Original subtitles

Hij is ondoorgrondelijk, al lijkt dat niet zo.

Alsof ik hem allang ken en van hem hou.

Serieus. Héél serieus.

Altijd enorm.…

Gefocust.

Hij heeft het ongelooflijke vermogen om altijd zichzelf te zijn..

Maar tegelijkertijd ook een ander te zijn.

We hebben het hier over een genie.

Ennio Morricone is de grote uitzondering op alle regels.

Het grootste kompas dat ik ooit had kunnen hebben.

Hij heeft een enorm talent, dat heel goed verborgen is..

Maar dat uitbarst zodra hij gaat schrijven.

Hij bepaalde wat muziek zou worden.

Zoals Ennio Morricone is er maar één.

Voorzichtig gezegd zijn we getuige van een opzetje van een gegarandeerd meesterwerk.

Een werkende Ennio lijkt op een atleet.

Hij is een mythe.

Werken met Morricone was als een medaille krijgen.

Zijn muziek is zeer vernieuwend. Die was destijds nieuw en is het nu nog.

Hij was een bijzondere man.

Hij was gek.

Dat is zeker.

Ennio's wereld is nog niet helemaal aan het licht gebracht.

Ik heb nooit gedacht dat muziek mijn bestemming was.

Zelf wilde ik arts worden.

Mijn vader zei dat ik trompet moest spelen en stuurde me naar het conservatorium.

Zo ging het. Hij had besloten dat ik trompettist zou worden.

Ik had niets te vertellen.

Zoals je kunt zien, was ik nog een kind.

Ik was slecht in solfège. Het eerste trimester haalde ik een 3.

Mijn vader was onverbiddelijk..

En verbood me om nog tombola te spelen of te kaarten.

En ik werd een stuk beter.

Op mijn zesde leerde mijn vader me de g-sleutel...

en de posities van de noten op de notenbalk.

Zijn vader was trompettist in een regimentsorkest.

Ze speelden variëténummers in bioscopen.

Thuis hadden we een platenspeler..

En aangezien ik luisterde naar De Vrijschutter..

Schreef ik jachtstukken voor twee hoorns.

Dat soort zinloze dingen. Toen ik 10 was, verscheurde ik het allemaal.

Ik begon op mijn 11e met de trompet en kreeg op m'n 16e mijn diploma.

Mijn vader vertelde over een jongen, de zoon van een trompettist.…

Die met zijn bladmuziek in de orkestbak zat en in slaap viel.

Hij speelde trompet en viel in slaap tijdens de stukken die hij niet moest spelen.

Mario Riva presenteerde in het Casina delle Rose...

en Ennio's vader kwam daar en ze speelden samen.

Een uitzonderlijke trompettist.

Mijn vader was heel streng en heel zuinig. Hij heeft altijd dezelfde trompet gehad.

Zijn vader gaf hem een trompet en zei:

'Ik verdien m'n brood met dit instrument en Jij kunt dat doen voor jouw familie. Punt.'

Hij gaf me een tweedehandse trompet. Dat was goedkoper en zo bespaarde hij geld.

Hij was muzikant en kon niets anders.

K herinner me dat in de tijd dat de Duitsers en later de Amerikanen er waren..

Ik met een klein orkest van hotel naar hotel ging.

We kregen eten. Ze betaalden niets.

Eén van mijn collega's zette meestal een schaaltje op het drumstel...

omdat de soldaten wat gaven.

Het gezin leefde van de inkomsten van z'n vader.

Op een gegeven dag werd z'n vader ziek en moest Ennio, een jongen nog, hem vervangen...

in nachtclubs en showorkesten.

Trompet spelen om te kunnen eten..

Was een grote vernedering. En dat.…

K heb die vernedering gevoeld.

En de liefde voor de trompet verdween.

Ik nam de plek van m'n vader in en speelde tot 2, 3 uur 's nachts.

Ik stond vroeg op om naar het conservatorium te gaan en moest daarna huiswerk maken.

Ik kwam met een kapotte lip naar het trompetexamen.

Ik was heel erg moe. M'n examen was...

niets bijzonders en ik kreeg een 7,5.

Ik studeerde toen ook complementaire harmonieleer.

Ik hield me niet aan de regels en verrijkte ze en liet ze bloeien.

Roberto Caggiano, m'n leraar, zei aan het eind van de cursus:

'Nu moet je compositie gaan studeren.' En ik deed wat Caggiano zei.

Deze..

Goffredo Petrassi was één van de grootste klassieke componisten van de 20e eeuw...

en voor mij een ongelooflijke leraar.

In m'n 7e jaar...

moest ik compositie voor gevorderden volgen en er waren twee gerenommeerde leraren.

Petrassi was een van hen.

Muziek is een intellectuele zaak.

Ik bestudeerde z'n partituren met veel plezier omdat ze zo mooi waren geschreven.

Het schrift, de schoonheid van het schrift.

Elke unisono was niet in unisono..

Omdat hij er iets aan had toegevoegd.

Je leerde al zoveel van zijn partituren.

Ik koos hem, ik koos voor Petrassi.

Morricone heeft het altijd duidelijk gezegd..

Dat hij Petrassi als leraar had gekozen.

De secretaris zei meteen:

'Maestro, dat gaat niet. Petrassi's klas zit al vol.'

'Luister', zei ik, 'als ik niet naar zijn les mag, ga ik van het conservatorium af.'

Je doel is de technieken van die componist te onderzoeken en je die eigen te maken.

Ik was eerst heel bescheiden, want iedereen in die klas was erg goed.

Geweldige, buitengewone componisten.

Ennio Morricone was van eenvoudige komaf in vergelijking tot z'n studiegenoten.

Het conservatorium was voor de elite.

Bij die giganten was ik maar klein.

Ik voelde me bijna vernederd.

Hij voelde zich een beetje minderwaardig.

Het was ongewoon voor een trompettist om compositie te studeren.

Dus volgens mij werd Ennio Morricone gediscrimineerd.

Als eerste vroeg Petrassi me om een paar maanden dansen te componeren.

De tarantella.

De bourrée.

De giga.

De boogiewoogie.

De samba.

Ik vond het niks.

Hij liet niet blijken dat hij tevreden was.

In het begin had ik altijd de indruk...

dat zelfs Petrassi Ennio een beetje onderschatte.

Dat hij onvoldoende geïnteresseerd was in deze persoon.

Toen ik eindelijk klaar was met de dansen. legde hij het Ricercare aan mij uit.

En hij gaf me opdracht voor een Ricercare.

Dat was de omslag.

Vanaf toen maakte ik geen fouten meer.

Ik was enorm tevreden met hem als mijn leraar.

Het was in contrapunt, in vier delen, vijf delen.

Het was de voorloper van de fuga, en dat was heel interessant.

Frescobaldi was daar een pionier in.

Een eeuw voor Bach..

Gaf hij al aanwijzingen voor het contrapunt, om melodieën samen te spelen.

Die fameuze tien jaar bij Petrassi…

Zijn de jaren dat Ennio op brood en Palestrina leefde.

Brood en Monteverdi.

Daarom weet hij, meer dan wie ook, alles van het contrapunt.

Petrassi was enorm beïnvloed door Stravinsky..

En hij gaf deze passie voor Stravinsky door aan Morricone.

Ik luisterde naar één van de meest sublieme stukken van Stravinsky.

De Psalmensymtonie.

Geef me sforzando piano. Precies zoals het er staat.

Ik had gehoord hoe Stravinsky het dirigeerde toen ik nog jong was.

In Santa Cecilia. Het was een repetitie.

De deur stond op een kier en het orkest was aan het spelen.

Dat is goed.

En ik...

Ik ben altijd onder de indruk geweest van dat stuk.

Piano. Meteen piaro.

Toen ik compositie studeerde, liet ik nooit iets aan m'n vader zien.

Ik bleef op m'n kamer en schreef.

K schreef en schreef.

Hij was een zeer oplettende en slimme student.

Ik was tevreden, maar ook optimistisch over z'n toekomst.

Maar ik studeerde en werkte ernaast.

Hij speelde trompet in de Sistina.

Ik was de eerste trompettist die erbij kwam. Ik speelde bij alle revues.

Walter Chiari, Tognazzi, Rascel, alle komieken.

Dapporto, Wanda Osiris, Macario, Totò...

Een mooi onderdeel was de laatste opkomst van de danseressen.

Ik gaf ze complimentjes als ze over het podium liepen.

Ik keek naar ze en noemde alle titels van de Amerikaanse songs...

die ik in het verleden had gespeeld. My dream.

En ze lachten naar me.

Maar na de show moest ik de bus halen...

dus borg ik de trompet op en ging vlug naar huis.

Muziek, Maestro.

Ik schreef stiekem arrangementen. Petrassi wist van niets.

Hij kwam er later achter.

Die eerste die me belde, was Carlo Savina.

Een keer klaagde Savina wel met veel misbaar over een arrangement.

Hij gooide de bladmuziek weg.

Soms experimenteerde ik een beetje.

Savina belde me dan boos op en zei: 'Het kruis ontbrak. De mol stond er niet.

Wat is die noot? Die is onduidelijk.'

Savina hield vast aan oude ideeën.

Terwijl Morricone's arrangementen zeer modern waren.

Vooruit. Eén, twee, drie.

M'n eerste ervaringen met film had ik in filmorkesten waar ik trompet speelde.

Ik speelde in enkele prachtige voorstellingen met Lavagnino…

Franco Bacchiardi en Enzo Masetti.

Ik heb een soundtrack meegespeeld van Alessandro Blasetti: Fabiola.

Voor het eindexamen compositie moesten we een operascène schrijven.

Ik schreef een dubbel-fuga..

Met twee thema's en twee contra-thema's.

Over Glaucus in een storm op zee die bijna aan land gaat.

En Circe die op het punt staat hem te verleiden.

Wat ik wilde creëren, was iets..

Dat verwrongen was, maar tegelijkertijd elegant.

Heel kronkelend, heel sensueel.

K wilde dit allemaal creëren, maar dat lukte niet.

In de examencommissie zat Guido Guerrini, directeur van het conservatorium..

Guido Turchi, Fernando Previtali, Goffredo Petrassi en Virgilio Mortari.

Heel tegenstrijdige persoonlijkheden.

Guerrini begreep Petrassi's muziek niet. Er was een zekere rivaliteit.

Dus hij stelde me een strikvraag:

'Waarom speel je een contrabaspizzicato.…

Waar je het ook een octaaf hoger zou kunnen strijken?

Waarom heb je dat gedaan?' Nog voor ik iets kon zeggen..

Viel Petrassi tegen hem uit: 'Wat is dat voor een vraag?'

Petrassi werd kwaad, ja.

Ik kreeg een 9,5.

Ik herinner het me nog goed, want ik kreeg een 9 en ik was stikjaloers op die 9,5.

Ik liep het conservatorium uit…

En zoals altijd vergezelde ik Petrassi…

Naar de Via Germanico 181, z'n huis.

Die keer.

Werden we beiden emotioneel.

Hij huilde, en ik ook.

Hij beloofde dat hij werk voor me zou zoeken.

Hij bedoelde als leraar op het conservatorium. Maar er gebeurde niets.

Toen ik in militaire dienst moest, ging ik meteen bij de kapel.

De kolonel gaf me opdracht om arrangementen te schrijven.

We speelden op straat.

M'n vriendin Maria volgde ons overal. Ze rende ons achterna.

Ze was zo lief.

Hij trouwde met Maria en zij was voorbeeldig.

Zij was net als haar man. Ze was een rustige vrouw.

Ze lachte altijd. We noemden haar de Madonna.

Na het conservatorium..

Was ik als een kwetsbare componist die de tijd waarin hij leefde, moest trotseren.

Ik wilde me voor die eenzaamheid beschermen.

Dus ik schreef m'n eerste concerto voor een orkest.

Wat m'n muzikale keuzes betreft, zei m'n moeder altijd:

'Toe, Ennio, schrijf een mooie melodie voor ME

een mooi liedje.'

Dat was zo'n kwelling voor me als ze dat zei.

Je moet altijd een mooie melodie schrijven. Zo word je namelijk beroemd.

Ik kon hem horen spelen van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat.

In die tijd componeerde hij nog geen muziek voor films.

Hij was erg arm.

Maria werkte voor de Christendemoeratische Partij.

En zonder het mij te vertellen, zorgde ze dat ik werd ingehuurd door de RAI.

De eerste dag belde de directeur van de omroep op Via Teulada me op.

Hij zei: 'Maestro, ik moet u waarschuwen dat u hier geen carrière zult maken.

En uw stukken zullen niet worden uitgevoerd bij de RAI.'

Ik heb meteen ontslag genomen.

Dankzij Petrassi kon ik naar Darmstadt naar het muziekfestival voor nieuwe muziek.

Het was een verwarrende tijd voor nieuwe muziek.

John Cage kwam naar Darmstadt om er kritiek op te geven.

Hij gaf een concert waarbij hij slechts twee noten op de piano speelde.

Hij zette de radio aan en uit, gaf een harde klap, draaide enkele pagina's om.…

Ik kreeg een idee en was met collega's die ook compositie hadden gestudeerd..

Franco Evangelisti, Boris Porena, Aldo Clementi, Egisto Macchi en anderen.

'Jij maakt een soort bromgeluid.'

'Jij maakt een geluid met je strottenhoofd.'

En ik dirigeerde dat..

Dat was het begin van de improvisatiegroep Nuova Consonanza.

De groep was baanbrekend.

Ze gebruikten geen traditionele technieken voor de geluidsuitzending.

Hun technieken waren altijd extreem.

We wilden traumatische geluiden maken. Zo noemden we ze ook.

De trompet moest onherkenbaar zijn. k speelde er op verschillende manieren op.

Ik hield m'n hand voor de beker, en drukte de ventielen half in…

Zodat het een soort miauwen werd. Het was zelfs lelijk.

Het was gewoon een andere manier om muziek te maken.

Ze werkten meer met geluid dan met melodieën.

Melodieën werden min of meer verbannen.

Maar Ennio werkte elke dag met melodieën.

Het lijkt contrasterend, een cinematografische gimmick.

Ik schreef alle arrangementen voor het Quartetto Cetra.

Zij kozen de stukken en gaven me een boekje met aantekeningen.…

Die moest ik orkestreren.

Ze kozen stukken die de mensen kenden..

Maar ze gebruikten andere teksten.

Elke aflevering had veel stukken, maar ik kreeg het boekje een dag voor de uitzending...

en de volgende ochtend was de opname.

Dus ik schreef altijd 's nachts.

Hij was wat ze in de muziekwereld 'de slaaf' noemen.

Dat betekent arrangementen schrijven voor anderen..

Maar zijn naam kwam nooit in de aftiteling op TV of bij de filmmuziek.

Eén van de eersten was Cicognini...

een geweldige componist die een film maakte geregisseerd door De Sica.

I! giudizio universale, De Sica

Ik arrangeerde dit lied en dirigeerde het koor.

De Maestro Ennio Morricone.

Op een dag kwam er een bariton bij RCA.

Hij zong liedjes uit de jaren '30.

En ik hoorde enkele geweldige arrangementen.

Maestro Morricone, een beroemd arrangeur.

En de naam Ennio Morricone viel.

Ik werd erbij gehaald om RCA te redden omdat ze failliet gingen.

Met // Barattolo waren ze gered.

Er was een geluid en dat was van een blik.

Alles klonk heel jaren '60.

Maar het blik is een vreemd element in die context...

en komt als een schok voor de luisteraar.

Meccia, de zanger, was bijna bang...

maar Ennio zocht al naar een blik om ermee te rollen.

De mensen waren gewend aan melodieuze muziek.

Tot dan was Italiaanse muziek heel melodieus geweest.

Die geluiden waren nieuw.

Je gebruikt een typemachine als muziekinstrument.

Jazeker, in een goed geschreven stuk en gespeeld door een echte performer.

Voor Pinne, Fucile ed Occhialí hadden we bakken met water in de studio...

om een plons-effect te krijgen, maar dat ging niet zoals Ennio het wilde.

We deden afwasmiddel in het water, of we dekten de bakken af..

Omdat hij een duik wilde die klonk...

Een plons.

Elk stuk had iets geniaals.

Hij mixte trompetten met vrouwenstemmen en trombones met mannenstemmen.

Een volkomen nieuw geluid.

Hij veranderde RCA radicaal. De arrangeurs waren destijds zo vreselijk saai.

De arrangeurs bij RCA waren Morricone en Bacalov.

Ik vroeg om Morricone, omdat ik hem geniaal vond.

Ik had gelijk.

Deze heel simpele dingen, waren een enorm SUCCeS.

Dan voegde ik er wat pianoklanken aan toe.

Ik zag het als mijn plicht om de waardigheid van de componist...

die m'n leraar me had geleerd...

in te lassen voor dit eenvoudigste beroep..

Door het te bevrijden met de principes van de twaalftoonmuziek...

omgezet naar tonale muziek.

Hij gaf kleur aan deze liedjes, hij maakte er iets anders van.

Ik ben jou niet waardig

Ik verdien jou niet meer

Er zat een contrapunt in. Dat was niet nodig..

Een begeleidend akkoord was genoeg, maar hij koos altijd voor een contrapunt.

Ik denk dat hij het arrangement heeft uitgevonden.

Tot die tijd werden liedjes alleen begeleid.

Vóór Morricone was muziek alleen ter begeleiding

Het orkest volgde de akkoorden. Het was achtergrond.

Hij begon liedjes te personaliseren.

Ik probeerde meerwaarde aan een liedje te geven.

Maar ik zag mezelf niet als vernieuwend.

Ik zag hem schrijven terwijl hij telefoneerde.

Hij schreef het arrangement voor de viool, de trompet...

en ondertussen was hij aan het bellen.

Hij staat voor de piano.

Hij kijkt naar de toetsen en schrijft. Hij schrijft de partituur.

Hij beeldde zich de muziek in.

Zonder de toetsen aan te raken, hoorde hij de noten.

De muziek zat van binnen.

De dirigent van het orkest is Maestro Ennio Morricone.

Hoor je dat slimmigheidje?

Veel arrangementen kwamen meteen in het begin met iets pakkends.

Onder leiding van Maestro Ennio Morricone.

Hij maakte een buitengewoon arrangement voor Paul Anka met een ongelooflijk begin.

Tien seconden en je was verkocht. — Het liedje begon en hij zong.

Ennio verzon muzikale frasen..…

Die elkaar continu opvolgden.

Zij werden het handelsmerk van de song.

Dit instrument maakte het nummer meteen herkenbaar.

De grootste artiesten van die tijd vroegen om Morricone.

Ik heb ook met Chet Baker gewerkt.

Hij speelde trompet op een buitengewone manier.

Zo donker dat het als een bugel klonk.

M'n vader ging vanaf z'n 55e steeds slechter trompet spelen.

Ik gebruikte geen trompet meer in mijn werk.

Om hem niet te beledigen.

Dit was een trieste periode in onze relatie.

En m'n moeder zei vaak: 'Waarom neem je pa niet mee naar je werk?'

Ik heb haar nooit verteld dat hij geen goede trompettist meer was.

Dus belde ik z'n collega's ook niet meer.

Ik vond dat dat het beste was.

Toen hij was overleden, ben ik weer trompetten gaan gebruiken.

Hij gaf alleen maar om muziek.

Hij werd opgeslokt door muziek. Niets anders telde.

Hij was afwezig. Voortdurend afwezig.

Voor mij creëerde hij wonderen. Non son degno di te, In ginocchio da te…

Se non avessi più te, La fisarmonica.

De singles werden gemaakt uit commerciële motieven.

Dus moest ik heel veel aandacht geven aan het ritme.

Van Ip's werden er maar weinig verkocht.

Dus daarin kon ik mijn creativiteit kwijt.

Het lukte hem om klassieke citaten te gebruiken.

In Voee 'e notte begint hij met de Maanlichtsonate van Beethoven.

Het was een nocturne van Beethoven.

Dat klopte met Voce 'e notte.

Hij maakte het arrangement van Ciribiribin voor vier piano's.

Ik gebruikte de beginregels van...

Het begin van de melodie gebruikte ik als uitgangspunt voor het hele arrangement.

Dat arrangement was een compleet muzikale inval.

Ik weet nog dat hij eens zei..

Dat er maar één arrangement van een nummer is: 'Dat van mij.'

Maar hij legde wel uit waarom. En 99 van de 100 keer overtuigde hij je.

Eén op de 100 niet.

Zambrini schreef /n ginoechio da te.

Hij schreef het eerste arrangement van mijn muziek.

We gingen de opnamestudio in..

En Ennio stapt op het podium en begint te dirigeren.

En wij luisteren.

Ik kon de schrijver en producer Migliaci, vanuit de opnamestudio zien...

en die vond het niets.

Het was zoetsappig.

'Het is niet goed, er moet meer ritme in.'

'Er moet een deel zijn met momentum.'

'Wat nu?' 'Het moet opnieuw.'

Hij gaf geen krimp, ging naar huis en begon opnieuw.

De volgende vrijdag komt hij.

Hij was een beetje nerveus.

Hij vroeg of ik live kon zingen. Dus ik begin.

En Migliacci aan de andere kant.

Was niet blij.

'Ennio, dit is ook niet goed. Het is te zoetsappig.'

Ik zei tegen hem: "Ennio, het moet opnieuw.'

'Maar dit is melodieus.' — En wij: 'Je kunt er niet op dansen.'

'Ik doe het niet nog eens. Zoek een ander.' En zij: 'Jij moet het doen.'

'Maak het wanhopig, leg er woede in.

Dus belt hij iedereen opnieuw.

Een groep van 40 à 50 man met acht achtergrondzangers..

Gitaristen, keyboardspelers, pianisten, cimbalisten.

En ook trombonisten, hoornblazers..

Hij gaat naar huis, pisnijdig, en begint opnieuw.

De volgende dag.. — Hij komt..

'Dit is de laalste keer.'

'Jullie willen deze rotzooi.' Hij gooit het op de tafel.

'Neem die rotzooi. Hier is die troep.'

Hij stapt op het podium en begint.

Ik weet het nog goed. De piano.

Migliacei was...

'Ennio, dit is waanzinnig.'

'Nee, het is vreselijk. Ik vind het niks.'

Maar het was geweldig. — En hij had zijn reacties erin verwerkt.

Ik kom terug..

Naar jou op m'n knieën

Uiteraard maakten ze ook een filmpje met Ennio's muziek.

Je begrijpt dat ik een vreemde arrangeur was. Een beetje lastig.

Ik merkte dat hij steeds minder naar RCA kwam.

Luciano Salce kende mij en hij vroeg me muziek te componeren voor !! Federale.

Het was de eerste keer dat m'n naam op de aftiteling stond.

I! federale, Luciano Salce

Het was als het ware mijn debuut.

Gringo en Bullets Don't Argue..

Zijn de eerste twee westerns van Ennio Morricone, beide uit 1963.

In het begin gebruikt hij pseudoniemen.

Niemand weet dat Ennio Morricone aan deze westerns meewerkt.

Dan Savio was een vriendin van m'n vrouw, dus gebruikte ik haar naam.

Hij wil niet dat Petrassi en z'n collega's weten dat hij aan westerns werkt.

Ik had bedacht gitaren te gebruiken voor het paardrijden.

Sergio Leone belde me omdat hij de muziek van die twee westerns had gehoord.

Hij kwam naar m'n huis en vroeg me om de muziek voor z'n film te maken.

Maar ik herkende dat gezicht.

En ik zei: 'Ben jij die Leone die naar school ging op Via Carissimi?'

'Ja, dat ben ik.' 'Ik ben Ennio Morricone.'

Ze waren schoolvrienden. Er is een prachtige foto...

met alle schoolkinderen in hun kieltjes.

En je kunt Sergio Leone en Ennio Morricone herkennen.

Twee oude schoolmakkers die gaan samenwerken.

En ze worden onafscheidelijk.

Diezelfde middag nam hij me mee naar een Japanse film.

Hij legde me uit dat A Fistfu! of Dollars daar iets mee gemeen had.

Jaren eerder had Ennio een arrangement geschreven voor een Ip met westernmuziek...

voor een Amerikaanse zanger.

Ik zei: 'Laat me er iets van horen.'

En hij had een Ip met een bariton.

Een zeer origineel arrangement voor een westernsong.

Ik vroeg hem of hij die backing track nog had.

Ik nam het arrangement zoals ik het had geschreven.

Hij bedacht een nieuwe melodie.

Die werd gefloten.

Ennio belde en zei: 'Fluit eens een deuntje voor me, ik moet iets bedenken.'

Na afloop zei ik: 'Dat is niet zomaar een deuntje.'

Zo begon A Fistful of Dollars.

A Fistful of Dollars

Toen ik de film zag, was ik heel verrast vanwege de unieke muziek.

Het was echt een keerpunt.

Zoiets verwacht je niet te horen bij een western.

In die tiijd had niemand zulke opera-achtige muziek voor een western gemaakt.

Het was de muziek van een buitengewone componist.

Een ongekende toon. We hadden zoiets nog nooit gehoord.

Een elektrische gitaar, de zweepslagen..

De piffero.

Het aambeeld, de fluit..

De bel. — Hij bedacht een nieuw vocabulaire.

Het was een cultuurshoek voor die tijd.

Toen Sergio me de film liet zien…

Gebruikte hij Deguel!o voor het duel tussen Volonté en Eastwood.

Het trompetstuk uit de film Rio Bravo.

Het paste perfect.

Leone zei: 'Dit houden we.'

'Sorry, Sergio', zei ik, 'dat kan niet.

Je wilt een bestaand stuk gebruiken voor de hoofdscène.

En ik mag de rest van de muziek doen.'

Hoor je die muziek? Hij zei dat die man dat moest spelen.

Wat is hef? — Ze noemen het de Deguelio.

De scheermessong.

En ik zei: "Ik stop ermee.'

Sergio zag af van de Deguello

Maar hij zei:

'Geef me alsjeblieft een imitatie, want dit paste zo mooi.'

Ik dacht aan iets dat ik jaren eerder voor een TV-show had geschreven..

Gezongen door één van de Peter Sisters, een alt met een diepe, buitengewone stem.

Ik zei dat ik die aan Sergio liet zien.

Zijn muziek hielp mij om mijn spel zwaarder aan te zetten, wat niet makkelijk is.

Natuurlijk instrueerde ik de trompettist Michele Lacerenza...

om te fibrilleren op de trompet.

Zoals in Deguello.

Voor de beste muziek: Ennio Morricone, A Fistfu! of Dollars.

Morricone, enkele woorden. Het woord is aan Morricone.

Had je deze prijs niet verwacht? — Nee.

Is dit je eerste prijs? —Ja.

Heb je voor meer films de muziek geschreven? —Ja.

Hij leek me erg jong.

Hij had zo'n rond gezicht en een bri.…

Zoals eentje in de Peanuts, Charlie Brown, of de volwassen Linus.

Ennio heeft aan veel ltaliaanse films meegewerkt.

Ik vond het leuk om me voor te stellen hoe de samenwerking met de regisseur verliep.

Fists in the Pocket

Ik nam veel risico met beginnende regisseurs.

Ik probeerde andere muziek te maken.

Ennio is gereserveerd en gelovig. Ik was dan ook verbaasd..

Dat hij zeer betrokken raakte bij een antireligieuze film.

Ik schreef een wiegeliedje gezongen door een vrouwelijke stem.…

Ingebed in dissonante geluiden..

Van een vibrerend metalen oppervlak.

Ik ben blij dat ik dat soort films heb gedaan. Ze waren niet zo commercieel als die andere.

Een tijd later gingen Sergio Leone en ik A Fistful of Dollars bekijken.

En we gaven elkaar toe dat we 'm niet goed vonden.

Ik heb de muziek van die film nooit goed gevonden.

Ik heb Sergio altijd aangemoedigd om iets anders te proberen.

Maar hij wilde per se een trompet, een fluit.

For a Few Dollars More

Ze waren bevriend.

Ze voelden elkaar aan maar discussieerden ook veel.

Dat ging er soms fel aan toe.

Srij los.

In de scène waar Sergio de trompet wilde..

Had ik het idee om Bachs Toecata en Fuga in d-mineur te gebruiken.

De muziek van z'n westerns, die hij eenvoudig vond..

Hadden een strustuur..

Een wijsheid, een bewuste constructie die heel indrukwekkend was.

Sergio Leone begon met For a Few Dollars More..

In te zien hoe belangrijk een soundtrack van Ennio Morricone voor zijn films was.

En hij besefte dat Morricone populair begon te worden.

Na lange tijd ontmoette ik Petrassi en hij vertelde.

Dat hij m'n filmmuziek erg mooi vond.

Hij noemde een film die ik niet had verwacht.

For a Few Dollars More. En ik was verbijsterd.

Ik dacht dat ik wel betere muziek had geschreven.

Hij zei toen: 'Maar ik weet zeker dat je dat nog zult goedmaken.'

Ik weet dat je het zult goedmaken.'

k geloof niet dat Petrassi het werk dat hij deed waardeerde.

Net zoals ik het niet echt waardeerde.

We waren op een bepaalde manier ouderwets.

Wat vindt u van de samenwerking tussen componist en regisseur in filmmuziek?

Ik zou zo'n samenwerking volkomen anti-artistiek vinden.

Componisten die van Petrassi's school kwamen..

Hadden geen goed woord over voor mijn werk.

Voor mijn werk voor de film.

En dat isoleerde mij min of meer.

Hij belde me eens toen hij nog jong was...

en dat was heel ontroerend.

Hij zei dat ik een purist was en hij een verrader.

Hij was verscheurd, ook omdat z'n omgeving hem onder druk zette.

'Wie ben jij? Ben je dit, of ben je dat?'

Ennio had een soort van minderwaardigheidscomplex.

Omdat hij het pure componeren, de visie van Petrassi, had opgegeven.

Maar Petrassi heeft dat idee ook meerdere keren verraden.

Petrassi heeft ook soundtracks gemaakt.

Maar Petrassi beschouwde filmmuziek nooit als echte muziek.

Ennio wel.

Petrassi kon niet begrijpen...

wat er zo bijzonder aan Ennio was:

z'n talent om zich in een situatie in te leven, in een scène.

Petrassi kon dat waarschijnlijk niet, net zoals ik dat niet kon.

En ik denk dat Petrassi zelf ook last had...

van een minderwaardigheidscomplex.

Ik heb ook The Bible gedaan...

geregisseerd door een regisseur die volgens mij Huston heette.

Hij had veel energie gestoken in die muziek.

Maar Huston accepteerde die niet, omdat die volgens hem te moeilijk was.

Dus dat is het einde van mijn werk voor de cinema, denk ik.

Het leek bijna zijn lot te zijn, onterecht.

Ik werd gebeld door Dino De Laurentiis..

Om mijn leermeester Petrassi te vervangen.

De muzikale productie was een coproductie.

Tussen RCA en Dino De Laurentiis.

En Dino zei: 'Componeer een stuk voor de schepping.

Als Huston het goedvindt, doe je de hele film.'

Ik simuleerde het licht..

Een streepje water dat wijder wordt en zwelt...

en dan botst het met het vuur. Dan komen de dieren, de vogels...

Al die dynamiek en dan begint het opnieuw.

Maria ging naar een synagoge..

En kopieerde enkele Hebreeuwse teksten die Ennio op muziek zette.

Huston kwam meerdere keren langs en Dino De Laurentiis ook.

Ze leken erg tevreden.

K kreeg de opdracht.

En toen zei De Laurentiis: 'Wat kan ons RCA schelen?

Maak die film gewoon met mij.'

Maar ik had een exclusief contract met RCA en dat zou wel heel onbeschoft zijn.

Ik ging naar RCA en sprak de directeur.

Ik zei dat het een grote kans voor mij was, uniek zeldzaam.….

En vroeg of ik 7he Bible mocht doen.

Maar hij zei dat het niet kon omdat ik een contract met hen had.

En ik deed het niet. Natuurlijk deed ik het niet.

Ondanks alles is Petrassi's punt duidelijk.

Hij zegt dat schrijven voor de cinema, dus commerciële muziek...

voor een academische musicus gelijk staat aan prostitutie.

Dus hij is moreel veroordeeld. — Schuldig.

Schuldig. In het begin voelde ik me schuldig..

Maar langzamerhand werd dat minder.

Ik wilde met het schrijven wraak nemen..

Ik wilde het overwinnen...

di.….

Schuldgevoel.

La battaglia di Algeri, Gillo Pontecorvo

La battaglia di Algeri was mijn eerste kennismaking met Ennio en ik was geraakt..

Door de manier waarop de muziek een wereld creëerde die je niet op het doek zag.

Gillo Pontecorvo wilde me ontmoeten.

Zo'n belangrijke regisseur had ik niet verwacht.

Ik was geïntimideerd, omdat hij anders was dan de anderen.

Hij was een grote.

K schreef dit stuk..

Het was een van m'n variaties op Frescobaldi's thema.

Er waren drie noten: a, bes en b.

En dan het tegengestelde: fes, f ene.

Dat is iets wat ik heb geleerd.

Ik ben gevormd door wat muziek ooit was, de muziek die ik heb gestudeerd.

Iets naar links.

Pasolini had een lijst met stukken die ik moest gebruiken voor zijn film.

Pasolini zei: 'Luister Maestro, ik wil dit stuk van Bach hier.'

Ik zei: 'Sorry, maar ik ben een componist en schrijf zelf muziek.

Ik gebruik geen muziek van een ander om die in de film te stoppen.

Dat kan niet. Dat weiger ik.

Toen gaf hij me carte blanche.

K schreef dat ritme...

tussen serieus en grappig.

Er stond 'Muziek: Ennio Morricone' en ik zong, nou ja, lachte…

Tot dat moment had Pasolini alleen muziek van Bach gebruikt.

Toen koos hij voor Morricone.

Ik zat in de bioscoop en zag The Good, the Bad and the Ugly.

Ik wist meteen dat dit uniek was, iets dat je nog niet eerder had gehoord.

Dat was de eerste keer dat ik me afvroeg wie die muziek had gemaakt.

De muziek in de eerste films van Sergio Leone waren beneden mijn kunnen.

Ik was een slaaf van Sergio's grillen.

Toen bedacht ik het thema van de huil van de coyote.

En ik deed...

Het is dramatisch, maar leuk en hij vond het prachtig.

The Good

The Ugly

The Bad

Die man begrijpt de gitaar. Hij gebruikt de gitaar als de beste.

Zoiets creatiefs had ik nog nooit in een bioscoop gehoord.

De enige film waarvan ik meteen de filmmuziek heb gekocht.

K groeide op met £estasy of Gold...

waarbij hij over het kerkhof rent op zoek naar Arch Stanton.

We focussen ons op Ennio Morricone.

Ennio, je weet dat jouw verhaal uniek is in de geschiedenis van de Italiaanse muziek.

Je schreef twee bestsellers in twee jaar.

Twee albums met filmsoundtracks...

en die werden twee ongelooflijke hits.

Ik had geluk. — Nee, je bent gewoon goed.

Ik ging spioneren en kocht de operateur om.

Ik ging naar de kopiist en probeerde z'n partituur te bekijken.

Je kunt aan zijn werk zien dat hij een artiest is die nooit voor de roem is gegaan.

Dit is Maestro Morricone.

Je herkent z'n gezicht vast niet, maar z'n naam wel.

Morricone spesialiseerde zich in westernmuziek.

Uiteraard ging elke western uit die tijd naar mij..

En ik moest ermee aan de slag, want dat was mijn lot destijds.

Het grappige van Ennio is dat je je film aan hem laat zien..

En de eerste keer dat hij kijkt, valt hij in slaap.

Hij valt in slaap als een revolverheld...

die lijkt te slapen, maar jou toch eerder neerknalt.

Hij had toch gekeken en hij wist alles.

En wat hij zei, was meteen raak.

The Great Silence van Sergio Corbucci speelde zich af in de sneeuw.

Alles in de sneeuw. De paarden galoppeerden zonder geluid te maken.

De hoofdrolspeler was doofstom.

Corbucci zei dat het de beste muziek was die ik voor hem had gemaakt.

Ik bedankte hem en zei: "Dat is omdat je 'm kunt horen.'

Als je in een film geluiden mixt zonder balans...

kan dat de film en de muziek schaden.

Je voegt een abstract element aan de film toe, terwijl het misschien niet nodig is.

Maar als we het wel willen horen, moeten we het vrij laten.

Er was een periode waarin ik het aantal noten wilde terugbrengen..

Om iets te communiceren wat het publiek zou bijblijven.

Eén van m'n eerste ideeën kreeg ik toen ik de gasrekening betaalde.

Dat gebruikte ik voor Se telefonando dat ik voor Mina maakte.

Daar heb ik voor het eerst de drie noten gebruikt.

Het waren er drie in een vierkwartsmaat.

Het accent viel nooit op dezelfde noot.

Het was een heel belangrijke ontdekking in de tonale muziek...

omdat het pakkender werd.

Zie je, het is een andere noot.

De drie noten..

Die is er altijd, maar het is anders voor elke maat.

Hij kon hetzelfde herhalen, zonder dat het afgezaagd werd.

Ik heb dat idee van minder noten nooit meer losgelaten…

En vond het leuk om daarmee te spelen.

Ennio zat achter de piano en zei:

'Nu zal ik twee thema's die elkaar kruisen voor je spelen.'

Ik schrijf vaak twee thema's zonder het te beseffen.

Het ene thema in het andere zodat ze levendiger worden.

En hij speelde twee thema's die elkaar kruisten.

Ik schaam me niet om te zeggen dat ik dat thema niet goedvond.

Ik zei tegen regisseur Peppino Patroni Griffi:

'Vergeet deze. Heb geduld en luister naar me.' Hij verklaarde me voor gek.

Metti, una sera a cena vind ik briljant.

Dit.

Omdat het minimalistisch is en dat is nu de trend in de muziek.

Peppino had gelijk.

Ik kan m'n eigen thema's niet beoordelen.

En vanaf dat moment..

Iiet ik m'n vrouw alle thema's horen die ik schreef.

Als zij ze goedvond, liet ik ze de regisseur horen.

De regisseurs hoorden alleen de stukken die m'n vrouw goedvond.

Ik herinner me dat Ennio nooit alleen was.

Maria was altijd bij Ennio.

Die vrouw was een moeder, een Vrouw en een partner...

en ze waakte op een prachtige manier over zn talent.

Want het is een opoffering. Uit liefde. Maria was z'n eerste applaus.

Zij wist niets van muziek, daarom kon ze een eerlijke mening geven.

Dus dat heb ik jaren gedaan.

Zij creëerde een omheining ter bescherming...

zodat Ennio zijn genialiteit de vrije loop kon laten.

Ik heb me altijd afgevraagd hoe Ennio..

Zowel een filmmusicus als een experimenteel musicus kon zijn.

Als ik voor de film schrijf, ben ik componist.

Als ik voor mezelf schrijf, ben ik naar mijn gevoel iemand anders.

Dus ik werd een componist die zeer divers en in tegenspraak met zichzelf was.

Het is alsof ik twee gezichten heb.

Suoni per Dino, geschreven door Ennio Morricone voor Dino Asciolla en bandrecorder.

Het drukt uit wat de schrijver denkt...

over de verontrustende zaken van de hedendaagse samenleving.

Ze vroegen hem: 'Hoe kan een componist van spaghettiwesterns..

Zo'n experimentele inslag hebben?'

Hij had de experimentele muziek nooit opgegeven.

Hij probeerde die zelfs in films te gebruiken.

Toen Elio Petri me voor het eerst ontmoette, zei hij:

'Ik werk altijd maar één keer met een componist..

Dus onthou dat dit de enige film is die we samen maken.'

Ik creëerde zeer moeilijke muziek.

De hoofdrolspeler was een schilder die verward was over z'n bestaan...

en het voelde goed om de groep Nuova Consonanza in te zetten, waarin ik speelde.

En om m'n eerdere compositie voor 11 violen te gebruiken..

Waaraan ik percussie en een vrouwelijke stem toevoegde.

We improviseerden voor de film, synchroon met de gekke schildersdromen.

Dus er werd met verf gesmeten, tafels vielen om.…

En de muziek verving die geluiden.

De film en de muziek kregen enthousiaste kritieken...

maar de film werd een flop.

Ik voelde me schuldig voor de mislukking.

Tijdens een concert in Florence kwam er een toneelknecht het podium op.

Hij pakte een ladder en begon ermee te schudden.

Het oude hout maakte een geluid...

Na tien minuten ging die man weer weg en het concert was voorbij.

Ik vertelde het aan Sergio en hij begreep het.

De eerste 20 minuten van Once Upon a Time in the West zijn concrete muziek.

Het was het resultaat van de ervaring met de ladder in Florence.

De geluiden waren de muziek.

Dat personage speelt meer harmonica dan dat hij spreekt.

Dus is het een stem.

Als je zoveel van dat personage toevertrouwt aan Ennio, dan leg je jezelt in zijn handen.

Logisch dat m'n vader nooit meer met een ander heeft gewerkt.

Morricone kan heel goed een personage creëren met een geluid.

Het is bijzonder verleidelijke muziek.

Het verleidt je, omarmt je.

Het blijft in je hoofd hangen.

Ze gaven me de muziek, ik las het en zong het.

Oefenen was niet nodig. Ik hoorde dat het een prachtige melodie was.

Muziek waarnaar we ons hele leven blijven luisteren.

Het werd deel van ons dagelijks leven.

De stemmen, de klanken, de geluiden, de toon, de stemming, de korte frasen.

Ennio gebruikt ze zoals ze zijn.

Noten zijn als constructiemateriaal voor een gebouw.

De stenen zijn hetzelfde in alle gebouwen, maar de gebouwen zijn niet hetzelfde.

Dat zijn de stenen waarmee hij z'n kathedralen bouwde.

Ik wilde niet gezien worden als iemand die alleen muziek voor westerns componeerde.

Lattuada moedigde me aan om symfonische muziek te schrijven.

Het zijn allemaal violen die eerst spelen, dan alle strijkers, maar vooral violen.

En ik probeerde echte symfonische muziek te maken.

Eigenlijk was een ander stuk het moeilijkste.

Het thema voor 7he Sicilian Clan vergde een enorme inspanning.

Goedenavond, Mr. Malanese.

Hopelijk bent u niet te verrast me te zien.

Ik zei dat je kon komen wanneer je wilde.

Dat is de eerste expositie van het hoofdthema.

En toen voegde ik Bachs naam als tweede contrapunt toe.

B staat voor bes, a voor , C voor , en h voor b.

Dat is Bach.

Hij voegde een contrapunt toe dat combineerde...

elk deel met z'n eigen stem, de drums, de contrabas...

en alle instrumenten die erbij kwamen.

Si, la, do, si..

Ik veranderde de volgorde van het Bach-deel.

La, do, sí, si, a

En op de achtergrond...

Het grappige is..

Dat op het thema van Bachs naam ook het Siciliaanse thema zit.

Als je het de eerste keer hoort, lijkt het...

Maar nee, er zit een ongelooflijke hoeveelheid kennis achter.

Alle componisten waren gefascineerd door dit Bach-ding.

Maar dat doet er niet toe.

Noten zijn niet langer belangrijk.

Het belangrijkste is wat een componist ermee doet.

De namen, de namen.

Ik had de muziek al gemonteerd voor 1 cannibali van Liliana Cavani.

In hetzelfde gebouw was Gillo Oveimada aan het monteren.

Van een afstandje hoorde hij het koor met die muziek.

Toen Liliana Cavani er niet was, ging hij naar de montagekamer...

en nam haar tape met dat stuk.

Hij zette de muziek onder z'n strandscène en die paste perfect.

Die muziek in m'n film voelde als een geheime hymne voor vrijheid.

We kregen ruzie.

Hij wilde niet dat Liliana Cavani het gebruikte, maar dat het in Qveimada kwam.

Uiteindelijk vroeg hij me ook zoiets voor hem te schrijven.

Ik zag, toen ik Pontecorvo's film bekeek...

dat het thema uit / cann/balí kwam.

Ze waren duidelijk vergelijkbaar, anders, maar vergelijkbaar.

Ik lag in een spervuur.

Ik weet nog dat hij tegen me zei:

'Wil je de doodstraf helpen afschaffen®' Zo ineens, vlak voor ik het podium opging.

Natuurlijk.

De vrouwenstem is heel belangrijk in Ennio's thema's.

Hij zet een vrouw op de voorgrond. Behoorlijk radicaal.

De menselijke stem is heel magisch, omdat die uit ons lichaam komt..

Zonder dat we een instrument nodig hebben

Aan het eind van de jaren '60...

stond Ennio Morricone's filmmuziek garant VOOr SUCCES.

Alleen al in 1969 werden 21 films uitgebracht met zijn muziek.

Het enorme succes van Ennio maakte mensen jaloers.

Ze waren niet alleen jaloers, maar kopieerden hem ook.

En toen ging de jaloezie over in laster.

'Hoe kun je 18 films in één jaar maken? Die heb je niet allemaal zelf gedaan, hè?'

Hij zat zo.

Hij componeerde zo snel dat het leek of hij een brief schreef.

Hij had heel duidelijke ideeën als hij muziek bedacht.

Hij was duidelijk, eenvoudig.

Voor hoeveel films heeft u de muziek geschreven?

Hoeveel soundtracks heb je geschreven?

Zullen we tellen? — Ikweet het niet. Ik heb ze nooit geteld.

Veel.

In Ennio's biografie zit in elk hoofdstuk...

meer kennis, meer onderzoek, meer avontuur in muziek.

Ik was zeker dat Elio Petri en ik nooit meer zouden samenwerken.

Maar hij belde me voor al z'n volgende films.

Voor Investigation of a Citizen above Suspicion schreef ik een arpeggio.

Tijdens de mix belde Elio me en hij liet me het eerste deel zien.

En ik zei: 'Elio, wat is dit?'

Hij had de muziek veranderd.

Hij gebruikte de muziek die ik jaren daarvoor had gecomponeerd voor een vreselijke film.

Elio zei: 'Het is geweldig.

Kijk, Bolkan wordt zo vermoord.

Kijk hoe goed het koor past.'

Ruggero Mastroianni, de editor, stond links van me.

Hij zei: 'Ennio, zie je niet dat het buitengewoon is?'

En ik zei: 'Hoe kun je deze muziek mooi vinden bij deze scène? Het past niet.'

Uiteindelijk gaf ik het op en zei: 'Doe maar wat je wilt.'

Het licht ging aan.

Elio zei iets wat me nu nog raakt als ik eraan terugdenk.

'Jij hebt de beste muziek geschreven die ik me kan voorstellen.

Je zou me een klap moeten geven.'

Een geniaal idee dat alles samenbrengt wat Ennio tot dan allemaal had gedaan..

En dat hem verder brengt met de muziek voor Investigation of a Citizen.

Ik was getraumatiseerd door Investigation.

K besefte dat het mogelijk was om heel andere muziek te creëren...

zelfs anders dan wat Morricone tot op dat moment had gedaan.

De muziek is me beter bijgebleven dan de film.

In feite draagt de muziek de film.

Hij heeft een nieuwe muziekvorm uitgevonden en dat is filmmuziek.

Hij kan de uitvinder van de filmmuziek zijn.

Hoe ga je me deze keer vermoorden?

Ik a je de keel doorsnijden.

Kubrick vond die muziek mooi en belde me voor A Cloekwork Orange.

Hij hield zo van die muziek dat hij wilde dat ik er een imitatie van maakte.

We waren het eens, maar Kubrick belde met Leone.

Sergio zei dat ik al voor hem bezig was.

Mijn componist Ennio Morricone, werkt aan m'n nieuwe film: A Fistfu! of Dynamite.

Maar dat was niet waar. Ik was met de mix bezig voor A Fistfu! of Dynamite.

De muziek was af, maar Kubrick heeft niet meer geprobeerd me te bellen.

Het is de enige film waarvan ik betreur dat ik er niet aan heb gewerkt.

Eén, twee, één, twee, drie, vier.

Ik wilde dolgraag het onderwerp van Morricone zijn.

Fantastisch, mamma mia.

Maar er waren vier mensen in de opnamestudio.

Dus hij liet een scène voorbijkomen...

Hij gaf instructies en nam dan op.

Ennio ontwikkelde meerdere partituren..

En probeerde ze uit in een bepaald soort thriller.

Hij keek me een beetje boos aan en zei: 'Wat zijn dat?'

Ik zei: 'Dat zijn platen voor als we inspiratie nodig hebben.'

'Gooi ze weg.'

Doe open, alsjeblieft.

K experimenteerde met een schrijfstijl die ik niet eerder had geprobeerd.

Hij schreef muziek in partituren, in regels.

Musici in de studio improviseerden op Ennio's schema..

Waarin hij trompet speelde.

Naar aanleiding van wat er op het doek gebeurde...

wees hij op het nummer van de regel die gespeeld moest worden...

door een bepaalde musicus.

Dus ik liet hem beginnen, dan haar.…

En iedereen moest z'n instrument gereed hebben...

om op mijn signaal te kunnen spelen. Dat was niet beschreven.

Dus als een regisseur zei: 'Dat is goed'.…

Kon ik het niet herhalen.

Daardoor kon ik het onverwachte in films doen.

Na de derde film zei Salvatore, de vader van Dario..

'Wat doe je? Het is allemaal dezelfde muziek.'

Hij zei: 'Je maakt dezelfde muziek voor drie films.'

Dat was niet zo.

Ennio zei: 'Ik maak niet dezelfde muziek.'

Maar het leek hetzelfde.

Omdat dissonante muziek de zintuigen destabiliseert.

Maar ik heb dit op andere films toegepast..

En ik kwam zo op de 23e meervoudige partituur.

Misschien heeft hij soms een beetje overdreven.

Hij kreeg z'n eerste afwijzingen of waarschuwingen.

'Ennio, als je zo blijft schrijven, bel ik je niet meer.'

Uiteraard paste ik m'n schrijfstijl aan.

Morricone was al een mythe.

Joan Baez was één van de grootste symbolen van de Amerikaanse jeugd.

Ennio sprak een beetje Engels..

En Joan Baez spreekt een beetje Italiaans.

Maar muziek is een universele taal.

Ik weet nog dat de opnames allemaal heel sober waren.

Het waren alleen de noten en alle instrumenten kwamen pas later.

Ze zong begeleid door piano en drums...

dus ik zette het orkest over haar stem heen.

Ze zei tegen me: 'lemand, die mij niet persoonlijk kent..

Kan onmogelijk zoiets geschreven hebben, iets dat zo goed bij mijn stem past.

Het is een wonder.'

Ik was met alles klaar.

En hij kwam op het laatste moment en zei: 'Nog één dingeje. Het gaat z…

'Kun je daar woorden bij schrijven?' En ik zei: 'Oké.'

Dat werd een hit...

en wij bleven ons afvragen: 'Hoezo? Hoe was dat mogelijk?'

Dat nummer is niet alleen populair, het is een lofzang.

Het feit dat m'n melodieën succesvol waren...

betekent niet dat ik ten onrechte tegen de traditionele muziek was.

Ik denk dat de melodieuze combinaties wel op zijn.

Ennio Morricone houdt vast niet van melodie. Dat zei hij.

Maar hij is een musicus met een heel sterke melodieuze geest...

die naar boven komt zodra hij die sterk wil onderdrukken.

De melodie? lemand die er zo goed in is, kan die niet verachten.

Hij liegt.

Maar misschien...

is het dat in wat we 'componisten schizofrenie' zouden kunnen noemen...

die volkomen andere vonk ligt.

Eén van z'n regels is dat je strikt moet zijn tijdens het componeren.

Het feit dat hij schaakt, bevestigt dat idee.

K bedoel, hij leeft in een wiskundige, geometrische wereld.

Het is bijna een transcendentale, spirituele benadering.

Heel weinig componisten hebben wat Ennio Morricone heeft...

en dat is een instinct voor wat past bij een scène.

En tegelijkertijd, als je de muziek hoort, weet je dat het Ennio is.

Hoe is het mogelijk dat je een stuk van Ennio Morricone herkent aan de eerste noot?

Hij legt zoveel van zichzelf in de muziek, zelfs de manier hoe de strijkers beginnen..

Dat je gewoon weet dat het Ennio moet zijn. Het kan niemand anders zijn.

Z'n muzikale stukken met de grootste impact...

worden met een uitputtende intensiteit gespeeld...

waarvan de ontknoping bijna extatisch is voor de toeschouwer.

Ik moest zelf ophouden om analytisch te luisteren...

en mezelf gewoon overgeven aan de muziek.

Zijn muziek doet eenieder van ons geloven dat het stiekem voor ons is geschreven.

Waarom kunnen mensen zich muziek van Morricone herinneren?

Als ze ernaar hebben geluisterd, kunnen ze het niet meer vergeten.

M'n hoofd zit vol muziek, en dan moet ik het opschrijven.

Ik krijg ineens een interessante, of belangrijke ingeving.

Dan lijk ik soms heel zwijgzaam, alsof ik niet kan praten.

Hij is een heel timide persoon...

met een diepzinnige vastberadenheid.

Met hem over muziek praten...

is als praten met de peilloze diepte in hem.

Hij gelooft in zijn muziek. Het is nooit ondergeschikt aan het beeld.

Ennio heeft vaak gezegd: 'Ik ben als een kameleon.

Ik verander van kleur afhankelijk van de regisseur waarmee ik werk...

want ik ben altijd mezelf.'

Ik denk dat hij altijd probeerde..

De regisseurs te begrijpen en dan op hun gemoed probeerde in te spelen.

In dit opzicht was Ennio een goede psycholoog.

Om met zulke complexe persoonlijkheden om te kunnen gaan...

die soms verward waren, moet je een goede psycholoog zijn.

Met Pasolini en andere regisseurs met wie hij werkte...

vond hij altijd een manier om zich uit te drukken.

Hij is echt een tolk.

Als tien goede componisten met dezelfde regisseur werken...

en voor dezelfde film muziek schrijven, schrijven ze allemaal heel andere muziek.

Deze dramatische redenatie betekent...

dat het heel moeilijk is om filmmuziek te schrijven.

Want als er zoveel oplossingen zijn…

Is het voor een componist lastig om te bepalen wat de juiste muziek is..

Welke het best past. Dat is de kwelling van een componist.

Aan het einde van Allonsanfän is er een dans.

We vroegen Ennio voor de muziek en hij schreef een stuk voor ons.

We vonden het geweldig.

Dus we dachten dat het de muziek voor de dans was.

En ze maakten de film met dat ritme.

Bij het monteren hebben we muziek nodig.

Dus we stelden zeer gevarieerde muziek samen van allerlei musici.

Toen kwam Ennio naar de montage, en zei:

'Dat is mooi, maar waarom ben ik hier?' En hij vertrok weer.

Muziek van anderen imiteren.

Ik vond het nooit fijn als ik niet zelf iets kon bedenken.

We renden de trap af.

'Nee, jij moet het doen.' 'Nee, ik doe het niet.'

Uiteindelijk deed ik het, maar dan wel alle muziek.

Toen we in de studio waren voor de laatste dans...

zei Ennio: 'Ik heb een melodie voorbereid.'

'Nee, we willen geen melodie. We vinden het mooi zoals het is, Ennio.'

'Luister gewoon.'

We sprongen op hem, want dit was nog beter.

De regisseur overziet alles: scenario, decor, kostuums...

het acteren, belichting, kadrering..

Behalve de muziek.

Hij zat achter de piano en zong de melodie mee.

Ik heb een slechte stem, die is zeker niet goed.

Hij speelde wat muziek op de piano, maar ik begreep er niets van.

De filmregisseur kon niet weten wat voor orkestratie ik zou maken.

Ik durfde niet te twijfelen aan wat Morricone improviseerde op de piano.

Ik wist dat het iets zou worden met strijkers en blazers.

Een regisseur kan het eindresultaat niet begrijpen aan de hand van een beschrijving.

Je kunt muziek niet beschrijven, je moet ernaar luisteren.

Sommige films inspireerden me direct tot een ides..

Voor een bepaalde soort muziek.

Dit is van jou en het is van ons allemaal.

Tijdens de eerste screening van 7900, eEN TUWe Versie..

Begon Ennio meteen het thema te schrijven.

Het was donker, ik had een papiertje en begon meteen noten op te schrijven.

Dat schreef ik.

Het leek of hij met die muziek een parallelle film creëerde.

Ennio begeeft zich in de muziek.

Er is niets dat hij je niet kan geven.

Als hij aan het opnemen is en je zegt tegen hem:

'Waarom maak je hier niet een stuk van iets wat op Verdi lijkt?'

Dan borrelt z'n talent onmiddellijk naar boven.

Hij schrijft meteen een verdiaans stuk en dan vraag je je af uit welke opera het komt.

Maar het is geen opera, het is Ennio.

1900 kreeg stevige kritiek te verduren...

en iemand kraakte de muziek ook af.

Zurlini belde me en zei:

'Ik zal een stuk schrijven waarin ik het voor je opneem.' Dat was heel aardig.

De Tartaren zijn de jeugddromen die verloren zijn gegaan.

Op een gegeven moment wilde Zurlini de thema's horen..

Dus speelde ik op de piano...

En hij zei: 'Genoeg, dat is prima.'

Het is ongelooflijk als je niet weet hoe het thema zich ontwikkelt...

zelfs de orkestratie niet, hij wist niets.

Maar als een regisseur je vertrouwt, dan blijft dat zo.

Vaarwel, Drogo.

K bedacht het stuk met de vijf oorlogstrompetten..

Die suggereerden dat er een leger aankwam..

Maar dat kwam niet.

De laatste keer dat ik trompet speelde..

Was toen Gillo Pontecorvo ging trouwen in het Campidoglio.

Hij vroeg me of ik de bruiloftsmars kon spelen.

K pakte de trompet, en al had ik een tijd niet gespeeld, ik speelde...

op de trompet. Hij was er blij mee.

Voor mij was Terrence Malick een belangrijke regisseur.

Ik ging de film bekijken en terug in Italië schreef ik 18 ideeën op.

Ennio kreeg me zover om te gaan schaken. Ik weet nog dat we aan het opnemen waren.

Terwijl hij dirigeerde, schreeuwde hij z'n zetten naar me in de opnamestudio.

Ik was verbaasd dat hij me kon verslaan terwijl hij het bord alleen in gedachten zag.

Toen we de film analyseerden.…

Iiet hij me een stuk maken dat erg belangrijk voor me was.

Het was een soort symfonie van vuur.

Ik had nooit eerder zo'n intense correspondentie als die met hem.

K geloof echt dat de filmmuziek van de 21e eeuw heel anders was geweest..

Zonder Ennio's werk.

Traditionele filmmuziek werd alleen met orkesten gemaakt voor B-films.

Hij was degene die allerlei dingen mixte en de scheidingsmuren neerhaalde.

Een filmmusicus moet alles kunnen...

van symfonieën tot popsongs.

Luister, schatje, heb je alles wat je moest doen ook gedaan?

Sergio Leone produceerde m'n eerste films.

Tijdens de produetie van Un sacco bello zei Leone:

'Je moet iets doen zoals Titina van Chaplin, alleen zoeter.'

Morricone zei: 'Luister, geef mij het scenario.

Ik lees het en bedenk iets.

Maestro, wat wil je dat ik voor je doe? En hij antwoordde: 'Love, love, love.'

We gingen twee dagen later terug. Morricone speelde vijf of zes noten.

Leone zei tegen Morricone: 'Zie je dat het een goede tip was?'

'Jij zei Titína. Dit is heel anders' 'Nee, maar het i er ergens.'

Ik weet nog dat Morricone kwam en Leone zei:

'Ik wil die panfluit door de hele film heen horen.'

Morricone zei: 'Alleen waar het past, Sergio. Je kunt de panfluit niet overal gebruiken.'

'Maar de panfluit..' 'Laat de panfluit nou maar aan mij over.'

Bugsy komt eraan. Wegwezen.

Ennio en Sergio waren partners voor het leven.

Sergio ging naar hem toe en vertelde over de films die hij wilde maken.

De samenwerking met Sergio begon zodra hij de film aan me vertelde.

Noodles, ik gleed uit.

Hij beschreef het me heel uitvoerig, zelfs de kadrering.

M'n vader was afhankelijk van Ennio's muziek..

En hij wilde ook dat z'n films op die muziek konden bouwen.

In de partituur voor Once Upon a Time in America...

barst elke stukje van de originaliteit qua gedachten en instrumentatie.

De muziek in m'n vaders films was veel meer dan een soundtrack.

Het was eigenlijk de dialoog van de film.

Vaak liet Sergio me alvast enkele muzikale thema's schrijven..

Voor hij begon met filmen.

Ik weet nog dat Ennio de muziek speelde van Ônce upon a Time in America..

Jaren voor de film werd gemaakt.

In die jaren had Sergio veel twijfels..

En soms vroeg hij: 'Laat me het andere thema horen.'

Het was een thema gemaakt van stiltes en pauzes, dingen waarvan ik hou.

Het is een thema dat ik in Amerika schreef...

voor de film Endless Love van Zeffirelli.

Voor een bepaalde scène zei hij: 'Hier is een stuk van een andere componist.'

Dus heb ik geweigerd om die film te doen, omdat er een stuk van een ander in zat.

En dat vind ik niet goed. — Papa vroeg Ennio vaak...

om hem zelfs de weggegooide thema's te brengen. De ongebruikte.

Ik liet hem het thema van Zeffirelli horen en dat werd toen Deborahs thema.

Hij vond het prachtig.

En ik vind het nu ook nog mooi.

Het begint met dat lage, die lage noot beweegt niet...

en dan gaat het heel bewust naar een andere noot.

Ennio vertelt een verhaal door zo lang op die noot te blijven.

Het is heel moedig om zo lang op die noot te blijven.

Zonder die muziek... Ik kan het me alleen zo voorstellen.

Als ik die film zou moeten zien zonder die muziek te horen...

Leone wilde dat Ennio's muziek zou blijven doorklinken tijdens het filmen.

Zelfs de speakers zouden Ennio's muziek galmen.

De acteurs speelden met die muziek op de achtergrond.

Morricone's muziek was op de set. Het was idioot.

Camera.

Klaar? Check 144, 18 take één.

Actie.

De muziek tijdens de opnames beïnvloedde iedereen. De acteurs, de crew..

Waar wacht u op? —Ik begrijp het niet, Mr Bailey?

Het voelt alsof je, ik wil niet zeggen de film al hebt gezien, maar 'm wel voelde.

Ik was benieuwd.

Grote acteurs als De Niro, die heel gevoelig zijn voor live opnames...

en die een bepaalde scène moeten spelen...

zeiden over de achtergrondmuziek: 'Ik hou de muziek, die helpt me.'

Wat betreft de elitaire muziek, was Ennio Morricone...

wel een bekende naam.…

Maar er was weinig interesse voor hem.

Maar dat was mijn wereld..

De grote academische musici van de vorige generatie...

hadden moeite het talent van Ennio Morricone te herkennen.

In dat opzicht bracht Onee Upon a Time in America de definitieve erkenning.

Die muziek kan alleen maar geschreven zijn door een musicus in hart en nieren.

Hier fascineerde zijn muziek mij op een hoger niveau.

Het is muziek die niet oppervlakkig overkomt.

Het komt naar binnen en creëert dingen.

En toen ik dat besefte, begreep ik Morricone oak.

Daarvoor niet.

Boris Porena schreef een excuusbrief aan Ennio.

Maar het was geen excuus aan Morricone, maar aan een historische periode.

Aan hemzelf...

omdat hij niet heeft kunnen bevatten.…

En omdat hij zo blind en doof was tegenover de macht van de ideologie.

Hij hoorde bij een andere wereld. In wezen had hij hem onheus bejegend.

En het duurde een tijdje voor velen van hen..

Wilden buigen voor zijn genialiteit.

Toen ik deze brief aan Ennio voorlas...

stond hij op en huilde. Het was in zekere zin een bevrijding.

Ik weet nog toen ik uit de film kwam en zei: 'Verdomme...

di is iets dat veel verder gaat dan wat wij meestal denken bij filmmuziek.'

Ik zat in de bioscoop en kon Ennio niet zien.

Toen besefte ik dat ik alleen z'n achterhoofd zag..

Omdat hij onderuitgezakt in z'n stoel zat.

Toen hij zich omdraaide, huilde hij.

Ik moest huilen om het bloedbad van de indianen en de Jezuieten.

Maar de film was zo mooi zonder muziek. Ik kon 'm alleen verpesten.

Ennio zei: 'Deze film heeft geen muziek nodig.

Ik kan hier onmogelijk muziek voor schrijven.'

En hij ging weg.

The Mission komt op een bijzonder moment.

Ennio wilde stoppen met filmmuziek schrijven.

Deze film komt toevallig op zijn pad als hij deze weloverwogen beslissing heeft genomen.

Ik was thuis en de telefoon ging.

Een stem zei: 'Roland?' 'Ja', zei ik. 'Met Ennio'. Ik zei: 'O, Ennio'.

'Ik heb nagedacht en heb een ideetje.'

Ik voelde dat mijn haren recht overeind gingen staan. Ik zag de film in de muziek.

Het was heel vreemd om voor The Mission te schrijven.

Ik had mezelf niet onder controle tijdens het schrijven.

Aan een stuk absolute muziek kon Ennio wel een jaar werken.

Aan de muziek voor bijvoorbeeld The Mission twee maanden.

En dit is weer een voorbeeld van Ennio's geheim.

Ik bedoel, dit is wel iets wat behoorlijk fenomenaal is.

Ik schreef eerst het stuk voor de hobo.

Maar omdat de film in 1750 speelt...

was ik ook beïnvloed door de versieringen van di tijd.

De dubbele mordent, de dubbele dubbelslag..

De acciaccatura, de appoggiatura. Al die elementen...

die de melodie verrijken.

Mordent...

Acciaccatura.

De mordenten.

En het leek me heel gepast om de film een motet te geven.

Volgens de regels van het Tweede Vaticaanse Concilie.

En toen...

het etnische thema van de indianen, een primitieve muziek.

Dus in het motet...

schreef ik een ander thema. Een ritmisch thema.

Hij is echt een atleet. De koptelefoon gaat af, hij gooit 'm neer.

Hij pakt een potlood, z'n vingers bewegen druk en strepen dingen door.

Je voelt die energie, alsof de studio staat te trillen. God weet wat hij voelde.

Het verbazingwekkende is dat het hobo-thema gecombineerd was met de motet.

Het motet-thema was gecombineerd met het etnische deel.

Het etnische deel kon gecombineerd worden met het hobo-thema.

Dus de drie thema's konden gecombineerd worden.

Dit is allemaal onbedoeld gebeurd.

Bijna alsof er iets was...

dat me de muziek, de logica influisterde.

Ennio had de hele film echt aangekleed, de muziek was overal ingekropen.

Het was als het ware een lichaam met een zie]...

en het was onmogelijk ze nog te scheiden.

Voor The Mission, Ennio Morricone.

Als ik iets zeker wist in m'n leven, dan was het wel dat hij die Oscar zou winnen.

En de winnaar is..

Herbie Hancock voor Round Midnight.

Ik wilde m'n excuses aanbieden namens de Academy en de wereld voor deze grote misser.

Herbie Hancock.

Goede jazzmusicus, goede componist, goede pianist. Dat ontken ik niet.

Maar de hoofdrolspeler speelde bestaande stukken.

Dus de soundtrack was voor de helft repertoirestukken..

En dat hoort niet in de categorie Originele muziek.

Toen de Oscar werd aangekondigd protesteerde de zaal dan ook.

Ik ging vlug weg.

Hij was de beste, dat wist iedereen. Hij was de nummer één.

Maar hij kreeg niet de erkenning die hij verdiende.

Uiteindelijk begrepen ze hem niet.

Je wisselt van filmmuziek naar composities van kamermuziek.

Dat schrijf ik de laatste tijd meer. Ik was ermee gestopt vanwege de films...

maar ik heb het weer opgepakt, want er is meer dan werken voor de film.

Hij werkt ook al jarenlang als componist van eigentijdse muziek.

Met composities van grote waarde en een hoog artistiek en esthetisch niveau.

Bij een van Ennio's concerten zat Petrassi op de eerste rij.

En als je zag hoe respectvol Ennio was tegenover zijn oud-leraar...

was het duidelijk dat hij nooit de navelstreng had doorgeknipt.

Toen producent Franco Cristaldi Ennio belde..

Voor Nuovo Cinema Paradiso, weigerde Ennio eerst.

Franco belde me kort daarna terug. Hij zei: 'Lees het soript...

en zeg het dan.'

De telefoon ging. “Ik ben Ennio Morricone, zullen we iets afspreken?'

Alstublieft.

Ik ging erheen, erg opgewonden.

Hij vroeg me of ik Siciliaanse muziek wilde, folkloristische muziek.

Ik had daar helemaal niet aan gedacht.

Toen keek hij me aan en hij zei: 'Ik doe de film'.

Het was Cinema Paradiso en ik heb 'm met groot plezier gedaan.

Het was een levensles.

Want Ennio behandelde me als z'n gelijke en ik was een groentje.

Terwijl hij al 350 van z'n 500 films had gedaan.

En hoe meer hij afstand wilde nemen van de cinema...

hoe meer de cinema hem opzocht.

Voor Untouchables schreef ik alle thema's in New York.

De Palma was altijd enthousiast.

De laatste dag, toen we afscheid moesten nemen...

verrast hij me en zegt: 'Ik heb een zegestuk nodig voor de politie.'

Ik zeg: 'Goed, dat schrijf ik in Rome en stuur het je.'

Ik stuurde hem 9 demo's met een brief waarin ik schreef:

'Alsjeblieft, kies niet nummer zes, want die vind ik echt het minst.'

Welke kiest hij? Zes.

Ennio's grootsheid zit niet alleen in de muziek die hij voor een scène schrijft..

Maar ook in z'n benadering van de scène.

Boekhouder. - Wal?

Boek...

De boekhouder, de boekhouder? -Ja.

Wal?

Zit de boekhouder in deze trein? -Ja.

Zit hij in deze trein?

En wat wil je nu gaan doen?

Als er geweld te zien is, hoor je dat niet in de muziek.

Hij neemt daar afstand van.

Z'n kwaliteit is dat hij je er vanuit een ander standpunt naar laat kijken.

Met de scène op het statíon besloot ik een wals in te zetten.

Dank u wel.

U bent zo'n heer, zo aardig.

Die wals met het carillon gaf me de kans...

om de zeer intense ontwikkeling van de scène iets te veranderen.

De Palma was het er niet mee eens.

Maar zoals veel regisseurs accepteerde hij het.

Enkele maanden later kreeg ik een krantenartikel waarin stond...

dat m'n keuze de juiste was en dat hij die had...

bekritiseerd.

Dat deed me veel plezier en bewees z'n grote professionele eerlijkheid.

Kom, kom, wegwezen hier.

Wat doe je? — Kop dicht.

Kom op. — Kop dicht.

Ennio Morricone werd voor de derde keer genomineerd.

Nu voor de De Palma's film.

Geëmotioneerd, Maestro? — Ik word niet meer zo snel geëmotioneerd.

Het is de derde keer, ik raak eraan gewend en ik weet dat ik 'm niet krijg.

De winnaars zijn: Ryuichi Sakamoto, David Byme en Cong Su voor 7he Last Emperor.

Waarom ik van schaken hou?

Omdat het je leert over de strijd van het leven.

Het gevoel van weerstand.

Het verlangen beter te worden.

Weerstand tegen conflicterende dingen, zoals de zetten van je tegenstander.

Die wil winnen en ik wil ook winnen.

Zonder bloedvergieten.

Toen ik de partituur kreeg, was een deel erg goed...

maar er was een deel waarvan hij niet begreep wat ik wilde.

Wat ik wilde, was terug naar de Sergio Leone-stijl.

Meer aangedikte geluiden..

Hij wilde dat ik hetzelfde nog eens deed.

Ik liet hem een Tom-en-Jerry-film zien...

Ze slaan elkaar, vallen op de grond en dat is grappig.

Hij was geschokt en hij zei toen: 'Wil je dat ik muziek voor een tekenfilm schrijf?'

Ik zei: 'Nou, in die richting.'

Hij was beledigd. Beledigd.

Hij zei: 'Genoeg.' Hij ging terug naar Italië en zei: 'Ik schrijf wel wat onzin.'

Hou je hoofd laag, dan raakt niemand gewond.

Het probleem is dat Ennio vergeleken met ons, regisseurs en editors...

een interessantere rol heeft dan wij als het gaat om een film te duiden.

Meteen een idee krijgen, dat is als grip krijgen op de film.

Met de beelden is er een echt huwelijk, zoals liefde op het eerste gezicht.

Soms gebeurt dat niet.

Het was erg moeilijk.

Met Sostiene Pereira had hij het vreselijk moeilijk.

Ennio kon geen inspiratie vinden voor een idee voor deze film.

Op een dag, voor Ennio's huis...

werd er gedemonstreerd en mensen sloegen op trommels.

Er was een protestmars en ik hoorde de bekende trommelslagen.

Dat ritme gebruikte ik voor de hele film.

Luister, jongen. Ga zitten.

De Tien geboden zeggen het niet, maar ik zeg het wel.

Wat je voell.

Is het belangrijkste.

Hij neemt het ritmische motto van '68...

'Dit is maar een begin. Wij gaan door met de strijd.'

en transformeert het in het geraamte van het muzikale deel.

En het wordt Pereira's overtuiging.

Die ritmes brachten hem op ideeën voor de muziek...

waar zelfs iets revolutionairs in zat.

Ik zei dat ik een nummer uit die tijd wilde en toen kregen we ruzie.

Maar hij had gelijk. Hij had een prachtig lied gemaakt.

Ik vind dat een partituur zelf ook betekenisvol moet zijn...

om de film tot zijn recht te laten komen.

Ennio heeft iets heel spiritueels.

Hij kan energieën in je ziel doen ontwaken die je niet kende en die sluimerden.

Tijdens de sessies met het orkest...

kwam hij de opnamestudio binnen en ging op de bank liggen.

Hij kon daar 20 seconden slapen, zoals Napoleon.

Stoor de Maestro niet, hij slaapt. Na 20 seconden stond hij uitgerust weer op.

Hij dirigeerde als een leeuw.

Voor The legend of 1900...

begon hij aan de thema's terwijl ik het script schreef.

We gingen gelijk op en overlegden voortdurend.

Zelfs tijdens de opnames.

Het was alsof Ennio zich vereenzelvigde met het personage van de jonge pianist...

die nooit het fundament van z'n muziek zou hebben opgegeven.

Op de golf van verdriet in New York heeft Ennio Morricone...

De symfonie die Morricone heeft opgedragen aan de tragedie op 11 september 2001...

Het was een compositie die ontstond door de tragische impact...

van de aanval op de Twin Towers...

ter nagedachtenis aan alle bloedbaden in de geschiedenis.

Waar de regenboog eindigt, zal een plaats zijn..

Waar de wereld allerlei liedjes kan zingen.

Hij heeft het vermogen...

om geluid, beeld en verhaal op allerlei oneindige manieren met elkaar te verbinden.

Want wij kennen de melodie niet.

En het is een moeilijk melodie om te leren.

Maar wij kunnen leren.

Een groot orkest, een koor..

Een voordrachtskunstenaar en etnische muziek.

Kijk hoeveel disciplines bij elkaar.

Toen ik naar die muziek luisterde, voelde ik alles dat we in onze huiskamers zagen...

toen dat gebeurde in New York.

Hij weet als geen ander...

zijn gevoelens door middel van muziek e uiten.

Ik heb geen spijt van het schrijven van filmmuziek.

Het is eerder zo dat ik daardoor geleidelijk aan.…

Convergentiepunten vond tussen de absolute muziek en filmmuziek.

De een beïnvloedde de ander.

Deze convergentiepunten, zelfs in concept...

zijn fundamenteel en belangrijk in mijn leven.

Op een zeker moment.…

Kwamen de twee zielen bij elkaar.

Dames en heren, Ennio Morricone.

Eén van de mooiste momenten is als hij een Ere-Oscar krijgt.

Het was alsof Hollywood zijn excuses aanbood en ik voelde me geweldig.

Omdat ze sorry zeiden.

Dank jullie wel.

Ik wil de Academy bedanken...

voor de eer die ze me betonen met deze zeer begeerde prijs.

De Academy vond dat hij na al die jaren een Oscar verdiende voor al z'n werk.

Dus ze gaven hem een Ôscar, wat geweldig was.

Ik draag deze Oscar op aan m'n vrouw Maria die heel veel van me houdt.

Al die jaren is ze er altijd voor me.

En ik hou nog net zo veel van haar. Deze prijs is ook voor haar.

Ik denk dat men dacht dat hij de lier in de wilgen zou hangen...

maar verrassend genoeg bleef hij gewoon werken.

In de Royal Albert Hall in Londen stond het publiek op toen hij binnenkwam.…

En bracht hem een ovatie. Je kreeg er kippenvel van.

Het is een eer voor Italië.

Werkelijk een gigant, een buitengewoon artiest.

De Maestro Ennio Morricone.

Een van m'n meest favoriete componisten ooit...

Ie grande Maestro Ennio Morricone.

Ennio, Ennio.

Er is werkelijk geen plek ter wereld, van Zuid-Amerika tot Azië..

En niet te vergeten Europa, waar hij niet wordt binnengehaald..

Als een popster.

Ter ere van z'n 40-jarige jubileum zal Ennio Morricone dirigeren...

Ik herinner me een concert in Parijs en het publiek ging uit z'n dak.

Toen ik naar z'n kleedkamer ging, besloot ik te zeggen:

'Ennio, ben je ervan overtuigd dat dit de grootse muziek van de 20e eeuw is?

Kortweg.'

En hij zei: 'Ik zal erover nadenken.'

Vroeger dacht ik dat filmmuziek een vernedering was.

Maar langzaamaan niet meer.

In feite denk ik dat filmmuziek nu...

volwassen, hedendaagse muziek is.

Het was een keerpunt in z'n volwassenheid.

Hij had een indrukwekkende artistieke jeugd.

Eerst vraagt hij: 'Waarom wil je nu originele filmmuziek?

Je hebt eerder ook altijd muziek van anderen gebruikt.

Dus waarom nu anders?'

'Eerlijk gezegd weet ik niet of ik het anders wil doen...

maar als ik met originele filmmuziek ga werken, wil ik dat jij die schrijft.'

Hij overtuigde me.

Hij brengt z'n muzikale liefdes mee.

Het begin van de fuga van Stravinsky's Psalmensymfonie.

Tarantino was duidelijk gek van de films van Leone..

En hij verwachtte vast een andere soort muziek.

Wat had ik kunnen schrijven zonder in herhaling te vallen?

Ik schreef een symfonie, een echte symfonie.

Morricone kon goed schaken en zocht Tarantino op zijn terrein op.

Ennio opende het visuele naar mij toe.

Het voelde alsof ik mezelf wilde revancheren op die westernfilms...

ter afsluiting met het verleden.

Ennio Morricone is m'n favoriete componist.

Ik bedoel niet filmcomponist, dat getto.

Ik heb het over Mozart, ik heb het over Beethoven, ik heb het over Schubert.

Tarantino overdrijft.

Ennio riposteerde:

'We weten pas over 200 jaar of iemand een Mozart of een Beethoven is.'

Als je een bladmuziek van Beethoven openslaat, kun je het misschien niet spelen.

Maar het schrift is duidelijk. Bij Ennio is alles duidelijk.

Als ik denk aan zijn werk in het algemeen, is het heel moeilijk om iets te vinden..

In de filmmuziek als geheel dat daarmee is te vergelijken.

Dan moet ik daarbuiten kijken naar andere meesters als The Beatles...

Bach of Charlie Parker..

Chopin, Tsjaikovski, zijn al zo lang toonaangevend.

Waarom zou dat niet gelden voor Ennio Morricone's filmmuziek?

Ik ben het eens met Tarantino.

Over 200 jaar kunnen mensen over Ennio praten, maar ik zeg liever...

dat Ennio een groots componist en mens is...

omdat hij hoort in de periode waarin hij leeft.

Ik denk dat hij een bijzondere positie heeft bereikt.

Vanwege z'n talent om terug te kijken en om vooruit te kijken.

Naar muziek zoals het was en zoals het zal worden.

En de Oscar gaat naar..

Ennio Morricone, The Hateful Eight. M'n broer, mi fratellino.

Bedankt, tante.

Dit is de eerste Oscar en de zesde nominatie voor Ennio Morricone.

Hij kreeg ook een ereprijs in 2006

voor z'n geweldige en veelvoudige bijdragen aan de filmmuziek.

We wilden beiden huilen.

Ennio leerde ons hoe we moesten omgaan met onze eigen legende.

Er gebeurde iets bijzonders met hem.….

Om erkend te worden als een Maestro van de wereld...

op het hoogtepunt van z'n creativiteit. Dat maakte hem tot een blije componist.

Hij verdient dat en meer.

Hij is een hardwerkende en geweldige musicus. Zonder sterallures.

We wilden enkele concerten geven.

Hij was geschokt dat in Israël de man die de paspoorten controleerde hem kende.

Hij is geen verwaande kwast, maar hij is wel een soort icoon.

Het is zo duidelijk voor de mensen.

Voor de mensen van de wereld.

Veel groepen spelen mijn muziek.

En ze gebruiken ook kleine thema's van mij in hun creaties.

Ik vind dat hij z'n tijd vooruit was met taal. Hij dicteerde de taal eigenlijk.

En dus kan hij alleen gezien worden als een voorloper.

Hij is de voorloper van de cross-disciplinaire muziek.

Die jonge artiesten zeggen: 'Wauw, dat wil ik in m'n werk.'

Hij inspireert ze.

Ennio's muziek raakt ook de jeugd.

Het gaat mensen lange tijd beïnvloeden.

Omdat hij het is. Hij is oprecht.

Ik ken hem niet persoonlijk, maar het lijkt wel zo door zijn muziek.

Cinema Paradiso was één van de diepe...

iconische, artistieke plekken voor mij waar ik voortdurend naar verwijs.

We beginnen er altijd mee en we eindigen er altijd mee.

Diepe, diepe, diepe emotie.

Om de kleur te creëren die hij wilde, werden bepaalde geluiden.…

Gereproduceerd, gesampeld...

en die zijn weer gebruikt door verschillende poprockartiesten...

Je hoort nu meer van z'n invloeden dan 20 jaar geleden.

Ik hou van de sounds, de dynamiek, de lagen die Ennio in z'n muziek legt.

Daar haal ik veel inspiratie uit.

Hij heeft veel mensen zijn muziek laten zingen.

M'n hart klopt er sneller door.

Ik moet het gitaarspel doen, maar ik wil ook meezingen.

Ze ontkennen hun persoonlijkheid niet...

in deze mysterieuze sympathie die ze voor m'n werk hebben.

Vonden jullie dat mooi?

Ik ken geen enkele componist die geen kenner is van Ennio's werk.

Maar kun je het leren?

Zonder Ennio Morricone zouden de meesten van ons niet hier zijn.

Linguïstisch gezien zouden we anders zijn, armer.

Verschillende stijlen muziek combineren...

is iets wat ik leerde van de lef uit Morricone's werk.

Z'n lessen zijn zwijgend, want niemand heeft ooit les van Ennio gehad.

Als je veel naar muziek luistert, vind je altijd iets Ennio—achtigs.

Iemand die strijkers gebruikt zoals hij…

Of piano zoals hij, is nog steeds niet zoals hij.

Hij is de muziek.

De muziek die er sowieso uitkomt. Wat hij ook schrijft.

Misschien zelfs zonder dat hij het weet.

Toen ik de eerste film deed, was het 1961.

Ik zei tegen m'n vrouw: 'In 1970 stop ik met de cinema.'

In 1970 zei ik: 'Ik stop in 1980'.

In 1980 zei ik: 'Ik stop in 1990'.

In 1990 zei ik: 'Ik stop in 2000'.

Nu zeg ik niets meer.

Ennio kon proza en poëzie samenbrengen.

Hij brak met alle tradities.

Het gewone dat uitzonderlijk wordt.

Ennio had bijna altijd een verhetfing.

Iets dat je aan het denken zette en je liet zweven.

Ô, ik leer nog steeds van hem.

Ennio's muziek stijgt op en reist dan naar andere sterrenstelsels.

De God van de muziek spreekt door hem alsof hij bezeten was.

Zelfs als je niet gelooft in God en je hoort zijn muziek, denk je dat er iets moet zijn.

Zijn muziek is eeuwigdurend.

Hij is de kampioen van de goede noten en die zijn voor eeuwig.

Als je hem gaat beschrijven, besef je dat één leven niet genoeg is.

Hij schrijft geschiedenis en z'n muziek zal er altijd zijn.

Ennio was de soundtrack voor het leven van mensen.

Ze hebben gewerkt, bemind, gelachen en allemaal op zijn muziek.

Hij is deel van onze familie.

Hij is als een familielid.

Die man zal altijd hier zijn. Die gaat niet weg.

Muziek moet bedacht zijn voor het wordt geschreven.

Dat is een probleem.

Een probleem dat er altijd is als je aan een compositie begint.

En voor de componist ligt een leeg vel.

Wat schrijven we op?

Op die pagina. Wat schrijven we op die pagina?

Er is een idee dat ontwikkeld moet worden...

en dat moet worden uitgewerkt.

Op zoek naar. Naar wat?

We weten het niet.