عمو

‫- چرا این اتفاقات فقط تو رو پیدا می‌کنن و سراغ ما نمیان؟ ‫- یعنی چی؟

‫گفتم که. تمام اتفاقات عجیب سر تو میاد. ‫ما هم مثل علف، بیخود می‌آییم و میریم.

‫مگه میشه همچین چیزی آخه؟

‫قطعاً این مدل اتفاقات برای تو هم پیش میاد ‫ولی متوجه نمیشی.

‫بابابزرگت می‌دونه من از بچگی همیشه آگاهی بالایی داشتم. ‫اصطلاحاً میگن با شعور بالا.

‫همیشه این طوری بودم. احتمالاً بخاطر همینه. ‫نمی‌دونم که.

‫بده.

‫الحق که حلال‌زاده‌ای. خواستم پیام بدم ‫که زنگ زدی.

‫سر کار هستم. چه گه دیگه‌ای می‌تونم بخورم؟

‫بگو به خدا؟ بگو به خدا؟

‫عجب! از کجا گارسون دختر پیدا کرده؟

‫فهمیدم.

‫نه بابا پسر... سردار اون رو از دست نمیده.

‫پسر درست اومدیم؟ اینجا بود؟

‫از اینجا بود؟

‫ممنون.

‫هنوز لباس‌هاتو در نیاوردی تو؟

‫- نه، لخت شدم ولی دوباره پوشیدم. ‫- چرا؟

‫دلم نخواست.

‫منو نخواست؟

‫نه امروز فکرم درگیره . دلم شور می‌زنه. ‫دست خودم نیست.

‫- اتفاق بدی افتاده؟ ‫- چیزی نشده.

‫پس بگیر بشین.

‫اینو در بیار.

‫رضا ماجرای تو چی شد پسر؟

‫- کدوم ماجرا؟ ‫- منظورت چیه کدوم ماجرا؟

‫انقدر گفتی عروسی و نامزدی و ‫فلان که مغزمونو گاییدی.

‫خیلی وقته خبری هم نیست ازت.

‫- اون قضیه خیلی وقته تموم شده. ‫- چطور یعنی؟

‫خیلی وقته تموم شده. کنسلش کردیم.

‫- قسم بخور. ‫- به خدا.

‫چرا؟

‫دلیل خاصی ندارم که بگم. ‫.میشه گفت عدم تفاهم

‫وقتی دیدیم نمیشه، حرف زدیم ‫و تصمیم گرفتیم توافقی جدا بشیم.

‫- ای بابا. کی این‌طوری شد حالا؟ ‫- خیلی وقته.

‫- ناراحت شدم. ‫- کاریش نمیشه کرد.

‫سرت سلامت داداش. خیری توش بوده.

‫بیخیال پسر. بعداً عدم تطابق بدنی ‫هم پیش می‌اومد.

‫نیمه‌ی پُر رو باید دید.

‫ببخشید این موقع مزاحم میشم.

‫مهم نیست.

‫میشه بیام تو؟

‫مریضی؟ رنگت پریده.

‫نه خوبم.

‫گرسنه‌ای؟

‫نه ولی یه لیوان آب بدی خوبه. ‫یه‌کم سرم گیج میره.

‫بفرما.

‫بفرما.

‫رضا؟

‫رضا پاشو پسرم. دیر نشه.

‫یه دقیقه رفیق... آخه به خاطر افتادگی چونه، اینطوری حرف میزنه... ‫یه دقیقه میخوام سوالی بپرسم.

‫گفت ما سازمان ملل متحدیم یا صلیب سرخ؟

‫گفت شور این قضیه دراومده دیگه رفیق.

‫گفت سوریه‌ای‌ها به کنار؛ افغانی هست، ازبک هست ‫قرقیز هست، حتی آفریقایی هم هست...

‫گفت باورت میشه دیروز یکی از رفقا ‫تو ناف آنکارا...

‫شاهد دعوای سودانی‌ها و موزامبیکی‌ها بوده؟

‫اینا توی بار تا خرخره خوردن و وسط «تونالی» ‫دو دسته‌ی پنجاه نفری شدند...

‫و تا صبح دعوا کردن و همدیگرو ‫با مشت و چماق زدن.

‫پلیس هم هیچ کاری نکرده و تماشا کرده. چرا؟ ‫چون مصونیت قضایی داشتند. فرزند دیپلمات بودند.

‫گفت این چه کاریه برادر؟ دست به شمشیر هم بشن ‫ کسی نباید کاری به موزامبیکی‌ها داشته باشه.

‫گفت برادر من موزامبیک کجاست آخه؟ ‫موزامبیک کجاست؟

‫گفت بگو دو میلیارد میدیم تو نقشه نشونش بده ‫به خدا نمی‌تونن پیداش کنن. ما هم بدجور می‌خندیدیم.

‫چای از دهن احمد آقا بیرون پرید، من رو زمین غش کردم ‫مجاهد اینا از خنده پاسور رو ول کردن. از خنده روده‌بُر شدیم.

‫آدم خیلی خیلی عجیبیه. خیلی خنده‌داره.

‫- بریم. ‫- شما برید. کاری برام پیش اومد.

‫- چه کاری؟ ‫- ختنه‌سوران پسر مجیده. یه سر می‌زنم.

‫بیا برسونیمت اگه می‌خوای.

‫- نه می‌خوام یه‌کم قدم بزنم. ‫- باشه هر طور می‌خوای.

‫- خیلی دیر نکن. ‫- نه.

‫رضا؟

‫- کجا؟ ‫- میرم خونه.

‫- اینا چیه؟ ‫- چیزی نیست.

‫- میخوای خوش باشی؟ ‫- نه بابا، گفتم یه‌کم بچرخم. حوصله‌ام سر رفته بود.

‫- حوصله‌ات چرا سر رفته؟ ‫- اوضاع رو نمی‌بینی؟

‫اوضاع چیه مگه؟

‫دلار شده 900 شده. بورس سقوط کرده.

‫آمریکا به ایران پیام داده. ‫ایران اسرائیل رو تهدید کرده.

‫- آدم تو این زندگی از چی حوصله‌اش سر میره؟ ‫- چرت نگو بابا.

‫- تو کجا میری؟ ‫- کجا رو دارم؟ خونه دیگه.

‫- ولی اگه غر نزنی، می‌تونیم یه چرخی بزنیم. ‫- باشه.

‫اینجا خیلی خوشگله پسر. ‫حس خیلی عجیبی به آدم میده.

‫انگار قراره خدا صدا کنه ‫و بگه خوش اومدی رضا.

‫- بیخیال بابا ‫- چرا؟

‫چه می‌دونم. آدم همچین حرفی میزنه آخه؟

‫چیه مگه؟ فرض کن اومدیم ملاقات ‫و دست‌بوسی خدا که پدرمون هست.

‫خیلی غیرعادیه اونم به بچه‌هاش ‫خوش‌آمد بگه؟

‫نیست ولی چه می‌دونم.

‫راستش درست میگی.

‫این هفته میریم دیدنِ بازی.

‫- واقعا؟ ‫- آره.

‫به عنوان جمع عقاب‌ها (لقب تیم بشیکتاش) ‫ می‌خواهیم یه مینی‌بوس بگیریم و بریم. میای؟

‫- خوبه. چه روزی؟ ‫- یکشنبه

‫والا خوبه.

‫- فردا با پدربزرگم حرف می‌زنم و خبر میدم. ‫- باشه.

‫- یه پلاکارد بزرگ هم داریم آماده می‌کنیم. ‫- چه نوشته‌ای؟

‫روزهای گذشته‌ی بی‌تو رو گاییدیم.

‫حلال باشه.

‫خیلی دلمون تنگ شده بابا. ‫خیلی وقت شده عقاب رو ندیدیم.

‫دراماتیکش نکنیم. غمناکش نکنیم. ‫خودمونو داخل زمین خالی کنیم.

‫همینه پسر. ما کسی رو نداریم که.

‫مثل تو نامزد داشتیم که دلمون تنگ بشه؟

‫- ما هم دیگه نداریم پسر. ‫- یعنی چی؟

‫نیست دیگه. نامزدی به‌هم خورد.

‫- نه بابا؟ ‫- باور کن.

‫- چرا؟ ‫- چرا نداره. نشد دیگه.

‫دیدیم نمیشه، توافق کردیم ‫و متمدنانه جدا شدیم.

‫می‌خوام بگم...

‫ولی چون در آینده حقیقت معلوم میشه ‫و گند کار درمیاد، بهتره نگم.

‫پسر مثل آدم تعریف کن ببینم.

‫چیزی برای تعریف نیست. منو نخواست.

‫- یعنی چی نخواست؟ ‫- نخواست دیگه. بدون اینکه چیزی بگه فرار کرد رفت.

‫- چطور فرار کرد و رفت؟ ‫- تو هم هی هرچی میگم رو دوباره ازم نپرس.

‫نه قسم می‌خورم نفهمیدم.

‫چی‌اش رو نفهمیدی ها؟ میگم نخواست منو. ‫فرار کرد و رفت. چی رو نمی‌فهمی؟

‫- مگه میشه؟ بچه‌بازیه مگه؟ ‫- یه همچین چیزی.

‫خب برای چی فرار کرده؟

‫قبل فرار هیچ توضیحی نداد. ‫ولی احتمالاً به خاطر پدرشه.

‫معلومه کجا رفته؟

‫گفتن رفته استانبول. ‫اما هیچکس قطعی نمی‌دونه.

‫تف توش. بابابزرگت چقدر خوشحال بود ‫که تو ازدواج می‌کنی.

‫من هم بیشتر ناراحت اونم. چیزی نمیگه ‫ولی خیلی تو خودش می‌ریزه.

‫معلومه می‌ریزه. مثل پیغمبره اون. ‫خدا می‌دونه چقدر ناراحت شده.

‫بیخیال بابا. دهنش سرویس. فرار کرده که کرده.

‫وقتی جوونی مثل تو رو نخواست، کون لقش. ‫گورشو گم کنه.

‫منم همینو گفتم.

‫این دیگه چیه؟ ‫.مملکت شده عین دالاس

‫- دالاس چی بود؟ ‫- چه می‌دونم.

‫بابام تو چنین موقعیت‌هایی اینو میگه. ‫از اونجا یادمه.

‫چه موقعیت‌هایی؟

‫همین موقعیت‌های شاخدار.

‫حواست هست چی میگی؟

‫وایسا. اشتباه برداشت کردی. ‫من هیچوقت با اون منظور میگم آخه؟

‫تو داداش منی بابا. معذرت می‌خوام.

‫به خدا مگه همچین چیزی میگم آخه من؟ ‫تو داداش منی.

‫بگذریم. اون‌طوری گفتم ‫ولی به این سادگی هم نیست.

‫چی انقدر ساده نیست؟

‫همین طوری عشقی بگی من میرم. نمیشه.

‫- خب چطوری میشه؟ ‫- اینش رو دیگه نمیدونم. ولی اون طوری نمیشه.

‫- چی داری میگی پسر؟ ‫- بیخیال.

‫- این حرف‌ها بین خودمون بمونه. باشه؟ به کسی نگو. ‫- نگران نباش.

‫فردا اولین کار اینه که از بلندگوهای ‫شهرداری به کل شهر اعلام کنم.

‫والا از تو بعید نیست. ‫این روزها هر کاری از هر کسی انتظار میره.

‫اهالی «بویابات»: اینه اینه اینه. ‫در جریان باشید.

‫نامزدش رو گذاشته و فرار کرده. ‫بگم این طوری؟

‫بگو.

‫واقعاً اعلام بکنیم؟

‫اوضاع که ناجوره. یه‌کمی هم ما ناجورش کنیم.

‫بکنیم. من که مشکلی ندارم.

‫گفتم دخترم عزیزم، میگیم ‫رفته به دیدن عمه‌اش...

‫تو هم بدون ابنکه کسی شک کنه ‫و تا شب نشده برگرد. گفت باشه مامان.

‫گفت فقط من یه‌کم از بابا میترسم. ‫بذار یه‌کم عصبانیتش کم بشه.

‫گفت من یه چند روز بیشتر بمونم. گفتم باشه. ‫دو روز بیشتر موند.

‫دو روز بعد شوهر عمه‌اش از ترمینال سوار ماشین و راهی‌اش کرده. ‫بعدش زنگ زد و گفت من دختر رو راهی کردم. نگران نباشید.

‫به گفته‌ی راننده، موقع خروج ‫اتوبوس از ترمینال...

‫گفته زنگ زدن که عمه‌ام رو بردن بیمارستان ‫و باید پیاده شم. بعدشم رفته که رفته!

‫عمو مهمت چی؟ کاری نمی‌کنه؟

‫هیچ کاری نمی‌کنه. رمقی هم براش نمونده. ‫آبرو و حیثیتش رفته.

‫همه‌اش خجالت می‌کشه. از همه فرار می‌کنه.

‫من اولش ترسیدم که نکنه بره یه جایی ‫خودشو دار بزنه.

‫هیچی نمی‌خوره. کل روز سر زمین کار می‌کنه. ‫جایی که کنده رو دوباره می‌کنه و شخم می‌زنه.

‫آدمی به سرسختی کوه الان شده عین دیوونه‌ها.

‫- پسرم اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- کاری نمی‌کنم.

‫چرا زود بلند شدی؟

‫خوابم نبرد.

‫- پاشو بیا صبحونه درست کنیم. سرما می‌خوری. ‫- باشه میام.

‫بابابزرگ میشه من یه‌کم بخوابم و بعد بیام؟ ‫سرم خیلی درد می‌کنه. این‌طوری نمیشه.

‫باشه پسرم.

‫یه‌کم بخواب و استراحت کن. ‫اصلاً می‌خوای امروز سر کار نیا.

‫یه‌کم بخوابم. بعد ببینم چی میشه.

‫باشه. سخت نگیر.

‫خب الآن می‌خوای چیکار کنی؟

‫- اینجا؟ ‫- آره

‫نمی‌دونم. راستش قبلاً بهش فکرِ نکردم.

‫حتی نمی‌دونم توی شهر به این بزرگی، کجا ‫باید دنبال یکی گشت و پیدا کرد.

‫اگه این‌طوری باشه، یه‌کم می‌چرخم و برمی‌گردم.

‫والا پلیس‌ها گفتند اگه خودش نخواد، ‫پیدا شدنش سخته.

‫البته اگه بلایی سرش نیومده باشه ‫خدایی نکرده.

‫راستی کجا می‌مونی؟

‫یه همکلاسی دانشگاه دارم. پیش اونم.

‫مشکلی نداری؟ چیزی احتیاج نداری؟

‫نه ممنون. مشکلمون همینه. ‫شما رو هم اذیت کردم.

‫این چه حرفیه. هجران دختر ‫و عزیز دل ما هم هست.

‫از اون روز به بعد، خنده روی لب ‫همه توی خونه خشک شده.

‫تا یادم نرفته این شماره‌ات رو ذخیره کنم.

‫- این بود نه؟ ‫- آره همونه.

‫- فامیلی‌ات چی بود؟ ‫- اویسال

‫رضا اویسال

‫- گفتم که اگه چیزی خواستی تعارف نکن. ‫- باشه.

‫می‌خوام بگم شب بریم خونه ما ‫ولی اوضاع اینجا رو می‌بینی.

‫- ممنون. با اجازه‌تون من مرخص بشم. ‫- اختیار داری.

‫تو دیرت نشده؟

‫- چرا. ‫- خب؟

‫- صبحونه می‌خورم. نخورم؟ ‫- بلند شو بابا.

‫چطوری داداش؟ چه خبر؟

‫هیچ. خوبی بخواهیم تا خوب باشیم.

‫- شب دیر اومدی. ‫- آره یه‌کم چرخیدم.

‫کجا؟

‫این دفعه سمت باکرکوی. بعدشم ‫شب یه‌کمی توی ساحل گشتم.

‫خوب کردی.

‫خبری شد؟

‫نه.

‫ای گه توش.

‫چیزی نمیشه. عجله نکن.

‫معلومه نمیشه. یه محافظ قوی داره.

‫یاشار یه سوال دارم.

‫خیلی وقته کنجکاوم.

‫بپرس برادر. بفرما.

‫- بدون سوال کردن از کجا بفهمی چطور زندگی می‌کنیم؟ ‫- چی؟

‫ولش کن. سوالت چیه؟

‫تو الآن با این پسر تو یه دانشگاه ‫و یک کلاس هستید درسته؟

‫بله.

‫- اون هر صبح تنهایی میره دانشگاه. ‫- خب؟

‫ولی تو هر وقت دلت خواست میری.

‫حتی اصلاً نمیری. درسته؟

‫درسته.

‫چطوریه این؟

‫چطور میشه؟

‫باشه

‫- میگم چطور ولی به هیچکس نمیگی باشه؟ ‫-زشته، نگو اینطوری.

‫من دانشگاه نمیرم.

‫چی؟

‫یعنی نمی‌خونم پسر. ‫توی دانشگاه پرونده ثبت‌نامی هم ندارم.

‫این همه سال اینجا چیکار می‌کنی پس؟

‫- ادای درس خوندن در میارم. ‫- چرا؟

‫چرا نداره پسر. چون زندگی می‌کنم.

‫خانواده‌ات می‌دونن؟

‫دیوونه‌ای تو؟ پدر بفهمه سکته می‌کنه.

‫قبل مردن دهنم رو سرویس می‌کنه.

‫چطوری مدیریت میکنی؟ شک نمی‌کنن؟

‫راستش بعضی وقت‌ها شک می‌کنن ولی...

‫- ما هم طبق اون جلو میریم. ‫- چطور؟

‫اینطور بگم خدمت برادرم...

‫ببین این خونه و همه اون کتاب‌های درسی و ‫عکس‌های دانشگاه الکی هستن

‫حتی این پسره.

‫- رشاد؟ ‫- آره رشاد.

‫وقتی با چنین منظره‌ای روبرو میشن، ‫اصلاً شک نمی‌کنن

‫- رشاد هم نمی‌خونه دهن سرویس؟ ‫- نه، رشاد می‌خونه.

‫فقط طوری وانمود می‌کنه انگار هم دانشگاهیمه.

‫در قبالش اینجا مفت می‌مونه و می‌خوره. ‫خرجی هم میدم به ابنه‌ای.

‫مثل رشوه؟

‫رشوه چیه رضا جان. کسی بخواد از من ‫رشوه بگیره مادرش رو...

‫اسمشو بذاریم بورسیه.

‫یه مدل وام.

‫یه چیزی مثل وام خوابگاهی و اینا.

‫این خوب شد. با این حساب منم ‫مدیر امور خوابگاهی میشم.

‫خب بعدش چی؟

‫بالاخره یه روز لو میره. ‫اون وقت چیکار می‌کنی؟

‫چی میشه نداره.

‫ به اونم همون موقع فکر می‌کنیم. ‫الآن قدم به قدم جلو میریم.

‫استپ بای استپ (قدم به قدم). ‫همون چیزی که بازیکن تیم قهرمان میگه.

‫مال ما هم همون‌طور. ‫بازی به بازی فکر می‌کنیم.

‫ولی خب گاهی پدر گیر میده.

‫هی میگه این دانشگاه مادر به‌خطا تموم نمیشه؟ ‫منم در نهایت خونسردی میگم طول کشید و دعوتش می‌کنم.

‫می‌دونی که یه‌کم خانم‌باز هست دیوث. ‫پرواز می‌کنه و میاد.

‫مثل یه نوع قرارداد مخفیانه هست بینمون، ‫برای اینکه مادرم رو دک کنه.

‫بازی برد-برد.

‫بعدشم وقتی میاد و این نمایش رو می‌بینه، ‫مجبور میشه برگرده.

‫فکرشو بکن. کدوم احتمال رو ‫والدین دوست دارن باور کنن؟

‫پدر و مادری هست که فکر کنه بچه‌اش ‫درس نمی‌خونه و سرش کلاه میذاره؟

‫والا هر کاری می‌خوای بکن ولی زود ‫لو خواهی رفت. وضعیت رو انقدر ساده نگیر.

‫چی لو میره. گرفتی ما رو؟

‫اینجا ترکیه هست پسر.

‫اینجا هرکس، هرچی رو بخواد باور میکنه.

‫لو هم بره نهایتاً خودشو نابود می‌کنه. نابود هم نکنه ‫گاییدمش، همون موقع بهش فکر می‌کنیم.

‫این چه آرامشیه پسر؟

‫طرف اونجا برای درس‌خوندن تو داره خودشو نابود می‌کنه ‫تو اینجا داری ول می‌چرخی. مسخره هم می‌کنی. خوبه والا.

‫چه تلاش و نابود شدنی؟ از جایی که نشسته ‫ملت رو سرویس می‌کنه.

‫انگار نمی‌شناسی.

‫والا نمی‌دونم چی بگم یاشار.

‫ولی برادر، باید بگم به مصمم‌بودن و اعتماد ‫به نفست حسودی‌ام شد. دمت گرم.

‫بایدم دمم گرم باشه. در توان هر کسی نیست این کارها. ‫جَنم میخواد، جرات می‌خواد.

‫ملت برای گرفتن حق خودشون خجالت می‌کشن ‫ولی ما اینجا شیطان رو انگشت می‌کنیم. چی میگی تو؟

‫ریسک می‌کنیم پسر، ریسک.

‫- این ابنه‌ای رو می‌بینی؟ این رشاد رو؟ ‫- خب؟

‫نبین این‌طوری عصبانی میشم و گیر میدم. ‫پدیده‌ی عجیبیه.

‫شاگرد اول راهنمایی و دبیرستان بوده. نمی‌دونم رتبه ‫چند کشوره. خیلی خرخونه کثافت.

‫خدا عقل و هوشی رو که از من و تو دریغ کرده ‫ به این داده ولی...

‫چیزهای باقی‌مونده‌ی دیگه رو هم دریغ کرده.

‫وقتی باهاش آشنا شدم، از گرسنگی داشت می‌مرد.

‫این‌طرف و اون‌طرف می‌پلکید و از فقر ‫تو خیابون می‌خوابید.

‫فقر هم نه حتی، بلکه نداری و نیستی. ‫مثل بیابون... گاییدمش.

‫پدرش مرده بود، مادرش هم یه دیوانه‌ی ‫تمام‌عیاره. ولی خب الآن چی شده؟

‫زیر سایه‌ی من مثل آدم زندگی می‌کنه.

‫غذا می‌خوره، جای گرم داره و دانشگاه میره. ‫شاید فردا آدم بزرگی بشه. رییس جمهور، وزیر.

‫کشور برنده خواهد شد. ملت برنده خواهد بود.

‫این‌طوریاست.

‫منظورم اینه همینطوری نگو یاشار ولگرد. ما ‫اینجا کار بزرگی داریم می‌کنیم. ثواب می‌کنیم.

‫ببین توی این زندگی، ‫هر چیزی مسبب چیز دیگه‌ای هست.

‫هر انسان، بهانه‌ای برای دیگری هست.

‫کامل نتونستم توضیح بدم ولی ‫شرایطی مشابه همینه.

‫- برای تو هم می‌ریزم. ‫- به من رحم کن لطفاً. اساساً برای همه ریختی.

‫این خوب بود پسر.

‫بی‌شرف.

‫- این به عقل کی رسید؟ ‫- من.

‫- بفرمایید آقای بازرس. ‫- خلیل چرا به کار این دوستمون رسیدگی نکردی؟

‫قربان گفتیم پیگیری میشه. گفتیم چون همه توی ‫تاکسیم هستن باید کمی صبر کنه.

‫انقدر اغراق نکن. زدن یه دکمه انقدر سخته؟

‫- الآن قربان. ‫- یالا انجام بدین.

‫میشه این بمونه؟

‫- بله جناب بازرس. ‫- خیلی خب.

‫با این دکمه هم جلو میری.

‫برو.

‫مظلوم بودن و اذیت کردن رو خیلی دوست دارید. ‫راحت شدی ضایعمون کردی؟

‫من مشکلی ندارم جناب.

‫سلام. عافیت باشه.

‫بیا بیا. مادر زنت دوستت داره.

‫خیر باشه؟ مهمونیه؟

‫- پیام دادم. ندیدی؟ ‫- نه

‫آره فرستادی... زود بیا مهمونی داریم.

‫- بیا بشین. ‫- دست‌هامو بشورم میام.

‫خانواده‌ات اومدن؟ اینا از کجا اومده؟

‫نه بابا. خانواده‌ی ما از کجا ‫همچین دلمه‌ای درست کنن آخه؟

‫اوه اوه. کی پخته این رو؟

‫- پدربزرگت. ‫- منم می‌خواستم همینو بگم. عین اون شده.

‫- واقعاً کی پخته؟ ‫- به خدا پدربزرگت. داخل داره نماز می‌خونه.

‫پسرم این قضیه چی میشه این‌طوری؟ ‫تا کجا قراره ادامه پیدا کنه؟

‫نمی‌دونم بابابزرگ.

‫هر چی می‌خواد بشه، تا هرجا طول بکشه ‫تا این دختر رو پیدا نکنم، برنمی‌گردم.

‫- پسرم به چیز دیگه‌ای فکر نمی‌کنی نه؟ ‫- چی مثلاً؟

‫مردم میگن از پسر عیوض هیزم‌فروش، ‫اسلحه خریدی.

‫دیگه چی؟! کی گفته اینو؟

‫شنیدم دیگه... تا نباشد چیزکی، ‫مردم نگویند چیزها.

‫من از هیچکس اسلحه نخریدم. ‫از کونشون حرف درنیارن.

‫- خب اسلحه رو قراره چیکار کنم؟ ‫- من چه بدونم؟

‫قراره کسی رو بزنم؟ من قاتلم؟

‫پسرم، اونایی که اینو میگن رفقای تو هستن. ‫وقتی همه یه چیزی رو گفتن، ترسیدیم.

‫گفتیم شاید با اونطور رفتن دختره، ‫غرورت جریحه‌دار شده.

‫تو به حرف مردم توجهی نکن. اینا به زور هم شده ‫آدم رو مجبور به جنایت می‌کنن. احمقم؟

‫بابا ما هم باور نکردیم که.

‫ولی خب منم خواستم بیام با خودت حرف بزنم ‫و از زبون خودت بشنوم.

‫شنیدی. نگران نباش. همچین اتفاقی نمی‌افته.

‫باشه پس.

‫فرض کنیم پیداش کردی. چیکار می‌کنی ‫با این دختره؟ چه حرفی داری باهاش؟

‫ازش می‌پرسم که آیا بهش بدی کردم؟

‫میگم من چیکارت کردم که بدون یک کلمه ‫گذاشتی فرار کردی؟

‫- خب بگی چی میشه؟ ‫- منظورت چیه؟ دلیلش رو می‌فهمیم.

‫من حق ندارم حقیقت رو بدونم؟ ‫قراره کل زندگی‌ام رو با علامت سوال بگذرونم؟

‫من آدم بی‌غرور و بی‌حیثیتی‌ام؟ ‫ضمناً من چیکارش کردم؟

‫باشه، اینکه جرات روبرو شدن باهام رو نداره می‌فهمم. ‫اما حداقل آدم نمی‌تونه یه زنگ بزنه، پیام بده...

‫و بگه برادر من، من تو رو نمی‌خوام، ‫باهات ازدواج نمی‌کنم، برو به جهنم؟

‫اگه این‌طوری صادقانه می‌گفت ‫من چیکارش می‌کردم مگه؟

‫بیخود حرف نزن محض رضای خدا. همچین چیزی میگه آخه؟ ‫هیچکس به یکی دیگه همچین حرفی نمی‌زنه. کجا زندگی می‌کنی؟

‫- پس می‌بینه چی میشه. ‫- چی رو می‌بینه؟

‫معنی اون مدل گذاشتن و رفتن رو.

‫- یعنی چطور؟ ‫- می‌بینه دیگه.

‫- پسرم یه‌کم قبل میگفتی مگه من قاتلم؟ ‫- بازم میگم.

‫ولی اگه اینو ازش نپرسم و نگم من چیکارت کردم ‫تا آخر عمر توی دلم می‌مونه.

‫بعد از این دیگه هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.

‫- تو این حرف‌ها رو اینجا یاد گرفتی؟ ‫- کدوم حرف‌ها؟

‫ - اینطور مرموز حرف زدن رو. بلد نبودی این مدل رو. ‫- چی میگم مگه؟

‫فهمیدم. برنمی‌گردی.

‫- نه ‫- باشه. برنگرد ببینیم.

‫خب چطور پیداش می‌کنی؟ دو ماهه علافی اینجا. ‫هیچ خبری اثری ازش هست؟

‫نه.

‫پسرم استانبول یه شهر بیست میلیونیه.

‫بالا و پایینش معلوم نیست. محشر کبراست ‫اینجا. چاه عمیقه اینجا.

‫توی این دریای انسان، میشه کسی رو پیدا کرد؟

‫بهت برنخوره ها ولی تو یه گرم عقل هم نداری.

‫آدم برای دو کلمه حرف زدن، به این همه بدبختی ‫تن میده؟ ببین حال و روزت رو آخه.

‫- حال و روزم چشه؟ ‫- پسرم از کجا می‌دونی هنوز اینجاست؟ جای دیگه‌ای باشه چی؟

‫آنکارا هست، ازمیر هست، سامسون هست. ‫دیاربکر، کونیا (قونیه). ترکیه به این بزرگی.

‫پسرم به من گوش کن. تو هر کاری از دستت ‫برمی‌اومد کردی. درونت آروم و وجدانت پاکه.

‫از این به بعدش رو دیگه اون می‌دونه.

‫بالاتر از اون هم تقدیر خداست قطعاً.

‫وقتی پدر و مادرش هم ولش کردن، درسته تو ‫اینطور دنبال اون سرگردون شدی و راه افتادی؟

‫بخصوص مصرانه افتادن دنبال دختری که تو رو ‫نمی‌خواد، یه‌کم بیشترش معنی دیگه‌ای داره ها بابا.

‫بیا ما برگردیم خونه‌مون. با کار و بار و زندگی مشغول میشی ‫و به مرور فراموش می‌کنی. همه چی هم روبراه میشه.

‫یالا پسرم. برگردیم خونه‌مون.

‫ببین اولین بار یه چیزی برات تعریف می‌کنم. ‫برگردی یا برنگردی تصمیم خودته.

‫چیزی که تعریف می‌کنم رو ‫تا زنده‌ای فراموش نکن.

‫یه سال بعد از وفات پدر خدابیامرزت...

‫به نظر می‌رسید عادت کردیم ‫...ولی نمی‌خوردیم و شادی نمی‌کردیم

‫همینطوری زندگی می‌کردیم. ‫به تعبیر درست‌تر، تلاش می‌کردیم که زندگی کنیم.

‫یه روز توی مغازه نشسته بودم ‫که یه چیزی ذهنمو درگیر کرد.

‫گفتم ما انقدر گرفتار رنج خودمون شدیم که...

‫وقت نکردیم احوالی از این دختر بپرسیم که ‫ حالش خوبه یا بده، چیکار می‌کنه تو خونه.

‫یاد مادرت افتادم.

‫تازه عروس جوون...

‫بعد از مرگ خدابیامرز، ‫نخواست بره خونه پدر و مادرش.

‫هنوز جنازه تشییع نشده بود که اومد پیش من...

‫گفت بابا اگه اجازه بدی ‫من تا آخر عمرم اینجا بمونم.

‫گفت می‌خوام پسرمو تو خونه‌ی باباش بزرگ کنم.

‫گفت فقط منو از یوسفم جدا نکنین...

‫همه کارهاتون رو انجام میدم، ‫کمک دستتون میشم.

‫سرافکنده‌تون نمی‌کنم و نمی‌ذارم ‫حرف و حدیثی پیش بیاد.

‫منم گفتم باشه دخترم. هر طور راحتی.

‫یه مدت گذشت. تو سه ساله اینا بودی...

‫یه روز نشوندم جلوم

‫اول حال و احوالش رو پرسیدم. گفتم خوبی؟ ‫مشکلی چیزی نداری؟

‫ببین اینو هم برای اولین بار بهت میگم.

‫همون‌قدر که بابات پسرمه، عموت پسرمه...

‫من الآن به اندازه‌ای که تو رو دوست دارم

‫اون دختر رو هم بیشتر از اولاد خودم دوست داشتم. ‫همچین دختر جسور و بامعرفت و صاحب توکلی رو.

‫گفت نه بابا زیر سایه شما هیچ مشکلی ندارم.

‫اما بعدش گفت زندگی بدون یوسف خیلی سخته برام. ‫جایی که اون نباشه نمی‌تونم نفس بکشم.

‫گفت می‌خوام یه روز همه چی رو حتی رضا رو ‫بذارم و برم پیش اون.

‫تعجب کردم. هیچی نتونستم بگم.

‫تا اون لحظه و اون سنم، توی اطرافیانم ‫.چنین عشق و صداقتی ندیده بودم

‫از اینجام یه دردی بلند شد. قلبم...

‫آنچنان از هیجان تپید که نتونستم خودمو نگه دارم ‫و دست‌هاشو گرفتم بوسیدمشون و به صورتم کشیدم.

‫ولی از اون روز به بعد هم، همه‌اش ‫با این ترس که...

‫نکنه این زن پاک ما رو ول کنه و ‫تنهامون بذاره زندگی کردم.

‫به هیچکس هم چیزی نگفتم. ‫می‌گفتم هم چه فایده‌ای داشت

‫توی این زمانه‌ای که هیچکس جز خودش کسی ‫رو نمی‌بینه و به کسی باور و اطمینان نداره

‫و تا خرتناق توی گرفتاری‌های شخصی فرو رفته

‫چنین چیزی رو کی و چطوری درک می‌کرد؟ ‫اگه درک بکنه چه کاری ازش ساخته است؟

‫به هرحال

‫حول و حوش یه ماه گذشت...

‫یه روز عصر...

‫یه بچه دوان‌دوان اومد مغازه...

‫ولی از در که وارد شد من فهمیدم.

‫گفت عمو برهان، آسیه خانم خودش رو دار زده.

‫تو دردانه‌ی همچین مادری هستی پسرم.

‫دیگه دنبال زنی که تو رو نمی‌خواد، تو رو دوست ‫نداره و عشقش رو از تو دریغ می‌کنه نیُفت.

‫حتی اصرار نکن که اون رو زن و همسر خودت کنی.

‫هیچکس از همچین ازدواجی خیر نمی‌بینه.

‫شرمنده ولی، بمون گفتن برای کسی که ‫می‌خواد بره بی‌اخلاقی و بی‌ناموسیه.

‫رضا چطوری؟

‫خوبم. ممنون. تو چطوری؟

‫- هنوز این اطرافی؟ ‫- بله. خیر باشه؟

‫راستش دیشب یه عملیات ضد فحشا انجام شده. ‫یه عده دختر رو بازداشت کردن.

‫از بعضی‌ها هم درباره هجران پرسیدن. ‫یکی هم گفته می‌شناسدش.

‫فقط چون دختره قرصیه، مطمئن نیستن راست میگه یا نه؟ ‫میگن بهتره خودتون هم بیاید حرف بزنید.

‫چی شده؟

‫راستش الآن گفتنش یه‌کم مضحکه ولی من ‫این دختر رو درست حسابی نمی‌شناسمش.

‫- کی رو؟ هجران رو؟ ‫- بله

‫درسته ما نامزد بودیم ولی شاید اگه ‫توی خیابون ببینمش، نشناسم.

‫واقعیتش کلهم دو بار دیدمش. ‫هر دو بار هم دو کلمه حرف نزدیم.

‫- خب؟ ‫- خب که...

‫اگه الآن پیدا بشه و بگه تو کی هستی ‫من چی باید جواب بدم؟

‫درسته ولی پسرم تو برای پیدا کردنش چند ماهه ‫ اینجایی. اصلاً تا بحال به این فکر نکرده بودی؟

‫همچین چیزی یادمه انگار. اون روز تو دستش ‫کتاب اینا بود. کتاب هم اگه نداشت...

‫حال و هوای دانشجویی داشت ‫یا تیپش اونطوری بود.

‫نمی‌دونم راستش. کامل یادم نمیاد.

‫- تو مطمئنی این همون دختره؟ ‫- بله مطمئنم.

‫شاید قضیه‌ی دانشجویی رو قاطی کنم ولی...

‫خودش بود. ساکت و ازخودراضی.

‫دو تا کاپوچینو خورد

‫بعدش هم به خاطر دود سیگارم، ‫چپ‌چپ نگاهم کرد و جاش رو عوض کرد.

‫به‌نظرم شما درگیر من نشید. اون ییلماز قرمساق ‫رو پیدا کنید. اون وقت همه چی معلوم میشه.

‫ییلماز کیه؟

‫- قوّاده. همه‌ی اینا می‌شناسنش. ‫- درست حرف بزن.

‫حق دارید. اگه یه‌کم آرایش و فلان داشت ‫شبیه بود ولی اون دختر دانشجو بود.

‫همون اوایل هم دانشگاه رو ول کرد و برگشت.

‫- کیه این دختر؟ ‫- به تو مربوط نیست. تو بگو می‌شناسی یا نه؟

‫- نمی‌شناسم. اصلاً ندیدم. ‫- گوش کن ییلماز

‫قبلش بگم بعداً دلخوری پیش نیاد.

‫اگر فردا روز معلوم بشه این دخترو می‌شناختی ‫اون یکی پات رو هم من می‌شکنم تا آخر عمرت شَل بشی.

‫حله؟ موافقی؟

‫جناب بازرس الآن چه لزومی به این کار هست؟

‫اینجا چیزی مربوط به من نیست که. ‫چرا الکی دروغ بگم آخه؟

‫اون رو خدا می‌دونه ولی از من گفتن بود.

‫ضمناً میدونی من بازرس نیستم. ‫دم به دقیقه به من نگو بازرس.

‫- قسم می‌خورم نمی‌دونستم. ‫- الآن فهمیدی. دیگه نگو.

‫باشه نمی‌گم. فقط نفهمیدم من خیلی آروم ‫دارم حرف می‌زنم، شما چرا تند شدی؟

‫این روزها همه چقدر عصبانی‌ان!

‫برادر، ما قبلاً همدیگرو ملاقات کردیم؟

‫برادر؟ برادر؟

‫الآن تو رو یادم اومد. ‫توی کشتی به من دستمال ندادی؟

‫نمی‌دونم قضیه چیه ولی معلومه ناراحت هستین.

‫تو دوست خوبی به نظر می‌رسی. ‫ببین من اطرافیانم زیادن.

‫اگه یه شماره تماس بهم بدی، ‫منم یه پرس‌و‌جویی می‌کنم.

‫اگه چیزی دستگیرم شد، بهتون خبر میدم. ‫باشه؟

‫خوبه. ممنون.

‫دستت درد نکنه.

‫- با این دختر چه نسبتی دارین؟ ‫- از نزدیکامونه.

‫خب باشه.

‫خدا به همراهتون.

‫همون‌طور که گفتم اگه چیزی فهمیدم ‫حتماً تماس می‌گیرم. باشه؟

‫- ممنون ‫- به سلامت

‫الو؟

‫تو راهم... باشه دارم میام.

‫استاد متوجه شدی آب دریا خیلی سبزه؟

‫الهی زنده باشی برادر من.

‫مگه میشه متوجه نباشم؟ ‫منم دو روزه به همین فکر می‌کنم.

‫سر کار نذاشتید که استاد. درسته؟

‫این چه حرفیه برادر؟ ‫من امروز صبح تو ایستگاه گفتم همینو.

‫گفتم این دریا سبز شده مثل مالدیو. ‫چیکار می‌کنن باهاش؟ رنگش می‌کنن؟

‫گفتن زلزله میشه و فلان و مسخره کردن.

‫پس استدلال تو چیه؟

‫- برکت؟ ‫- چه برکتی؟ ماهی؟

‫نه برادر. چه ماهی‌ای؟

‫- باکتری. ‫- باکتری چی؟

‫یه مشتری خاص دارم، پروفسوره. دیگه از ‫کنجکاوی نتونستم صبر کنم و زنگ زدم پرسیدم.

‫به خاطر یه باکتری به اسم ‫فیتوپلانکتون این‌طوری شده.

‫عجب

‫فیتو پلانک تون

‫برادرم درسش رو خوب یاد گرفته.

‫برادر اینو این‌طوری نگی باور نمی‌کنن ‫احمق‌ها. منم حفظش کردم.

‫بادهایی که از بیابون‌های آفریقا ‫میان هم تاثیر میذارن.

‫این بخش‌اش یه‌کم پیچیده هست برادر.

‫هرسال این‌طوری می‌شده ولی ‫چون زیاد طول نمی‌کشیده، متوجه نمی‌شدن.

‫امسال هم که هوا خوبه، زیاد طول کشیده

‫در نهایت گفت چیز خوبیه. دریا خودش ‫رو پاکسازی می‌کنه و فلان.

‫اینم به معنای فراوانی نعمت و ماهی در ‫سال آینده هست که خب چیز خوبی‌ هست.

‫خب این همون چیزیه که من میگم دیگه.

‫خب دیگه.

‫خب نداره که. جواب درست ماهی هست دیگه؟

‫برادر تو مهمترین بخش قضیه رو ول کردی ‫و چسبیدی به ماهی. من اونو میگم.

‫از این نظر نمره‌ کم می‌کنم ازت. میدونی؟

‫آره. جلوی خونه‌ایم الآن.

‫باشه. خیابون نیلوفر، پلاک 3.

‫دختر؟ بیام؟ چیکار کنم؟

‫- نه ولی خیلی طولش نده. ‫- باشه.

‫بگیر.

‫فرید اومده.

‫یه دفعه دیگه منو بزنی، یه گلوله ‫خالی می‌کنم تو سرت.

‫چطور میشه؟

‫حالا می‌بینی. اسلحه جور کردم. ‫وقتی بیاد می‌بینی.

‫باشه ببینیم.

‫تو چه جور آدمی هستی هان؟ حیوون!

‫عصبی‌ام دیگه. مقصر خودتی. ‫اون مواقع باید ازم فاصله بگیری.

‫ببین فرید. داری زیاده‌روی می‌کنی ها. ‫بد میشه ها!

‫چی میشه ها؟ چی میشه؟ ‫چیکار میکنی؟ بگو ببینم.

‫تو همینطور ادامه بده. ادامه بده. ‫می‌بینی چی میشه.

‫هیچ گهی نمی‌خوری.

‫بازم همینطور کتک می‌خوری ‫و می‌نشینی سر جات.

‫چی از جون من می‌خوای تو؟ ‫چی می‌خوای؟

‫چی باید بخوام از تو؟

‫- از پلیس خواستنم ‫- واسه چی؟

‫- دنبال دختره می‌گردن. ‫- کی؟

‫- کی؟ گیزم دیگه. ‫- کی دنبالشه؟

‫نزدیکانش.

‫یه جوونی همسن و سال ماها. ‫رییس آشناشون دراومده.

‫- تو رو از کجا پیدا کردن؟ ‫- از طریق پریهان.

‫- کدوم پریهان؟ ‫- پریهان دافه.

‫خب چرا تو رو گفته؟

‫تو عملیات دیشب اونم گرفتن.

‫رییس هم تک تک دخترها رو آورده و ‫عکس دختره رو نشون داده.

‫ با این احمق یکی دو بار تو کافه دیدیمش.

‫بد آورده بودن به همدیگه.

‫تا عکس رو دیده گفته می‌شناسمش. ‫شانس آوردیم با اون دانشجوئه اشتباه گرفته.

‫اونجا قسر در رفتیم.

‫- گیزم خبر داره؟ ‫- نگفتم بهش.

‫نکن. بدبخت خوابیده.

‫فرید!

‫این بی‌شرف رو کاری ندارم. تو چته هان؟ ‫اصلاً خجالت نمی‌کشی؟

‫چی میگی بابا؟ من چیکار کردم الآن؟

‫چه غلطی کردی تو؟

‫- فرید نکن. ‫- چی گفتی پفیوز؟

‫ییلماز کجا میری؟

‫با فرید توی فیسبوک آشنا شدن.

‫با منم از طریق فالوورهای مشترکمون ‫آشنا شدیم و حرف زدیم.

‫گفت باباش می‌خواسته به یک پیرمرد شوهرش بده ‫و این و مادرش مخالفت کردن و کتکشون زده.

‫گفته بوده که اگه زنش نشی، شکنجه‌ات ‫می‌کنم، حتی بهت تجاوز می‌کنم.

‫طبعاً ناراحت شدیم.

‫چیز دیگه‌ای هم به عقلمون نرسید. ‫بس که زیاد پیش میاد این چیزها.

‫یه روز گفت من نمی‌تونم و می‌خوام فرار کنم ‫و از ما کمک خواست.

‫اولش خیلی توجه نکردیم. ‫درواقع فاصله گرفتیم.

‫نتونستیم به دختری که نمی‌دونستیم وجود ‫خارجی داره یا نه اعتماد کنیم.

‫یه روز دیگه بهم گفت من فردا ‫ گفتیم باشه بیا. فرار می‌کنم ازمیر.

‫گفتیم اونجا بلایی سرش نیاد. بیاد بشناسیمش ‫و ببینیم چیکار می‌تونیم بکنیم.

‫یه عصری اومد توی تاکسیم دیدیم همو.

‫موقع حرف‌زدن، بهش مشکوک شدیم ‫ولی خیلی گیر ندادیم بهش.

‫گفت از بویابات نه، از آفیون اومده. بعد که کارت ‫ملی‌اش رو دیدم، گفت اونجا دنیا اومدم ولی نمی‌شناسم.

‫از ترس اینکه یکی بشناسدش یا به پدر و مادرش ‫و پلیس خبر بده، اسمشو عوض کرد به گیزم.

‫به هر چی قسم می‌خورم که من تقصیری توی ‫ورودش به این جور کارها ندارم.

‫یه دختره بود باهاش دوست شده بود. ‫اون مخشو زده بود.

‫فرید دیوث هم تا فهمیده، ‫خودشو انداخته بود وسط.

‫من تا فهمیدم، مخالفت کردم و مانع شدم ولی ‫فرید چاقو گذاشت رو گلوم و کتکم زد.

‫وقتی دیدم من به خاطر اون دارم کتک می‌خورم ‫و اون صداش در نمیاد و پشت اون دراومد...

‫خورد شدم. خیلی زورم اومد.

‫اون مفعول هر روز منو می‌زد. مسخره ‫می‌کرد و سیلی می‌زد.

‫ولی اینقدر بهم برنمی‌خورد. اینقدر رنجیده نمی‌شدم. ‫این دفعه دو تایی دست به یکی کردن...

‫تحقیر کردنشون و مسخره کردن معلولیتم...

‫انقدر برام سنگین بود که...

‫من برای اون برادری کردم.

‫محافظت کردم. توی هر مشکلش، پا پیش گذاشتم.

‫الآن دارم برمی‌گردم به زادگاهم. ‫دیگه چیزی بهم مربوط نیست.

‫ولی بازم دلم راضی نشد زیر دست ‫اون بی‌شرف نابود بشه.

‫نخواستم بلایی سرش بیاد. خواستم به پلیس ‫بگم ولی نمی‌دونستم درسته یا نه.

‫واسه همین تصمیم گرفتم به تو بگم.

‫تو کی هستی مردک؟

‫- بله ‫- چی بله مردک؟

‫دارم میگم کی هستی؟

‫تو کی هستی؟ نشناختم؟

‫- همون بهتر. بشناسی یعنی بابات رو شناختی. ‫- خفه شو مردک.

‫تو زنگ زدی. زر نزن بگو چی می‌خوای.

‫وای وای وای. زیادی کنجکاوت شدم پسرکم.

‫دوست دارم از نزدیک صورت مبارکت رو زیارت کنم. ‫اگه مقدوره یه چایی مهمونت کنم هان؟

‫باشه. الآن آزادم. کجا بیام؟

‫الو

‫باشه. ولی قبلش بگو کی هستی؟

‫بهتر نیست رو در رو بگم بهت؟

‫#مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد#

‫- کجا رو نگاه می‌کردی؟ ‫- گارسون رو.

‫بگیر. برای تو گرفتمش.

‫- چیزی می‌خوای؟ ‫- نمی‌خوام.

‫ببین منو. چای بیار.

‫خب اگه چیزی نمی‌خواستی چرا ‫گارسون رو نگاه می‌کردی؟

‫این‌طوری نگاه نکن ها. عصبی نکن آدمو.

‫نکنه چلاقه برگشته؟ هان؟

‫جدی می‌پرسم. امروز دو بار زنگ زدم ‫تلفن ابنه‌ای خاموش بود.

‫نمی‌دونم برگشته یا نه ولی میگه ‫برم پیش خودش.

‫چرا؟

‫می‌خواد تو رو به بزرگ‌های ولایتش بفروشه؟

‫بهش بگو دیوونه‌ام نکنه وگرنه میرم ‫یه آشی براش بپزم یک وجب روغن روش.

‫چیزی شده داداش؟

‫داداش چیزی زدی؟ چیه زل زدی؟

‫مرتیکه با تو ام. نمی‌شنوی؟

‫با چه رویی اومدی تو؟! ها؟! ‫با چه رویی؟

‫کارهایی که کردی بس نبود؟

‫شکنجه‌هات بس نبود؟ بس نبود ها؟

‫بیا مامان جان. بیا بیا. زود باش.

‫- تو بمون و اصلاً بیرون نیا. ‫- می‌کشمت. می‌کشمت.

‫مهمت! ولش کن مهمت!

‫مهمت ول کن دخترمو.

‫ولش کن مهمت. ولش کن. ولش کن.

‫ولش کن... خفه‌اش می‌کنی... ول کن.

‫آهای همسایه‌ها!

‫به دادم برسید... ول کن.

‫آهای همسایه‌ها... ولش کن

‫ولش کن مهمت.

‫- کمک کنید. ‫- آروم باش مهمت.

‫آروم باش مرد.

‫می‌کشمت.

‫ولم کن... می‌کشمش.

‫آروم باش.

‫باشه. آروم باش.

‫باشه. بریم خونه. آروم باش.

‫چه کردی؟

‫چیکار باید بکنم. اومدم دیگه.

‫مهمت؟

‫مهمت؟

‫مهمت؟

‫- چیه؟ ‫- چیزی شده؟

‫ نه بابا. چی بشه سر صبحی؟

‫گفتم عیده. باز کردم یه صدایی تو خونه بپیچه.

‫دخترم دست بابات رو ببوس.

‫عیدت مبارک عزیزم.

‫آفرین بهت.

‫- عیدت مبارک. ‫- تو هم همینطور.

‫بلند شو دخترم.

‫پاشو سر جات بخواب.

‫پاشو مامان جان.

‫هجران؟ خوابی؟

‫دخترم دیدم تو نیومدی، من اومدم.

‫هجران؟!

‫چیکار کردی با اینجا؟ عین دسته گل شده.

‫کی این همه کار رو انجام دادی؟

‫فکر می‌کردم داری سرتو گرم می‌کنی برای خودت.

‫اولش همینطوری شروع کردم ولی ‫بعدش نتونستم دوام بیارم.

‫تا گفتم بذار اینم درستش کنم ‫اونم درست کنم که دیگه این‌طوری شد.

‫خدایی خیلی خوب شده.

‫- دستت درد نکنه. ‫- نوش جان.

‫چایی‌ات رو هم بردار.

‫کی می‌دونه خدابیامرز اگه زنده بود ‫چقدر خوشحال می‌شد.

‫هیچوقت جرات نکردم بپرسم. ‫ ننه چطوری مرد؟

‫درست مثل زندگی کردنش. ‫بی سر و صدا رفت بیچاره.

‫گفتم شب اول رمضانه. شاید روش نشه ‫واسه سحری چیزی بخواد، غذا آوردم.

‫سینی آماده کردم و اینجا گذاشتم. ‫اونم اینجا خواب مونده بود.

‫گفتم مادر بلند شو غذا آوردم. ‫گفته بودی روزه می‌گیرم، یه لقمه بخور.

‫وقتی بلند نشد، فکر کردم خوابه. ‫اینجاشو تکون دادم.

‫دست که زدم، سرش افتاد به جلو.

‫بدون مزاحمت، بدون اینکه وبال کسی باشه.

‫کفنش هم حاضر کرده و تو کمد گذاشته بود.

‫به خاطر اون کووید لعنتی هم، ‫همون روز خاک شد.

‫هیچکس نتونست بیاد. مراسم هم نگرفتن.

‫بابات و آخوند و چند نفر دیگه نمازش رو خوندن. ‫بعد از نماز ظهر هم کنار بابابزرگت دفنش کردیم.

‫انسان همینه دخترم.

‫همینطور که اینجا نشستی، یهو می‌بینی رفتی.

‫این همون دختره نیست که پارسال ‫تو سریال تپه بازی می‌کرد؟

‫خودشه

‫ولی نمی‌گفتی نمی‌شناختم. بوتاکس کرده. ‫دماغمش هم عمل کرده.

‫عجب گهی بالا آورده. چه صورت خوشگلی داشت. ‫الآن انگار نفرین شده.

‫مامان یه چیزی میگم ولی بد برداشت نکن.

‫بگو دخترم. چرا بد برداشت کنم؟

‫موقع تمیز کردن اینجا به ذهنم رسید. ‫راستش یه‌کم هم با فکر اون تمیزش کردم.

‫نمی‌دونم چی میشه ولی اگه بشه با ‫بابا صحبت کنی و نظرش رو بدونی.

‫درباره چی باید حرف بزنم؟

‫میشه من از این به بعد اینجا زندگی کنم؟

‫این وضعیت، درست‌بشو نیست.

‫یه‌کم دور باشم، همه آروم میشن. ‫آب از آسیاب می‌افته شاید.

‫بیشتر از همه بابام.

‫خیلی فشار کشیده بیچاره.

‫آخه با خونه به این بزرگی ‫چه لزومی داره دخترم؟

‫درسته اینجا رو درستش کردی. باز میای ‫اینجا نفسی تازه می‌کنی ولی...

‫نمی‌دونم اینجا مستقر شدنت چطوری بشه.

‫منم به خاطر همین میگم دیگه مامان.

‫به قول خودت خونه به اون بزرگی ‫ولی حبس شدیم موندیم توش دیگه.

‫نمی‌تونیم نفس بکشیم. انگار هر روز ‫داره تنگ‌تر میشه.

‫یه نگاه به حال و روز «منکشه» بنداز. ‫بچه نه شادی داره و نه جنب و جوش.

‫حال و روز تو هم که معلومه. همه‌اش توی فکر و ‫خیال و ترس داریم دست و پنجه می‌زنیم.

‫با کوچکترین صدای در، زهر ترک میشیم. ‫چیزی زمین می‌افته، دلمون می‌ریزه.

‫واسه اینکه صدایی درنیاد، چایی هم ‫هم نمی‌زنیم دیگه.

‫چی میگی؟ حرف می‌زنی با بابا؟

‫- خوش اومدی. ‫- سلامت باشی.

‫- سالاد هم حاضره. من برم دیگه. ‫- باشه دخترم.

‫مشق‌هاتو تموم کردی جانم؟

‫ریاضی رو تموم کردم. الآن هم دارم ‫تعلیمات اجتماعی می‌نویسم.

‫آفرین.

‫چی شده یه دونه‌ام؟ چرا گریه می‌کنی؟

‫چی شده دختر؟

‫بابا داره مامان رو کتک می‌زنه.

‫اصلاً نترس باشه؟ من اینجام.

‫مشق‌های تعلیمات اجتماعی رو ننوشتم.

‫- باشه، فردا باهم می‌نویسیم. ‫- نمیشه. فردا اولین کلاسه.

‫پس باهات میام مدرسه و با معلمت حرف می‌زنم ‫ و اجازه می‌گیرم فرداشب باهم می‌نویسیم.

‫- باشه. ‫- الآن هم بخواب. من برم پیش مامان

‫باشه.

‫- خوبی؟ هنوز درد می‌کنه؟ ‫- خوبم. خوبم دخترم.

‫همه چی رو مرتب کردم و گذاشتم سر جاش.

‫دستت درد نکنه.

‫- من دیگه برم تا نیومده و منو ندیده باز. ‫- باشه.

‫چیزی شد صدام کن باشه؟

‫نه دیگه حرصش رو خالی کرد. ‫چیزی نمیشه.

‫چیزی شده جوون‌ها؟

‫جوون‌ها با شمام. نمی‌شنوید؟

‫- چرا شنیدیم... ‫- خب؟

‫نه. چی قراره بشه؟

‫برید خونه‌هاتون. ملت خوابن. دردسر نشه.

‫- چه دردسری مثلاً؟ ‫- برو بچه.

‫نصف شبی داستان درست نکنین برام.

‫مهمت چی شده؟

‫چیزی نیست عمو سلیمان. ‫با جوون‌ها داشتم حرف می‌زدم.

‫بابا؟

‫دیگه دست به مادرم نزن.

‫- اگه چیزی هست به من بگو. ‫- تو رو می‌کشمت.

‫همینجا خفه‌ات میکنم و چالت می‌کنم.

‫هرچی دوست داری بکن ولی دیگه اون زن رو نزن.

‫چطوری یوسف؟

‫خوبم آبجی. مامانم اینا می‌خوان ‫باهات حرف بزنن.

‫درباره چی؟

‫نمی‌دونم چیزی نگفتن.

‫- دیگه کی هست؟ ‫- عمه ملک و صاحب کار آبجی دردانه.

‫ببین دخترم بدون هیچ حرف اضافه ‫یه راست میرم سر اصل مطلب.

‫یه معلم بازنشسته هست.

‫منظورم از بازنشستگی اونقدر هم سن بالا نیست. ‫حول و حوش پنجاه ساله. خیلی هم خوبه.

‫باتجربه هست و درد و رنج رو می‌فهمه. ‫آدم خوبیه.

‫لازم نیست بگم آدم متمدنیه بعد از این همه سال ‫معلمی کردن و خدمت کردن به کشور.

‫آدمی که این همه بچه تربیت کرده باشه، ‫بدش چی می‌تونه باشه آخه؟

‫برای اینکه بیکار نباشه، یه کتابفروشی ‫باز کرده تا سرش گرم باشه. وگرنه سرحاله.

‫زنش تقریباً هشت سال پیش سر زایمان مرد.

‫بچه زنده موند. الآن کلاس اوله.

‫یه دختر بزرگ هم داره که توی ازمیر دانشجوئه. ‫ولی ما با اون کاری نداریم.

‫اینجاش خیلی مهمه.

‫همه اینایی که گفتم یه طرف...

‫تو اول طرف رو ببین. رو در رو باهاش آشنا شو ‫حرف بزن بینیم احساست چی میگه و نظرت چیه؟

‫چشمت طرفو می‌گیره یا نمی‌گیره. ‫ببین خوشت میاد یا نمیاد.

‫مهم هم همینه. ما هرچی بگیم بیخوده، دروغه. ‫راست هم باشه، تا یه جایی جوابه.

‫از من بپرسی، میگم راحت میشی.

‫شاید یه‌کم دختر کوچکه سختت باشه ‫ولی اونم فکر نمی‌کنم.

‫این همه سال، خیلی زحمت کشیده تا ‫مثل دسته گل تربیتش کنه.

‫مهمتر از همه این که، اصلاً فکر نکن من بعد ‫قراره تو همه چیز دخالت کنه

‫و بگه این‌طوری بشین این‌طوری پاشو یا ‫بهت گیر بده و حسادت کنه.

‫دیگه تو این سن هم حال و حوصله اینو نداره ‫که هر شب بهت گیر بده و اذیت کنه.

‫مخلص کلام این که اگه برای آشنایی بله بگی ‫بهش خبر خواهیم داد.

‫در زمان و مکان مناسبی همو می‌بینید ‫و حرف می‌زنید.

‫بعدش تو می‌شینی حساب و کتاب می‌کنی ‫و تصمیمت رو می‌گیری.

‫از من می‌پرسی، نیازی به فکر کردن نیست. ‫هم تو خلاص میشی و هم خانواده‌ت.

‫اگه خدا بخواد، یه سال دیگه هم بچه‌دار میشی ‫و همه‌ عادت میکنن و تموم میشه.

‫یه سال بعدش هم همه فراموش کردن. ‫اساساً این دنیای پر عبرت چی داره آخه.

‫با برد پیت هم ازدواج کنی، نهایتاش یکی دو سال ‫فرق داره. همه عین هم هستن. همه مزه کدو میدن.

‫دیدی با آنجلینا جولی چی شدن دیگه؟ ‫خوب و بد همه قاطی میشن و در نهایت میرن.

‫چی میگی مامان؟

‫چیزی نمیخوای بگی؟

‫چی بگم دخترم؟ نای چیزی گفتن مونده برام؟

‫بابام خبر داره؟

‫داره؟

‫اون چی میگه؟

‫حرف بزن خب.

‫چیزی از شما نمیخوام. فقط می‌خوام بدونم ‫راضی به این کار هستید یا نه؟

‫گفت به من ربطی نداره. هر کاری ‫خودش دوست داره بکنه.

‫میدونی گاهی به چی فکر می‌کنم؟

‫این که خونه، ماشین، مغازه و ‫همه چی رو بفروشم...

‫بریم توی یه روستای کوچک اطراف اژه.

‫البته نه لزوماً اون اطراف. آنتالیا هم میشه.

‫چه می‌دونم. «کاستامونیا»، «توکات»... ‫بزنم به سیم آخر «تونجلی» هم میشه.

‫کافیه یه روستای آرامش‌بخش باشه.

‫قبلاً یه عکس توی اینترنت دیدم...

‫اول فکر کردم تصویری از بهشته. بعد دیدم...

‫یه جاییه به اسم «آواجیک» توی تونجلی.

‫دیگه «آرتوین» هست، «هوپا»، ‫«آراویب» و «یوسف‌اوی»

‫ بعد از فارغ‌التحصیلی، خدمت اجباری‌ام رو ‫اونجا بودم.

‫بابا همه جای مملکت، مثل بهشته. ‫بالاخره یه جایی پیدا میشه دیگه.

‫مساله اصلی این نیست. ‫این بهانه هست بیشتر.

‫مساله اصلی، اراده‌ی بلند شدن و رفتنه.

‫اگه بخوام اونجا هم می‌تونم همین کار ‫رو بکنم. یه مغازه باز می‌کنم...

‫نشد هم یه کار دیگه می‌کنم. ‫اون هم نشد...

‫دامداری و مزرعه داری هست.

‫این کارها دیگه مثل قبل سخت نیست. ‫خیلی آسون‌تر و متفاوت‌تره.

‫ماه می پارسال، یادته رفته بودم تشییع ‫جنازه دایی نورالدین؟

‫- آره ‫- اوهوم

‫اونجا توی راه...

‫یه روستایی دیدم که توی مزرعه کار می‌کرد. ‫زدم کنار و یه‌کم تماشا کردم.

‫یه تی‌شرت چسبان پوشیده بود با شلوارک ‫ و کفش اسپرت.

‫یه جوونی بود خوشتیپ‌تر و خوش‌هیکل‌تر ‫از آدم‌های شهری اینجا.

‫ماشین رو زده کنار و ‫موزیک رو باز کرده.

‫به تنهایی داشت حال می‌کرد. ‫خیلی عجیب بود. خوشم اومد.

‫موزیک فانتزی و آرابسک هم نبود ها. صدای خود ‫نشاط ارتاش بود که با این بیشتر حال کردم.

‫چی بود؟

‫به به. بگذریم.

‫نمیگم حتماً این‌طوری باشه.

‫لازم نیست مزرعه داری یا باغداری کنیم. ‫من فقط مثال زدم.

‫وگرنه به چیزهای دیگه‌ای که تو ‫هم خوشت بیاد...

‫و خودت رو درگیر کنی ‫هم می‌تونیم فکر کنیم.

‫مثلاً می‌تونیم عایشه رو ‫اونجا بفرستیم مدرسه.

‫مثلاً یه مدرسه کوچک دولتی که ‫با بچه‌های خلق درس بخونه.

‫پیاده میره و میاد و از شر سرویس ‫مدرسه خلاص میشه.

‫یعنی زندگی رو از زاویه دیگه‌ای تجربه میکنه. ‫از سمت نرمالی یاد می‌گیره.

‫هست همچین جا و کاری ‫که دوست داشته باشی؟

‫- بچگی داشتم ولی الآن یادم نمیاد. ‫- نیست یعنی؟

‫نه. چیزی به ذهنم نمی‌رسه.

‫باشه مشکلی نیست.

‫تو هم به خانه‌داری ادامه میدی و توی خونه ‫که حوصله‌ات سر رفت، میای کمکم می‌کنی.

‫اگه خواستیم صحافی کنیم، ‫میای توی مغازه وایمیستی. نه؟

‫آره میام. گفته بودم که توی ‫شهرستان ما یه بقالی بود...

‫که چند سال من کارهاش رو راست و ریست کردم.

‫دمتم گرم. پس برای تو هم ‫یه مغازه بقالی باز می‌کنیم.

‫بی دردسر و ریسک. بخر و بفروش.

‫مایع ظرفـشویی بیاد و کبریت بره.

‫چی شد؟ اینجا رو که خیلی دوست داشتی؟

‫- باز هم دوست دارم. ‫- پس برای چی میخوای بری؟

‫گاهی ذهنم چیز میشه... ‫یعنی همه‌اش این‌طوریه...

‫که قراره عمر، همه‌اش توی یه جای ثابت...

‫که معلومه فردا چی قراره بشه و همه ‫چی تکراری هست، طی بشه؟

‫گاهی، صبح بلند میشم و یهو می‌بینم ‫این همون صبح دیروزیه

‫صبحِ دیروزی، همون صبح فرداست ‫و اونم یه صبحیه تو سال آینده.

‫ظهرها هم همینطور. ‫عصرها هم.

‫مخصوصاً قبل از خواب.

‫گاهی اونقدر مغزم قاطی میکنه که ‫گمان می‌کنم دارم دیوونه میشم.

‫با خودم میگم دارم به همون چیز فکر ‫می‌کنم ولی اون دیشب بود آخه.

‫نمی‌دونم امروز چندم ماهه ولی یه ‫روز کاملاً متفاوته. دو ماه قبل هم...

‫همین بود، دو سال پیش هم. باز دو ماه دیگه ‫همین میشه، دو سال دیگه هم همینطور.

‫بیخیال بابا.

‫بیخیال. ول کن. پیچیده‌ست. ‫روحیه‌ام رو خراب می‌کنه.

‫یعنی ربطی به اینجا نداره.

‫چه ربطی میتونه داشته باشه آخه این‌طوری؟

‫بهشت اصلی همینجاست.

‫زیبا، ساکت، متمدن. ‫سرزمین دیوژن کَلْبی هست ها.

‫دوستهام اینجان، دوستدارانم، آشناهام.

‫اما مهمتر اینه که تو اینجایی.

‫من به تو چیزو گفته بودم؟

‫اونجا قراره اینطور نباشه؟

‫چی نباشه؟

‫- گفتی این عمر با چیزهای تکراری طی میشه ‫- آره

‫- میگم اونجا هم این‌طوری نمیشه مگه؟ ‫- کجا؟

‫جایی که بریم.

‫چی شد؟

‫خیلی خوشم اومد.

‫الآن که گفتی جایی که بریم.

‫یعنی تفکرم رو حمایت کردی.

‫شریک شدی و شوهرت رو کمک کردی.

‫یه زن سالم، یه همسر قابل اعتماد ‫و یه رفیق خوب این کار رو می‌کنه.

‫حتی خودشم هم خوشش نیاد ‫به افکار شوهرش اهمیت میده.

‫بله... اونجا هم اونطوری میشه.

‫همینطوره

‫«کشور جدیدی نمی‌توانی پیدا کنی»

‫«دریای دیگری نمی‌توانی پیدا کنی. ‫هرجا بروی، این شهر دنبال تو خواهد آمد.»

‫«دوباره در همان خیابان ها سرگردان خواهی شد. ‫در همان محله پیر خواهی شد.»

‫«باز در همان خانه‌ها موهایت خاکستری خواهد شد.» ‫[شعرِ کنستانتینوس کافاویس]

‫از این خلاصی نیست.

‫نیست ولی باز باید یه کاری کرد.

‫یه حمله ای باید کرد. ‫یه حرکتی باید زد.

‫وگرنه بدون انجام کاری، آدم خلاص نمیشه.

‫درسته یه‌کم خودفریبی به نظر میاد ولی...

‫چه اشکالی داره؛ اگه فایده‌ای داره، ‫آدم بتونه خودش رو گول بزنه.

‫حتی اگه لازم باشه، می‌تونه به خودش ‫دروغ هم بگه، نظم رو به هم بزنه.

‫باید بتونه عادت‌ها رو تکه‌پاره کنه.

‫مثلاً صبح سر کار نره.

‫چه می‌دونم، ناهار رو نصف شب بخوره.

‫بچه‌ها رو نفرسته مدرسه. به هرحال ‫باید یه کاری بکنه.

‫باید یه کاری بکنه. ‫باید یه کاری بکنه.

‫اینو میگی ولی اونجا هم برای خودش یه ‫نظمی خواهد داشت، مثل هرجای دیگه.

‫آفرین. درسته. خیلی درسته.

‫بله

‫اونجا هم برای خودش یه نظمی خواهد داشت. ‫باریکلا. قطعاً خواهد داشت.

‫حیوانات هم درون یک نظم مشخص زندگی ‫می‌کنن. چرا؟ چون مجبورن.

‫خیلی درست میگی.

‫نظم، گریزناپذیره. ‫مجبوری و بایدی هست.

‫ولی...

‫چیزی که می‌خوام بگم یا درستش چیزی که میخوام بگم ‫ولی به خودم نمیتونم ‌بفهمونم دقیقا این نیست.

‫در این مورد تو حق داری، اون جداست. ‫اما چیزی که می‌خوام بگم...

‫اینه که توی این حالتی که حوصله نداری یا دلت می‌گیره

‫یا مثل من احساس سنگینی می‌کنی، ‫باید یه کاری بکنی.

‫یه حمله، یه تغییر ایجاد کردن.

‫منظور درست همینه ها. تغییر ‫ایجاد کردن... توانستن.

‫دارم از تلاش برای رهایی از اون ‫احساسات بد و غلط حرف می‌زنم.

‫من اینطور فکر می‌کنم. یه‌کم قبل‌تر ‫اشتباه تعریف کردم. تو حق داشتی.

‫وگرنه... البته خب.

‫اگه امکان داشت توی جایی که هستی و بدون به هم زدن ‫نظم، تغییری ایجاد کنی من هیچ مشکلی ندارم.

‫چه نیازی به این همه زحمت هست؟

‫ولی نمیشه... نمیشه.

‫بدون انجام چیزی، بدون تغییر چیزی ‫این مصیبت ابداً تموم نمیشه.

‫وگرنه حرفت درسته.

‫اونجا هم نظمی برپا خواهد شد ‫حتی اگر همون قبلی نباشه.

‫اونجا هم ناهار خورده خواهد شد، شام درست خواهد شد. ‫حمام خواهد شد و لباس شسته خواهد شد.

‫بچه‌ها مشق خواهند نوشت. ‫انجام خواهد شد که خواهد شد.

‫درست میگی. ولی منم درست میگم.

‫چون که بدون انجام کاری، بدون تغییر چیزی ‫بدون هیچ حرکتی...

‫به طور قطع این حس نمیره.

‫اینجای انسان، مثل سنگ جا خوش می‌کنه.

‫میدونی این چه نوع حسیه؟

‫- توالت کجا بود؟ ‫- اونجا

‫- یه سر به عایشه بزن ‫- باشه

‫یکی زنگ زد.

‫مامانم زنگ زده. این اواخر ‫مدام زنگ می‌زنه.

‫خودشه.

‫- زنگ نمی‌زنی بهش؟ ‫- فردا. الآن نمی‌کِشم.

‫عایشه داره کیف می‌کنه. دو تا ‫دوست پیدا کرده بازی می‌کنه.

‫- خوبی؟ ‫- خوبم خوبم.

‫یه‌کم مست‌ام ولی خیلی خوشحالم.

‫تو نگران من نباش.

‫چرا خوشحال نباشم آخه؟

‫تو روبروم هستی. دخترم با ‫دوست‌هاش بازی می‌کنه.

‫می‌خوریم و می‌نوشیم.

‫یه مرد دیگه چی می‌تونه از این زندگی بخواد؟

‫چرا از مادرت خوشت نمیاد؟

‫هم ضعیفه و هم لاغر. ‫از این آدم‌ها خوشم نمیاد.

‫- بابات چی؟ ‫- بابام چی شده؟

‫اون رو چرا دوست نداری؟

‫بابام رو دوست دارم ولی ‫اون منو دوست نداره.

‫- می‌خوای؟ ‫- آره

‫عایشه خوابید؟

‫اصلاً بیدار نشد که بچه.

‫پس بدون مسواک‌زدن خوابوندی؟

‫امروز هم این‌طوری باشه. ‫چیزی نمیشه که.

‫از خستگی سرم گیج میره.

‫منم ولی خوب شد. خیلی وقت ‫بود بیرون می‌رفتیم.

‫شب یه‌کم زیاده‌روی کردم؟

‫- چی رو؟ ‫- مشروب رو. حرف زدن رو.

‫حس کردم یه‌کم حرف مفت می‌زنم ‫ولی نتونستم خودمو کنترل کنم.

‫نه. حرف زدی دیگه.

‫اینطور مواقع حس می‌کنم تحقیر می‌کنی. ‫تحقیر که نه، سرزنش می‌کنی.

‫یه ذره هم واسه این پرسیدم.

‫- مگه میشه همچین چیزی؟ چرا سرزنش؟ ‫- نمی‌دونم.

‫مست هم که باشم، همه‌اش ‫متوجه این میشم.

‫اغراق می‌کنی باز.

‫گاهی فقط حوصله‌ام سر میره.

‫بی‌حوصله هم نه، فقط حرف‌هاتو نمی‌فهمم. ‫ولی اون طور که میگی نیست.

‫- باشه من می‌خوابم. ‫- باشه منم دارم میام.

‫- مراقب باش سرما نخوری. ‫- باشه.

‫- به نظرم تو قبل خواب مخصوصاً سیگار می‌کشی. ‫- چرا باید این کار رو بکنم؟

‫- تا بغلت نکنم. میدونی که از بوش بدم میاد. ‫- بغل می‌کنی دیگه.

‫طاقت نمیارم خب... کاش بتونم.

‫برگرد رو به من. ‫یه چیزی می‌خوام بپرسم.

‫هیچ به مردهای دیگه نگاه می‌کنی؟

‫اینو از کجا درآوردی؟

‫از هیچ جا. به ذهنم رسید پرسیدم. ‫نگاه می‌کنی؟

‫تو چی فکر می‌کنی؟

‫- نمی‌دونم. گاهی اینطور حس می‌کنم. ‫- مثلاً کِی؟

‫مثلاً امشب.

‫- یه یارو تو رستوران کل شب نگاهت می‌کرد. ‫- خب؟

‫خب‌اش رو تو باید جواب بدی.

‫یکی منو نگاه کرده منو مقصر می‌دونی؟

‫- نه اینطور نیست. ‫- پس چطوره؟

‫اگه اینقدر رفته رو مخت، به جای من ‫از اون یارو می‌پرسیدی خب.

‫اگه لازم هم بود، یه دونه می‌زدی تو دهنش.

‫گاهی خیلی بی‌رحم میشی.

‫چطور؟

‫چون یه‌کم حسادتم گل کرد، چیا که نگفتی.

‫یعنی چی می‌رفتم می‌زدم تو دهن طرف؟ ‫می‌زدم چی میشد؟

‫معنی این نادانی‌ها، دوست‌داشتن زیاده؟

‫چی شده عایشه؟

‫من یه خواب بد دیدم.

‫- چی دیدی؟ ‫- یه چیز بد.

‫- بیا ببینم. ‫- تو نمی‌تونی بیای؟

‫الآن که بیدار شده، مسواک بزنه.

‫بال شکسته‌اش هم داشت خوب میشد.

‫روزی از روزها طوفان بزرگی شد

‫و برگ‌ همه درخت‌ها ریخت.

‫فقط برگ‌های درخت کاج موندن.

‫درختان بید، بلوط و چنار ‫زشت به نظر می‌رسیدند.

‫و از خودشان خجالت می‌کشیدند.

‫پرنده پر شکسته زیر سایه درخت کاج، ‫زمستان راحتی سپری کرده بود.

‫با گرم‌شدن هوا، دوستانش آمدند.

‫دوستانش با سالم‌یافتن او...

‫خوابیدی؟

‫نه.

‫می‌خوام یه اعتراف بکنم.

‫من گاهی مخفیانه تعقیبت می‌کنم.

‫چرا؟

‫چرت نگو. آدم زنش رو برای ‫چی تعقیب می‌کنه؟

‫اینو باید از تعقیب‌کننده پرسید.

‫لااقل به درد خورد؟

‫نمی‌دونم ولی چیزی نشد. ‫فکر هم نمی‌کردم چیزی بشه.

‫- چرا تعقیب می‌کنی اونوقت؟ ‫- به خاطر تو.

‫چی حس می‌کنی، تو فکر چی هستی. ‫چی از ذهنت می‌گذره. هیچی نمی‌دونم.

‫نگران میشم و مثل سگ تعقیب می‌کنم. ‫چشم ازت برنمی‌دارم...

‫ولی نیست. هیچی نمی‌تونم پیدا کنم ‫و هیچی نمی‌بینم.

‫زنم هم این‌طوری بود.

‫هیچی رو نمی‌کرد. ‫هیچی نمی‌گفت.

‫به روش نمی‌آوردم ولی خیلی ‫کنجکاو و نگران می‌شدم که...

‫چی فکر می‌کنه و چیکار می‌کنه...

‫نسبت به من چه حسی داره؟ دوستم داره ‫یا نه؟ ازم متنفره یا نه؟

‫کاش آدم اصلاً نگران این چیزها نباشه. ‫اصلاً درگیرش نشه.

‫واسه همین تعقیب می‌کنم.

‫اینکه چیکار می‌کنی؟ ‫کسی دیگه تو ذهنته؟

‫اینکه با یکی قرار می‌ذاری و می‌بینیش؟ ‫کاری می‌کنی؟

‫تعقیب کردن به کنار، باز این خوبه.

‫هر کاری کنیم، موبایلت رو چک می‌کنم. ‫ پیام‌هات رو نگاه می‌کنم.

‫وقتی غرورم می‌شکنه و خجالت‌زده ‫میشم، گیر میدم به عایشه.

‫به خیال اینکه چیزی دیده یا می‌دونه ‫و میگه، چشم به دهنش می‌دوزم.

‫مسلماً بچه تعجب میکنه و هیچی از ‫حرف‌هام نمی‌فهمه. زل می‌زنه بهم.

‫بعدش انقدر از خودم عصبانی میشم ‫و خجالم می‌کشم که نگو.

‫قسم می‌خورم که دیگه همچین کاری نخواهم کرد ‫و توبه می‌کنم و به خودم قول میدم.

‫با عذاب وجدان این، باهات خوش رفتاری می‌کنم.

‫هدیه می‌گیرم. می‌برم رستوران. ‫گاهی زیاده‌روی می‌کنم.

‫متوجهش میشی. معلومه که متوجه میشی. ‫بدون اینکه صداشو دربیاری می‌پرسی چیزی شده؟

‫گاهی شک می‌کنی.

‫بله. معلومه شک می‌کنی.

‫مثل جنّی. خیلی تیزبین هستی.

‫منم می‌زنم به ندونستن و میگم نه چیزی نشده.

‫میگی اخیراً خیلی خوب شدی. خبریه؟

‫وانمود می‌کنم چیزی نشده و ‫منظورت رو نمی‌فهمم.

‫به قول احمد کایا...

‫از هر طرف نگاه کنی تناقضه. ‫از هر طرف نگاه کنی حماقته.

‫چه تناقض و حماقتی؟!

‫تناقض در مقابل این هیچی نیست. ‫این بی‌حیثیتی، ننگ و پستی تمام هست.

‫ چیکار می‌کنم؟

‫دارم چیکار می‌کنم؟

‫هجران؟

‫هجران با این وضع چیکار باید بکنیم؟

‫چی رو چیکار می‌کنیم اورهان؟

‫یعنی چی چی رو؟

‫میگم این‌طوری چیکار قراره بکنیم؟ ‫نمی‌فهمی؟

‫خب چیکار کنیم؟ ‫چی می‌خوای؟

‫- اینو خاموش کن. ‫- خوبه این‌طوری.

‫خاموشش کن. چشم‌هام می‌سوزه.

‫هجران؟ خیلی وقته دیگه نمی‌تونم خودم و این وضعیت ‫رو تحمل کنم. واسه همین زود باید کاری بکنیم.

‫- خب بگو انجام بدیم. چی می‌خوای؟ ‫- چی می‌خوام؟

‫چی نمی‌خوام. همه رو می‌دونی خودت.

‫سر شب گفتم که. زندگی با تو در یه روستای ‫کوچک. انتظار خیلی زیادی هم ندارم.

‫اصلاً و ابداً هم نمی‌خوام عاشقم باشی یا دیوونه‌ام.

‫تنها انتظارم دوست داشتنمه. اینکه وقتی نگاهم میکنی، ‫چشم‌هات برق بزنه. اگه نه، بد نگاهم نکنی.

‫اینکه هر از گاهی چیزهای خوبی از ته دلت بهم بگی. ‫باورم کنی و بهم اعتماد کنی.

‫تنها چیزی که توی این زندگی می‌خوام اینه. ‫کاش دست من بود، ولی نیست.

‫وقتی هم این‌طوری میشه، دیوونه میشم.

‫یه چیزی درونم بزرگ و بزرگ میشه ‫و باد می‌کنه.

‫بعدش هرچی میگی عصبی میشم. ‫هر کارت، رو مخم میره.

‫مثلاً حال الانت.

‫وقتی مثل دیوار زندان میشی و اینطور ‫نگاه می‌کنی، دیوانه میشم.

‫همه‌اش کمین کردی که بینمون دعوایی بشه ‫یا اختلافی پیش بیاد.

‫همه‌اش می‌ترسم یه روز نتونم جلوی ‫خودمو بگیرم و بزنم توی دهنت.

‫بزن. بزن جلوی خودتو نگیر.

‫اینو می‌خوای نه؟

‫می‌دونم اینو می‌خوای. بزنم تا بدتر و پست‌تر بشم. ‫تا توی وضعیت شرم‌آورتری بیفتم. ولی نمیگی...

‫اورهان نکن. بدتر نشو. اینو اصلاً نمیگی. ‫درک نمی‌کنی شاید مریضه یا خسته هست.

‫یعنی اصلاً به فکرت نمی‌رسه نیمه‌ی پُر رو ببینی ‫درک کنی و کوتاه بیای.

‫نمیگی باشه الآن بخوابیم. فردا حرف می‌زنیم.

‫نمیگی داری از چی حرف می‌زنی ‫و چرا داریم اینها رو میگیم.

‫فوراً بهم می‌پری. کافیه یه اشتباهی بکنم.

‫کافیه یه حرف بدی بزنم، یه گافی بدم، ‫یه دعوا و بحرانی بشه.

‫گفتن اینکه من دوستت دارم، اگر هم نه ‫اینطور فرض می‌کنم...

‫تو شوهر منی، بزرگ منی از گوشه‌ی مغزت ‫هم عبور نمی‌کنه. اصلاً نمیگی اینو.

‫رفتی یه گوشه...

‫و برای برپا شدن بلوا دعا می‌کنی.

‫باشه الآن میاد پایین.

‫بدو عزیزم سرویس اومد.

‫مراقب باش، می‌افتی.

‫- من میرم. ‫- به‌سلامت.

‫- برای شام چیزی خواستی، زنگ بزن. ‫- باشه.

‫عزیزم؟ چطوری دخترم؟

‫خوبم مادر. ممنون ‫تو چطوری؟

‫خوبم دخترم، خوبم. ما هم مشغولیم.

‫منکشه چیکار می‌کنه؟

‫هیچی. مدرسه هست.

‫منتظرم بیاد بریم پیش خاله اینا.

‫تو چه خبر دخترم؟ خوبی؟

‫خوبم شکر.

‫آقا اورهان چطوره؟

‫اونم خوبه. گرفتار کار و بار.

‫خوبه دخترم. بهترینش کار کردنه.

‫- دخترم؟ ‫- بله مادر؟

‫عزیزم دلمون برات خیلی تنگ شده. ‫همسایه‌ها و همه...

‫مامان زنگ در رو می‌زنن. کار مهمی نداری ‫میشه بعداً باهات تماس بگیرم؟

‫باشه دخترم. باشه.

‫- گفتم صداتو بشنوم. بعداً حرف می‌زنیم. ‫- باشه.

‫خوش اومدی.

‫- چی شده عایشه جان؟ ‫- چیزی نشده.

‫- چرا گریه می‌کنی؟ ‫- گریه نمی‌کنم.

‫عایشه اومد؟

‫یه‌کم قبل اومد ولی خیلی عصبانیه. ‫چیزی شده؟

‫از مدرسه زنگ زدن و گفتن یکی از دوست‌هاش ‫کرونا گرفته. مدرسه 15 روز تعطیله.

‫تازه باز شده بود که. این چه وضعیه؟

‫منم نفهمیدم ولی کاری نمیشه کرد.

‫- تو چیکار می‌کنی؟ ‫- تمیزکاری. چطور مگه؟

‫هیچی. همینطوری پرسیدم فقط.

‫شام بریم بیرون؟ بعدشم پیاده‌روی؟

‫- نه، حسش نیست. ‫- پس می‌دویم.

‫دویدن هم نمی‌خوام.

‫- باشه. پس شب می‌بینمت. ‫- باشه.

‫ببین چی میگم...

‫به مادربزرگ عایشه قول داده بودم ‫توی تعطیلات تابستون ببرمش

‫الآن که وضعیت این‌طوری شد ببرمش. ‫نظرت چیه؟

‫میشه. خود دانی.

‫از اونجا هم میریم ییلاق. یه سری تعمیرات ‫و خرده‌کاری هست که انجام میدم.

‫کمی هم استراحت می‌کنم و به خودم میام.

‫تو هم تک‌و‌تنها می‌مونی و درباره همه چیز ‫دوباره فکر می‌کنی و تصمیم می‌گیریم.

‫چه تصمیمی؟

‫منظورت چیه؟ قراره این شکلی ادامه بدیم؟

‫منظورم از تصمیم‌گیری، مجبور کردن ‫ تو به چیزی نیست.

‫یا دعا نمی‌کنم اتفاق بدی بیفته.

‫تنها چیزی که می‌خوام، روبراه شدن همه چیز طبق ‫خواسته طرفین هست. کسی سربار اون یکی نباشه.

‫بعدش هر طور تو بخوای، همون کار رو می‌کنیم.

‫هر چی بگی طبق همون عمل می‌کنیم. ‫من به همه‌اش راض‌ام.

‫فقط این شکنجه تموم بشه. بیشتر از ‫این پژمرده نشیم.

‫لباس‌هات اینجاست. جوراب‌هات هم.

‫یادت نره زود زود عوض کنی. مخصوصاً وقتی ‫بازی می‌کنی و عرق می‌کنی. باشه؟

‫باشه ولی یه‌کم زیاده‌روی نمی‌کنی؟

‫- چی رو؟ ‫- من که هرچی میگی انجام میدم. میدونی.

‫- حق با توئه. ولی چون مهمه دوباره تکرار می‌کنم. ‫- باشه.

‫- فراموش نکن. باشه؟ ‫- باشه.

‫بریم.

‫- رسیدید، خبر بده. ‫- باشه.

‫به‌سلامت.

‫اورهان؟

‫- سفر بی خطر. ‫- ممنون.

‫بریم دخترم.

‫آروم.

‫جانم؟

‫خواب بودی؟

‫نه توی بالکن بودم. دیر شنیدم. ‫چی شده؟

‫چیزی نشده. گفتم ببینم خوبی؟

‫خوبم. جای نگرانی نیست.

‫تو چه کردی؟

‫هنوز اینجام. خیلی اصرار کردن ‫نتونستم چیزی بگم.

‫شب اونجا می‌مونی؟

‫آره. فردا میرم ییلاق.

‫باشه. عایشه چطوره؟

‫خوبه، یه‌کم قبل خوابید. اومدم حیاط هوا بخورم. ‫و قبل خواب، صداتو بشنوم.

‫هستی؟

‫اینجام.

‫چیزی نگفتی.

‫چی بگم؟

‫- خواستم صداتو بشنوم جمله سوالی نیست که. ‫- چی؟

‫بیخیال. شوخی می‌کنم.

‫انگار نمی‌خوای حرف بزنی.

‫- دیروز نتونستم بخوابم. سرم درد می‌کنه. ‫- چرا نخوابیدی؟

‫نمی‌دونم. گاهی پیش میاد. میدونی که.

‫بله

‫- برو بخواب پس. ‫- باشه.

‫- مشکلی نیست نه؟ ‫- مثلاً؟

‫- چه می‌دونم. تنهایی بترسی و...؟ ‫- نه. نگران نباش.

‫- پس شب بخیر. ‫- شب خوش.

‫شرمنده مزاحم شدم.

‫مهم نیست.

‫میشه بیام تو؟ ‫می‌خوام درباره چیزی حرف بزنیم.

‫- راحتی؟ ‫- خوبم. ممنون.

‫چی می‌خوری؟ چی بیارم برات؟

‫آب.

‫چایی هست. بخوای می‌تونم قهوه هم بیارم.

‫- نه ممنون. آب کافیه. ‫- باشه.

‫بفرما.

‫بفرما.

‫هجران؟

‫هجران؟

‫هجران؟ دخترم؟

‫خوبی؟

‫خوبم خوبم. باز خواب موندم.

‫خوب شده دیگه. استراحت کردی.

‫دیدی تب‌ات هم افتاده. ‫آب سرکه کارساز بوده.

‫همینطور یکی دو روز استراحت کنی ‫خوب خوب میشی ایشالا.

‫ببین این قرص‌ها رو هم بابات فرستاد. ‫این قرص همه رو امسال نجات داده.

‫گفت تا خوب نشده مصرف کنه. ‫بلندشو اینو بخور.

‫یالا

‫چی شد؟

‫چیزی نیست. ساعت چنده؟

‫- نزدیکای دو. چطور؟ ‫- همینطوری پرسیدم.

‫هوا خوبه. میگم بریم بیرون یه‌کم ‫صورتت آفتاب ببینه.

‫دو روزه اینجا افتادی. خمیر هم درست می‌کنم.

‫- باشه. ‫- خیلی خب.

‫من آماده‌اش کنم بیام. منتظر باش ولی. ‫بلند میشی سرت گیج میره.

‫- باشه دخترم؟ ‫- باشه.

‫پس من آماده می‌کنم بیام.

‫من میرم قهوه‌خونه.

‫- چایی دم کردم. ‫- اونجا می‌خورم.

‫- چیزی لازمه؟ ‫- نه.

‫یه‌کم هم ما خوش‌گذرونی کنیم.

‫می‌تونی خم بشی؟ بذارم جلوت؟

‫خوبه این‌طوری. تو هم استراحت کن. ‫خیلی خسته شدی.

‫به خدا خسته شدم.

‫چایی خیلی خوب شده. دستت درد نکنه.

‫نوش جان. نیم ساعته گذاشتم دم ‫بیاد. بایدم خوب بشه.

‫از اینا هم بخور کامت شیرین بشه.

‫- این دوباره شروع شده؟ ‫- من اینو ندیدم.

‫این ازش استقبال نشد، جمعش کردن. ‫دوباره پخشش می‌کنن. بذار اینم ببینم.

‫آها این خوبه.

‫چی شد؟

‫چیزی نشد. یه‌کم احساساتی شدم.

‫برای چی؟

‫همینطوری.

‫یاد چیزهایی که سر تو اومد، افتادم.

‫یه چیزی می‌پرسم مامان.

‫از اون پسره خبری داری؟

‫کدوم؟

‫همون رضا که نامزد کرده بودیم.

‫چی شد الآن یاد اون افتادی؟

‫امروز توی خواب دیدمش.

‫- کی؟ پسره؟ ‫- آره. وقتی بیدارم کردی، داشتم خواب می‌دیدمش.

‫خیره ایشالا.

‫قبل جدایی اومد خونه آقا اورهان.

‫نشست و یه لیوان آب خواست. منم تا برم ‫و بیارم، دیدم خوابیده.

‫یه همچین چیز آشفته‌ای بود.

‫چیزی نمیگی؟

‫چی بگم دخترم؟

‫پرسیدم که خبری ازش داری؟

‫آهان.

‫وقتی بیمارستان بستری بودم، عمو ‫و زن‌عموش اومده بودن برای ملاقات.

‫اونها گفتن از زندان اومده بیرون ‫و کار می‌کنه.

‫بابابزرگش مرده نه؟

‫تو از کجا میدونی؟

‫یه بار به صفحه فیسبوکش سر زده بودم. ‫اونجا دیدم.

‫چشمهام سنگین شدند. من دیگه بخوابم.

‫باشه. من تا بابات بیاد اینو ببینم.

‫- هجران؟ ‫- ها؟

‫...الآن

‫گفتم چون شاید عصبانی بشی

‫یا بد برداشت کنی نگفتم بهت ولی...

‫وقتی اینا رو گفتی، درست نیست نگم.

‫امروز... وقتی خواب بودی اون اومد.

‫- کی؟ ‫- پسره دیگه. رضا.

‫یه مغازه سمت «کاستامون» باز کرده. ‫به زودی نقل مکان می‌کنه اونجا.

‫گفت می‌خواد قبل رفتن باهات ‫رو در رو حرف بزنه.

‫اما نگفت چرا.

‫گفت نگران نباشید. کسی رو اذیت نمی‌کنم. ‫گفت نیم ساعت کفایت می‌کنه.

‫گفت اگر هم نخواد، سرش سلامت. مشکلی نیست.

‫من نگفتم که میشه یا نمیشه.

‫گفتم قول نمیدم ولی شاید بپرسم ازش.

‫چون باهات راحت نبودم، نخواستم بگم.

‫فقط...

‫این بچه همه‌اش حالت رو می‌پرسید.

‫مدام از زندان نامه می‌نوشت.

‫من نخواستم چیزی بگم چون ترسیدم ‫تو عصبانی بشی...

‫یا به گوش آقا اورهان برسه ‫و آرامشتون به هم بخوره.

‫- بابام از این خبر داره؟ ‫- نه.

‫بابات چیزی در رابطه با تو نمی‌پرسه.

‫والا من باز نمی‌خواستم اینو بهت بگم.

‫تو که اینا رو گفتی، نخواستم ‫بارش رو دوشم باشه.

‫نامه‌ها رو چیکار کردی؟

‫- خوش اومدین. ‫- ممنون پسرم. حالت چطوره؟

‫- خوبم ممنون. شما چطورین؟ ‫- خوبیم شکر. خدا بدترش رو نده.

‫خوش اومدی.

‫- ممنون. غم آخرت باشه. ‫- ممنونم.

‫من یه‌کم توی بازار کار دارم. اگه اجازه بدی تا ‫شما حرف می‌زنید، من برم اونا رو حل کنم.

‫بعد هم باید به مینی‌بوس برسیم. ‫دیر نکنیم.

‫باشه. نگران نباش.

‫خب پس شما بشینید. تو هم تموم شدی ‫زنگ بزن و بیا. خیلی دیر نکن. برای تو هم خرید داریم.

‫باشه.

‫به عمو و زن عموت خیلی سلام برسون پسرم.

‫- چشم. شما هم به عمو مهمت سلام برسونید. ‫- باشه باشه.

‫بفرما.

‫- چی می‌خوری؟ ‫- چایی و آب.

‫- گرسنه‌ای؟ چیزی می‌خوای؟ ‫- نه ممنون.

‫- من سفارش بدم و بیام. ‫- باشه.

‫- تسلیت میگم. بابابزرگت رو از دست دادی. ‫- ممنون.

‫پدر و مادرت رو هم زمان بچگی ‫از دست دادی هان؟

‫بله هر دو رو با فاصله‌ی کم0.

‫- یادت میاد؟ ‫- زیاد نه. خیلی کوچولو بودم.

‫با یه ژاکت قهوه‌ای دکمه‌ی چوپانی ‫برای واکسیناسیون بُرده بودنم.

‫فقط اینو به صورت غیرخیالی یادم میاد. ‫ولی گاهی قاطی می‌کنم.

‫چی رو قاطی می‌کنی؟

‫این که واقعی بود یا توی خواب دیدم.

‫عکسشون رو داری؟

‫میگن دنبال یه چیزی بگردی، پیدا نمیشه ها.

‫- دکمه‌ی چوپانی چیه؟ ‫- چی؟

‫گفتی با ژاکت دکمه‌ی چوپانی برده بودنت.

‫این چیزها هستن مثلِ...

‫- مثل چی؟ ‫- اینطور...

‫از یه تنه‌ی بزرگ درخت به ‫شکل دایره بریده شده

‫البته کاملاً دایره نه ولی وسطش اینطور ‫عریض و کناره‌هاش باریکه.

‫خیلی نفهمیدم.

‫نخ یا طناب از توش رد میشه ‫یا بسته میشه.

‫بیخیال خودتو اذیت نکن. همینطوری ‫پرسیدم که حرفی زده بشه.

‫- این یارو چیکار داره می‌کنه؟ ‫- منم اونو نگاه می‌کردم. از صبح همینطوره.

‫یا یه مشکلی داره یا مریضه.

‫راستی یادم رفت بگم...

‫ممنونم که اومدی.

‫تا چند روز دیگه دارم میرم. اگه نمی‌اومدی، ‫شاید دیگه هیچ وقت نمی‌دیدمت.

‫که اینطور. چرا داری میری؟

‫دلیل خاصی هم نداره. فقط دیگه ‫نمی‌خوام اینجا بمونم.

‫چرا نمی‌خوای اینجا بمونی؟

‫مخصوصاً صبح‌ها وقتی بیدار میشم، ندیدن ‫پدربزرگم خیلی فشار میاره روم.

‫تا قبل از سربازی، یه روز هم نبود که نبینمش.

‫نمی‌تونم بدون اون مغازه رو باز کنم ‫یا قبل از خواب، صداشو نشنوم.

‫چه بدونم. هیچ رقمه نمی‌تونم ‫به نبودنش عادت کنم.

‫ایشالا که خیره.

‫یه روز عصر داشتم با رفقا می‌رفتم بیرون...

‫بابابزرگم جلوی در دستمو گرفت ‫و یه عکس بهم داد

‫اینو ببین. دختر دوست دوران ‫سربازی بابای خدابیامرزته.

‫گفت اگه خوشت اومد، خبر کن.

‫منم گفتم بابابزرگ شوخی می‌کنی؟ ‫تو این زمونه از روی عکس همسر انتخاب می‌کنن؟

‫اونم گفت پس از کجا انتخاب میشه؟

‫گفتم چه بدونم. آدم آشنا میشه، حرف می‌زنه ‫یه چیزی داریم به نام تمدن.

‫گفت اگه قرار بود با دیدن و ‫حرف زدن، شناخت ایجاد بشه

‫هیچکس خیانت نمی‌دید و ‫هیچکس طلاق نمی‌گرفت.

‫هیچ برابری حقوقی از بین نمی‌رفت.

‫گفت باز تو فکرهاتو بکن. اگه نخواستی ‫مجبورت نمی‌کنیم که.

‫عکسو گرفتم. اما از خجالت پیش ‫اون نتونستم نگاه کنم.

‫شب موقع برگشتن از قهوه‌خونه یادم افتاد. ‫زیر یه تیر چراغ برق، نگاهش کردم.

‫صورتت رو اولین بار، اونجا ‫زیر نور چراغ برق دیدم.

‫اولین بار اون موقع، صدای درونمو شنیدم. ‫دردی از شکمم بلند شد.

‫اون شب تا صبح نخوابیدم.

‫مدام به تو فکر کردم.

‫دو سه روز بعد اومد گفت چی میگی؟ ‫بریم خواستگاری دختره؟

‫گفتم باشه. دختره خیلی خوشگله. ‫حال و هوای متفاوتی داره.

‫کی نمی‌خواد با این ازدواج کنه آخه؟ ‫ولی نتونستم بگم...

‫چشم‌های این دختر دوردست رو ‫نگاه می‌کنن. نزدیک رو نمی‌بینن...

‫مخصوصاً یکی مثل منو اصلاً نمی‌بینن. ‫ببینه هم اصلاً نمی‌خواد.

‫چطور می‌تونستم اینو بگم؟

‫خدا برای بعضی از بنده‌هاش، ‫روی دیگه‌اش رو نشون داده.

‫اینو بابابزرگ می‌گفت. به ما هم اینو نشون داد.

‫کاش همه چی زندگی مطابق میل ما بود. ‫ولی نشد. من بعد هم نمیشه احتمالاً.

‫ ولی باز هم آدم ناراحت میشه. ‫با اینکه می‌دونه نمیشه، امیدوار میشه.

‫من باعث همه درد و رنج‌هات شدم.

‫زندگی‌ات به خاطر من سیاه شد. ‫جوونی‌ات به خاطر من نابود شد.

‫به خاطر من از خونه‌ات فرار کردی.

‫ولی دیگه کاری نمیشه کرد. ‫کاریه که شده.

‫من باز خواستم اینها رو بگم ‫و بدونی چطور فکر می‌کنم.

‫خواستم حلالم کنی.

‫این مال توئه.

‫- چی شد دخترم؟ ‫- چیزی نیست.

‫تو برو. من یه‌کم قدم می‌زنم و میام.

‫- باشه فقط دیر نکن. ‫- باشه.

‫- عیدتون مبارک ‫- عید شما هم مبارک.

‫ممنونم. می‌بینمتون.

‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- صبحونه درست می‌کنم. تو چه کردی؟

‫هیچی. طبق معمول.

‫قاب گوشی که خریده بودم، یادم ‫رفته بود. به اون سر زدم.

‫- کنترل رو ندیدی؟ ‫- روی میز تلفن بود.

‫این کنترل با من مشکلی داره؟

‫چی شد؟

‫یه‌کم قبل نبود اونجا. از تو ‫که پرسیدم ظاهر شد.

‫ممکنه. اونجاست ولی نمی‌دونم ‫ چرا دیده نمیشه.

‫- هنوز تبریک عید نگفتیم. ‫- یه‌کم کار دارم. تموم کنم میام.

‫برادرزاده یعنی این. اولین کارش توی ‫صبح عید، تماس با عموش هست.

‫عیدت مبارک عمو جان.

‫- تو هم همینطور عمو. عید همگی مبارک. ‫- راه افتادین؟

‫نه بابا. هنوز زوده. ‫الآن از نماز برگشتم.

‫برای موبایل قاب جدید انداختم. گفتم ‫اولین کار اینه به تو زنگ بزنم.

‫خوب کردی. ببین زن عموت و بچه‌ها ‫همگی منتظرن ها. برای نهار می‌رسین؟

‫تا بعد از ظهر برسیم باز خوبه ولی فکر کنم ‫تا عصر طول بکشه. باید به پدر زن سر بزنیم.

‫آهان. چه کار کنیم دیگه؟ ‫باید منتظر بشیم نوبتمون برسه.

‫ولی سر مزار نرید. اونجا رو باهم میریم. ‫لازم شد فردا میریم.

‫باشه باشه نگران نباش.

‫سنگ‌هاش خوب شده؟ ‫خوب کار کردن؟

‫خیلی خوب شده. خوشت میاد. ‫نور به قبرش بباره.

‫ولی بازم میگم اگه خوشت نیومد، دوباره ‫درستش می‌کنیم. تعارف نکن.

‫نه پسرم. نگران نباش. هرچی ‫توی عکس دیدی همونه.

‫- زیباترین قبر اینجا شد به خدا. ‫- خوبه پس.

‫- باشه پس. نزدیک شدید تماس بگیر. ‫- باشه. تماس می‌گیریم.

‫- مراقب باشید ها. ‫- نگران نباش. فعلاً خداحافظ.

‫کجا موندی پس؟

‫گفتم حاضر بشم تا بعد از ‫صبحونه معطل نشیم.

‫چی شد؟

‫عیدت مبارک.

‫تو هم همینطور.

‫وایسا. چیکار می‌کنی؟

‫مگه میشه؟ باباتم مگه؟

‫درست میگی ولی چه می‌دونم. چون مامانم ‫همه‌اش دست بابامو می‌بوسه یادم مونده.

‫نه این‌طوری نیست. تقریباً هم‌سن هستیم.

‫هرچند منم نمی‌فهمم...

‫بذار این دفعه، اینطور باشه. دفعه ‫بعدی رو یاد می‌گیریم.

‫عیدت مبارک باشه.

‫تو هم همینطور.

‫- بیا صبحونه بخوریم. دیرمون میشه. ‫- تو بشین. من دست‌هامو بشورم.

‫هجران؟

‫من تو رو خیلی دوست دارم.

‫به اندازه‌ای زیاد که نمی‌تونم بگم.

‫من هم.

‫من هم تو رو خیلی دوست دارم.

‫به چی فکر می‌کنی؟

‫یعنی این دفعه بابام قبول می‌کنه و می‌بخشه؟

‫روزهاست دارم به این فکر می‌کنم. ‫کاش بعد این همه مدت، دیگه طولش نده.

‫من فکر نمی‌کنم این دفعه طولش بده ‫ولی...

‫ناراحتی من و آب شدن خودش به کنار، ‫گرفتاری مادر و منکشه رو کجای دلم بگذارم.

‫مگه ممکنه آدم نسبت به بچه‌اش و ‫خانواده‌اش این قدر کینه داشته باشه؟

‫به نظرم تو دیگه خودتو ناراحت نکن. ‫می‌بخشه. خواهی دید. هرچی باشه باباته.

‫اگه این دفعه هم نبخشه، ‫دفعه‌ی بعدی رو مجبوره.

‫وقتی این به دنیا اومد، ‫اسم اونو می‌ذاریم

‫و میدیم بغلش و میگیم بیا مهمت خان، ‫این دفعه هم نمیخوای ببخشی؟

‫اون وقت چیکار می‌کنه؟ میگه نه نمی‌خوام؟ ‫اونو دیگه سخته بگه.

‫تو دیگه به نظرم به این چیزها فکر نکن.

‫وقتی فکر میکنی چی میشه؟ ‫فایده‌ای داره برات؟

‫مشکلی از رفتار اون حل می‌کنه؟ ‫هیچی نمیشه.

‫تو می‌مونی و ناراحتی‌ات.

‫ضمناً منم دیگه به این چیزها اجازه نمیدم. ‫تو دو نفری.

‫اگه ما از درد و غصه یه بار متاثر میشیم ‫تو دو بار متاثر میشی.

‫اونطوری نمیشه. دیگه باید ‫بیشتر مراقب باشی.

‫چی شد؟

‫چیزی نیست.

‫چرا اونطور نگاه کردی؟

‫تو رو نگاه کردم. نمی‌تونم؟

‫می‌تونی.

‫- دیشب یه خواب دیدم. ‫- خیر باشه؟