Original subtitles

- ข้าต้องการใช้เรือขนข้าวสารสิบลำ - [ดนตรีระทึก]

พี่พอจะรู้จักใครที่มีเรือว่าจ้างบ้างหรือไม่จ๊ะ

เรื่องขนข้าวสาร 3,400 หาบ

ภายในมะรืนเนี่ยเรื่องเล็ก

[ถม] เรื่องขี้ผง ไม่ต้องเป็นห่วง

ขุนเอก

- [ถมอ้อแอ้] ฮะ - [แพร] นี่คิดจะเล่นสกปรกกันแบบนี้เลยเหรอ

[ชด] ท่านขุนขอรับ ในที่สุด มันก็หาเรือไปส่งข้าวได้ขอรับ

- [ดนตรีจบ] - โธ่เว้ย

- [ลิ้นจี่] โธ่เอ๊ย นางแพร - [ดนตรีเศร้า]

[ลิ้นจี่] ตัวชอบเขา

แต่ไปช่วยให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงอื่น

[ดนตรีเศร้า]

- [แพรร้องไห้] ลิ้นจี่ - [ดนตรีจบ]

ตอนนี้พวกเราได้เงินมาทั้งหมด 240 ชั่ง

เราต้องหาเงินให้ได้สี่พันชั่ง

กับทองอีกหนึ่งร้อยบาท

โอ้โฮ ยังต้องหาเงินกันอีกมากโข

- [แค่นเสียง] - [ดนตรีสดใส]

มองโลกในแง่ดีหน่อยสิ

พวกเราน่ะมีเวลากันอีกตั้งสองปีกว่า

[แพร] แบบนี้ถือว่าเริ่มต้นได้ดีเลยนะ

ส่วนเนี่ยเป็นเงินส่วนแบ่งของพวกเรา

เชิญเอาไปถลุงกันได้เต็มที่เลย

[ลิ้นจี่กับตุ่นหัวเราะ]

[แพร] แต่

อย่าใช้กันจนหมดนะ เก็บไว้บ้าง โอเคไหม

- [ลิ้นจี่หัวเราะ] - [ตุ่นหัวเราะ]

เกิดมาข้าเพิ่งเคยจับเงินเยอะแบบนี้เป็นครั้งแรก

[ลิ้นจี่หัวเราะ] ข้าจะเอาไปซื้ออะไรก่อนดี

โอ๊ย กลุ้มอกกลุ้มใจ

[ลิ้นจี่หัวเราะ]

[ลิ้นจี่] พี่ตุ่น

- [ลิ้นจี่] ไปกันเถอะจ้ะ เดี๋ยวข้ามานะ - จ้ะ

- [เอฟเฟกต์วิบวับ] - [ดนตรีจบ]

[ลิ้นจี่] พี่ตุ่น

[ดนตรีซุกซน]

เป็นไงจ๊ะ

ช่างงามนักงามแท้

[หัวเราะ] ข้าเอาหมดนี่เลยจ้ะ

[ลิ้นจี่] อยากมีเสื้อลูกไม้สวยๆ มานานแล้ว

ข้าเนี่ยนะหวังว่าจะมีทองเก็บมานานแล้ว

ต่อแต่นี้ไป ทุกคนจะต้องเรียกข้าว่าท่านเศรษฐีตุ่น

[หัวเราะ]

เอาหมดเลยใช่ไหมจ๊ะ

- เอาเส้นเดียวจ้ะ - เอาเส้นเดียว

- เอ่อ ลิ้นจี่ ถอดคืนมาจ้ะ - รีบๆ ถอด ถอดมาก่อน

- [หัวเราะ] นี่จ้ะ - [หัวเราะแห้งๆ]

[ดนตรีจบ]

[เสียงนกร้อง]

[ดนตรีไทยเศร้า]

แม่จ๋า

อยู่ตรงนั้นเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ

ยามนี้

ข้าได้เป็นไทแก่ตัวแล้ว

อยากให้แม่

ได้มาเห็นยิ่งนัก

[เพลง “เธอ”]

♪ เธอคนนี้ ♪

♪ ที่รอมาแสนนาน ♪

♪ เธอคนนี้ ♪

♪ ที่ฉันตามหา ♪

♪ เธอคนนี้ ♪

♪ เท่านั้น ♪

♪ ทำให้ชีวิตของฉันนั้นมีค่า ♪

♪ และเธอคือรักสุดท้าย ♪

♪ และจะรอจนกว่าฉัน ♪

♪ จะหมดลมหายใจ ♪

[เพลงจบ]

[เสียงเปิดประตู]

[แพรถอนหายใจ]

- [ชาย] ประทานโทษขอรับ - จ๊ะ

กระผมมาตามที่อยู่ที่นายฝรั่งแจ้งมาขอรับ

หัวทองเช่นนี้ คุณแพรไม่ผิดแน่

[หัวเราะเบาๆ]

นายฝรั่งวิลเลียม นายของกระผมมีความฝากมาขอรับ

- [แพร] ขอบใจจ้ะ - [เอฟเฟกต์ลุ้นระทึก]

[เสียงกลองรัวชวนลุ้น]

[หายใจเฮือก] [ภาษาอังกฤษ] พระเจ้า

[แพร] จริงปะเนี่ย

- มีอะไรหรือ - [ดนตรีลุ้นระทึก]

คุณวิลเลียมสั่งข้าวล็อตใหม่

ห้าร้อยตัน

[ค่อยๆ เรียงกันพูด] ฮะ

นี่มากกว่าคราวก่อนสองเท่าเชียวนะ

แล้วนายฝรั่งวิลเลียมจะให้เงินเราก่อนหรือ

ไม่ เราต้องระดมทุนไปซื้อข้าวเอง

[ในลำคอ] อือ

เห็นพวกเอ็งนี่ขยันขันแข็ง ค้าขายจนได้ผลดี

นี่เดี๋ยวข้าจะไปชักชวนคน มาร่วมลงทุนกับพวกเอ็งเพิ่ม

[หัวเราะ] ขอบคุณนะจ๊ะ

ฉันเองก็จะไปแจ้งมิตรสหายที่มีกำลังทรัพย์

เชื่อว่ามีหลายคนสนใจ

ขอบใจมากนะจ๊ะน้องทับทิม

[ตุ่น] หือ [หายใจเฮือก]

[ประสานเสียง] น้องทับทิม

- แหม เดี๋ยวนี้คลั่งรักนะ - [ดนตรีซึ้ง]

ก้าวหน้าเปลี่ยนเป็นแบบ คุณทับทิมเป็นน้องทับทิมเฉย

จะเป็นไรไปเล่าแม่แพร

เวลานี้พี่กล้าไม่ได้เป็นทาสใครแล้วนะจ๊ะ

จ้ะ น้องทับทิม

[หัวเราะเบาๆ]

[หัวเราะแห้งๆ]

- [เสียงจั๊กจั่น] - [ลิ้นจี่ถอนหายใจ]

ขอบใจมากนะจ๊ะน้องทับทิม

[ถอนหายใจ เดาะลิ้น พ่นลมหายใจ]

เราเป็นนางเอกนะเว้ย ไม่ใช่ตัวอิจฉา

เราจะต้องมานั่งทนเห็นนายกล้ากับคุณทับทิม

รักกันแบบนี้ไปอีกสองปีกว่า

โอ๊ย [เดาะลิ้น] ไม่ไหวแล้วเว้ย [ถอนหายใจ]

โว้ย นางแพร

เอ็งเป็นบ้าอะไรของเอ็ง คนจะหลับจะนอน

โทษทีลิ้นจี่ นอนต่อเหอะ

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีเศร้า]

เราต้องจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

[เสียงนกร้อง]

- [แพรหอบ] - [ดนตรีจบ]

เฮ้ย นายกล้าๆ

[แพร] รีบอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆ

ไปเจริญกรุงกับฉัน

เอ็งจะไปที่นั่นทำไมหรือ

เออ เดี๋ยวก็รู้ เร็วๆ

[ดนตรีสนุกสนาน]

[เสียงประตู]

- คุณแพร คุณกล้า - [ดนตรีจบ]

คุณได้จดหมายจากฉัน เรื่องต้องการข้าว 500 ตันแล้วใช่หรือไม่

ใช่ค่ะ

เห็นว่านายฝรั่งวิลเลียม ต้องการข้าวจำนวน 500 ตัน

ค่อนข้างมากโขอยู่นะขอรับ

กระผมเกรงว่า…

ถ้าฉันหาข้าวให้คุณได้หนึ่งพันตัน

[เอฟเฟกต์ใจเต้น]

คุณสนใจไหมคะ

[ดนตรีไทยลุ้นระทึก]

ถ้าอย่างนั้นก็เยี่ยมไปเลยสิคุณ

- [วิลเลียม] ตกลงตามนี้ - [แพรพูดภาษาอังกฤษ] ตกลงค่ะ

[ดนตรีสะพรึง]

- [ดนตรีจบ] - [กล้า] แค่ข้าว 500 ตัน ข้ายังจนปัญญา

นี่เอ็งไพล่ไปรับอาสาว่า จะหาข้าวมาขายให้นายฝรั่งถึงหนึ่งพันตัน

- ไยเอ็งจึงกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก - [เดาะลิ้น]

นี่ เราเริ่มมาจากเกวียนเดียว

ยังหามาได้ 200 ตันเลย

[แพร] เราจะเพิ่ม เป็นหนึ่งพันตันก็คงไม่ยากอะไรหรอก

นายก็ช่วยๆ กันนะ

นายจะได้ชนะขุนเอกเร็วๆ ด้วยไง

[ดนตรีบรรเลงช้าๆ]

[สูดลมหายใจ]

ขอบใจเอ็งมากนะนางแพร

แต่เมื่อเอ็งมาเหยียบเรือนคุณหลวง ตั้งแต่วันแรกจนถึงบัดนี้

เอ็งดีกับข้ายิ่งกว่าใคร

เอ็งทำให้ทาสอย่างข้า

เจริญก้าวหน้าอย่างที่ไม่เคยได้นึกฝัน

[กล้า] เอ็งสู้เป็นธุระคอยลำบากแทนข้า

แม้ข้าได้ออกเรือนกับคุณทับทิมเมื่อไหร่

ข้าจะไม่ลืมพระคุณเอ็งเลย

[ดนตรีซึ้ง]

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีจบ]

นางแพร

- [ในลำคอ] หือ - [ลิ้นจี่] นี่เอ็งทนไม่ไหวแล้วใช่หรือไม่

- เรื่อง - ก็ที่เอ็งอยากขายข้าวฝรั่งให้ได้มากๆ

ไปขอเขาเพิ่มจาก 500 ตันเป็นพันตันน่ะ

ฉันก็

แค่อยากให้นายกล้าชนะขุนเอกให้ได้สักที

แล้วก็ทำตามสัญญาที่เคยสัญญากันไว้

ฉันจะได้หายห่วง แค่นั้นแหละ

แม้นพี่กล้าได้แต่งงาน กับคุณทับทิมแล้ว เอ็งจะไปไหน

[ดนตรีเศร้า]

- ถ้าตอนนี้โทรศัพท์ไม่เจ๊งก็คงได้กลับบ้าน - ฮะ

ถึงตอนนั้นจะไปไหนก็ได้แล้ว

มีเงินแล้วไม่อดตายหรอก

นี่แม่แพรจะชวนให้พวกฉัน ลงทุนเพิ่มมากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ

ถึงพวกฉันจะมีกินมีใช้อย่างไม่ลำบาก

แต่เงินมากเพียงนี้นั้น พวกฉันก็ต้องคิดหนักอยู่นะ

- กล้าๆ กันหน่อยสิคะ - [ดนตรีปลุกใจ]

ตอนนี้การค้ากำลังไปได้ดีมากๆ

แล้วถ้าพวกคุณใจถึงแล้วล่ะก็ รับรองค่ะ

ว่ามีแต่ได้กับได้

[ดนตรีระทึก]

ขอพวกฉันหารือกันก่อนเถิด

เหล่าเพื่อนๆ ของน้องทับทิมยังไม่ตบปากรับคำ

แล้วเราจะไปหาเงินจากไหนไปซื้อข้าว มาขายให้นายวิลเลียมได้เล่านางแพร

[ถอนหายใจ]

[กลองรัวชวนลุ้น]

[พ่นลมหายใจ]

ได้เวลาระดมทุนแล้ว

ใครที่ลงทุนซื้อข้าวสารกับเราคราวนี้

[กล้า] จะได้ส่วนแบ่งผลกำไร เพิ่มมากกว่าคราวที่แล้วถึงสองเท่า

- [ชาวบ้านฮือฮา] - [ก้อน] เป็นไง

- [ชาวบ้านจอแจ] - [แพร] แล้วฉันรับรอง

- ว่ามีแต่รวย รวย รวย [ลากเสียง] - [ชาวบ้านฮือฮา]

[ชาวบ้านพูดคุยจอแจ]

- [ดนตรีเร้าใจ] - โฮ

ข้าไปป่าวประกาศ ตามที่เอ็งบอกว่าจะให้ส่วนแบ่งเพิ่ม

ทั้งคนที่เคยลงทุนกับเราเมื่อคราวที่แล้ว

กับคนที่ไปชักชวนเพื่อนมาจนมากถึงเพียงนี้

พลังปากต่อปากนี่ไวรัลไม่แพ้โซเชียลเลยนะเนี่ย

[ตุ่น] อ้าว ใครที่จะร่วมลงทุน เข้าแถวเลยจ้ะ

- [ตุ่น] มาจ้ะ เร็วๆ - [ชาวบ้านจอแจ]

- สวัสดีจ้ะ - [ชาวบ้านชาย 1] จ้ะ

[แพร] พี่ชายเขียนลงวันนี้แล้วก็…

[ดนตรีเร้าใจ]

- [ดนตรีจบ] - [แพร] ตอนนี้เรามีเงินระดมทุนมากพอแล้ว

แต่ปัญหามันติดอยู่ที่ข้าว

เฉพาะที่บางซื่อนี้คงไม่พอ

[แพร] เราจะต้องหาแหล่งข้าวเพิ่ม

ให้ครบหนึ่งพันตัน ซึ่งมากกว่าเดิมห้าเท่าจากคราวที่แล้ว

[ทุกคน] โอ้โฮ

[ก้อน] อยากจะได้ข้าวมากๆ ก็ไปที่แปดริ้วสิ

- แปดริ้ว ฉะเชิงเทราเหรอคะ - [ก้อน] อือ

เออ

[ดนตรีระทึก]

[ดนตรีจบ]

[เสียงเกวียน]

- [ก้อน] ที่แปดริ้วนี่นะ - [ดนตรีสนุกสนาน]

[ก้อน] มีโรงสีมากกว่าบางซื่อหลายเท่าตัวนัก

แล้วก็ยังเป็นแหล่งผลิตข้าวที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้ด้วย

- ถ้าอย่างนั้นข้าวพันตันก็คงเป็นเรื่องเล็ก - เออ

ลุงก้อนคงรู้จักเจ้าของโรงสีแถบนี้ เกือบทุกโรง ถึงได้พามาที่นี่ใช่หรือไม่ขอรับ

- ฮึ ไม่รู้จักใครเลยสักคน - อ้าว

แล้วอย่างนี้จะเจรจาซื้อข้าวได้หรือ

อ้าว ไม่ต้องห่วงไอ้ตุ่น

ข้ารู้จักคนที่จะพาพวกเอ็งเนี่ย ไปเจรจากับเจ้าของโรงสีได้

- [แพร] โอ้โฮ - [ก้อนแค่นเสียง] เป็นไง

กว้างขวางในบางซื่อเนี่ย ฉันว่าเจ๋งแล้ว

นี่กว้างมาถึงแปดริ้ว

สุดยอดเลยลุงก้อน

- ก้อนเองๆ [แค่นเสียง] - [แพรหัวเราะ]

- [ลิ้นจี่สำรอก] - [กล้า] จับนิดหนึ่ง

- เฮ้ย พี่ไม้ๆ หยุดเกวียนก่อนจ้ะ - ลิ้นจี่

- [ลิ้นจี่สำรอก] - [ตุ่น] พี่ไม้ หยุดเกวียนก่อนจ้ะ

- [ลิ้นจี่อาเจียน ไอ] - [ตุ่น] โอ๊ย

ไหวไหมจ๊ะลิ้นจี่

[ก้อน] ไอ้ตุ่น ฉันว่าพาไปนั่งหลบตรงนั้นดีกว่ามั้ง

ค่อยๆ เดิน ค่อยๆ เดิน

- [ตุ่น] เอ้า - [ลิ้นจี่ถอนหายใจ]

- [ตุ่น] อือ ค่อยๆ นั่งนะจ๊ะ - [ลิ้นจี่] จ้ะ จ้ะ

- [แพรถอนหายใจ] - [ตุ่นถอนหายใจ]

[ลิ้นจี่ถอนหายใจ หายใจถี่รัว]

- เป็นไง ดีขึ้นไหม - [ลิ้นจี่ถอนหายใจ]

ข้าดีขึ้นแล้ว [หอบ]

ไปกันต่อเถอะจ้ะ

- ไปจ้ะ - แน่ใจนะ

- เอ้า มา - [โจร] ไปไหนกัน

- [ก้อน] อ้าว - [แพร] เอ๊ะ

[ดนตรีชวนลุ้น]

หัวทองเช่นนี้ พี่ไม่เคยเห็น

- [โจร] มาจากต่างถิ่นหรือ - จ้ะ

มาทำอะไรกันหรือ

พวกข้าจะมาหาซื้อข้าวจ้ะ

ซื้อข้าวก็คงมีเงินมาโข

- เอามาแบ่งกันบ้างจะเป็นไร - [ลิ้นจี่กรี๊ด]

- [ดนตรีลุ้นระทึก] - [ลิ้นจี่คราง]

- [กล้าฮึบ] - ไอ้กล้าระวัง

- [โจรฮึบ] - [ลิ้นจี่หวีดเสียง]

[ตุ่น] อุ๊ยๆ [ฮึบ]

- [ลิ้นจี่ร้องคราง] - [กล้า] โอ๊ย

- [แพร] นายกล้า - [ลิ้นจี่กรี๊ด]

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

[โจร] เฮ้ย ถอยเว้ย

[ลิ้นจี่ร้องคราง]

[ดนตรีชวนลุ้น]

[กล้าหอบ]

พ่อพัฒน์

[ดนตรีชวนลุ้น]

[ก้อน] เออ ขอบใจนะ

[ก้อน] อือ

โจรผู้ร้ายเที่ยวปล้นเงินชาวบ้านไปทั่ว

เสียชื่อคนแปดริ้วหมด

- แล้วนี่ลุงก้อนไปอย่างไร มาอย่างไรจ๊ะ - [ดนตรีจบ]

[หัวเราะในลำคอ]

ก็คือว่าพวกแม่แพรเนี่ยเขาต้องการจะซื้อข้าว

[ก้อน] ฉันก็เลยจะมาขอพึ่งบารมีจากพ่อพัฒน์

- [ดนตรีสดใส] - เอ้า พวกเรา รู้จักพ่อพัฒน์

[ก้อน] ลูกเจ้าของที่นาเกือบทั้งหมดในแปดริ้ว

เชี่ยวชาญทางด้านพันธุ์ข้าว

นี่ฉันมารู้จักนี่ตอนที่มาราชการกับคุณพระ

ฉันได้เจอแฟนพันธุ์แท้เรื่องข้าวไทยเลยเหรอเนี่ย

พ่อพัฒน์ นี่พี่ตุ่น

ลิ้นจี่ ส่วนฉันกล้า

- นี่ก็… - ฉันแพร มาหาซื้อข้าวที่แปดริ้วนี่แหละ

[แพร] แต่ว่าพวกเราน่ะไม่รู้จักใครเลย

สงสัยต้องขอความช่วยเหลือจากพ่อพัฒน์แล้วแหละ

ผมแม่แพรช่างแปลกตาน่าชมยิ่งนัก

นอกจากฝรั่ง ข้าไม่เคยเห็นใครมีผมสีนี้มาก่อน

[ดนตรีซึ้ง]

[ก้อน] ไม่ใช่แค่สีหัวนะที่แปลก

พ่อพัฒน์ ความคิดยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

แปลกมากจนได้ทำการค้ากับชาวฝรั่ง

ผู้หญิงน้อยคนนัก ที่จะเจรจากับฝรั่งจนค้าขายด้วยได้

แม่แพรช่างเก่งเหลือเกิน

ข้าจะช่วยหาข้าวให้อย่างเต็มกำลังเลยจ้ะ

[หัวเราะเบาๆ]

ขอบใจนะ

[ก้อน] อือ

[ดนตรีจบ]

[เสียงนกร้อง]

[ถอนหายใจ]

[ถอนหายใจ]

[ทับทิม] คุณพ่อคะ

ลูกมัวดูแลแต่โรงหมอ วันนี้สบโอกาสอยู่กันพร้อมหน้า

จึงอยากลงครัวทำขนมให้คุณพ่อกินค่ะ

[ถอนหายใจ]

[ดนตรีซึ้ง]

แม้วันหน้าเจ้าออกเรือนไป

หากพ่ออยากกินขนมฝีมือของเจ้าอีกเนี่ย

ก็คงจะลำบากสินะ

[หัวเราะ]

ลูกจะอยู่ดูแลคุณพ่อไปอีกนานเลยเจ้าค่ะ

[แค่นเสียง] จะได้อย่างไรเล่า

เจ้ารู้ไหมว่าทุกวันนี้ ใจพ่อคิดแต่เรื่องไอ้กล้าและขุนเอก

ว่าจะฝากฝังใครให้ดูแลเจ้าดี

[เอี่ยวถอนหายใจ]

ทับทิม เจ้ายังอยากให้ไอ้กล้า

ชนะอยู่ใช่หรือไม่

- [หัวเราะ] - [ในลำคอ] หือ

- เอ่อ - ว่าไง

- [ดนตรีจบ] - [ทับทิมหัวเราะเขินๆ]

[ดนตรีสะพรึง]

- คุณพ่อ - [แฟง] คุณพระ

- [เอี่ยวโอย] - [แฟง] คุณพระเจ้าคะ

- คุณพ่อ คุณพ่อเป็นอะไรไปคะ - [แฟง] คุณพระ อุ๊ย คุณพระ

- คุณพ่อ - [แฟง] คุณพระเจ้าขา

[ดนตรีระทึก]

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีเศร้า]

พี่แฟงมาแล้วหรือจ๊ะ

อ้าว พี่เอก

คุณพระเป็นอย่างไรบ้าง

[ถอนหายใจ]

ท่านหมอว่าคุณพ่อหัวใจเต้นผิดจังหวะค่ะ

[เอกถอนหายใจ]

โรคเกี่ยวกับหัวใจเห็นว่ารักษายากนัก

แลอาการของคุณพระคราวนี้ พอจะมีทางรักษาหรือไม่

[ถอนหายใจ]

มียาฝรั่งที่พอรักษาได้ค่ะ

แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อยอาการจึงจะทุเลา

จึงต้องอยู่รักษาตัวที่นี่ก่อน

[ทับทิมถอนหายใจ]

- น้องทับทิม - [ดนตรีจบ]

กินข้าวก่อนเถิด ประเดี๋ยวจะเจ็บไข้ไปอีกคน

- [ดนตรีซึ้ง] - [เอกถอนหายใจ]

ขอบคุณค่ะ

- [เสียงจั๊กจั่น] - [ดนตรีจบ]

นี่ลุงก้อนก็ไปนอนกับพ่อพัฒน์ เหลือเราแค่สี่คน

ก็นอนรวมกันเลยเนอะ

- [ตุ่น] นี่นางแพร เอ็งรู้ตัวหรือไม่ - หือ

พ่อพัฒน์น่ะมองเอ็งด้วยสายตาแปลกๆ

- [แพร] เหรอ - [ตุ่น] อือ

ใช่ ข้าก็เห็น มองคล้ายกับว่ามีใจให้

บ้า เจอกันแค่ครั้งเดียว

ฉันก็ไม่ได้ดูฮอตอะไรขนาดนั้นปะ

[ดนตรีสนุกสนาน]

แต่ถ้าเกิดว่าพ่อพัฒน์ชอบฉันขึ้นมาก็

ไม่แย่นะ

ยังไม่ทันรู้จักนิสัยใจคอ ก็อยากให้เขามาชอบพอซะแล้ว

อ้าว ไม่ดีหรือไง

เจรจาอะไรก็จะได้ง่ายขึ้น

แม้นพ่อพัฒน์ชอบเอ็งขึ้นมาจริงๆ

เอ็งก็จะหลอกใช้งานเขาอย่างนั้นหรือ

ใจดำยิ่งนักนางแพร

ฉันไม่ได้หมายความอย่างงั้น ไม่ได้จะหลอก

[แพร] ก็… ถ้าเกิดว่า ใครจะไปรู้ล่ะ

ถ้าพ่อพัฒน์ดีกับฉันแล้วไปๆ มาๆ ฉัน

อาจจะชอบเขาขึ้นมาก็ได้

คิดเพ้อเจ้อไปถึงนู่น

- นายกล้า - [ลิ้นจี่] โอ๊ย

จะทะเลาะกันอีกนานหรือไม่

ข้าเพลียจะแย่แล้ว

[ดนตรีจบ]

[สูดลมหายใจ คราง]

- [ดนตรีซึ้ง] - เฮ้ย

[สูดปาก ถอนหายใจ]

[ดนตรีจบ]

นี่ นายกล้า

- นาย นายกล้า - [ดนตรีบรรเลงเบาๆ]

[กล้างัวเงีย] อย่าเพิ่งมาเร่งน่า

นางแพร

นางแพร

[ถอนหายใจ]

นายจะมานอนละเมอเรียกชื่อฉันแบบนี้ไม่ได้นะ

นายกำลังจะแต่งงานกับคุณทับทิม

- [กล้าถอนหายใจ] - ฮึ่ย

- [ถอนหายใจ] - [ดนตรีจบ]

[แค่นเสียง หายใจหอบ]

♪ เธอคนนี้ที่รอ ♪

♪ มาแสนนาน ♪

♪ เธอคนนี้ที่ฉัน ♪

♪ ตามหา ♪

- [ดนตรีจบ] - [เสียงนกร้อง]

[กลั้วหัวเราะ] โอ้โฮ

[ก้อน] ตื่นทำงานแต่เช้าตรู่ ขยันจริงๆ เลยนะพ่อพัฒน์

- อยู่นิ่งแล้วอึดอัดน่ะลุง - [ก้อน] อ๋อ

[ดนตรีสดใส]

- ลุง ข้าขอถามอะไรสักหน่อยเถิด - [ก้อน] หือ

[ก้อน] อะไรล่ะ

[พัฒน์] ไอ้กล้าเป็นผัวแม่แพรหรือ

[ก้อน] เฮ้ย [หัวเราะ]

ไอ้กล้าเนี่ยมันเป็นคู่หมาย ลูกของคุณพระ นายของข้า

เอ๊ะ ถามเช่นนี้ สนใจใช่ไหมล่ะ

เอางี้ไหม ให้ข้าเป็นพ่อสื่อให้เอาไหม

[ก้อน] หือ อือ [หัวเราะ]

- [พัฒน์] หลับสบายดีหรือไม่ - [ตุ่นหัวเราะ]

- ราวกับตายเลยจ้ะ - [ก้อน] อือ

- [หาว] - [สำรอก]

- [ก้อน] อ้าวๆ เฮ้ย - [ตุ่นกับแพร] ลิ้นจี่

- ทำไมยังคลื่นไส้อาเจียนอยู่อีกอะ - [ลิ้นจี่อาเจียน]

ข้าว่าเดี๋ยวข้าไป…

[พัฒน์แทรก] เดี๋ยวข้าจะให้ คนไปตามหมอมาดูอาการแม่ลิ้นจี่

[พัฒน์] หากได้กินยาอาการน่าจะดีขึ้น

[ถอนหายใจ]

ขอบใจมากนะพ่อพัฒน์

สมแล้วที่ลุงก้อนบอกว่าใครๆ ก็รักพ่อพัฒน์

[ดนตรีซึ้ง]

[ถอนหายใจ]

จะพาไปโรงสีไม่ใช่หรือ

รีบไปเถิด เสร็จธุระแล้วจะได้กลับบางซื่อเสียที

[ดนตรีสดใส]

[แพรถอนหายใจ]

เจอเจ้าพ่อวงการข้าวทั้งที

[แค่นเสียง] นี่ เออ พ่อพัฒน์

ช่วยสอนนางแพรมันหน่อยเถอะ

- ลุงก้อนก็รู้ใจ - [ก้อน] อือ

ฉันกำลังคิดว่าจะปรึกษาพ่อพัฒน์อยู่พอดีเลย

เอ็งอยากรู้เรื่องใดหรือ

[เดาะลิ้น สูดปาก]

อะไรก็ได้ที่จะทำให้ฉันยืนหนึ่งอยู่ในวงการนี้ได้

จะขายข้าว ต้องใส่ใจในหลายส่วน

ข้าวพันธุ์เดียวกัน แต่หากต่างความชื้น รสชาติก็แตกต่างกันลิบลับ

ฉันว่าข้าวก็หน้าตาเหมือนกันหมด

- แล้วแบบนี้พ่อพัฒน์แยกออกได้ยังไง - [ดนตรีจบ]

[เสียงนกร้อง]

ข้ามองข้าวเหมือนมองผู้หญิง

[พัฒน์] ทุกคนมีความงามเป็นของตัวเอง

สีหน้า แววตา

วาจา

ก็เปรียบเสมือน

สี ขนาด หรือความใสของเมล็ดข้าว

ค่อยๆ พิจไปเรื่อยๆ

[ดนตรีซึ้ง]

เราก็จะได้รู้ว่า

อันไหนคือของดีที่เราต้องการ

[กล้า] ผู้หญิงมีชีวิต

มีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่ข้าวของ

เอ็งไปเปรียบผู้หญิงเป็นข้าวของแบบนั้น แล้วก็เลือกไปตามต้องการอย่างนั้นหรือ

[ก้อน] เฮ้ย กล้า

เอ็งเห็นเหมือนที่ข้าเห็นไหม

ว่าสองคนเนี่ยเขาช่างเหมาะสมกันดีนัก

งั้นหรือ ข้าว่าไม่ใช่นะลุง

นี่ แบบนี้นะ

อีกไม่นาน [หัวเราะ] คงได้กัน

ข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว

- ลุง - [ก้อน] จริง เออ

ไป แม่แพร

[ก้อน] เอ็งเชื่อข้าสิ [คิกคัก]

[ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ]

ฮะ หนึ่งพันตันเชียวหรือ

[ดนตรีระทึก]

ไอ้หยา

[สำเนียงจีน] ทุกวันนี้แค่จะส่ง ให้เจ้าประจำก็แทบจะไม่พออยู่แล้ว

พวกอั๊วคงขายพวกลื้อไม่ได้หรอก

[พ่นลมหายใจ] ช่วยหน่อยเถอะขอรับ

พวกอั๊วเกรงใจลื้อนะ

แต่ให้พวกอั๊วเนี่ยช่วยเรื่องอื่นเถอะ

[พ่อค้าจีน] นะๆ

- [ดนตรีเร่งจังหวะจนจบ] - [ถอนหายใจ]

วุ้ย [เดาะลิ้น]

อุตส่าห์มาแหล่งที่ใหญ่ที่สุดแล้วก็ยังไม่ได้

[แพร] แล้วแบบนี้เราจะ เอาข้าวที่ไหนไปส่งให้คุณวิลเลียมอะ

แปดริ้วมีข้าวมากนัก หรือเรา จะลองไปหาความช่วยเหลือจากทางอื่นดู

เฮ้ย ไม่มีใครกว้างขวางเกินพ่อพัฒน์อยู่แล้วล่ะ

เออ พ่อพัฒน์

พอจะมีทางอื่นอีกหรือไม่

[เสียงกลองชวนลุ้น]

- แม่แพร เตรียมเงินไปจ่ายค่าข้าวกันเถิด - [ดนตรีเร้าใจ]

[ก้อน] อ้าว นึกออกแล้วเหรอ

[ก้อน] อือ

แต่หากครั้งนี้สำเร็จ มีสิ่งหนึ่งที่ข้าอยากจะขอแม่แพรเป็นการตอบแทน

ฮะ

- [ดนตรีจบ] - ถ้าหากฉันจะขอให้ทางโรงสีทั้งหลาย

ช่วยกันรวบรวมข้าวขายให้แม่แพรไปก่อน

แล้วฉันจะจัดหาข้าวเปลือก มาทดแทนให้ตามจำนวนที่ขายไป

เพื่อให้ทางโรงสีส่งข้าว ให้กับลูกค้าประจำได้ทันเวลา

[พัฒน์] ถ้าเป็นอย่างนี้ จะพอช่วยเหลือกันได้หรือไม่

ทำเช่นนั้นโกลาหลวุ่นวายนะพ่อพัฒน์

แล้วหากถึงเวลานัดหมาย

ข้าวไม่มาส่ง อั๊วจะทำยังไง

เราค้าขายกันมาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย

ฉันจะไม่ยอมเสียชื่อด้วยเรื่องหนนี้เป็นแน่

[ดนตรีชวนลุ้น]

เอาอย่างนี้ ฉันจะขอเอา ที่นาทั้งหมดของบ้านฉันเป็นประกัน

[ดนตรีระทึก]

[ไม่มีเสียงพูด]

[ถอนหายใจ]

เห็นแก่พ่อพัฒน์

- ก็ตกลงตามที่ต้องการ - [ดนตรีจบ]

แต่ต้องวางเงินเต็มจำนวนทั้งหมด

เราจึงยอมให้ขนข้าวไปได้

เฮ้ย

- เอาไงดีอะ เราไม่ได้เอาเงินมามากขนาดนั้น - [ดนตรีชวนลุ้น]

ฉันกะว่าแค่มาจ่ายมัดจำก่อน

แล้วพอไปขายให้คุณวิลเลียมได้

[แพร] ได้เงินมา แล้วก็ค่อยมาจ่ายส่วนที่เหลือ

เราเร่งกลับไปเอาเงินมาก่อนได้หรือไม่

[ก้อน] ฮึ

กว่าจะไปกว่าจะกลับ มันใช้เวลาหลายวัน

มันจะไม่ทันการเอานะ

แม้นขาดเงินเท่าไรในครานี้ ข้าจะออกให้ก่อน ไม่ต้องเป็นกังวล

[พ่นลมหายใจ] นี่ฉันต้องพูดขอบคุณพ่อพัฒน์ อีกกี่พันรอบถึงจะพอเนี่ย

แค่ที่แม่แพรยอมตกลง กับข้าเรื่องคืนนี้ก็พอมากโขแล้ว

[ดนตรีซุกซน]

ไปตกลงอะไรไว้กับพ่อพัฒน์

[ร้องเพลง] ♪ ไม่ใช่ความลับแต่ยังบอกไม่ได้ ♪

- [ก้อนแค่นเสียง] - อย่ามาเล่นลิ้นน่า

บอกข้ามาเสียทีเถิด

[สูดลมหายใจ] คือเขาแค่ให้ฉันน่ะ ไปลอยกระทงเป็นเพื่อนเขาเฉยๆ

- ลอยกระทง แค่นี้เองหรือ - อือ

แค่นี้แหละ

ข้าไม่เชื่อหรอก

ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ พักนี้นายเป็นอะไรของนายเนี่ยฮะ

ทำตัวน่ารำคาญขึ้นทุกวัน

[ดนตรีสนุกสนาน]

- [ดนตรีจบ] - [แพรหัวเราะเบาๆ]

ฉันขอบคุณมากนะพ่อพัฒน์

ที่ช่วยเจรจาจนเจ้าของโรงสี ยอมขายข้าวให้พวกฉันน่ะ

[ดนตรีสดใส]

แม่แพร

ขอบคุณแม่แพรนะที่ยอมไปลอยกระทงกับข้าคืนนี้

[ก้อน] ธรรมเนียมลอยกระทง นี่ชาววังเขาทำกันไม่ใช่หรือ

เดี๋ยวนี้นอกวังแถวๆ นี้ก็เริ่มทำกันแล้วจ้ะ

- [ก้อน] อ๋อๆ อือ - เพื่อขอขมา ขอพรจากพระแม่คงคา

แถวบ้านข้าเชื่อกันว่าหากใครที่เป็นเนื้อคู่กัน

[พัฒน์] กระทงจะลอยคู่กันไป ไม่แยกจากกันเลย

[ดนตรีจบ]

[เสียงนกร้อง]

[ตุ่น] ระวังๆ [แค่นเสียง]

นี่หมอมาตรวจหรือยังจ๊ะแม่ลิ้นจี่

เรียบร้อยแล้วจ้ะ

แล้วหมอว่าเอ็งเจ็บไข้หรือป่วยเป็นโรคอันใดหรือ

ข้าไม่ได้ป่วยหรอก ข้า…

- [ลิ้นจี่คิกคัก] - ข้า…

ข้าท้อง

- [ทุกคนร้องตกใจ] - ท้อง

เอ็งมีเวลาไปหาผู้ชายที่ไหนวะเนี่ย

[ดนตรีสดใส]

- ใคร ใครทำเอ็งท้อง - [แพร] เออ

- ข้าเองจ้ะ - น่าน ไอ้ตุ่น กูว่าแล้ว

ต้องโทษเอ็งกับพี่กล้า

ชอบปล่อยให้อยู่กันตามลำพัง ข้าก็เลยใจอ่อนน่ะสิ

[แค่นเสียง] โทษคนอื่น

- ข้าจะมีหลานแล้ว - [ก้อน] อือ

- ดีใจด้วยนะลิ้นจี่ - [หัวเราะ]

[แพรคราง]

- [แพร] ร้ายนะพี่ตุ่น - [แค่นเสียง]

[แพรเดาะลิ้น]

- [แพร] เชียร์ตั้งนาน - ทุกคน

[กล้า] ข้าว่าวันนี้เป็นวันดี แล้วก็เป็นวันลอยกระทงด้วย

- แล้วอีกอย่าง พวกเราก็ไม่เคยลอย - [ดนตรีจบ]

เพราะฉะนั้น

[ดนตรีไทยสนุกสนาน]

พวกเรามาฉลองพร้อมกันเลยดีกว่าไหม

[ก้อน] เออ ดีๆ ดีๆ

- ลิ้นจี่ - [ลิ้นจี่] จ๊ะ

เอ็งพอจะทำกระทงแบบนั้นได้หรือไม่

ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากอีกจ้ะ

[แพรร้องเพลง] ♪ วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำก็นองเต็มตลิ่ง ♪

♪ เราทั้งหลายชายหญิง สนุกกันจริง วันลอยกระทง ♪

♪ ลอย ลอยกระทง ♪

- [แพร] หือ ว่า - แม่แพร

- เอ็งร้องอะไรเนี่ย - [ก้อน] อือ

ยังไม่มีเพลงนี้เหรอ

ไม่เป็นไร พวกเรามาลอยกระทงกันเถอะ

[พัฒน์] นึกถึงพระแม่คงคาแล้วอธิษฐาน

ค่อยๆ ลอย อย่าให้กระทงคว่ำเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นคำอธิษฐานจะไม่เป็นจริง

- [ดนตรีซึ้ง] - [ลิ้นจี่] จ้ะ

[กล้าพ่นจมูก]

- [เอฟเฟกต์ตลก] - เดี๋ยวๆๆ มานี่ๆ เขาจะลอยกันสองคน

- เอ็งจะมานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเบียดเขาทำไมล่ะ - [ดนตรีเฮฮา]

[ก้อน] นี่ มาลอยกับข้านี่ นี่

- มาๆ มา - [ดนตรีจบ]

[ดนตรีซึ้ง]

- [ก้อน] โอ้โฮ กระทงพ่อพัฒน์ - [ดนตรีจบ]

ลอยคู่กับแม่แพร ติดๆๆ เลยนะ

[ก้อนร้องเพลง] ♪ เอ้า ชะรอยคงเป็นเนื้อคู่ ♪

- [ก้อนหัวเราะ] - [ติดอ่าง] ไอ้กล้า

ทำไมกระทงเอ็งหัวทิ่มแบบนั้นวะ

[ก้อน] อ้าว [หัวเราะ]

โอ๊ย

[ดนตรีสนุกสนาน]

- [ดนตรีจบ] - [ก้อน] ไอ้กล้า ของข้าด้วย [แค่นเสียง]

- [กล้า] โอ้โฮ ลุงก้อน ขนอะไรมาเนี่ย - [ก้อน] เออ

- [ฮึบ] - อย่ารู้เลยน่า

จริงสิ ข้าลืมไปเลย

ข้าวพันตันที่ซื้อจากแปดริ้วนี่

ก่อนจะเอาไปส่งให้คุณวิลเลียม จะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนกัน

- [ก้อน] เออ - เออ

จริงด้วย

ข้ามีโรงเก็บข้าวอยู่ใกล้บางซื่อพอดี

หากพ่อกล้า แม่แพรชอบ ก็ย่อมได้ ข้าจะให้ราคาพิเศษด้วยคุ้นเคยกัน

[แพร] โอ้โฮ คนอะไรมีครบจบในคนเดียว

[หายใจเฮือก] ต้องขอบคุณฟ้า ที่ส่งพ่อพัฒน์มาช่วยฉัน

- [แพรหัวเราะ] - ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณฟ้าที่ส่งแม่แพรมา

[ดนตรีซึ้ง]

ขอพระแม่โพสพ

[พัฒน์] คุ้มครองเอ็งให้เดินทางปลอดภัย

และมีแต่ความโชคดีนะ

ขอบคุณนะ

[เพลง “คำรัก”]

- [ตุ่น] ค่อยๆ ค่อยๆ ก้าวนะจ๊ะ - [ก้อนแค่นเสียง]

หวานยิ่งกว่าน้ำตาลก็คือความรักนี่แหละ

- [ก้อนหัวเราะ] ฮะ - ความรงความรักอะไรลุงก้อน

แหม พูดไปเรื่อย

[ก้อนแค่นเสียง] ไม่จริงเหรอ

ไอ้กล้า เหตุใดหน้าเอ็งถึงบอกบุญไม่รับเช่นนี้

- ข้าใจร้อน อยากรีบกลับบางซื่อเร็วๆ - [เพลงจบ]

[ดนตรีชวนลุ้น]

ไอ้กล้า เอ็งตรองดูให้ดี

เอ็งมาที่นี่เพื่อใคร

[ดนตรีจบ]

[ดนตรีซึ้ง]

[เสียงนกร้อง]

เป็นเช่นไร

เจ้าเอก

[หัวเราะในลำคอ]

นี่ ลูกรู้ไหม

ไอ้โรงเหล้าของพ่อเนี่ยมันทำกำไรอยู่มากโข

[ก่ำหัวเราะ]

โรงไฟฟ้าของเจ้าเป็นยังไง

เดือนที่ผ่านมาลูกค้าลดลงขอรับ

คนที่ติดไปบ้างแล้วก็ว่าค่าไฟแพง

แต่ลูกกำลังหาวิธีเพิ่มลูกค้าอยู่นะขอรับ

[ครางในลำคอ] เห็นทีว่าโรงไฟฟ้า ของเจ้าคงไม่ทำกำไรอย่างที่คิด

[ดนตรียะเยือก]

ไม่ใช่ว่าไฟฟ้าไม่ดีนะ

แต่พ่อว่าคนของบ้านเรามันยังไม่พร้อมที่จะใช้

[ก่ำ] นี่ [กระแอม]

ดู

[ชดหอบ] คุณพระขอรับ

[ชด] เห็นพวกคนเรือมันคุยกันว่าพวกอีแพรน่ะ

ได้ข้าวจากแปดริ้วครบพันตัน ตามที่ตกลงกับฝรั่งแล้วขอรับ

ว่าไงนะ

[ดนตรีเร้าใจ]

- [ดนตรีจบ] - แม่แพรก็ไม่มีใคร

- [ดนตรีเศร้า] - [ทับทิม] หากทั้งสองรักใคร่กันจริงก็คงดีนะ

[ทับทิม] แม่แพรจะได้มีเพื่อนคู่คิด

[กล้า] พี่ขอตัวก่อนนะ

- [ชาวบ้านโวยวาย] - [แพร] ใจเย็นๆ

[แพร] ใจเย็นๆ คือฉันไม่ได้โกง

[กล้า] หยุด

[ชาวบ้านร้องตกใจ]

[กล้า] พวกเอ็งมาเอาชีวิตข้าไปได้เลย

ข้าจะรับผิดชอบแทนนางแพรทุกอย่าง

นี่ถ้าเอ็งกลับไปไม่ได้จริงๆ เอ็งอยากจะอยู่ที่นี่กับข้าหรือไม่

[เพลง “คำรัก”]

♪ ฉันเคยเอ่ยคำรัก ♪

♪ เมื่อนานเนิ่นนัก ได้เรียนรู้รักครั้งแรกจากเธอ ♪

♪ เริ่มจากวันนั้น ในวันที่เราพบเจอ ♪

♪ กาลผ่านไปหัวใจล้นเอ่อ ♪

♪ เปี่ยมด้วยรักเธอ จึงบอกออกไป ♪

♪ เพราะรักจึงย้ำว่ารัก ♪

♪ เพราะรักจึงพร่ำบอกไป ♪

♪ นับร้อยพันครั้ง เธอฟังอยู่ไหม เธอหน่ายหรือยัง ♪

♪ เพราะรักมันท่วมมันท้น ♪

♪ ย้ำซ้ำได้จนเป็นหมื่นล้านครั้ง ♪

♪ ฉันขอเพียงเธออยู่ฟังนานๆ ♪

♪ ได้ไหม ♪

♪ ฉันจะเอ่ยคำรัก ♪

♪ แด่เธอที่รัก ตราบนานเท่านานถึงวันสิ้นใจ ♪

♪ จะบอกทุกครั้ง หากตัวฉันยังพูดได้ ♪

♪ คำที่มันสำคัญยิ่งใหญ่ ♪

♪ สุขเต็มหัวใจ ♪

♪ เมื่อบอกรักเธอ ♪

[เพลงจบ]