Original subtitles

Ciężkie czasy nastały dla buntowników.

Minęło kilka miesięcy od wyjazdu Viriato i Paulo do Rzymu.

Oddziały wyzwoleńcze dowodzone przez Dario ufortyfikowały się w Kaur

i nadal zawierał armię Rzymu.

Ale nawet gdyby pokój miał nadejść

w szeregach Hiszpanów zaczęły pojawiać się problemy.

Niektórzy ludzie decydują się wziąć sprawiedliwość w swoje ręce

i zaczął karać wszystkich, którzy odważyli się handlować z rzymskimi najeźdźcami.

Potyczki między hiszpańskimi wioskami były coraz częstsze.

W tym czasie generał Mark w obozie spodziewał się posiłków z Rzymu,

kontynuować wojnę.

Zbliżała się decydująca bitwa.

Najpierw pasterz stał się wojownikiem...

Teraz nadszedł czas, aby został królem.

Hiszpańska legenda

Odcinek 10: Return (przetłumaczone przez Rojo Panda)

Cicho, porozmawiam z nimi.

Dokąd się wybieracie, dobrzy ludzie?

- Zamierzamy... - Nie ty.

- Ty. - Dziewczyna prawie się nie odzywa.

Hiszpanka, jeszcze jedno słowo i cię zabiję.

Gdzie idziesz?

Gdzie idziesz?

Poszukaj mojego wuja Paulo.

Posłuchaj, szybko się nauczyła.

Gdzie tego szukasz? Spójrz na mnie, mówię do ciebie.

W Kaur.

W Kaur.

Udajesz się więc do wioski buntowników.

Proszę, pozwól im odejść. Zostanę, ale pozwolę im odejść.

Dlaczego cię potrzebujemy?

Wolelibyśmy twoją żonę i córkę.

Jestem pewien, że będziemy się z nimi świetnie bawić.

Najpierw musisz mnie zabić.

Dokładnie?

Okej, jestem dzisiaj hojny. I spełnię Twoje życzenie.

Minęły miesiące, odkąd pokonaliśmy rzymską armię

dla nich była to większa strata niż kilka nalotów i starć z patrolami.

Teraz musimy zjednoczyć się jeszcze bardziej.

Jest nas więcej i jesteśmy lepiej zorganizowani

niż gdy walczyli pod Viriath.

Wiesz, że nie możemy zostać pokonani na naszej ziemi.

Dlatego teraz ważne jest, aby pokazać im, że nie jesteśmy tacy jak oni,

że wydajemy sprawiedliwe osądy, nie osądzamy bez dowodów.

Czy to jest sprawiedliwe? Brak dowodów?

Jaki inny dowód chcesz? Skarby znalezione w jego chacie

należał do lidera Obrigi.

Ci, którzy handlują z Rzymem, są naszymi wrogami!

I nie zasługuj na żadną inną karę niż śmierć!

Czy wyznajesz, że zaatakowałeś i zabiłeś naszych braci z Obrigi?

Tak, i zrobię to ponownie.

Dosio z Sonoba,

kto był z tobą podczas ataku? Wiemy, że nie byłeś sam.

Jeśli wskażesz na tych Hiszpanów, którzy zaatakowali z tobą naszych braci,

weźmiemy to pod uwagę przy wydawaniu orzeczeń.

Oczywiste jest, że ci ludzie się boją.

Bodo, co możesz powiedzieć na swoją obronę?

Nie mamy nic więcej do powiedzenia.

Cóż... Dario?

Za morderstwo i rabunek jesteś skazany na śmierć.

Wyrok zostanie wykonany o świcie.

Pospiesz się, chodźmy! Ktoś jedzie leśną drogą!

- Czy to Nereya? - Nie.

Została zabrana do Rzymu, po co ją sprowadzać z powrotem?

Albo jestem szalony, albo narzeczona Paulo.

To prawdopodobnie pułapka.

Nasi ludzie obserwują wąwóz.

Gdyby zobaczyli rzymskich żołnierzy, ostrzegliby nas.

Stoisko!

Puść niewolnika.

- Kto zamawia? - Dario z Kaura.

- Dlaczego powinniśmy słuchać Hiszpana? - Bo inaczej umrzesz.

- Paulo! - Co jest takie kwaśne, wielkoludzie?

- A Althea? - Lepiej o niej nie myśleć.

- Dlaczego? - Uwierz mi. I przekaż to innym.

Zorganizujmy dziś przyjęcie - Viriath wrócił.

- Tato! - Tirso, synu!

A jak stamtąd uciekłeś?

Jak konie ukąszone w plecy.

Skąd masz mundur legionistów?

Skradziony i tak przeszedł przez punkty kontrolne

Rzymianie, są w całej Hiszpanii.

W całej Hiszpanii, ale nie tutaj.

A Rzym - mówią o tym prawdę? Że jest 5 razy większy od Hiszpanii?

Nawet więcej. Powiedzmy im, kochanie.

Nie można tego sobie wyobrazić, jeśli nie widać tego na własne oczy.

Widzisz, mówiłem ci, że nadchodzi.

Hector nie zostawiłby nas tak.

Ale jest za późno.

- Cicho, strażnik przy drzwiach. - Czym jesteś? - Nie jest to najlepszy czas na żarty.

Masz rację. Czas nie rozmawiać, ale działać.

Czego odemnie chcesz? Nic nie mogę zrobić, rada skazała cię na śmierć.

Musiałeś zaprzeczyć wszystkiemu, wtedy Dario by cię nie pozwał.

Powiedziałeś, że atak na wioskę był słuszny.

Tak, zrobił. Ale lepiej, jeśli zostanie między nami.

Ostrzegam - zostaw nas, a my powiemy radzie wszystko.

- Że byłeś odpowiedzialny za atak. - Kto powiedział, że cię zostawiam?

- Potrzebujemy trochę więcej czasu. - Jedyne, czego nie mamy, to czas!

Ćśśś!

Co Ty tutaj robisz?

Dario wysłał, aby dowiedzieć się, czy nagle zdecydowali się poddać

ich wspólnicy. Ale wydaje się, że nie powiedzą nic nowego.

Wolą śmierć.

- Czy wszystko w porządku? - Tak, cieszę się z wakacji.

Myślałem, że nie wrócisz.

Kupiec z Ghadir powiedział, że zostałeś złapany.

„Wygląda na to, że się mylił. - Tak, dzięki bogom.

Wierz mi, bogowie nie mają z tym nic wspólnego.

- Wujku Viriath! - Tirso!

Kuzynka Althea, poszła z tobą?

- Althea została w Rzymie. - Dlaczego?

Posłuchaj, synu, zostaw nas w spokoju.

- Tato... - Tirso, chcesz mieć uszy?

Jeśli chcesz porozmawiać, wiesz, gdzie mnie znaleźć.

Co jest z Eleną?

Wyszła wkrótce po tobie.

Musisz ją zrozumieć. Nie miała tu nic do roboty bez ciebie.

- Wyszła z ojcem? - Nie.

Teodoro mieszka w górach. Mówią, że jest kompletnie szalony.

Widzisz, świetne miejsce dla naszych dzieci.

Gdyby tylko były świniami.

Czy podczas pobytu u Rzymian stałeś się taki kapryśny?

Paulo, odpuść, mam tak dużo do zrobienia.

Zgadzam się z tym.

Paulo!

Myślałem, że przynajmniej w Kaur się ciebie pozbędziemy.

- Możemy porozmawiać? - Oczywiście, Viriath, wejdź.

Tylko z Paulo i Sandro. To męska, wojskowa rozmowa.

Kim jesteś, żeby zdecydować, że nie mogę walczyć z Rzymem?

To nie potrwa długo.

Czy na pewno przyjdą tu rzymscy żołnierze?

Tak, Sandro, prawie nas złapali.

- Paulo też ich widział. - Są setki, tysiące.

Zima wkrótce się skończy i nawy boczne się otworzą.

Gdy posiłki dotrą do obozu, zaatakują nas.

I co proponujesz?

Zaatakuj obóz, zanim otrzymają posiłki.

- Po co? - Jak to dlaczego?

Zabić Marka. Pomścić wszystko, co zrobiłeś naszemu ludowi.

Mamy taką możliwość, gdy są słabi, bo będzie za późno.

Wiesz, Viriath, zawsze możesz na mnie liczyć.

Ale żeby wesprzeć mieszkańców Kaur

będziesz potrzebować zgody rady. To jest prawo.

Kiedy wyszedłem, pokonaliśmy Rzym.

Kiedy byłem daleko stąd, Kaur stał się silnym i bezpiecznym miejscem.

Ale to nie wystarczy. Musisz chronić się przed wrogiem.

Nadszedł czas, aby wypędzić ich z naszej ziemi.

Czas zaatakować rzymski obóz i zabić tego, kto go prowadzi,

pies, który okradł nas z Cesaro.

Viriath, my również przeszliśmy przez to cierpienie.

W tej masakrze straciliśmy braci, ojców, przywódców...

- Nie możemy już tracić ludzi. - Nie chcesz pomścić swojego ojca?

Chcę chronić moją wioskę.

Teraz jesteśmy silni, teraz Rzymianie nas nie dotykają.

Teraz Rzym nas nie dotyka, bo mają niewielu żołnierzy.

Ale są w drodze. Setki, tysiące żołnierzy!

Mark przy pierwszej okazji zniszczy wszystko na swojej drodze.

- Kobiety, dzieci - wszyscy! - Nie było cię na długi czas, Viriath.

Rozumiemy, że widziałeś wiele bólu. Ale rada nie pochwala ataków.

- Wtedy już nie wchodzę. - Viriath... - Nie, Dario!

Nie przyszedłem świętować

Caura to mój dom i nie chcę, aby Rzym go zniszczył.

Walczyłem o to i będę dalej walczył.

Chociaż jeden.

Wielki Viriath ucieka przed kłopotami?

- Co chcesz? - Wyjaśnienia.

Żeby zrozumieć, co się dzieje w twojej głowie.

Zrozum, dlaczego sam wróciłeś z Rzymu. Bez córki.

Nie ma tu nic do zrozumienia.

Mojej córki nie ma. Widzisz, Sandro, nie!

Ponieważ była z Rzymianami, nie żyje.

Czy to chciałeś usłyszeć?

- Nie... - Ale nie mam innej odpowiedzi.

Chcę tylko zakończyć Rzymian, zanim będzie za późno.

Ale sami sobie z tym poradzimy, nie potrzebujemy cię.

- Naprawdę, Paulo? - Myślę, że ma rację.

Co się stało w Rzymie?

Paulo!

Nie wiem. Kiedy ratowałem Nereyę, szukał swojej córki.

Umówiliśmy się na spotkanie w górach, ale on przyjechał sam.

Nic nam nie powiedział, ale każdej nocy miał koszmary.

Gdzie idziesz?

Musisz poruszać się po obozie.

Chcesz powiedzieć, że twoi żołnierze są ważniejsi niż twoja żona?

- Nie jesteś moją żoną, Claudia. - Bo to nie jest na papierze?

- Ponieważ jesteś żonaty. - Jestem wdową, Mark.

Jeśli chcesz zepsuć mi poranek, przegrywasz.

- Generale? - Co?

Grupa żołnierzy z Rzymu chce wejść do obozu.

Z Rzymu?

Trybun musiał sprowadzić posiłki.

Wreszcie skończymy z tymi Hiszpanami.

- Gdzie są posiłki? - Nie może być.

Znasz go?

To jest Fabius.

Syn Galby.

Fabio, kochanie! Witamy.

- Mama. - Nie nazywaj mnie tak.

Wiesz, że mi się to nie podoba. Od razu czuję się starszy.

Napisałem wiele listów, ale nie otrzymałem odpowiedzi.

Nikt nie mógł mi powiedzieć o śmierci mojego ojca.

Postanowiłem więc sam przyjechać do Hiszpanii.

- Jak tam trybun? - Jako generał.

Nie było to trudne, nikt nie chce tu przyjeżdżać.

Dopóki Senat nie wysłał nowego pretora,

cały obóz jest pod moją komendą.

Oczywiste jest, że potrzebujesz kogoś, kto może to zarządzać.

Potrzebujemy żołnierzy, aby pokonać tych Hiszpanów.

Żołnierze są w drodze, generale.

Przyniosła mi zemsta za mojego ojca.

Jak to się stało?

Praetor Galba został zamordowany przez hiszpańskiego przywódcę rebeliantów Viriata.

To jest okropne. Podstępnie wbił w niego swój miecz...

w plecy.

Próbowałem pomóc, ale...

Twój biedny ojciec miał tylko czas powiedzieć

że bardzo mnie kocha, zanim opuścił ten świat.

Gdzie jest ciało?

Nie znaleźliśmy tego.

Musiałem zostać zbawiony. Hiszpanie go zabrali.

Tylko bogowie wiedzą dlaczego.

- Zakładam, że zniszczyłeś buntowników? - Nam się to nie udało, sir.

Hiszpanie umocnili się w Kaur, po drugiej stronie wąwozu.

Jest ich dużo, kontrolują las, przez który można się tam dostać.

Postanowiliśmy zostać tu do zimy i czekać na posiłki.

Czy to twoja wymówka, generale?

- To nie jest... - Cicho.

Pod nieobecność pretora przejmuję najwyższą władzę w obozie.

- Zawiadom funkcjonariuszy. - Tak jest.

- Przepraszam mamo. - Nie martw się.

Wszystko w porządku. Oczywiście na tyle, na ile to możliwe.

Tak, oczywiście, rozumiem.

Na szczęście dla ciebie jestem jedynym spadkobiercą mojego ojca.

Wiedziałeś, że zanim umarł, napisał nowy testament?

Ależ oczywiście!

Ale teraz pieniądze są ostatnią rzeczą, o którą trzeba się martwić.

Jasny.

Nie martw się. Nie pozwolę ci niczego potrzebować.

Dziękuję, Fabiuszu.

Teraz, jeśli chcesz, zrobię sobie przerwę od drogi

Zanim zacznę, mamo.

- Co będziemy robić, pani? - Zabijmy go.

Pomóżmy mu znaleźć jego ojca w piekle.

Tak, gospodyni.

Gaia...

Po kąpieli powiedz strażnikowi, że mogą przyjść w każdej chwili

- moi niewolnicy z resztą bagażu. - Tak, proszę pana.

- Mistrz? - Tak?

- Droga Sabino, wejdź. „Przyniosłem owoce, żebyś mógł się odświeżyć.

Dziękuję Sabina, zawsze byłaś uprzejma. Chodź tu.

„Byłeś ładniejszy, odkąd zobaczyłem cię w Rzymie. - Dziekuję panu.

- Mogę ci ufać? - Oczywiście proszę pana.

Gdybyś wiedział coś ważnego dla mnie

- powiesz mi? - Tak.

I czy nie ma nic, co muszę wiedzieć?

- O czym? - O moim ojcu.

O swojej kochance, o obozie. O wszystkim, co może mnie zainteresować.

Nie, proszę pana, nic nie wiem.

U twojego boku czuję się bliżej mojego ojca.

Czy pamiętasz pierwszy raz, kiedy z tobą spaliśmy?

Tak jest.

- To był mój pierwszy raz. I twój, jeśli nie jestem zdezorientowany. - Tak...

Gaia, niech nikt nam nie przeszkadza.

Tak jest.

Zdejmij ubranie i wejdź.

Tak jest.

- Co się stało? - Wygląda na samobójstwo.

Strażnik znalazł ich, kiedy przyniósł jedzenie.

- A on nic nie widział, nie słyszał? - Mówi, że nie.

To niemożliwe. Gdzie on jest?

Musiał tylko wyjrzeć za drzwi.

„A ja nie mogłem wiedzieć, co się dzieje w środku. - Ale powinien był wiedzieć gdzie

- zabrali sztylet. - Spełnił swój obowiązek.

Ale nie do końca. Sandro, zatrzymaj go.

Pozwól mu wytłumaczyć się przed radą.

Dario, ci ludzie mieli zostać straceni w miejscu publicznym rano.

To rozsądne, że woleliby raczej umrzeć w ten sposób, niż się upokorzyć.

Tak, rozsądnie. Ale zastanów się, co chcieli dać swoim

- wspólnicy przed śmiercią. - O czym mówisz?

Wiem, że ten człowiek chciał dziś porozmawiać z radą.

I prawdopodobnie przed śmiercią.

Myślę, że chciał komuś przekazać.

Myślisz, że zostali zabici?

To tylko twoje przypuszczenie, Dario.

Nie będziemy się wzajemnie podejrzewać.

- To gra w ręce Rzymu. - Jeśli tego nie zrobimy, staniemy się tacy jak oni.

Loubaud, ktoś nie słucha rady. I dowiem się kto.

Loubaud!

Dario jest pewien, że nie byli sami. Wkrótce nas ujawni.

- A co się wtedy stanie? - Ty mi powiedz.

- Znasz go lepiej. - Nie wiem...

Jestem pewien, że jak mnie złapią, to ktoś inny pójdzie na proces.

- A jednocześnie spadną nam głowy. - Co chcesz?

O bogowie... Chcesz go zabić?

Nie możemy zabić Dario, jest on starszym z rady Kaura.

Wolisz sztylet od skrzyni?

Ale nie jestem mordercą, nie wiem nawet, jak trzymać falcatę.

Wiesz, nie jestem w tej części. Dostałem się po pieniądze.

- W końcu musi być inne wyjście. - On nie jest.

Dario zbytnio komplikuje sprawy w radzie.

Zabierzmy go stamtąd. Zaproponujemy Twoją kandydaturę.

Wiesz, że to niemożliwe. Nikt mnie nie wesprze.

Viriath to inna sprawa. On, podobnie jak my, myśli o walce.

Jak się masz. Ja i walka...

Bez Dario w radzie nie tylko nas nie osądzą,

pozyskamy poparcie całej wioski.

Zdobędę moc. A jeśli tak się stanie, otrzymasz pieniądze.

Althea!

Althea!

Althea!

Nie krzycz, Altheo, to tata.

Co oni zrobili, córko?

Nie bój się, wyciągnę cię stąd.

Idź do domu.

Nie!

Althea!

- Tirso... - Przepraszam, wujku.

Chcą cię tam zobaczyć.

- Jeśli przyszedłeś w imieniu rady... - Nie.

Nikogo nie reprezentuję, Viriath. Tylko ty.

- A ty co chcesz? „Abyś poszedł ze mną, musisz coś zobaczyć.

- Kim oni są? „To są ludzie, którzy zgadzają się z tym, co powiedziałeś Radzie.

Dario jest dobrym przywódcą i godną osobą, ale...

po śmierci ojca stał się bardzo ostrożny.

Ludzie Kaury są gotowi do walki.

Chcemy pomóc pokonać Marka

- i wypędź Rzymian z naszej ziemi. - Rada tego zabroniła. - Wiemy.

Ale wiemy też, że nigdy nie przestajesz.

Pod Twoim kierownictwem możemy szybko zebrać wiele osób.

Nie mamy dużo czasu, Loubaud. 2, maksymalnie 3 dni.

Jeśli zaczekamy, możemy podwoić liczbę osób

ale Rzymian będzie 10 razy więcej i nie będziemy w stanie ich pokonać.

Jestem gotowy na śmierć, prawda?

Viriath, wiesz, co mówisz. Ale ty nie myślisz

walka z Rzymem i samobójstwo to co innego?

To samobójstwo!

Samobójstwo, Loubaud! Nie, musisz poszukać innego rozwiązania.

- Co? - Coś jeszcze.

Chcesz więcej osób? Przyniosę je.

Jak wszystko poszło?

- Czy zjadł owoce? - Nie, pani.

- Jego niewolnik je usunął. - Niewolnik?

Nie pozwoliła im ich dotknąć, nie ufa mi.

- Dlaczego? „Nie wiem, pani.

Sabina, zostałaś moim niewolnikiem, bo nie jesteś tak głupia jak inni.

Wydaje się, że jest o mnie zazdrosna, pani.

Och, mówisz poważnie.

Co mężczyźni znajdują w tobie?

Nie wiem, gospodyni.

Może powinienem spróbować.

Nagle ja też ulegnę twojemu zaklęciu.

- Jak sobie życzysz, pani... - A co zrobisz?

Cokolwiek o co prosisz.

To dowodzi, że ci mężczyźni mają zły gust.

Idź stąd!

O co chodzi, Mark? Zły humor?

„Ten człowiek jest silniejszy niż jego ojciec. - WHO?

- WHO? Nie udawaj, Claudia. - Nie martw się.

„Fabius nie jest twoim rywalem. - Nasz związek musi się skończyć.

Co?

To mój szef, Claudia. Syn Pretora.

Nie chcę już ryzykować swojej kariery.

Kiedy przestaniesz wątpić w to, co ci mówię.

- Claudia, mówię poważnie. - Ja również.

Fabio nigdy nie był na polu bitwy.

Po pierwszej bitwie chce wrócić do Rzymu.

Musimy tylko poczekać.

Zapewniam, że odzyskasz obóz.

- A jeśli nie? - Tak. Znam go. To mój pasierb.

Tak, i spadkobierca całego majątku Galby.

- Rozwiążę również to pytanie. - Dobrze.

A kiedy myślisz, lepiej trzymajmy się od siebie z daleka.

Nie waż się odejść, dopóki nie skończę.

Robię to, co uważam za stosowne.

Przepraszam za spóźnienie. Trochę odpocząłem od drogi.

„Mam nadzieję, że nie zwlekałem zbytnio z tobą? - Wcale nie, sir.

- Mamo, co ty tu robisz? - Poszedłem sprawdzić, czy czegoś potrzebujesz.

Ze względu na bogów są do tego niewolnicy. Idź odpocząć.

- Mężczyźni mają problemy militarne. - Proszę mi wybaczyć.

Dlaczego tu jesteś?

Idź do ich namiotu i posłuchaj wszystkiego, co ma do powiedzenia.

Ilu jest tych buntowników?

- Około 100, ale nie jesteśmy pewni. - Nie jesteś pewien?

- Jaka jest odpowiedź, generale? - Co jest, sir.

Nie ma ich w obozie.

Są rozproszone po górach i dlatego są tak niebezpieczne.

Nie sposób ich policzyć.

W porządku. Przygotuj swój patrol.

- Chcę tu iść. - Mistrz!

Myślę, że nie musimy tego robić.

Czy odmawiasz posłuszeństwa?

Wątpię w poprawność zamówienia, sir.

Ponieważ wiem, że podróż tam jest dla ciebie niebezpieczna.

Panie, musimy poczekać na posiłki.

Możesz iść.

- Co się stało? - Nic, sir.

- Mark, co się stało? „Mamy informatora w Kaur.

- Informator? „Opowiada nam o buntownikach.

Teraz wiemy, że teraz nie czas na ataki.

Powiedział, że Viriath,

człowiek, który zabił twojego ojca, wrócił do Kauru.

- To kolejny powód, żeby iść. - Mistrz!

„Z Viriath są jeszcze bardziej niebezpieczne. - Przygotuj się,

wyruszmy jutro.

Tak jest.

Odłóż broń, jeśli nie chcesz zostawić swojej żony wdowy.

Jak to ująć, jeśli mnie przytulisz?

Viriath? Co ty kombinujesz?

- Dla kogo jest ta broń? - Dla nikogo. Nic nie widziałeś, Sandro.

Ale rada postanowiła nie atakować Rzymian. Musimy poczekać.

Potrzebujesz. Ale nie wróciłem, żeby czekać.

- Wielki Viriath będzie walczył sam! - Jeśli tak, to tak.

Ale wydaje mi się, że tyle Fallatów to za dużo na 2 ręce.

Uciec.

Wiem, co myślisz i szanuję to. Masz syna.

Ale straciłem ostatnią nadzieję na odzyskanie córki.

Tirso powiedział, że Lubo cię szuka.

Uważaj na niego, Viriath. Nie ufaj mu.

Dziękuję przyjacielu.

Dlaczego do nas dzwoniłeś?

Pomyślałem, że zdecydowaliśmy się nie działać, dopóki nie rekrutujemy ludzi.

Co to jest?

Powiedziałeś, że Twoi ludzie mają dużo do stracenia.

I nie mają nic tak dobrze jak ja.

Rzym okradł ich z mężów, dzieci...

Każdy z nich stracił tego, którego kochał najbardziej.

Teraz tylko czekają, aż bogowie połączą ich z duszami zmarłych.

I wydaje się, że ten moment nadszedł.

Są gotowi umrzeć, tak jak ja.

Viriath, nie mam nic przeciwko tym kobietom

- ale nie wiedzą, jak walczyć! - Więc ich nauczymy.

Nie wiedziałeś również, jak posiadać falcatę, kiedy ją po raz pierwszy wziąłeś.

„To szaleństwo, Viriath. - Prawdziwe?

Powiedzieli mi to samo, kiedy po tej masakrze poszedłem do lasu.

Ale w końcu udało nam się pokonać Galbę. Czym różni się ten czas?

Niech wszyscy wezmą falcatę. Chodź, mamy dużo do zrobienia.

- Myślałem, że to nie sprawa kobiety. - Miałeś racje.

Nic nie mów Paulo. On nie zrozumie.

Każdej nocy strażnicy otwierają się

brama do wpuszczania kobiet do obozu.

- Prostytutki? - Tak. Przychodzą w nocy i wychodzą o świcie.

Kiedy byłem tam niewolnikiem, nic o tym nie słyszałem.

Nie mogłeś o tym wiedzieć, bo legioniści nie informują oficerów.

A jaki masz plan, Viriath?

Nasze kobiety pójdą pod pozorem prostytutek.

Pójdą do obozu i otworzą nam bramę.

Ale jeśli zrozumieją, zgwałcą ich i zabiją.

- Nie możesz im na to pozwolić. - Ci, którzy chcą, pójdą.

Poprowadzę ich przez obóz. Znam go dobrze.

W porządku. Powiedz innym. Zachowujmy się w ten sposób.

Wchodzisz do namiotów legionistów.

Potwierdź zaufanie i usuń je.

Nie współczuj im, zabijaj ich, aby nie mogli podnieść alarmu.

Następnie podpal namioty.

Kiedy narasta panika, otwórz bramę i wpuść nas.

Reszta to nasza praca.

Paulo?

- Myślałem, że jeszcze cię tam nie było. - Czekałem na ciebie. Cały ten czas.

- Przepraszam, spóźniłem się w drodze. - W drodze skąd?

Poszedłem po jedzenie i wodę.

- A to z twoich zakupów? - Paulo.

Gdzie byłaś, Nereya?

Proszę, nie okłamuj mnie.

Byłem w lesie.

Nauczyła się walczyć z innymi kobietami. Prawdopodobnie zraniony przez falcatę.

Jesteś szalony?

Paulo, Viriath zaatakuje Rzymian. I będę z nim walczył.

- To moja kobieta! - Nie, ona jest wolną kobietą, Paulo.

- I zdecydowała się walczyć tak jak ty. - Nie, chciałem ją uratować.

Mieszkaj z nią, miej dzieci, miej przyszłość.

Myślisz, że Nerea tego nie chce?

Paulo, jak myślisz, jaka jest przyszłość twoich dzieci?

Jak moja Altea.

Nereus wie, co to znaczy być z Rzymianami. Nikt nie wie lepiej niż ona, dlaczego trzeba walczyć.

- I ja? - Ty też wiesz, nawet jeśli oszukujesz siebie.

- Rada nam tego zabrania. - Rada?

Rada nie wie, co ja wiem.

Dario robi wszystko dla dobra wioski, dobrze.

Ale nie powinien ingerować w tych, którzy chronią ich przed śmiercią.

- Nie pozwolę. Nie pozwolę jej umrzeć. - Więc walcz o nią. Chroń ją!

Udowodnij, że nie ma cię tutaj z powodu egoizmu.

Łatwo ci powiedzieć.

Teraz, kiedy straciłeś córkę, nie ma znaczenia, czy wszyscy zginą, prawda?

Jeśli znowu wspomnisz o mojej córce, nie umrzesz od Rzymian.

Co tu masz?

Nic.

Chcesz coś powiedzieć?

Jutro zaatakujemy obóz.

- WHO? - Grupa mężczyzn i kobiet.

- Kobiety? - Hiszpańscy wojownicy gotowi na śmierć.

Więc mnie też policz.

- Co zrobisz? - Nie wiem.

Rozumiem, o czym mówi Viriath.

Walczyłem z nim wbrew radom rady.

- Wbrew woli ojca. - Czy jest ci przykro? - Nie.

Ale wtedy chodziło tylko o moje życie. Teraz - o życiu całej Kaury.

Mężczyźni, kobiety - wszystko zależy od mojej decyzji.

Nie chcę ich ryzykować.

Uspokój się, ojciec nas zabije w taki czy inny sposób

kiedy dowie się, co ja tu z tobą robię.

- Myślisz, że ośmieli się zabić szefa rady? - Będziemy się kłócić?

Estena... Spójrz na mnie.

- Pobierzemy się. - Prawdziwe?

- Chodźmy teraz. - Teraz?

Chcę poprosić twojego ojca o pozwolenie na ślub.

Zostaniesz żoną Dario of Kaura. Oczywiście, jeśli się zgodzi.

Senor, przyszedłem do twojego domu

poproś swoją córkę o rękę w małżeństwie.

Nie wątpię, że Estena jest kobietą

z którym chcę spędzić resztę moich dni.

Co się stało, senor?

- Któregoś dnia rolnik z Gadir poprosił ją o rękę. - Co?

Nie wiedziałem, że jesteś nią zainteresowany, w przeciwnym razie pobłogosławiłbym twoje małżeństwo.

- I nie zamierzałeś mi powiedzieć? - Przepraszam.

Jest tylko jeden sposób, by przedstawiać cię jako tego młodego człowieka.

Który?

Nie możesz tutaj pomóc, Estena. Muszę to zrobić.

Jeśli ten człowiek nie odrzuci oferty, wyzywam go na śmiertelny pojedynek.

- Co? - To jest prawo Kaura.

Nie martw się, Estena. Zaufaj mi, dam sobie radę.

Cześć.

Dario... Sandro nie jest.

Przyszedłem do ciebie.

Wiem, że się z nami nie zgadzasz.

I nie rozumiesz teraz mojej odmowy ataku na Rzymian.

Nie, rozumiem cię, Dario. Ale nie powiem, że podzielam Twoje poglądy.

Dlatego tu jestem. Wiem, że tylko Ty możesz mnie zrozumieć.

Walczyłeś za Helenę i wiesz, co to jest.

Stoczę pojedynek. Jeśli wygram, poślubię Estenę.

Ale stracę swoją pozycję w radzie Kaury.

- Co to jest Estena? - Kobieta, którą kocham.

Jutro pojedynek na wzgórzu nad Kaurą.

W porządku.

Podziękować.

Atakujemy za 3 dni. Naszym zadaniem jest wyeliminowanie Generała Marka.

Jeśli odetniesz obóz, rada poradzi sobie z tym bez problemów.

Nie może odmówić.

Poświęcimy się, ale uwolnimy nasz lud spod rzymskiego jarzma.

Viriath! Loubaud! Nadchodzą Rzymianie!

- Kto ci powiedział? - Właśnie nadeszła wiadomość od twojego mężczyzny, Loubaud.

Wygląda na to, że jutro nadejdą posiłki.

Przejechali przez Tarraco i dzień stąd.

„Nie możemy dłużej czekać. - Atakujemy obóz przed przybyciem posiłków.

- Nie jesteśmy gotowi, Viriath. Kobiety wciąż uczą się walczyć. - Muszę spróbować.

Zbierz swój lud, a ja zawołam kobiety.

Jeśli pokonamy generała Marka, będziemy mieli okazję wygrać.

- Co ty kombinujesz? - Uspokój się, nie będzie ataku.

Chcesz go powstrzymać?

- Mówiłem ci, żebyś zaopiekował się Dario. - To właśnie robię.

Viriath będzie zajęty zbieraniem armii i nie będzie mógł pojedynkować się z Dario.

- Więc będzie inny. - To będę ja.

Nie będzie świadków. Tylko rolnik, z którym idziesz.

Stoczą śmiertelny pojedynek.

Mam nadzieję, że Dario ufa ci na tyle, abyś mógł mu towarzyszyć.

- Jesteś wcześnie, pojedynek jutro. - Wiem.

Viriath, dziękuję, że zgodziłeś się mi towarzyszyć.

Właśnie o tym chciałem porozmawiać, Dario. Nie mogę tego zrobić.

Żałuję. Nie zostawiłbym cię, gdyby nie ważny powód.

Jaki jest powód?

To osobiste.

- Jeśli mogę coś dla ciebie zrobić... - Tym razem nie możesz pomóc, Dario.

Więc zapytam Paula lub Sandro, nie martw się.

Dobra, do zobaczenia, kiedy wrócę.

Albo już w następnym świecie.

Powodzenia przyjacielu.

- Hector. - Cześć.

- Sandro nie ma? - Nie, wyszedł.

- Mogę pomóc? - Nie, wrócę później.

Czy chodzi o Estenę?

Przepraszam, podsłuchałem twoją rozmowę z Viriath.

Ale pomyślałem, że nie powinienem się wtrącać.

- Tak. - Wyzwałeś tego człowieka na pojedynek?

Dlatego przyszedłem poprosić twojego brata, żeby mi towarzyszył.

Może nie mam takich rąk jak on, ale kocham cię nie mniej.

Nie musisz walczyć, po prostu upewnij się, że walka jest uczciwa.

Lepszy. Poza tym pojedynek rano, a mój brat wcale nie jest rannym ptaszkiem.

Okej, będę czekał na ciebie rano w chacie.

Dario, Dario, nie mów nic swojemu bratu!

Nie wpuści mnie, wiesz, jakim jest obrońcą.

Podziękować.

Więc chce udać się na terytorium rebeliantów?

Tak powiedział, gospodyni. Generał Mark pójdzie z nim.

- Może powinniśmy go zapytać... - Nie.

Nie możemy o to prosić Marka.

Ponadto należy zadbać o to, aby śmierć Fabiusa wyglądała jak wypadek.

Jak ty to robisz?

- Nadal sypiasz z tym legionistą w zamian za przysługi? - JA? Nie, pani.

Sabina, udaję głupotę to jedno

ale nie myśl o mnie w ten sposób.

Przyprowadź swojego chłopaka.

W porządku.

Pani...

Powiedział też, że Viriath wrócił z Rzymu.

- Co? - Przekazał to człowiek generała Marka.

Wrócił do Kaur.

Tylko Viriath wie, że zabiłem Galbę.

Jeśli ktoś się dowie - skończyłem.

Zajmę się tym. Teraz poprowadź legionistę.

- Sabina wyjaśniła, dlaczego tu jesteś? - Nie, proszę pani.

- Mam dla ciebie zadanie. - Tak, pani, jak mówisz.

Chcę, żebyś zabił generała Fabiusa.

- Co? - Jesteś głuchy?

Nie, proszę pani, nie mogę tego zrobić.

- Dlaczego? - Ponieważ jestem żołnierzem.

Jakże jestem zmęczony tym pańskim kodeksem wojskowym.

Jeśli tego nie zrobisz, nie zdziw się wyrokiem śmierci.

- Ale ja nic nie zrobiłem! - Jesteś pewny?

Spałeś z moim niewolnikiem.

Czy myślisz, że General Mark to polubi?

- Przyszła sama. - Sabina... - On mnie stworzył, pani!

- Och, żmije... - I co z tego?

Mam żonę, dzieci, jeśli coś mi się stanie, nic im nie zostanie.

Więc mi się podoba.

Generał Fabius opuści obóz o świcie.

Nikt nie będzie zaskoczony, jeśli hiszpańskie pasmo zostanie trafione w plecy.

Podziękować.

Iść.

Pani...

Generał Mark wyruszy z Fabiusem na wypad z obozu,

- to skomplikuje... - A kto powiedział, że Mark pójdzie?

Nie bądź głupia, Nereya. Wreszcie mamy okazję być szczęśliwi.

Nie walcz. Zrób to dla mnie, proszę.

Paulo, skonfrontowałeś się z nimi.

A mogłem tylko słuchać.

Muszę to zrobić.

Jeśli nie, to na moim sumieniu

los kobiet, które powtórzyły mój los lub gorzej.

Nie wszyscy mają kogoś chętnego do wyjazdu do Rzymu.

Jakie to ma znaczenie, jeśli możesz umrzeć?

Powiedz coś.

Daj spokój.

Kocham Cię.

Cóż, jeśli umrzemy, to przynajmniej razem.

Althea!

- Możemy wyjść, kiedy chcesz, sir. - Dziękuję, generale.

- Generale, gospodyni chce cię widzieć. - Moja matka? O co chodzi?

Nie wiem, proszę pana.

Przygotuj wszystko, gdy jestem z matką.

Czy chciałeś wyjść bez pożegnania?

Oczywiście, że nie mamo.

Fabio, synu...

Twój ojciec zawsze żegnał mnie przed każdym wyjściem.

Cieszę się, że ostatnio sytuacja między tobą a mną się poprawiła.

Ojciec napisał to w ostatnich listach

chce się z tobą rozwieść po przyjeździe do Rzymu.

Tak.

Będę z tobą szczery. Mieliśmy trudne czasy.

Daleko od Rzymu...

Ale w końcu znów znaleźliśmy miłość, silniejszą niż

kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy.

Cieszę się, że to słyszę.

Teraz przepraszam, muszę iść.

- Fabio, chciałem cię prosić o przysługę. - Tak.

Czy ty lub generał Mark możecie zostać w obozie?

- Po co? - Nie sądzę, żeby dwaj dowódcy wychodzili razem.

Jeśli coś się stanie... modlę się do bogów, aby tak się nie stało,

ale jeśli nagle coś, to obóz zostanie bez przywództwa.

- Zostań, generale. - Co powiedziałeś?

Jeśli coś nam się stanie, obóz zostanie ścięty.

Nie będzie nikogo, kto będzie podejmował decyzje, a rebelianci będą mogli go zaatakować.

Sir, z całym szacunkiem, nie sądzę, żeby to było konieczne.

To jest rozkaz, generale. Zrób to. Otworzyć!

- patrol rzymski. - Czy nas znajdą?

Tu zaczyna się terytorium kontrolowane przez Hiszpanów.

Za kilka tygodni przybędą posiłki i będziemy mogli je zaatakować.

Wszystkie te ziemie powrócą pod panowanie rzymskie.

Mistrz!

Generał?

Co się stało?

Nie wiem, biegniemy. Muszę powiedzieć Viriato.

Wszyscy tu zgromadzeni odczuwali ten sam ból.

Ból utraty bliskich z rąk naszych wrogów.

Nie ma znaczenia, czy jesteście mężczyznami czy kobietami. Wszyscy jesteśmy jedną armią!

Armia gotowa do walki i śmierci. Dla naszych ludzi!

- Viriath! - O co chodzi, Paulo?

Po drodze spotkaliśmy grupę rzymskich żołnierzy.

Mały patrol, trzy osoby.

Prawdopodobnie przeszukiwali okolicę.

Słyszeliśmy ich rozmowę, Viriath, dziś wieczorem nie będzie posiłków.

Żołnierze przyjdą za kilka tygodni.

Nie o tym mówił człowiek Loubaud.

Mówiłem ci, żebyś nie wierzył temu człowiekowi.

Dlaczego miałby cię zdradzać?

Nie mogłem teraz być w innym miejscu.

Chodźmy!

Już czas.

Życz mi szczęścia.

Będziesz tego potrzebował.

Nie powinno cię tu być.

Mark, Fabius nie jest.

Pozwól mi być z tobą przez kilka minut.

Odejdź, Claudia.

- Już mnie nie chcesz? - Nie bądź głupi!

- Niewolnicy nas widzą. - Nie obchodzi mnie to.

- Nie mogę czekać dłużej. - Ale musisz się do tego przyzwyczaić. - Po co?

- Jesteś tak blisko, Mark... - Claudia, nie!

Jeśli chcesz ją poślubić, musisz mnie zabić.

Dario!

Szukałeś człowieka, który zaatakował sąsiednie wioski

i zabił więźniów. Tutaj jest.

On też próbował cię zabić.

- Wiedziałeś o tym? - Nic nie wiedziałem.

Możesz iść.

- Dziękuję, Ector. „Spełniłem swój obowiązek.

- Loubaud był hiszpańskim liderem, członkiem rady. „Ten człowiek jest zdrajcą.

Nadużył swojej mocy.

Mówiłem ci, że ktoś pomógł tym, którzy zaatakowali wioski.

A potem ich zabił.

Powiedziałem, że go znajdę i zrobiłem to.

- Z pomocą Viriatha. - A co teraz zrobisz?

Co tu robisz, kobieto?

Ani kropli szacunku. Kto pozwolił ci mówić?

- Nie potrzebuję twojej zgody. - Kobiety nie mają prawa zasiadać w radzie.

- Myślę, że teraz - jest. - Co?

Chronią twoje dzieci. Opiekują się Twoimi rodzinami i rannymi.

A teraz są gotowi umrzeć za swoich ludzi, tak jak wy.

Myślę, że zasługują na prawo do uczestnictwa w radzie.

- Dario? „Viriath miał rację.

Rzymianie patrolują okolicę i przygotowują się do ataku.

Mamy mężczyzn i kobiety gotowych do walki.

Musimy to zrobić i to wcześnie.

„Myślałem, że chcemy pokoju. - To prawda.

Ale tysiące Rzymian nie pozwolą na pokój.

Zawołajmy wszystkich sojuszników, aby wszyscy, którzy mogą walczyć, przybyli do Kauru.

Nie poddamy się.

Pomóż, proszę, pomóż mi.

Zapraszamy.

Znajdź mojego brata Paulo w Kaur.

Jest jednym z buntowników Viriatha.

Daj mu wisiorek. Należał do mojej matki.

Powiedz mu, że chociaż siostra Aldara nie widziała go od dzieciństwa,

nie zapomniała o nim.

- Tirso! - Tirso, ty jako ojciec nie wiesz, jak zapukać do drzwi?

Przepraszam Paulo. Tam kobieta pyta o ciebie.

O mnie?

- Jesteś Paulo? „Powiedziano mi, że mnie szukasz.

Brat!

- Wreszcie Ciebie znalazłem! - Aldara?

Jeśli kogoś zobaczysz, powiedz mi.

Już tu jestem.

Tak, już przyszedłem.

Cieszę się, że nie obudziłeś się podczas mojej nieobecności.

Nie chciałbym, żeby Orestes się tobą zajął.

Orest to człowiek prosty, źle wychowany.

Byłem we wsi.

I... nikt mnie nie widział.

Ale ja je widziałem. Tak widziałem.

Wiesz...

Wygląda na to, że Viriath w końcu wrócił z Rzymu.

Więc pokaż rękę.

Tak, wystarczy.

Jestem pewien, że dadzą mi za to 2000 dinarów.

Albo nawet 2000. Prawdopodobnie wszystkie 3000.

Tak, pretorze?

W porządku.

Wygląda na to, że czas wziąć lekarstwo.

Sen. Jesteś bardzo chory.

Fabio, synu...

- Gdzie to się stało? - Byliśmy na przełomie

- nasze terytorium, sir. - Tak.

Wygląda na to, że hiszpański patrol opuścił swoje ziemie.

- Tak bardzo, żeby strzelać w plecy? - Co?

Generał Fabius został ranny w plecy, mogli strzelać do niego tylko od tyłu.

Mistrzu, generał zatrzymał się na chwilę.

Nie wiem dlaczego, może chciał nam udzielić instrukcji.

Mogą?

Nie jestem pewien, sir.

Żołnierzu, o co zawsze proszę wojowników?

- Wypełniaj swoje zobowiązania. - Jakie były twoje?

Broń generała Fabiusa kosztem jego życia.

Jesteś wolny, żołnierzu.

- I pozwoliłeś mu tak odejść? - Znam tę osobę od ponad 10 lat.

To dobry wojownik, który oddałby życie za Rzym. Wierzę mu.

Jego własny wstyd będzie najlepszą karą.

Poza tym pytałem o wszystkich

- którego nie było w tym czasie w obozie. - Więc co zamierzasz zrobić?

Eskortowanie generała nie sprawi żadnych problemów.

Ale jeśli ktoś nie może powiedzieć, gdzie i z kim był wtedy,

Zapewniam go, że będzie musiał och, jakie to trudne.

Mówimy o synu pretora.

- Gdzie byłeś? - Wypierz ubranie, gospodyni.

Generał Mark będzie szukał człowieka, który zastrzelił Fabiusa.

- Ale skąd on wiedział... - Myślę, że go nie doceniliśmy.

- Co chcesz robić? - Jak myślisz, co zrobię?

Chcę, żebyś upewnił się, że Markowi nie powiedziano, co nas skrzywdzi.

Czy potrzebujesz wyjaśnienia?

Nie, pani.

Został znaleziony w tej formie.

- Czy ma rany? - Nie proszę pana. Wygląda na naturalną śmierć.

To bardzo dziwne, że jedyna osoba, która podczas ataku

był nieobecny w obozie, znaleziony martwy w swoim namiocie.

- Rozbierz go. - Po co? - Chcę wiedzieć, czy był z kobietą przed śmiercią. - Tak.

Na to wygląda, sir.

Znak!

Jak się miewa Fabius? Dotykasz mnie - a to będzie ostatnie w Twoim życiu.

- A co z synem Galby? - O czym mówisz?

Właśnie znalazłem człowieka, który go zastrzelił... martwego.

I? Myślisz, że go zabiłem?

Ten mężczyzna był niedawno z kobietą.

Teraz w obozie są tylko 2 kobiety: ty i twoja niewolnica.

I niewolnica Fabia, jeśli nie zapomniałeś.

- Dlaczego miałaby zabić swojego pana? - Każdy ma ku temu swoje powody.

Nie znam powodów. Dlaczego jesteś taki pewien, że to nie ona?

Przybyła reszta rzeczy generała Fabiusa.

Dobra, niech je tam umieścą.

- Mama. - Althea! Moje dziecko!