Original subtitles

Modern Art.

Ja, dames en heren.

Tot de machtsovername door de nationaal-socialisten

Er is zo'n moderne kunst in Duitsland geweest.

Dus dat betekent, zoals het al in de essentie van dit woord is,

bijna elk jaar een andere.

Nationaalsocialistisch Duitsland wil weer een Duitse kunst,

en dit moet en zal,

zoals alle creatieve waarden van een volk, wees een eeuwige.

Maar ontbreekt het zo'n eeuwige waarde voor onze mensen,

dan is het zelfs vandaag nog geen hogere waarde.

De Duitse vrouw wordt bespot en gelijkgesteld met prostituees.

De soldaat wordt een moordenaar en een zinloos offer

vertegenwoordigd in de zin van een bolsjewistische klassenstrijd.

De mensen moeten diepgeworteld respect hebben

voor de moed van de soldaat

worden uitgewezen.

En waanzin, geestesziekte, wordt een principe.

Moet echt worden geaccepteerd

dat er mannen zijn die de huidige figuren van onze mensen zijn

alleen om te zien als rotte cretins?

De blauwe weiden, hemelsgroen,

Wolken zwavelgeel enzovoort,

of, zoals je zou kunnen zeggen, "ervaring"?

Er zijn slechts twee opties.

Of deze zogenaamde artiesten

zie dingen echt zo

en daarom geloven in wat zij vertegenwoordigen.

Dan zou het alleen zijn om te onderzoeken of haar oogafwijkingen door een ongeluk

of door erfelijkheid.

In één geval zeer betreurenswaardig voor deze ongelukkigen,

in de tweede belangrijk voor het Reichsministerium van Binnenlandse Zaken,

die dan de taak zou hebben, tenminste één meer erfdeel

om dergelijke gruwelijke visuele storingen te voorkomen.

Of zij geloven zelf niet in de realiteit van deze indrukken,

maar streef naar andere redenen,

om de natie lastig te vallen met deze humbug.

Dan valt zo'n overtreding op het gebied van het strafrecht.

Wat heeft dit met kunst te maken? Hoe tilt het de ziel op?

Wat heeft dat met bekwaamheid te maken? Omdat "kunst" voortkomt uit "kan".

Ik denk dat jij dat ook zou kunnen.

Ja, ja, dat zou kunnen. Probeer het.

En als je klaar bent, vraag je je ouders,

als ze je er een dubbeltje voor geven.

Weet je waar ze Mr Wassin Kandinsky voor betaalden?

- 2000 punten. - Wat?

Meer dan het jaarsalaris van een Duitse werknemer.

Wat doet je vader?

Hij heeft helemaal geen baan. - Oh.

2000 punten van het geld van de belastingbetaler van de werkende Duitse bevolking.

We zullen ervoor zorgen dat de mensen...

Misschien wil ik geen schilder worden.

Vertel het aan niemand, maar ik vind het leuk.

Tante Elisabeth, heb je gezien hoe ze naar je keken?

Niemand zal hier maandag naar mij kijken.

Omdat allen alleen de leider zullen aanmoedigen.

- Hallo. - Ik denk dat je beter bent dan Hitler.

Goede dag. - Hallo. Een reis met je neefje?

- Ja. Dank je wel.

- Ik wens een goede reis. Dank je wel.

Daar vooraan. Er was ons appartement.

Wat mis je het meest aan Dresden?

Soms helpt het om het precies te benoemen.

Ik weet wie je mist.

Het meisje met de vurige rode vlechten.

Hoe heet de naam? Johanna?

- Johanna, toch? Je geliefden? - Mm.

- Nee? - Niet alleen Johanna.

- Wie mist je? - De Schröder's.

Weet je dat?

- Het oude echtpaar in ons huis. - Mm.

Degenen die altijd hand in hand houden. Zoals kleine kinderen.

Ik vind die leuk. En de teckel Thilo.

Telkens wanneer ik hem riep, kwam hij naar mij toe.

Er zijn slechts 45 kilometer van ons naar Dresden.

Je kunt haar zo vaak bezoeken als je wilt.

Hm?

Maar je hebt gelijk, natuurlijk. Dresden is gewoon onverslaanbaar.

Weet je iets?

Ik denk dat je vader heel sterk is. Dat hij niet toetreedt.

Een handtekening,

en hij had zijn baan als leraar en het appartement kunnen behouden.

Papa vindt het misdadig, net als de nazi's...

Sch, nou, ik weet het.

Dus je praat niet met iemand anders, toch?

Mam zegt dat ze hem nog steeds zal doen toetreden.

Het lidmaatschap is dan zijn hoofdstad.

Zijn kapitaal.

- Tot ziens, Miss May. - Tot ziens.

Stop het even.

Tante Elisabeth, bent u iets vergeten?

Hé, Eddie. Er is weer weinig mei.

Laten we haar de gunst bewijzen. - Karl, klaar?

- Goed. - op hetzelfde moment.

Goed, over drie. Eén, twee, drie.

Wees voorzichtig.

Dank je wel.

Om een ​​foto te schilderen die zo aanvoelt...

Dat is wat ze proberen, deze ontaarde artiesten.

Oh Elisabeth, opnieuw te laat. En hoe je eruit ziet

Uit de borst. Kin omhoog.

Jij..

Eerste rij. Kom op.

Je zult hem het boeket geven.

Hell! Heil!

Redding

Heil! Heil!

Heil! Heil! Heil!

Heil! Heil!

Heil! Heil! Heil!

Kijk niet weg.

Kijk nooit weg, Kurt.

Alles dat waar is, is mooi.

Dit geluid...

Dit is de kracht van muziek.

- Van het leven. - Van het hele universum.

Mensen zoeken naar de kosmische formule.

Maar hier is ze.

Hier.

Hoor je dat?

De dubbel gekleurde A op de Blüthner-piano van de Mays in Großschönau.

En nu dat ik hem ken...

Ik kan het overal spelen.

Op de tafel.

Hoor je dat?

Zelfs op mijn hoofd.

- Tante Elisabeth, je bloedt. - Zelfs op mijn hoofd.

Elisabeth.

- Wat ben je aan het doen?

Een concert voor de leider.

Obsessie met de jeugd? Dat klinkt bijna sympathiek.

'Schizofrenie', 'tienermanie.' Dat hoor ik.

Maar ik denk dat het niets is

die een kleine pauze niet kon genezen.

Een pauze... - In een instelling, ja.

Kunnen we het niet thuis proberen?

Ze heeft heel veel geleerd voor de A-levels en is net naar kantoor gegaan.

Elisabeth?

Misschien is ze gewoon overwerkt.

Is dat je vrouw?

Je vindt haar niet leuk, toch? Ik kan dat zien aan hoe je daar staat.

Elisabeth.

Wacht buiten tot we klaar zijn met spreken.

Ik zal dat niet nog een keer zeggen.

Omdat schizofrenie erfelijk is, ben ik verplicht om te vragen:

Zijn er meer gevallen van psychische aandoeningen in uw gezin?

In godsnaam, nee.

Depressie? - We zijn allemaal blij.

Wij doktoren zijn de bewakers aan de oever van de erfelijke stroom.

Ik moet dat melden bij de gezondheidsafdeling.

De beslissing over de briefing is misschien niet de jouwe.

Dr. Michaelis...

Franz.

Ik kende je ouders al. Zelfs de grootouders.

Alstublieft.

Rapporteer het niet.

Omdat jij het bent, mevrouw May.

Maar zeg het wanneer de toestand verslechtert, ja?

- Tot ziens. - Heil Hitler.

- Ja, natuurlijk, Heil Hitler. - Heil Hitler.

Mediation.

Doe alsjeblieft mee met de gezondheidsafdeling.

- Tot ziens, Günther. - Mevrouw May, we moeten gaan.

- Oké. - Je zult ons missen.

- Het duurt maar een paar weken. - Ik zie je snel.

Tot ziens, Ehrenfried.

Tot ziens. Je zal ons missen.

Ik wil het niet, mam.

Kurt, ga terug naar binnen.

Kurt.

- Ik wil niet! - op de benen.

Nee!

- Heb je haar? - Ja.

Nee!

Kom op.

Dus, blijf stil.

- Het is vrij rustig nu.

Scopolamine werkt snel.

Ja, draai je vast.

De koffer. - Oh, natuurlijk.

Dat zijn hun spullen. - Ja, ja.

Kijk nooit weg.

Beste collega's.

Ik wil je feliciteren.

Het zwakste percentage van het Duitse volk

is onvruchtbaar gemaakt sinds de introductie van de wet.

400.000.

Een trots nummer.

Een bijdrage aan de Aufartung,

dat toekomstige generaties je zullen bedanken

Ik hoop nu dat we dat ooit zullen doen

leven in een wereld

waarin de straten volledig vrij zijn van mongoloïden, psychiatrische patiënten

en andere freaks.

Maar nu lijkt het me tijd om door te gaan naar de volgende versnelling.

Ook te wijten aan de Engelse luchtaanvallen

we hebben een toegenomen behoefte aan alternatieve ziekenhuizen.

We kunnen niet toestaan ​​dat je een Duitse soldaat bent

een ziekenhuisplaats geweigerd,

gewoon omdat het wordt gebruikt voor het voeden en verzorgen van het onwaardige leven.

Hoe kunnen we helpen? Wat kunnen we doen?

Bedankt voor deze vraag, Carl.

Heren,

Vanaf nu zullen ze niet langer alleen maar artsen en SS'ers zijn.

Ze worden experts van het hof van gezondheid en erfelijkheid.

Wat betekent dat?

Nou, een patiënt die je onvruchtbaar maakte

en wiens sjabloon je hebt gemarkeerd met een blauw minteken,

blijft in het asiel.

Maar als we hier een rode plus vinden,

begrijpen we dat dit een onwaardig leven is,

en deze patiënt zal naar een van de drie aangewezen faciliteiten gaan

in het meest oostelijke deel van het rijk

en verlost daar van zijn zinloze bestaan.

Je pen.

Je zwaard.

Onderzoek en voorbespreking. Elisabeth May, 23 jaar oud.

- Sterilisatieafspraak vandaag om 15:45 uur. Dank je wel.

Je kunt binnenkomen Aanhef "Professor".

Je kunt daar zitten.

Heeft je dochter dit geschilderd?

Waarom denk je dat je hier bent?

Omdat ik soms niet goed denk.

Weet je wat voor soort kliniek ik manage?

Een gynaecologische kliniek.

Een lieve meid, je dochter.

Ik kan dat op de foto zien.

Niet veel artistiek talent.

Misschien ben je daar blij om. Maar heel veel hart.

Ik heb een neef in dat tijdperk.

Hij is erg getalenteerd.

Ik ga met hem mee op tentoonstellingen. Om hem te promoten.

Oké.

Ga dan in de aangrenzende kamer op de onderzoeksstoel liggen.

Je kleding...

Ik wil professor Seeband zien! - Excuseer me even.

Al weken wil ik een afspraak. Ik zal niet worden beantwoord!

- Ik heb er recht op! - Ik kon hem niet stoppen.

Mr. Lohse-Wächtler.

Ze vroegen me: "Wil je dat, het leed van je dochter

doorgezet naar de volgende generatie?"

Daarom heb ik ingestemd met het OP. Hoe zit het met het lijden van mijn dochter nu?

- Toon houding. - Hoe zit het met mijn lijden?

Dus ik ga niet verder met het gesprek.

Ik zal het je laten zien, professor Seeband. Op de Reichs-Ärztekammer.

Doe dat, Mr. Lohse-Wächtler. Doe dat.

Je hebt als arts een eed gezworen. Laat me gaan.

- Op een gegeven moment zal het je inhalen. - Ga.

Het haalt je in!

Het haalt je in!

- Het haalt je in!

Professor Seeband! Op een dag!

Zeer stil.

Het zou beter zijn geweest als je dat niet had gezien.

- Ik ben van gezonde afkomst. Drie recensenten zien het anders.

- Nee - ga weer zitten.

Nu ga je naar de onderzoekskamer en daarna naar de operatiekamer.

En je gaat daar samenwerken.

Anders hebben we je vastgebonden

en alles wordt moeilijker en pijnlijker.

Alsjeblieft, meneer Seeband...

Professor, alsjeblieft.

Voor de leider. Ik zal kinderen baren. Gezonde, Arische kinderen.

En ik zal ze aan de leider geven zoals we zouden moeten.

Mijn kinderen zullen hun kinderen ook aan de gids geven.

- Kom op, voor de oorlog!

Je hebt soldaten nodig, toch? Je hebt soldaten nodig!

Wie anders zou moeten vechten?

Ik ben soms in de war.

Slechts zeer zelden. Alsjeblieft niet doen!

Alsjeblieft, ik wil het niet.

Kom op nu...

Jongens, ik heb hulp nodig! - Jij bent ook een vader.

- Voor je dochter, die ook schildert. - Het is genoeg.

Ik zou haar zus kunnen zijn. Je zou mijn vader kunnen zijn.

Alsjeblieft, pap.

Alsjeblieft, pap.

Nee!

Pa, alsjeblieft!

Papa!

Alsjeblieft, pap!

Pa, alsjeblieft!

Alsjeblieft, pap!

- Anna. - Professor?

Ik opereer mevr.. May niet zelf. Laat het Blockman doen.

Hij staat ingepland in de verloskamer. Dan veranderen ze de planning.

Bedankt.

Chique kijk je in de uniformen. Dat zal Elisabeth gelukkig maken.

Johann?

Ja.

Weet je... - Ja, na de oorlog is dat mijn hoofdstad.

En vergeet de begroeting niet. "Heil Hitler".

Als je het niet over de lippen kunt krijgen, zal het een snelle "drie liter" doen.

Dat merkt geen enkele zeug.

En niets daarvan, dat je altijd schildert. En zeker niets van deze naakten.

Dezelfde fotograaf? Niemand heeft het hem gevraagd.

Heil Hitler.

Drie liter.

We worden aangekondigd voor een bezoek. Voor Elisabeth May.

Ik ben Johann Barnert, de zwager.

Dit zijn haar broers Ehrenfried en Günther May.

Dit is haar zuster Waltraud. En haar moeder Malvine.

De linker achter iets rechts.

Elisabeth May. Eergisteren verplaatst.

Verplaatst? Dat kan niet waar zijn.

Bevel van het hoofdkantoor.

Maar waar moet je heen?

Missen wij er geen twee?

Kathe, we zijn klaar.

Waar is ze overgebracht?

- Ziekenhuis Großschweidnitz. - Grossschweidnitz?

Dat is twee dagen vanaf hier. Hoe moeten we haar daar bezoeken?

We moeten werken. De jongens zijn nu alleen met verlof.

Ik kan je niet meer vertellen.

Ik moet nu gaan. Heil Hitler.

Dat is hem.

Ik schrijf naar het ministerie.

Kijk alsjeblieft.

Tin foliestroken. Ik heb daarover gelezen.

Ze willen radio en radio ontwrichten.

Johanna! Johanna, word wakker!

- Johanna... Mama... Mamma!

Lang hier! Er is een dijk aan de voorkant.

Hoofd naar beneden!

Günther!

Günther!

Ik vind je leuk.

Ik vind jou ook leuk.

Ja, goed. Dat is hoe het werkt.

Mr Seeband? Professor Seeband. Ja, dat ben ik.

Mr. Seeband ..

Professor Seeband.

Wat zei hij?

Hij wenst dat je hem aanspreekt als 'professor'.

Akkoord, professor.

Waar is Burghard Kroll?

- Wie? - Burghard Kroll.

De baas van de Reichs-Arbeidsgeschikten.

We zijn op de hoogte van uw bijeenkomst in Berlijn.

Ik weet niet waar je het over hebt. Ik ken de Heer niet.

Ik ken hem nog steeds niet.

Als mijn kind niet heel gezond is geboren,

Verdient het dan om te sterven?

Er is beperkte ruimte en middelen op deze aarde.

Wie zou dat moeten hebben? De zieken of de gezonde?

In elk geval zal er binnenkort een plaats beschikbaar zijn op deze aarde.

Hier de bal! Ga door, ga!

Je hebt niet aangegeven of je een partijlid was.

Was je een feestlid?

- Mijnheer de directeur, ik ben heel lang... - Ja of nee, mijnheer Barnert?

Ja.

Maar ik ben geen nazi.

Ik bedoel, driekwart van alle leraren waren in de partij.

We willen de jeugd overlaten aan het resterende kwart. Goede dag.

Ik ben heet.

En stop!

Kameraad?

Kameraad!

Wat? De pijn breekt haar geen vrede.

Het kind heeft het verkeerd. Het kan niet naar buiten komen.

Hoe?

Bel de tolk. Onmiddellijk.

Hij is achterdochtig. Hij vraagt ​​waarom je wilt helpen.

Ik wil helpen omdat ik het kan.

Je kunt gaan.

Een zigeuner voorspelde het voor mij... ik zal geen kinderen hebben.

Dat is het lot...

- Kruis alsjeblieft. Leg ze over.

Welke week?

- 36. - bloeddruk?

110 tot 70.

Hoe kon ik geloven dat ik kinderen kan krijgen?

Vertel haar dat een kind haar zeker zal hebben.

En als ze wil, dan nog veel meer.

Het kind ligt aan de overkant.

Tijdens de bevalling is de baarmoeder te moeilijk om te draaien.

Ik zal de vruchtzak openen.

In een periode van pauze draai ik dan het kind om.

Ik ben een militaire tolk.

Doe het.

Handschoenen.

De wodka, alsjeblieft.

Raak niet aan.

- We doen het zonder verdoving.

Ik heb al een been.

Laten we wachten op het volgende wee.

Ik plaats mijn wijsvinger in de mond van het kind.

Ik plaats de kin op de borst...

en trek langzaam je hoofd naar buiten.

Een jongen, een gezonde jongen...

Alexander Mikhailovich.

En een gezonde, mooie moeder.

Ik feliciteer u, majoor.

Wie een leven redt, redt de hele wereld.

Je hebt mijn wereld gered,

Professor.

Niemand zal een haar voor je buigen.

U bent nu onder mijn persoonlijke bescherming.

Maak de kamer voor de professor...

en geef hem fatsoenlijke kleding.

Vader, u hoeft zich geen zorgen meer te maken.

Ik heb het. Ik heb het.

Wat? Wat heb je begrepen? - Alles. Alles.

Hoe alles verbonden is. Dat alles verbonden is.

Alles.

De wereldformule.

Ik...

Ik hoef me nooit meer zorgen te maken. Ik hoef nooit meer bang te zijn.

Ik ben onaantastbaar.

Dat is leuk. Nee, vader, je begrijpt het niet.

U hoeft zich geen zorgen meer te maken. Echt.

Ik hoef niet eens meer een kunstenaar te worden. Ik kan elke klus klaren.

En ik zal altijd het goede vinden, het ware.

Ik ben echt blij voor je.

Ik moet het vasthouden.

Ik moet het op de een of andere manier vasthouden.

Ik heb het.

Ik weet wie je denkt.

Maar hij is anders.

Goedemorgen, vader. - Goedemorgen, mijn jongen.

De uitlijning, collega.

Doe je dit om je beter te voelen dan wij?

- Wat? Dit.

Teken de vormen uit de vrije hand terwijl we worstelen met stencils.

Wil je ons verleiden? Waarom doe je dit?

Ik doe het omdat ik het kan.

Heb je lang gewacht?

Pas dan op. Ik zie je morgen.

Je kunt ook de pinnen meenemen als je ze terugbrengt.

In januari beginnen de sollicitaties voor de academie van kunsten.

Ik ben tevreden met dit werk.

Helpt dat de werker?

Geeft dat je vader kracht in de trap?

Je wilt hem helpen.

Je hebt hem zelfs de baan gegeven.

Heb een hoop rotzooi, toch?

Maar helpt het je om te zwijgen?

Helpt dat een wereld te bouwen waar uw kinderen zich beter voelen?

Dat is waar het communisme over gaat.

Ik zal uw aanvraag ondersteunen.

Op de kunstacademie zijn de meisjes mooier dan hier.

Dus ze schreef hem...

Zie je het

dat iemand hier al zijn ijdelheid aan de kant heeft gelegd

en in dienst van de zaak, ten dienste van de mensen?

Werk aan je houding. Werk aan je vaartuig.

En de juiste kunst zal vanzelf ontstaan.

Als een waarschuwend voorbeeld wil ik je Pablo Picasso vertellen...

waarvan er sterke realistische afbeeldingen zijn,

die echte solidariteit met de arbeidersklasse duidelijk maken...

maar heel snel

gleed in een decadent, obsceen formalisme.

Waarom?

Omdat hij wilde worden beschouwd als een vernieuwer, geen traditionalist.

Innovatie, creatieve onafhankelijkheid, artistieke vrijheid.

Woorden die aantrekkelijk klinken voor een kunstenaar.

Ik, ik, ik.

Maar echte vrijheid kan alleen een moderne kunstenaar winnen,

wanneer hij zichzelf ten dienste stelt van de belangen van het volk.

De 'ik, ik, ik' leidt alleen maar tot ongeluk.

Het leidt tot de beste zaak die moet worden achtergehouden

door decadente, rijke verzamelaars.

Exploitanten van de werknemers die er van genieten

dat ze niets gemeen hebben met de mensen,

zelfs de kunstsmaak niet.

Verval, mystiek, pornografie.

Lege vormen, kunstmatige constructies.

Vlekken, lijnen, ballen, kegels.

Dit alles om als een vernieuwer te worden beschouwd?

Ja, het is nieuw.

Maar het is ook verkeerd.

En het is ijdel en stom, ondemocratisch, decadent.

Wees anders, heren. Wees anders.

De hamer was eerder een beetje hoger.

Ja, dat klopt, dat was iets verderop.

Ja, een beetje meer.

Dus hier? - En de linkerhand in het midden.

Ja, precies, en de juiste was ver vooruit.

- iets anders. - Ja, volgende.

Nog een stuk.

- Dus? - Ga vervolgens verder.

Verder. Vooruit.

Precies. Dat is hoe het gedaan is, toch?

- Ja, zo werkt het. - Dat is hoe het werkt.

Nee, zo was het niet.

Laat de onzin maar.

Hij was een beetje verder omhoog.

Nee. Maar hieronder.

Nee, dat was hoger.

Rauf.

Beneden, omhoog, omlaag, omhoog,

naar beneden.

Kameraad professor?

Kameraad professor, de jeugd hier is helemaal gek.

Ik draag hier ook een grote verantwoordelijkheid.

Ja, zijn we hier op de kleuterschool?

Ja, dat lijken we.

Hé, in de mode geeft je West-potloden weg.

Sorry.

Sorry.

Sorry.

- Bedankt. - Graag.

- 2B. Dank je wel. - Hallo, Ernst.

- Geweldig dat je dat deelt. - Natuurlijk, graag.

- Groeten van mij. - Dat doe ik.

Me!

Bedankt, Elisabeth.

Hoop niet. Het is van mij.

Kijk om te leren hoe het te doen.

2B of 4B

2B, maar....

Ik zou veel liever een afspraak met je hebben.

Laten we weggaan met het potlood. Weet je het zeker?

Natuurlijk.

Je naam is Elisabeth?

Wil je er ook een?

Er zijn nog maar 48 over.

Dank je wel.

Een goudfazant zoals jij verdient niet een gewoon geweer.

Goudfazant?

- Ja. Ik kan dat niet op me laten zitten.

Daar ben ik het mee eens.

Een wandeling?

Door het park?

Zodat ik mijn verkeerde beoordeling kan corrigeren?

Je wou toch met me praten.

Eigenlijk wilde ik met je gaan wandelen.

Oké.

Dan zal ik gewoon een gesprek voeren.

Socialistisch realisme.

Is dat jouw ding?

Waarschijnlijk net zo goed als de uwe de mode van Lotte Ulbricht.

Waarom kijk je me altijd zo aan?

Je doet me aan iemand denken.

Zou je me willen schilderen?

Ik weet het niet...

Wil je een pak voor me maken?

Ik moet naar huis gaan.

Mag ik je begeleiden?

Alleen bij de voordeur.

Je neemt danslessen?

Ik woon hier. Het huis is van ons.

Je hebt de gouden fazant nu niet weerlegd.

We hadden gewoon geluk. Geen enkele bom geraakt.

Voor de oorlog zag de hele straat er zo uit.

Tot ziens, Kurt.

Tot ziens...

Elisabeth.

Kan ik je op de een of andere manier anders noemen? Heb je een bijnaam?

Eigenlijk noemen ze me allemaal Elisabeth.

"Eigenlijk" betekent precies het tegenovergestelde waar is.

Oké.

Mijn vader noemt me Ellie.

Tot ziens, Ellie.

Elisabeth.

Bekijk meer. En meer volume, ja?

Je had wat langer kunnen doen, Kurt.

Oké.

Nu is het einde voor vandaag.

Ah ja, goed. Goede nacht.

Ik zie je morgen.

Een goudfazant als arbeider?

Je bent nu mijn semester-werkstuk.

Een pak. Voor jou.

Ik zal dat nooit meer uittrekken.

Je bent zo mooi. Dat is bijna onromantisch.

Het is veel te gemakkelijk om van je te houden.

Houd je van me?

Houd je van me?

Anders werkt het niet voor mij.

Anders zal het niet werken.

Ik hou van je.

Echt waar?

Ja.

Ik hou van je.

Ik hou van je.

Ik hou van je.

Mijn ouders.

Ik dacht dat ze in Chemnitz wonen.

Dat doen ze ook.

Mijn vader.

Wat gaan we nu doen?

En Elisabeth? - Slaapplaatsen.

Er was een brandende kaars begonnen. Wanneer zal ze eindelijk volwassen worden?

Ja, de jeugd.

Onder vrienden vertelt men zich zoiets.

Als ik het zeg. Het was in de tuin.

Aha, als je tuiniert.

Je had waarschijnlijk een hele groene duim.

Ach, daar komt ze, je tuinieren.

We gaan...

- Hoe gaat het bij jullie in de tuin? - Droog is het...

Bedankt, dat je je leven voor mij riskeert.

Doe nooit iets anders dat zo gek is.

Hadden je ouders... Ze merkten het niet.

Niets.

Ze gaan terug naar Dresden.

Mijn vader krijgt zijn oude post weer als klinisch directeur.

Maar hij moet nog steeds een kamer huren

omdat hij op een andere manier het doelwit is van de instantie, die de woonruimte toewijst.

Hij wil maandag een bord ophangen.

Zou je niet willen...

om het teken eerst te ontdekken?

Toevallig?

Dat ik dan verliefd word op een door hen gekozen huurder,

Je kunt me dat niet kwalijk nemen.

Je moeder, eh... zullen ze het niet raden?

Oh, mama. Zo'n onschuldige geest.

U hoeft zich daar geen zorgen over te maken. Dat krijgt niets.

Echt. Niets.

Uh-huh.

Ja?

Ik neem contact op met het bord. Is de kamer nog steeds te huur?

We hebben het bord een kwartier geleden opgehangen.

Betekent dat ja?

- Alsjeblieft. - Kortom, lang.

- Mrs Seeband? - Ja?

- Er is een geïnteresseerde partij. - Dat ging snel.

Kort, kort, hoog. Armen omhoog.

Kort, kort, lang. Kort, kort, lang.

Hoofd omhoog. Kort, kort, lang.

Kort, kort, lang. Kort, kort, lang.

Kort, kort, hoog. Armen omhoog.

Barnert, Kurt.

- Wat doe je professioneel? - Ah, ik ben een student.

Voor mode.

Schilderen. Schilderij?

Mevrouw Hellthaler!

Carl, hier is een huurder voor een van de kamers. Kom op.

Kort, kort, lang.

Je hebt gezichtsbehandelingen. Gezichtszenuw verlamming.

Gedeeltelijke verlamming van het gezicht.

De hangende hoek van de mond.

Heb je ooit een ongeluk gehad? Of een ziekte van Lyme?

Breng dit naar kantoor, dan kan mijn man met hem praten.

Mijn man is een gepassioneerde dokter

Omdat je een gratis diagnose krijgt.

Je zou dat onderzocht moeten hebben.

Kurt komt met de beste aanbevelingen.

Hij is een student, niet-roker.

En we zijn het al eens over de huur.

Het is natuurlijk jouw beslissing als hij de kamer krijgt.

- Hij zal Maier zijn. - Ik ben Maier.

Onze gevel begint af te pellen. Misschien kunnen we iets in rekening brengen.

Ik ben niet het soort Maier.

Wat voor soort ben jij?

- Schilder. Socialistisch realisme?

Is er nog iets anders?

Ik hoop het niet.

Je krijgt de kamer toch.

Bedankt, meneer Seeband. Professor Seeband, alsjeblieft.

Mooi pak.

Sch.

- Sch.

Wat ben je aan het doen zo laat?

Ik was nog steeds... buiten.

Alcohol?

Dat kan niet goed zijn voor je werk.

Zorg dat je naar bed gaat.

Ik vind deze Kurt niet leuk.

We moeten zien dat Ellie niet al te vriendelijk tegen hem wordt.

Waarom?

Zodat ze natuurlijk een goede match kan maken.

Net zoals je een goed spel hebt gedaan.

Uit te breiden. Strek meer uit.

Professor Seeband, vanwege gisteren... Natuurlijk ga ik niet naar iemand...

Je hebt een nieuw onderwerp.

Mij.

Voor de directeurengalerij.

Zo in deze stijl.

We beginnen morgen om 16.00 uur in mijn kantoor in de kliniek, toch?

Omdat de mensen van de DDR de eenheid van Duitsland willen,

heeft premier Grotewohl van de regering van Bonn...

De professor komt eraan. Ga zitten.

Gratis, alle Duitse verkiezingen gehouden.

Deze voorstellen zijn gedaan door de westerse mogendheden

en de Adenauer-Regierung

afgewezen in overeenstemming met hun oorlogsbeleid.

In verdere naleving van hun oorlogsbeleid

hebben de regering van Bonn en de westerse bezettingsmachten

- op de demarcatielijn...

introduceerde een strikte grensdienst om zich te onderscheiden van de DDR

en daarmee de deling van Duitsland...

Bedankt, heren. Goede dag.

Afbakening... - Kurt.

Ik dacht: je hebt je ezel neergezet...

hier verder.

Het gebrek aan adequate bescherming van de DDR

wordt uitgebuit door de westerse mogendheden om

in een steeds grotere mate

Spionnen, terroristen en smokkelaars naar ons gebied sturen.

Deze hebben na uitvoering van hun criminele taak

tot nu toe, de mogelijkheid van

om ongehinderd terug te keren over de demarcatielijn naar West-Duitsland.

Daarom voelen we ons gedwongen om actie te ondernemen

de verdediging van de vreedzame belangen van de bevolking

van de Duitse Democratische Republiek.

Deze maatregelen werden toevertrouwd aan het ministerie van Staatsveiligheid.

Dat is hoe ik het me had voorgesteld. Heel goed.

Morgen 16 uur gaan we verder.

Twee sessies zouden voldoende moeten zijn, ja?

Waarom bekijk je deze oude foto's opnieuw?

Waarom heeft zelfs de stomste amateurfoto meer realiteit dan mijn foto?

Papa vindt het leuk. - Ja, dat is het.

Bijna niemand houdt van een foto van zichzelf.

Maar iedereen zou van een schilderij moeten houden.

Omdat de foto waar moet zijn.

Waarom ging je vader naar Chemnitz?

Hij was hier al eerder regisseur.

- Hm? - Hij wil niet dat we erover praten.

Hij behandelde de vrouwen van Göring en Goebbels op dat moment.

Nou, omdat hij de beste gynaecoloog is.

Ze reisden 200 kilometer van Berlijn.

Alsof niemand een uitstrijkje bestuurt.

Je moet je dat voorstellen.

En zij maakten hem vervolgens een erelid van de SS.

Hij kon niet weigeren.

Maar na de oorlog was het moeilijk voor de Russen om

dat hij niets anders te maken had met de nazi's.

Ze kamden alle archieven, maar vonden niets tegen hem.

De professor noemde me vandaag een kunstenaar "Type Willi Sitte".

Dat is goed. Hij is succesvol.

"Type Willi Sitte"?

Ik denk dat ik hier weg moet.

Waar uit?

Dat meen je niet zo serieus.

Alles gaat zo goed voor ons.

Ik kon Mama niet in de steek laten.

Kurt! Je proefschrift overtuigde de delegatie.

Ze hebben ervoor gekozen om een muurfresco te schilderen voor het nieuwe geschiedenismuseum.

Thema: Eenheid van de arbeidersklasse.

Menig hoogleraar zou de volgorde goed hebben gevonden.

- Muurschildering? - Ja.

Ik ben geen muurschilder.

Kurt, we weten allebei dat je dat kunt doen.

Nee, het spijt me, dat is niet voor mij.

Dit is pure decoratie.

Je zou in één keer moeten werken. Zelfs geld.

Dat ben ik niet.

Ik, ik, ik.

Nee, niet bewegen. Alstublieft.

Dus ik kan me voorstellen dat we een lichaam zijn.

Ik ben zwanger.

Dan ben je nu allemaal van mij.

Alles voor mij, bedoel ik.

We moeten het ze vertellen, Ellie.

Breek de schok in kleine beats.

Ik denk dat je moeder al iets vermoedt.

Het is niet de moeder die me zorgen baart.

Papa zal uit elke wolk vallen.

Ik zal altijd voor hem twaalf jaar oud zijn.

Ik denk dat Ellie zwanger is.

Wat?

Je handtemperatuur is wekenlang iets verhoogd,

maar geen verkoudheidsverschijnselen.

Ze was gisteren twee keer uit tijdens het avondeten,

raakte haar havermout niet aan bij het ontbijt

en vastgehouden aan de achterkant van de stoel toen ze opstond.

Derde maand, zou ik zeggen.

Misschien zelfs vierde.

Oh God, ze is zelf nog steeds een kind.

Haar leeftijd is niet het probleem, maar de man.

Maar wie?

Leptosome, melancholisch.

Zoon van een man die zichzelf doodt omdat hij een paar trappen moet schoonmaken.

Mijn vader zou zoiets als "Hegeabschuss" hebben genoemd.

Dit is niet het genetische materiaal dat ik onze nakomelingen wens.

We moeten het stoppen.

En hoe?

Na 30 jaar in de gynaecologie weet ik:

Een abortus zou een einde kunnen maken aan bijna elk geflirt.

Nee, ik ken hem ook niet. Wat is het verschil?

De psychoticus denkt dat twee plus twee vijf zijn.

Terwijl de neuroticus al weet dat er vier zijn,

het maakt hem gewoon zorgen.

Er is iets dat we je willen vertellen.

Over je academie? Daar ben ik altijd heel geïnteresseerd in.

Nee. Hoewel... ook over de academie.

Kurt kreeg de opdracht voor de muurschildering in het Historisch Museum.

Dus muren.

Het is een fresco op eenheid in de arbeidersklasse.

Ja, en a propos eenheid...

Wat is er, kind?

Ik hoop, niets onaangenaam.

Red mijn zenuwen.

We...

Wij zijn... samen.

Werk je ook aan het fresco?

Wij zijn een stel. Al een tijdje.

Een paar studenten?

Een liefhebbend stel.

- En er is iets anders... Dat is groot nieuws.

Ja, maar er is nog een ding dat we...

Mijn God, ik moet dat eerst verteren.

Dit is echt heel plotseling.

Alstublieft. Brengt u water naar de professor?

Bedankt. Dank je wel.

Weet je hoe ik het kon vinden?

Ik ben blij dat je het ons hebt verteld.

En je zei het al vroeg.

Omdat er iets is met Ellie, wat je moet weten.

We wilden Ellie niet onnodig zorgen maken

Dat is waarom we het nooit echt hebben uitgelegd, maar...

Als een baby had Ellie een ernstige ontsteking in het bekkengebied,

littekenweefsel in de eileiders

en leidde zo tot aanzienlijke schade aan de Cilia.

Cilia?

De trilharen van de eileiders,

vervoer het bevruchte ei naar de baarmoeder.

We zijn momenteel op zoek naar een kans

om dit chirurgisch te verhelpen.

Maar als je...

zou zwanger worden voordat...

zou de kans op extra-uteriene zwangerschap zijn,

een buitenbaarmoederlijke zwangerschap,

een ei! nogal zwanger, heel hoog.

Dit kan op zijn beurt leiden tot ernstige interne bloedingen.

Dus ik moet je waarschuwen.

Om andere redenen dan waarschuwen vaders van dochters meestal een jongeman,

niet intiem met haar worden totdat we dat konden oplossen.

Een zwangerschap op dit moment

kan levensbedreigend zijn voor Ellie.

Je begreep mij? Levensbedreigend.

En als ze al zwanger was?

Dan zou ik het meteen moeten onderzoeken.

Ik moet onmiddellijk handelen.

De zwangerschap is geavanceerder dan gevreesd.

Het is al de derde maand.

Een abortus?

Als ik de foetus niet onmiddellijk verwijder, zal ze de zwangerschap niet overleven.

Hier?

We hebben een reputatie hoog te houden.

Is het echt de enige manier? Echt waar?

Twijfelt u aan mijn expertise?

Zou ik zoiets verwachten, en mijn dochter,

als het niet hoeft te zijn?

Hij had een SS-uniform op maat gemaakt.

Hij oefende uren met poseren. Voor de spiegel.

Totdat hij wist hoe hij er goed uitzag.

Het kon hem niet schelen dat ik hem zag.

Ik was klein.

Op de pet zat een schedel.

Gemaakt van zilver.

Een schedel.

Een dokter moet alsnog genezen.

Hij moet slim zijn.

Zal ik altijd aan de genade van hem zijn?

Een begaafd arts, een humanist,

een co-ontwerper van onze socialistische republiek,

kortom een ​​rolmodel voor alle leden van zijn gilde,

Dat is waarom, op deze 11 december, de dag van de gezondheidsdienst van de DDR,

met de Robert Koch-medaille en de titel "Verdienter Arzt des Volkes"

kan onderscheiden.

Dank u, kameraad minister, voor de vriendelijke woorden,

die ik niet verdien.

Als arts en lid van de samenleving doe ik alleen mijn plicht.

Ik ben een wiel in de grote overdracht van de socialistische wereldbeweging.

Net als de schilder van dit te flatterende portret van mij

alleen een klein wiel is,

niet in stijl te onderscheiden van de andere schilders hier.

Zoals alle kleine wielen van een groot apparaat,

met de hulp van de Sovjet-Unie op weg naar een groot, gemeenschappelijk doel.

Communisme.

Dank je wel.

Wat wilde hij?

Ik moet morgen naar het hoofdkwartier van de KGB komen.

Hij zei niet meer.

Het plan is niet gelukt. Ze zijn dichterbij dan voorheen.

Geduld, Martha.

Gewoon geduld.

Generaal Murayov, professor Seeband.

Je kunt gaan.

Carl.

Carl.

Wacht, ik moet je iets laten zien.

Kom, ga zitten.

Carl, ik word overgeplaatst.

Terug naar Moskou. Ik kan je niet meer beschermen.

Alle anderen worden gepakt.

De zoektocht naar Burghard Kroll en de...

"medische coördinator van de regio Dresden bij de implementatie van euthanasie"

staat nog steeds open op het papier.

Ik kan niet garanderen

dat mijn opvolger niet komt met nieuwe peilingen

begint door artsen en verpleegkundigen.

Je moet ook de DDR verlaten en nooit meer terug komen.

Maak een exitverzoek voor u en uw vrouw.

Hij zal worden goedgekeurd.

De waarheid die ze niet zullen vermoeden in het Westen.

We hopen het niet.

Carl.

Kun je me niet iets vertellen over Kroll?

Waar is hij?

Wie was er nog meer bij uw vergaderingen?

Je zou me veel helpen.

Ik heb deze man nooit ontmoet.

Ik weet niets over hem.

We zullen elkaar niet meer ontmoeten, mijn vriend.

Ik hoop dat mijn schuld ervoor wordt betaald.

Je kunt gaan.

Beste Ellie, beste Kurt.

Dus je bent nu twee uur mijn schoonzoon.

Ik laat mijn dochter onder jouw hoede,

wanneer we aan het einde van de maand de DDR verlaten.

Ik wil je maar één ding geven voor je leven onderweg.

Het is niet genoeg om goed te zijn.

Ik heb het ervaren als mannen die alleen goed waren,

overgegaan, onteigend, zelfs geëlimineerd.

Als je veiligheid in je leven wilt hebben,

wat je ook doet,

je moet de beste zijn.

Niet een van de beste.

De beste.

Op de echtgenoten.

- Proost - Proost.

Proost..

"En zo ben ik nu in Oldenburg,

in de Sanderbusch-kliniek, met het vooruitzicht

Na Erkner's pensionering in twee jaar om het voortouw te nemen.

Pas goed op jezelf, je vader. '

Hij viel weer op zijn benen, zo lijkt het.

Daar hebben ze meer voor geslagen. Gewoon altijd erop, altijd erop.

Hoeveel zou u mij betalen voor de Wartburg?

Ben je nog steeds in troost?

Weet je hoe lang een normaal sterveling op zo'n auto wacht?

Ik geniet er niet meer van.

300 punten?

Kurt, in het Westen schilderen ze niet meer.

Ondertussen wordt schilderen als een bourgeois beschouwd.

Bourgeois is goed voor ze, dacht ik.

Oh, ik weet wat.

Natuurlijk willen we allemaal van je af komen, maar...

Je hebt hier een leven.

Je hebt geld. Je wordt gewoon beroemd.

Ik bedoel, ik kan meisjes naar bed brengen omdat ik je assistent ben.

Je kunt ermee omgaan als geen ander.

Je wordt volgend jaar 30. Het is niet meer zo jong.

Jij bent...

Waarom?

- Omdat het niet om dit alles gaat. Wat is het dan?

Naar de waarheid.

En wie zegt wat waar is?

Ik, ik, ik.

- 260? - Oké.

- Heb je canvasdoeken nodig? - Heb je er een?

Zoveel als foto's. In de studio.

Wat?

Schilder ze, alsjeblieft. All. Ik wil haar niet meer zien.

Geloof me, alles is niet goed, wat ik daar heb geschilderd.

- Realisme. - Bezoek vanuit de Normannenstraße.

En de muurschilderingen? Je kunt ze niet vernietigen.

Te portretteren als een niet te stoppen locomotief.

Kameraden Schreiber en Komarek...

Anderen zullen dat voor mij doen.

Wij waren er vanaf het begin. We zien een vreemd onberispelijk sentiment.

Stop! Blijf stilstaan!

- Wat heb je in de koffer? Dingen die bij mijn zwager horen.

De trein rijdt in de richting van Zoologischer Garten.

Blijf alsjeblieft achter.

Ze maken het bijna te gemakkelijk. Niet lang.

Volgende stop: Zoologischer Garten.

- Je naam? - Barnert, Kurt.

Vul dat alstublieft in.

Je bedden zijn er. Ik kom naar je toe.

Mevrouw Müller? Mevrouw Müller!

Bedankt. Goede dag.

- Alsjeblieft. - Bedankt.

- Alsjeblieft. Dank je wel.

Geachte professor.

Als je deze regels leest, ben ik in het Westen.

Ik kon niet eerst met je praten,

anders zou je gestraft zijn.

Ze waren altijd heel goed voor me.

Daarom zou je me zelfs kunnen geloven

dat ik die beslissing niet licht heb genomen.

Hmm?

Hallo, ik ben de Kurt.

- Moet ik later terugkomen? Nee, kom binnen.

Klaus, toch?

Anders geef je je vader het verjaardagsgeschenk voor de moeder.

- Hoe oud ben je alweer? - 29.

- Ik zal 30. Je ziet er jonger uit.

Hm, München is een goed idee. Daar hebben mensen geld.

Ze hebben voortdurend portretten en landschappen nodig.

Ook in Hamburg. Dat is... goed.

Wat ik zou adviseren is Dusseldorf.

Dusseldorf? Uh-huh.

Alleen moderne kunst. Je weet wel, avant-garde.

Als je niet op de academie was, heb je daar hoe dan ook geen kans.

Dit is een beetje zoals een maffia. München is goed.

Hamburg is goed.

En Berlijn is zo'n middenklasse.

Nou, je ziet jezelf.

Klaus, rustig.

"Salon des refusés".

- Hallo. Ik ben Kurt. Barnert. - Mm.

Ik had gebeld. Vanwege een leiderschap.

- Ik heb daar nooit mee afgerekend. - Breng je hem terug?

Dat is geen galerij.

Hij blies zijn neus bloedig in de lezing.

Hij toonde de Hitlergroet en zei toen dat dat provocatie zou zijn.

Smaakloos.

- 9000 punten betaald voor sommige aarde. Nee!

Je bent jonger dan 26, toch?

Goed, en wat wil je doen?

Actie? Installatie? Sculpture?

- Eigenlijk schilderen. - Schilderen?

Geen aanstoot, ik kom ook uit het oosten. Mecklenburg.

- Harry, Harry Preusser. - Kurt.

Dus niemand schildert echt meer.

Mensen willen iets nieuws. Een idee.

- een idee? - Ja, maar dat niet.

Wat is er nieuw? Of op zijn minst opnieuw verpakt.

Zoals Yves Klein, die zegt: "Ik claim ultramarijn voor mezelf.

Ik patenteer het zelfs.

Dat is Yves-Klein-Blau nu. Alleen daarin uit ik mezelf.

Ik schilder de blote borsten van een mooie vrouw ermee.

En ze smeert haar op de borsten van een andere mooie vrouw.

Ik schilder sponzen ermee en plak ze op schermen."

Helpt niet als iemand het idee eerder had.

Lucio Fontana heeft al zes jaar canvasdoeken gesneden.

Maar Katrin heeft mooie stevige borsten en daarom laten we haar achter.

Laten we onze aandacht wegleiden van de voor de hand liggende,

naar de versleten.

Laten we de achtergrond achterlaten.

Dit is Adrian Schimmel.

De naam zegt het al.

Zijn naam is eigenlijk Adrian Finck, zoon van het bestuur van Mannesmann.

Een cent. En hij kan praten, dat is ook duidelijk.

Maar als het behangidee voldoende is?

Met andere woorden, wat zegt de hele compositie over jou?

Ja, ik denk dat dat mooi is.

Nou, natuurlijk is dat hoe moet ik het zeggen... behang!

Sorry. - Ja.

Ja.

Maar je ziet het: alleen schijnbaar.

Dat is waar wij naar op zoek zijn.

Kijk: de leegte, uitgedrukt door de blanke,

die ik tussen de sjablonen leg.

De banaliteit waardoor terugkerende patronen worden belichaamd.

En de zinloze helderheid van de neonkleuren.

Dat is wat je hier bracht.

Ze hebben een diep artistiek gevoel.

Anders was je hier niet geland. Je vrienden zien een mooie achtergrond.

Je ziet het vliegtuig erachter.

Mooi.

En...

kan je zoiets kopen?

Dat kan. Dat is het mooie van kunst.

De duivel schijt altijd van de... Nou, weet je.

Maar geen kunstenaar zou zo over zijn werk moeten praten.

Hij wil zijn succesvolle familie bewijzen

dat hij zonder hen kan slagen.

Alleen steenkool telt voor hen.

Ik wil bewijzen aan mijn niet succesvolle familie

dat ik nog steeds succesvol kan zijn

Alleen steenkool telt. Alles rotzooi met de families.

Je kunt maximaal 26 zijn, als je het idee hebt, anders is het niets.

Waarom? Monument na.

Picasso was 26 in de "Demoiselles d'Avignon".

Duchamp was 25 toen hij "Act, een trap aflopend" schilderde.

En Michelangelo was 24 bij de Pieta.

Tot ziens. Tot ziens.

- Hoe noem je dat? - "Potato pendulum".

- Geen punten meer? - Op dit moment ben ik geïnteresseerd in aardappelen.

Dit is Kurt, komt ook uit het oosten. Ik zal hier studeren.

Ah, dan moest je zeker luisteren naar Harry's speech over het idee.

Geloof je het niet?

Ik ben meer geïnteresseerd...

voor aardappelen.

Kom op, voordat je gecorrumpeerd raakt.

Arendt lvo. Niemand weet wat hij wil.

Hij heeft alles al eerder

in dergelijke grote, zelfde gekleurde punten opgelost op platen.

Het zou een echt idee kunnen zijn. En nu dat.

En in twee maanden doet hij iets heel anders.

Onze professor.

Antonius van Verten, je hebt waarschijnlijk gehoord van hem in Saksen.

Een origineel.

Hij geeft de voorkeur aan 'mythe'.

Hij draagt ​​altijd deze hoed.

Zodra een scherpe student hem verleidde

gewoon om hem zonder hoed te zien.

Hij heeft het ook in bed bewaard.

Hij werkt alleen met vilt en vet. En waarom?

Dat blijft zijn mysterieuze geheim.

We moeten naar al zijn lezingen gaan, maar hij kijkt nooit naar ons.

Hij zegt dat je alleen kunt weten of je het goed doet.

Ik denk dat het ons gewoon niets kan schelen.

Nou, hij ook wij.

Of je nu wordt toegelaten, je krijgt een studio...

Alle beslissingen van deze spinner.

Nou, kom op. Het is niet zo interessant.

U hebt geen portfolio ingediend.

Ik kon niets meenemen.

En wat heb je tot nu toe gedaan?

Geschilderd.

- In de DDR? - Ja.

Socialistisch realisme.

Nu hebben ze daadwerkelijk een muur gebouwd.

Vond je dat aanstaande?

"Niemand heeft de intentie" betekent meestal dat precies het tegenovergestelde waar is.

Maar op de een of andere manier is dat weer kunst, deze muur.

Een landschapskunstwerk.

Het vakmanschap is oninteressant.

Honderdduizenden hebben er moeite mee.

Consistente Duitse gekte.

Wat vind je leuk aan kunst?

Je vindt het niet leuk om over je te praten, huh?

Maar je ogen vertellen me dat je meer dan ons allemaal hebt gezien.

De enige twee voorwaarden voor jou als voor alle anderen zijn,

ten eerste dat je naar de lezingen komt

en ten tweede nooit eist

dat ik naar iets kijk dat je aan het doen bent

Afgesproken?

Of het goed voor je is of niet, dat weet je alleen maar.

Hm.

Eén stap vooruit, twee stappen terug.

Oh, kom.

Zeg niet dat je hier niets kunt doen wat je wilt.

Ja, als ik maar wist wat het is.

SPD?

CDU?

- Voor wie stem jij? - CDU!

- FDP! - Vredesunie!

Dit zijn criminelen.

- alsof ze beter waren! - SPD!

Stem niet.

Kies nooit opnieuw een feestje.

Kies de kunst.

Het is een of-of.

Alleen in de kunst is vrijheid geen illusie.

Alleen de kunstenaar kan man na deze catastrofe

om het gevoel van hun vrijheid terug te geven.

Iedereen, of hij ter beschikking staat

of boer is,

heeft de kans om een ​​kunstenaar te zijn.

Als hij zijn eigen subjectieve vaardigheden heeft

uitgevouwen zonder specificaties.

Als je niet vrij bent,

helemaal gratis,

het zal niemand zijn.

Door jezelf te bevrijden,

jij maakt de wereld vrij.

Jij bent een priester.

Je bent revolutionairen.

Je bent bevrijders.

Breng je verbrande offers.

Stel, ben je onder de jagers gegaan.

Dat is bijna een idee.

Je leert snel.

Ik ben het kwijt.

Ik was bij de dokter.

Ik zal geen kinderen kunnen krijgen.

En weet je wat hij zei?

Het was de abortus.

Geen schade aan de trilharen.

Het vasthoudapparaat is beschadigd.

Cervical insufficiëntie.

We komen nooit meer dan de derde maand.

Omdat...

Omdat hij haar zo puur wilde houden...

hij vernietigde zijn eigen bloedlijn.

We zullen geen kinderen krijgen, Kurt.

Jouw foto's.

Uw foto's zullen onze kinderen zijn, ja?

Oké.

Ja...

De vorige keer hadden we het over de extensie...

Uh...

Nee. Nee, nee.

Uh...

Ben je allemaal druk bezig met Lehmbruck?

Dat zie je beter met de Episcoop.

Ja, Lehmbruck.

Hij zegt:

"Elk kunstwerk moet iets hebben van de eerste dagen van de mensheid."

So...

alsof het net goddelijk was.

Alsof het nu kruipt...

uit de oorspronkelijke massa, uit de rib.

Nee.

Nee, nee, anders, eh...

Heeft iemand van jullie deze week inzicht gehad?

Een inzicht...

hij wil met ons delen?

Lotnummers.

Nee, echt. De lotnummers.

Als ik je nu zes willekeurige getallen geef...

5, 7, 23, 29, 44, 11...

dan is dat stom.

Maar toen ik de winnende nummers van de loterij-trekking las...

Mag ik alsjeblieft?

"2, 17,19,

25, 45, 48 ".

Ja, dan hebben ze op de een of andere manier iets waars, meeslepend,...

ja, bijna mooi.

Ja.

Dat was mijn...

mijn inzicht.

Je kunt naar huis gaan. Ik heb vandaag niets voor je.

Kurt, wil je hier eens komen?

Ja?

Ik wil je kunst zien.

Wanneer?

Wanneer je je goed voelt. Als je gelijk hebt.

Laat het me weten.

Wat overweeg je?

Als hij je werk leuk vindt, krijg je een galerij.

Dan krijgt je vriendin een auto. - Ik ben getrouwd.

Dan krijgen je vrouw en vriendin een auto.

Ik weet gewoon niet of dat goed genoeg is, wat ik daar doe.

Zo is het op de een of andere manier niet.

Dat is allemaal subjectief. Als het niet subjectief was, zou het ambacht zijn.

Het gaat ook om geluk, begrijp je?

En dat hij om je spullen geeft,

Hoe dan ook, jouw geluk is.

Hij wil niet verkeerd zijn.

Hij wil gewoon iets geniaals zien aan je werk.

Sta niet op je eigen manier.

Ze zijn goed, de werken. Echt.

Ze zijn goed.

Tijdens de oorlog was ik radio-operator bij de Luftwaffe.

Ik was een ellendige radio-operator.

En mijn piloot was een waardeloze piloot. Vier weken opleidingstop.

Tijdens onze tweede missie werden we neergeschoten, over de Krim.

De piloot was onmiddellijk dood.

Ik werd door nomadische Tartaren uit het wrak hersteld.

Brandwonden waarvan ik had moeten sterven.

De boeren,

alleen de boeren die ik had moeten bombarderen,

trok me uit het wrak...

en verpleegde me met wat ze hadden.

Ze wreven mijn wonden in met vet...

en wikkelde me in vilten dekens.

Ik bleef een jaar bij hen.

Daarna gaf ik me over aan Amerikaanse gevangenschap.

Als ik mezelf afvraag wat ik echt weet,

wat ik echt voelde in het leven,

wat ik kan zeggen zonder te liegen...

dan is het het vet op mijn huid.

Het huis van vet en gevoeld.

Wanneer anderen me over liefde vertellen,

voor vrouwen, voor hun kinderen,

of seks, dan weet ik wat ze bedoelen...

alleen maar omdat ik voelde en dik aanvoelde op mijn huid.

Ik heb nog nooit iets meegemaakt.

Mijn jeugd was gelukkig en beschermd. Een paar klappen, weinigen.

Mijn leraren hebben mij gemaakt.

Ik wilde een koopman worden, net als mijn vader.

Ik had geen artistiek talent.

En sindsdien heb ik niets meer meegemaakt.

Ik bleef gelukkig.

Ik heb het einde van de oorlog doorgebracht

in een ziekenhuis met vriendelijke verpleegsters.

Zeer vriendelijk.

Daarna vrij snel succes en dit hoogleraarschap hier.

Maar...

het vet en het voelde...

Ik ben daar doorgedrongen,

Ik begreep dat, als...

hoe Descartes begreep dat hij bestaat.

"Ik denk van wel, ik ben"

Hij ondervroeg alles. Alles.

Alles kan illusie, illusie, verbeelding zijn.

Maar toen wist hij dat er iets met deze gedachten aan de gang was.

En dat bijgevolg iets moet bestaan.

En dit is iets, dat hij noemt...

"I".

Maar wie ben jij?

Wat ben jij?

De...

ben jij niet

Hoe was je dag?

Productief.

Villa Cimbrone.

- Ook Villa Cimbrone. - Nee, Villa Rufolo.

Maar ook in Ravello.

Oh, de mooie auto.

- Het hotel. - Le Sirenuse.

Oh God, Pompeii.

Studeer je nog op 30-jarige leeftijd?

Ik zal dat vullen.

Toen ik 30 was, was ik een senior arts in Dresden.

Toen Mozart 30 was...

hij was dood.

Ik haal dat er al uit. Moet ik de rode wijn openen?

Ik begrijp dat je geen ondersteuning wilt.

En dat is lovenswaardig.

Ik zal je een suggestie doen.

Ik ken de directeur van de Gynaecologische Kliniek Düsseldorf.

Ik word altijd uitgenodigd om daar te overleggen.

Ik zal je een parttime baan bij hem bezorgen.

Iets geschikts.

Misschien drie uur vroeg in de ochtend, ja?

Uh-huh.

Dan heb je een leven

en nog steeds genoeg tijd hebben om...

schilderen.

Kan hij ons niet alleen laten?

Gewoon uit ons leven verdwijnen?

Misschien helpt de klus in de kliniek.

Wacht, ik zal je helpen.

Niet één keer in de hele twee maanden bezocht. Onmogelijk.

Kurt Barnert, ik kom op aanbeveling van professor Seeband.

Wit op een witte achtergrond. Is dit de nieuwe kunst?

"Symbool van leegte". Dus je zou het zo kunnen noemen.

Misschien zal het een sensatie zijn.

Kom, ik nodig je uit voor het avondeten. Mijn chauffeur wacht buiten.

Dat moet naar Bonn worden gebracht voor de autoriteit.

Dus ik krijg mijn permanente paspoort.

Hij is klaar om opgehaald te worden. Hier is de volmacht.

Ik dacht dat je in de buurt van Bonn woonde, waarom doe je dat niet voor mij?

Dan kun je extra geld verdienen.

Ik kom volgende week terug om het paspoort op te halen, toch?

Uh-huh.

- Professore, un caffé? - Si, genade.

Burghard Kroll betrapt!

Moordenaar van zieke mensen leefde tien jaar lang ongehinderd in Sleeswijk-Holstein!

Een dubbeltje.

Dank je wel.

Moordenaar.

Dank je wel.

Moordenaar. Tien cent.

- Bedankt, tot ziens. - Ciao.

- Professore, un caffé. - Grace.

Heb je gerookt?

63 is een leeftijd om mee te beginnen.

De gevolgen zullen me niet meer inhalen.

Eet in vrede. Helaas moet ik opschieten.

Doe groeten aan Ellie.

- Buona leuk. - Buona notte, professoren.

Mag ik gaan? - Kun je meenemen?

- Ik heb alleen het sportgedeelte nodig. Dank je wel.

"Wit op wit".

"Symbool van leegte".

Je schoonvader?

Zo'n klootzak.

Weet je, voor de eerste keer wens ik iemand meer succes dan ik.

Je fout is dat je nog steeds vasthoudt aan het canvas en de schildersezel.

Het schilderen is gewoon dood.

Net zoals...

Volksdans of klossen of stomme film.

Ik bedoel prima met je, anders zou ik je zo laten doorgaan.

We kunnen geen dokters meer zijn.

Kurt?

- Hallo. - Hallo.

Wat is het?

Ik weet het ook niet, maar ik denk dat dat het is.

- Foto's worden geschilderd? - Ja.

Sorry.

Ik ben tevreden met de voortgang van de constructie.

Dat horen we graag, professor.

- Je kent mijn zorgen. - Ja.

De vrije deurbreedte van de operatiekamers moet aan beide zijden zijn

worden verlengd met 25 centimeter.

Zodat we comfortabel kunnen passeren met bedden.

Dat klopt, professor. Bedankt voor de suggestie.

Heeft Dr. Weber gebeld?

U begrijpt, geloof ik, waarom ik u vanmorgen niet heb voorgesteld.

Het zou ongepast zijn geweest.

Nou, wat doet kunst? En nog belangrijker, heb je mijn paspoort?

I...

Ik moet gaan... helaas.

Dank je wel.

Pardon.

Heb je al zoiets gezien?

Wat heb je hem verteld? Wat had hij?

Als je wist hoe mooi je eruit ziet.

Ik ben zwanger.

Vierde maand.

Ik was bij de dokter. We zullen ouders zijn.

We zullen ouders zijn.

Het is zondag, er is niemand. Ik beloof het je.

Alsjeblieft, er is niemand daar.

Alsjeblieft, zoals gisteren.

Vertel het me alsjeblieft nog een keer en kom dan naar beneden.

Ik ben zwanger.

Dit zijn geen aardappelen, toch?

Wat denk je als ik je galerijbezitter word?

Adrian Schimmel, de eigenaar van de galerij?

Adrian Finck.

Met dergelijke tentoonstellingen probeer ik een achtergrondverlichting in te stellen.

- Leuk dat je er bent. - Bedankt.

We zouden moeten beginnen.

Zijn er al vragen aan Kurt Barnert?

Misschien zal ik de eerste vraag stellen.

Mr. Barnert,

Veel van je foto's zijn geschilderd naar amateurfoto's of tijdschriften.

De afbeelding "Act op een trap"...

maar dat is een eerbetoon aan Duchamp?

Ja.

Heinz Viersen, West-Duitse krant.

Mr. Barnert,

in haar prachtige schilderij "Moeder en kind", die we hier zien...

Wie is er vertegenwoordigd? Je moeder en jij?

Nee, dat is maar een amateurfoto.

Ik geef niet echt om wie ik schilder.

Maar als je een portret schildert, moet je de persoon kennen.

Het is zelfs beter als ik haar niet ken.

Dan kan ik beter zien wat er echt is.

Daarom ook de foto met de pasfoto's van de machine?

Een foto zonder auteur?

Ja.

Met de Wehrmacht-officier

Verklaar je iets over de Wehrmacht?

Nee, ik doe geen uitspraken. Ik doe,...

Afbeeldingen.

Dus, foto's. Foto's met andere middelen.

Hermann Schreiber, SDR.

Ze nemen ook de exacte samenstelling van de amateurfoto over.

Er is veel willekeur.

Nee, niet toevallig...

Echt waar, echt waar.

Alleen de realiteit heeft gelijk. Elke realiteit is consistent.

Alles dat waar is, is mooi.

Wat bedoel je?

Hm...

Als ik nu zes nummers noem,

dan is dat dom, zinloos.

Als de zes nummers maar

de winnende nummers zijn de loterij-trekking, dan heb je de zin,

een samenhang, een waarde, ja, bijna een schoonheid.

Dat is hetzelfde met de foto's.

Ik wil de waarheid.

Kijk.

Ja, meneer Meybert?

Urs Meybert, kunstkroniek.

Wat zou er nu voor je moeten komen? Nog steeds wazig geschilderde foto's?

Nee, daar heb ik nu genoeg van.

Ik ben momenteel geïnteresseerd in kleurkaarten.

Kleur platen?

Ja.

We komen in de problemen.

We komen in de problemen.

Willekeurig geselecteerde tijdschriftenafbeeldingen, pasfoto's van de machine,

snapshots van familiealbums.

Alles was onscherp.

Met dergelijke afbeeldingen,

die om een ​​onverklaarbare reden een echte macht hebben,

Kurt Barnert lijkt

om de leidende kunstenaar van zijn generatie te worden.

En dat met de dood genoemde schilderij.

Maar...

hoeveel heeft hij in zijn generatie niets te zeggen, niets te zeggen.

Hij breekt met elke traditie,

neemt afscheid van de biografische benadering in de kunst

en creëert zo voor de eerste keer in de kunstgeschiedenis

een werk zonder een auteur.

Was dat goed? Dat was geweldig.

Natuurlijk, ik kan je niet rijden?

Ik vind het leuk om een ​​beetje te wandelen.

Je was goed vandaag.

Dat was goed.

Dat komt goed.

Op drie.

Een.

Twee.

Drie.