Original subtitles

Είναι ένας πολύ αινιγματικός χαρακτήρας, ακόμα κι αν δεν του φαίνεται.

Σοβαρός. Πολύ σοβαρό.

Πάντα πολύ...

πολύ απορροφημένο.

Έχει αυτή την εκπληκτική ποιότητα να είναι πάντα ο εαυτός του,

αλλά, ταυτόχρονα, να είσαι πάντα κάποιος άλλος.

Μιλάμε για ιδιοφυΐα.

Ο Ένιο Μορικόνε είναι η μεγάλη εξαίρεση σε όλους τους κανόνες.

Έχει μεγάλο ταλέντο, πολύ καλά κρυμμένο,

που ξεσπά κάθε φορά που γράφει.

Δεν έχω δει ποτέ θαύμα όπως ο Ένιο Μορικόνε.

Είμαστε μάρτυρες, για να το θέσω προσεκτικά, ένα προσχέδιο ενός εγγυημένου αριστουργήματος.

Λοιπόν, είναι ένας θρύλος...

συνεργασία με τον Ennio Morricone ήταν σαν να έπαιρνα μετάλλιο.

Ένας πολύ περίεργος άνθρωπος.

Ήταν τρελός.

Αυτό είναι σίγουρο.

Ο κόσμος του Ennio δεν ήταν έχει ανακαλυφθεί πλήρως ακόμα.

Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι η μουσική θα ήταν η μοίρα μου.

Ήθελα να γίνω γιατρός.

Ο πατέρας μου είπε: «Όχι, θα μελετήσει την τρομπέτα».

Με έστειλε στο ωδείο να μελετήσει την τρομπέτα.

Έτσι πήγε.

Ήταν ο μπαμπάς μου που αποφάσισε Θα γινόμουν τρομπετίστας.

Δεν αποφάσισα τίποτα.

Όπως μπορείτε να δείτε, Ήμουν απλώς ένα παιδί.

Ήμουν πολύ αδύναμος στο σολφέζ. Στο πρώτο τρίμηνο, πήρα 3 στα 10.

Ο πατέρας μου έγινε πολύ αυστηρός.

Στις διακοπές δεν μου επέτρεπαν για να παίξετε μπίνγκο ή παιχνίδια με κάρτες...

Και μετά βελτιώθηκα.

Ήμουν έξι χρονών όταν ο πατέρας μου μου έμαθε το κλειδί του τριπλού,

και μου εξήγησε τη θέση των σημειώσεων στο προσωπικό.

Ο πατέρας του έπαιζε τρομπέτα

σε μια συνταγματική μπάντα.

Έπαιζε στους κινηματογράφους όπου έκαναν βαριετέ.

Στο σπίτι μου υπήρχε ένα πικάπ.

Και από τότε που άκουγα στο "Il Franco Cacciatore",

Έγραψα μουσική για κυνήγι, για δυο κέρατα...

Τέτοια άχρηστα πράγματα.

Όταν ήμουν δέκα, Τα έσκισα όλα.

Άρχισα να μελετάω την τρομπέτα όταν ήμουν 11.

Πήρα το δίπλωμά μου στα 16 μου.

Μου έλεγε ο πατέρας μου ότι υπήρχε ένα αγόρι,

ο γιος του τρομπετίστα,

θα πήγαινε στο λάκκο με το μουσικό του χειρόγραφο,

και αποκοιμηθείτε.

Έπαιζε τρομπέτα,

και συχνά αποκοιμιόταν όταν δεν έπαιζε.

Παρουσιαστής ήταν ο Μάριο Ρίβα στο Casina delle Rose.

Ο πατέρας του Ένιο Μορικόνε ήταν εκεί και έπαιξαν μαζί.

Ένας εξαιρετικός τρομπετίστας,

αλλά ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός.

Ήταν πολύ προσεκτικός με τις δαπάνες του.

Είχε την ίδια τρομπέτα σε όλη του τη ζωή.

Όταν ο μπαμπάς του του δίνει την τρομπέτα και λέει:

«Αυτό το όργανο μου επιτρέπει να σε ταΐζω, το ίδιο θα κάνεις και για την οικογένειά σου»

αυτό ήταν.

Μου αγόρασε μια μεταχειρισμένη τρομπέτα.

Ήταν φθηνότερο και αγόρασε οτιδήποτε του έσωσε χρήματα.

Είναι μουσικός και δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο.

Το θυμάμαι όταν οι Γερμανοί ήταν εδώ,

και μετά οι Αμερικάνοι,

Πήγα από το ένα ξενοδοχείο στο άλλο με μια μικρή ορχήστρα.

Μας έδιναν μόνο φαγητό για παιχνίδι, δεν μας πλήρωσαν καν.

Κάποιοι από τους συναδέλφους μου χρησιμοποιείται για να βάλει ένα μικρό πιάτο στα τύμπανα

για να κάνουν δωρεές οι στρατιώτες.

Η οικογένεια ζούσε μόνο με το εμπόριο του πατέρα.

Υπήρξε μια εποχή που έγινε πατέρας άρρωστος και ο Ένιο, ένα αγόρι, έπρεπε να τον αντικαταστήσει

σε νυχτερινά κέντρα και σε ορχήστρες ψυχαγωγίας.

Παίζοντας τρομπέτα για να κερδίσετε αρκετά για να φάτε

ήταν μια φοβερή ταπείνωση.

Και αυτό...

Ένιωσα αυτή την ταπείνωση.

Έτσι, σταμάτησα να αγαπώ την τρομπέτα.

Πήρα τη θέση του πατέρα μου, και έπαιζα μέχρι τις 2, 3 π.μ.

Σηκωνόμουν νωρίς το πρωί να πάω στο ωδείο,

και μετά έπρεπε να κάνω τα μαθήματά μου.

Εμφανίστηκα με σπασμένα χείλη στις εξετάσεις τρομπέτας,

Ήμουν... κουρασμένος.

Οι εξετάσεις μου ήταν...

Τίποτα το ιδιαίτερο.

Πήρα 7,5.

μελετούσε επίσης τη συμπληρωματική αρμονία.

Δεν τήρησα τους κανόνες, Τα πλούτισα, τα έκανα να ανθίσουν.

Και ο Ρομπέρτο ​​Κατζιάνο, ο δάσκαλός μου, στο τέλος του μαθήματος, μου είπε:

«Τώρα πρέπει να σπουδάσεις σύνθεση».

Και άκουσα Caggiano.

Αυτοί...

Ο Γκοφρέδο Πετράσι, ήταν ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες κλασικής μουσικής του 1900.

Και ήταν, για μένα, ένας καταπληκτικός δάσκαλος.

Όταν ήμουν στο έβδομο έτος,

Έπρεπε να κάνω μάθημα σε προηγμένη σύνθεση,

υπήρχαν δύο διακεκριμένοι δάσκαλοι.

Η Πετράση ήταν ένας από αυτούς.

Η μουσική είναι πνευματική υπόθεση.

Μελέτησα τις παρτιτούρες του, που μου άρεσε,

τον τρόπο που γράφτηκαν.

Το χειρόγραφο, την ομορφιά της γραφής.

Κάθε ομοφωνία δεν ήταν σε ομοφωνία,

γιατί πρόσθεσε κάτι σε αυτό.

Αυτές οι βαθμολογίες ήταν οι ίδιες σχολείο.

Τον διάλεξα, τον Πετράση τον διάλεξα.

Ο Μορικόνε το έκανε πάντα σαφές,

είχε επιλέξει για δάσκαλό του την Πετράση.

Η γραμματέας μου είπε:

«Μαέστρο, δεν γίνεται. Η τάξη του Πετράση είναι γεμάτη μαθητές».

«Αν δεν με στείλεις στο Πετράσι, Θα εγκαταλείψω αυτό το ωδείο».

Αυτό που θέλετε να κάνετε είναι να ψάξετε για τις τεχνικές αυτού του συνθέτη

και κάντε τα δικά σας.

ήταν πολύ ντροπαλός, στην αρχή,

γιατί όλοι σε εκείνη την τάξη ήταν καλοί.

Εξαιρετικοί συνθέτες.

Η καταγωγή του Ennio Morricone ήταν πολύ πιο ταπεινοί

σε σύγκριση με τους συνομηλίκους του.

Το ωδείο ήταν για την ελίτ.

Μπροστά σε αυτούς τους γίγαντες, Ήμουν τόσο μικρός.

Ένιωσα σχεδόν, σχεδόν ταπεινωμένη.

Ένιωθε λίγο κατώτερος.

Ήταν ασυνήθιστο για έναν τρομπετίστα να μελετήσει τη σύνθεση.

Έτσι, ο Ένιο Μορικόνε ήταν, κατά τη γνώμη μου, υφίστανται διακρίσεις.

Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε η Πετράση να κάνει, για λίγους μήνες, ήταν χοροί.

Η ταραντέλα.

Το μπουρρί.

Το jig.

Το boogie-woogie.

Η σάμπα.

Δεν χάρηκα.

Δεν μου έδωσε καμία ένδειξη της ικανοποίησής του.

Στην αρχή είχα πάντα η εντύπωση

που ακόμη και η Πετράση υποτίμησε λίγο τον Ένιο,

ότι δεν τον ενδιέφερε αρκετά σε αυτό το άτομο.

Τελικά, μόλις τελείωσα με τους χορούς,

μου εξήγησε το Ricercare.

Και μου παρήγγειλε ένα Ricercare.

Τότε ήταν που σταμάτησα να κάνω λάθη.

Μου έδωσε μεγάλη ικανοποίηση, ως δασκάλα μου.

Ήταν μια αντίστιξη, σε τέσσερα μέρη, πέντε μέρη,

ήταν πολύ ενδιαφέρον, τη μορφή που προηγήθηκε της Φούγκας,

του οποίου αρχηγός ήταν ο Φρεσκομπάλντι.

Έναν αιώνα πριν τον Μπαχ,

έκανε νύξεις αντίστιξης, δύο μελωδιών μαζί.

Εκείνα τα περίφημα δέκα χρόνια με την Πετράση

είναι εκείνα στα οποία έτρεφε ο Ένιο στο ψωμί και στην Παλαιστίνη.

Ψωμί και Monteverdi,

άρα γνωρίζει αντίστιξη όσο κανένας άλλος στον κόσμο.

Ο Πετράσι επηρεάστηκε τόσο πολύ από τον Στραβίνσκι

που πέρασε αυτό το πάθος στον Μορικόνε.

Άκουσα ένα από αυτά του Στραβίνσκι τα πιο υπέροχα κομμάτια.

«Συμφωνία των Ψαλμών».

Το άκουσα υπό τη διεύθυνση του Στραβίνσκι, όταν ήμουν πολύ μικρός.

Στη Santa Cecilia. Ήταν μια πρόβα.

Η πόρτα ήταν ανοιχτή, μόνο μια χαραμάδα,

και η ορχήστρα έπαιζε εκεί.

Και εγω...

ήμουν πάντα εντυπωσιάστηκε από αυτό το κομμάτι.

Όταν σπούδαζα σύνθεση, Δεν έδειξα τίποτα στον πατέρα μου.

Έμεινα στο δωμάτιό μου και έγραψα:

Έγραψα και έγραψα.

Ήταν πολύ προσεκτικός και έξυπνος μαθητής.

Ήμουν χαρούμενος και επίσης αισιόδοξος για το μέλλον του.

Αλλά σπούδαζα, και δούλευα.

Έπαιζε τρομπέτα στο Sistina.

Ήμουν η πρώτη τρομπέτα που προστέθηκε. Έπαιξα σε όλες τις επιθεωρήσεις.

Walter Chiari, Tognazzi, Rascel, όλοι οι κωμικοί.

Νταπόρτο, Γουάντα Όσιρις, Μακάριο, Τοτό...

Κάτι όμορφο ήταν ο τελευταίος διάδρομος των χορευτών.

Τους έκανα κομπλιμέντα καθώς περνούσαν.

Τους κοίταξα και ονόμασα όλους τους τίτλους των αμερικανικών τραγουδιών

Είχα παίξει στο παρελθόν.

«Όνειρο μου».

Και θα μου χαμογελούσαν.

Όταν όμως τελείωσε η παράσταση, Δεν μπορούσα να χάσω το τρόλεϊ μου,

έτσι άφησα την τρομπέτα και έκανε μια τρελή εξόρμηση στο σπίτι.

Μουσική, μαέστρο!

Συνήθιζα να έγραφα διασκευές επί πονηρού.

Η Πετράση δεν ήξερε.

Το έμαθε αργότερα.

Ο πρώτος που με πήρε τηλέφωνο ήταν ο Κάρλο Σαβίνα.

Η Σαβίνα παραπονέθηκε κάποτε

για μια διάταξη, με εντυπωσιακό τρόπο.

Πέταξε τα φύλλα μουσικής.

Μερικές φορές, έκανα κάποια πειράματα.

Η Σαβίνα με φώναζε θυμωμένη, και θα μου πει:

«Έλειπε το αιχμηρό,

το διαμέρισμα έλειπε,

τι είναι αυτό το σημείωμα, δεν είναι ξεκάθαρο..."

Η σαβίνα ήταν συνδεδεμένη με μια κάπως παλιά ιδέα.

Ενώ οι ρυθμίσεις του Μορικόνε ήταν εξαιρετικά μοντέρνα.

Ένα, δύο, τρία.

Οι πρώτες μου κινηματογραφικές εμπειρίες ήταν σε κινηματογραφικές ορχήστρες, παίζοντας τρομπέτα.

Έπαιξα σε μερικές όμορφες παραστάσεις με το Lavagnino,

Franco D'Achiardi, Enzo Masetti.

Ένα soundtrack στο οποίο έπαιξα ήταν το «Fabiola» του Alessandro Blasetti.

Για την τελική εξέταση στη σύνθεση έπρεπε να γράψουμε μια σκηνή όπερας.

Έκανα διπλή Φούγκα.

Δύο θέματα και δύο αντιθέματα,

για τον Γλαύκο, που βρισκόταν σε φουρτουνιασμένη θάλασσα και ετοιμάζεται να προσγειωθεί,

Και αυτό που ήθελα να δημιουργήσω ήταν κάτι στριμμένο, αλλά τόσο κομψό,

τόσο κολοβό, τόσο αισθησιακό.

Ήθελα να τα φτιάξω όλα αυτά... αλλά δεν μπορούσα να το κάνω.

Η επιτροπή, συμπεριλαμβανομένου του Guido Guerrini, διευθυντής του ωδείου,

Goffredo Petrassi και Virgilio Mortari.

Αρκετά αντίθετες προσωπικότητες.

Ο Γκουερίνι δεν μπορούσε να καταλάβει Η μουσική του Πετράση.

Υπήρχε ένα είδος αντιπαλότητας.

Μου έκανε λοιπόν μια ερώτηση-κόλπο:

«Γιατί χώρισες ένα κοντραμπάσο pizzicato

όπου βάζετε την ανοιχτή χορδή με την ανώτερη οκτάβα;"

«Γιατί το έκανες αυτό;» Η Πετράση δεν με άφησε να απαντήσω.

Επιτέθηκε στον σκηνοθέτη:

«Τι είδους ερώτηση είναι αυτή;»

Η Πετράση θύμωσε, ναι.

Πήρα 9 και μισό.

Το θυμάμαι καλά γιατί πήρα 9,

και ζήλεψα πολύ από αυτά τα 9 και μισό.

Έφυγα από το ωδείο,

Και όπως πάντα συνόδεψα την Πετράση

στην οδό Germanico 181, το σπίτι του.

Εκείνη την ώρα...

συγκινηθήκαμε και οι δύο.

Έκλαιγε και έκλαιγα κι εγώ.

Μου υποσχέθηκε ο Χ θα μου έβρισκε δουλειά.

Εννοούσε ως δάσκαλος στο ωδείο.

Αλλά δεν έγινε τίποτα.

«Όταν πήγα στη στρατιωτική θητεία, με έβαλε αμέσως στο συγκρότημα.

Ο συνταγματάρχης μου ανέθεσε ενορχηστρώσεις συγκροτημάτων.

Παίξαμε στους δρόμους.

Η κοπέλα μου, η Μαρία, θα με ακολουθούσε.

Τρέξιμο.

Ήταν τόσο χαριτωμένη.

Παντρεύτηκε τη Μαρία που ήταν υποδειγματικός ανάμεσά μας.

γιατί ήταν σαν τον άντρα της.

Ήταν μια ήρεμη γυναίκα.

Πάντα χαμογελαστός Την λέγαμε Μαντόνα

Πάντα χαμογελαστός. Την λέγαμε Μαντόνα.

Όταν τελείωσα το ωδείο,

Ήμουν σαν γυμνός συνθέτης αντικρίζοντας τον κόσμο γύρω του.

Ήθελα να προστατεύσω τον εαυτό μου από αυτή τη μοναξιά.

Έγραψα λοιπόν το πρώτο μου κονσέρτο για ορχήστρα,

Όσον αφορά τις μουσικές μου επιλογές, Η μητέρα μου έλεγε:

«Σε παρακαλώ, Ένιο, γράψε μου μια ωραία μελωδία,

ένα όμορφο τραγούδι».

Με πείραξε λέγοντας: «Γράψε ένα ωραίο τραγούδι.

Με πείραξε λέγοντας: «Γράψε ένα ωραίο τραγούδι.

Πρέπει πάντα να κάνεις μια ωραία μελωδία

Έτσι θα γίνεις διάσημος».

Τον άκουγα να παίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Εκείνη την εποχή δεν συνέθετε μουσική για ταινίες ακόμα.

Ήταν πολύ φτωχός.

Η Μαρία δούλευε για το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα,

και χωρίς να μου πεις, με προσέλαβε στη RAI.

Την πρώτη μου μέρα ο σκηνοθέτης του κέντρου στη Via Teulada με πήρε τηλέφωνο.

Είπε: ''Μαέστρο, πρέπει να σε προειδοποιήσω ότι δεν θα κάνεις καριέρα εδώ.

Επίσης, ως συνθέτης, δεν μπορείτε να εκτελεστείτε στη RAI''.

«Τι κάνω εδώ; Και παράτησα αμέσως τη δουλειά.

Χάρη στον Petrassi πήγα στο Darmstadt,

στο φεστιβάλ σύγχρονης μουσικής.

Ήταν μια εποχή σύγχυσης για τη σύγχρονη μουσική.

Ο Τζον Κέιτζ ήρθε στο Ντάρμσταντ να το κριτικάρει.

Έκανε μια συναυλία παίζοντας μόνο δύο νότες στο πιάνο,

άνοιξε το ραδιόφωνο και μετά έκλεισε,

έκανε μπαμ, γύρισε μερικές σελίδες...

Είχα την ιδέα,

περιτριγυρισμένος από συναδέλφους, που ήταν όλοι πτυχιούχοι σύνθεσης,

Φράνκο Ευαγγελίστι, Μπόρις Πορένα, Aldo Clementi, Egisto Macchi και άλλοι.

Τους είπα, θα φτιάξετε ένα είδος...

ένα γρύλισμα. Κάνεις λαρυγγικό ήχο.

Και μετά το έκανα αυτό...

Εκείνη τη στιγμή, η Nuova Consonanza Το Improvisation Group γεννήθηκε.

Ήταν μια επαναστατική ομάδα.

Δεν χρησιμοποίησαν τις παραδοσιακές τεχνικές της εκπομπής ήχου.

Αυτές οι τεχνικές ήταν πάντα ακραίες.

θέλαμε να κάνουμε τραυματικούς ήχους. Έτσι τους λέγαμε.

Δεν έπρεπε να αναγνωρίσει την τρομπέτα.

Το έπαιξα με διαφορετικούς τρόπους,

βάζοντας ένα χέρι μπροστά στο κουδούνι, σπρώχνοντας τα έμβολα στη μέση,

έτσι βγήκε σαν παράξενος ήχος νιαουρίσματος.

Ήταν και απαίσιο!

Βασικά, με διαφορετικό τρόπο της δημιουργίας μουσικής.

Δούλεψαν με τον ήχο,

παρά μελωδίες.

Μάλιστα, οι μελωδίες ήταν σχεδόν απαγορευμένες.

Ο Ennio δούλευε με τη μελωδία κάθε μέρα.

Μοιάζει με σύγκρουση, κινηματογραφικό κόλπο.

Έκανα όλες τις ρυθμίσεις για το Quartetto Cetra.

Θα διάλεγαν τα τραγούδια.

Μου έδιναν ένα είδος σημειωματάριου

και έπρεπε να οργανώσω εκείνο το τετράδιο για την ορχήστρα.

Επέλεξαν τραγούδια που γνώριζε ο κόσμος,

αλλά χρησιμοποιούσαν διαφορετικές λέξεις.

Σε κάθε επεισόδιο, υπήρχαν πολλά τραγούδια,

αλλά μου έδωσαν μόνο το τετράδιο μια μέρα πριν από την εκπομπή,

και το επόμενο πρωί, ηχογραφήσαμε.

Έτσι περνούσα τα βράδια γράφοντας.

Θα ήταν αυτό που έλεγαν "ο σκλάβος" στη μουσική αργκό,

που σήμαινε να κάνω ρυθμίσεις για άλλους.

Αλλά το όνομά του δεν θα εμφανιστεί ποτέ. Για μουσική τηλεόρασης ή κινηματογράφου.

Ένας από τους πρώτους ήταν ο Cicognini,

ένας σπουδαίος συνθέτης που έφτιαχνε ταινία σε σκηνοθεσία Ντε Σίκα.

Τακτοποίησα και διηύθυνα αυτό το τραγούδι και αυτό το ρεφρέν.

Ο μαέστρος Ένιο Μορικόνε.

Μια μέρα ένας βαρύτονος έφτασε στο RCA.

Τραγούδησε τραγούδια από τη δεκαετία του '30.

Και άκουσα μερικές καταπληκτικές ρυθμίσεις.

Μαέστρος Μορικόνε, διάσημος ενορχηστρωτής.

Και προέκυψε το όνομα Ennio Morricone.

Με κάλεσαν να σώσω το RCA που χρεοκοπούσε.

Με το «Il Barattolo» σώθηκε.

Υπήρχε αυτός ο ήχος που είναι ο ήχος ενός κουτιού.

Όλα ακούγονταν πολύ δεκαετία του '60.

Όμως το κουτάκι είναι ξένο στοιχείο που δεν έχει καμία σχέση με το πλαίσιο.

Οι πληροφορίες είναι σοκ στον ακροατή του τραγουδιού.

Η Meccia, η τραγουδίστρια, σχεδόν φοβήθηκε,

αλλά ο Ένιο ήταν ήδη κάποιος που έψαξε τριγύρω για κονσέρβες,

κυλώντας τα γύρω-γύρω.

Οι άνθρωποι ήταν συνηθισμένοι στη μελωδική μουσική,

Η ιταλική μουσική ήταν πολύ μελωδική μέχρι τότε,

έτσι αυτοί οι θόρυβοι ήταν μια καινοτομία.

Χρησιμοποίησες γραφομηχανή ως μουσικό όργανο.

Ναι, ακριβώς. Ένα σωστό, γραπτό μέρος, παίζεται από έναν πραγματικό ερμηνευτή.

Για το «Pinne, Fucile ed Occhiali», χρησιμοποιήσαμε μπανιέρες

με νερό για να δημιουργήσετε το εφέ πιτσιλίσματος

που δεν βγήκε όπως το ήθελε ο Ένιο.

προσπαθήσαμε να βάλουμε απορρυπαντικό, βάζοντάς του καλύμματα,

γιατί ήθελε μια βουτιά που ακουγόταν σαν...

Ένας ήχος νερού.

Κάθε τραγούδι είχε μια ιδιοφυΐα.

Έσμιξε τρομπέτες με γυναικείες φωνές και τρομπόνια με αντρικές φωνές.

Ένας εντελώς νέος ήχος.

Έκανε επανάσταση στο RCA.

Οι διασκευαστές τότε ήταν τόσο βαρετοί.

Οι ενορχηστρωτές στην RCA ήταν Μορικόνε και Μπακάλοφ.

Ζήτησα τον Μορικόνε γιατί νόμιζα ότι ήταν πιο λαμπρός.

δεν έκανα λάθος.

Αυτά εδώ, πολύ απλά,

είχαν μεγάλη επιτυχία.

Μετά πρόσθεσα λίγο πιάνο.

Η αξιοπρέπεια του συνθέτη,

που μου είχε μάθει ο δάσκαλός μου,

Ένιωσα ότι έπρεπε να το χρησιμοποιήσω

στο απλούστερο από τα επαγγέλματα, ακόμα και το χαμηλότερο,

εξαργυρώνοντάς το με τις αρχές της δωδεκαφωνικής μουσικής

μεταφέρεται σε τονική μουσική.

Θα έδινε χρώμα σε αυτά τα τραγούδια, μετατρέψτε το σε κάτι άλλο.

Δεν είμαι άξιος σου.

Δεν σου αξίζω πια.

Υπήρχε αντίστιξη σε αυτό

Δεν υπήρχε λόγος για αυτό, μια συνοδευτική συγχορδία ήταν αρκετή.

Πάντα υπήρχε αντίστιξη.

Νομίζω ότι βασικά επινόησε τη διάταξη.

Μέχρι τότε τα τραγούδια απλώς συνοδεύονταν.

Πριν από τον Μορικόνε, υπήρχε μόνο η συνοδεία.

Η ορχήστρα ακολούθησε τις συγχορδίες,

ήταν το φόντο.

Άρχισε να προσωποποιεί τα τραγούδια.

Προσπαθούσα να προσθέσω κάτι ανώτερη από το ίδιο το τραγούδι.

Αλλά δεν πίστευα ότι ήμουν καινοτόμος.

Τον έβλεπα να γράφει ενώ μιλούσε στο τηλέφωνο,

θα έγραφε τη ρύθμιση, το μέρος του βιολιού, το μέρος της τρομπέτας.

Και θα συνέχιζε έτσι, ενώ στο τηλέφωνο.

Στέκεται μπροστά σε ένα πιάνο,

κοιτάζει τα κλειδιά και γράφει. Γράφει την παρτιτούρα.

Μπορούσε να φανταστεί τους ήχους.

Κοιτάζει τα κλειδιά και γράφει.

Χωρίς να τα παίζει. Απλώς τους ακούει.

Είχε τη μουσική εδώ μέσα, μέσα.

Η ορχήστρα διευθύνεται από τον Ένιο Μορικόνε.

Μπορείτε να το ακούσετε; Υπάρχει και ένα κόλπο.

Πολλές ρυθμίσεις

ξεκινήστε με κάτι πολύ πιασάρικο, ακριβώς στην αρχή.

Διευθύνει ο Ένιο Μορικόνε.

Έκανε μια εξαιρετική διευθέτηση για τον Paul Anka, με εκπληκτικό ξεκίνημα.

-Δέκα δευτερόλεπτα και καθηλώθηκες. -Το τραγούδι άρχισε, και τραγούδησε.

Ο Ennio σκέφτηκε μουσικές φράσεις

που θα μπορούσε συνεχώς τρέχουν ο ένας πίσω από τον άλλον.

Έγιναν το σήμα κατατεθέν του τραγουδιού.

Αυτή η συσκευή αμέσως αναγνώρισε το τραγούδι.

Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της εποχής ήθελε τον Μορικόνε.

Δούλεψα επίσης με τον Chet Baker.

Έπαιζε τρομπέτα με έναν εξαιρετικό τρόπο.

Τόσο σκοτεινό που ακουγόταν σαν φούγκελορν.

Ο πατέρας μου, σε ηλικία 55 ετών, έχανε τις ικανότητές του στην τρομπέτα.

Δεν έβαλα τρομπέτες σε αυτό που έκανα.

Για να μην τον προσβάλλουμε.

Αυτή ήταν μια δραματική στιγμή στη σχέση μας.

Και η μητέρα μου έλεγε: «Γιατί δεν φωνάζεις τον μπαμπά στη δουλειά;»

Και δεν της το είπα ποτέ αυτό δεν ήταν πια σπουδαίος τρομπετίστας.

Οπότε δεν τηλεφώνησα ούτε στους συναδέλφους του.

Ένιωσα ότι αυτό ήταν το σωστό.

Όταν πέθανε, Άρχισα να φωνάζω ξανά τις τρομπέτες.

Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η μουσική.

Ήταν τόσο απορροφημένος από τη μουσική, ότι τίποτα άλλο δεν είχε σημασία.

Και απουσίαζε. Συνεχώς απών.

Για μένα δημιούργησε θαύματα.

Τα single έγιναν με εμπορική πρόθεση.

Έπρεπε λοιπόν να δουλέψω πάνω στον ρυθμό.

Τα άλμπουμ, πολύ λίγα από αυτά πουλήθηκαν.

Εκεί λοιπόν, θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τις ιδέες μου.

Κατάφερε να προσθέσει καλλιεργημένα αποσπάσματα.

το ξεκινάει με τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Μπετόβεν.

Ήταν ένα νυχτερινό, του Μπετόβεν,

Νόμιζα ότι ήταν συνεπής με ένα τραγούδι που ονομάζεται ''Voice at Night''.

Έκανε τη διασκευή του ''Ciribiribin'' για τέσσερα πιάνα.

Χρησιμοποίησα την αρχή του...

Η αρχή της μελωδίας,

Το πήρα ως σύνθημα για τη διασκευή ολόκληρου του τραγουδιού.

Αυτή η ρύθμιση ήταν μια πλήρης εφεύρεση.

Θυμάμαι κάποτε είχε πει:

''Υπάρχει μόνο μια διασκευή ενός τραγουδιού:

αυτή που δημιούργησα εγώ''.

Αλλά θα σου εξηγούσε γιατί.

Και 99 φορές στις 100 σε έπεισε.

Ένας στους 100, δεν το έκανε.

Η Ζαμπρινή έγραψε το τραγούδι ''In Ginocchio da Te''.

Έκανε την πρώτη διασκευή της μουσικής μου.

Πήγαμε στο στούντιο ηχογράφησης,

Ο Ένιο ανεβαίνει στο βάθρο και αρχίζει να διεξάγει.

Και το ακούμε.

Μπορούσα να δω τον στιχουργό και τον παραγωγό Migliacci από το στούντιο ηχογράφησης

σηκώνοντας τη μύτη του πάνω του.

Ήταν πολύ γλυκό.

''Δεν είναι καλό, θέλει λίγο ρυθμό.''

''Πρέπει να υπάρχει ένα μέρος με ορμή.''

-''Λοιπόν, τώρα τι κάνουμε;'' -''Πρέπει να το ξανακάνουμε.''

Δεν έριξε βλέφαρο.

Πήγε σπίτι και έγραψε ξανά.

Την επόμενη Παρασκευή,

ήταν ήδη λίγο αιχμηρός.

Μου ζήτησε να τραγουδήσω ζωντανά.

Ξεκινάω λοιπόν.

Και ο Migliacci από την άλλη πλευρά...

Δεν ήταν ευχαριστημένος.

''Έννιο, ούτε αυτό είναι καλό. Είναι ακόμα πολύ μαλακό».

Του είπα: ''Ennio, πρέπει να το ξανακάνεις''.

''Μα αυτό είναι ένα μελωδικό τραγούδι!''

Είπαμε: «Με αυτόν τον τρόπο είναι αδύνατο να χορέψεις''

''Δεν θα το ξανακάνω. Πάρε κάποιον άλλο».

Και είπαν, ''Πρέπει''.

''Κάνε το απελπισμένο, βάλε λίγη οργή μέσα του...''

Οπότε τηλεφωνεί ξανά σε όλους.

Μια ομάδα 40, 50...

εφεδρικοί τραγουδιστές, οκτώ από αυτούς,

κιθαρίστες, πλήκτρα, πιανίστες, τσέμπαλες

και επίσης τρομπόνια, κέρατα...

Πηγαίνει σπίτι, τρελός σαν κόλαση. Αρχίζει πάλι να γράφει.

- Την επόμενη μέρα... - Εμφανίζεται.

''Είναι η τελευταία φορά, δεν θα το ξαναδοκιμάσω.

Αυτά είναι τα σκουπίδια που σου αρέσουν».

Το πετάει στο τραπέζι.

''Πάρτε αυτό το σωρό χάλια.''

Ανεβαίνει στο βάθρο και ξεκινά.

Το θυμάμαι πολύ καλά.

Το πιάνο.

Ο Migliacci ήταν σαν...

''Ennio, αυτό είναι καταπληκτικό.''

''Όχι, είναι απαίσιο. Δεν μου αρέσει».

Αλλά ήταν υπέροχο.

Στη συνέχεια πρόσθεσε όλες τις απαντήσεις.

θα επανέλθω..

σε σένα στα γόνατα...

Και, φυσικά, έκαναν την ταινία.

Και ο Ennio έκανε το soundtrack.

Θα μπορούσες να πεις ότι ήμουν ένας ιδιότυπος ενορχηστρωτής.

Λίγο πιο δύσκολο.

Παρατήρησα ότι ήταν στο RCA όλο και λιγότερο.

Ο Λουτσιάνο Σάλς με ήξερε

και μου ζήτησε να συνθέσω την παρτιτούρα για το ''Il Federale''.

Ήταν η πρώτη φορά το όνομά μου θα εμφανιζόταν σε μια ταινία.

Ήταν ένα ντεμπούτο, για να λέμε.

''Οπλομαχία στο Red Sands'', και ''Bullets Don't Argue''

είναι τα δύο πρώτα γουέστερν του Ένιο Μορικόνε,

και τα δύο από το 1963.

Αρχικά χρησιμοποιεί ψευδώνυμα.

Κανείς δεν ξέρει ότι ο Ένιο Μορικόνε εργάζεται σε αυτά τα γουέστερν.

Ο Νταν Σάβιο ήταν φίλος της γυναίκας μου,

οπότε χρησιμοποίησα το όνομά της.

Δεν θέλει να αποκαλύψει στον Πετράση και τους συναδέλφους του

ότι κάνει γουέστερν.

Θυμάμαι ότι έφτιαξα τα άλογα που ιππεύουν με τις κιθάρες.

Ο Σέρτζιο Λεόνε με πήρε τηλέφωνο

γιατί άκουσε τη μουσική από αυτά τα δύο γουέστερν.

Ήρθε στο σπίτι μου.

Μου ζήτησε να κάνω την ταινία του.

Ωστόσο, εγώ...

Το ήξερα αυτό το πρόσωπο.

Και είπα: ''Είσαι ο Leone που πήγε σχολείο στο Carissimi;»

''Ναι, είμαι εγώ.''

''Είμαι ο Ένιο Μορικόνε''.

Ήταν συμμαθητές.

Υπάρχει μια όμορφη φωτογραφία,

με όλους τους μαθητές στις μπλούζες τους,

και μπορείς να αναγνωρίσεις Sergio Leone και Ennio Morricone.

Δύο πρώην συμμαθητές που ξανασυναντιούνται για να δουλέψουν.

Και γίνονται αχώριστοι.

Το ίδιο απόγευμα, με πήγε να δω μια ιαπωνική ταινία.

Μου εξήγησε αυτό ''Μια γροθιά δολαρίων''

είχε κάτι κοινό με αυτό.

Χρόνια νωρίτερα, ο Ένιο είχε γράψει μια διασκευή για έναν δίσκο γουέστερν

για μια Αμερικανίδα τραγουδίστρια.

Είπα: ''Άσε με να ακούσω κάτι δικό σου.''

Και είχε δίσκο, με βαρύτονη φωνή.

Πολύ πρωτότυπη διάταξη για γουέστερν τραγούδι.

Είπα: ''Γιατί δεν με βρίσκεις το back track;''

Πήρα όλη τη ρύθμιση, όπως το έγραψα.

Εφηύρε μια νέα μελωδία.

Έγινε με ένα σφύριγμα.

Ο Ένιο με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει:

''Δώσε μου ένα μικρό σφύριγμα, Πρέπει να κάνω κάτι''.

Μετά του είπα: ''Όχι και λίγο σφύριγμα!''

Έτσι ξεκίνησε το ''A Fistful of Dollars''.

ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ ΔΟΛΑΡΙΑ

Ήταν μια πραγματική καμπή.

Ήταν η μουσική ενός ασυνήθιστου συνθέτη.

Ένας τόνος χωρίς προηγούμενο.

Δεν είχαμε ακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο.

Μια ηλεκτρική κιθάρα, οι βλεφαρίδες ενός μαστιγίου.

Το piffero.

Το αμόνι, το σφύριγμα.

-Το κουδούνι. - Ξεκίνησε μια νέα γλώσσα.

Ήταν ένα πολιτισμικό σοκ, για εκείνες τις εποχές.

Όταν με πήρε ο Σέρχιο στην αίθουσα επεξεργασίας για να το παρακολουθήσετε,

για τη μονομαχία Βολόντε – Ίστγουντ χρησιμοποίησε το ''Deguello''.

Το κομμάτι της τρομπέτας από την ταινία ''Rio Bravo''.

Ταίριαζε τέλεια.

Ο Λεόνε μου είπε: ''Θα το κρατήσουμε αυτό''.

Είπα, «Συγγνώμη, Σέρχιο, δεν μπορώ να το δεχτώ,

θέλετε να χρησιμοποιήσετε ένα υπάρχον κομμάτι στην κεντρική σκηνή,

και κάνω μόνο τη μουσική υπόκρουση''.

Και είπα: ''Τα παράτησα''.

Ο Σέρχιο παράτησε το ''Ντεγκέλο''.

Αλλά είπε:

''Σε παρακαλώ, δώσε μου μια μίμηση. Ταίριαξε τόσο καλά''.

Σκέφτηκα ένα τραγούδι,

ένα που είχα γράψει χρόνια νωρίτερα για τηλεοπτική εκπομπή.

Τραγουδήθηκε από μια από τις μεγάλες αδελφές Peter,

ένα κοντράλτο με ένα βαθύ, εξαιρετική φωνή.

Είπα: ''Πάω να δείξω τον Σέρχιο''.

Προφανώς έδωσα οδηγίες Michele Lacerenza, ο τρομπετίστας,

να κάνει εκείνα τα φτερουγίσματα στην τρομπέτα.

Όπως στο ''Deguello''.

Για το καλύτερο μουσικό σκορ: Ennio Morricone, ''A Fistful of Dollars''.

Μορικόνε, λίγα λόγια.

Λίγα λόγια με τον Μορικόνε.

-Δεν το περίμενες αυτό το βραβείο. -Οχι.

-Είναι το πρώτο σου βραβείο; -Ναί.

Δουλεύετε συχνά για μουσική υπόκρουση για ταινία;

Μου φαινόταν πολύ νέος.

Είχε αυτό το στρογγυλό πρόσωπο και αυτά τα γυαλιά,

σαν ένα από τα φιστίκια,

όπως ο Τσάρλι Μπράουν ή ένας ενήλικος Λάινους.

Ο Ένιο ήταν παρών σε πολλές ιταλικές ταινίες.

Και παλιά διασκέδαζα πολύ ακούγοντας και φαντασιώνοντας

πώς είχε συνεργαστεί με τον σκηνοθέτη.

Γροθιές ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ

Πήρα μεγάλα ρίσκα με πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες.

Προσπάθησα να κάνω διαφορετική μουσική.

Ο Ένιο είναι συγκρατημένος, πιστός.

Μου έκανε εντύπωση

από το πώς ασχολήθηκε πολύ, σε μια αντιθρησκευτική ταινία.

Έγραψα ένα νανούρισμα, τραγουδισμένο από γυναικεία φωνή,

βυθισμένος σε παράφωνους ήχους

από μια μεταλλική, δονούμενη επιφάνεια.

Είμαι χαρούμενος που έκανα τέτοιου είδους ταινίες.

Δεν ήταν τόσο εμπορικοί όσο οι άλλοι.

Λίγο αργότερα, ο Σέρτζιο Λεόνε κι εγώ πήγε να δει ξανά το ''A Fistful of Dollars''.

Και παραδεχθήκαμε ο ένας στον άλλον ότι δεν μας άρεσε.

Δεν μου άρεσε ποτέ η μουσική αυτής της ταινίας.

Πάντα ενθάρρυνα τον Σέρχιο, σε μεταγενέστερες ταινίες, για να το ξεχάσω.

Αλλά επέμεινε: ''Δώσε μου λίγη τρομπέτα, σφύριξε''.

ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΔΟΛΑΡΙΑ ΑΚΟΜΑ

Υπήρχε φιλία μεταξύ τους,

υπήρχε συνενοχή,

αλλά και πολλές συζητήσεις.

Επίσης, ας πούμε, βίαιες.

Κόψτε το.

Στη σκηνή όπου ο Σέρχιο ήθελε την τρομπέτα,

Είχα την ιδέα να παραθέσω τα εγκαίνια του Μπαχ ''Toccata and Fugue

σε ρε ελάσσονα''..

Η μουσική των γουέστερν του, που θεωρεί βασικό,

είχε δομή,

μια σοφία, μια σκόπιμη αρχιτεκτονική, που ήταν εντυπωσιακό.

Σέρτζιο Λεόνε, με το ''Για λίγα δολάρια παραπάνω'',

άρχισε να καταλαβαίνει τη σημασία του soundtrack

του Ένιο Μορικόνε στις ταινίες του.

Και κατάλαβε ότι ο Μορικόνε είχε αρχίσει να έχει κοινό.

Μετά από πολύ καιρό, Γνώρισα τον Πετράση και μου είπε

ότι του άρεσε η μουσική μου για τον κινηματογράφο πάρα πολύ.

Και ανέφερε μια ταινία που δεν το περίμενα.

''Για λίγα δολάρια παραπάνω''.

Και έπαθα σοκ.

Γιατί νόμιζα ότι είχα γράψει καλύτερη μουσική από αυτό.

Και είπε: ''Ωστόσο, το ξέρω ότι θα το αναπληρώσεις.

Ξέρω ότι θα το επανορθώσεις».

Δεν νομίζω ότι η Πετράση εκτίμησε αυτή τη δουλειά έκανε.

Ίσα ίσα που δεν το εκτιμούσα και πολύ.

Ήμασταν πραγματικά, κατά κάποιον τρόπο,

αρχαϊκός.

Τι πιστεύετε για τη συνεργασία

μεταξύ συνθέτη και σκηνοθέτη στη μουσική του κινηματογράφου;

Θα το όριζα εντελώς αντικαλλιτεχνικό.

Συνθέτες που βγήκαν του σχολείου Πετράση

ποτέ δεν είχα καλή γνώμη για το επάγγελμά μου.

Η δουλειά μου με τον κινηματογράφο.

Και αυτό με απομόνωσε.

Μου τηλεφώνησε μια φορά, όταν ήταν μικρός,

και ήταν πολύ συγκινητικό.

Είπε ότι ήμουν καθαρολόγος ενώ ήταν προδότης.

Διχάστηκε και γιατί το περιβάλλον τον ανάγκασε να είναι.

Ποιος είσαι; Είσαι αυτός ή είσαι εκείνος;

Ο Ένιο είχε ένα είδος συμπλέγματος κατωτερότητας.

Επειδή εγκατέλειψε την αγνότητα του συνθέτη,

το όραμα του Πετράση.

Αλλά ο Πετράσι πρόδωσε και αυτή την ιδέα, περισσότερες από μία φορές.

Η Πετράση έκανε και soundtracks.

Ωστόσο, ενώ η Πετράση δεν σκέφτηκε ποτέ ότι η κινηματογραφική μουσική ήταν πραγματική μουσική,

Ο Ένιο νόμιζε ότι ήταν.

Η Πετράση δεν μπορούσε να καταλάβει

τι το ιδιαίτερο είχε ο Ένιο.

Η ικανότητά του να ταυτίζεται με μια κατάσταση, μια σκηνή.

Ο Πετράσης μάλλον δεν μπορούσε να το κάνει αυτό, όπως δεν μπορούσα.

Και νομίζω ότι αυτό ακόμη και ο Πετράσι δεν ήταν εντελώς ελεύθερος

από σύμπλεγμα κατωτερότητας.

Έκανα και το "The Bible"

σκηνοθετημένη από έναν συγκεκριμένο σκηνοθέτη κάλεσε, νομίζω, τον Χιούστον.

Έκανε μεγάλη προσπάθεια να γράψω αυτή τη μουσική.

Αλλά ο Χιούστον δεν το δέχτηκε,

γιατί, σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν πολύ δύσκολο.

Οπότε νομίζω ότι είναι το τέλος της δουλειάς μου με τον κινηματογράφο.

Σχεδόν έμοιαζε με μοίρα, και μια άδικη μοίρα.

Με κάλεσε ο Ντίνο Ντε Λαουρέντις...

να αντικαταστήσω τη δασκάλα μου, την Πετράση.

Η μουσική παραγωγή ήταν μια συμπαραγωγή μεταξύ

RCA και Ντίνο Ντε Λαουρέντις.

Και ο Ντίνο μου είπε: ''Κάντε ένα κομμάτι για τη Δημιουργία.

Θα το δώσουμε στον Χιούστον, αν του αρέσει, θα κάνεις όλη την ταινία».

προσομοίασα το φως,

μια στάλα νερό, που στη συνέχεια διευρύνθηκε και φούσκωσε,

και μετά έσκασε με τη φωτιά.

Μετά τα ζώα, τα πουλιά...

Όλος αυτός ο δυναμισμός. Μετά άρχισε πάλι.

Η Μαρία πήγε σε μια συναγωγή

και πήρε μερικά αρχαία εβραϊκά κείμενα που μελοποίησε ο Ένιο.

Ο Χιούστον ήρθε αρκετές φορές. Ο Ντε Λαουρέντις ήρθε αρκετές φορές.

Όλοι έδειχναν πολύ χαρούμενοι.

Πήρα τη δουλειά.

Σε εκείνο το σημείο, ο Ντε Λαουρέντις μου είπε: ''Τι μας ενδιαφέρει το RCA;

Κάνε την ταινία μαζί μου''.

Και είπα: ''Έχω αποκλειστικότητα με την RCA,

Δεν μπορώ να τους κάνω αυτή την αγένεια''.

Πήγα στο RCA και μίλησα με τον πρόεδρο.

Είπα: ''Αυτή είναι μια μεγάλη ευκαιρία για μένα μοναδικό, σπάνιο.

Επιτρέψτε μου να κάνω τη «Βίβλο»».

''Όχι, δεν μπορείς να το κάνεις. Έχεις συμβόλαιο μαζί μας».

Και δεν το έκανα. Φυσικά, δεν το έκανα.

Παρ' όλα αυτά, Η άποψη του Πετράση είναι ξεκάθαρη.

Δηλώνει ότι γράφοντας για τον κινηματογράφο, για εμπορική μουσική,

είναι, για έναν ακαδημαϊκό μουσικό, σαν την πορνεία.

Άρα είναι ηθικά καταδικασμένος.

Ενοχος.

Ενοχος.

Στην αρχή ένιωθα ένοχος,

αλλά σιγά σιγά εξαργύρωσα αυτό το συναίσθημα.

Τόσο πολύ που γράφοντας, Ήθελα την εκδίκησή μου.

Ήθελα να κατακτήσω...

αυτό...

ενοχή.

Ο Gillo Pontecorvo ήθελε να με συναντήσει.

Δεν περίμενα έναν τόσο σημαντικό σκηνοθέτη.

Φοβήθηκα γιατί ήταν διαφορετικός από τους άλλους.

Ήταν μεγάλος τύπος.

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΑΛΓΙΕΡ

Και έγραψα ακόμα και αυτό το κομμάτι...

Ήταν μια από τις παραλλαγές μου για το θέμα του Frescobaldi.

Υπήρχαν τρεις σημειώσεις: Α, Β επίπεδο και Β φυσικό.

Και μετά η αντίθετη κίνηση: F κοφτό, F φυσικό, Ε.

Είναι για αυτά που είχα μάθει.

Αποτελούμαι από όλα όσα ήταν η μουσική,

τη μουσική που σπούδασα.

Λίγο στα αριστερά σας.

Ο Παζολίνι είχε ήδη μια λίστα με ρεκόρ που έπρεπε να βάλω στην ταινία.

Είπε στον Ένιο: «Λοιπόν, μαέστρο,

Θα ήθελα αυτό το μέρος του Μπαχ εδώ.

Είπα, «Με συγχωρείτε, αλλά είμαι συνθέτης που γράφει μουσική,

Δεν δέχομαι τη μουσική των άλλων και βάλε μια ταινία,

αυτό δεν είναι δυνατό.

Πρέπει να αρνηθώ''.

Και είπε: ''Σε αυτή την περίπτωση, κάνε αυτό που θέλεις''.

Έγραψα αυτή την ομοιοκαταληξία,

μεταξύ σοβαρού και αστείου.

υπήρχε ''μουσική από τον Ennio Morricone'' και τραγούδησα...

τραγούδησε, κάπως, ένα γέλιο.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Παζολίνι χρησιμοποιούσε μόνο τη μουσική του Μπαχ.

Στη συνέχεια, μεταπήδησε στον Μορικόνε.

Η μουσική στις πρώτες ταινίες του Σέρτζιο Λεόνε ένιωθα κάτω από αυτό που μπορούσα να κάνω,

επειδή ήμουν σκλάβος στις κακίες του Σέρχιο,

μετά κατέληξα στο θέμα που ήταν το ουρλιαχτό του κογιότ.

Και πήγα...

Είναι δραματικό αλλά διασκεδαστικό, και του άρεσε πολύ.

ΤΟ ΚΑΛΟ

Ο ΑΣΧΗΜΟΣ

ΤΟ ΚΑΚΟ

Ας επικεντρωθούμε στον Ένιο Μορικόνε.

Ennio, κατάλαβες ότι η ιστορία σου είναι μοναδική

στην ιστορία της ιταλικής μουσικής; Δημιουργήσατε δύο best seller μέσα σε δύο χρόνια,

δύο δίσκοι με soundtracks ταινίας

ήταν δύο απίστευτες, τρομερές επιτυχίες.

Ήμουν τυχερός.

Δεν νομίζω. είσαι καλός.

Πήγα να κατασκοπεύσω,

Δωροδόκωσα τον προβολέα,

Πήγα στον αντιγραφέα και προσπάθησε να δει τη βαθμολογία του.

Ακολουθώντας τη δουλειά του, ξέρω είναι ένας καλλιτέχνης που δεν αναζήτησε ποτέ τη φήμη.

Αυτός είναι ο Μαέστρος Μορικόνε.

Μπορεί να μην αναγνωρίσεις το πρόσωπό του, αλλά ξέρεις το όνομά του.

Morricone εξειδικευμένο στη μουσική για ταινίες γουέστερν.

Προφανώς, κάθε γουέστερν από εκείνη την περίοδο ήρθε σε μένα,

και έπρεπε να δουλέψω πάνω τους, γιατί αυτή ήταν η μοίρα μου εκείνη την εποχή.

Μια αστεία ιστορία για τον Ennio:

κάνεις μια ταινία, του τη δείχνεις.

Την πρώτη φορά που βλέπει την ταινία, τον παίρνει ο ύπνος.

Αποκοιμιέται όπως οι πυροβολητές στη Δύση,

που φαινόταν να κοιμάται, αλλά μετά σε πυροβόλησαν πρώτα.

Το είχε παρακολουθήσει πάντως, ήξερε ήδη,

αυτό που είπε ήταν ήδη ακριβώς πάνω στο σημάδι.

''Η Μεγάλη Σιωπή'' του Sergio Corbucci ήταν στο χιόνι...

Όλα στο χιόνι.

Τα άλογα κάλπασαν χωρίς να κάνουν θόρυβο.

Ο πρωταγωνιστής ήταν βουβός.

Ο Κορμπούτσι μου είπε:

''Αυτή είναι η καλύτερη μουσική έχεις δημιουργήσει για μένα».

Είπα: ''Ευχαριστώ Sergio, είναι επειδή μπορείς να το ακούσεις».

Στις ταινίες, μίξη ήχου χωρίς ισορροπία

μπορεί να βλάψει την ταινία και τη μουσική,

που είναι ένα αφηρημένο στοιχείο που προστέθηκε στην ταινία και δεν είναι απαραίτητο.

Αλλά όταν θέλουμε να το ακούσουμε, πρέπει να το αφήσουμε ελεύθερο.

Υπήρξε μια περίοδος που προσπάθησα να μειώσω τις νότες

για να επικοινωνήσει κάτι το κοινό μπορούσε να θυμηθεί.

Είχα μια από τις πρώτες μου ιδέες ενώ πλήρωνα τον λογαριασμό του φυσικού αερίου.

Ήταν το τραγούδι ''Se Telefonando''

που μου ζήτησε η Μίνα.

Και εκεί δοκίμασα οι τρεις νότες για πρώτη φορά.

Ήταν τρεις και σε χρόνο 4/4.

Το άγχος δεν πέφτει ποτέ στην ίδια νότα.

Ήταν μια πολύ σημαντική ανακάλυψη για τονική μουσική,

γιατί έγινε και πιο πιασάρικο.

Βλέπετε, είναι μια άλλη σημείωση.

Οι τρεις σημειώσεις...

είναι πάντα εκεί, αλλά είναι διαφορετικό για κάθε μέτρο.

Θα μπορούσε να επαναλάβει το ίδιο πράγμα χωρίς να το κάνει μπαγιάτικο.

Δεν τα παράτησα ποτέ την εμπειρία με λιγότερες σημειώσεις,

γιατί πάντα μου άρεσε να διασκεδάζω λίγο.

Ο Ένιο ήταν στο πιάνο και μου είπε:

''Τώρα θα σου παίξω δύο θέματα που διασταυρώνονται μεταξύ τους».

Γράφω συχνά δύο θέματα χωρίς να το καταλάβω,

Το ένα θέμα στο άλλο για να τους κάνει πιο ευκίνητους.

Και μου έπαιξε δύο θέματα που διασταυρώνονται μεταξύ τους.

Δεν ντρέπομαι να πω ότι δεν μου άρεσε αυτό το θέμα.

Είπα στον σκηνοθέτη, Peppino Patroni Griffi:

''Θα το απέρριπτα αυτό. Κάνε υπομονή και άκουσέ με».

Και μου είπε ότι ήμουν τρελός.

Το "Love Circle" το βρίσκω εξαιρετικό.

Επειδή είναι μινιμαλιστικό, τι είναι η τάση τώρα στη μουσική.

Ο Peppino είχε δίκιο,

γιατί δεν μπορώ να κρίνω τα δικά μου θέματα.

Γι' αυτό από εκείνη τη στιγμή,

Έβαλα τη γυναίκα μου να ακούσει όλα τα θέματα που έγραψα.

Αν της άρεσαν, Τα έπαιξα για τον σκηνοθέτη.

Οι σκηνοθέτες άκουσαν μόνο τα κομμάτια που άρεσαν στη γυναίκα μου.

Θυμάμαι ότι ο Ένιο δεν ήταν ποτέ μόνος.

Η Μαρία ήταν πάντα με τον Έννιο.

Αυτή η γυναίκα που ήταν μητέρα, σύζυγος και σύντροφος,

αλλά που πρόσεχε το ταλέντο του με υπέροχο τρόπο.

Γιατί είναι θυσία. Για αγάπη, ήταν το πρώτο του χειροκρότημα.

Εκείνη, χωρίς να ξέρει για μουσική, θα μπορούσε να μου δώσει μια ειλικρινή γνώμη,

οπότε αυτό κάνω εδώ και χρόνια.

Δημιούργησε μια αμυντική περίμετρο

ώστε του Ένιο Μορικόνε η ιδιοφυΐα θα μπορούσε να είναι ελεύθερη.

Πάντα αναρωτιόμουν πώς θα μπορούσε ο Ένιο να είναι και τα δύο

μουσικός κινηματογράφου και πειραματικός μουσικός.

Όταν γράφω για ταινίες, είμαι συνθέτης.

Όταν γράφω για τον εαυτό μου Είμαι κάποιος άλλος,

οπότε γίνομαι πολύ ποικιλόμορφος και αντίθετος συνθέτης,

ότι νιώθω σαν να έχω διπλό πρόσωπο.

''Suoni per Dino'', σε σενάριο Ennio Morricone

για τον Dino Asciolla και το μαγνητόφωνο,

εκφράζει μουσικά αυτό που σκέφτεται ο συγγραφέας

για τα ανησυχητικά ζητήματα που προβληματίζουν τη σημερινή κοινωνία.

Του πήραν συνέντευξη: ''Πώς μπορώ συνθέτης σπαγγέτι γουέστερν μουσικής

έχουν αυτή την πειραματική φύση;».

Δεν εγκατέλειψε ποτέ την πειραματική μουσική,

προσπάθησε να το χρησιμοποιήσει ακόμη και σε ταινίες.

Όταν με γνώρισε ο Έλιο Πέτρι για πρώτη φορά μου είπε:

«Δουλεύω μόνο μια φορά με έναν συνθέτη,

οπότε να έχετε κατά νου ότι αυτό είναι το πρώτο και η τελευταία ταινία που θα κάνουμε μαζί».

Δημιούργησα πολύ δύσκολη μουσική,

αλλά ο κύριος χαρακτήρας ήταν ζωγράφος που ήταν υπαρξιακά μπερδεμένος

και ένιωθε σωστό να τηλεφωνήσω η ομάδα αυτοσχεδιασμού Nuova Consonanza,

στο οποίο έπαιζα,

και χρησιμοποιώ την προηγούμενη σύνθεσή μου για 11 βιολιά,

στο οποίο πρόσθεσα κρουστά και γυναικεία φωνή.

Αυτοσχεδιάσαμε μπροστά στην ταινία, σε συγχρονισμό με τα όνειρα του τρελού ζωγράφου,

έτσι χύθηκαν χρώματα, έπεσαν σανίδες,

και η μουσική κατά κάποιο τρόπο αντικατέστησε τους θορύβους.

Η ταινία και η μουσική έτυχαν κριτικής,

αλλά η ταινία απέτυχε.

Ένιωσα υπεύθυνος για αυτή την αποτυχία.

Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στη Φλωρεντία, ένα σκηνικό χέρι ανέβηκε στη σκηνή,

πήρε μια σκάλα και άρχισε να την κουνάει.

Το παλιό ξύλο έκανε έναν ήχο...

Μετά από δέκα λεπτά, αυτός ο άντρας κατέβηκε και έφυγε, η συναυλία τελείωσε.

Το είπα στον Σέρχιο... και κατάλαβε.

Τα πρώτα 20 λεπτά του ''Μια φορά κι έναν καιρό στη Δύση'' είναι συγκεκριμένες μουσικές.

Ήταν το αποτέλεσμα αυτού που συνέβη με τη σκάλα στη Φλωρεντία.

Κατά κάποιο τρόπο, οι θόρυβοι ήταν μουσική.

Αυτός ο χαρακτήρας παίζει φυσαρμόνικα περισσότερο από όσο μιλάει,

άρα είναι φωνή.

Εμπιστεύομαι τόσα πολλά από αυτόν τον χαρακτήρα για τον Ένιο σήμαινε να βάλεις τον εαυτό σου στα χέρια του,

και δεν είναι τυχαίο που ο πατέρας μου δεν δούλεψε ποτέ με άλλον μουσικό.

Είναι μια άκρως σαγηνευτική μουσική.

Σε σαγηνεύει, σε τυλίγει,

κολλάει στο κεφάλι σου.

Μου έδωσαν τη μουσική και μόλις διάβασα και έπαιξα.

Δεν το έκανα πρώτα.

Άκουσα ότι ήταν μια όμορφη μελωδία.

Μουσική που κρατήσαμε ακούγοντας όλη μας τη ζωή.

Έγινε μέρος του υφάσματος της καθημερινότητάς μας.

Οι φωνές, οι ήχοι, οι θόρυβοι ο τόνος, η διάθεση,

οι σύντομες φράσεις.

Ο Ennio τα χρησιμοποιεί για αυτό που είναι.

Οι νότες είναι σαν την κατασκευή υλικά για ένα κτίριο.

Τα τούβλα είναι ίδια σε όλα τα κτίρια, αλλά τα κτίρια δεν είναι ίδια.

Αυτά ήταν τα τούβλα συνήθιζε να χτίζει τους καθεδρικούς ναούς του.

Δεν ήθελα να κατηγορηθώ ως κάποιος που συνθέτει μουσική μόνο για γουέστερν.

Η Lattuada με ενθάρρυνε να γράψει συμφωνική μουσική.

Είναι όλα βιολιά που παίζονται divisi, μετά όλα τα έγχορδα, αλλά κυρίως τα βιολιά.

Και προσπάθησα για πραγματικά συμφωνική μουσική.

Για την ακρίβεια, το πιο δύσκολο κομμάτι μου είναι ένα διαφορετικό.

Το σκορ για το ''The Sicilian Clan'' έκανε μεγάλη προσπάθεια.

Καλησπέρα κύριε Malanese,

Ελπίζω να μην εκπλήσσεσαι να με δεις.

Σου είπα, να έρθεις όταν θέλεις.

Υπάρχει η πρώτη έκθεση του κύριου θέματος...

Και μετά πρόσθεσα ως δεύτερη αντίστιξη το όνομα του Μπαχ.

Το Β είναι για το Β επίπεδο, το Α είναι για το Α, Το C είναι για το C και το H είναι το B φυσικό.

Που είναι ο Μπαχ.

Δημιούργησε μια αντίστιξη που κατάφερε να συνδυάσει

κάθε μέρος με τη δική του φωνή, τα ντραμς, το κοντραμπάσο,

και αερίστε τα όργανα που μπαίνουν.

Αυτό είναι το όνομα του Μπαχ, άλλαξα τη σειρά.

Και πίσω..

Το αστείο

για το θέμα που υποστήριξε το όνομα του Μπαχ, υπάρχει ένα θέμα της Σικελίας.

Με την πρώτη ακρόαση φαίνεται σαν κομμάτι...

αλλά όχι, κρύβεται μια τεράστια ποσότητα γνώσης.

Όλοι οι συνθέτες γοητεύτηκαν από αυτό το B A C H,

αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Οι σημειώσεις δεν είναι πλέον σημαντικές.

Αυτό που είναι σημαντικό είναι τι βγάζει ένας συνθέτης από αυτά.

Τα ονόματα, τα ονόματα!

Είχα ήδη επεξεργαστεί τη μουσική για το ''I Cannibali'' της Liliana Cavani.

Στο ίδιο κτίριο Ο Gillo επεξεργαζόταν το ''Queimada'',

και από μακριά άκουσε μια χορωδία αυτής της μουσικής.

Όταν η Λιλιάνα Καβάνι δεν ήταν εκεί πήγε στην αίθουσα του μοντάζ

και πήρε την κασέτα της με αυτό το κομμάτι,

το έβαλε πάνω από τη σκηνή της παραλίας του και ταίριαζε τέλεια

Αυτή η μουσική στην ταινία μου ήταν αισθητή σαν κοσμικός ύμνος στην ελευθερία.

Τσακωθήκαμε.

Ήθελε να πάρω αυτό το κομμάτι από τη Liliana Cavani και χρησιμοποιήστε το στην ''Queimada''.

Ο εξαντλημένος Gillo μου είπε: ''Ωραία, τότε γράψε μου κάτι παρόμοιο.''

Παρατήρησα, όταν παρακολούθησα Η ταινία του Pontecorvo,

ότι το θέμα ήταν από το ''I Cannibali''.

Ήταν ξεκάθαρο ότι ήταν παρόμοια! Ήταν διαφορετικοί, αλλά παρόμοιοι.

Ήμουν στα διασταυρούμενα πυρά.

Θυμάμαι μια φορά που μου είπε: ''Θέλεις να αυτοσχεδιάσεις τον Abolisson;''

Ακριβώς έτσι, χωρίς καμία προειδοποίηση, καθώς ετοιμαζόμουν να ανέβω στη σκηνή.

Φυσικά!

Η ανθρώπινη φωνή είναι πολύ μαγική, γιατί βγαίνει από το σώμα μας,

χωρίς να χρειάζεται όργανο.

Στα τέλη της δεκαετίας του '60,

Ο Ένιο Μορικόνε ήταν εγγύηση για παραγωγούς και σκηνοθέτες.

Μόνο το 1969, 21 ταινίες με τη μουσική του κυκλοφόρησαν.

Η τεράστια επιτυχία του Ennio έκανε τον κόσμο να ζηλέψει.

Δεν ζήλευαν μόνο, αλλά και τον αντέγραψαν.

Τότε ο φθόνος μετατράπηκε σε συκοφαντία.

''Έκανες 18 ταινίες σε ένα χρόνο, πώς είναι δυνατόν;

Δεν τα έκανες όλα, σωστά;».

Κάθισε έτσι.

Ήταν τόσο γρήγορος στο να γράφει μουσική που φαινόταν σαν να έγραφε ένα γράμμα.

Είχε μια σαφήνεια ιδεών όταν φανταζόταν τη μουσική.

Ήταν ξεκάθαρος, απλός.

Πόσες παρτιτούρες ταινιών συνθέσατε;

Δεν... Δεν μέτρησα ποτέ.

Ήμουν σίγουρος ότι εγώ και ο Έλιο Πέτρι δεν θα ξανασυνεργαζόμασταν,

αλλά μετά με πήρε τηλέφωνο για όλες τις επόμενες ταινίες του.

Για ''Έρευνα πολίτη υπεράνω υποψίας'' Έγραψα λίγο arpeggio.

Κατά τη διάρκεια της μίξης με κάλεσε ο Έλιο και μου έδειξε το πρώτο μέρος.

Και είπα: ''Elio, τι διάολο είναι αυτό;''

Είχε αλλάξει τη μουσική.

Είχε χρησιμοποιήσει τη μουσική που είχα συνθέσει χρόνια πριν για μια φρικτή ταινία.

Ο Έλιο μου είπε: ''Είναι υπέροχο.

Κοίτα, ο Bolkan πρόκειται να σκοτωθεί,

Δείτε πόσο καλά λειτουργεί η χορωδία».

Ruggero Mastroianni, ο συντάκτης, ήταν εκεί στα αριστερά μου.

Είπε: ''Ένιο, δεν βλέπετε ότι είναι εξαιρετικό;».

Και απάντησα: ''Πώς μπορείς σου αρέσει αυτή η μουσική για αυτή τη σκηνή;

Δεν ταιριάζει με αυτό».

σιγά σιγά τα παράτησα.

Του είπα: ''Κάνε όπως θέλεις''.

Τα φώτα άναψαν,

και ο Έλιο είπε κάτι που ακόμα με συγκινεί όταν το σκέφτομαι.

''Δημιουργήσατε την καλύτερη μουσική Θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Θα πρέπει να με χαστουκίσεις στο πρόσωπο».

Μια λαμπρή ιδέα που συνδυάζεται

όλα όσα είχε κάνει μέχρι τότε ο Ένιο

και αυτό τον εκτοξεύει προς το μέλλον του είναι ''Έρευνα Πολίτη''.

Τραυματίστηκα από την ''Έρευνα''.

Κατάλαβα ότι ήταν δυνατό να δημιουργήσει πολύ διαφορετική μουσική

από ό,τι έκανε μέχρι τότε ακόμη και ο Μορικόνε.

Θυμάμαι τη μουσική περισσότερο από την ταινία.

Στην πραγματικότητα, η μουσική κουβαλάει την ταινία.

Εφηύρε ένα μουσικό σχήμα που είναι η κινηματογραφική μουσική.

Μπορεί να είναι ο εφευρέτης της κινηματογραφικής μουσικής.

Πώς θα με σκοτώσεις αυτή τη φορά;

Θα σου κόψω το λαιμό.

Αυτή η μουσική άρεσε στον Κιούμπρικ και με φώναξε για το "A Clockwork Orange".

Του άρεσε τόσο πολύ αυτή η μουσική ότι ήθελε να του κάνω μια μίμηση.

Συμφωνήσαμε, αλλά ο Κιούμπρικ κάλεσε τον Λεόνε,

που δεν μπορούσα να το κάνω γιατί δούλευα.

Ο συνθέτης μου Ennio Morricone εργάζεται σε

Η ταινία μου ονομάζεται: ''Μια γροθιά δυναμίτη.''

Αλλά δεν ήταν αλήθεια. Ανακατεύω το ''A Fistful of Dynamite''.

Η μουσική έγινε,

οπότε ο Κιούμπρικ με παράτησε χωρίς καν να καλέσει.

Είναι η μόνη μου λύπη για μια ταινία που δεν δούλεψα.

Ένα, δύο, ένα δύο τρία τέσσερα.

Ονειρευόμουν να είμαι σε ένα θέμα Morricone.

Υπέροχο, ουάου.

Αντίθετα, όμως, υπήρχαν τέσσερα άτομα στο στούντιο ηχογράφησης.

Πέρασε λοιπόν μια σκηνή και είπε...

Έδωσε οδηγίες και μετά ηχογράφησε...

Ο Ένιο ανέπτυξε πολλαπλά σκορ

και τα δοκίμασε σε ένα συγκεκριμένο είδος ταινίας θρίλερ.

και iriad mam oui σε ένα συγκεκριμένο είδος ταινίας θρίλερ.

Με κοίταξε λίγο θυμωμένος,

και ρώτησε: ''Τι είναι αυτά;''

Του είπα: ''Είναι δίσκοι... Σε περίπτωση που χρειαστούμε έμπνευση...''

''Πετάξτε τα.''

Παρακαλώ, ανοίξτε!

Πειραματίστηκα με στυλ γραφής που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ.

Έγραφε μουσική σε παρτιτούρες, σε strips.

Μουσικοί στο στούντιο αυτοσχεδιασμένο στο περίγραμμα του Ennio,

έπαιζε τρομπέτα...

Με βάση αυτό που συνέβαινε στην οθόνη

έδειξε τον αριθμό της ταινίας που θα παιχτεί

από συγκεκριμένο μουσικό.

Λοιπόν, βάζω εκείνον να ξεκινήσει, μετά έχω εκείνη να ξεκινήσει,

και όλοι χρειάζονται να έχουν έτοιμο το όργανό τους

να ξεκινήσει ανά πάσα στιγμή, γιατί δεν είναι γραμμένο.

Όταν λοιπόν ένας σκηνοθέτης έλεγε, ''Αυτό είναι καλό'',

Δεν θα μπορούσα να το ξανακάνω με τον ίδιο τρόπο.

Αυτό μου επέτρεψε να το κάνω το απροσδόκητο στις ταινίες.

Μετά την τρίτη ταινία, Ο Σαλβατόρε, ο πατέρας του Ντάριο,

μου είπε: ''Τι κάνεις; Είναι η ίδια μουσική».

Είπε: ''Έκανες η ίδια μουσική για τρεις ταινίες».

Δεν ήταν αλήθεια.

Ο Ένιο υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας: ''Δεν κάνω την ίδια μουσική''.

Αλλά φαινόταν το ίδιο.

Γιατί παράφωνη μουσική αποσταθεροποιεί τις αισθήσεις.

Αλλά εφάρμοσα αυτή την ιδέα σε άλλες ταινίες.

και έφτασε στην 23η πολλαπλή βαθμολογία.

Ίσως σε κάποιο σημείο το παράκανε λίγο.

Άρχισε να δέχεται τις πρώτες του απορρίψεις ή προειδοποιήσεις, γιατί του είπαν:

''Ένιο, αν συνεχίσεις να γράφεις έτσι, δεν θα έχεις πια δουλειά».

Προφανώς άλλαξα τον τρόπο γραφής μου.

Ο Μορικόνε ήταν ήδη ένας μύθος.

Η Joan Baez ήταν μία από τα μεγαλύτερα σύμβολα της αμερικανικής νεολαίας.

Ο Ένιο μιλά αγγλικά, κάπως,

και ο Baez μιλάει ιταλικά, κάπως,

αλλά η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα.

Τραγούδησε σε ένα προσωρινό πιάνο και ντραμς,

οπότε έβαλα την ορχήστρα πάνω από τη φωνή της.

Και μου είπε:

''Κανείς, χωρίς να με ξέρει άμεσα,

θα μπορούσε να είχε γράψει σε αυτό ακριβώς το σημείο από το καλύτερο φωνητικό μου εύρος».

Είπε: ''Είναι ένα θαύμα''.

Αυτό το τραγούδι έγινε σύντομα επιτυχία

και αναρωτιόμασταν συνεχώς: ''Γιατί; Πώς ήταν δυνατό αυτό;''

Το γεγονός ότι οι μελωδίες μου είχαν επιτυχία

δεν σημαίνει ότι έκανα λάθος να είναι ενάντια στην παραδοσιακή μελωδία.

Νομίζω ότι είμαστε έξω από μελωδικούς συνδυασμούς.

Υποτίθεται ότι ο Ένιο Μορικόνε δεν αγαπά τη μελωδία.

Το είπε.

Είναι όμως μουσικός με μια πολύ δυνατή μελωδική φλέβα,

που βγαίνει τόσο περισσότερο προσπαθεί να το καταπιέσει.

Μελωδία; Κάποιος που είναι τόσο καλός στη δημιουργία του δεν μπορείς να το περιφρονήσεις.

Λέει ψέματα.

Αλλά ίσως, είναι σε αυτό που μπορούσαμε αποκαλούν περιπαικτικά τον συνθέτη σχιζοφρένεια,

αυτό βρίσκεται αυτή η εντελώς διαφορετική σπίθα.

Ένας από τους κανόνες του είναι αυστηρότητα που εφαρμόζεται στη δημιουργία,

και το ότι παίζει σκάκι το αποδεικνύει.

Δηλαδή ζει σε έναν μαθηματικό, γεωμετρικό κόσμο.

Είναι σχεδόν υπερβατικό, πνευματική προσέγγιση.

Τα κομμάτια του με τη μεγαλύτερη απήχηση παίζουν σε μια εξαντλητική ένταση,

του οποίου η επίλυση είναι σχεδόν εκστατικό για τον θεατή.

Εγώ ο ίδιος έπρεπε να τα παρατήσω στην αναλυτική ακρόαση

και απλά αφήστε.

Η μουσική του κάνει τον καθένα μας να νιώθει σαν να γράφτηκε κρυφά για εμάς.

Γιατί οι άνθρωποι θυμούνται τη μουσική του Μορικόνε;

Γιατί όταν το ακούς δεν μπορείς να το ξεχάσεις.

Το κεφάλι μου είναι γεμάτο μουσική, κάτι θα πρέπει να γράψω,

τότε έχω μια ενδιαφέρουσα, σημαντική ιδέα.

Έτσι, συχνά φαίνομαι συγκρατημένος, σαν κάποιον που δεν του αρέσει να μιλάει.

Είναι πολύ συνεσταλμένος άνθρωπος,

με μια βαθιά αποφασιστικότητα.

Το να του μιλάς λοιπόν για μουσική είναι να μιλήσει με την άβυσσο μέσα του.

Πιστεύει στη μουσική του,

ότι δεν είναι ποτέ υπηρέτης της εικόνας.

Μάλιστα, ο Ennio λέει: ''Είμαι σαν χαμαιλέοντας,

Αλλάζω χρώμα ανάλογα για τον σκηνοθέτη με τον οποίο συνεργάζομαι,

αλλά είμαι πάντα ο εαυτός μου».

Νομίζω ότι πάντα προσπαθούσε να καταλάβει

ο σκηνοθέτης με τον οποίο ήταν και μετά να δουλέψουν στην ψυχή τους.

Από αυτή την άποψη, Ο Ένιο ήταν καλός ψυχολόγος,

γιατί για να μπορέσει να αντιμετωπίσει με προσωπικότητες που ήταν τόσο περίπλοκες

και μερικές φορές τόσο προβληματισμένος, πρέπει να είσαι πολύ καλός ψυχολόγος.

Με τον Παζολίνι και τους άλλους σκηνοθέτες με τους οποίους συνεργάστηκε

πάντα έβρισκε τον τρόπο να εκφράζεται.

Είναι πραγματικά λεξικό.

Αν δέκα καλοί συνθέτες συνεργαστείτε με τον ίδιο σκηνοθέτη

και να γράψω για την ίδια ταινία,

θα γράψουν όλοι πολύ διαφορετική μουσική.

Αυτός ο δραματικός συλλογισμός σημαίνει

πόσο δύσκολο είναι να γράφεις παρτιτούρες ταινιών.

Γιατί αν υπάρχουν τόσες πολλές λύσεις,

το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς ενός συνθέτη είναι:

ποια είναι η σωστή μουσική, ποιο ταιριάζει καλύτερα;

Αυτή είναι η αγωνία του συνθέτη.

Για το ''Allonsanfan'' είπαμε: ''Έννιο, στο τέλος υπάρχει χορός.

Χρειαζόμαστε μουσική για να το γυρίσουμε».

Μας έκανε τη συνοδεία.

Και μας άρεσε πολύ.

Σκεφτήκαμε λοιπόν αυτή τη συνοδεία ήταν η μουσική του χορού.

Και γύρισαν την ταινία με αυτόν τον ρυθμό.

Αλλά όταν μοντάρουμε μια ταινία,

δεν μπορούμε να προχωρήσουμε χωρίς μουσική.

Συγκεντρώσαμε λοιπόν την πιο ποικίλη μουσική,

οι πιο διαφορετικοί μουσικοί.

Τότε ο Ένιο ήρθε να δει το μοντάζ και είπε: ''Αυτό είναι καλό, αλλά γιατί είμαι εδώ;''

Και έφυγε.

Να μιμείται τη μουσική των άλλων.

Δεν μου άρεσε που δεν μπορούσα να σκεφτώ μόνος μου.

Δεν μου άρεσε ποτέ.

Κατεβήκαμε τρέχοντας τις σκάλες.

''Όχι, πρέπει να το κάνεις.''

''Δεν το κάνω''.

Τελικά δέχτηκα, αλλά θα δημιουργήσω τη μουσική μόνος μου.

Όταν ήμασταν στο στούντιο ηχογράφησης για τον τελικό χορό,

Ο Ένιο είπε: ''Σου ετοίμασα μια μελωδία''.

''Οχι! Δεν θέλουμε μελωδία. Μας αρέσει έτσι, Ένιο».

''Απλώς άκου.''

Πηδήσαμε πάνω του, γιατί ήταν ακόμα καλύτερα.

Ο διευθυντής επιβλέπει τα πάντα:

σενάριο, σκηνικά, κοστούμια,

υποκριτική, φώτα, καδράρισμα.

Όχι όμως η μουσική.

Κάθισε στο πιάνο και έκανε τη μελωδία με τη φωνή του...

Έχω κακή φωνή, σίγουρα δεν είναι καλό.

Μου έπαιζε λίγη μουσική στο πιάνο, αλλά δεν κατάλαβα τίποτα.

Ο σκηνοθέτης δεν μπορούσε να ξέρει την ενορχήστρωση που θα κάνω.

Δεν τόλμησα να αμφιβάλλω αυτό που αυτοσχεδίασε ο Μορικόνε στο πιάνο,

Ήξερα ότι αυτός ο ήχος θα γινόταν χορδές, άνεμοι.

Ένας σκηνοθέτης δεν μπορεί να καταλάβει το τελικό αποτέλεσμα από μια περιγραφή.

Δεν μπορείς να περιγράψεις τη μουσική, χρειάζεται να ακούγεται.

Κάποιες ταινίες με ενέπνευσαν αμέσως

να γράψω μια συγκεκριμένη μουσική, ενός συγκεκριμένου τύπου.

Κατά την πρώτη προβολή του ''1900'', μια πρόχειρη κοπή,

Ο Ένιο ξεκίνησε γράφοντας αμέσως το θέμα.

Ήταν σκοτεινά, έτυχε να έχω ένα κομμάτι χαρτί και άρχισα να γράφω σημειώσεις.

Το έγραψα.

Φαινόταν σαν να δημιούργησε, με μουσική, παράλληλη ταινία.

Ο Ennio κινείται μέσα στη μουσική.

Δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να σου δώσει.

Αν, ενώ ηχογραφεί, του πείτε:

''Γιατί δεν το κάνεις αυτό σε ένα κομμάτι που μοιάζει με τον Βέρντι;

Το ταλέντο του αναβλύζει αμέσως.

Μπορεί να δημιουργήσει αμέσως ένα τραγούδι σαν τον Βέρντι και αναρωτιέσαι από ποια όπερα είναι.

Αλλά δεν είναι όπερα.

Είναι ο Ennio.

Το ''1900'' δέχτηκε έντονη κριτική

και κάποιος έκανε λάθος και στη μουσική.

Ο Ζουρλίνι με πήρε τηλέφωνο και μου είπε:

''Θα γράψω ένα άρθρο προς υπεράσπισή σας''.

Ήταν πολύ ωραίο εκ μέρους του.

Τα Τάρταρα είναι τα όνειρα της νεολαίας που χάνονται.

Σε κάποιο σημείο ήθελε ο Ζουρλίνι για να ακούσω τα θέματα, έτσι έπαιξα με το πιάνο...

Και είπε: ''Φτάνει, είναι καλό''.

Είναι απίστευτο να μην ξέρεις πώς αναπτύχθηκε το θέμα,

ούτε καν η ενορχήστρωση, δεν ήξερε τίποτα.

Αλλά όταν ένας σκηνοθέτης σε εμπιστεύεται, σε εμπιστεύεται.

Αντίο, Drogo.

Επινόησα το κομμάτι με τις πέντε πολεμικές σάλπιγγες

που υποδήλωνε ότι ερχόταν στρατός

αλλά δεν το έκανε.

Την τελευταία φορά που έπαιξα τρομπέτα

ήταν όταν ο Gillo Pontecorvo παντρεύτηκε στο Campidoglio.

Με ρώτησε αν μπορούσα παίξτε τη γαμήλια πορεία.

Πήρα την τρομπέτα, παρόλο που δεν είχα εξασκήθηκε για πολύ καιρό και έπαιξε...

Στην τρομπέτα. Ήταν πολύ χαρούμενος.

Ο Τέρενς Μάλικ ήταν σημαντικός σκηνοθέτης για μένα.

Πήγα να δω την ταινία

και όταν επέστρεψα στην Ιταλία Έγραψα 18 ιδέες.

Όταν αναλύσαμε την ταινία,

με έβαλε να δημιουργήσω ένα κομμάτι αυτό ήταν πραγματικά σημαντικό για μένα.

Ήταν ένα είδος συμφωνίας της φωτιάς.

Δεν είχα ποτέ επιστολική σχέση σαν αυτόν που είχα μαζί του.

Ένας μουσικός κινηματογράφου έχει να μπορείς να κάνεις οτιδήποτε,

από συμφωνίες μέχρι δημοφιλή τραγούδια.

Άκου, γλυκιά μου, το μόνο που έπρεπε να κάνεις, το έκανες;

Ο Σέρτζιο Λεόνε παρήγαγε τις πρώτες μου ταινίες.

Κατά την παραγωγή του ''Un Sacco Bello'', ο Λεόνε του είπε:

''Θα έπρεπε να κάνεις κάτι σαν την Τιτίνα,

αλλά πιο γλυκό, περισσότερο σαν Τσάπλιν».

Ο Μορικόνε είπε: ''Άκου, είναι καλύτερα αν μου δώσεις το σενάριο.

Θα το διαβάσω και θα το καταλάβω».

Μαέστρο, τι θέλεις να κάνω για σένα;

Και εκείνος απάντησε: "Αγάπη, αγάπη."

Επιστρέψαμε δύο μέρες αργότερα.

Ο Μορικόνε έπαιξε πέντε ή έξι νότες.

Ο Λεόνε είπε στον Μορικόνε:

''Βλέπω; Σου έδωσα μια καλή συμβουλή».

''Αλλά αυτή είναι η Τιτίνα, τι σχέση έχει η Τιτίνα με αυτό;».

''Όχι, αλλά είναι εκεί γύρω.''

Θυμάμαι όταν ήρθε ο Μορικόνε και ο Λεόνε είπε:

''Θέλω αυτό το φλάουτο στο τηγάνι σε όλη την ταινία.''

Ο Μορικόνε απάντησε: ''Θα το χρησιμοποιήσουμε όπου είναι σωστό, Σέρχιο.

Δεν μπορείς να βάλεις το φλάουτο του τηγανιού σε όλα».

''Αλλά το τηγάνι φλάουτο είναι...''

''Να φροντίσω να βάλω το τηγάνι φλάουτο για καλή χρήση».

Ο Ένιο και ο Σέρχιο ήταν σύντροφοι στη ζωή.

Ο Σέργιος πήγε κοντά του να του το πει για τις ταινίες που ήθελε να γράψει.

Η συνεργασία με τον Σέργιο ξεκίνησε όταν μου περιέγραψε την ταινία.

Μου το περιέγραψε με μεγάλη λεπτομέρεια, εξηγώντας ακόμη και το καδράρισμα.

Νομίζω ότι ο πατέρας μου εξαρτιόταν από τη μουσική του Ennio,

και ήθελε οι ταινίες του να εξαρτώνται από τη μουσική.

Η μουσική στις ταινίες του πατέρα μου ήταν πολύ περισσότερο από ένα soundtrack.

Ουσιαστικά ήταν ο διάλογος της ταινίας.

Συχνά ο Σέρχιο με έκανε ξεκινήστε να γράφετε κάποια μουσικά θέματα

πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα.

Θυμάμαι τον Ένιο να παίζει τη μουσική από το ''Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική''

πολλά χρόνια πριν γυριστεί η ταινία.

Εκείνα τα χρόνια ο Σέρχιο είχε πολλές αμφιβολίες

και μερικές φορές ρωτούσε: ''Επιτρέψτε μου να ακούσω το άλλο θέμα.''

Ήταν ένα θέμα φτιαγμένο από σιωπές και παύσεις...

πράγματα που αγαπώ.

Είναι ένα θέμα που έγραψα, στην Αμερική,

για την ταινία ''Endless Love'' του Zeffirelli.

Για μια συγκεκριμένη σκηνή, μου είπε:

''Εδώ είναι γραμμένο ένα τραγούδι από άλλον συνθέτη».

Έτσι αρνήθηκα να κάνω αυτή την ταινία, γιατί είχε ένα τραγούδι κάποιου άλλου.

-Και δεν είμαι εντάξει με αυτό. -Ο μπαμπάς ρωτούσε συχνά τον Ένιο

να του φέρει ακόμα και τα πεταμένα θέματα. Τα αχρησιμοποίητα.

Τον έβαλα να ακούσει το θέμα του Zeffirelli που έγινε το θέμα της Ντέμπορας.

Το λάτρεψε.

Και πρέπει να πω ότι μου αρέσει ακόμα.

Χωρίς αυτή τη μουσική...

Δεν μπορούσα να το φανταστώ αλλιώς.

Αν έπρεπε να δω την ταινία χωρις να ακουσω αυτη τη μουσικη...

Ο Leone ήθελε τη μουσική του Ennio να ηχούν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Και αυτό ακόμη και τα ηχεία θα διέδιδε τη μουσική του Ennio.

Οι ηθοποιοί γύρισαν τις σκηνές τους με τη μουσική υπόκρουση.

Στο πλατό υπήρχε Η μουσική του Μορικόνε. Ήταν τρελό.

Κάμερα.

Ready, mark, 144, 18 take one.

Δράση.

Ακούγοντας τη μουσική κατά τη λήψη επηρέασε τους πάντες.

Επηρέασε τους ηθοποιούς, το συνεργείο.

Νιώθεις σαν να έχεις ήδη,

δεν θα έλεγα είδα την ταινία, αλλά την ένιωσα.

Μεγάλοι ηθοποιοί όπως ο Ντε Νίρο, που είναι πολύ προσεκτικοί στη ζωντανή ηχογράφηση

με τη μουσική υπόκρουση, είπε: ''Κρατάω τη μουσική, με βοηθάει''.

Στον τομέα της μουσικής με ψηλά φρύδια, Ένιο Μορικόνε

ήταν γνωστό όνομα αλλά δεν προκάλεσε κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Αλλά αυτός ήταν ο κόσμος μου.

Οι μεγάλοι ακαδημαϊκοί μουσικοί της προηγούμενης γενιάς

δυσκολεύτηκαν να αναγνωρίσουν Το ταλέντο του Ένιο Μορικόνε.

Υπό αυτή την έννοια, η οριστική αποκάλυψη ήταν το ''Μια φορά κι έναν καιρό στην Αμερική''.

Αυτή η μουσική δεν μπορεί να γραφτεί από κάποιον που δεν είναι βαθιά μουσικός.

Εδώ, η μουσική του με γοήτευσε σε υψηλότερο επίπεδο.

Είναι μια μουσική που δεν το κάνει περνούν τα πράγματα επιφανειακά.

Αλλά μπαίνει μέσα, τα δημιουργεί.

Και όταν κατάλαβα ότι, τότε κατάλαβα και τον Μορικόνε.

Όχι πριν.

Ο Μπόρις Πορένα έγραψε στον Ένιο μια επιστολή συγγνώμης.

Αλλά δεν ήταν μια συγγνώμη από τον Μορικόνε. Ήταν μια συγγνώμη σε μια ιστορική περίοδο

στον εαυτό του, στον...

γιατί δεν μπορώ να το καταλάβω,

γιατί είσαι τόσο τυφλός, τόσο κουφός μπροστά στη δύναμη της ιδεολογίας.

Ανήκε σε άλλο κόσμο. Ουσιαστικά τον είχε σνομπάρει.

Και πήρε λίγο χρόνο πριν από πολλούς από αυτούς...

θα υποκλιόταν... στη μεγαλοφυΐα του.

Όταν διάβασα αυτό το γράμμα στον Ένιο,

σηκώθηκε όρθιος

και έκλαψε. Απελευθερωμένος, κατά κάποιο τρόπο.

Θυμάμαι όταν βγήκα της ταινίας, είπα: ''Φτου...

κάτι υπάρχει εδώ

αυτό υπερβαίνει αυτό που συνήθως σκεφτόμαστε ως μουσική για ταινίες».

Θρηνούσα για τη σφαγή των Ινδών και των Ιησουιτών.

Αλλά η ταινία ήταν τόσο όμορφη, χωρίς μουσική.

Θα μπορούσα μόνο να το καταστρέψω.

''Δεν χρειάζεσαι μουσική για αυτήν την ταινία''.

''Όχι, αδύνατο!

Το ''The Mission'' έρχεται σε μια συγκεκριμένη στιγμή στη ζωή του Ennio

στην οποία αποφάσισε να εγκαταλείψει την κινηματογραφική μουσική.

Και αυτή η ταινία έρχεται με έκπληξη

στην υπαρξιακή του απόφαση.

''Αυτό είναι ο Ένιο''

''Νόμιζα...

Έχω μια μικρή ιδέα''.

Είναι πολύ περίεργο, η συμπεριφορά μου γραπτώς ''The Mission''.

Σχεδόν δεν το έλεγξα.

Έγραψα αυτή τη μουσική χωρίς να ελέγχω τον εαυτό μου.

Για ένα κομμάτι απόλυτης μουσικής

Ο Ένιο μπορούσε να γράψει ακόμη και για ένα χρόνο.

Και μια παρτιτούρα σαν το ''The Mission'' δύο μήνες.

Εδώ, αυτό είναι ένα άλλο παράδειγμα από τα μυστικά δωμάτια του Ennio.

Δηλαδή βλέπεις κάτι αρκετά εκπληκτικό.

Πρώτα έγραψα το θέμα του όμποε.

Επειδή όμως η ταινία διαδραματίζεται το 1750

Κι εγώ επηρεάστηκα από τα στολίδια της εποχής.

Το διπλό μόρντεν, το διπλό γκρουππέτο

η acciaccatura, η appoggiatura. Όλα αυτά τα στοιχεία

που εμπλούτιζε τη μελωδία.

Mordent...

Acciaccatura..

Οι μόρφοι.

Και φαινόταν σωστό να δώσει στην ταινία ένα μοτέτο.

Ακολουθώντας τους κανόνες της Β' Συνόδου του Βατικανού.

Και μετά..

το εθνοτικό θέμα των Ινδιάνων... μια πρωτόγονη μουσική.

Μέσα στο μοτέτο λοιπόν

Έγραψα ένα άλλο θέμα,

ένα ρυθμικό.

Το καταπληκτικό

είναι αυτό το θέμα του όμποε

συνδυάστηκε με το μοτέτο.

Το θέμα του μοτέτο συνδυάστηκε με το εθνοτικό κομμάτι.

Το εθνοτικό κομμάτι θα μπορούσε να συνδυαστεί με το θέμα του όμποε.

Και τα τρία λοιπόν θέματα μπορούσαν να συνδυαστούν μαζί.

Όλα αυτά έγιναν άθελά τους.

Σχεδόν σαν να υπήρχε κάτι

που μου το πρότεινε, η μουσική... η λογική της.

Χέρμπι Χάνκοκ.

Καλός μουσικός της τζαζ, καλός συνθέτης, καλός πιανίστας. Δεν το αμφισβητώ.

Αλλά ο κύριος χαρακτήρας έπαιξε υπάρχοντα κομμάτια.

Η μουσική λοιπόν ήταν μισό ρεπερτόριο

και δεν έπρεπε να είναι στην κατηγορία Πρωτότυπη Μουσική.

Όταν μάλιστα ανακοινώθηκε το Όσκαρ

το κοινό διαμαρτυρήθηκε.

Έφυγα γρήγορα.

Ήταν ο καλύτερος. Όλοι ήξεραν ότι ήταν ο καλύτερος.

Ωστόσο, δεν το πήρε τις αναγνωρίσεις που του άξιζαν.

Γιατί τελικά, δεν τον καταλάβαιναν.

Εναλλάσσετε μουσική ταινίας

και συνθέσεις μουσικής δωματίου.

Αύξησα αυτή τη δραστηριότητα εδώ και λίγο καιρό.

Το είχα παρατήσει για τις ταινίες αλλά τώρα το ξανακάνω.

Επίσης γιατί δεν θέλω να πεθάνω δουλεύει μόνο για τον κινηματογράφο.

Για χρόνια μέχρι τώρα

εργάστηκε και ως συνθέτης της καλλιεργημένης μουσικής.

Με συνθέσεις μεγάλης αξίας, υψηλού καλλιτεχνικού και αισθητικού επιπέδου.

Η Πετράση ήταν στην πρώτη σειρά σε μια από τις συναυλίες του Ennio.

Και βλέποντας τον Ένιο με τόσο σεβασμό

του κυρίου του, ήταν ξεκάθαρο ότι δεν θα έκοψε ποτέ πραγματικά τον ομφάλιο λώρο.

Όταν του τηλεφώνησε ο παραγωγός Φράνκο Κρίσταλντι να του προσφέρει το ''Cinema Paradiso'',

Ο Ένιο στην αρχή είπε όχι.

Ο Φράνκο μου τηλεφώνησε λίγο μετά. Είπε: ''Διαβάστε το σενάριο.

Και μετά θα μου πεις''.

Το τηλέφωνο του σπιτιού χτύπησε.

''Είμαι ο Ένιο Μορικόνε, μπορούμε να βρεθούμε;''

Παρακαλώ.

Πήγα εκεί, πολύ ενθουσιασμένος.

Με ρώτησε αν ήθελα Σικελική μουσική, λαϊκή μουσική.

Δεν σκέφτηκα κάτι τέτοιο.

Μετά με κοίταξε

και είπε: ''Θα κάνω την ταινία''.

Ήταν το ''Cinema Paradiso''.

Και μου άρεσε πάρα πολύ που το έκανα.

Ήταν ένα μάθημα ζωής.

Επειδή ο Ένιο με αντιμετώπιζε ως ίσο, και ήμουν απλά ένας νεοφερμένος.

Ενώ το έκανε ήδη 350 από τις 500 ταινίες του.

Και όσο περισσότερο αναζητούσε να ξεφύγει από τον κινηματογράφο

τόσο περισσότερο τον κυνηγούσε ο κινηματογράφος.

Για τους «Άθικτους»,

Έγραψα όλα τα θέματα στη Νέα Υόρκη και ο Ντε Πάλμα ήταν πάντα ενθουσιώδης.

Η τελευταία μέρα που έπρεπε να πούμε αντίο

με εκπλήσσει και λέει: ''Χρειάζομαι ένα θριαμβευτικό κομμάτι για την αστυνομία''.

Λέω: ''Εντάξει, θα το γράψω στη Ρώμη και μετά θα σου το στείλω''.

Του έστειλα εννέα demo, με ένα γράμμα όπου έλεγα:

''Παρακαλώ μην επιλέγετε τον αριθμό έξι.

Γιατί είναι πραγματικά αυτός που μου αρέσει λιγότερο''.

Ποιο διάλεξε; Νούμερο έξι.

Το μεγαλείο του Ennio πηγάζει από

όχι μόνο η μουσική γράφει για μια συγκεκριμένη σκηνή,

αλλά και την προσέγγισή του στη σκηνή.

Όταν εκπροσωπεί τη βία, δεν ταιριάζει με την εικόνα.

Είναι τελείως αποστασιοποιημένος.

Γεια σου ικανότητα ψέματα στο να σου δείξω μια άλλη άποψη.

Με τη σκηνή στο σταθμό, Αποφάσισα να βάλω βαλς.

Αυτό το βαλς με το καριλόνι, μου έδωσε την ευκαιρία

να αλλάξει ελαφρώς η πολύ τεταμένη εξέλιξη της σκηνής.

Ο Ντε Πάλμα δεν συμφώνησε.

Όμως, όπως κάνουν πολλοί σκηνοθέτες, το δέχτηκε.

Λίγους μήνες αργότερα πήρα δήλωση που έκανε σε εφημερίδα.

Λέγοντας ότι η επιλογή μου ήταν σωστή, και είχε...

το επέκρινε.

Μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση και μεγάλη επαγγελματική ειλικρίνεια.

Ο Ένιο Μορικόνε πήρε την υποψηφιότητα για τρίτη φορά.

για αυτήν την ταινία του Ντε Πάλμα.

-Είσαι ενθουσιασμένος, Μαέστρο. -Δεν ενθουσιάζομαι πια με αυτό.

Την τρίτη φορά το έχω συνηθίσει. Στην πραγματικότητα, είμαι σίγουρος ότι δεν θα το πάρω.

Γιατί μου αρέσει το σκάκι;

Γιατί διδάσκει τον αγώνα της ζωής.

Η αίσθηση της αντίστασης.

Η επιθυμία για βελτίωση.

Αντίσταση σε αντίθετα πράγματα όπως αυτό που προέρχεται από τον αντίπαλο.

Όποιος προσπαθεί να κερδίσει και εγώ προσπαθώ να κερδίσω.

Με τρόπο μη αιματηρό.

Ήθελε να ξανακάνω το ίδιο.

Το πρόβλημα είναι ότι ο Ennio, σε σύγκριση με εμάς τους σκηνοθέτες και τους μοντέρ,

έχει πιο ενδιαφέρουσα ικανότητα για την ερμηνεία του κινηματογράφου από εμάς.

Για να βρείτε μια ιδέα αμέσως

σημαίνει ότι είναι συνδεδεμένο με την ταινία.

Με τις εικόνες υπάρχει ένας πραγματικός γάμος, σαν έρωτας με την πρώτη ματιά.

Μερικές φορές αυτό δεν συνέβαινε.

Και ήταν πολύ δύσκολο για μένα.

Κατά τη διάρκεια του "Sostieene Pereira", ήταν πολύ στενοχωρημένος για αυτή την ταινία.

Ο Ένιο λέει: ''Δεν ήξερα πού να απευθυνθείτε για να βρείτε μια ιδέα.

Μια μέρα, ακριβώς κάτω από το σπίτι του Ennio

έγινε διαδήλωση με κόσμο να χτυπάει τύμπανα.

Έγινε απεργία και άκουσα τα περίφημα κρουστά...

Πήρα αυτό το ρυθμό και το χρησιμοποίησα για όλη την ταινία.

Άκου, αγόρι, κάτσε.

Οι Δέκα Εντολές δεν το λένε. Αλλά το λέω.

Οι λόγοι της καρδιάς...

είναι τα πιο σημαντικά.

Παίρνει τη ρυθμική φόρμουλα του '68.

''Ce n'est qu'un ντεμπούτο Continuons le Combat'',

Το μεταμορφώνει στο πλαίσιο του μουσικού μέρους.

Και γίνεται αποφασιστικότητα του Περέιρα.

Αυτοί οι ρυθμοί

του έδωσε τη συμβολή να κάνει μουσική

που περιείχε κάτι... επαναστατικό.

Είπα: ''Θα ήθελα ένα τραγούδι από εκείνη την εποχή''. ένα είχα βρει. Τότε ήταν που μαλώσαμε.

Όμως είχε δίκιο. Είχε δημιουργήσει ένα υπέροχο τραγούδι.

Κατά τη γνώμη μου, ένα σκορ πρέπει να έχει νόημα από μόνο του

Για να παρέχει μια καλή υπηρεσία στην ταινία στην οποία εφαρμόζεται.

Μπορεί να ξυπνήσει στην ψυχή σου

ενέργειες που δεν ήξερες ότι είχες και που κοιμόντουσαν.

Κατά τις συνεδρίες με την ορχήστρα

μπήκε στην αίθουσα ελέγχου και πετάχτηκε στον καναπέ.

Και μπορούσε να κοιμηθεί για 20 δευτερόλεπτα, σαν τον Ναπολέοντα.

''Μην ενοχλείτε τον Μαέστρο, κοιμάται''.

Σε 20 δευτερόλεπτα ήταν έτοιμος, και ήταν πίσω εκεί μέσα.

Διεύθυνση σαν λιοντάρι.

Για το ''The Legend of 900''

άρχισε να συνθέτει τα θέματα ενώ έγραφα το σενάριο.

Πήγαμε χέρι-χέρι διαβουλεύονται συνεχώς ο ένας τον άλλον.

Ακόμη και κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Ήταν σαν, για κάποιο μυστηριώδη λόγο,

Ο Ένιο αναγνώρισε με τον χαρακτήρα του νεαρού πιανίστα

που δεν θα τα είχε εγκαταλείψει ποτέ το πλοίο της μουσικής του.

Στο κύμα θλίψης στη Νέα Υόρκη, Ο Ένιο Μορικόνε συνέθεσε...

Η συμφωνία που έχει αφιερώσει ο Ennio Morricone στην τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Ήταν μια σύνθεση γεννήθηκε κάτω από τον τραγικό αντίκτυπο

της επίθεσης στους Δίδυμους Πύργους.

Στη μνήμη όλων των σφαγών στην ανθρώπινη ιστορία.

Μεγάλη ορχήστρα

μια χορωδία, κάποιος που λέει λίγα λόγια

και αυτές οι κασέτες έθνικ μουσικής.

Δείτε πόσοι κλάδοι είναι μαζί.

Ακούγοντας αυτή τη μουσική, ένιωσα

όλα όσα είδαμε στα σπίτια μας

κατά τη διάρκεια των όσων συνέβαιναν στη Νέα Υόρκη.

Ξέρει να εκφράζεται τα συναισθήματα που νιώθει μέσα του,

μέσω του μουσικού επιτελείου, όπως κανείς άλλος.

Δεν μετανιώνω που έγραψα μουσική για τον κινηματογράφο.

Αν μη τι άλλο, ήρθα σταδιακά

να βρουν συγκλίσεις μεταξύ απόλυτης μουσικής και κινηματογραφικής μουσικής.

Το ένα τρίβεται από το άλλο.

Αυτές οι συγκλίσεις, ακόμη και στην έννοια,

είναι θεμελιώδεις και σημαντικές στη ζωή μου.

Σε ένα ορισμένο σημείο

οι δύο ψυχές... συναντήθηκαν.

Θέλω να ευχαριστήσω την Ακαδημία

για αυτή την τιμή που μου έκανες. Δίνοντάς μου αυτό το πολυπόθητο βραβείο.

Αφιερώνω αυτό το Όσκαρ στη γυναίκα μου Μαρία που με αγαπάει πολύ.

Ήταν εκεί για μένα όλα αυτά τα χρόνια.

Και την αγαπώ με τον ίδιο τρόπο.

Αυτό το βραβείο είναι και για εκείνη.

Στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο

μόλις βγήκε στη σκηνή, όλο το κοινό σηκώθηκε

και του χάρισε ένα πολύ μεγάλο χειροκρότημα. Σου βγάζει τσιμπήματα.

Είναι τιμή για την Ιταλία στον κόσμο.

Πραγματικά ένας γίγαντας, ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης

Ο Μαέστρος

Ένιο Μορικόνε.

Πραγματικά δεν υπάρχει κανένα μέρος στον κόσμο, από τη Νότια Αμερική στην Ασία,

για να μην αναφέρω την Ευρώπη, που δεν τον καλωσορίζουν...

με τεράστιο τρόπο, σαν ποπ σταρ.

Με αφορμή τα 40 του χρόνια καριέρα Ο Μορικόνε θα διευθύνει το...

Θυμάμαι ένα δικό του συναυλίες κινηματογραφικής μουσικής στο Παρίσι

με το κοινό να αγριεύει.

Όταν πήγα στο καμαρίνι του, Αποφάσισα να πω:

''Έννιο, είσαι πεπεισμένος ότι αυτό

είναι η σπουδαία μουσική του 20ου αιώνα,

δικαστήριο;»

Και είπε: ''Το σκέφτομαι''.

Στην αρχή σκέφτηκα αυτή τη μουσική που εφαρμόστηκε στον κινηματογράφο ήταν ταπεινωτικό.

Μετά σιγά σιγά όχι.

Στην πραγματικότητα, σήμερα σκέφτομαι ότι η κινηματογραφική μουσική

είναι μια ολοκληρωμένη σύγχρονη μουσική.

Ήταν ένα σημείο καμπής στην ωριμότητα.

Βρήκε μια εντυπωσιακή καλλιτεχνική νεολαία.

Και με έπεισε.

Φέρνει μαζί του τις μουσικές του αγάπες.

Η αρχή της φούγκας της «Συμφωνίας των Ψαλμών» του Στραβίνσκι.

Ο Ταραντίνο ήταν προφανώς τρελαίνομαι για τις ταινίες του Λεόνε έτσι

μάλλον περίμενε ένα διαφορετικό είδος μουσικής.

Τι θα μπορούσα να είχα γράψει για να μην διανύεις τον ίδιο δρόμο;

Έγραψα μια συμφωνία, μια αληθινή συμφωνία.

Ο Μορικόνε ήταν καλός σκακιστής, και έφερε τον Ταραντίνο στον δικό του χλοοτάπητα.

Ένιωθα ότι εκδικούμαι τον εαυτό μου για την ταινία γουέστερν

για να το κόψω απότομα με το παρελθόν.

Ο Ταραντίνο... είναι υπερβολικός.

Ο Ένιο του έδωσε την απάντηση:

''Για να προσδιορίσω αν κάποιος είναι ο Μότσαρτ ή ο Μπετόβεν Πρέπει να περάσουν 200 χρόνια».

Όταν ανοίγεις μια σελίδα του Μπετόβεν

ίσως δεν μπορείτε να το παίξετε.

Αλλά η γραφή είναι ξεκάθαρη. Με τον Ennio, όλα είναι ξεκάθαρα.

Σοπέν, Τσαϊκόφσκι άντεξαν τόσο καιρό.

Γιατί όχι η μουσική του Ennio Morricone;

Συμφωνώ με τον Ταραντίνο.

Νομίζω ότι τα κατάφερε μια εξαιρετική θέση.

Για την ικανότητά του να κοιτάζει πίσω, και την ικανότητά του να κοιτάζει μπροστά.

Στη μουσική όπως ήταν, και στη μουσική όπως θα είναι.

Ο Ένιο μας δίδαξε πώς να συμπεριφερόμαστε με τον δικό του μύθο.

Του συνέβη κάτι ασυνήθιστο

να αναγνωριστεί ως παγκόσμιος Μαέστρος,

στο απόγειο της δημιουργικότητάς του.

Και αυτό τον έκανε χαρούμενο συνθέτη.

Του αξίζει αυτό και πολλά άλλα.

Επειδή είναι σκληρά εργαζόμενος, είναι σπουδαίος μουσικός.

Χωρίς να φέρεται σαν καλλιτέχνης.

Πήγαμε να κάνουμε κάποιες συναυλίες.

Ήταν σοκαρισμένος που στο Ισραήλ,

ο άντρας με διαβατήριο ήξερε ποιος ήταν.

Δεν είναι κάποιος με μεγάλο κεφάλι, αλλά τώρα είναι σαν κάποιο είδος εικονιδίου.

Είναι τόσο εμφανές στους ανθρώπους.

Στους ανθρώπους του κόσμου.

Και μετά χρησιμοποιούν επίσης

μικρά μου θέματα μέσα στις δημιουργίες τους.

Πιστεύω ότι ήταν πάντα μπροστά με τη γλώσσα.

Μάλιστα, υπαγόρευσε τη γλώσσα.

Και έτσι μόνο φαίνεται ως πρόδρομος.

Είναι ο πρόδρομος των διεπιστημονικών κλάδων.

Η μουσική του Ennio αρπάζει και τα παιδιά.

Είναι ειλικρινής.

Να ξαναδημιουργήσει το χρώμα που ήθελε

ορισμένοι ήχοι ήταν

αναπαραχθεί, δειγματοληψία

χρησιμοποιείται σε διάφορα άλμπουμ καλλιτεχνών της ποπ ροκ.

Δεν αρνούνται την προσωπικότητά τους, σε αυτή τη μυστηριώδη συμπάθεια

που έχουν για τη δουλειά μου.

Χωρίς τον Ένιο Μορικόνε

οι περισσότεροι από εμάς δεν θα ήμασταν εδώ.

Γλωσσολογικώς θα ήμασταν διαφορετικοί, φτωχότεροι.

Το μάθημά του είναι άφωνο, γιατί κανείς δεν πήγε ποτέ σε ένα μάθημα του Ennio.

Αν ακούς πολλή μουσική, πάντα βρίσκεις κάτι σαν Ennio.

Κάποιος που χρησιμοποίησε χορδές όπως κάνει.

Πιάνο όπως κάνει. Αλλά δεν είναι αυτός.

Αυτός είναι η μουσική.

Η μουσική που βγαίνει ό,τι κι αν γίνει. Ό,τι γράψει.

Ίσως και ανεξάρτητα της συνείδησής του.

Όταν έκανα την πρώτη ταινία, ήταν το 1961.

Είπα στη γυναίκα μου: ''Το 1970 θα παρατήσω τον κινηματογράφο''.

Τότε το 1970 είπα: ''Θα τα παρατήσω το 1980''.

Το 1980 είπα: ''Θα τα παρατήσω το 1990''.

Το 1990 είπα: ''Θα τα παρατήσω το 2000''.

Τώρα, δεν λέω τίποτα.

Ο Ennio κατάφερε να συγχωνευτεί

πεζογραφία και ποίηση.

Διατάραξε εντελώς το καλούπι.

Η κανονικότητα που γίνεται εξαιρετική.

Το Ennio έχει σχεδόν πάντα μια ανύψωση. Κάτι που σε κάνει να σκεφτείς...

που σε κάνει να επιπλέεις.

Η μουσική του Ennio ξεπερνά

και έτσι ταξιδεύει σε άλλους γαλαξίες.

Ο Θεός της μουσικής μιλάει μέσω αυτού σαν να ήταν δαιμονισμένος.

Η μουσική του είναι... αιώνια.

Όταν αρχίζεις να τον περιγράφεις, το συνειδητοποιείς

μια ζωή δεν θα ήταν αρκετή.

Θα μείνει στην ιστορία

και πάντα θα υπάρχει η μουσική του Ennio.

Είναι μέρος της οικογένειάς μας.

Είναι σαν συγγενής.

Η μουσική πρέπει να στοχάζεται πριν γραφτεί.

Είναι πρόβλημα.

Είναι ένα πρόβλημα που υπάρχει πάντα όταν ξεκινάτε μια σύνθεση.

Και μπροστά στον συνθέτη κάθεται μια κενή σελίδα.

Τι βάζουμε κάτω;

Σε αυτή τη σελίδα.

Τι βάζουμε σε αυτή τη σελίδα;

Υπάρχει μια σκέψη εκεί

που πρέπει να αναπτυχθεί

και πρέπει να πάει μπροστά.

Σε αναζήτηση... τι;

Δεν ξέρουμε.