Original subtitles

Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία.

Tη διηγήθηκα όπως συνέβη, χωρίς στολίδια. Ρομπέρ Μπρεσόν

Εδώ,

στη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής,

10.000 άνδρες υπέφεραν,

στα χέρια των Ναζί.

7.000 πέθαναν.

ΕΝΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕ

Ή

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ (: ΑΝΕΜΟΣ) ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΕΙ

Σας ευχαριστώ.

Μείνε εδώ.

Σκύλε!

Σου απαγορεύουμε να οργανώσεις άλλη μια προσπάθεια απόδρασης!

Πάμε!

Αυτό θα σε κάνει να μείνεις ήσυχος για λίγες μέρες!

Ένιωθα ότι με παρακολουθούσαν.

Δεν τόλμησα να κουνηθώ.

Δεν είχα σπάσει τίποτε, αλλά ήμουν χάλια.

Καθάρισα κάπως το πρόσωπό μου.

Οι κατηγορίες εναντίον μου ήταν πολύ βαριές,και αυτό τους είχε εξαγριώσει.

Γιατί δεν με εκτελούσαν;

Στο προαύλιο, συνήθισα στην ιδέα ότι θα πεθάνω.

Θα προτιμούσα μια γρήγορη εκτέλεση.

Ο διπλανός μου χτυπούσε στον τοίχο, αλλά αυτό δεν με βοήθησε.

Για μια στιγμή έχασα το κουράγιο μου και έκλαψα.

Κοιμήθηκα τόσο βαριά που οι φρουροί χρειάστηκε να με ξυπνήσουν.

Σήκω!

Σήκω!

Από ένστικτο, παράστησα τον αποκαμωμένο.

και έκανα τρομερή προσπάθεια μόνο και μόνο για να σηκωθώ.

Άραγε, αυτό το κόλπο μου έσωσε τη ζωή;

Εντάξει.

Με έσπρωξαν στο κρεβάτι και με άφησαν μόνο μου και πάλι.

Το κελί μου ήταν μικρότερο από 6 τετραγωνικά.

Ήταν λιτά διακοσμημένο:

ένα ξύλινο κρεβάτι με ένα στρώμα, δύο κουβέρτες.

Σε ένα ντουλάπι κοντά στην πόρτα, ένας κουβάς για την υγιεινή.

Και χτισμένο στον τοίχο, ένα πέτρινο ράφι.

Αυτό το ράφι με βοήθησε να φτάσω στο παράθυρο.

Μπροστά μου, στο μικρό προαύλιο...

τρεις άνδρες, καλοντυμένοι και φρεσκοξυρισμένοι,

περπατούσαν χωρίς επίβλεψη.

Πρόσεχε. Θα επιστρέψω.

- Πώς λέγεσαι; - Φονταίν.

Εγώ λέγομαι Τερί.

Μπορώ να στείλω μήνυμα έξω;

Υπάρχει τρόπος.

Ήξερα ότι έπρεπε να προσέχω.

Πιάσε αυτό.

Επειδή ένας άγνωστος μου είπε ότι "υπήρχε τρόπος"

όλα μου έμοιαζαν διαφορετικά.

Έξω.

Έξω! Έλα!

Παρά το ότι φορούσα χειροπέδες, κατάφερα να πλυθώ

και να καθαρίσω τις πληγές μου

Έξω!

Σύντομα, άρχισα να επικοινωνώ με το διπλανό μου.

Ένα νεαρό σιδερά,

που σκότωσε ένα Γερμανό στρατιώτη σε έναν καυγά.

Περίμενε το εκτελεστικό απόσπασμα. Ήταν 19 ετών.

Με το σπάγγο και το μαντήλι μου,

έφτιαξα ένα μικρό σακούλι.

Αύριο δώσε μου ό,τι γράμματα έχεις.

2 Μαΐου, αγαπητή μητέρα, ειμαι φυλακη ...

Για να καθησυχάσω την οικογένειά μου τους έδωσα μια ελπίδα που δεν είχα.

Ναι και ειδικότερα να ειδοποιήσω τους ανωτέρους μου

μου ότι ο αναμεταδότης που χρησιμοποιούσα ήταν άχρηστος,

γιατί οι Γερμανοί είχαν σπάσει τους κώδικές μας.

Αποφάσισα να πάρω το ρίσκο.

Και τί ρίσκο!

Δίνοντας τα γράμματα σε έναν άγνωστο

έθετα τον εαυτό μου και την ομάδα μου σε μεγάλο κίνδυνο.

Θα μπορούσαν να μας δουν ή να μας αιφνιδιάσουν.

Έχεις μια παραμάνα;

Παραμάνα;

Περίμενε.

Κατευθύνθηκε προς την πτέρυγα των γυναικών.

Δώρο από τις γυναίκες.

Στο χαρτί μια γυναίκα είχε γράψει τη λέξη "Κουράγιο".

Και ήταν καρφιτσωμένη και μια παραμάνα.

Ο διπλανός μου μου εξήγησε πώς να το κάνω.

Δεν πήγαινε καλά και δεν πίστευα, ότι θα τα καταφέρω.

Πίεσε, τράβα έξω, κλειδαρότρυπα, μηχανισμός

Τέντωσα τα χέρια μου και τους πιασμένους καρπούς μου.

Ένιωσα να με κυριεύει ένα αίσθημα νίκης.

Ως ειδική χάρη,

ο αρχιδεσμοφύλακας επέτρεψε στον Τερί να δει την κόρη του.

Αυτό το έμαθα πολύ αργότερα.

Δεν είχα ιδέα για τον κίνδυνο που διέτρεχαν αυτός και η κόρη του.

Μόλις γύρισε σπίτι, η κόρη ταχυδρόμησε τα γράμματα.

Τα γράμματά σου έφυγαν χθες. Θα έχουν φτάσει τώρα.

Ευχαριστώ.

Έκανες το καθήκον σου. Αυτό θα σε βοηθήσει να αντέξεις.

Κοίτα!

Να προσέχεις.

Λοιπόν υπολοχαγέ Φονταίν.

Παραδέχεσαι την αποτυχία σου;

Θα είμαι ειλικρινής. Στη θέση σου κι εγώ θα πήδαγα από το αυτοκίνητο.

Τώρα θα πρέπει να μου υποσχεθείς ότι δεν θα ξαναπροσπαθήσεις να αποδράσεις.

Στο υπόσχομαι.

Τί παιχνίδι ήταν αυτό που παίζαμε;

Ήταν φανερό ότι δεν με πίστευε.

Και γω ήμουν αποφασισμένος να αποδράσω με την πρώτη ευκαιρία.

Περίμενε άραγε να με δει να ορμάω στο φαγητό;

Ήταν το πρώτο μου γεύμα, εδώ και τέσσερις ημέρες.

Πέρναγα όλο και περισσότερο καιρό στο παράθυρο.

Παρατηρούσα το προαύλιο, τα τείχη και το θεραπευτήριο.

Ασυνείδητα, προετοιμαζόμουν.

Γνώριζα ότι μέσα στη φυλακή πραγματοποιούνταν εκτελέσεις.

Μια τρομερή σκέψη μου πέρασε από το μυαλό.

Ήταν εκεί.

Πέρασα τη μέρα χτυπώντας ένα στρατιωτικό εμβατήριο που μου είχε ζητήσει να μάθει.

Αυτή ήταν όλη κι όλη η βοήθεια που μπορούσα να του δώσω.

Την επόμενη ημέρα, ήρθε στο κελί μου ο αρχιδεσμοφύλακας.

Σακάκι.

Πετσέτα.

Μετακινήθηκα από τον πρώτο όροφο στο κελί 107 στον πιο πάνω όροφο.

Όλοι έξω!

Στα δεξιά μου κανείς. Ένα άδειο κελί.

Στα αριστερά, ένας γείτονας που δεν απάντησε στα χτυπήματά μου.

Προσπάθησα να διαβάσω στα πρόσωπά τους τι τύποι μπορεί να είναι.

Επίσης, παρατηρούσα τα τείχη.

Χθες ήρθες;

Ήμουν στον κάτω όροφο εδώ και 15 ημέρες...

αν και μου φάνηκαν 15 χρόνια!

Θα το συνηθίσεις.

Να είσαι σίγουρος γι' αυτό.

Με λένε Εμπράρ.

Μη μιλάτε!

Εμένα Φονταίν.

Αφού αδειάσαμε τους κουβάδες και πλυθήκαμε,

θα γυρίζαμε στα κελιά μας για άλλες 24 ώρες.

Χωρίς να κάνουμε κάτι, χωρίς νέα, ζώντας σε τρομακτική απομόνωση,

ήμασταν περίπου εκατό άτομα που περιμέναμε τη μοίρα μας.

Δεν είχα καμιά αμφιβολία ποιά ήταν η δικιά μου.

Να δραπετεύσω. Να το σκάσω.

Η τύχη και η απραξία μου έδωσαν την πρώτη ευκαιρία.

Συχνά καθόμουν απέναντι από την πόρτα,

χωρίς να κάνω τίποτε άλλο από το να την κοιτάζω.

Αποτελούνταν από δύο κομμάτια που το καθένα είχε έξι σανίδες,

από βελανιδιά, ίδιου πάχους και πλάτους.

Σε μια χαραμάδα ανάμεσα σε δύο σανίδες παρατήρησα,

ότι το ξύλο που τις ένωνε δεν ήταν από βελανιδιά,

αλλά ξύλο άλλου χρώματος, μάλλον οξιά ή λεύκα.

Άρα η πόρτα μπορούσε να χωριστεί σε κομμάτια.

Χρειαζόμουν ένα μεταλλικό κουτάλι.

Τα κουτάλια από κασσίτερο ή αλουμίνιο ήταν πολύ μαλακά.

Χρειάστηκε να περιμένω πολλά γεύματα.

Έφτιαξα μια αυτοσχέδια σμίλη.

Όχι, οι σανίδες δεν ήταν στερεωμένες

με σταθερούς συνδέσμους από βελανιδιά,

αλλά με κομμάτια μαλακό ξύλο που μπορούσα εύκολα να κόψω.

Υπολόγισα ότι θα μου έπαιρνε 4 ή 5 ημέρεςνα διαχωρίσω κάθε λωρίδα,

κόβοντας ή σμιλεύοντας το ξύλο.

Αλλά κάθε απόγευμα, την ίδια περίπου ώρα, χρειαζόμουν να πάρω αέρα.

Δεν μπορούσα να δουλέψω γρήγορα, επειδή θα έκανα θόρυβο/i>

και επειδή φοβόμουν ότι θα με πιάσουν.

Μάζευα συνέχεια τα ροκανίδια κάτω από την πόρτα

με ένα κομμάτι άχυρο από τη σκούπα μου.

Φονταίν, είσαι εκεί;

Εσύ είσαι, Τερί;

Επιτέλους. Μου έλειψες.

Φεύγω.

Σε αφήνουν ελεύθερο;

Με πάνε ένας Θεός ξέρει που.

Πώς πέρασε από τους φρουρούς και έφτασε στο κελί μου; Ποτέ δεν έμαθα.

Ο διπλανός μου κάτω;

Εκτελέστηκε πριν από δύο ημέρες.

Αντίο.

Η φυγή του Τερί, και ο θάνατος εκείνου του φίλου, που δεν τον είχα δει καν,

με άφησαν σε απόγνωση.

Συνέχισα να δουλεύω. Με βοηθούσε να μη σκέφτομαι.

Έπρεπε να ανοίξω αυτήν την πόρτα. Δεν είχα άλλο σχέδιο.

Ένας νέος κρατούμενος, ο ιερέας ντε Λεϊρίς,

κέρδισε την εμπιστοσύνη μου και κάλυψε την ανάγκη μου για ένα φίλο.

Με συνέλαβαν μπροστά στον άμβωνα. Δεν μπόρεσα να πάρω τίποτε μαζί μου.

Τίποτε;

Κάποτε ονειρευόμουν τη μέρα που θα ήμουν μόνος με μια Βίβλο...

Δεν έχω Βίβλο, αλλά έχω ένα μολύβι.

Αυτό φτάνει και περισσεύει.

Πρέπει να βρεις κάτι να κάνεις... γράψε, για να μην τρελαθείς.

Εγώ έχω βρει.

Τρεις σανίδες πρέπει να κάνουν ένα αρκετά μεγάλο άνοιγμα.

Απέναντί μου στο 108, κάποιος κράταγε τσίλιες.

Έκανε τη δουλειά μου πολύ πιο εύκολη.

Αλλά η σιωπή του γείτονά μου με προβλημάτιζε.

Μπορούμε να μιλήσουμε. Είναι όλοι κάτω.

Φοβάστε;

Ήξερα ότι ήταν εκεί. Ήμουν σίγουρος.

Με φόβησε τόσο, που δεν τολμούσα πια να αγγίξω την πόρτα.

Βούλωσα τις τρύπες με χαρτί που είχα μαυρίσει στο πάτωμα.

Μας κοίταζε, σαν χαμένος.

Εκείνο το απόγευμα στο παράθυρο, ο Μπλανσέ... έτσι τον έλεγαν...

Δολάρια, κύριε Μπλανσέ; Δικά σας δολάρια;

Όχι, μιας εβραίας γυναίκας. Δεν την είχα ξαναδεί.

Μου τα έδωσε τη μέρα που τη συνέλαβαν.

Πώς το έμαθαν;

Από ένα γράμμα σε μια στοίβα άπλυτα ρούχα.

Θα σε αφήσουν να φύγεις.

Όχι.

- Τί μπορώ να κάνω για σας; - Τίποτε.

Κάτι θα υπάρχει που μπορώ να κάνω.

Αν θες να με βοηθήσεις, σταμάτα να ξύνεις. Θα τιμωρηθεί όλος ό όροφος εξαιτίας σου.

Ύστερα από τρεις εβδομάδες δουλεύοντας όσο πιο αθόρυβα μπορούσα,

μπόρεσα να χωρίσω κατά μήκος τρεις σανίδες.

Αλλά ήταν ακόμη στερεωμένες στο πλαίσιο,

με ενώσεις που ήταν πολύ ανθεκτικές για το κουτάλι μου.

Για να χωρίσω τις σανίδες από το πλαίσιο, χρειαζόμουν άλλο ένα κουτάλι.

Μόνο έτσι θα μπορούσα να τα καταφέρω.

Η Βίβλος;

Στάθηκα τυχερός.

Πραγματικό θαύμα!

Από χθες, όλα είναι διαφορετικά.

Σιωπή! Μη μιλάτε!

Και γω στάθηκα τυχερός.

Έσπασα το πλαίσιο, αλλά περισσότερο απ' ό,τι ήθελα.

Κατάφερα να βάλω το σπασμένο κομμάτι πίσω στη θέση του.

Γιατί το κάνεις αυτό;

Για να παλέψω. Eνάντια στα τείχη, στον εαυτό μου, στην πόρτα του κελιού μου.

Κύριε Μπλανσέ, και σεις θα έπρεπε να παλέψετε.Κα να ελπίζετε...

Να ελπίζω σε τί;

Ότι θα πάτε σπίτι σας. Ότι θα είστε ελεύθερος.

Ελεύθερος;

- Κάποιος θα σας περιμένει και σας... - Κανείς.

Κάποιος φίλος;

Δεν έχω φίλους.

Παλέψτε έτσι κι αλλιώς. Παλέψτε για όλους όσους είναι εδώ.

Με το να προσέχετε μόνο τον εαυτό σας...

Γιατί, εσύ τί άλλο κάνεις;

Εγώ προσέχω εσάς. Και αυτό μου δίνει κουράγιο.

Αν είχα το κουράγιο, θα αυτοκτονούσα.

Προσπάθησα. Έφτιαξα μια θηλειά με τα κορδόνια μου. Αλλά δεν κράτησε το καρφί.

Και;

Άκουσα κάποιον να μου χτυπά.

Εγώ ήμουν. Γιατί δεν απαντήσατε;

Γιατί;

Φοβήθηκα ότι κάποιος θα άνοιγε ή θα έκλεινε με δύναμη την πόρτα.

Ευτυχώς, μπορούσα να το ελέξγω.

Πώς είσαι;

Καλά.

Η γυναίκα του τον κατάγγειλε, τον πρόδωσε.

Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν...

στη ζωή.

Αδιανόητο.

Η ζωή της δεν έχει αξία.

Και δεν τη σκότωσε;

Σχεδόν.

Όταν έφτασε εδώ, νομίζαμε ότι θα τρελαθεί.

Τώρα είναι άλλος άνθρωπος.

Το πρόσωπό του δεν εκπέμπει ούτε μίσος ούτε καν υποφέρει πια.

Τον λένε Ορσινί.

Για μένα μιλάς, πάτερ;

Είπα ότι είσαι το κουράγιο προσωποποιημένο.

Ύστερα από ένα μήνα δουλειά, η πόρτα μου ήταν ανοιχτή.

Αυτό που πήρε πολύ χρόνο, ήταν να βάλω τα κομμάτια στη θέση τους.

Στον εσωτερικό χώρο, δεν υπήρχαν περίπολα, ούτε φρουροί.

Θα μπορούσα να τριγυρνώ άνετα στους διαδρόμους.

Αλλά είχα ένα σκοπό.

Στέρηση φαγητού και προαυλισμού.

Τί συμβαίνει;

Εγώ είμαι. Από το κελί 107.

Αδύνατον.

Κάνε υπομονή. Αν χρειαστεί, θα ξαναέρθω αύριο.

Η έκπληξή του μου έφτιαξε τη διάθεση.

Εκείνη τη νύχτα, κοιμήθηκα νιώθοντας λιγότερο δυστυχισμένος.

Εσύ ήσουν στο διάδρομο. Πες την αλήθεια.

Εγώ ήμουν.

Θα το σκάσεις. Πώς θα το κάνεις;

Δεν έχω ιδέα απολύτως.

Ο αρχιδεσμοφύλακας και ο λοχίας κοιμόντουσαν στον δεύτερο όροφο.

Ο δεκανέας στο ισόγειο, κόντα στην πόρτα, της οποίας είχε το κλειδί.

Αυτή η πόρτα παρέμενε κλειδωμένη τη νύχτα.

Οραματίστηκα κάθε δυνατότητα ακόμη και αυτό που ήταν αδύνατο.

Έκανα χιλιάδες σχέδια. Κανένα δεν ήταν καλό.

Διάβασε και προσευχήσου. Ο Θεός θα σε σώσει.

Θα μας σώσει αν του δώσουμε την ευκαιρία.

Δεν προσεύχεσαι ποτέ;

Μερικές φορές.

Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά;

Ναι.

- Αυτό είναι εύκολο. - Πολύ εύκολο.

Θα ήταν πολύ εύκολο αν όλα τα έλυνε ο Θεός.

Φονταίν, είσαι ο μόνος εδώ μέσα που σκέφτεται να δραπετεύσει.

Ο μόνος, γιατί είναι αδύνατον.

Πάρε με μαζί σου.

Δεν θα τα καταφέρεις.

Πρέπει. Οι στρατιωτικοί το λένε αναγνωριστική αποστολή.

Πρόσεχε.

Αν στις 10, δεν είμαι στο διάδρομο...

Στις 10 ακριβώς, ήμουν κάτω από το φεγγίτη.

Φοβηθηκα ότι καταστράφηκαν όλα.

Το σχέδιο για να δραπετεύσουμε και πώς να διαλύσεις την πόρτα σου.

Διάβασέ το προσεκτικά και σκίσ'το.

Εμπιστεύσου με, αλλά δεν είμαι "ο ποιο γενναίος άνθρωπος."

Μπορείς να συγχωρήσεις και να ξεχάσεις... Κάτι είναι κι αυτό.

Το σκέφτομαι, αλλά είναι σαν να συνέβη σε κάποιον άλλο.

Μην ανησυχείς. Όλα θα πάνε καλά.

Αυτό που χρειαζόμουν ήταν δώδεκα μέτρα ανθεκτικό σκοινί για να κρατήσει έναν άνδρα.

Από το δικτύωμα του κρεβατιού έβγαλα 40 μέτρα συμπαγές σύρμα.

Έφτιαξα το πρώτο μου σχοινί με υλικά απο το μαξιλάρι μου.

Παράχωσα τα πούπουλα μέσα στο στρώμα.

Δίπλωσα το ύφασμα 4 φορές

με τις άκρες προς τα μέσα για να μην ξεφτίσει.

Το έστριψα όσο μπορούσα.

Παράλληλα, τύλιξα το σύρμα στην αντίθετη κατεύθυνση

για να παραμείνει ίσιο το ύφασμα.

Η πόρτα σου;

Θα προσπαθήσω ξανά.

Προσπάθησε Ορσινί. Προσπάθησε ξανά.

Αύριο θα σου πω αν θα φύγουμε μαζί ή όχι.

Τί πρόβλημα υπάρχει;

Είναι περίπλοκο το σχέδιο.

Από την αρχή ως το τέλος.

Μόνο έτσι γίνεται.

Υπάρχει άλλος τρόπος.

Πες το.

Όταν μας βγάζουν στο προαύλιο, με δύο σκοινιά και δύο γάντζους.

- Τί γάντζους; - Δεν μου είπε.

- Και οι φρουροί που περιπολούν; - Περιμένει μέχρι να περάσουν.

Που περιμένει;

Στην ταράτσα του μπάνιου. Ανεβαίνει από την υδροροή και κρύβεται.

Μέρα μεσημέρι, θα τον αντιληφθούν αμέσως.

Το σχέδιό του δεν είναι καλό.

Την επόμενη ημέρα, δεν μπόρεσα να μιλήσω στον Ορσινί. Τον πήραν για ανάκριση.

Τί έγινε στην ανάκριση;

Μια μας καθησύχαζαν, μια μας απειλούσαν. Τα γνωστά...

Ο Ορσινί είναι χαρούμενος.

- Πώς είσαι; - Καλά.

Πρέπει να είσαι ήρεμος.

- Θα τα παρατήσεις; - Με αφήνουν ελεύθερο.

- Τους πιστεύεις; - Ναι.

Καλά κάνεις.

Ορσινί!

Με είχαν υπο στενή επιβλεψη για 8 ημέρες, και χάσαμε επαφή.

Τί είχε στο μυαλό του; Δεν καταλάβαινα.

Τί έχεις;

Πού είναι ο Ορσινί;

Θεέ μου, μακάρι να τα καταφέρει.

Θα με εκτελέσουν;

Βάστα, Ορσινί. Δεν πρόκειται να σε εκτελέσουν.

Το σχοινί μου έσπασε στο δεύτερο τείχος.

Θα χρειαστείς γάντζους, Φονταίν.

Τι γάντζους; Πώς; Με τί;

Το παράθυρο του φωταγωγού.

Το νου σου!

Δεν φταις εσύ. Δεν θα μπορούσες να τον αποτρέψεις.

Δεν μπορούσε να περιμένει άλλο.

Γιατί όχι; Από απελπισία;

Από υπερβολική ελπίδα για μια καινούργια ζωή.

Καινούργια ζωή;

Ίσως αυτό εννοούσε ο Χριστός.

"Πρέπει να αναγεννηθείτε..."

Το έγραψα για σένα

Τα λόγια Του προς τον Νικόδημο.

Ο Νικόδημος είπε: "Πώς δύναται ένας άνθρωπος να αναγεννηθεί ενώ είναι γέρος;

Μήπως δύναται να εισέλθει στην κοιλιά της μητέρας του και να ξαναγεννηθεί;"

Είπεν ο Ιησούς: "Μη θαυμάσεις ότι σου είπα, πρέπει να αναγεννηθείτε.

Το πνεύμα (: άνεμος) όπου θέλει πνέει και τη φωνή του την ακούς,

αλλά δεν ξέρεις από πού έρχεται και πού πηγαίνει...."

- Ακούτε; - Ακούω.

Fire!

- Αυτός ήταν. - Είσαι σίγουρος;

Σίγουρος;

Μπορεί να είναι κανείς σίγουρος για τίποτε εδώ μέσα;

Τα άδειασα όλα στην αποχέτευση.

Η ταράτσα του κτιρίου μας και τα εξωτερικά τείχη

έχουν πιθανότατα το ίδιο γείσο.

Έπρεπε να περιμένω. Ήμουν κοντά στο στόχο μου και

το παραμικρό λάθος θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο.

Εκεί πέρα.

Το βλέπω.

Είχε ρίσκο να δοκιμάσω να περάσω όταν θα έκαναν τις περιπολίες

και να σκαρφαλώσω στο δεύτερο τείχος.

Μέσα στη φυλακή, οι δυνάμεις μου είχαν εξασθενήσει.

Θα πετάξω σχοινί ανάμεσα στα τείχη και θα περάσω σαν μαϊμού

κρεμασμένος με τα χέρια και τα πόδια μου.

Θα χρειαστείς δύο γάντζους. Τρεις συνολικά. Τους έχεις;

Θα τους βρω.

Ο Ορσινί έμελλε να αποτύχει ώστε να τα καταφέρεις εσύ.

Είναι απίστευτο.

Δεν σε βοηθάω σε τίποτε.

Ναι. Το απίστευτο είναι ότι μου το είπες.

Έφτιαξα τον τρίτο γάντζο με τις δύο μικρότερες πλευρές.

Ήταν το ίδιο καλός με τους άλλους, και στο σχήμα και στην αντοχή.

Με το σύρμα έφτιαξα τρεις θηλιές,

τις οποίες έδεσα σε κάθε γάντζο.

Κάνοντας δοκιμές είδα ότι οι γάντζοι και οι θηλιές αντέχαν.

Τρεις κρατούμενοι εκτελέστηκαν γιατί έστελναν έξω λαθραία γράμματα.

Μου ζητήθηκε να σας πω ότι όσοι κάνουν το ίδιο θα εκτελεστούν.

Όλοι πρέπει μέχρι το γεύμα να παραδώσουν ό,τι μολύβια έχουν.

Από αύριο, θα γίνει έρευνα σε όλα τα κελιά

και όποιος βρεθεί να έχει μολύβι,

θα εκτελεστεί επί τόπου.

Το καταλαβαίνετε όλοι;

Θα παραδώσεις το δικό σου;

Καλά θα κάνω να το παραδώσω.

Μη μιλάτε!

Μολύβι;

Δεν έχω.

Τί βλακεία...

Μόνο και μόνο για να μην υποκύψω.

Την επόμενη μέρα, η σκέψη της έρευνας και μόνο μου είχε κόψει τα πόδια.

Δέμα.

Ένα δέμα.

Θα με έσωζε; Ίσως.

Τόσα εφόδια...

Έπρεπε να προσπαθήσω.

Έφτιαξα κοτσίδες, όπως έφτιαχνε η μάνα μου με τα μαλλία της αδερφής μου

Έκανα λωρίδες τα πάντα εκτός από ένα μαντήλι.

Χρησιμοποίησα το σπάγγο για να τα δέσω μεταξύ τους.

Αυτό θα πέταγα από το ένα τείχος στο άλλο.

Θα έπρεπε να είναι ευλύγιστο.

Το σύρμα δεν θα έκανε.

Εξάλλου, δεν μου είχε μείνει και καθόλου.

Με την κουβέρτα του Μπλανσέ, είχα αρκετό για άλλο ένα σχοινί.

Μας έβγαζαν πλέον έξω μόνο σε μικρές ομάδες.

Η φυλακή είχε αρχίσει να γεμίζει.

Σε μερικά κελιά ήταν δύο κρατούμενοι.

Άλλοι εμφανίζονταν και εξαφανίζονταν σαν φαντάσματα.

Είδα έναν ντυμένο γαμπρό.

Ο Φονταίν πρέπει να δραπετεύσει το συντομότερο δυνατόν.

Η υπόθεσή του δεν πάει καλά.

- Είναι ρουφιάνος. - Και αν λέει την αλήθεια;

Ο Φονταίν μιλά πολύ. Καθόλου έξυπνο.

Δύσκολα τα πράγματα, πάτερ;

Είμαι στο κελί του παπά.

Είναι καλή παρέα.

Πρέπει να τον προειδοποιήσεις.

Ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Δεν ελέγχεις τη μοίρα.

Αυτός μπορεί.

Έτσι λέει.

Κανείς δεν σε πιστεύει. Καθυστερείς.

Καθυστερώ;

Σκέφτεσαι πολύ.

Εγώ;

Χρειάζεσαι πράγματι κι άλλον;

Περιμένω μια απάντηση.

Από ποιόν;

Κελί 110. Δεν τα έχει παρατήσει. Είναι δυνατός.

Το σχέδιό σου... είναι σκέτη φαντασία.

Μετά από 3 μήνες, δεν είσαι τόσο δυνατός.

Είσαι πιο δυνατός.. προσαρμόζεσαι και συνηθίζεις.

Είναι σαν να έχεις δεχτεί τη Θεία Χάρη.

Ή σαν να έχεις πέσει σε παγίδα.

Μπορείς πράγματι να δραπετεύσεις;

Είμαι έτοιμος.

Τότε μην περιμένεις.

Θα με ακολουθούσες.

Αν είχα ένα άλλο σώμα.

Θα ξαναβρεθούμε.

Σε μια άλλη ζωή, ίσως.

Σ' αυτήν τη ζωή. Πρέπει να το πιστέψεις.

Πίστεψε στους γάντζους στα σχοινιά και στον εαυτό σου. Διστάζεις.

Είναι δύσκολο να πάρω την απόφαση.

Έλα.

Η υπόθεσή σου έχει κλείσει και επίσημα, λοχαγέ Φονταίν.

Οι κατηγορίες εναντίον σου για κατασκοπεία και σαμποτάζ τιμωρούνται και οι δύο με θάνατο.

Κατά συνέπεια, θα εκτελεστείς.

Πάμε.

Άραγε, με πηγαίναν πάλι στη φυλακή;

Στη διαδρομή κόντεψα να σκάσω.

Θα με πήγαιναν στο ίδιο κελί;

Με έπιασε νευρικό γέλιο και αυτό με ανακούφισε.

Αργότερα, για άλλη μια φορά, φοβήθηκα, ότι όλες μου οι προσπάθειες πήγαν στράφι.

Ντυμένος μισός Γάλλος, και μισός σαν Γερμανός στρατιώτης,

μου προκαλούσε απέχθεια.

Φαινόταν μικρότερος από 16 ετών.

Είσαι Γερμανός;

Γάλλος;

Πώς σε λένε;

Ζοστ. Φρανσουά Ζοστ.

Ήταν καρφί;

Μήπως ήλπιζαν ότι η καταδίκη σε θάνατο θα με έκανε να μιλήσω;

Δώσε μου το χέρι σου, Ζοστ.

Δεν έχει πολύ χώρο.

Με συνέλαβαν και είπαν ότι είμαι λιποτάκτης.

Με πιστεύεις;

Ναι.

Τον πίστευα, αλλά ταυτόχρονα είχα ένα δυσάρεστο συναίσθημα.

Το έκανα για τη Γαλλία. Για ποιόν άλλο λόγο θα πήγαινα μαζί τους, άλλωστε;

Το μόνο Γαλλικό πάνω σου είναι το παντελόνι και οι γκέτες σου. Μόνο αυτά...

Πού να το ήξερα;

Θα έπρεπε να το ξέρεις.

Λίγο πριν εκτίσω την ποινή μου, με έστειλαν στο σιδηρόδρομο.

Για να αποτρέπω Γάλλους επιβάτες να χρησιμοποιούν τις αμαξοστοιχίες.

Ποιές αμαξοστοιχίες;

Αυτές που ήταν κρατημένες για τα στρατεύματά τους.

Έτσι έφτασα εδώ, πριν 3 ημέρες.

Στάσου στην πόρτα. Όταν ανοίξει ζήτα ένα επιπλέον στρώμα.

Πήρε αυτό που ζήτησε. Και μια κουβέρτα επίσης.

Είσασταν μεθυσμένοι και οι δύο;

Παίζαμε με το όπλο μου, πυροβολούσαμε στον αέρα.

Όχι μόνο στον αέρα!

Ο αστυνομικός ήταν Γάλλος;

Ναι.

Τον είδες να πέφτει;

Δεν θυμάμαι. Τρέξαμε να φύγουμε. Αυτό δεν έπρεπε να το κάνουμε.

Ένα τέταρτο αργότερα, ήμασταν στη φυλακή.

Και ύστερα ήρθαν για μένα.

- Γιατί; - Για να με φέρουν εδώ.

Εσύ;

Δεν είναι ώρα να μιλήσω.

Πιες το υπόλοιπο.

Κοιμήσου.

Ο ερχομός του, που συνέπεσε με την καταδίκη μου, με προβλημάτισε.

Δεν είχα χρόνο για χάσιμο. Έπρεπε να πάρω μια απόφαση.

Ή θα τον έπαιρνα μαζί μου, ή θα τον σκότωνα.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω τον πιο βαρύ γάντζο.

Αλλά θα είχα το κουράγιο να σκοτώσω αυτό το παιδί εν ψυχρώ;

Πλύσου.

Φύγε τώρα. Μην περιμένεις άλλο.

Δεν είσαι μόνος σου;

Έχε το νου σου, Φονταίν.

Δεν μιλάς καθόλου;

Έχω ξεχάσει πώς είναι.

Ξέρω γιατί είσαι εδώ.

Για πες μου.

Γιατί ανατίναξες μια γέφυρα.

Σου τ΄ορκίζομαι...

Θα μου άρεσε να κάνω τέτοια πράγματα.

Πράγματα;

Ζοστ, το να ανατινάζεις μια γέφυρα... Τις φυλάνε.

Μπορείς να χάσεις τη ζωή σου.

Δεν σε παίρνει να να κιοτεύεις ή να είσαι δειλός.

Δεν είμαι κιοτής και δεν είμαι δειλός.

Κανείς δεν μπορεί να δουλεύει για δύο αφέντες.

Διάλεξες αυτή τη στολή.

Δεν διάλεξα τίποτε.

Σε ενοχλεί το αμπέχωνό μου;

Μην κάνεις τον κόπο. Δεν θα αλλάξει κάτι.

Είσαι αυτό που είσαι.

Τί είμαι;

Κράτα τη βρωμιά σου. Κράτα τις ψείρες σου.

Πρέπει να έχεις γεμίσει.

Ίσως, κάτι λίγες.

Αλήθεια;

Ήταν γραφτό να έρθεις.

Δεν μου έχει μείνει κανένας.

Τί έχεις;

Τίποτε.

Νομίζεις ότι θα με κρατήσουν για πολύ καιρό;

Ρωτάς εμένα;

Πάρα πολύ.

Εβδομάδες, μήνες,

ίσως ένα χρόνο, δύο χρόνια...

Φυλακισμένος;

Ή ίσως μια - δυο μέρες.

Εξαρτάται από το τί υπηρεσίες θα τους προσφέρεις.

Τί υπηρεσίες;

Σκέψου καλά, Ζοστ.

Κάποτε θα τελειώσει ο πόλεμος και θα τον χάσουν.

- Δεν θα χάσουν τον πόλεμο. - Θα χάσουν και θα φύγουν.

Δεν έχεις να περιμένεις τίποτε καλό απ' αυτούς,

θα σε εγκαταλείψουν.

Δεν θα υπάρξει οίκτος.

Δεν θα μετρήσει η ηλικία μου;

Κανείς δεν θα λυπηθεί την ηλικία σου.

Σκέψου το.

Τί να σκεφτώ;

Είναι αργά πια.

Αργά;

- Πιστεύεις στην τύχη; - Πίστευα. Δεν με βοήθησε καθόλου.

Ίσως φταις εσύ για την τύχη σου.

Γιατί έφυγες από το σπίτι σου;

Έτσι. Για να κάνω κάτι.

Τί είπε ο πατέρας σου;

Δεν τον ένοιαξε.

- Και η μητέρα σου; - Με ακολουθήσει μέχρι το σταθμό.

Της ξέφυγα, και μετά πήρα το τραίνο.

Πρέπει να σε αγαπάει.

Περισσότερο από τα αδέρφια μου, ακόμα και από την αδερφή μου.

- Έχεις αδερφή; - Ήταν μικρή, αλλά όμορφη.

Και η μάνα μου ήταν όμορφη.

Θες να τους ξαναδείς;

Ναι, αλλά δεν ξέρω πώς.

Τί γράφεις;

Έλα να δεις.

Αυτό είναι το μολύβι μας. Είναι και δικό σου αν το χρειαστείς.

Γιατί το κρύβεις;

Γιατί απαγορεύεται. Αν το βρουν, θα μας εκτελέσουν.

Για ένα μολύβι;

Μας έδωσαν το βραδινό και ακόμη δεν του είχα πει τίποτε.

Η νύχτα ήταν άφεγγη.

Το επόμενο βράδυ θα ήταν πιο σκοτεινό.

Θα έπρεπε να γίνει αύριο.

Θα χρειαζόταν, όμως, να τον σκοτώσω;

Ξύπνα, Ζοστ.

Οι τελευταίες μου επιθυμίες αν αποτύχω. Αν θες σε παρακαλώ φρόντισέ το.

Το υπόσχομαι.

Θεέ μου.

Έγραψα τι έχω κάνει, και τί μένει να κάνω, για να δραπετεύσω.

Θα ήθελα να γίνουν γνωστά.

Προσευχήσου για μένα, πάτερ.

Και συ επίσης.

Αντίο.

Δεν θα είχα ποτέ αυτή την ευκαιρία.

Και αν την είχες;

Ας πούμε όταν πας για ανάκριση;

Τί θα έκανες;

Θα προσπαθούσα να δραπετεύσω.

Έτσι νομίζεις;

Ναι.

Είναι πιο εύκολο όταν είναι δύο.

Βοηθάει ο ένας τον άλλο.

Και άλλες περιπτώσεις μπορεί να γίνει.

Τί θες να πεις;

Εννοώ αν συμφωνείς να με βοηθήσεις,

ίσως θα μπορούσαμε...

Να το σκάσουμε από δω;

Τρελάθηκες;

'Εχεις δει τα τείχη;

Και τα κάγκελα;

Έλα Φονταίν, λογικέψου.

Με δουλεύεις;

Όχι, δεν σε δουλεύω.

Τα έχω σχεφτεί και τα έχω υπολογίσει όλα.

Από το να βγούμε από το κτίριο μέχρι να περάσουμε το φρουρό.

Υπάρχουν ακόμη απρόβλεπτοι παράγοντες. Μπορεί να έχουμε κι εκπλήξεις.

Είπα "να έχουμε", γιατί τώρα...

Και πίστεψέ με, Ζοστ, όλες οι πιθανότητες είναι υπέρ μου.

Είμαι απόλυτα σίγουρος για τα εργαλεία που έχω φτιάξει,

σίγουρος για τον εαυτό μου, σίγουρος για την τύχη μου και τη δική σου.

Δεν θα το μετανιώσεις.

Μόλις βγούμε, θα σε φροντίσω.

Θα σε βοηθήσω να αξιοποιήσεις στο έπακρο της ελευθερίας σου, ορκίζομαι.

Έχεις δουλέψει πάρα πολύ.

Με κάνει να το σκέπτομαι.

Να το σκέπτεσαι;

Ζοστ, δεν έχεις πλέον επιλογή. Πρέπει να καταλάβεις.

Είμαι ελεύθερος να πω ναι ή όχι.

Τώρα ξέρεις τα πάντα.

ξέρω τα πάντα;

Αρκετά!

Σε προειδοποιώ να μην φωνάξεις και μην χτυπήσεις τον συναγερμό.

Αν με αναφέρεις, ή αν μας πιάσουν εξαιτίας σου...

Τϊ νομίζεις ότι είμαι Φονταίν ;

Δηλαδή, λες ναι;

Ναι.

Άδειασα το στρώμα μου στου Ζοστ

και το έκοψα σε λωρίδες, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου.

Σε λιγότερο από δύο ώρες, το σχοινί ήταν έτοιμο και δοκιμασμένο,

το κελί οργανώθηκε και σκουπίστηκε.

Θα μου χτυπήσεις;

Θα σου χτυπήσω.

Αντίο, φίλε μου.

Πρώτα η φτέρνα,

και ύστερα τα δάχτυλα.

Φτιάξαμε τέσσερις σάκους:

έναν με τα παπούτσια μας,

έναν άλλον για τα σακάκια μας,

έναν τρίτο με το μακρύ σκοινί και το γάντζο του.

και ο τελευταίος με το σκοινί που θα βοηθούσε να περάσουμε από το φρουρό.

Το χαλίκι έτριζε κάτω από τα πόδια μας.Έπρεπε να σταματήσουμε.

Κάναμε πάνω από 20 λεπτά

για να φτάσουμε στο σημείο που έβλεπε πάνω από το προαύλιο.

Τι ήταν αυτό το τρίξιμο που ακούγαμε σε τακτά χρονικά διαστήματα;

Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν.

Κράταγε ένα πολυβόλο.

Μπορούσα να διακρίνω τις χειροβομβίδες στη ζώνη του

και την ξιφολόγχη στη θήκη της.

Οι καμπάνες χτύπησαν μεσάνυχτα.

Και αργότερα, στη 1 η ώρα.

Οι κινήσεις τους ήταν πανομοιότυπες.

Πήγαιναν πέρα ​​δώθε κατά μήκος των τειχών

φτάνοντας σπάνια στη γωνία, χωρίς ποτέ να την περνάνε.

Κατεβαίνοντας από την άλλη πλευρά,

μπορούσα να κρυφτώ στη γωνία και να περιμένω την κατάλληλη στιγμή.

Αυτός ο άνθρωπος έπρεπε να πεθάνει.

Σειρά σου. Πήγαινε κάτω.

Αφήνω το σιδερένιο γάντζο. Δεν φαινόταν σίγουρο όπλο.

Έπρεπε να ενεργήσω αλλά δεν μπορούσα.

Με τα δύο χέρια συγκράτησα τους χτύπους της καρδιάς μου.

Άραγε καθόταν;

Είχε ανάψει τσιγάρο;

Δεν ερχόταν πιο κοντά μου.

Ήταν εκεί, πολύ Κοντά, σε απόσταση ενός μέτρου από εμένα.

Έκανε στροφή.

Ξέχασε τα μπουφάν μας και παπούτσια στην ταράτσα,

αλλά δεν είπα τίποτε.

Μόνος, μπορεί να είχα μείνει εκεί.

Αυτό που ήξερα για το σύστημα ασφάλειας,

ήταν ότι είχε ένα φυλάκιο σε κάθε γωνία.

Είχαν φρουρούς άραγε, ή δεν είχαν;

Δεν είχαν.

Είναι μόνος του.

Να κόψουμε το ρεύμα.

Πώς;

Γρήγορα.

Το γάντζο.

Ο Ζοστ έτρεμε. Ίσως έτρεμα και γω.

Δίστασα.

Οι καμπάνες χτύπησαν 4.

Η ώρα πέρναγε. Οι ελπίδες μας λιγόστευαν.

Ζοστ.

Αν με έβλεπε τώρα η μητέρα μου!

Συγχρονισμός υπότιτλων: oreos