Original subtitles

WAT VOORAFGING:

Ik ga geloven in je goden.

Ze moesten standhouden, maar ze vluchtten.

Wat voor straf hebt u voor ogen?

Hij heeft me iets ontnomen. En ik wil daar iets voor terug.

Als je je verspreekt, zul je daarvoor boeten.

Kom, liefste.

Ze is een Romeinse. -Ik ben slechts een slaaf.

Kom bij zinnen. -Dat moet jij zeggen.

Donar.

Vuile verrader. -Ben je gek? Castus kwam helpen.

Laat ze schuilen op de berg.

Loop snel en keer niet om.

Spartacus.

Spartacus is niet gek.

Je denkt toch niet dat hij wacht tot jij z'n eind komt verkondigen?

Dat denk ik juist wel.

MORS INDECEPTA

Tel de doden. En laat me weten hoeveel.

Laten de goden ons zover oprukken en dan pissen ze op ons.

We moeten nog een poging wagen.

Een poging zonder gesluip, maar een mars waar de hemel van dondert.

Jij wilt al onze mannen de muur laten bestormen?

Vrouwen en kinderen meegerekend, een totale vernietiging.

We kunnen geen aanval meer permitteren.

Door Crassus zijn we geen wolven meer, maar een kudde schapen.

En jij zou verantwoordelijk zijn voor hun slachting met je dwaze plan.

Ik zoek alleen maar een weg uit deze afgrond.

Spartacus.

Het leger van Crassus nadert vanaf de bergpas.

Breng degenen die niet kunnen vechten in veiligheid. Geef de rest wapens.

We zullen ons leven duur verkopen aan die goudgraaier.

Er gaat Romeins bloed vloeien op de sneeuw.

Of het onze, als we glorieus ten onder gaan.

Wacht. Beheers je.

Nee, we moeten juist doorstoten, voor zijn leger over ons heen walst.

Ze willen niet oprukken.

Heb je nu kennis van de toekomst?

Ik ken alleen het jammerlijke verleden.

Ik vocht als Thraciër voor de Romeinen.

Crassus vocht niet in slagorde.

Maar ze zijn met veel meer. Waarom zouden ze niet toeslaan?

Ze wachten op hun bevelhebber.

Staat het legioen op de berg? -En uw praetorium wordt opgesteld.

Meld het zodra het klaar is. Ik wil de beslissende slag goed volgen.

Imperator.

Ik werd opgehouden door dringende zaken. Excuses.

Dat is niet nodig. Ik weet dat er veel van u verwacht wordt...

nu de overwinning binnen handbereik is.

Hoe is het met Caesar? -Hij likt z'n wonden nog.

Of liever, hij betaalt graag voor een zalvende tong.

Dank dat je je op je taak hebt gericht en niet op je eigen genoegens.

Genoegens moeten wachten op een goed moment.

Die van mij zullen altijd verweven zijn met die van u.

Ik ben geroerd.

Ook door je houding van de laatste tijd.

U vleit me, imperator. -Je vleit jezelf, met je daden.

Ik zie graag dat die moed zich voegt naar een nieuw bevel.

Spreek, en het zal geschieden.

Ik wil deze kist weg hebben.

Een eenvoudige taak, maar wel belangrijk.

Waar moet ik hem neerzetten? -Open hem, en beslis zelf.

Mijn wapenrusting.

Spartacus' eind is nabij.

Ik wil dat mijn woord en mijn wil me terzijde staan bij de laatste slag.

Ik wil mijn zoon daar zien.

Ik steun u graag...

vader.

Kleed je in die geest.

We moeten goed bespreken wat er moet gebeuren.

U bent toch sterfelijk.

Een schram. Al bijna vergeten. -Ik ververs het verband wel even.

Wijn en de warmte van je dijen. Meer verzachting hoef ik niet.

Bloed zie ik wel als ik 't doe vloeien bij degenen die tegen mij opstaan.

En ze zullen beven van angst.

Zoals ik nu beef voor Jupiters pik.

Maak voort. Zo snel mogelijk.

Er is storm op komst. En de ijzige wind zal de dood aanvoeren.

Die storm komt zeker. Maar nu nog niet.

Wil jij neuken terwijl de macht van Rome ons in de nek hijgt?

Als ik het hiernamaals mag betreden met de herinnering van je pik in me.

Laten we ons liever richten op belangrijker behoeften.

Je klinkt net als Spartacus.

Het zijn m'n eigen woorden. Doe ermee wat je wilt.

Jij vuile verrader.

Donar, Nemetes en honderden broeders van ons liggen dood in de stad.

Maar jij zit gewoon te vreten?

Mijn dank.

Uw soep was toch al weerzinwekkend.

Cilicisch stuk ongedierte. -Brictius. Maak dat je wegkomt.

Als je niet Agrons jongen was...

sloeg ik je verrot omdat je die etter verdedigt.

Zet Agron uit je hoofd.

Als je pik je lief is.

Groot ben je niet, maar je praat als een reus.

Laat me geen spijt krijgen van m'n hulp.

Brictius is een botterik, maar het is waar:

Ik ben Ciliciër, en dus een verrader.

Niemand heeft schuld aan andermans daden.

Ik laat me altijd leiden door het lot. Dat zegent me met jouw aanwezigheid.

Geketend en bebloed, maar toch vleien. -Ik haal graag alles uit het leven.

Daarom wil ik ook strijden tegen Crassus.

Wil je vechten? -Daarmee won ik je vertrouwen.

Als ik genoeg Romeinen vel, kan ik je broeder misschien ooit overtuigen.

Die beslissing ligt buiten mijn macht. Maar...

weet dat ik je heb gehoord.

Ik had niet gedacht je nog te zien. -Ik jou ook niet.

De goden spotten met ons beiden.

Nieuws over je dapperheid in de stad wordt rond verteld.

Je leven riskeren om twee mannen van mij te redden.

Ik had geen andere keus.

Iets waar ik pas achter ben gekomen.

Je bent nog in deze wereld.

Maar niet lang meer als je niet eet.

Geef het aan meer behoeftigen. -Wil je medelijden?

Ik wil niets.

Ik ben slechts as.

Het restant van het vlammend hart, geblust door de Regenbrenger...

die mijn stad vervulde met de dood...

en mij wegrukte uit het mij bekende leven.

Gesmoord door Crassus...

die mij in ketenen sloeg om zich aan een wilde te kunnen verlustigen.

Je pijn klinkt bekend, en je verlies.

Een ongeluk dat velen van ons delen.

Hoe laat je dat achter je?

Dat vraag ik me ook vaak af.

Leef.

En help me het antwoord te vinden.

Caesar liet zich liefst fêteren met oesters.

Geef mij maar het beste wat de stad te bieden heeft.

Je vader neemt je weer in genade aan?

En met recht. Ik ben niet meer die pruilende knaap van weleer...

maar de man die m'n vader altijd voor ogen heeft had.

Had Sabinus dit nog maar mogen meemaken.

Denk je dat hij trots op me zou zijn?

Hij heeft je altijd gekoesterd. -Net als jij ooit.

Jouw pad zal je dat doen vergeten.

Na de dood van Spartacus zul je andere landen veroveren...

en je naam vestigen.

Ver van degenen die ooit om je gaven.

Ik wil de naam van Crassus eren met victorie.

Maar als de opstand is neergeslagen, zal ik op deze grond blijven.

Ga je niet terug naar Rome met ons?

Ik zal m'n vaders belangen in Sinuessa moeten behartigen...

tot ik oud genoeg ben om tribuun te worden.

Dat is een taak van groot gewicht.

En jij zult me bijstaan.

Moet ik in Sinuessa blijven? -Hier in deze villa.

M'n vader zal je tot vilica benoemen: hoofd van iedereen die mij hier dient.

En je zult mij zorgzaam op m'n levenspad blijven begeleiden.

Degene die mij gered heeft van de gapende afgrond.

Ik ben je veel verschuldigd, Kore.

Binnenkort zal ik tijd hebben om je passend te belonen.

Imperator, uw praetorium staat klaar.

Roep mijn vaandeldrager. -Imperator.

Excuses, dominus. Ik heb het maal gereed.

Ik heb trek in bloediger kost.

Normaals excuses, maar ik moet u dringend iets zeggen.

Snel dan, voor ik weer weg ben.

Klopt het dat ik Tiberius moet dienen in Sinuessa?

Heb je dat uit zijn mond?

Ik vertrouw hem iets toe en hij loopt er meteen mee te koop.

Ik wilde een intiemer moment afwachten.

Zoals ik met u ook mijn zorgen zou bespreken.

Alles is gereed voor uw bevel.

De tijd belaagt de wil van het hart.

We spreken elkaar na de overwinning.

Dan zullen tranen verdampen in de zon van het gevoel.

Op naar de berg. De rebellenleider gaat z'n ondergang tegemoet.

Crassus zet een pulvinus op, alsof we vermaak zijn in zijn arena.

Dan zal hij zien hoe dodelijk een gladiator kan zijn.

Je klinkt zeker van je zaak.

We hebben het in ons, in onze handen. -Je begint weinig tegen die overmacht.

Crixus heeft geen ongelijk. We hebben wel vaker het onmogelijke gedaan.

Maar alleen met slimheid, niet met brute kracht.

Wat speelt er door je hoofd?

Crassus wordt overmoedig.

Hij plaatst z'n praetorium ver vooruit...

om de zege beter te kunnen zien.

Laten we hem opzoeken en hem wijzen op z'n fout.

Zal er geen zware bewaking zijn?

De wind wakkert aan, er komt storm.

Die zal ons tegen de avond verhullen, als we niet met te velen gaan.

Met hoeveel? -Alleen met de meest ervaren mannen.

We slaan toe als een slang, snel en zeker.

Als ons gif Crassus uitschakelt...

gaan z'n legioenen stuiptrekken.

Het werkte tegen Cossinius en Furius.

Stuur je hem in z'n slaap de dood in?

Laat hem een nachtmerrie beleven, als ons leger hem verplettert.

Ze zien ons aankomen en dan is ons voordeel weg. Dat snapt een kind.

Noem je me een kind?

Dat was ongelukkig verwoord, broeder. Steun me.

Als Crassus deze wereld verlaat, zullen z'n legioenen snel volgen.

Ga kijken en kom rapporteren.

We laten hem niet ontsnappen.

Dat zal de machtige Crassus niet lukken.

Donar.

Wat staat er in zijn vlees gekerfd?

'De dood laat zich niet misleiden.'

Kom.

Naevia.

Kom mee.

Terug naar het kampement.

Ja, vlucht maar, lafaards.

Rijen sluiten. -Crixus.

Voorwaarts.

Is Spartacus ontkomen aan de valstrik?

Met een handjevol van z'n mannen.

Laat hem z'n wonden maar voelen...

en beseffen aan wie hij die te danken heeft.

Wek Tiberius en Caesar.

Het moet uit zijn met list en bedrog.

Caesar is weer onder de levenden.

En jij bent vrij van de schrik van je bestraffing.

Wat is er, zo vroeg al?

Ik vertrek zo naar Melia. -Mooi, laten we voortmaken.

Verzamel de rest van de troepen in Sinuessa.

Schik je onder Tiberius' bevel en voeg je voor de avond bij mij.

Moet de man die Sinuessa heeft ingenomen hen niet leiden?

Geen joch dat geheid z'n zwaard kwijtraakt.

Is mijn dankbaarheid onvoldoende?

Of de rijke som die je uit de schulden houdt?

Of de heldenverhalen waarmee Metellus Rome heeft gepaaid?

Of de festiviteiten te jouwer ere door die man?

Ik hoef niet herinnerd te worden aan dat gulle eerbetoon.

Ik doe maar een suggestie. -En ik beveel.

Ik heb je bevolen de stad binnen te gaan, als mijn instrument.

Ik heb deze stad ingenomen.

Zoals ik ook het leven van Spartacus zal nemen, met m'n zoon naast me.

En wat is de plaats van die gelauwerde Caesar tussen al die glorie?

Ook naast me, als hij van zijn eigen pad wenst af te stappen.

Hij schikt zich naar uw bevel, imperator.

Hou het doel voor ogen, en alle weelde zal ons toevallen.

Ik zie jullie op de berg.

Kom mij na met spoed, en met dorst naar vijandsbloed.

Daar zijn we dan.

Ik in ere hersteld en jij mag weer volgen.

Ik zou maar oppassen.

Menig reus is het hiernamaals in gestruikeld...

omdat hij zich te groot waande om te kunnen vallen.

Verzamel de mannen, zoals je bevolen is.

Slaapt hier dan niemand?

Excuses. Ik hoorde opgewonden stemmen.

En dan luister je in de schaduwen?

Die behoeden voor gevaar.

Nu Tiberius z'n vermeende macht terug heeft.

Spreek je kwaad over je heer?

Ik fluister slechts over vuil spel. En over een mogelijke oplossing.

Mijn dank dat u met me wilt spreken. Niemand mag hiervan weten.

Ik weet intussen ook nog niets.

Je hebt weet van gemene zaken. Verzwaar ze niet met geheimzinnigheid.

Er is veel veranderd.

De jongen die ik als kind aan m'n borst hield...

is de teerheid van zijn jeugd ver ontgroeid.

Hij vormt een bedreiging voor onze verlangde positie.

Hoezeer heeft de jongen je gekwetst?

Laat het volstaan te zeggen dat hij me verwond heeft.

Zoals ook u verwond bent door Tiberius' eerherstel.

Dus je hebt een idee over hoe die wonden te verzachten zijn?

Dat had ik allang ten uitvoer moeten brengen.

Doe dat dan nu.

En geen valse listen.

Als Tiberius mag delen in de zege op Spartacus, zal hun band eeuwig zijn.

Geen verdere omwegen nu. Spreek uit wat je van mij verwacht.

Dat doet goed, te zien dat je nog onder ons bent.

Met dank aan jou. Crixus heeft verteld hoe je me gedragen hebt.

Dat zou ieder van ons doen voor een medestrijder.

Ze heeft wel rust nodig. -Die krijgt ze voorlopig.

De aanwakkerende storm houdt de Romeinen nog tegen.

Ik wil ook geen orkaan van woorden die haar storen.

Gaan we nu zo doen?

Blijven we eeuwige opponenten, alsof we nog Batiatus' slaven zijn?

Dat is verleden tijd, toen je nog lef had.

Als we Crassus echt hadden aangepakt...

Wat had dat dan opgeleverd?

Zeg me waar dat niet ingeslagen pad toe had geleid.

Dan had Naevia's bloed niet gevloeid. -Jawel, met dat van duizenden anderen.

Ik wilde tenminste vechten. De geul en de wal stuiten de opmars.

Je slimme plan tegen Crassus is door een snodere geest overtroffen.

We moeten ieder het zwaard ter hand nemen en de Romeinen aanvallen.

We kunnen in deze kloof niets via de flanken ondernemen.

Tegen een overmacht, bewapend en met discipline, wordt dat geheid je dood.

Dan laten we ze zien dat we ook daar niet bang voor zijn.

Zoals we in de arena hebben geleerd. -De meesten hier niet.

Zij bidden niet voor een glorieuze dood.

Nee, ze bidden om leiding.

Ik leid m'n mensen niet de dood in.

En ik sterf niet met een Romeins zwaard in m'n rug.

Ik zoek gelijkgestemden en val Crassus aan.

Schik je naar mijn bevel.

Jij bent verdomme geen god.

En ik gehoorzaam geen stemmen vanuit de hoogte.

Crixus.

Ben je gek geworden?

Dat kun je beter aan je leider vragen.

Dit is geen tijd om te gaan twisten. De tent van Medicus is omgewaaid.

De storm nadert. Zorg dat iedereen beschutting vindt.

De goden vagen de opstandelingen al vóór ons weg.

Dan moeten we bij dageraad degenen die gespaard zijn gebleven, afmaken.

Caesar. Ik heb geen aankondiging gehoord van Tiberius en z'n mannen.

Hij noch z'n mannen zijn er. -Jij zou helpen. Was dat niet helder?

Zoals de lucht tussen ons.

Maar er zijn dringender zaken die voorrang eisen.

Neem je haar mee naar een slagveld?

Excuses, dominus. Caesar zwicht voor een bericht dat gehoord moet worden.

Laat ons alleen.

Je zou bij de noordpoort wachten.

Excuses. Iets dringends onttrok me aan het genoegen van je gezelschap.

M'n vader duldt geen insubordinatie. -Ik zou hem nu maar niet storen.

De imperator is namelijk in gesprek met een beminde slavin.

Kore? Negeer je een bevel om een wijf mee te nemen naar het kampement?

Ze moest je vader per se spreken.

Ik durfde haar niet de gelegenheid te onthouden om zijn aandacht te vragen.

Wat moet zij zo nodig zeggen? -Dat is een raadsel, nietwaar?

Maar maak je geen zorgen.

Vader zal zijn trouwe zoon zeker van al haar woorden op de hoogte brengen.

Moet je steeds tegen m'n wil ingaan?

Heb ik niet gezegd dat ik je na de slag zou weerzien?

M'n aanwezigheid is strijdig met je bevel, maar ik kon niet wachten.

Drink. Laat het je verwarmen. -Mijn dank.

De storm verhindert je terugkeer naar Sinuessa.

Als die luwt, brengt Caesar je weer binnen de stadsmuren.

En als je terugkeert naar Rome zit ik daar, verbannen uit je armen?

Verbannen?

Dat begrijp je verkeerd.

Ik heb Sinuessa voor jou opgeëist.

Dan hebben we een plek voor onszelf, waar ik vaak zal komen.

Ver van jaloerse ogen en valse tongen.

Het is geen straf, maar een geschenk.

Je aanzien zal stijgen met mijn reputatie.

Als vilica van het huis van Crassus in Sinuessa.

Onder Tiberius.

Hij zal je terzijde staan en zich laven aan je gezelschap en wijsheid...

zoals ik ook zo vaak.

Ik weet hoeveel hij om je geeft, en jij om hem.

Je hebt hem van de jongen van eerst doen uitgroeien tot de man van nu.

Niemand is geschikter om hem verder bij te staan.

Ik vrees dat hij straks niet voldoet aan je verwachtingen.

Die zorg is onnodig. Dat zal niet gebeuren.

Hij heeft al eerder ernstig teleurgesteld, nietwaar?

Het is waar dat Tiberius zwaar in de fout ging.

Wat mij in reusachtige woede deed ontsteken.

Maar nu staan we op één lijn.

En ik weet diep vanbinnen...

dat er geen misstap is die vader zijn gekoesterde zoon niet zou vergeven.

Ik had gehoopt dat mijn troostende woorden de tranen zouden stoppen.

Let er maar niet op. Het zijn slechts muizenissen van een onnozel meisje.

Als de vrouw maar duidelijk weet wat haar hart wil.

Ja, Marcus. Het is me allemaal nu heel duidelijk.

We stikken nog eerder in de drukte dan dat we sterven van de kou.

Liever stinkend opeengepakt dan een bevroren pik.

Is die etter er nog?

Nog meer gebulder en de tent gaat straks de lucht in.

Castus.

Ik zit hier op bevel van Spartacus. Dat ligt buiten m'n macht.

Ik wel.

Maakt u me vrij? -Op aandringen van Nasir.

Anders had mijn mes nu gekleefd van Cilicisch bloed.

Mijn dank.

Grijns niet zo.

Waar is Gannicus?

Niet bij jou? -Nee.

Met dit bloed...

smeken wij in nederigheid...

Waarom ben je niet bij de anderen? -Ik moet een offer brengen.

Opdat de goden de weg wijzen. -Naar de dood, als je blijft knielen.

Ga schuilen.

Of je mag je goden begroeten in het hiernamaals.

Ik heb hem niet kunnen vinden.

Ik ga kijken. -Dan verdwaal je ook.

Gannicus zal niet sterven door sneeuw of ijs.

De wijn in z'n bloed houdt hem warm.

Ik ben geen liefhebber van kou.

Kom je warmen onder m'n deken. -Dat hoeft niet.

Je tanden klapperen nog je mond uit.

De mijne straks ook.

Doet je wond zeer? -Dan voel ik dat ik nog leef.

En dat wil ik ook blijven doen.

Opnieuw zitten we in een krappe ruimte...

en bidden we dat de dood ons niet meevoert.

Bid je nu? -Onder andere.

Ik ben niet zo dom dat ik in een storm kniel om de hemelen aan te roepen...

of mijn eigen bloed ten offer pleng.

Het was een offergave, voor Spartacus. -Zie je hem nu als god?

Het was om steun te vragen voor zijn zaak en voor allen die daarin geloven.

Ik heb eerder getwijfeld aan je geloof.

Maar dat was dom van me.

Je bent veilig. Je bent veilig.

Ik heb je gewaarschuwd voor mannen als ik.

Je vraagt het onmogelijke.

Hoeveel? -Bijna duizend heeft de storm geëist.

Duizend.

Spartacus.

Ik vreesde dat je dood was.

De goden hebben ons een schuilplaats gegeven.

Niet iedereen was zo gezegend.

Nee, inderdaad.

We vroegen om hulp van boven.

Om ons uit de duisternis van de strijd te voeren.

En dit is het antwoord.

Maar in hun wreedheid...

lichten de goden wellicht toch het pad der levenden.

Je bent gek geworden.

Juist niet. Ik ben voor aanvallen, zoals jij ook wilde.

Toen we met duizend man meer waren, die we nu voor altijd kwijt zijn.

Hoe kunnen we ons meten met het leger dat achter de wal van Crassus wacht?

Misschien is dat niet nodig.

Je spreekt in raadselen die de waarheid verhullen.

Zoals Crassus ook al zijn stappen met bedrog weet te verhullen.

Hij bracht ons Caesar, palmde Heracleo in, lokte ons in de val in z'n tent.

Het is altijd weer misleiding.

Vertel op dan, of maak dat je wegkomt.

Zijn geul is te diep om te overbruggen.

Waarom dan nog extra fortificaties?

Om te verhullen wat erachter is. -Of wat er niet is.

Een paar man op de wal doen duizenden erachter vermoeden.

Zoiets slinks kan hij bedenken.

En als je het mis hebt?

Dan gaan we glorieus ten onder.

Zonder Romeinse zwaarden in onze rug.

Je had gelijk. Er zijn er maar een paar honderd.

Laten we de nacht verwarmen met hun bloed.

Lugo. Brictius. Sla met wat mannen een bres in de wal.

Imperator.

De opstandelingen zijn doorgebroken. -Breng het legioen in slagorde. Snel.

Is mijn slavin terug naar Sinuessa? -Niemand is uit uw tent gekomen.

Loop door.

Volg de anderen.

Hierheen. -Kijk overal.

Is ze nu bij de opstandelingen?

Dat had nooit gekund als ze niet hierheen was gebracht.

Ik dacht dat ze een goede reden had.

Geen wacht op de wal, geen spoor van Spartacus of zijn leger.

Er klopt iets niet. Hoe kon hij de geul over komen?

Verdomde barbaar. Vult de geul met z'n eigen doden.

Hij weet alles te gebruiken.

Hij kan niet ver zijn.

Geef het legioen bevel om op te trekken.

Ik zal alles terugwinnen.

Bescherm de imperator.

We moeten ons terugtrekken.

De machtige Crassus laat zich op z'n vlucht in de kont kijken.

Hij komt terug, met stormrammen en ballistae.

Maar dan staat zijn valse bouwsel in brand.

En intussen zijn wij al een heel eind weg.

Laat ons ver hiervandaan trekken.

En de gevallenen met toekomstige zeges eren.

En met het bloed van Marcus Crassus.