Original subtitles

WAT VOORAFGING:

Wil je ons de dood injagen? -Ik wil vrij zijn, met of zonder jou.

Ik wil oprukken naar Rome.

Je was de slavin van Marcus Crassus.

Waarom zou ze uit zijn armen willen vluchten?

Morgen op naar Rome met Crixus. -Jij gaat met Spartacus mee.

Ik hoor bij u thuis. -Niet in dit geval.

De hoer Canthara zag je uit Kore's tent komen. Het spel is uit.

Je wordt gepakt als een vrouw.

Rome ligt eindelijk binnen handbereik.

DE DODEN EN DE STERVENDEN

Met z'n allen één rothaas.

Niet zo hard.

Ik ben geen angstig kind in het donker.

Hier met die fakkel.

De volgende keer mag jij de boog dragen.

Pak hun wapens en wapenrusting en het rantsoen dat ze hebben.

Ze komen uit het noorden. Wat moet Crassus daar?

Zijn volgelingen dragen het teken van de stier.

Dit zijn zijn mannen niet.

De adelaar en de dolfijn.

Ik heb dit wapen eerder gezien.

Het teken van Gnaeus Pompeius Magnus.

Heerser van land en zee. M'n man had veel bewondering voor hem.

Hij vond hem een uitmuntend strijder. -Ik heb de verhalen gehoord.

Hij werd de Slachter genoemd. -Wij slachten vogels en vissen.

Pompeius heeft tegen Sertorius gestreden.

Crassus viel ons aan in zijn afwezigheid.

Als de verkenners van Pompeius in de avond terugkeren...

zal hij met z'n legioenen hun voetsporen volgen.

Spartacus. Een man te paard.

Dit kan een valstrik zijn.

Wees op je hoede voor de vijand in de flanken.

Een mantel van het legioen.

Dat is geen Romein.

Drink op. -Dat is verspilling voor de doden.

Je leeft nog.

Ik ben maar een schim.

Ik waar rond in een wereld zonder betekenis.

Dan voeden we de schim...

zodat die weer vorm kan aannemen op weg naar een betere dag.

Er liggen er geen meer in het verschiet.

Is hij gestorven zoals hij gehoopt had? In de glorie van de strijd?

Op het slagveld, ja...

maar het was geen glorieus einde.

Vertel het ons. Dan kunnen we in het verdriet delen.

De dagen na ons vertrek overwonnen we vele vijanden.

Hun bloed kleurde de modder op de velden rood.

Overal lagen doden.

Rome lag binnen handbereik.

Maar Crassus en z'n legioenen waren ons te snel af.

Was hij het, die Crixus van z'n leven beroofde?

Crixus vocht met de verrader Caesar...

toen een man van nog jonge jaren...

hem aan z'n speer reeg.

Zo'n snotneus.

En Agron?

Deelt hij het lot van Crixus, of is hij nog een van ons?

Crassus heeft me maar om één reden gespaard.

Om Spartacus te tarten met het verhaal van z'n dood.

Crassus hoopt op een onbezonnen daad.

Als het alleen om mijn leven ging, had ik me ertoe kunnen bewegen.

Maar we moeten die gedachten laten varen. Er zijn dringendere zaken.

Pompeius. -Z'n verkenners trokken naar Crassus.

Hij stuurt er meer als ze niet terugkeren.

We mogen niet terechtkomen tussen twee legers die de handen ineenslaan.

Dat is zo.

Komt er niets zinnigs uit de Galliërs? -We proberen het met brandijzers.

Ik ga door tot een z'n koppigheid laat varen, of pak ze allemaal.

Ik heb geen tijd om me hiermee bezig te houden.

Breek het kamp op als Apollo in het oosten is. Ik voer het tempo op.

Er is onrust ontstaan bij de volgelingen.

De hoer Canthara is van vrouwelijkheid tot keel opengesneden.

Canthara? Wat weet u ervan, Caesar? -Dit was mij nog niet bekend.

Ik heb haar dagenlang gezocht.

Ze heeft iemand ontstemd die geen geweld vreest.

Hun kamp is vlak bij onze troepen. Er mag niet gemoord worden.

Ik ga me er persoonlijk aan wijden. -De daders verdienen eenzelfde lot.

Twee soldaten te paard met het wapen van Pompeius.

De Slachter laat z'n masker eindelijk zakken.

Breng ze naar m'n pretorium.

Proconsul Gnaeus Pompeius Magnus...

biedt z'n hulp aan in de strijd tegen de rebel Spartacus.

Ik neem die hulp met verbazing aan.

Pompeius is meestal alleen met z'n eigen belang begaan.

Ik breng slechts de boodschap over. -Breng de rest ten gehore.

Pompeius verzoekt om een ontmoeting.

Waarom komt hij niet zelf als hij daar behoefte toe heeft?

Omdat hij dan niet degene is die voor gek staat. Of wel soms?

Ik waag de tocht naar zijn kamp niet...

en leg m'n aanval niet stil om voor die poseur door het stof te gaan.

Pompeius wil naar neutraal terrein komen. Ieder neemt twintig man mee.

Ik zal het overwegen.

Geef ze eten en wijn. -Imperator.

U kunt dit toch niet overwegen?

Pompeius hoort u uit over Spartacus om ons de zege te ontnemen.

Dat bent u toch met me eens, Caesar?

Ik deel je bezorgdheid, maar Pompeius heeft Sertorius bedwongen.

Hij wordt gelauwerd. Het zou een belediging zijn als ik dit afsloeg.

Het kan u tegenwerken in de senaat. -Ze kunnen me wat.

Er is ook een praktische reden om hierop in te gaan.

Als we uit het zuiden aanvallen...

kan Pompeius zorgen dat Spartacus bij de bergen weggehouden wordt...

met al z'n volgelingen.

Dat mag niet gebeuren. -U moet niet gaan, vader.

Dan is het of Pompeius u ontbiedt. -Dat is zeker zo.

U moet zich niet verlagen.

Stuur iemand die in uw naam kan onderhandelen.

Dan denkt u vast aan ene Caesar? -Nee.

Alleen het woord en de wil van de imperator zijn hoogstaand genoeg.

Pompeius vereist een geduchte tegenstander. Ik zoek meer ervaring.

Tiberius is een waardig opponent.

Pompeius zal z'n schild laten zakken voor zo'n jongeling, en dat betreuren.

Caesar stelt eindelijk iets voor waar ik me mee kan verenigen.

We leggen de opmars stil tot je terugkeert.

Neem Pompeius' plannen in je op, en hou stand.

Ik spiegel me aan m'n vader. Een meedogenloos leider.

Wat is het kort geleden dat hij nog een onzekere jongen was.

Die dagen zijn verleden tijd. Hij is nu een man.

Ik hoop dat hij krijgt wat hij verdient.

Je dekking is te laag. Tegen de Romeinen was dit je einde geweest.

Nasir.

Je hebt je punt gemaakt.

Eet wat en denk na over je lessen.

Kom mee, dan pakken we ook wat te eten.

Ik heb geen trek.

Ook niet in een vriendelijk gesprek?

Die heb je geen meer gehad sinds het ongelukkige nieuws.

Denk je er zo over?

Ben je niet blij dat de man die tussen jou en het verlangen van je hart stond...

nooit meer in de weg zal staan?

Ik was het vaak oneens met Agron...

maar wat er met hem gebeurd is, raakt mij ook.

En de wond die dat iemand zo onderdiend gegeven heeft.

Probeer jij van mijn verdriet gebruik te maken?

Ik probeer alleen troost te bieden.

Jij bent hier waarvoor je altijd komt.

Agron is er niet meer vanwege jou.

Dat komt door zijn eigen keuze.

Het komt door mij. Hij zou nooit zijn meegegaan met Crixcus...

als hij niet gezien had hoe ik naar jou kijk.

Het komt allemaal door de tijd waarin we leven.

Waar de Goden hun rug keren naar de goede mensen die moeten lijden.

Was jij de slavin van Marcus Crassus?

De vrouw die ontsnapt is op de Melia-kam?

Ik heb gehoord dat hij je toegenegen was.

Dat is het geval geweest.

Dan stond je hem na...

voordat je vluchtte. -Ik deelde z'n tent die nacht.

Ik heb een mes gepakt en sloeg op de vlucht toen hij sliep.

Waarom heb je je kans niet gegrepen...

om een eind aan z'n leven te maken?

Als Crassus die avond was gestorven, was Crixus nu nog bij ons.

Uw verlies grijpt me aan, maar ik ben niet verantwoordelijk.

Iedereen moet verantwoording afleggen.

Voor de keuzes die we maken, de dingen die we doen.

Voor dingen die we hadden moeten doen.

We kunnen de zon niet terugdraaien, of het verleden terughalen.

Nee. We kunnen ons alleen schrap zetten voor de onzekere toekomst.

En als het zover is...

maken we de balans op met degenen die het ergst gekweld zijn.

Breng Pompeius op de hoogte van m'n komst.

Blijf aan m'n zijde. Bij de geringste beweging, trek je je zwaard.

Ik verzoek om een onderhoud, ik wil z'n intenties leren kennen.

Hij wil u graag begroeten.

Eerwaarde Pompeius, het spijt m'n vader...

Het spijt mij nog veel meer.

Ik had gehoopt de imperator zelf te kunnen omarmen.

Maar het lot voorziet me van een schaduw van de naam Crassus.

Is dit het zwaard...

dat Crixus van z'n leven beroofde?

Bind hem vast en zorg dat hij mee kan.

Laat je ze leven?

Ze moeten de doden eren voor ze ze mogen vergezellen.

Dat is niet nodig. Ik had niets met Canthara's lot van doen.

De persoon die haar zo wreed aan het leven ontrukte...

zal nooit meer toeslaan.

Kent u het beest dat haar heeft vermoord?

Een blatend schaap dat dacht dat hij een wolf was.

Hij is naar een verdiende slacht gebracht.

Ik zou er alles voor overhebben om zijn lijden te zien.

Laten we ons troosten met de gedachte aan bloed.

Aan de warmte van de huid van de levenden.

Waar is Crassus? -Hij liet zich niet weglokken.

Niet gooien.

Hun woede mag ze niet fataal worden.

Hun bloed is voor een hoger doel bestemd.

Spelen? -Om de doden te eren...

en om hun nabestaanden te troosten.

Ik heb dit zwaard eerder gezien, in Crixus' handen.

In de handen van de jongen op het slagveld...

Hij heet Tiberius. Hij is de zoon van Marcus Crassus.

Hij is gevangengenomen met een aantal soldaten.

Ik wil hem van z'n leven beroven. -Daarom geeft hij het niet op.

Laten we een brandstapel bouwen en samenkomen in een arena...

om getuige te zijn van de slag van zwaard en schild.

Om de Ongeslagen Galliër te eren.

Zo zal ik hem altijd blijven zien.

Op een dag, niet lang geleden, keerde hij je de rug toe.

Daar had ik hem toe bewogen. -Het verleden bevalt ons zelden.

De toekomst is ons nog onbekend.

Omarm het heden.

Al het andere is onbelangrijk.

Laten we die spelen houden.

Elke druppel Romeins bloed wordt vergoten...

om degenen die ons zijn ontnomen te eren.

Ik ken deze.

Agron, van het land ten oosten van de Rijn.

Barbaren. Ze vertrouwen elkaar niet eens.

Dit is een gladiator die op dezelfde hoogte staat als Spartacus.

De Kelt Gannicus en de gesneuvelde Galliër konden zich met hem meten.

Zegt hij iets? -Alleen scheldwoorden.

Ik heb nog lang niet alles gezegd, smerige hufters.

Hij is op leven na dood, en toch blijft hij ons beledigen.

Ik zou zo'n gladiator graag bezitten om strijders meer kracht te geven.

Ik wil hem juist onderwerpen.

Nagel hem aan het kruis. Een voorbeeld voor eenieder die niet wil praten.

Ik zal je afslachten.

Geen geringe prestatie voor iemand die nooit meer zal vechten.

Konden alle volgelingen van Spartacus zijn lot maar delen.

Imperator, Pompeius heeft gezanten gestuurd.

Hoe vergaat het Tiberius? -Hij is er niet bij.

Ik heb een boodschap van proconsul Pompeius.

Waar is m'n zoon?

Hij is met uw boodschappers naar uw commandant toe.

Ik weet niets van uw zoon of van andere boodschappers.

Ik ben de enige. -Ze stonden hier met zijn wapen.

Er zijn andere boodschappers gestuurd, maar niet naar u.

Zijn enkelen niet aangekomen? -Een groep die naar Latium trok.

Laat ons met rust.

Spartacus had ze gestuurd, niet Pompeius.

Dat weet u niet. -Jij had het moeten weten.

Je zag de rebellen in Sinuessa. -Het waren er duizenden.

Hoe zou ik deze dan moeten herkennen?

Laat de regen van de goden ons bevuilen.

Is het geen zegen dat u niet in hun valstrik bent getrapt?

Als Spartacus u had omgebracht... -Is Tiberius verslagen?

Hij draagt de naam Crassus...

en met die naam valt goed te onderhandelen.

Denkt u dat hij nog leeft? -Zoals elke vader...

die het levenloze lichaam niet heeft gezien.

Dan bidden we, en wachten we tot Spartacus...

Ik blijf niet toekijken terwijl m'n zoon z'n leven riskeert.

We weten welke kant hij op gaat. We halen hem in en onderhandelen.

Spartacus brengt u direct ter dood, hoe hoog de prijs ook is.

Ik stuur Rufus erop af.

Ik geef de voorkeur aan iemand die Spartacus en z'n mannen beter kent.

Iemand die tussen hen geleefd heeft, en hun slinkse gebruiken kent.

Jaagt u me de dood in? -Ze zullen je niets aandoen.

We hebben iets wat hij begeert. -En als u het fout hebt?

Dan zal ik ook om jou rouwen.

De klootzakken. -Het is ook mijn schuld.

Ik werd verblind door z'n prijzende woorden en m'n trots.

Hij wist dat Spartacus ze gestuurd had met andermans mantel.

We vechten niet op commando.

Onze dood mag niet als vermaak dienen.

Wij zijn Romeinen en zij zijn niet meer dan slaven.

Maar jij draagt ketenen.

Niet prettig, om overgeleverd te zijn aan de grillen van je meester.

Jij droeg nooit ketenen. -Je hebt ze zelf gesmeed.

Iedere onzichtbare ring bond m'n hart vast...

en rukte me los uit de armen van je vader.

Als je me vrijlaat, ga je naar hem toe. Zijn hart behoort jou nog toe.

Ondanks alles wat er gebeurd is.

Houdt hij nog van me? -Hij doet alles om je terug te zien.

Daar heb ik nooit op durven hopen.

Dank je.

Ik kom terug als de duisternis invalt.

Als jij komt te overlijden. Ik kijk er met verlangen naar uit.

Het is lang geleden dat ik gladiator was.

Ik heb nooit om een titel of doel gegeven.

Rome heeft mij en m'n broeders die kant op gedwongen.

Vanavond betalen we ze met gelijke munt.

We laten de zoon van Crassus en z'n mannen zien...

wat wij geleerd hebben onder de laars van de machtige republiek.

En daarbij eren we de doden...

met Romeins bloed.

Dit is nauwelijks een uitdaging. Er schieten geen legioenen te hulp.

Zoals ze dat deden in je strijd tegen Crixus en Agron.

We beginnen.

Ik ben een Romein.

Ik vecht niet voor jullie vermaak.

Jullie vechten, of jullie vinden ter plekke de dood.

Als één enkele Romein de moed niet kan opbrengen, stuur er dan twee.

Ik ben nog nooit naar de spelen geweest.

Dit is een maar een zwakke afspiegeling.

Je spreekt er met weemoed over.

Ik zou die ketenen niet weer willen dragen...

maar om daar weer te vechten...

waar je ervan doordrongen bent wie je bent en wat je doel is...

dat is iets waar wij naar verlangen.

Meer bloed, om Crixus te eren en iedereen die hem volgt in de dood.

Gannicus, op je plaats.

Aan twee Romeinen hebben we niet genoeg.

Stuur er drie, voor een beter eerbetoon.

Gannicus wil je overtreffen. -Zo zijn gladiatoren.

Anders zouden ze het nooit overleven.

Gannicus is de enige die z'n vrijheid heeft teruggewonnen.

Waarom vecht hij dan met de slaven tegen de republiek?

Om een omgekomen broeder te eren.

Een man die ons heeft geleerd hoe te vechten en welke band we delen.

Valt het je zwaar om een van de jouwen te zien sterven?

Zo zie ik ze niet meer.

Ik ben verbannen, zonder enig mededogen voor mijn lijden.

Ik kijk weg als er bloed vloeit...

maar ik geniet van wat erachter ligt.

Stonden er maar duizenden.

Dan kon ik Agron pas echt eren.

Ben je klaar voor het laatste gevecht?

Crixus was trots op z'n status als gladiator.

Het eerste wat hij tegen me zei. Ik zei dat ik hier niet van hield.

Nu is het m'n leven.

Weet je het zeker?

Blijf op je hoede.

Over wie gaat het? -Over iemand die ik graag wil zien.

Ik bied je 500 van je mannen die vast zijn gezet bij de slag met Crixus...

als je Tiberius spaart.

Laat hem uitpraten.

Hij leeft dus nog, de jongen. -Wie weet.

Nog even. -Laat die verrader je niet ompraten.

Dit zijn niet mijn woorden.

Denk niet dat ik hier welwillend tegenover zou staan.

Biedt Crassus het aan? -Hij zou Jupiters troon aanbieden...

voor die etterende ziekte die uit nobele lendenen voortkwam.

Hij wil ons in de val laten lopen. -Nee.

Hij wil maar één ding en staat daarin alleen.

Vijfhonderd?

Breng me om. Ik weet dat je ernaar verlangt.

Dan zijn zij ook verloren.

Dank aan de goden.

Een mooi eerbetoon aan Agron. -En u eert Crixus.

Ik wil m'n zwaard terug, slavin.

Ben jij de eigenaar?

Het past eerder in de hand van een vrouw...

of een ziekelijk kind.

Zie je me nu nog als een ziekelijk kind?

Ik had minder van je verwacht.

Dank je. Ik was bang dat je te snel zou sterven.

Ik zal je ombrengen...

zoals ik die Galliër ook heb omgebracht.

Ik zal je nu je zwaard teruggeven.

Wacht.

Crassus wil onderhandelen.

Als we z'n zoon sparen, keren er 500 gevangenen terug.

Maak hem af. -Onthoofd hem.

Weer een Romeinse leugen.

Dat denk ik niet.

Degene die het meest heeft geleden mag het zeggen.

Ik had je leven in m'n handen.

Leef elke dag...

in de wetenschap dat ik er ooit een eind aan maak.

Ik ben nog steeds bang dat dit slecht af loopt voor ons.

Crassus gaat geen verrraad riskeren met een geliefde op het spel.

Dat dachten we ook over Glaber met zijn vrouw.

We hebben bericht ontvangen.

Honderden van onze mensen marcheren naar de afgesproken plek...

onder begeleiding van Romeinse soldaten.

Houd je ogen open voor tekens van verraad.

Neem de levens van Caesar en de jongen eerst indien nodig.

Afgeleverd volgens afspraak. -Ik wil hem spreken.

Het is te lang geleden dat ik hem omhelsd heb.

Wat mooi dat je nog in leven bent. -Kom niet met vleiende woorden.

Je wist dat Spartacus die mannen gestuurd had.

Een boude bewering. -Waar m'n vader wel oren naar heeft.

De reis terug is vol gevaren...

voor een man die z'n plek gewezen moet worden.

Idioot, weet je wat je gedaan hebt? -Nu staan we weer quitte.

Wegwezen.

Hier moeten 500 mensen onder lijden. We hebben niets meer aan die jongen.

Of aan het leven van Caesar. -Wacht.

Crassus wil nog onderhandelen...

als je hem iets anders geeft waar hij naar verlangt.

Hij werd door een opstandige slaaf neergestoken...

toen we ons probeerden terug te trekken uit het kamp.

Een oudere man, met de littekens van z'n meester diep in z'n huid.

En toch heb je met ze onderhandeld.

Ik wist hoeveel verdriet dit zou doen en ik wilde de pijn verzachten.

Dank je, Gaius.

Jij voert mijn bevelen uit. -Ik voel me vereerd.

Bereid de mannen voor.

We trekken naar Spartacus...

en zorgen dat hij z'n verdiende loon krijgt.

Imperator.

Sla je ogen op.

Vanaf dit moment...

spreek je me aan als dominus.

Waren onze naasten er maar bij.

Nasir.

De goden hebben je teruggebracht. -Ik had nooit bij je weg moeten gaan.

Vanavond vieren we de terugkeer van degenen die we verloren achtten.

Vaders.

Broeders en zusters.

Zoons en geliefden.

Koester hun aanwezigheid, want Rome werpt z'n schaduw ver vooruit.

We gaan samen ons lot tegemoet. Welke tol we ook moeten betalen.

Laten we ook blijven denken aan degenen die niet teruggekeerd zijn.

Die hun leven hebben gegeven...

om ons allemaal in vrijheid te laten leven.

Voor Crixus.

Voor Sura.

Voor Varro en Mira.

Voor Oenomaus.

Voor Diotimus. -Voor Rhaskos.

Voor Sanus.

Donar. -Voor Duro.

Voor Aca. -Fortis.

Voor Varca. -Nemetes.

Liscus.

Voor Crixus.

Splijt de hemelen met het roepen van zijn naam.

Laat Crassus en Pompeius het horen.

Een donderslag in de verte als voorbode van een bloederige strijd.

Wie nog kan strijden, gaat het laatste gevecht met Rome aan.

Ik beloof het u.

We zullen vrij zijn...

of voegen ons bij onze broeders in de dood.