Original subtitles

WAT VOORAFGING:

Als je ten oorlog gaat, wachten je zware beproevingen.

Naar de Alpen, waarachter de vrijheid wenkt.

We vallen aan vanuit het zuiden. Spartacus mag de bergen niet bereiken.

Nu ben ik nog zachtzinnig.

Heeft ze zich bij de rebellen aangesloten?

Vijfhonderd van jouw mannen voor Tiberius' leven.

Nu levert hij niets op.

Crassus zal de afspraak nakomen als je hem geeft wat hij begeert.

Breng de troepen in gereedheid. Ik ga achter Spartacus aan.

Ik zal hem aan een welverdiend einde helpen.

OVERWINNING

Zeg dat allen hun slaven moeten vrijlaten.

Of hun huizen volgen dat van jou in een bloedige dood.

Wie ben je? -Ik ben Spartacus.

Alweer een huis overvallen.

Hoeveel zijn het er nu in totaal? -Zes, in half zoveel dagen.

Ik ben Spartacus.

Ik ben Spartacus.

Ik ben Spartacus.

Ik ben Spartacus.

Hij is snel als de gevleugelde Mars.

Spartacus is een sterveling. Hij kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn.

Gelooft u de berichten niet? -Hij gebruikt listen.

Hij brengt Pompeius in verwarring en laat hem op een schim jagen.

Dit is onze opdracht, niet die van Pompeius.

Als Spartacus weet te ontkomen, zijn wíj de verliezers.

En zij die hun leven hebben gegeven in de strijd.

Er brandde al geen vuur meer in het rebellenkamp waar Tiberius omkwam.

Nog geen verkenner heeft Spartacus en z'n leger gezien.

Verdubbel onze inspanningen. Ik wil de Thraciër op het slagveld ontmoeten.

En de hoop en het leven voor altijd uit z'n ogen zien wegvloeien.

Lugo, neem het van me over.

Ik heb vaak versteld gestaan van je krankzinnige ideeën.

Maar dit slaat alles. -We zijn Pompeius kwijt...

maar Crassus nadert met een enorme troepenmacht.

Onze enige hoop is een beslissende slag.

Een strohalm, veel meer is het niet.

Als het de anderen maar de tijd geeft om te ontkomen.

Ik hoop het.

En ik zal graag het mijne doen om Crassus oponthoud te bezorgen.

Neem dit zwaard en voeg de daad bij het woord.

Ze hebben me alles afgenomen.

Evengoed zul je je nuttig maken voor de komende strijd.

Zorg dat zij die niet kunnen vechten de bergen bereiken.

Voeg je bij Nasir en maak je gereed voor vertrek.

Hij is meer dood dan levend, en toch bereid z'n leven voor je te geven.

Voor mij? Is dit geen zaak van ons allen?

Ik ben geen martelaar.

Ik offer me niet zomaar op om anderen te redden.

Neem de tijd om afscheid te nemen van wie je dierbaar is.

Het lijkt een eeuwigheid geleden dat ik Crixus zo omhelsde.

Er is ons veel afgenomen.

Weldra staan we tegenover de Romeinse legioenen.

Dan zullen we ons wreken.

Heb jij dit gemaakt?

We snoeren je pols erin vast. Zodat het gevest niet uit je hand glipt.

Ik kan niet met de anderen naar de bergen vluchten.

Al luidt het bevel anders, ik hoor op het slagveld thuis.

Zoals mijn plaats altijd aan jouw zijde zal zijn.

Het is tijd.

Ik wil niet dat je me loslaat. -Ik wil het evenmin.

Maar je moet met de anderen meegaan. -Ga ook mee.

Je weet dat ik moet blijven.

Zodat jij de bergen kunt bereiken en daarachter in vrijheid kunt leven.

Buiten jouw nabijheid is er geen leven.

Je hebt ooit gezegd dat de goden mij hadden gestuurd om je te redden.

Je had het mis.

Jij was degene die ze hadden gestuurd.

En ik degene die gered moest worden.

Ik wil met je mee gaan na de strijd, als ik daartoe in staat ben.

En als je dat niet bent?

Dan wacht ik voor je op de kust in het hiernamaals.

Met Oenomaus en Melitta als gezeldschap...

tot ik je weer mag vasthouden.

Mogen de Goden je beschermen...

en zorgen dat Crassus en zijn legioenen ten val komen door betere mannen.

U bent nog altijd scherp.

Ik bereid me voor op een confrontatie met de Regenbrenger.

Hij ziet er vredig uit, nietwaar? -Ja, dominus.

Dit lijkt niet op de jongen die ik me herinner.

Met z'n altijd gefronste wenkbrauwen en zorgelijke blik.

Het evenbeeld van z'n vader, somber van gelaat en van karakter.

Zo was hij niet altijd.

Nee, dominus. Zo was hij niet altijd.

Met de jaren wordt men ongevoelig voor de genietingen des levens.

Tot er slechts 'n ding van steen rest, koud en onverzoenlijk.

Ik zou niets liever willen dan dat het anders was gegaan.

Vertel me nog eens over zijn heengaan.

De rebellenmenigte zat vol met slaven...

die boos waren dat de zoon van Crasssus was vrij gelaten.

Iemand uit de menigte brak uit met een mes in zijn handen...

terwijl Ceasar, Tiberius begeleidde.

Zeg me wie de slaaf was die hem van het leven beroofde.

Een man. Hij was al op leeftijd.

Hij droeg de littekens van z'n meester op z'n huid.

Was die man maar gedood.

Zodat Tiberius nog in leven was geweest.

We hebben bericht van verkenners. -Spartacus?

Een groepje van z'n mannen.

Geef bevel het kamp op te breken. We vertrekken.

De oorlog loopt dus ten einde. -Zoals alles wat de mens onderneemt.

De wachters brengen je terug naar je cel.

U heeft nog niet gevraagd waarom ik u verliet.

Zou het antwoord ongedaan maken wat gebeurd is?

Of de pijnlijke herinnering uitwissen? -Nee.

Toch zou ik m'n leven geven als u mij vergiffenis schonk.

Voor alles wat ik heb gedaan. -Kon ik dat maar opbrengen.

Jullie delen je op in twee groepen. Dat verkleint de kans op ontdekking.

Ik zou me veiliger voelen als je meeging.

Crassus moet worden opgehouden. Zodat jullie weg kunnen komen.

We wachten aan de voet van de bergen. -Geen sprake van.

Ben ik niet vrij om m'n eigen keuzes te maken?

Zoals je me vaak genoeg laat merken.

Zet je leven niet op het spel in de hoop dat ik overleef.

Je zult niet omkomen in de strijd tegen Crassus.

Heb je opeens het vermogen de toekomst te ontsluieren?

Ik heb alleen maar geloof. In een man die z'n gelijke niet kent.

Ik dank je.

Voor je woorden. En voor de troost die ik in je nabijheid heb gevonden.

Ga nu.

Dat je niet ten onder gaat aan de Romeinen, heethoofd.

Ik maak ze allemaal van kant en jou weer als ik terug ben.

Ben je gereed? -Meer dan ooit.

Maar Nasir en ik gaan niet mee naar de bergen.

We hebben het hier al over gehad. Je kunt niet vechten.

Daar is iets op gevonden. Door een vriend.

Vraag me niet me afzijdig te houden van de komende strijd.

Velen van hen die ik m'n broeders noemde, heb ik zien vallen.

Jij bent de laatste overlevende...

van hen die met mij in opstand kwamen tegen Batiatus.

Het is me een eer...

je in de beslissende strijd opnieuw aan m'n zijde te hebben.

Ze zijn klaar voor vertrek.

Vrienden.

Het is tijd om afscheid te nemen.

Weet dat we aan jullie zullen denken wanneer we tegenover Crassus staan.

Velen van ons zullen sneuvelen.

Geen strategie of list kan afwenden wat onontkoombaar is.

Besef dat ons bloed jullie de kans geeft je weg door de bergen te vinden...

en te ontkomen aan de klauwen van Rome...

die ons dood en ellende hebben gebracht.

Ga nu op weg.

Naar een leven in vrijheid.

Dank voor alles wat je hebt gedaan.

Dank, Spartacus.

Mogen de goden je zegenen.

Spartacus.

Verkenners hebben ons gezien.

Wat voor teken droegen ze? -Een stier op hun borst.

Crassus. -Het lokaas zal z'n werk doen.

Ga op weg en keer niet om.

Ik zal bidden, voor Crassus' dood en Spartacus' overwinning.

Er is nu wel genoeg gepraat en afscheid genomen.

Ik wil bloed zien. De vijand horen kermen.

Daar zullen we voor zorgen.

Breng de blijden in stelling.

Wacht op mijn bevel. Hou je gereed.

Speer.

Ik kom enkel een boodschap brengen van imperator Crassus.

Speer.

Spreek op. En je mag bidden dat ik je woorden het aanhoren waard vind.

Heb je ooit zoiets meegemaakt?

Zoveel harten die niet lang meer zullen kloppen?

Waarom wilde je me spreken?

Om dezelfde reden als waarom je bent gekomen.

Nieuwsgierigheid. -En is die bevredigd?

Al maandenlang zijn we elkaars vijand.

Allebei hebben we diepe wonden opgelopen.

Toch hebben we geen woord gewisseld.

Woorden zouden ook niets uitrichten. -Misschien.

Maar evengoed wil ik praten.

Laat ons alleen.

Imperator... -Het is een bevel.

Je weet toch dat je deze slag niet kunt winnen?

Diezelfde gedachte werd gekoesterd door alle Romeinen die ik heb gedood.

Onder wie m'n zoon.

Ik kan niet rouwen om de dood van hem die Crixus van het leven had beroofd.

Crixus stierf op het slagveld. Een eer die Tiberius niet is gegund.

Het was niet mijn bevel.

Die vrouw was door hem op grove wijze onteerd.

Dit was haar vergelding.

Zoals ik m'n zoon zou willen wreken.

En jij je vrouw.

Hoe durf je je verlies op één lijn te stellen met het mijne?

Je zoon nam de wapens op voor de republiek.

De staat die mijn onschuldige vrouw tot slavernij en dood veroordeelde.

Nu leid je duizenden naar een even zinloze dood.

Wat er ook met mijn mensen gebeurt, het is onze eigen keus.

Wijzelf beschikken over ons lot. Jij niet. De Romeinen niet.

Zelfs de goden niet.

Je kiest slechts tijd en plaats voor het einde.

Het is beter door 't zwaard te sterven dan door de zweep.

Zullen er geen wonden meer etteren?

Als de Regenbrenger door een wonder Crassus en z'n legioenen verslaat...

verlaat hij dan de republiek, tevreden dat gerechtigheid is geschied?

Er bestaat geen gerechtigheid.

Niet in deze wereld.

Eindelijk.

Dan zijn we het toch ergens over eens.

De volgende keer dat we elkaar treffen, dood ik je.

Nee. Maar je zult het proberen.

Meer kan een vrij man niet doen.

U moet Spartacus niet geloven. -Waarom zou hij erover liegen?

Hoe moet ik weten wat zo'n barbaar bezielt?

Zeg het me nog eens: wie heeft Tiberius gedood?

Een man op leeftijd, zoals ik eerder heb gezegd.

Spartacus sprak van een vrouw.

Met wraak als motief.

Leugens, om ons tegen elkaar op te zetten.

Zulk bedrog kan, indien succesvol, rampzalige gevolgen hebben.

Pas als de waarheid aan het licht is gekomen...

is hoop op vergiffenis mogelijk.

Het was mijn hand waardoor Tiberius van het leven is beroofd.

Heb ik je zo slecht behandeld...

dat je wraak zocht door m'n nobele zoon te doden?

Spreek op, voor ik je de adem heb benomen.

U beschuldigt het slachtoffer.

Uw 'nobele' zoon had zich met geweld aan haar vergrepen.

Een van z'n vele wandaden.

Nog meer leugens. -Het is de waarheid.

Na de decimatie was hij u gaan haten. Hij bedacht hoe hij u pijn kon doen.

Op een manier die de diepste wond zou slaan.

Waarom heb je dat nooit verteld? -Ik heb het geprobeerd, bij Melia.

Er is geen misstap die een vader z'n zoon niet zou kunnen vergeven.

We wilden u niet nodeloos nog meer verdriet doen.

Vandaar onze leugens. -Laat ons alleen.

Een zoon is slechts een afspiegeling van de vader.

Ben ik dit?

Laaghartig en pervers?

U bent nog dezelfde als altijd.

Een fatsoenlijk man, die doet wat hij doen moet.

Vergeef me.

Vergeef me alles wat ik je heb aangedaan.

Na de val van Spartacus zal het achter de rug zijn.

Dan zullen deze betreurenswaardige gebeurtenissen...

vervagen tot niet meer dan een herinnering.

Het is een zware last.

Met het einde van de oorlog in zicht te denken aan de offers.

Geloof je niet dat we Crassus kunnen verslaan?

Keer op keer verricht je het onmogelijke.

En ook nu zou ik m'n geld niet op de tegenstander zetten.

Maar de kansen lijken niet gunstig.

Nee, dat is waar. -Drank zou ons kunnen opbeuren...

maar daar ben ik van afgestapt. -Dat is me niet ontgaan.

Ook ik verloor m'n wilde haren toen de liefde bezit van me nam.

Heb je het over je vrouw?

Toen wij voor het eerst het bed deelden...

vertelde ze hoe de goden haar in haar dromen voorspellingen deden.

Zo had ze gehoord dat ik nooit een ander zou liefhebben.

Is dat uitgekomen? -Ik heb troost gevonden bij anderen.

Toch is er een gemis waarin nooit zal worden voorzien.

Waar ooit m'n hart klopte, daar is nu een lege plek.

Al sinds Sura me werd ontnomen.

Je vroeg me ooit wat ik onder overwinning verstond.

Als alle Romeinen dood zijn, dacht ik toen.

Zou je nu iets anders zeggen? -Ik denk nu eerder aan het leven.

Niet de dood van Romeinen, of van onszelf...

maar het leven van Sibyl, van Laeta, van de moeder en al die anderen.

Zij allen zijn Sura. En ik wil dat ze blijven leven.

Een zaak waar zelfs ik achter kan staan.

Dat is niet genoeg als je de anderen een kans wilt geven tegen Crassus.

Daarvoor moet je een leider zijn.

Begin je daar weer over? -En ditmaal wil ik een besluit.

Ik kan dit alleen als jij de positie accepteert die je toekomt.

Een positie waar niemand méér recht op heeft.

Wat verwacht je van me?

Het onmogelijke.

Zijn de troepen gereed? -Ja, imperator.

Dank je. Voor je trouwe dienst.

Spartacus is een dwaas, dat hij het met zo weinigen tegen ons opneemt.

Hij heeft al vele eigenschappen getoond. Dwaasheid was daar niet bij.

Ze zijn als een oceaan. -Zo een als die waarin Crixus omkwam.

Wat ik zie, is de kans om te zwemmen in een zee van Romeins bloed.

Zware beproevingen.

Wat betekenen die woorden?

Een waarschuwing, uit de mond van een liefdevolle echtgenote...

aan een man die niet meer bestaat.

Dadelijk zal Crassus de aanval openen.

We zullen zijn legioenen in een open strijd bevechten.

We staan in de schaduw van een enorme macht.

De schaduw die de republiek werpt over het leven van elke man...

elke vrouw en elk kind, veroordeeld tot de duisternis der slavernij.

Gedwongen te zwoegen en te lijden...

opdat de rijken en machtigen hun fortuin zien groeien...

tot een omvang die geen enkel doel dient.

Laten we hen bijbrengen dat alle mensen gelijkwaardig zijn.

En dat zij die denken anderen aan zich te kunnen onderwerpen...

ten onder zullen gaan aan de schreeuw om vrijheid.

Geen gewonde vijand wordt genadiglijk uit z'n lijden verlost.

Eenieder die het waagt op te staan tegen Rome, zal worden gestraft.

Breng de blijden en katapults in stelling.

Ontsteek projectielen.

Ontgrendelen.

Voorwaarts.

Ten aanval. Laat de opstand een vage herinnering worden.

Oprukken.

Posities innemen.

Wacht.

Wacht.

Boogschutters.

Nu.

De barbaar toont zich vindingrijk. -Hij wint wat tijd, meer niet.

Geef het sein voor een schilddak.

Ze maken het verwachte manoeuvre. -We laten ze iets onverwachts zien.

Laat opnieuw projectielen werpen. -Op onze eigen troepen?

Ik wil deze oorlog beëindigen.

Wijk niet. Voorwaarts.

Hoerenzonen.

De slaven kunnen niet tegen ons op. -Er vloeit ook Romeins bloed.

Betreurenswaardig, maar acceptabel als het tot Spartacus' einde leidt.

Ruiters in aantocht.

Draai de blijden om. Snel.

Jij daar, verdedig de linkerflank.

Caesar, neem de achterhoede onder je bevel. Er dreigt verwarring.

We moeten ons terugtrekken. -Nee, daar hoopt hij op. Voorwaarts.

Ik had jou willen zijn.

Al was het maar voor een dag.

Agron, verdedig je flank. Zorg dat ze ons niet insluiten.

Nasir.

Naevia, geef Gannicus steun.

Spartacus.

Breng de imperator in veiligheid.

Crassus.

Wat een dag. Zoveel Romeinen om te doden.

Het gaat mij om één van hen. Neem het hier over. Ik ga achter hem aan.

Houd de linie intact. -Bekogel ze met die kruiken.

Caesar.

Haal de medicus. -Ik hoef geen balsem.

Ik wil terug naar de slag.

Neem geen risico meer. Als u sneuvelt, komt Spartacus in het voordeel.

Ik heb hiernaar uitgekeken.

Net zoals ik ernaar uitkijk je kop van je romp te slaan.

Saxa.

En wederom lig ik in je armen.

Ik heb je een belofte gedaan.

Bij onze volgende ontmoeting zou ik je doden.

Kom dan.

Doe je best.

Dit zwaard is niet van jou, slavin.

Wacht.

Wacht.

Ik wou dat je als Romein was geboren.

En aan mijn kant had gestaan.

Ik dank het lot...

dat anders heeft beschikt.

Agron.

Geef me een zwaard.

Strijd aan mijn zijde en herover deze heuvel.

Doorzoek de omringende heuvels.

Opnieuw hebben de goden Spartacus helpen ontsnappen.

Hij bloedt uit duizend wonden. Lang zal z'n hart niet meer kloppen.

Velen van z'n volgelingen zijn nog zieltogend in leven.

Voltrek de beloofde straf langs de Via Appia.

Laat alle slaven weten wat er gebeurt met hen die in opstand komen.

Een eerloos einde voor een legende, ooit een god in de arena.

Legenden zijn de grondstof voor dromen.

In de harde realiteit blijft er niets van over.

Het zal pijn doen een zo dierbare tussen de verdoemden te zien.

Ze had zich bij de opstand aangesloten.

Ik heb begrip voor haar motief.

Maar ik heb geen keus.

Pompeius.

De goden zij dank dat je het goed maakt, vriend.

Ik vreesde dat Spartacus je had verslagen...

voordat ik hem in de pan hakte, in het noorden.

De opstandelingen probeerden de bergen te bereiken.

Er is al bericht onderweg naar Rome...

dat Pompeius de man heeft bedwongen die u te veel was.

Die eer komt u niet toe. Spartacus is verslagen...

In het noorden. Door de dappere Pompeius, held van Hispania.

Je eert me.

Ik eer slechts Rome. En degenen die het, met mij, willen zien bloeien.

Dan zijn we gelijkgestemden. Laten we na je thuiskomst gezamenlijk eten.

Na alles wat we hebben doorstaan laat u Pompeius met de eer strijken?

Zo maken we hem tot onze bondgenoot...

en vormen we een machtig triumviraat dat geschiedenis zal schrijven.

U spreekt altijd over de toekomst.

Het verleden blijft wat het is.

Het heden heeft niets te bieden dan spijt en verdriet.

Alleen in wat nog komen moet kan men troost vinden.

Wanneer de herinnering vervaagt.

Hij leeft nog.

We hebben de bergen gehaald.

We hebben op je gewacht, zoals beloofd.

Is iedereen in veiligheid?

Pompeius heeft de andere groep aangevallen.

Velen zijn omgekomen.

We moeten hem in veiligheid brengen voordat ook wij worden ontdekt.

Laat me.

Ik wil even rusten. -We kunnen hier niet blijven.

Nee, dat kan niet.

Maar ik kan niet mee.

Spartacus.

Spartacus.

Dat is niet m'n echte naam.

Die zal ik eindelijk weer horen...

uit de mond van m'n lieve vrouw, als langverwachte begroeting.

Spaar je tranen.

Er is geen grotere triomf...

dan deze wereld als vrij man te verlaten.

Rome zal ooit in verval raken en ten onder gaan.

Terwijl jij altijd in de herinnering zult blijven...

van allen die snakken naar vrijheid.

Ik ben Spartacus.