Original subtitles

WAT VOORAFGING:

Laat Romeins bloed de sneeuw rood kleuren.

Ik jaag mijn mensen niet naar de onderwereld.

En ik wil geen Romeins zwaard in mijn rug.

Je moest mannen als ik mijden.

Je hebt pijn en verdriet ervaren, zoals velen onder ons.

Je dient onder Tiberius. -Toch niet onder een jongen?

Zo, nu ben jij mijn ondergeschikte.

Moet ik in Sinuessa blijven? -In dit huis.

Onder Tiberius. -Hij geeft veel om je.

Ze wilde dringend uw vader spreken.

Wat had ze op haar hart? -Dat is een raadsel.

Is mijn slaaf terug naar Sinuessa? -Ze zit bij de rebellen.

Ze zijn door de ommuring.

Terugtrekken. -De machtige Crassus vlucht.

We komen terug.

GESCHEIDEN WEGEN

Spartacus, Rome valt weer van achteren aan.

Crixus.

Heeft Rome verder niets te bieden vandaag?

Mijn bloeddorst is nog niet gestild.

Crassus' tweede aanval op één dag. -Met een kleine groep.

Om ons af te remmen. Hij weet dat we onze zwakkeren verdedigen.

Een beproefde tactiek.

Zeg maar tegen je goden dat Crixus op ze pist.

Ik wil hem nog even spreken.

Hoeveel dagen zit Crassus achter ons? -Ga jezelf afrukken, kloteslaaf.

Maak zijn tong wat losser.

Vier dagen.

Wapens verzamelen en verdergaan.

Ik heb antwoord gegeven. Ik smeek je, spaar me.

Je smeekt bij de verkeerde.

Drie dagen, gezien het rotten en de stank.

We lopen weer een dag in. -Geen wonder. Er is amper gerust.

En nu ook niet. Laat het tweede legioen de achtervolging voortzetten.

Je put ze uit. -We moeten nu niet te slap doen.

Ik kijk uit naar het treffen, maar niet met een legioen dat op is.

Wie opgeeft, wordt ter plekke afgemaakt.

Ze worden vanzelf uitgeroeid. -Ik laat ze niet ontsnappen.

Imperator. Senator Metellus eist audiëntie.

Metellus?

U wilt me in Rome de val van Spartacus laten aankondigen...

maar na het laatste nieuws is dat waanzin.

Uw toon staat me niet aan. -Uw mislukte veldtocht mij ook niet.

Het is een kwestie van tijd. Ga naar Rome.

Ik ben senator, geen loopjongen die denkbeeldige zeges verkondigt.

U doet wat ik nodig acht.

Of is onze afspraak u ontschoten?

Hou die villa in Sinuessa en die steekpenningen maar.

Associatie met de naam Crassus zal mijn naam slechts bezoedelen.

Er is nog niets veranderd.

Ik zal Spartacus en zijn opstand de kop indrukken.

Grote woorden van een man wiens trouwe slavin is overgelopen.

Hou je afzijdig.

U hebt uw verstand verloren.

Ik laat de senaat u wegsturen wegens geweld...

Jij doet gewoon...

wat ik jou zeg.

Marcus.

Ga terug naar Rome. Eén woord hierover...

en ik zal alles doen om je dood te bespoedigen.

Zet hem op zijn paard. En laat het tweede legioen Spartacus volgen.

Klaarmaken voor vertrek. We moeten niet aan gemak gaan wennen.

Ik vlucht niet graag om de jager uit te putten.

We moeten Crassus voorblijven tot we met meer zijn.

Ik sla liever Romeinse schedels in. -Driestheid kan ons het leven kosten.

Dat zou je vroeger nooit zeggen. -Ik denk aan de zwakkeren onder ons.

Die net zoveel eten als een krijger. -Daar heeft hij gelijk in.

Alles raakt op. Straks maakt honger elke stap zwaar.

Gannicus. Ga met Lugo vooruit. Kijk waar graan of vlees te halen is.

We kunnen niet blijven vluchten. We zullen ons ooit weer moeten verweren.

Ooit.

Hij heeft gelijk.

Elk gebied waar je bent is onzeker in oorlogstijd.

Is het mogelijk? Om weer aan Crassus' klauwen te ontkomen?

Ik zorg dat hij je niet krijgt.

Ik heb te veel mijn best gedaan. Ik wil wel delen.

Als je behoefte hebt.

Maak vuur. En ik hou je in de gaten.

Hij kijkt nog dreigend. -Blijf vechten, dan wordt hij milder.

Daar hoef je niet bezorgd over te zijn.

Maar in aangelegenheden van het hart zijn je zorgen terecht.

Zet het van je af. En mijd het onderwerp voortaan.

Als je gelachen had om mijn woorden...

wist ik dat mijn gevoelens misplaatst waren. Maar je ergert je...

dus raakten ze een gevoelige snaar.

Je ziet het verkeerd.

En zie ik het verkeerd dat je mij blikken toewerpt als ik langsloop?

Of dat je adem stokt als ik dichterbij kom?

Ik was al bang dat ik in de open lucht moest slapen. Mijn dank.

Het is niets. -Niets? Je genoot altijd van m'n leed.

Dat is weinig veranderd. -Toch help je me.

Ik help Spartacus. Onvoorstelbaar, maar hij schijnt je graag te mogen.

Ik heb er geen woorden voor.

Ik wil ze ook niet horen.

Spartacus heeft veel opgeofferd in zijn leven.

Hij verdient wel enige mate van geluk.

Zoals velen daar recht op hebben.

Verontschuldig mij. Ik heb hulp nodig.

Je moet zo hard mogelijk persen.

Nog eens. -Ik kan het niet.

Kalm. En doe wat je gezegd wordt.

De Regenbrenger...

Als je wilt blijven leven, pers dan.

Mes, snel.

Je bent gezegend met een zoon.

Dat pikkie bungelt bij hem alsof hij Jupiter is.

Laat hij 'm aan niemand opdringen.

Hij is door bedreven handen ter wereld gebracht.

Heb je dit vaker gedaan? -Heel vaak.

Bij slaven van mijn dominus. -Misschien ken ik hem wel.

Welke naam droeg hij?

Pompo. Een dierenfokker bij Campania.

Ze noemt Pompo, maar het teken duidt op een andere meester.

Was jij slaaf van Marcus Crassus zelf?

Weer een spion in de gelederen. -Welke spion helpt bij een bevalling?

Een spion van de man die ons dood wil. -Ik ben gevlucht op de Melia-kam.

Waarom verruil je hem voor kou en wind?

Spreek, of je hebt voor het laatst gesproken.

Ze is gevlucht zoals velen, ongeacht de dominus. Ze verdient bescherming.

Geen verholen dreigementen. -Ik verhul niets.

Wat iemand met een teken van mijn vijand ook niet moet doen.

Crassus zelf heeft mij nooit gekrenkt.

Maar zijn geëerde zoon heeft mij ernstig gekwetst.

En zou daarmee zijn doorgegaan.

Mijn vrouw is ook zodanig mishandeld...

door degenen die zich haar meester noemden.

Ze is jouw verantwoordelijkheid. Zorg voor haar.

En als haar verhaal onwaarachtig blijkt...

is haar een kort leven beschoren. -Mijn dank.

Ik maak me zorgen. -Laeta heeft gelijk.

We kunnen een slaaf die vrijheid zoekt niet weigeren.

Dan mag ze met ons in vrijheid verhongeren.

Zorg dat allen klaar zijn. We gaan vroeg achter het tweede legioen aan.

Had ik je laten roepen? -Er zijn ontwikkelingen.

Ga uit het zicht.

Ik maak me zorgen.

Om je vader.

Verklaar je nader.

Hij is opvliegend.

Zijn gedrag sinds de Melia-kam is verontrustend.

Hij leidt met straffe hand. -Waarmee hij bondgenoten slaat.

Metellus sprak voor zijn beurt. -Hij is een dwaas, zeker.

Maar wel een senator van de republiek. -Net als mijn vader.

Zijn reactie was buiten proportie gezien de belediging.

Zeker voor een man die zelfbeheersing predikt.

We zijn in oorlog, Tiberius.

Met een vijand die onze kleinste zwakte uitbuit en ons te gronde richt.

Geen omwegen, kom ter zake.

Geliefde zoon is weer in de gunst bij zijn vader.

Goede raad uit jouw mond kan hem tot rede brengen...

en hem van Kore afleiden.

Smerige lul. Dus daarom kom je naar me toe.

Je probeert je hachje te redden. -Je vergist je.

Heb jij Kore niet naar de Melia-kam gebracht? Zodat ze 'm kon verraden?

Ze smeekte me met tranen in haar ogen...

om met jouw vader te spreken over zijn verdomde zoon.

Een list, om zich vanaf de kam bij de rebellen te kunnen voegen.

Er was zeker sprake van een list.

Maar niet uit het brein van een slavin.

Wat heb je gedaan, jongen, zodat ze is gevlucht?

Heb je haar je pikkie opgedrongen... -Je gaat te ver, tribuun.

Vele malen per dag. Maar in dit geval niet, zoals je weet.

Ik kom er wel achter wat je gedaan hebt.

En je vader zal weer tot rede komen...

zodra zijn hart geheeld is door de wetenschap...

dat Kore niet degene was die hem heeft verraden.

Dat kind belandt in een wereld van pis en stront.

Hij is vrij...

zoals zovelen onder ons.

Zoals ook ik, dankzij jou.

Mogen jouw zegeningen meer omvatten dan een woord.

Een eindeloze overvloed aan eten.

En een fatsoenlijk huis dat je in de koudste nacht beschut.

Wellicht ooit zelfs een kind van onszelf...

Maar ik heb je nog niets van dat al kunnen schenken.

Jouw kracht heeft me uit de mijnen gered...

uit het duister geleid en een nieuw leven gegeven.

Een leven bezoedeld met bloed en strijd.

Mijn weg is gekozen, niet door de schikgodinnen of de goden zelf.

Ik kies ervoor om aan jouw zijde te gaan...

in dit leven, en in het leven hierna.

Totdat we daar zijn aanbeland...

wens ik niets anders dan Romeinen eerder daarheen te jagen.

Ik verdien geen vrouw zoals jij.

Jij juist als enige wel.

Crixus.

Gannicus en Lugo zijn terug. Spartacus wil overleggen.

Er is een dal met zeker twintig huizen.

Er graast volop vee en geiten.

Laten we ze plunderen en het bloed van dieren en Romeinen vermengen.

Bij dageraad...

wil ik noordwaarts trekken, richting de Alpen.

Wil je in de bergen een kamp opslaan? -Nee.

Eroverheen. En aan de overzijde onze mensen voorspoed brengen.

Is hij gek geworden?

Crassus kan één leger simpel volgen. -Maar talloze slaven in vrijheid?

Zelfs hij ontbeert de middelen om ze op vreemde bodem terug te vinden.

Alles wat we hebben gedaan, is niets waard als we nu vluchten.

Anders valt Crassus ons weer aan en... -Laat hem. We hebben vaker gewonnen.

Misschien lukt dat weer, maar tegen welke prijs? Hoevelen zullen sterven?

Hoeveel weerloze vrouwen? Of pasgeboren kinderen?

Ik zie ze liever vrij, buiten de schaduw van de republiek.

Laten we die dan in het hart treffen en de schaduw voorgoed wegvagen.

Crassus komt uit het zuiden. Als we westwaarts gaan...

staan we voor Rome voordat hij de stad kan verdedigen.

Rome zelf aanvallen? -En doen wankelen.

Net zoals de oude Spartacus brulde toen Batiatus viel.

Laat ons alleen.

Je weet hoe ik erover denk. Hoeveel Romeinen hebben we gedood?

De republiek beeft bij de naam van Spartacus.

We kietelen het beest slechts. Om het bij de strot te grijpen...

Ik vrees nu de vergelding reeds.

De Regenbrenger? Die de Schaduw des Doods verslaat? Bang?

Niet om mezelf. Mijn zorgen strekken zich verder.

Ik ben het vluchten moe. -Rust dan uit.

Met Naevia aan je zij. -Zij wil ook niet opgeven, net als ik...

voordat Rome aan onze voeten ligt.

Je zou ons naar ons einde leiden. -Naar onze vrijheid.

Echte vrijheid.

Zou Crassus stoppen zodra we de bergen over zijn?

Zou de republiek ons laten wegglippen?

Ze blijken kwetsbaar te zijn. Een bevende hand kan een vuist worden.

We bestreden het idee dat een slaaf zijn plek moet kennen...

en de zweep maar moet blijven dulden.

Wij hebben hun machtige republiek opgebouwd, met ons bloed en ons leven.

En die kunnen we ook ten val brengen, tegen dezelfde prijs.

Dat inzicht heb jij mij gegeven, Spartacus.

Dat mag je me nu niet ontnemen.

Het was eenvoudiger tussen ons, toen we verbonden waren door haat.

Die tijd is helaas voorbij.

Met of zonder jou zal ik optrekken naar Rome.

Met wie mijn verlangen naar wraak deelt.

We hebben gevochten opdat ieder zijn weg kon bepalen.

Ik zal de jouwe niet versperren.

Bij de dageraad dan.

Dan scheiden onze wegen eindelijk.

Crixus.

Ik wil je nog één ding vragen.

Het dal is ingenomen.

Laat ons in de oorlogsbuit delen, en een feestmaal houden voor Crixus...

en degenen die de Ongeslagen Galliër volgen.

bloed daalt neer vanuit een toornige hemel, en mijn pik woedt voort...

mein Schwanz wütet weiter...

Au, dat brandt.

Zoals alle goeie drank.

Hou het maar bij water en reinere gedachten.

Of haal nog een beker. Deze is leeg.

Denk daaraan als morgen je hoofd bonkt, maar ik gehoorzaam slechts.

Ben je nu met dat kleine ding?

Excuses. Ik wilde je hart niet kwetsen.

Je zult dat kleine ding kapotmaken. Met je drank en al jullie gewoonten.

En dan zul je mijn bed weer vinden.

Drink je niet mee? -Morgenvroeg valt Crixus Rome aan.

Ik heb vaak getwist met de Galliër.

Maar hij zal toch gemist worden.

Het zal mij niet raken. -Haat je hem nog steeds?

Ik zal hem niet missen...

omdat ik hem niet hoef te missen.

Je verruilt Spartacus voor Crixus?

Spartacus beschouw ik als een broer.

Maar in dit opzicht zijn we geen gelijkgestemden.

Er is voor mij niets achter de Alpen. Ik ben geen herder of landarbeider.

Alleen bloed en strijd ken ik.

Afgesproken. Morgen trekken we op naar Rome met Crixus.

Zulke woorden te horen doet mij goed.

Maar ik stuur je met Spartacus mee.

Mijn plaats is voor eeuwig naast jou.

Niet in dit geval.

Je zwoer dat de goden me niet van je konden wegrukken.

En nu zet je me opzij? -Mijn hart klopt eeuwig voor jou.

Maar niet als ik jouw dood bewerkstellig.

Ik ben een strijder.

Een strijder op wie ik zeer trots ben.

Stel je in dienst van Spartacus en help de zwakkeren aan echte vrijheid.

Vraag me niet om jou te mijden. -Ik vraag je om te blijven leven.

En te genieten nu het nog kan, deze laatste dagen.

Ik wil je spreken. -Hij is toch niet te overreden.

Ik wil drinken. Met een man die dat zeer waard is.

Dat gevoel heerste niet altijd. -En terecht.

Dat was wederzijds.

Ik kan weleens dwars zijn.

Een van de vele terreinen waarop ik je de baas ben.

Een wonder dat we elkaar nog niet naar het leven hebben gestaan.

Waren we maar op betere voet begonnen.

Ik had het niet anders willen zien.

We hebben het onmogelijke verricht. Het huis Batiatus verwoest...

de arena van Capua vernietigd...

Glaber en zijn Romeinse hordes verslagen...

het hart geheeld dat uit het lijf was gerukt.

Als wij elkaar te zeer bemind hadden...

was ons lot mogelijk minder glorierijk geweest.

Batiatus maande me ooit dat wie zijn lot niet aanvaardt...

Erdoor te gronde wordt gericht.

De smeerlap zei dat tegen iedereen.

Ik bid dat jouw lot alles brengt wat je verlangt...

en dat we elkaar ooit weer in dit leven kunnen begroeten.

Is het pijnlijk?

Alle wonden genezen ooit.

Ik vrees dat de wond bij Metellus zal blijven etteren.

Voortaan zal Metellus de naam Marcus Crassus vrezen.

Soms moet aan ondergeschikten een zware klap toebedeeld worden.

Opdat ze beseffen hoe ver wij boven hen staan.

En ons nooit zullen verraden. -Die les heeft Metellus geleerd.

Als Kore hetzelfde was bijgebracht... -Ik kan haar naam niet horen.

Excuses.

Het kwelt me hoezeer ze u gekwetst heeft.

Ik heb haar alles gegeven wat ik kon.

Haar behandeld alsof het woord 'slaaf' niet bestond.

Waarom zou ze alles op het spel zetten en liefdevolle armen ontvluchten?

Ik verwijt het mijzelf.

Hoe kunnen jouw handen tot zoiets hebben geleid?

Ze hebben iets nagelaten.

Ik wist dat Caesar onbetrouwbaar was. Als ik had opgelet...

had hij geen kans gehad om haar te laten ontsnappen.

Ik geloof niet dat Caesar haar gedachten kende.

Ik geloof dat grote macht gepaard gaat met vele lasten.

Weten wie te vertrouwen is, is de belangrijkste.

Wijze woorden.

Weet je het zeker?

Ik ben sterk heen en weer geslingerd. -Dat heb ik gemerkt.

Dank dat je mijn woorden steunde, ook toen je er niet in geloofde.

Ik had geloof in de man. En dat zal zo blijven.

Agron.

Hopelijk vind je wat je zoekt. -En jij enige troost, ondanks alles.

Niemand die het meer verdient.

Waar is Kore? -In de armen van aangename slaap.

Vervuld van dank dat ze nog ademt. -Een vriendelijk woord uit jouw mond.

En nog wel over een slaaf.

Ik heb ze thuis nooit mishandeld. -Toch zag je ze als handelswaar.

Dat was ik voor Crassus ook. -Heel even. Anderen wisten niet beter.

Wil je wonden vergelijken? Laat ze maar zien.

Jouw wonden zijn geheeld. Je bent lastig als vanouds.

Onze ware aard is niet te verloochenen.

Nee. Inderdaad.

Ga voort met feestvieren, morgen wacht een zware tocht.

Ik heb genoeg van alle wijn...

en minder welkom gezelschap.

Je blijft een Romeinse.

Dat kan mijn hart nooit verdragen.

Vannacht ben ik niet op je hart uit.

Eerst was je nog de beduusde Galliër...

die zich graag wilde bewijzen in de arena.

En nu volgen duizenden mensen jou op weg naar Rome zelf.

Ik zou het als een zegen van Jupiter zelf beschouwen...

als je met ons mee zou gaan.

Mijn reis kent een andere route.

Er is geen hoger doel...

dan een man van de strijd doen afkeren.

Zijn we klaar? -Op jouw bevel trekken we naar Rome.

Een besluit dat ik nog steeds betreur.

Maar als ik in de goden geloofde, zou ik bidden dat ik me vergiste.

En ik zou mijn best doen om jouw dwaasheid aan te tonen.

Voorraden op de schouders. Op naar de bergen.

Toen we nog in Batiatus' ludus waren...

zei ik dat we broeders hadden kunnen zijn, in een ander leven...

Maar niet in dit leven.

Ik heb me vergist. Ik zal je altijd als zodanig beschouwen.

En ik jou.

Splitst Spartacus zich op?

De meesten gaan richting de bergen, vooral vrouwen en kinderen.

En welke richting houdt de rest aan?

Westelijk.

Richting Rome?

Welk pad volgen wij? -De stad moet beschermd worden.

Anderen bieden verzet onderweg. En Arrius bewaakt de poorten.

Eén legioen houdt Spartacus amper op.

Niet Spartacus leidt de westelijke troepen, maar z'n Gallische lieveling.

Crixus? Minstens zo vaardig en nog bevlogener.

We moeten Rome beschermen. -Arrius houdt Crixus op...

zodat we de verzwakte Spartacus kunnen aanvallen.

Buit dit voordeel uit. -Met zijn advies gaat Rome ten onder.

En daarmee alles wat we bereikt hebben.

Je spreekt al mijn woorden tegen. -Allicht. We mogen Rome niet laten.

We gaan waar mijn vader ons wenst.

Zeg dan niet alleen wat hij volgens jou horen wil.

Ik doe wat ik wil. -Zoals toen je je aan Kore vergreep...

de nacht dat je vader Sinuessa heroverde?

Ik heb je gewaarschuwd dat het zou uitkomen.

Je verzint dingen om mij zwart te... -Het spel is uit, knul.

De hoer Canthara zegt dat ze je uit Kore's tent zag komen.

En dat ze bruut misbruikt was.

Ze had moeten beloven te zwijgen over wat ze had gezien.

Maar ik heb zeer, zeer veel overredingskracht.

Riskeer je alles voor een verhaal van een vrouw die pikken zuigt voor geld?

Ik ben gewaagdere weddenschappen aangegaan. En toch sta ik hier nog.

Waarom weet hij het dan nog niet? -Vermeend verraad kwelt hem al zeer.

Ik wil hem niet over de rand duwen met de nog gruwelijkere waarheid.

Wat wil je van me?

Wat jou al eens gevraagd is.

Je vader staat open voor je. Breng hem tot rede met woorden die ik jou...

Jij hebt me niet te bevelen.

Had het maar aanvaard. Je vader liet je al bijna doden.

Dat doet hij misschien nog als hij hoort wat je gedaan hebt.

Grijp hem.

Sta op.

Je blijft voortaan van mij af, en fluistert geen leugens meer tegen mij.

Je kunt niet mijn leven nemen en mijn lijk ongezien afvoeren.

Ik ben Julius Caesar.

Duw hem op de tafel.

Je bent van dezelfde soort als Metellus.

En je dient een harde les te leren over wie er boven je staat.

Eén woord over wat je weet...

en ik zal vertellen hoe de machtige Caesar...

werd genomen als een vrouw.

Deze dag is aan ons. -Welke dag niet?

Klaarmaken om op te trekken. Er rest ons nog één slag.

Rome is eindelijk binnen handbereik.

Eén laatste legioen, onder leiding van de dwaas Arrius...

is alles wat ons nog scheidt van een zege die legendarisch zal worden.

Een mensenleven geleden...

toen ik nog onder het dak van het Huis van Batiatus stond...

eiste mijn doctore Oenomaus antwoord...

van de rekruten die glorie nastreefden in het zand van de arena.

Wat ligt er aan jullie voeten?

Heilige grond, bevloeid met tranen van bloed.

En vandaag zal het Rome zijn die ze plengt.

Zullen we beginnen?

Zullen we beginnen?

Ontsteek het vuur.

Halt.

Schilden. Schilden omhoog, verdomme.

Achterhoede onbedreigd.

Bid dat het zo blijft. We zijn in de minderheid zonder Crixus...

als Crassus ons aanvalt.

Arrius is gevallen.

Je lijkt wel een god.

Met Rome bevend aan je voeten.

Zoals Spartacus ooit beloofde.

Situatie? -De mannen staan klaar, imperator.

Caesar. Hoe kom je zo toegetakeld?

Door een schandelijk handgemeen. Het zal niet weer gebeuren.

En waarom zit je niet te paard?

Ik heb hem bevolen te voet aan te vallen.

Om het voetvolk aan te sporen dat hem zo hoog acht.

Laten we dit afhandelen en dan weer achter Spartacus aan.

Ze willen ons overlopen. -Geef ze de indruk dat het lukt...

en val dan vanuit de flank aan.

Jij bent de Ongeslagen Galliër. Laat zien hoe die naam is verdiend.

Laat de hoorns schallen.

Pak zo veel mogelijk speren en zwaarden. En val ze allen aan.

Jaag ze naar de onderwereld.

Vader.

Terugtrekken en hergroepen op hoger terrein.

Drink mijn pis maar op.

Gore Romeinse...

Caesar.

Hun oostelijke flank ligt open.

Oprukken.

Het zijn er te veel. -Als Crassus valt, zegevieren we toch.

Crixus.

Ik laat je niet zomaar uit deze wereld ontsnappen.

Breng dat kreng tot zwijgen.

Wacht.

Is dit de Galliër die Rome belaagt? -En zijn wijf.

Verslagen door mijn hand.

Pak je zwaard terug. Het is te lang in vreemde handen geweest.

Hij leeft nog. Ik zal hem laten kruisigen.

Nee. Ik wil de kans grijpen om een bericht te sturen naar Spartacus.

Opdat hij ziet hoe hij gefaald heeft.

En welk lot hem ook wacht.

Neem zijn hoofd.