Original subtitles

[รายการนี้มีคำบรรยายภาษาไทย]

=ยอดนักสืบพิชิตคดี=

=ตอนที่ 4=

เก้าแผล

หนึ่ง

สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า

พอดีกับจำนวนคนของพวกคุณเลย

แต่การพิจารณาคดีของพวกคุณมันไม่ถูกต้อง

พวกคุณเองก็รู้ดี

พวกคุณเลยสร้างหลักฐานที่อยู่ขึ้นมา

ถึงขั้นอยากลากผมเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

ถ้าเป็นไปตามที่พวกคุณคาดละก็

ห้องหมายเลขหนึ่งเป็นห้องว่าง

ขบวนรถไฟก็ยังไม่หยุด

งั้นขบวนรถไฟ

น่าจะถึงสถานีเฟิ่งเทียนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

หรืออาจจะช้ากว่าหน่อย

ถึงสถานีเฟิ่งเทียนก่อนรุ่งเช้าของวันนี้

ระหว่างพวกคุณก็มีคนลงจากรถไปแล้ว

คนที่เหลืออยู่

กลับเหลือแต่คำให้การ

ที่ว่าฆาตกรใส่เครื่องแบบพนักงาน

ไร้ที่ติ

ไม่มีใครคิดจะสงสัยพวกคุณ

แต่เหตุการณ์มันมีการเปลี่ยนแปลง

พวกคุณก็รับรู้ถึงจุด ๆ นี้

ฉะนั้นเลยมีคนทิ้งลวดล้างท่อยาสูบไว้

บางคนก็ทิ้งไข่มุกไว้

บางคนถึงขั้นใส่ชุดกี่เพ้าสีแดง

เพื่อดึงดูดความสนใจของผม

สิ่งที่พวกคุณต้องการก็คือทำให้น้ำขุ่นนี้ยิ่งขุ่นเข้าไปอีก

ขุ่นจนทำให้ทุกคนมองไม่เห็นความจริง

แต่ความจริงก็คือความจริง

ผมบอกแล้ว

การพิจารณาคดีของพวกคุณมันไม่ถูกต้อง

แนวทางการปฏิบัติการของกฎหมาย

มันต้องศักดิ์สิทธิ์ที่สุด

เพราะถ้ามันโดนทำลายละก็

งั้นทุก ๆ คน

ผู้ที่อ่อนแอทุกคน

ล้วนไม่ได้รับความยุติธรรม

ทนายซือถู

เมื่อกี้นายสถานีได้รับห่วงทางสะดวกแบบเร่งด่วนแล้ว

ตำรวจของเฟิ่งเทียนได้ปิดกั้นสถานีไว้เรียบร้อยแล้วครับ

เมื่อไรที่ขบวนรถไฟเทียบท่า

พวกเขาก็จะเริ่มจับกุม

ทนายซือถู

ความยุติธรรม

มันไม่ได้มีไว้สำหรับหม่าซื่ออิง

และสิ่งที่คุณพูดทั้งหมด

ยังไม่มีหลักฐาน

ตามกฎหมายแล้วความบังเอิญที่เป็นไปไม่ได้ก็คือหลักฐาน

คุณต้องการฟังตัวอย่างคดีจากปากของผมหน่อยไหม

ฉันก็เคยเรียนกฎหมาย

ฉันก็เข้าใจสิ่งที่คุณจะสื่ออยู่แล้ว

แต่ว่า

เรื่องทั้งหมด

มันไม่ใช่ความบังเอิญที่เป็นไปไม่ได้

หรือพูดอีกอย่างว่า

มันไม่ได้มีความบังเอิญอะไรอยู่แล้ว

ผู้ที่เกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมของตระกูลสวี่ทั้งหมด

ที่ได้มาอยู่บนขบวนรถไฟนี้

มันไม่ใช่ความบังเอิญ

มันเป็นฝีมือของฉันเอง

ตั๋วรถไฟของห้องหมายเลขหนึ่ง

ตั๋วรถไฟของห้องทั้งหมด

ฉันเป็นคนซื้อเอง

ฉันเป็นคน

ที่เชิญทุก ๆ คน

ขึ้นมาบนรถไฟขบวนนี้เอง

ฉันจะให้ทุก ๆ คนเห็นว่า

ความแค้นของคุณนายสวี่

ได้ชำระแล้ว

ที่จริง

ทนายซือถู

ฉันขอบคุณคุณมาก

คดีของสวีซื่อเหริน

ฉันได้เห็นขั้นตอนทั้งหมดของการพิจารณาคดีแล้ว

ดูจากเหตุการณ์ในตอนนั้น

คาดเดาจากระยะห่างระหว่างฆาตกรและผู้ตาย

ระยะแขนข้างเดียวของฆาตกรอยู่ที่ 0.75 เมตร

ส่วนสูงประมาณ 1.8 เมตร

ผู้ที่อยู่ในนี้ทั้งหมด

มีแค่ขนาดร่างกายของจำเลยตรงกับสิ่งที่ผมพูด

สำหรับเรื่องนี้

คุณมีอะไรจะพูดอีกไหมครับ

[ทนายซือถู]

[คุณทำเต็มความสามารถ]

[ก็ไม่สามารถเอาผิดเขาได้]

ผมไม่เหมาะที่จะเป็นนักกฎหมาย

แล้วคุณเหมาะที่จะเป็นสายเลือดคนจีนเหรอ

คุณเหมาะสมเหรอ

คุณมีสิทธิ์อะไรมาจับผม

ปล่อยผม

ศาลไม่สามารถคืนความยุติธรรมได้

งั้นก็ควรที่จะมีคนอื่นมาสร้างกฎเกณฑ์ใหม่

เพราะฉะนั้น

ฉันจะให้โทษประหารกับเขา

เป็นตัวแทนของคนเก้าคนบนรถขบวนนี้

ทันทีที่ฉันย่างก้าวขึ้นมาบนรถขบวนนี้

ฉันได้ใช้นิสัยมักมากในกามของหม่าซื่ออิงเป็นเครื่องมือ

คืนนั้นนัดเขาไปนอนด้วยกันที่ห้องของเขา

ฉันดูแลเลี่ยวอวิ๋น

ก็เพื่อให้เขาสร้างหลักฐานที่อยู่ให้กับฉัน

ส่วนประตูห้องของฉัน

ฉันเป็นคนทำมันพังเอง

แค่ยกขึ้นมาแล้วปิด

ก็จะไม่ส่งเสียงอะไรทั้งนั้น

หลังจากที่ฉันออกมาจากห้องของเลี่ยวอวิ๋น

เดินไปทางตู้เสบียงอาหาร

เปลี่ยนเป็นเครื่องแบบของรถไฟนี้ที่ฉันได้เตรียมไว้ก่อนแล้ว

ตรงไปที่ห้องนอนของหม่าซื่ออิง

ในห้องนั้น

มียานอนหลับที่สามารถใช้ได้อยู่พอดี

หลังจากฉันหลอกให้เขาดื่มเข้าไป

แถมตั้งใจส่งเสียงดังด้วยกันกับเขา

เป้าหมาย

ก็คือทำให้คุณกับฉี่หงตื่นขึ้นมา

หลังจากนั้น

ฉันได้คล้องโซ่ของประตู

เปิดหน้าต่าง

เพื่อออกไปทางประตูเชื่อม

ฉี่หงเห็นฉันเข้า

แต่เขาคิดว่าฉันเป็นผู้ชาย

เขารีบเรียกหลิวจื่อเจีย

ฉันเลยแอบหนีออกมา

ตอนแรกอยากจะรีบกลับห้อง

แต่กลับเจอซือชุนซ่านโดยบังเอิญอีก

เก๋อเกอ

ผ้าห่มเอามาแล้วนะ

เข้ามาเถอะ

พวกเราดื่มไปสองขวดแล้วนะ

จริงเหรอ

เร็วจังเลย

ฉันทำได้แค่ไปห้องของเขา

ถอดเครื่องแบบของขบวนรถไฟ

แล้วก็

เปลี่ยนเป็นชุดกี๋เพ้า

เดินวนรอบทางเดินทั้งหมดไปหนึ่งรอบ

เพื่อสิ่งนี้

ฉันยังตั้งใจชนประตูห้องของคุณ

ไม่

ไม่ใช่แบบนั้น

คนที่ใส่ชุดกี่เพ้านั่น

คือฉัน

คน ๆ นั้นคือฉัน

คุณซือถูเหยียน

ฉันเห็นด้วยกับความคิดของคุณ

กฎหมายคือความยุติธรรม

การฆาตกรรม

คือโทษประหาร

ไป๋ลู่ ไป๋ลู่

คุณยังจำเรื่องราวของคนลากรถคนนั้นได้ไหม

ฉันเป็นคนพูดเอง

ฉันเป็นคนบอกเขาเอง

ในบ้านไม่มีผู้ชาย

มีแต่คุณนายสวี่ที่ดูแลลูกอยู่

ฉันเป็นคนทำให้คุณนายสวี่ต้องตาย

เขาดูแลฉันเหมือนลูกสาวแท้ ๆ คนหนึ่ง

ปีที่ผ่าน ๆ มา

ยังไงฉันก็ก้าวข้ามมันไปไม่ได้

สิ่งที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตในทุกวันนี้

ก็คือยังไม่ได้แก้แค้น

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ

อาวุธสังหารอยู่ในห้องของฉัน

บนนั้นมีรอยนิ้วมือของฉันอยู่

ในห้องนั้นยังมีเสื้อเปื้อนเลือดตัวหนึ่ง

ฆาตกรก็คือฉัน

เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น

เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น อย่าพูดพล่อย ๆ

เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น

รบกวนหน่อยนะครับ คุณสารวัตร

หม่าซื่ออิงล่ะ

ห้องหมายเลขสอง

ฆาตกรล่ะ

ฆาตกรเขา

ลงจากรถไปแล้ว

ลงจากรถไปแล้วเหรอ

เที่ยงคืนของเมื่อวาน

ขบวนรถไฟเทียบท่าที่สถานีจิ่นโจว

ฆาตกรใส่เครื่องแบบของรถไฟขึ้นมา

โดนเลขาของผู้ตาย

ว่านจี๋เสียง

และผู้โดยสารจงเหยียนคนนี้เจอเข้า

ต่อมา เขาใช้กุญแจที่สามารถเปิดได้ทุกประตู

ไขประตูห้องของหม่าซื่ออิง

เพราะว่าผู้ตาย

มีนิสัยการทานยานอนหลับก่อนนอน

ฉะนั้นเลยโดนฆ่าตายในห้องหมายเลขสอง

ในขณะที่อยู่ในสภาพที่ไม่สามารถตอบโต้ได้

ต่อมา

เขาล็อคประตู

ใช้ประตูเชื่อม

เข้าไปในห้องหมายเลขสามของคุณผู้หญิงที่ชื่อฉี่หงคนนี้

ใช้โอกาสที่คุณผู้หญิงคนนี้หลับอยู่นั้น

หนีไปได้

แถมใช้ช่วงเวลาที่รถไฟเทียบท่า

ลงจากรถไป

สถานีไหน

สถานีจิ่นโจวครับ

หน้าตาของฆาตกรเป็นยังไง

ผมสามารถช่วยพวกคุณวาดรูปใบหน้าฆาตกรออกมาได้ครับ

ผมสามารถเป็นพยานได้

ครอบครัวของผู้ตายล่ะ

คือว่า เขา เขาเป็นเจ้านายของผม

ลงจากรถไปพร้อมกัน

ได้ครับ

ถึงฮาร์บิน

จะเลี้ยงเหล้านายนะ

ถึงสถานีเฟิ่งเทียนแล้ว

ผู้โดยสารที่ต้องการลงจากรถ

กรุณาตรวจสอบสัมภาระของตัวเองให้ดี ๆ นะครับ

ขอบคุณค่ะ

พระเจ้าจะคุ้มครองคุณนะคะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณคุณมาก

คุณไม่ต้องขอบคุณผม

ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมคิดว่า

มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องเฉย ๆ ครับ

หวังว่าพวกคุณจะไม่ยึดติดกับเรื่องราวในอดีตแล้วนะครับ

ระวังครับ

ขอบคุณคุณทนายซือถูค่ะ

ถ้ามีอะไรให้ช่วยเหลือ

มาหาผมที่สถานกงสุลได้ทุกเมื่อนะครับ

ตัวเลือกแบบนี้

มันถูกต้องจริงเหรอ

นี่ครับ ๆ ๆ

นี่เป็นไวน์แดงที่ดีที่สุดที่ผมสะสมไว้ครับ

เชิญพวกคุณสองคนลองชิมดูครับ

ขอบคุณครับ

ผมดื่มเหล้าไม่เป็น

ทนายซือถู

คุณ คุณชิมเถอะครับ

เรียกผมซือถูเหยียนก็พอแล้ว

พวกคุณตามสบายครับ

ผมสามารถเรียกคุณว่าพี่ซือถูได้ไหมครับ

ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวผมนะครับ

ต่อไปถ้ามีอะไรให้ผมช่วยเหลือ

ในเมืองฮาร์บิน

คุณเรียกใช้ได้ตลอดนะครับ

ขอบคุณครับ

ได้เลย ขอบคุณครับ

อาจารย์แม่

อาจารย์ละครับ

ทำไมเหรอ

ผมชื่อเซี่ยฮว่า

เพื่อนของอาจารย์เสิ่น

รองผู้กำกับสถานีตำรวจฮาร์บิน

รองผู้กำกับเซี่ยสวัสดีครับ

เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ

พวกเราไปคุยข้างในเถอะ

ซือถู

ฉันขอขึ้นไปพักก่อนนะ

เธอกับรองผู้กำกับเซี่ยคุยกันไปก่อน

ได้ครับ

ขอโทษค่ะ

เชิญนั่ง

รองผู้กำกับเซี่ย

อาจารย์ของผมเขาเป็นอะไรกันแน่ครับ

อาการเดิม

เขาเป็นโรคหัวใจมาตลอด

อยู่ดี ๆ ก็กำเริบ

พอจะส่งเขาที่โรงพยาบาล

มันก็ไม่ทันแล้ว

เกิดขึ้นเมื่อไรเหรอครับ

เมื่อวาน

เมื่อคืนพวกเราไปร่วมงานเลี้ยงด้วยกัน

งานเลี้ยงยังไม่จบ

อยู่ดี ๆ เขาก็รู้สึกไม่สบายตัวก็เลย...

ตอนที่คุณยังไม่มา

ทนายเสิ่นพูดถึงคุณอยู่บ่อย ๆ

ตอนแรกคิดไว้ว่าหลังจากที่คุณกลับมา

ก็จะเป็นผู้ช่วยมือดีของเขา

ใครจะไปรู้ว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้

คุณกลับมาตอนนี้ก็ดี

ช่วยจัดการเรื่องในบ้านหน่อย

โน้มน้าวอาจารย์แม่ของคุณหน่อย

ให้เธอทำใจยอมรับได้แล้ว

อาจารย์ดูแลผมเปรียบเสมือนลูก

ผมจะดูแลอาจารย์แม่เองครับ

ขอบคุณค่ะ

ประธานลั่ว

นี่ก็คือศิษย์รักของเจี้ยนเสียนซือถูเหยียนครับ

เพิ่งกลับมาจากปักกิ่ง

คนนี้คือคุณลั่วเหวินเซิง

ประธานของสมาคมการค้าฮาร์บิน

และเป็นเพื่อนที่เก่าแก่ของอาจารย์คุณ

สวัสดีครับ

คุณนาย

ขอบคุณค่ะ

เรื่องของหม่าซื่ออิง

ผมพอได้ยินมาบ้าง

วิธีการจัดการถึงจะดูยุ่งยากไปหน่อย

สุดท้าย ก็ออกมาได้ดี

เรื่องนี้ยังไม่ลงหนังสือพิมพ์

ไม่คิดว่าคุณลั่วที่อยู่ติดบ้าน

ก็สามารถรับรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมด

เรื่องนี้

มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับลูกชายของผมที่เป็นเจ้าหน้าที่อยู่

ลั่วเส้าชวนของลูกชายคุณใช่ไหมครับ

เหวินเซิง

พวกเราเข้าไปก่อนเถอะ

เชิญทางนี้ครับ

ดูแลให้ดี ๆ

คุณรู้จักเส้าชวนเหรอคะ

ครับ

งั้นคุณรู้ไหมคะว่า

เขาจะกลับมาเมื่อไร

เสียใจด้วยครับ

ขอบคุณค่ะ

เสียใจด้วยครับ

ขอบคุณค่ะ

พวกเราขอตัวก่อนนะครับ

ได้ครับ

จิ้งเซวียน

บอกลาคุณลุงเซี่ยกับคุณลุงตู้เร็ว

อย่าเรียกฉันคุณลุงตู้

เรียกฉันว่าเถ้าแก่ตู้หรือเหล่าตู้ก็พอ

ฉันยังไม่ได้แก่ขนาดนั้นใช่ไหม

เหวินเซิง

จิ้งเซวียน

เธอกลับไปก่อนเถอะ

ได้ค่ะ

งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะคุณน้าเว่ย

เรื่องนั้น

พวกเราค่อยกลับไปคุยที่บ้านได้ไหม

เหวินเซิง

ที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

งั้นพรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ

ก็ได้

ช่างตัดเย็บนั่นที่ผมเชิญจากเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

จะมาถึงในวันพรุ่งนี้

เดี๋ยวตอนเช้าผมมารับคุณ

วัดขนาดตัวหน่อย

คุณก็เลือกเนื้อผ้าของชุดแต่งงานดี ๆ ด้วยนะ

ทำไมเหรอ

โกรธเหรอ

เปล่า

เปล่า

ฉันแค่นึกว่าทนายเสิ่น

แค่พริบตาเดียวจริง ๆ

ไม่สมเหตุสมผลเลย

ไม่ต้องคิดมาก

เวลาของพวกเรายังเหลืออีกเยอะ

เดี๋ยวผมให้คนขับไปส่งคุณ

ไม่ต้องก็ได้

ฉันยังมีธุระที่ต้องไปทำอยู่

เดี๋ยวไปส่งเอง

ฉันไม่ใช่เด็กสักหน่อย

ไม่ต้องห่วง

คุณคิดจะทำอะไร

คุณไปตาย ไปตายซะ

คุณหุบปาก

ซือถู

จะฝังร่างอาจารย์ตอนไหนเหรอครับ

กำลังสร้างสุสานอยู่

ใช้เวลาอีกสักพัก

ถึงเวลานั้น

ฉันอยากฝังเขากับซือฉีในที่เดียวกัน

หลังจากที่ฉันตายตามไป

อาจารย์แม่

คุณยังมีเวลาอีกเยอะครับ

รอเธออายุพอ ๆ กับฉันแล้ว

เธอก็จะรู้เอง

ความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ปีที่ผ่าน ๆ มา

ฉันได้ส่งซือฉีไปสู่สุขคติแล้ว

ตอนนี้

ฉันได้ส่งอาจารย์ของเธอไปสู่สุขคติอีกคน

พ่อลูกคู่นั้นกลับได้

อยู่ด้วยกันแล้ว

ทิ้งฉันไว้บนโลกนี้

เหงา ๆ คนเดียว

อาจารย์แม่

ต่อไปผมจะดูแลคุณเหมือน

ศิษย์พี่ซือฉีเองนะครับ

เธอยังหนุ่มยังแน่น

ฉันจะเป็นภาระของเธอตลอดไปไม่ได้

พอแล้ว ๆ

ไม่พูดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว

ฉันขอออกไปก่อน

เธอกินข้าวคนเดียวเลยนะ

เหล่าเซี่ย

เหล่าเซี่ย

ดูจากร่องรอยของที่เกิดเหตุแล้ว

ฆาตกรน่าจะก่อคดีแบบไม่เจาะจง

ลักลอบเข้าห้องฆ่าผู้ตาย

พวกเราคาดว่า

ฆาตกรต้องรีบปล่อยขาย

เครื่องประดับที่ขโมยมา

พวกเราได้วางกับดักไว้แน่นหนา

จะต้องจับฆาตกรมาดำเนินคดีให้ได้ครับ

ทำไมถึงไม่มีร่องรอย

การพังประตูหรือพังหน้าต่างเลยล่ะ

บางทีเขาอาจจะทำพลาดครับ

ล่อให้ฆาตกรเข้ามาเอง

บางทีก็อาจจะโดนสะกดรอยตาม

ต้องจับตัวฆาตกรมาให้ได้

ฉันจะจัดการมันอย่างสาสมเอง

ซือถู

อาจารย์แม่

ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอครับ

พรุ่งนี้

ฉันจะไปเลี้ยงข้าวญาติ ๆ ของอาจารย์เธอ

ฉันว่าเธอน่าจะไม่ชอบ

บรรยากาศแบบนั้น

เธอก็อยู่บ้าน

ทำอะไรกินเองเลยนะ

เดี๋ยวผมจัดการเองครับ

อาจารย์แม่

ช่วงนี้ท่านเหนื่อยเกินไปแล้วครับ

รีบไปพักผ่อนเถอะครับ

เธอก็รีบไปพักผ่อนนะ

สเต๊กซอสปักกิ่ง

สปาเก็ตตี้ซอสดำ

นี่มันอะไรกันเนี่ย

สวัสดีค่ะคุณลูกค้า

มากี่ท่านเหรอคะ

คนเดียวครับ

โอเคค่ะ

คุณนั่งรอที่นี่สักครู่นะคะ

สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า

วันนี้ร้านเราคนเต็ม

คุณอยากกินอะไร

เดี๋ยวฉันสั่งให้คุณก่อน

ผมเห็นป้ายโฆษณาของพวกคุณเขียนไว้ว่า

สเต๊กซอสปักกิ่ง

สปาเก็ตตี้ซอสดำ

ใช่ค่ะ

นั่นเป็นเมนูใหม่ที่เจ้าของร้านคิดขึ้นมาค่ะ

คุณจะลองดูไหมคะ

น่าลองจริง ๆ

ร้านพวกคุณเป็นร้านอาหารจีนหรือตะวันตกกันแน่ครับ

อาหารตะวันตกทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอครับ

ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ

นี่ก็คือจุดเด่นของร้านอาหารจัสมิน

คุณไปที่อื่นก็คงไม่ได้กินแบบนี้หรอก

เลิกขี้โม้ได้แล้ว

ไม่ใช่เป็นเพราะคุณทำอาหารตะวันตกได้ไม่ดีพอเหรอ

ถึงทำให้ร้านเป็นแบบนี้

จีนก็ไม่เชิง ต่างชาติก็ไม่ใช่

ไม่ต้องพูดมากขนาดนั้น

คุณก็แค่พูดมาว่ารสชาติเป็นยังไงบ้าง

คุณก็แค่ทำลวก ๆ แล้วมันออกมาดีเกินคาด

อร่อยก็บอกอร่อย

คุณต้องพูดแบบนี้

วันนี้ผมจะเพิ่มมันบดน้ำเยิ้มหนึ่งชิ้น

ไว้บนเนื้อสเต๊กของคุณ

คุณก็ลองชิมดูหน่อยเถอะ

ได้ครับ

งั้นผมขอสปาเก็ตตี้ซอสดำหนึ่งที่ครับ

ได้ค่ะ

คุณลูกค้าคะ

คุณจะรังเกียจไหม

ถ้าให้คุณนั่งร่วมโต๊ะกับคุณผู้หญิงคนนี้

ได้ครับ

คุณไปถามคุณผู้หญิงคนนั้นหน่อยว่ายินดีที่จะนั่งกับผมไหม

ได้ค่ะ

ขอโทษนะครับ

คุณสั่งสเต๊กเนื้อไม่ใช่เหรอครับ

ขอโทษค่ะ

ปกติฉันสั่งแต่สปาเก็ตตี้

วันนี้เหล่าม่อเสิร์ฟสเต๊กเนื้อมาเพิ่ม ก็เลย...

งั้น ฉันเอาสปาเก็ตตี้จานนี้

ไม่เป็นไรครับ

คุณคะ

ที่จริงเมื่อกี้ฉันยังไม่ได้ใช้ส้อมคันนี้เลยนะคะ

ได้ครับ

เอาแบบนี้ดีไหม

คุณขายสปาเก็ตตี้จานนี้ให้ฉัน

ฉันให้เจ้าของร้านทำอีกจานให้คุณ

ไม่เป็นไรครับ

ผมไม่ถือ

งั้นฉันจะจ่ายในส่วนที่คุณถือค่ะ

ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดครับ

นี่เป็นเพียงนิสัยส่วนตัวของผมครับ

ฉันว่าคุณก็เข้าใจผิดเหมือนกันค่ะ

ไม่ติดหนี้คนอื่นก็เป็นนิสัยส่วนตัวของฉันค่ะ

สปาเก็ตตี้จานนี้ ฉันเลี้ยงเอง

ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากฉัน

พี่เหอ

ตอนนี้ฉันงานยุ่งอยู่

คุณไปเสิร์ฟอาหารสิ

ทำไมคุณถึงไม่รังเกียจหนังสือพิมพ์

ฉบับนี้ที่ฉันเคยอ่านด้วยล่ะ

ผมขอซื้อต่อ

นายเองเหรอ

ฉันฆ่าคนแล้ว

ฉันรู้แล้ว

ฉะนั้น

นายเองก็ไม่มั่นใจว่า

ตัวเองได้ฆ่าคนหรือเปล่า

ถ้าฉันรู้แล้วก็คงไม่มาหานายหรอก

งั้นเมื่อคืนตอนที่เกิดเหตุ

นายอยู่ไหนกันแน่

เธอจำได้ด้วยเหรอ

ว่าเธอยังมีบ้านอยู่

จะขังผมไว้อีกแล้วเหรอ

พ่อ

พ่อขังผมไว้ไม่ได้หรอก

เก็บแรงไว้เถอะ

บัดซบ

พ่อลูกกันมีอะไรคุยกันดี ๆ

ทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือด้วยล่ะ

รีบขอโทษคุณพ่อเร็ว

คนที่ควรขอโทษ

คงไม่ใช่ผมหรอก

เธอนี่มันเดรัจฉาน

ลั่วเส้าชวน

คุณฆาตกรรมบิดาของคุณ

ตอนนี้กลับสถานีตำรวจกับผม

อะไรนะ

พวกเราสงสัยคุณเป็นฆาตกรฆ่าลั่วเหวินเซิง

พ่อผมเขา

อยู่เฉย ๆ

ภาพตัด จำไม่ได้แล้ว

งั้นตอนที่เว่ยหมิ่นซีโดนฆาตกรรม

นายอยู่ที่ไหน

เว่ยหมิ่นซี

ในหนังสือพิมพ์เขียนว่า

นายไม่พอใจกับการหาแม่ใหม่ของพ่อนาย

นายเลยฆ่าแม่เลี้ยงก่อน

ค่อยฆ่าพ่อแท้ ๆ

คนมีสมองใครเขาดูหนังสือพิมพ์กันล่ะ

คำพูดในหนังสือพิมพ์มันเชื่อได้เหรอ

อีกอย่างตอนที่เว่ยหมิ่นซีตาย

ฉันยังอยู่เฟิ่งเทียนอยู่เลย

เรื่องนี้ เดี๋ยวฉันช่วยนายสืบเอง

แต่ฉันต้องมีช่องทาง

ในการรู้เรื่องคดีหน่อยไหม

เอาแบบนี้

นายไปหา

โจวจิ้งเซวียน

ว่าที่ภรรยาของฉัน

นายมีว่าที่ภรรยาด้วยเหรอ

พ่อฉันเป็นคนหมั้นให้ฉันเอง

แต่สำหรับฉันแล้วเธอ

ก็เหมือนน้องสาวแท้ ๆ คนหนึ่ง

นายไปหาเธอ

บอกเธอว่าคุณเป็นเพื่อนของฉัน

อยากรู้เรื่องคดี

เธอต้องช่วยนายแน่ ๆ

เกิดอะไรขึ้น

นายขึ้นไปแอบก่อน

ถ้าไม่เรียกก็อย่าลงมา

ได้

พวกคุณคือ

สืบคดี

ผมมาเอาเอกสารของตระกูลลั่ว

เอกสารของตระกูลลั่ว

มีแค่คนของตระกูลลั่วเท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้

ผมมาเอาแค่พินัยกรรม

พินัยกรรมก็เหมือนกัน

ต้องให้ตอนที่สมาชิกของตระกูลลั่วอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา

ให้ทนายเป็นคนอ่านถึงจะมีผลบังคับ

แต่ตอนนี้ทนายเสิ่นก็ไม่อยู่แล้ว

จะให้ผมไปหาใครล่ะ

ผมก็เป็นทนายความเหมือนกัน

คุณเหรอ

ผมคือนักเรียนของทนายเสิ่นชื่อซือถูเหยียนครับ

เพิ่งกลับมาจากปักกิ่ง

นายท่านลั่วและรองผู้กำกับเซี่ยต่างก็รู้จักผมครับ

งั้นก็รีบไปเอามาเถอะ

สักครู่ครับ

ซือถูเหยียน

อันนี้เหรอ

ไปกันเถอะ

ทั้งหมดนี้

คือพินัยกรรมของคุณลั่วเหวินเซิงครับ

เนื่องจากคุณเว่ยประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต

ทรัพย์สมบัติของเธอทั้งหมด

ล้วนตกทอดไปถึงลั่วเส้าชวน

นอกจากนี้

ทุกท่านยังมีคำถามอะไรอีกไหมครับ

คุณลุงเห็นฉันเป็นคนในครอบครัวจริงด้วย

ทำไมเขาถึงได้หนึ่งหมื่นเหรียญดอลลาร์ล่ะ

ทำไมฉันถึงต้องรับเงินในแต่ละเดือนล่ะ

อะไรคือสิทธิ์ในการพักอาศัยต่อ

ฉันก็เป็นคนของตระกูลลั่วอยู่แล้ว

ฉันต้องให้เขาให้สิทธิ์นี้กับฉันด้วยเหรอ

ทนายซือถู

คุณช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อย

ผมว่า

นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของคุณ

ยังไงก็รอให้คุณชายลั่วกลับมาก่อน

คุณค่อยไปปรึกษากับเขานะครับ

ฉันเสียน้ำพักน้ำแรงกับบ้านนี้ไปเท่าไร

เส้าชวน จิ้งเซวียน

เด็ก ๆ ของบ้านนี้

ฉันเป็นคนดูแลมาตั้งแต่เด็ก

อย่าคิดว่านายท่านของเราจากไปเร็วแล้ว

พวกคุณจะมาขึ้นขี่บนคอของฉัน

รังแกฉัน

แม่

คุณลุงต้องไม่ได้หมายความแบบนั้น

รอเส้าชวนกลับมา เขา...

ไหนบอกว่า

เส้าชวนฆ่านายท่านไม่ใช่เหรอ

แล้วเขามีสิทธิ์อะไรที่จะมารับทรัพย์สมบัตินี้เหรอ

แม่

พวกเรารอผลการสืบสวนจากตำรวจก่อนเถอะ

ได้ไหมคะ

ตราบใดที่ยังไม่สรุปคดี

ลั่วเส้าชวน

ก็ยังไม่ใช่ฆาตกร

คุณโจวครับ

คุณเป็นว่าที่ภรรยาของลั่วเส้าชวนใช่ไหมครับ

เขาเคยพูดเรื่องคุณกับผม

ตอนนี้สะดวก

คุยกับผมเป็นการส่วนตัวไหมครับ

คุณซือถู

เมื่อกี้แม่ฉันคงไม่ได้ตั้งใจด่าเส้าชวนแบบนั้น

แค่เป็นเพราะ

ตอนนี้ตำรวจสันนิษฐานว่าคนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือเขา

คุณอย่าเอาไปใส่ใจเลยนะคะ

ฉันเชื่อว่า

เส้าชวนจะไม่ฆ่าใครแน่นอน

แต่ความจริงต้องมีหลักฐานเท่านั้นที่ยืนยันได้

ฉันเคยได้ยินชื่อของคุณ

คุณสามารถไขคดีได้

พอมีความรู้ครับ

คุณบอกมาตามตรงได้เลย

คุณเป็นเพื่อนของเส้าชวน

ฉันเชื่อในตัวคุณ

ตอนฉันอยู่ในโบสถ์

ได้ยินจากคุณลุงบอกว่าคุณเก่งมาก

ฉันหวังว่า

คุณจะช่วยเส้าชวนได้

ขอร้องล่ะ

แล้วถ้าลั่วเส้าชวนคือฆาตกรล่ะ

ทำไมตำรวจถึงสงสัยลั่วเส้าชวน

เพราะหลักฐานทั้งหมดล้วนชี้ไปที่เขา

โชคดีที่คุณลุงเซี่ยมาช่วย

ตำรวจเลยไม่กล้าใส่ความกับเขาทีเดียว

แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เส้าชวนอยู่ไหน

ฉันเป็นห่วงว่า

คุณลุงเซี่ยจะรับความกดดันไม่ไหว

สุดท้ายสรุปให้เส้าชวนเป็นฆาตกร

เพราะตอนนี้คุณลุงก็ไม่อยู่แล้ว

ไม่มีใครที่จะหยุดพวกเขาได้

แน่นอน

ถ้าสุดท้าย

คุณสืบได้ว่าเส้าชวนคือฆาตกรจริง

เขาก็ควรที่จะได้รับโทษทางกฎหมาย

ได้ครับ

ผมต้องรู้เรื่องราวของเหตุการณ์ทั้งหมดก่อน

และหลักฐานที่ตำรวจมีอยู่ในตอนนี้

แม่

เธอมานี่เลย

เหล่าลั่วมีเรื่องที่จะบอกกับ

จิ้งเซวียนของพวกเราเป็นการส่วนตัวใช่ไหม

แม่คะ เรื่องไม่ได้เป็นแบบนั้น

เธอหุบปาก

คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ

ทนายความ

ที่เอาแต่ติดต่อสื่อสารกับตระกูลแถวหน้าอย่างพวกเรา

ต้องระวังไว้ก่อน

ใครจะไปรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

อีกอย่าง

ตอนนี้ฉันน่าจะเป็นผู้สืบทอดที่ถูกต้องตามกฎหมาย

เพียงคนเดียวของตระกูลลั่ว

เธอเป็นลูกสาวของฉัน

จะให้ผู้ชายที่

ใช้ปากหวาน ๆ ทำมาหากินไปวัน ๆ

หลอกไม่ได้

ไปเถอะ พวกเราไปกันเถอะ

แม่

หนูขอใช้นามว่าที่ภรรยาของลั่วเส้าชวน

มอบหมายให้คุณซือถู

สืบสาเหตุการตายของคุณลุงค่ะ

คุณโจวครับ

นี่มันไม่ถูกต้องนะครับ

คุณซือถูเป็นเพื่อนของเส้าชวน

ตอนอยู่บนรถด่วนโอเรียนท์เอกซ์เพรส

เคยให้ความช่วยเหลือเส้าชวน

อีกอย่าง

ถ้าเส้าชวนหมดหนทางแล้วจริง ๆ

บางทีอาจจะไปหาเขาก็ได้ครับ

รองผู้กำกับเซี่ยครับ

ยังไงผมก็พอรู้จักลั่วเส้าชวนอยู่ครับ

น่าจะช่วยอะไรได้ครับ

จำนวนทรัพย์สินทั้งหมดตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ

อันนี้น่าจะ...

ซือถูเหยียน

คดีนี้

คุณทำได้แค่เข้าร่วมอย่างพอประมาณนะ

แต่คุณต้องรับปาก

จะไม่ยุ่งเกี่ยวตอนพวกเราสืบคดี

ไม่งั้นผมจะเชิญคุณออกไปได้ทุกเมื่อ

แน่นอนครับ

ขอบคุณรองผู้กำกับมากครับ

บัญชีของประธานลั่ว

ทนายเสิ่นเป็นคนจัดการมาตลอด

คุณลองกลับไปหาสมุดบัญชี

ตรวจสอบความถูกต้องหน่อย

บังเอิญจัง

ผมติดมาพอดีครับ

คุณนี่เตรียมตัวมาดีจริง ๆ

เหล่าเปา

หาเหตุผล

ไปสืบบ้านตระกูลเสิ่นหน่อย

ตอนนี้ลั่วเส้าชวนไม่มีที่ไป

มีโอกาสสูงที่จะไปซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

ผมขอเล่าเหตุการณ์ให้คุณฟังก่อน

และเบาะแสที่พวกเรามีอยู่ในตอนนี้

[เมื่อวานตอนเย็นเวลาประมาณหกโมง]

[ฉันไปถึงหน้าบ้านตระกูลลั่ว]

ฉันเพิ่งมา

พอเห็นลิ้นชักเปิดอยู่

ก็เลยดันมันเข้าไป

นายท่านยังไม่กลับมา

รองผู้กำกับเซี่ย

คุณรอที่นี่สักครู่นะคะ

หลังทานข้าวเย็นเสร็จ

ผมไปที่ห้องทำงานของประธานลั่ว

งั้นที่ประธานลั่วตามหาคุณ

ไปคุยเรื่องอะไรเหรอครับ

คดีฆาตกรรมเว่ยหมิ่นซี

มีความคืบหน้าแล้ว

คืบหน้าอะไรครับ

ที่เกิดเหตุของเว่ยหมื่นซี

พวกเราสันนิษฐานว่าเป็นการกระทำ ของผู้ก่อเหตุที่ไม่เจาะจงเป้าหมาย

ฉะนั้น

พวกเราวางกับดักไว้ที่

โรงรับจำนำเครื่องประดับอย่างแน่นหนา

สุดท้าย

เจอเครื่องประดับของเว่ยหมิ่นซี

ในโรงรับจำนำที่หนึ่ง

พวกเราสอบถามเถ้าแก่ของโรงรับจำนำ

เถ้าแก่บอกว่า

คนที่มาจำนำเครื่องประดับเมื่อหลายวันก่อน

กลับเป็นเว่ยหมิ่นซีที่นำไปขายเอง

นี่เป็นของขวัญวันเกิด

ที่คุณลุงให้กับคุณน้าเว่ยไม่ใช่เหรอคะ

ฉันเห็นเขาชอบมาก

ช่วงนั้น

ไปไหนมาไหนก็ใส่ไว้ตลอด

เขาจะขายของขวัญที่คุณลุงเป็นคนให้ได้ยังไง

ประธานลั่วขอเว่ยหมิ่นซีแต่งงาน

เธอตกลงแล้ว

เธอบอกต้องยืนยันเรื่องหนึ่งก่อน

ถึงจะประกาศเรื่องงานแต่ง

คุณลุงของเธอคิดมาตลอด

การตายของเว่ยหมิ่นซีมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

พวกเราใช้เบาะแสของโรงรับจำนำ

ดึงข้อมูลบัญชีธนาคารของเว่ยหมิ่นซีออกมา

แต่ในบัญชีกลับมีแต่ความว่างเปล่า

เธอไม่ต้องทำตรงนี้แล้ว

ไปทำงานของตัวเองเถอะ

ครับ นายท่าน

เรื่องราวเป็นไปตามที่คุณคิด

ปีที่ผ่านมานี้เว่ยหมิ่นซี

โดนคนอื่นแบล็คเมล์มาตลอด

คุณว่าจะเป็นใครเหรอ

ปัญหาคือ

เขามีความลับอะไรที่ไม่สามารถบอกใครได้

ใครเนี่ย

นายท่าน ผมเอง

ไปไกล ๆ

นายท่าน

เป็นจดหมายของคุณนายเว่ยครับ

คุณน้าเว่ยโดนคนอื่นแบล็คเมล์

ทำไมล่ะคะ

เพื่อแต่งงานเข้าบ้านตระกูลแถวหน้า

คุ้มที่จะเสี่ยงอยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดีเด่อะไรหรอก

คุณลองคิดดูสิ

เธอกับพี่ชายชอบกันมาตั้งแต่ตอนเด็ก

ตอนที่พี่ชายคนนั้นไม่มีเงิน

ทำไมเธอถึงไม่แต่งงานกับเขาล่ะ

แต่กลับคิดจะแต่งงานกับผู้ชาย

ที่ขี้เหล้าแถมใช้กำลังกับภรรยาซะงั้น

เพื่ออะไรล่ะ

ก็เพื่อเงินไม่ใช่เหรอ

ใครจะคิดว่า

ตระกูลลั่วของพวกเราใช้เวลารุ่งเรืองไม่ถึงสองปี

พี่ชาย

ก็กลายเป็นเศรษฐีรายแรก

ด้วยความบังเอิญ

เขากับพี่ชาย

ไปเจอกันที่ฮาร์บินอีก

แถม

ไม่ถึงสองปี

ผู้ชายของพวกเขาก็ตายไป