Original subtitles

[Boyd] Προηγουμένως στο From...

-[ουρλιάζοντας] -Τι της συμβαίνει;!

-Τι σου συνέβη; -Τι εννοείς;

Από τότε που κοιμήθηκες και τα μάτια σου έγιναν όλα λευκά,

έγινες διαφορετικός.

Το νιώθεις αυτό;

Πρέπει να φύγουμε.

Το νιώθεις.

Το νιώθεις.

Τι στο διάολο γίνεται;

Ήταν δική μου ιδέα. Έπρεπε να έρθει εδώ.

Η μαμά είδε αυτό το μέρος όταν ήταν μικρή.

Μπορεί να υπάρχει ένα κομμάτι σου που θέλει τόσο πολύ

να έχει νόημα όλο αυτό.

Αυτό δεν ήταν απλώς ένας τυχαίος εφιάλτης, Τζιμ.

Αυτό ήταν ένα όνειρο που είχα για μήνες.

Η Μιράντα είπε ότι επιλέχθηκε.

Αν ήσουν προορισμένος να έρθεις σε αυτό το μέρος,

τότε με κάποιο τρόπο,

πάντα θα ερχόσουν σε εκείνο το δέντρο στον δρόμο.

Ξέρει πράγματα.

Τον άκουσα να λέει στον Κρίστοφερ μία ιστορία για αυτό το μέρος κάποτε.

Θα τον κάνουμε να την πει ξανά.

Μπορώ να μπω στο υπόγειό σας;

Χρειάζομαι να μου πει ένα μυστικό.

Βοήθησέ με, Έλγκιν.

Μπορώ να σώσει όλους σας.

[κλικ φωτογραφικής μηχανής]

[επικίνδυνη μουσική παίζει]

Είναι εδώ που συμβαίνουν όλα;

Οτιδήποτε είναι μέσα μου, γίνεται πιο δυνατό.

Οι επιθυμίες-- gίνονται πιο δυνατές.

-Είμαι θυμωμένος όλη την ώρα. -Είναι εντάξει.

-Αχ! -Φατίμα, όλα θα πάνε καλά.

-Είπα να φύγεις! -[αναστενάζει]

Βοήθεια!

Τι έχω κάνει; Τι έχω κάνει;!

[κοράκι κράζει]

Έλα.

Πάρε μια θέση.

Κάτσε. Πες μου τι συνέβη.

Ήμασταν στο-- το θερμοκήπιο.

Ήμουν...

Και--και δεν ήθελα να φάω αυτά τα σάπια πράγματα πια.

[κλαίει] Ήρθε η Τίλι,

και προσπαθούσε να με βοηθήσει,

και ένιωσα αυτό το κύμα του-- του θυμού να με κατακλύζει,

σαν αυτόν τον θυμό.

Ήταν σαν αυτό το πράγμα...

μέσα μου. Ήταν...

Ήταν σαν να ήμουν εκεί, αλλά δεν ήμουν.

Και--και ένιωσα το χέρι μου να φτάνει για τις ψαλίδες.

Και δεν μπορούσα να σταματήσω.

[αναπνέει αποσπασματικά] Δεν ήθελα να το κάνω.

-Δεν υπήρχε τίποτα που να μπορώ να κάνω. -Να τι θα κάνουμε.

Θα μείνεις εδώ απόψε.

Και το πρωί,

ο Έλλις και εγώ θα βρούμε τον καλύτερο τρόπο...

Θα βρούμε πώς να προχωρήσουμε.

Δεν υπάρχει τρόπος να προχωρήσουμε.

Γεια. Κοίτα με.

Είσαι η οικογένειά μου.

Και τι συνέβη εκεί πίσω,

θα βρούμε έναν τρόπο να το αντιμετωπίσουμε.

Εντάξει;

Φατίμα.

Εντάξει;

Εντάξει.

Εντάξει.

Αν χρειάζεσαι να φας...

Όχι, όχι, όχι, όχι. Σε παρακαλώ... Σε παρακαλώ, πάρε το μακριά.

Κοίτα, ό,τι συμβαίνει σε σένα...

Πάρε το μακριά!

...Δεν θέλω να γίνει χειρότερο.

Άρα, αν χρειάζεσαι να φας, fάε.

Τι γίνεται με τη Τίλι;

Απλώς... Τη άφησα εκεί.

-Τη άφησα εκεί. -[Μπόιντ] Εντάξει.

-Θεέ μου, τη άφησα εκεί. -Άκουσέ με, άκου.

Θα πρέπει να αφήσουμε κάποιον να τη βρει.

Ω, Θεέ μου. [κλαίγοντας]

Όχι. Όχι, όχι, όχι. Ξέρω. Έι. Κοίτα με, κοίτα με.

Κοίτα, χρειάζομαι να είσαι δυνατός τώρα, εντάξει;

Χρειάζομαι να είσαι-- Ο Έλις χρειάζεται να είσαι δυνατός.

Σε παρακαλώ.

[αναστενάζει διστακτικά]

Ακριβώς.

Εντάξει.

Τώρα αρχίζει να σκοτεινιάζει.

Αυτή η πόρτα θα παραμείνει κλειστή, ό,τι και να συμβεί.

Δίκιο.

Θα είμαστε εντάξει.

[κλαίει]

["Que Sera, Sera (Ό,τι θα είναι, θα είναι)" παίζει]

♪ Όταν ήμουν μόλις ένα μικρό αγόρι ♪

♪ Ρώτησα τον πατέρα μου ♪

♪ "Τι θα γίνω;" ♪

♪ "Θα είμαι όμορφος;" ♪

♪ "Θα είμαι πλούσιος;" ♪

♪ Να τι μου είπε ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Ό,τι θα είναι, θα είναι ♪

♪ Το μέλλον δεν είναι δικό μας να το δούμε ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Ό,τι θα είναι, θα είναι ♪

♪ Τώρα έχω παιδιά δικά μου ♪

♪ Ρωτάνε τον πατέρα τους ♪

♪ "Τι θα γίνω;" ♪

♪ "Θα είμαι όμορφη;" ♪

♪ "Θα είμαι πλούσιος;" ♪

♪ Τους λέω τρυφερά ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Το μέλλον δεν είναι δικό μας να το δούμε ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

♪ Ό,τι θα είναι θα είναι ♪

[άνδρας από μακριά] Ερχόμαστε σε δύο λεπτά!

Γειά, εε... [καθαρίζει το λαιμό]

Θα, εε, θα σας προλάβω αργότερα.

Γεια σου, Έθαν, Έθαν...

[βήματα ανεβαίνουν τις σκάλες]

[αναστενάζει]

[μπούκλα στη γη]

[ήχος από μακριά]

[ο ήχος συνεχίζεται]

Γεια;

[γκρίνια]

Εντάξει.

Γεια σου?!

Γεια. Εε, συγγνώμη. [γελάει]

Ποιος στο διάολο είσαι;

Συγγνώμη, είμαι, εε... Χένρι Καβανού.

Πιθανώς ξέρεις τον γιο μου.

Βίκτωρ;

Ω.

Σωστά.

Χάρηκα που σε γνώρισα.

Εγώ το ίδιο.

Εε... είναι αρκετά η οργάνωση που έχεις.

Προχωράς καθόλου;

Όχι, όχι πραγματικά.

Ελπίζω να μην έχεις πρόβλημα αν πάρω λίγο καφέ.

Πάρε ελεύθερα.

Στην υγειά μας.

[αναστεναγμός]

[βήχας]

[μουρμούρισμα]

[πόρτα ανοίγει]

Χρειαζόμαστε βοήθεια!

Βοήθεια! Χρειάζομαι βοήθεια!

-Κάποιος φέρτε την Ντόνα! -Τι είναι;

[άνδρας] Είναι η Τίλλη!

Γαμώτο.

[κλικ φωτογραφικής μηχανής]

[κλειστή μουσική]

Πηγαίνω σπίτι.

Έχεις δει την Κρίστι ή τη Μαριέλ;

-Εε, όχι. -Μπορείς να τους πεις

ότι τους ευχαριστώ που με άφησαν να μείνω για τη νύχτα;

Δεν θα πω ένα ευχαριστώ;

Ευχαριστώ, Ράνταλ, που με άφησες να μείνω στο μέρος

που η Μαριέλ και η Κρίστι σε αφήνουν να μείνεις.

Παρακαλώ.

Πρέπει να γυρίσουμε πίσω.

Σε εκείνο το μέρος, ότι και αν είναι, πρέπει--

πρέπει να γυρίσουμε και να το ελέγξουμε.

Τι;

Λοιπόν, συνήθως, όταν ένα μέρος με κάνει να ανατριχιάζω

στην πλάτη του λαιμού μου,

είναι αρκετό για να με κρατήσει μακριά.

Ναι, αλλά και οι δύο το νιώσαμε.

Έτσι δεν είναι; Τι θα γινόταν αν μπορούσε, σαν,

δεν ξέρω, να βοηθήσει με ότι συμβαίνει--

Και τι θα γινόταν αν το έκανε χειρότερο; Ε;

Κοίτα...

Δεν υπάρχει τίποτα εδώ

που να θέλει να μας βοηθήσει.

Εντάξει; Τίποτα.

Οπότε, μείνε μακριά από εκείνο το μέρος.

Δεύτερα;

Να θυμάσαι τι είπα. Αν ρωτήσει κανείς,

εσύ και η Φατίμα ήσασταν μαζί μου χτες το βράδυ. Εντάξει;

Τι αν τους πούμε απλώς την αλήθεια

και εξηγήσουμε τι συνέβη;

-Έλλις... -Ότι δεν ήταν λάθος της.

Το ξέρω. Το ξέρω.

Ίσως μερικοί από αυτούς να καταλάβουν αυτό.

Δεν υπάρχει εκδοχή μας να το εξηγήσουμε αυτό.

Κοίτα, θα την βάλουν στην Κάσσα.

Δεν πρόκειται να το αφήσω αυτό να συμβεί. Κοίτα με.

Δεν πρόκειται να το αφήσω αυτό να συμβεί. Συγκεντρώσου.

Μπες μέσα, ανέβα στο δωμάτιό σου,

βάλε μερικά πράγματα σε μια τσάντα. Μην πακετάρεις πολλά,

μόνο αρκετά για να περάσει μερικές μέρες

εκεί έξω στο καλύβι.

Και τι θα κάνεις;

Θα... [καθαρίζει το λαιμό του]

-[Κένι] Μπόιντ! -...θα μας αγοράσω χρόνο. Έι!

[Κένι] Έι, εε... Βρήκαμε κάτι.

Είδε κανείς κάτι;

Ε, όχι ότι έχουμε...

Όχι ότι έχουμε ακούσει μέχρι τώρα.

Έχεις καμία ιδέα πότε συνέβη αυτό;

Μπορεί να έγινε σήμερα το πρωί. Μπορεί να έγινε χθες το βράδυ.

Δεν έρχονται και πολλές άλλες άνθρωποι,

με το χιόνι και όλα αυτά.

[Ακόστα] Αυτά τα πράγματα που βγαίνουν το βράδυ,

Υποθέτω ότι δεν χρησιμοποιούν κηπευτικά ψαλίδια;

Όχι.

Πρέπει να μιλήσουμε με όλους στο σπίτι.

[Κένι] Μπoιντ;

Ναι, είναι καλή ιδέα. Αρχίστε να μιλάτε με τους ανθρώπους.

Θα πάρω τον Έλλις να περπατήσει το δρόμο.

-Να περπατήσει το δρόμο; -Αυτό μπορεί να έχει γίνει

από ανθρώπους που γνωρίζουμε ή από ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε.

Πρέπει να αποκλείσουμε την πιθανότητα

ότι είχαμε κάποιες καινούριες αφίξεις χθες

που δεν γνωρίζουμε.

-[Μπoιντ] Εντάξει; -Ναι.

Ναι. Γεια.

Ξέρω, δεν είσαι ο αναπληρωτής μου, αλλά--

Ναι, όχι, το κατάλαβα.

Θα ξεκινήσουμε τις συνεντεύξεις για να δούμε.

Ναι.

Γεια, Σερίφη;

Είμαστε εντάξει;

Ας ανακαλύψουμε ποιος το έκανε αυτό.

[φυσάει]

Γεια, είσαι καλά;

Διάολε, θα πρέπει να μιλήσουμε με τη Σάρα.

-Δεν ήταν εκείνη. -[Ντόνα] Δεν το ξέρεις αυτό.

Και δεν είμαι ο μόνος που θα ρωτήσει για αυτήν.

[αναστενάζει]

Αν δεν νομίζεις ότι το έκανε, καλώς.

Τότε, θα πρέπει απλώς να...

πάμε να μιλήσουμε μαζί της και να το επιβεβαιώσουμε.

-Άκου-- -Όχι, όχι, όχι, άκου εσύ.

Να κρύβεσαι κάθε νύχτα από αυτά τα πράγματα, αυτό είναι ένα πράγμα.

Αλλά αυτό; Αυτό είναι κάτι άλλο.

ότι οι άνθρωποι θα πρέπει να κατηγορήσουν κάποιον για.

Και αν δεν καταφέρουμε να βρούμε ποιος,

τότε θα είναι η Σάρα, είτε το έκανε είτε όχι.

Εντάξει.

Διορθώστε τα εδώ,

μετά συνάντησέ με στο σταθμό, και θα μιλήσουμε μαζί της.

[Σάρα] "Γειά σου, Βίκτωρ.

Θες να παίξεις σήμερα; Μπορώ να σου πω ένα μυστικό."

Όχι, όχι, όχι--όχι έτσι! Απλά--σου είπα!

Δεν ακούγεται έτσι, Σάρα!

Κάνω το καλύτερο που μπορώ!

Προσπαθώ ό,τι ξέρω!

Δεν ξέρω τι θέλεις, Βίκτωρ!

-[μουρμουρητό] -[χτύπημα]

-Έι, έι, έι! -[Βίκτωρ] Όχι!

Όχι! Αυτός δεν-- δεν χρειάζεται--πρέπει--

χρειάζεται να μιλήσει, και δεν το κάνεις σωστά!

Κάνω το καλύτερο που μπορώ!

Όχι, δεν το κάνεις αρκετά καλά!

Όχι, δεν είσαι αρκετά καλός. Δεν είσαι αρκετά καλός!

-Βίκτορ! Γεια! -Δεν είσαι αρκετά καλός!

-Γεια, μη! Σταμάτα! Σταμάτα! -Δεν είσαι αρκετά καλός!

-Δεν είσαι αρκετά καλός! -Σταμάτα! Σταμάτα!

Κοίτα, ξέρω ότι θέλεις όλα αυτά να έχουν σημασία,

και αυτό το μέρος σε έχει πεισμένο ότι χρειάζεσαι

να σώσεις αυτά τα παιδιά.

Σε έχει βάλει να προσπαθείς ναFix κάτι που ποτέ δεν μπορούμε να...

[αναστεναγμός]

Ξέρεις γιατί το τηλέφωνο είναι εκτός τοίχου;

Γιατί χτύπησε προχθές,

και η φωνή στην άλλη άκρη είπε ότι το όνομά του ήταν Θωμάς.

Τι;

Κάτι εδώ ξέρει πράγματα για εμάς,

και ξέρει ποια κουμπιά να πατήσει.

[χτύπημα στην πόρτα]

[εκπνοή]

[χτυπήματα συνεχίζονται]

Λυπάμαι.

Ξέρω ότι δεν έπρεπε να είμαι εδώ, αλλά...

Ο Βίκτορ είναι στην αποθήκη μου, και είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση.

Είπε ότι θέλει μόνο να μιλήσει μαζί σου.

Δεν θα ερχόμουν αν δεν ήταν σημαντικό.

Απλά περίμενε εκεί. Θα πάρω το παλτό μου.

Πρέπει να φύγω.

[Ελγκίν] Γεια;

[η πόρτα κλείνει]

-Γεια. -[Ελγκίν αναστενάζει]

Αν ψάχνεις για ναρκωτικά, είσαι στο λάθος μέρος.

Όχι, όχι.

Εε, όχι, απλώς έψαχνα ένα επίδεσμο.

-Ω. -Έκοψα το πόδι μου.

Μμ. Καλύτερα να μην αφήσεις την Κρίστι ή τη Μαρίν

να σε βρουν να ψάχνεις τα πράγματά τους.

Άκουσες για την Τίλι;

Ναι.

Είναι χάλια.

Γεια. Λυπάμαι που ήμουν τόσο σκληρός μαζί σου

το εκείνη την ημέρα στο λεωφορείο.

Φαίνεται ότι είχες δίκιο.

Θα έπρεπε να έχουμε γυρίσει πίσω.

Λυπάμαι, εγώ, εε, έκανα εμετό παντού πάνω στη μπλούζα σου.

[γελάει] Ναι.

[η πόρτα ανοίγει]

[η πόρτα κλείνει]

[Σάρα] Βίκτωρα;

Ω.

Ω. Ω, είσαι εδώ.

-[Ταβίθα] Γεια σου, Βίκτωρα. Γεια. -Καλά. Έλα.

Γεια.

[γκρινιάζει] Κάτσε... έλα κάτσε εδώ.

-Εντάξει. -Εκεί. Πάρε αυτό.

Εντάξει.

-Εντάξει. -Βίκτωρα, τι κάνουμε...

Ήσουν εκεί. Ήσουν εκεί όταν θυμήθηκα την Έλοϊζ,

οπότε είσαι εσύ που μπορεί να τον κάνει να μιλήσει.

Εντάξει, Βίκτωρα, λειπόν, λυπάμαι πολύ.

Δεν ξέρω-- δεν καταλαβαίνω.

Πρέπει να μου πει! Πρέπει να τον κάνεις να μου πει.

[Ταβίθα] Να σου πει τι, Βίκτωρα;

[Βίκτωρας] Τα μυστικά που είπε στον Κρίστοφερ

'γιατί αυτός μπορεί να μας βοηθήσει.

[Ταβίθα] Λυπάμαι, αγάπη μου. Αυτός--είναι απλώς μια κούκλα.

[Βίκτορ] Όχι! Όχι, πρέπει να είσαι εσύ!

Πρέπει να είσαι εσύ!

-Εντάξει, εντάξει! -Πρέπει να είσαι εσύ!

-[Ταβίθα] Βίκτορ! Είμαι εδώ! Είμαι εδώ! -Πρέπει να είσαι εσύ!

-Πρέπει να είσαι εσύ! -Είμαι εδώ! Βίκτορ, σταμάτα το!

-Σταμάτα το! Μην το κάνεις αυτό! -Πρέπει να είσαι εσύ.

Ηρέμησε. Μην το κάνεις αυτό, Βίκτορ, σε παρακαλώ.

Σσσ. Κοίτα με. Κοίτα με. Κοίτα με.

Κοίτα με, Βίκτορ. Είναι εντάξει. Είσαι εντάξει.

-[Ταβίθα] Είσαι εντάξει. -Εντάξει.

-Είναι εντάξει. -Ναι.

Θες να σχεδιάσεις μια εικόνα;

Όχι. Όχι, δεν λειτουργεί έτσι.

Βλέπεις, οι εικόνες πάντα θυμόντουσαν

για να μην χρειαστεί να θυμάμαι εγώ.

Αλλά ποτέ δεν σχεδίασα μία,

έτσι τώρα έφυγε, και δεν μπορώ--

Δεν μπορώ να θυμηθώ.

Όχι. Όχι, εντάξει, εντάξει. Καταρχάς, κάθισε.

Είναι εντάξει. Είσαι εντάξει. Είσαι εντάξει. Κάθισε, εντάξει;

Είναι εντάξει, Βίκτορ.

Απλά κάθισε.

Είναι εντάξει, Βίκτορ.

Τίποτα δεν έχει χαθεί. Τίποτα δεν έχει χαθεί.

Είναι εντάξει. Εμ...

Πες μου για-- pες μου για την κούκλα.

Το όνομά του είναι Τζάσπερ.

Τζάσπερ; Εντάξει. Εμ, πες μου για τον Τζάσπερ.

Τον άκουσα μια φορά,

να λέει στον Κρίστοφερ πράγματα που πρέπει να ξέρουμε.

Αλλά δεν το θυμάμαι.

[Ταβίθα] Εντάξει είναι. Βίκτορ, κοίτα με.

-Αλλά... -Κοίτα με.

Θα θυμόμαστε μαζί,

όπως την τελευταία φορά.

-Εντάξει. -Μπορούμε να το κάνουμε αυτό μαζί, εντάξει;

-Εντάξει. -Εντάξει.

Ναι. [ρουθουνίζει]

Γειά σου;

Κανείς σπίτι;

Γεια.

Εε... πώς ήταν τα πράγματα στην εγκατάσταση;

Εε, όχι καλά.

Ω.

Άκου, ο αδερφός σου είναι πάνω.

Θα σε πείραζε να μείνεις μαζί του λίγο;

-Λοιπόν, που πας; -Κάτι πρέπει να φροντίσω.

Εντάξει;

-Αλλά... -[η πόρτα ανοίγει]

[η πόρτα κλείνει]

[χτυπάει την πόρτα]

[η πόρτα ανοίγει]

Ίθαν;

Είσαι εντάξει;

-Είμαι καλά. -Γιατί νόμισα,

ίσως να ήθελες να δεις κάτι πραγματικά φοβερό.

Η γυναίκα μου είχε οράματα για αυτό το μέρος.

Ναι, το έχω ακούσει.

Νόμιζα ότι ήταν τρελή.

Θα έπρεπε να την άκουγα.

Λοιπόν... θα έπρεπε, θα μπορούσε, θα έπρεπε, έτσι;

Τι ακριβώς σου δίνει την εντύπωση

ότι θα είσαι εσύ αυτός που θα το ανακαλύψει;

Φαντάζομαι ότι πολλοί έξυπνοι άνθρωποι έχουν προσπαθήσει.

-[πόρτα ανοίγει] -Είμαι πιο έξυπνος.

-Ω. -Ω, παρακαλώ, έλα μέσα.

Νιώσε σαν στο σπίτι σου.

Έγινε.

Αυτή τη στιγμή.

Καταλαβαίνεις τι λέω;

Για τι μιλάμε;

Ποιος διάολος νομίζεις ότι είσαι που σέρνεις τη γυναίκα και το παιδί μου

μέσα στο δάσος;

Εντάξει, πρώτα από όλα,

δεν σέρνω κανέναν πουθενά-- -Μόνο μία φορά θέλω να το πω αυτό.

Η Ταβίθα δεν είναι σε καλή κατάσταση αυτή τη στιγμή.

Δεν χρειάζεται να της γεμίζεις το μυαλό με ιδέες

ότι κάπως, είναι αυτή η εκλεκτή σωτήρας,

υπεύθυνος για το να γυρίσουν όλοι σπίτι--

Άσε τα γαμημένα χέρια σου από πάνω μου!

Γεμίζοντας το κεφάλι της με ιδέες; Τι είναι, εννέα;

Τζιμ, ήρθε εδώ! Ήρθε εδώ, εντάξει;

Είδε τα σχέδια, αναγνωρίσε το, εε, σ--

Ξέρεις κάτι; Δεν χρειάζεται να σου το εξηγήσω αυτό.

Καλά, λοιπόν, ας σου εξηγήσω αυτό.

Είσαι μόνος, εγωιστής,

ναρκισσιστικός μαλάκας, που δεν δίνει δεκάρα

για οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό σου και τον γαμημένο σου εγωισμό.

Αν θέλεις να αυτοκτονήσεις προσπαθώντας να καταλάβεις αυτό το πράγμα,

να είσαι καλεσμένος.

Αλλά έχω μια οικογένεια να φροντίσω.

-Μμμ. -Έχω ανθρώπους.

ποιοι σημαίνουν περισσότερα για μένα από ό,τι ποτέ θα καταλάβεις.

Τζιμ, αρχίζω να κουράζομαι λιγάκι.

αυτής της υποκριτικής εργατικής ανοησίας.

Θες να μιλήσουμε για την οικογένειά σου;

Ας μιλήσουμε για την οικογένειά σου. Από τους δύο από εμάς,

Είμαι ο μόνος που κάνω ένα διάολο πράγμα για να τους βοηθήσω!

[σνομπάρω]

Κοίτα αυτό! Βλέπεις αυτό;

Αυτό-- αυτό βοηθά τους ανθρώπους!

Όχι! Ξέρεις τι κάνει αυτό;

Αυτό δείχνει στους ανθρώπους πόσο είσαι ο πιο έξυπνος

καρφί στη συνέχεια!

Και τι αν γίνεται;

Αν μας γυρίζει σπίτι, ποιον νοιάζει;

Και δεν πρόκειται να το κάνω αυτό.

Λυπάμαι. Δεν πρόκειται να το κάνω αυτό.

Δεν πρόκειται να σπαταλήσω περισσότερο από τον χρόνο μου.

Άκου, αν θέλεις να κρατήσεις τα παιδιά σου κλειδωμένα,

καλή δύναμη σε σένα. Η Ταβίθα είναι ενήλικη.

Αν έχεις πρόβλημα με αυτό που κάνει, μίλα της.

Λυπάμαι. Δεν έχουμε τελειώσει εδώ!

Ναι, πραγματικά τελειώσαμε, Τζιμ!

[αναστενάζω]

Λοιπόν, αυτό ήταν σίγουρα παραγωγικό.

[Έλις] Φατίμα;

Γεια. Έλα εδώ.

Θα το περάσουμε αυτό, εντάξει;

Έλλις, χρειάζομαι εσένα και τον μπαμπά σου να σταματήσετε να το λέτε αυτό.

Σκότωσα κάποιον.

Πώς, εννοώ--βοήθησέ με.

Όχι, άκουσέ με. Άκουσέ με.

Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό,

είμαστε εμείς οι δυο.

Είμαστε μαζί σε αυτό.

Δεν με νοιάζει αν πρέπει να πάρουμε εκείνο το φυλαχτό

και να πάμε να ζήσουμε στα δάση.

Όχι. Δεν καταλαβαίνεις. Έλλις, ό,τι είναι μέσα μου,

οτιδήποτε με έκανε... είναι ακόμα εδώ.

-Όχι. Αγάπη, κοίτα. -Είναι ακόμα εδώ. Εγώ...

Τι θα γίνει αν συμβεί ξανά;

Τι θα γίνει αν--τι θα γίνει αν-- τι θα γίνει αν κάνω κάτι...

Δεν θα το κάνεις. Δεν θα το κάνεις. Κοίτα με. Κοίτα με.

Δεν θα το κάνεις. Εντάξει;

Γιατί είσαι ισχυρότερη από αυτό.

Οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, είμαστε ισχυρότεροι από αυτό.

Εντάξει;

Φατίμα;

Εντάξει.

Σου έφερα μερικά πράγματα.

Μερικά...

Μερικά ρούχα αν θέλεις να αλλάξεις.

-[τσούξιμο από την τσάντα] -Γεια σου...

Τυχερό μαντήλι. Θυμάσαι;

Σε αγαπώ.

Σε αγαπώ κι εγώ.

Εντάξει.

Θα επιστρέψω σύντομα.

Εντάξει.

Εντάξει. Σύντομα.

[ουρλιάζοντας και ανασαίνοντας]

[μελαγχολική μουσική παίζει]

[αναστενάζει]

♪♪♪

[αναπνέει με αδυναμία]

[εισπνέοντας απότομα]

♪♪♪

[κουμπί φωτογραφικής μηχανής]

♪♪♪

Έχεις πρόβλημα αν σου δώσω μερικές ανεπιθύμητες συμβουλές;

Δεν βλέπω γιατί να έχεις.

Ίσως, μερικές φορές, όταν είσαι με τη γυναίκα σου...

θα έπρεπε να σιωπήσεις και να ακούσεις.

Συγγνώμη;

Τζιμ, κοιτάω εσένα τώρα.

Ό,τι βλέπω είναι εμένα να στέκομαι εκεί πριν 40 χρόνια.

Ήμουν τόσο σίγουρος ότι θα την "διορθώσω".

[γελάει] Ποτέ δεν μου ήρθε στο μυαλό ότι δεν ήταν σπασμένη.

Αυτός, ο... αλαζόνας τύπος που βγήκε έξω;

Είχε δίκιο σε ένα πράγμα.

Αυτό που κάνεις,

πόσο σφιχτά κρατάς τα πάντα...

Μπορεί να λες στον εαυτό σου ότι το κάνεις για την οικογένειά σου.

Αλλά το κάνεις γιατί είσαι φοβισμένος,

και το κάνεις για τον εαυτό σου.

Είμαι πιθανότατα ο μόνος τύπος σε όλο αυτό το μέρος

που μπορεί να σου το πει και να πει... είναι αλήθεια.

Είναι αλήθεια.

[το ποτήρι χτυπάει]

Ε, θέλεις ένα ποτό;

Όχι. Δεν θέλω...

-Ωχ. -O πατέρας μου ήταν αλκοολικός.

Και ο δικός μου.

Τη νύχτα που γεννήθηκε η κόρη μου,

μετά που η Ταβίθα κοιμήθηκε, εγώ...

Πήγα στο μπαρ απέναντι από το νοσοκομείο,

και ζήτησα από τον μπάρμαν το πιο ψηλό ποτήρι

ουίσκι που μπορούσε να γεμίσει,

και κοίταξα αυτό το ποτό για ώρες,

και υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι θα ήμουν καλύτερος πατέρας για τα παιδιά μου...

...καλύτερος σύζυγος για τη γυναίκα μου.

Τι κάνεις;

Σου δίνω την ευκαιρία να ανανεώσεις τους όρκους σου.

Κάθισε εκεί όσο θέλεις.

Θα μου έκανε καλό η παρέα.

Τι είναι αυτό;

Δεν ξέρω.

Αλλά αν σου πω κάτι,

μπορείς να υποσχεθείς ότι δεν θα πεις στη μαμά και στον μπαμπά;

Από τη στιγμή που ξύπνησα,

κάτι συμβαίνει μέσα μου.

Ακούω... ακούω πράγματα στο κεφάλι μου.

Τι είδους πράγματα;

Ακούω ανθρώπους να φωνάζουν.

Και δεν σταματά.

Αλλά χθες,

ήμουν εδώ έξω με τον Ράντλ, και όταν είδα αυτό το μέρος...

...όλα ηρέμησαν

για πρώτη φορά από τότε που ξύπνησα.

Αλλά αυτό είναι... καλό, σωστά;

Δεν ξέρω.

[εισπνοές και εκπνοές βαθιά] Νιώθω...

Νιώθω ότι κάτι...

Σαν να με θέλει να μπω εδώ.

Και δεν ξέρω τι να κάνω.

Είναι απλώς ένα σωρό πέτρες, σωστά;

Αλλά φοβάμαι.

Λοιπόν... τι να κάνω;

Τι;

Όλα όσα σκέφτομαι είναι ότι αυτό ακούγεται σαν

τις ιστορίες που μας λες πάντα.

Αν ήμουν χαρακτήρας σε μία από αυτές τις ιστορίες...

τι θα έκανα;

Τι θα...

Τι θα ήταν αυτό;

Είσαι σε ένα κατώφλι.

Είναι πάντα τρομακτικό, αλλά...

ο ήρωας πρέπει να είναι θαρραλέος.

Μπορούμε να μπλέξουμε μαζί, αν θέλεις.

[κοράκια κράζουν από μακριά]

Ναι.

Έτοιμος;

Ναι.

[καταθλιπτική μουσική παίζει]

♪♪♪

[αναστενάζοντας]

[αναπνέει γρήγορα]

[κλαψούρισμα]

[αναπνοή γρήγορα]

[ουρλιαχτά και κραυγές από απόσταση]

[οι κραυγές συνεχίζονται]

[κραυγές]

[ανάσες]

[οι κραυγές συνεχίζονται]

Όχι! Όχι! Όχι!

[κραυγή]

Τζούλι! Τζούλι!

[γκρίνια]

Βοήθεια!

[Tabitha] Βίκτορ, θυμάσαι πού ήσουν

όταν άκουσες τον Τζάσπερ να μιλά;

Ήταν σκοτεινά σε ένα υπόγειο.

Θυμάσαι ποιο υπόγειο;

Όχι, δεν θυμάμαι... Όχι, δεν θυμάμαι.

-Βίκτορ, είναι εντάξει. -Ναι.

Τι έκανες στο υπόγειο;

Δεν θυμάμαι! Δεν θυμάμαι.

-Γεια, μην το κάνεις... -Ήταν καλή μέρα εκείνη;

Τι;

Η μέρα που άκουσες τον Τζάσπερ να μιλάει-- πώς ήταν έξω;

Ήταν ηλιόλουστη. Ήταν... ήμουν...

Παίζαμε.

-Περίμενε. Εννοείς, εσύ και η Ελοΐς; -[Βίκτωρ] Ναι.

Ναι. Ήμουν... Παίζαμε κρυφτό.

-Ναι; -Γιατί η Ελοΐς ήταν καλή

στο κρυφτό.

Ποτέ δεν μπορούσα να την βρω, όσο και αν ψαχνόμουν.

Εντάξει. Χμ...

Πού κοίταξες εκείνη την ημέρα, Βίκτωρ;

παντού. Στο μπαρ, στην ταβέρνα, στα σπίτια, στην... εκκλησία.

Κοίταξα στην εκκλησία.

Ποτέ δεν είχε κρυφτεί εκεί πριν.

-Μμ-χμ; -Έλεγε ότι την τρόμαζε πάντα,

αλλά είχα ήδη κοιτάξει παντού αλλού.

Εκεί συνέβη. Εκεί είδα τον Τζάσπερ

να μιλάει με τον Χριστόφορο στην εκκλησία!

Πρέπει απλώς να ξέρουμε αν είδες κάτι.

Εννοώ, είδα κάποιον να μαχαιρώνει την γριά;

Στον θερμοκήπιο; Όχι.

Τι γίνεται με την Τίλι; Πότε ήταν η τελευταία φορά που την είδες;

Δεν ξέρω. Χθες το πρωί.

Γιατί δεν μιλάτε με το έναν άτομο στην πόλη

που πραγματικά σκότωσε κάποιον;

Τι;

Ω, δεν ξέρεις για την Σάρα; Δεν ξέρει για την Σάρα.

Κοίτα, δεν είμαι σίγουρος γιατί μιλάτε μαζί μας.

Είναι προφανές ποιος το έκανε αυτό.

Εντάξει, κοίτα, θα μιλήσουμε με την Σάρα μετά.

-Αλλά προς το παρόν, ας-- -Δεν σκότωσε τον μπαμπά σου;

Γιατί την υπερασπίζεσαι;

Παναγιά μου, είπα όχι!

Τότε ποια είναι η λύση σου;

Εντάξει, μας τελειώνει ο χρόνος, εντάξει;

Ίσως--ίσως αν τους εξηγήσεις,

καλά, και μετά τους δώσεις λίγο χρόνο...

Και εν τω μεταξύ, τι; Τι;

Εσείς οι δύο ζείτε εκεί έξω σε μια σκηνή;

Ναι! Θα έχουμε ταλισμάν! Θα είμαστε ασφαλείς!

Δεν θα είσαι ασφαλής από αυτήν.

Λοιπόν, αυτό... είναι αυτό από το οποίο φοβάσαι;

-Οτιδήποτε την έκανε να το κάνει... -Δεν θα με πλήγωνε ποτέ.

Αυτή μόλις τρύπησε κάποιον στην καταραμένη καρδιά!

Γιε μου, άκουσέ με!

Αγαπώ τη Φατίμα. Το κάνω. Αλλά δεν ξέρουμε τι--

Μπόιντ, κοίτα, έχω πολλοί ανθρώπους εκεί πάνω

έτοιμοι να παρέμβουν στο σπίτι της Σάρα με δαυλούς...

Τι γίνεται;

Δεν ήταν η Σάρα.

Μπόιντ, κοίτα, ξέρω ότι σε νοιάζει για αυτήν--

Ήταν η Φατίμα.

[Η Ντόνα τσιγκλίζει]

Ήταν αλήθεια αυτό που είπε ο τύπος για τη Σάρα και τον μπαμπά σου;

[αναστενάζει] Δεν είναι τόσο απλό.

Εντάξει, δεν νόμιζες ότι άξιζε να αναφέρεις το κορίτσι

που ήδη σκότωσε δύο ανθρώπους;

Κοίτα, είναι απλώς, uh,

είναι διαφορετική τώρα, και ο Μπόιντ την εμπιστεύεται.

Ποιος νοιάζεται τι σκέφτεται ο Μπόιντ, εντάξει;

-[Εthan] Βοήθεια! -Ξέρεις, εσείς οι άνθρωποι έχετε

έναν πραγματικά αστείοι τρόπο-- -Χρειάζομαι βοήθεια!

Έι, έι. Τι συμβαίνει; Τι συμβαίνει;

Τζούλι! Είναι στο έδαφος! Τρέμει!

-Εντάξει. Περίμενε, περίμενε, περίμενε. -Έλα, πρέπει να τη βοηθήσουμε!

[φωνές που ουρλιάζουν]

Πες τους να σταματήσουν!

[φωνές που φωνάζουν]

[τα ουρλιαχτά και οι κραυγές σταματούν]

[αναπνέει γρήγορα]

[αναπνέει γρήγορα]

[Μάρτιν] Πρέπει να ανέβεις!

[Μπόιντ] Τι; Όχι. Δεν μπορώ--

[Μπόιντ γρυλίζει]

Δεν μπορώ!

[Μάρτιν] Περίμενε.

Τζούλι;

-Πώς ξέρεις το όνομά μου; -Χρειάζεται το σχοινί.

Σε παρακαλώ.

[αναπνέει γρήγορα]

Ποιος είναι αυτός;

[Boyd] Έι, τι... Γαμώτο!

Τι;

[Martin] Πρέπει να βιαστείς! Θα επιστρέψουν σύντομα.

Εντάξει.

[Julie αναπνέει γρήγορα]

Ευχαριστώ.

-Ποιος είναι εκεί κάτω; -[Martin] Πρέπει να φύγεις.

Δεν είναι ασφαλές εδώ.

Πήγαινε!

[κρακ]

[αναπνέει γρήγορα] Τι...

[γκρίνια] Παρακαλώ--

[Tabitha] Όχι, όχι, Βίκτορ.

Μπορείς απλά να μου πεις τι συμβαίνει; Πού είμαστε;

[Victor, ψιθυριστά] Είμαστε κάτω από την πόλη.

Εδώ είναι που ζουν τα τέρατα.

Εδώ είναι που κοιμούνται, αλλά μπορώ να μας βγάλω έξω.

[Tabitha] Τι;

Μαμά;

Μαμά;

Μαμά;

[παιδί] Αγγκούι!

[παιδί 2] Αγγκούι!

[παιδιά] Αγγκούι!

Αγγκούι! Αγγκούι!

Παρακαλώ...

[φωνές που φωνάζουν]

[Έθαν] Τζούλι! Τζούλι! Τζούλι!

-Απλώς την σηκώνεις. Τζούλι! -[Ακόστα] Έλα εδώ.

-Σε έχω. -[Κένι] Απλώς την σηκώνεις.

[φωνάζοντας]

-[Κένι] Ε, ε, ε, ε! -[Έθαν] Τζούλι!

-Ε. Ε. -Όλα είναι εντάξει. Όλα είναι εντάξει.

Ω, Θεέ μου.

Τι συνέβη;

-Είσαι εντάξει; -Είσαι εντάξει;

Έτσι την πήγα έξω από την πόλη πριν ξυπνήσουν όλοι.

Πρέπει να την επιστρέψεις.

Δεν μπορώ να το κάνω. Όχι ακόμη.

-Όχι μέχρι να... -Μέχρι τι;

Καταφέρεις να αναστήσεις την Τίλι;

Κοίτα, δεν θέλω να...

Αγαπώ τη Φατίμα σαν να ήταν δική μου.

Αλλά έχουμε μια πόλη που πρέπει να ανησυχούμε εδώ, Μπόιντ.

Και αν προσπαθήσεις να το κρύψεις, και οι άνθρωποι το ανακαλύψουν--

Θα καταλάβουν, όπως το έκαναν με τη Σάρα.

Αυτό πιστεύεις; Πιστεύεις ότι αυτοί

κατάλαβαν για τη Σάρα; -Ναι.

Όχι, όχι, όχι! Δεν το κατάλαβαν.

Το αποδέχτηκαν.

Οι άνθρωποι το κατάπιαν.

Αλλά σίγουρα δεν το κατάλαβαν!

Το άφησαν να περάσει γιατί τους είπες ότι έπρεπε.

Ωραία, λοιπόν, θα τους το πω ξανά!

-Δεν θα δουλέψει αυτή τη φορά. -Γιατί όχι;

Επειδή δεν πιστεύουν πια σε σένα.

Όχι όπως παλιά.

Θα τους πω ότι το έκανα.

-Όχι, όχι, όχι! -Όχι, όχι, θα, θα--το έκανα!

-Όχι, όχι, όχι, δεν είναι αρκετό! -Γιατί;

Γιατί δεν αλλάζει το γεγονός ότι το έκανε να συμβεί

από την αρχή!

Ή υπάρχει κάτι φρικτό που μεγαλώνει μέσα της,

ή αυτή η θέση την έχει επι finalmente τρελάνει!

Έτσι κι αλλιώς, είναι μόνο θέμα χρόνου πριν συμβεί ξανά!

Μπορούν να μείνουν μαζί μου.

[εκπνέει βαριά]

Δεν θα είναι απειλή για κανέναν άλλο.

Μπορώ να την παρακολουθώ. Μπορούμε να την παρακολουθούμε.

Όχι, όχι, όχι, Μπόιντ. Μπόιντ, μπορεί και οι δύο να θέλετε αυτό να είναι εντάξει,

και ο Θεός ξέρει ότι θέλω κι εγώ να είναι εντάξει.

Αλλά αν δεν πρόκειται να το πεις σε όλους, τότε θα το κάνω εγώ.

Σε παρακαλώ, μη με αναγκάζεις να το κάνω αυτό.

[η πόρτα κλείνει]

Τι κάνεις;

Θα χρειαστείς προμήθειες.

[Βίκτορ] Ήταν στο υπόγειο. Συνέβη στο υπόγειο.

Όταν άνοιξα την πόρτα, άκουσα φωνές.

Έτσι, ήμουν ήσυχος, και ήθελα να πλησιάσω πιο κοντά.

Όταν έφτασα...

στο κάτω μέρος της σκάλας,

ο Τζάσπερ έλεγε μυστικά.

[σιωπηλή ομιλία]

-[σιωπηλή ομιλία] -Ο Χριστόφορος έγινε θυμωμένος.

[συνεχίζει, σιωπηλός]

Όχι, όχι, αυτό δεν είναι σωστό.

Δεν ήταν ο Τζάσπερ.

[η σιωπηλή ομιλία συνεχίζεται]

Ήταν το αγόρι με τα λευκά.

Αυτός ήταν που ήταν εδώ κάτω.

Αυτός που έλεγε μυστικά στον Χριστόφορο.

[σιωπηλό] Οι απαντήσεις στο τέλος είναι στην αρχή.

Είπε, "Οι απαντήσεις στο τέλος είναι στην αρχή."

[αγόρι με λευκά, σιωπηλό] Άρχισε με τα παιδιά.

Ότι άρχισε με τα παιδιά...

-Τι έκαναν οι άλλοι σε αυτά. -...τι έκαναν οι άλλοι σε αυτά.

Ποιοι άλλοι, Βίκτωρ;

Οι άνθρωποι που αγαπούσαν.

Οι άνθρωποι που εμπιστεύονταν.

Τα παιδιά γεννιούνται στο σκοτάδι.

[Βίκτορ] Είπε ότι τα παιδιά γεννιούνταν στο σκοτάδι.

[αγόρι ντυμένο στα λευκά, σιωπηλός] Και τότε δολοφονήθηκαν στο σκοτάδι.

Και τότε δολοφονήθηκαν... στο σκοτάδι.

[σιωπηλός] Αλλά κάποιος που τους αγαπούσε...

Αλλά κάποιος που τους αγαπούσε...

-...τους είπε μια ιστορία. -...τους είπε μια ιστορία.

Η ιστορία τους έδωσε ελπίδα.

Και όταν τα παιδιά ξάπλωσαν στα βράχια,

έριξαν την ελπίδα τους

στις ρίζες που δημιούργησαν το σύμβολο,

και αυτές οι ρίζες έγιναν το δέντρο.

Το Μακρινό Δέντρο.

Το αγόρι ντυμένο στα λευκά προσπαθούσε να πει στον Κρίστοφερ

ότι για να σώσει τα παιδιά...

θα έπρεπε να περάσει από το δέντρο.

Αλλά δεν θα-- δεν θα άκουγε, και αυτός--

θυμώθηκε.

[σιωπηλός] Είσαι ψεύτης! Όλα εδώ είναι ψέματα!

Ο Χριστόφορος δεν θα άκουγε, οπότε εγώ...

Τι;

Ο Χριστόφορος δεν θα πήγαινε στο δέντρο, οπότε...

Είπα στη μητέρα μου τι είπε το αγόρι με τα λευκά.

Και γι' αυτό μας εγκατέλειψε.

[Έλγκιν] Φατίμα;

Είναι ο Έλγκιν.

[η πόρτα τρίζει καθώς ανοίγει]

Εσύ...

Εντάξει, μείνε κοντά, εντάξει; Αλλά όχι πολύ κοντά.

Τέσσερις ή πέντε ώρες δρόμο, αυτό θα πρέπει να είναι, εε, αρκετό.

[Ελίς] Εντάξει.

Και, ό,τι και να κάνεις, μείνε tριγύρω από το μονοπάτι προς τον οικισμό.

Το τελευταίο που θέλουμε είναι κάποιος να σκοντάψει στη σκηνή σου.

Θα αφήνω προμήθειες για σένα στην καλύβα δύο φορές την εβδομάδα.

Αν χρειαστείς τίποτα, άφησε ένα σημείωμα.

-Εντάξει. -Έφερες στιλό και μπλοκ;

Ναι, είναι στη τσάντα.

Και αν τα πράγματα...

Κοίτα, αν τα πράγματα χειροτερέψουν, υπόσχεσέ μου ότι θα...

Κοίτα, εε, μπαμπά,

ξέρω ότι δεν θέλεις να το κάνω αυτό,

αλλά αν είχες την ευκαιρία, αν εσύ και η μαμά μπορούσατε να φύγετε,

ακόμα και μετά ό,τι έκανε εκείνη...

τι θα έκανες;

[ψιθυριστά] Πάμε.

Ας φύγουμε. Πάμε. Πάμε.

Όχι.

Φατιμά;!

Τι; Φατιμά!

Φατιμά!

Φατιμά!

-Σχεδόν εκεί. -Έλγκιν, πού πάμε;

Είναι ακριβώς εδώ. Είναι...

Είσαι σίγουρος ότι πρέπει να είμαστε τόσο κοντά στην πόλη;

Σου είπα.

Ο Έλις σε περιμένει.

Ακριβώς εδώ,

υπάρχει ένα δωμάτιο κάτω εδώ

που κανείς δεν ξέρει για αυτό.

[γρύλισμα]

Έλα τώρα. Σε παρακαλώ.

Φατίμα.

[αναστενάζει βαριά]

Είναι ακριβώς εκεί.

[Φατίμα] Έλλις;

Θα περιμένω gι' αυτόν στη καλύβα.

Περίμενε, περίμενε, περίμενε, περίμενε. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό.

Έλγκιν, πήγαινε από το δρόμο μου.

Όχι, δεν καταλαβαίνεις. Πρέπει να είσαι εδώ.

Είναι το μόνο μέρος που θα είναι ασφαλές το μωρό.

-Δεν υπάρχει μωρό. -Ναι, υπάρχει.

Είναι... Απλά δεν είναι δικό σου.

Έλγκιν, πήγαινε από το δρόμο μου.

Φύγε από το δρόμο μου! Φύγε από το--

Έλγκιν! Φύγε από το δρόμο μου!

-Φατίμα! -Αχ! [γογγυσμός]

[γογγυσμός]

[ανοιχτό χτύπημα και γογγυσμός]

Βλέπεις;

Το μωρό ξέρει ότι πρέπει να μείνεις.

[αναστενάζοντας] Έλγκιν, σταμάτα.

Η αντίσταση απλώς θα το κάνει χειρότερο.

Έλγκιν, κάνε μου χώρο. Σε παρακαλώ, κάνε μου χώρο.

Έλγκιν, κάνε μου χώρο.

Κάνε μου χώρο!

[ανασαίνοντας]

Λυπάμαι.

[αναστενάζοντας]

Πραγματικά λυπάμαι.

Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι, όχι!

Όχι! Όχι!

Αυτό είναι για το καλό.

Όχι, σε παρακαλώ! Βοήθεια!

Βοήθεια!

Έλγκιν, όχι!

Έλγκιν, σε παρακαλώ!

Βοήθεια! Αχ!

Βοήθεια! Βοήθεια!

Βοήθεια!

♪♪♪