Original subtitles

Downloaded from YTS.MX

Official YIFY movies site: YTS.MX

‪(NETFLIX ขอเสนอ)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด ‪ออริจินัลครีเอทีฟซาวด์แทร็ก)

‪จะไปไหนน่ะ

‪ช้าหน่อย

‪ดังนั้น

‪ตอนนี้เรา

‪ตัดสินใจ

‪ว่าจะออกเดินทางแบบปุบปับ

‪เป็นอะไรของเธอเนี่ย

‪ช่างมันเถอะ

‪ฉันไม่กลับไปแล้ว

‪ขอให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีนะ

‪หัวร้อนจัง

‪เอาน่าๆ

‪ระวัง ช้าหน่อย

‪ระวัง…

‪(นับถอยหลังวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย)

‪แม่คะ มีข้อความ…

‪ให้คุณ

‪ใกล้สอบแล้ว

‪คุณดูแลลูกยังไงเนี่ย

‪โทษฉันได้เหรอ

‪ฉันไปแป๊บเดียว เธอก็หายตัวแล้ว

‪(โรงเรียนมัธยมปลายเซี่ยเหมินอี้ฟู)

‪(นาฬิกาสอบมาตรฐาน)

‪ฉันว่าเธออย่ากังวลนักเลย

‪แค่ไหนแค่นั้น

‪ฉันเลือกมหาวิทยาลัยเซี่ยเหมินเป็นอันดับแรก

‪พวกเธอล่ะ

‪- มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเซี่ยเหมิน ‪- ยอดเลย

‪วันหน้ายังได้เจอกันอีก

‪- ใช่ ‪- อย่าพูดเรื่องนี้เลย

‪นึกถึงความรู้สึกเฉินเฉินที่ต้องซ้ำชั้นบ้าง

‪พูดไปเถอะ

‪ว่าแต่ได้ยินข่าวหรือยัง

‪เจิ้งอวี่ซิงห้องสี่ไม่เข้าสอบ

‪เจิ้งอวี่ซิงเหรอ

‪ใคร ไม่รู้จัก

‪ไม่รู้จักเหรอ

‪เจิ้งอวี่ซิงหล่อขนาดนั้น

‪มีแต่สาวๆ ตามจีบ

‪- ฉันได้ยินมานะ ‪- ฉันไม่รู้เลย

‪ว่าเขามีแฟนที่แก่กว่ามากอยู่ปักกิ่ง

‪- ใช่ ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน ‪- ใช่

‪ที่โรงเรียนลือกันว่าเขามีแฟน

‪เหมือนเขาจะหายตัวไปทุกสุดสัปดาห์

‪พวกเธอว่าเขาโดดสอบไปหาแฟนหรือเปล่า

‪อย่างกับซีรีส์เกาหลี

‪- เขาพูดแบบนั้นในติ๊กต็อก ‪- รักกันเบอร์นั้นเลยเหรอ

‪บอกว่าอารมณ์ไม่ดีก็เลยไปสนามบิน

‪เอาแต่ใจเกินไป ขนาดสอบยังกล้าโดด

‪เขาเป็นคนยังไงกันแน่

‪ยอดเลย ต้องอยู่ที่นี่อีกปี

‪ลูกป่วย จะทำไงได้

‪ป่วยเหรอ

‪ถ้าไม่ออกไปตากฝนจะป่วยไหม

‪ถามเหตุผลลูกหรือยัง

‪ลูกจะบอกฉันเหรอ

‪ก็จริง ท่าทางดุขนาดนี้

‪ไม่มีใครอยากเปิดใจด้วยหรอก

‪คุณอ่อนโยนนักก็ไปถามสิ

‪ก็ได้

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด มาสนุกกัน)

‪เดี๋ยว เอานี่ใส่ตู้ให้ก่อน

‪ลูก

‪ลูก ทำอะไรอยู่

‪ข้างนอกแดดจ้า เข้ามา

‪มาๆ

‪พ่อขอถามหน่อยได้ไหม

‪วันนั้นลูกออกไปตากฝนทำไม

‪ไม่มีเหตุผล

‪ลูกก็ไม่บอกคุณเหมือนกัน

‪เอากล่องหม้อหุงข้าวเข้าไป

‪ฟังนะ เฉินเฉิน

‪อย่าคิดว่าไม่บอกแล้วแม่จะปล่อยลูกไป

‪พ่อกับแม่เสียสละมามากเพื่อให้ลูกได้เรียน

‪แม่ต้องลาออกจากงาน

‪เราทิ้งบ้านสวยๆ มาเช่าบ้านห่วยๆ

‪เพื่อให้อยู่ใกล้โรงเรียน ลูกจะได้ตั้งใจเรียน

‪โตขนาดนี้แล้ว

‪ไม่รู้สึกผิดต่อพ่อแม่บ้าง

‪อย่ากดดันลูกมากนักได้ไหม

‪ฉันกดดันลูกเหรอ

‪เป็นผมหรือไง

‪ถ้าคุณไม่กดดันลูกจะออกไปตากฝนไหม

‪ได้ เก่งแต่ทำตัวเป็นคนดี

‪ผมแค่สงสารลูก

‪ไม่ได้เจ้ากี้เจ้าการเหมือนคุณ

‪- ใคร ฉันเหรอ ‪- คุณเจ้ากี้เจ้าการ

‪จนเราแทบหายใจไม่ออก

‪คุณกับลูกกดดันฉันต่างหาก

‪หนูโดนทิ้ง

‪หนูโดนทิ้งก็เลยวิ่งตากฝนออกไป

‪แล้วสอบตก

‪ลูกไม่เคยมีแฟนจะโดนทิ้งได้ไง

‪เคยสิ

‪นี่…

‪อะไรนะ

‪เป็นแม่ประสาอะไร ลูกมีแฟนยังไม่รู้เลย

‪ตั้งแต่เมื่อไหร่

‪รู้สึกดีขึ้นหรือยัง

‪ค่ะ

‪ไปซื้อน้ำให้หน่อย

‪เดี๋ยวก่อน

‪ทำไมคะ

‪กับใคร เป็นแฟนกับใคร

‪เพื่อนร่วมชั้น

‪เพื่อนคนไหน ห้องเดียวกันเหรอ

‪ทำไมถามเยอะจัง

‪เราเลิกกันแล้ว

‪ไม่ไปเจอกันแล้วน่า

‪บอกมาว่าใคร

‪เราเลิกกันแล้ว แม่…

‪ทำอะไรคะ มันล็อก

‪- ทำไมชอบดูมือถือคนอื่นนัก ‪- แม่ไม่รู้รหัส

‪แม่รู้รหัสหนูได้ไง

‪วันเกิดพ่อแกไม่ใช่เหรอ

‪จะบอกไหม

‪งั้นแม่ดูเอง

‪เอามา

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ชื่ออะไรนะ

‪เขาชื่อเจิ้งอวี่ซิง

‪คุณเป็นไรไหม

‪ฉันว่านะ

‪เราเลิกติดต่อกันเถอะ

‪คุณจะเลิกกับผมเหรอ

‪- คุณจะตกเครื่องแล้ว ‪- นี่

‪ถ้าคุณกังวลใจ

‪ผมรอได้

‪อย่างมากก็แค่อีกปีเดียว

‪รีบไป เดี๋ยวไม่ทัน

‪ถ้าคุณไม่บอกผมให้ชัดเจน ‪ผมจะไปอย่างสบายใจได้ยังไง

‪ถ้าไม่ไปจะลบวีแชตคุณ

‪อย่าล้อเล่นน่า

‪ฉันจะลบเลย

‪นี่คุณ…

‪ได้

‪ก็ได้ ผมจะไป

‪ผมไปล่ะ

‪ไปกัน

‪เรื่องของเฉินเฉิน ‪ฉันถามจากครูคนก่อนของเธอแล้ว

‪ได้ดูผลการเรียนแล้วด้วย

‪เธอทำได้ดีในสามวิชาแรก

‪มีแค่วิชาสุดท้าย ภาษาอังกฤษ

‪ที่ไม่ผ่าน

‪- ใช่ค่ะ ‪- เป็นปัญหาสุขภาพ

‪แต่ปีนี้ทางโรงเรียนก็ยังต้องเข้มงวดกับเธอ

‪เราจัดให้เธออยู่ห้องท็อป

‪ถ้าปีหน้าเธอทำคะแนนได้ดี

‪ก็เข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้

‪เอาล่ะ เรา…

‪ครูชวีคะ

‪ที่จริงมีเหตุผลอื่น ‪ที่ปีก่อนเฉินเฉินทำคะแนนได้ไม่ดีค่ะ

‪- ยืนขึ้น ‪- เฮ้ย ครูมาแล้ว

‪- สวัสดีค่ะ ครูชวี ‪- สวัสดีครับ ครูชวี

‪นั่งลง

‪วันนี้มาทำข้อสอบปี 2018 กัน

‪ครูจะใช้เวลานี้บอกเรื่องหนึ่งกับทุกคน

‪เฉินเฉิน

‪ยืนขึ้นหน่อย

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ยืนขึ้นด้วย

‪อวี่ซิงเหรอ

‪เร็วสิ

‪รู้ไหมว่าครูเรียกพวกเธอทำไม

‪ครูขอแนะนำทุกคนอย่างเป็นทางการ

‪นี่เป็นคู่รักที่น่าเศร้าที่สุด

‪จากโรงเรียนเราเมื่อปีที่แล้ว

‪คู่รักชะตากีดกัน

‪- หา ‪- ยังกล้า "หา" อีกเหรอ

‪ดูเฉินเฉินสิ

‪เธอมีท่าทีสำนึกผิด

‪เฉินเฉินคนซ้าย

‪เป็นนักเรียนดีเด่นของปีที่แล้ว

‪เธอเลิกกับแฟนก่อนสอบ

‪วิ่งตากฝนออกไปกลางดึก

‪เธอคิดว่า ยืนดีๆ

‪เธอคิดว่าตัวเองเล่นซีรีส์อยู่

‪แล้วเป็นไงล่ะ

‪ป่วยหนักจนสอบตก

‪เจิ้งอวี่ซิงคนขวายิ่งแล้วใหญ่

‪ถอดแบบเด็กหนุ่มหัวขบถที่ชอบแหกกฎ

‪ไม่มาสอบด้วยซ้ำ

‪เขาไม่มาสอบเหรอ

‪เป็นไง

‪เรื่องนี้สนุกใช่ไหมล่ะ

‪หวังหมิงคุน

‪สลับที่กับเฉินเฉิน

‪- หา ‪- "หา" อะไร

‪เจิ้งอวี่ซิง ไปนั่งหลังห้อง

‪จากนี้ไม่ว่าเราจะสลับที่กันยังไง

‪เธอสองคนไม่ต้องย้าย

‪นี่ มันอะไรกัน

‪เจิ้งอวี่ซิง ทำอะไรน่ะ

‪เปล่าครับ ผม…

‪ผมอยากถามเธอ

‪ถามอะไร

‪- ครูครับ นี่เป็นวันแรกที่เรา… ‪- ไม่มีคำว่า "เรา"

‪- "ไม่มีคำว่า 'เรา'" ‪- เงียบ

‪ตอนนี้เฉินเฉินคิดถูกแล้ว

‪ปีหน้าตั้งใจสอบ

‪ถ้าอยากมีแฟนในมหาวิทยาลัย

‪เธอจะคบใครยังไงก็ได้

‪นั่งลง

‪ตอนนี้เธอควรตั้งใจทำคะแนนให้ดีขึ้น

‪แล้วเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันให้ได้

‪ไม่งั้นต่อให้ยังไม่เลิกกัน

‪สุดท้ายก็ต้องเลิก

‪เอาล่ะ พวกเธอที่เหลือดูไว้เป็นตัวอย่าง

‪(ปีสาม ห้องสิบ)

‪เลิกเรียนได้ ยืนขึ้น

‪- ขอบคุณค่ะครู ‪- ขอบคุณครับครู

‪เอาล่ะ นั่งลง

‪ทำโจทย์ให้เสร็จด้วย

‪- ได้ครับ ครู ‪- ค่ะ

‪เฉินเฉินใช่ไหม

‪เรา…

‪อึดอัดชะมัด

‪- ตามไปๆ ‪- ตามไปๆ

‪- ขอนั่งตรงนี้ได้ไหม ‪- เอาสิ

‪อย่าเข้าใจผิดนะ

‪ฉันแค่อยากถาม…

‪นี่ อย่าทำตัวน่าสมเพชน่า

‪หลบหน้าฉันทำไม

‪เฉินเฉิน เข้าไปก่อนเลย

‪นี่…

‪พอเลย เธอไม่อยากคุยกับนาย

‪อีกห้านาทีจะเลิกเรียนแล้ว

‪จะไปเลยเหรอ

‪บ๊ายบาย

‪นี่

‪นายตามฉันมาทำไมเนี่ย

‪ตามแฟนมามันผิดตรงไหน

‪ใครเป็นแฟนนาย

‪นั่นสิ ใครเป็นแฟนฉัน

‪บอกมา

‪โกหกทำไม

‪เพราะเธอสอบไม่ผ่าน

‪ไม่รู้จะบอกพ่อแม่ยังไง

‪ก็เลยกุเรื่องขึ้นมา

‪แล้วเอาฉันไปอ้างใช่ไหม

‪- บอกมา ใช่ไหม ‪- ใช่

‪จริงไหมเนี่ย

‪ฉันเดาถูกเหรอ จริงเหรอ

‪นี่ ฉันคิดมาทั้งวัน ในที่สุดก็เข้าใจสักที

‪เป็นแบบนี้จริงๆ เหรอเนี่ย

‪แต่เธอกล้ามาก

‪ถ้าวันนี้ฉันแฉว่าเธอโกหกล่ะ

‪- ไม่แย่หรอกเหรอ ‪- ไม่ใช่

‪คือแบบนี้นะ

‪ฉันเห็นนายไม่ไปสอบ

‪ไม่คิดว่าจะกลับมาซ้ำชั้น

‪รู้ได้ไงว่าฉันไม่ไปสอบ

‪- ฉันแค่… ‪- เธอตามติ๊กต็อกฉันเหรอ

‪ฉันขอโทษ ได้ไหม

‪ขอโทษ ฉันไม่ควรใช้นายเป็นแพะรับบาป

‪ฉันจะไม่รบกวนนายอีก

‪แค่นี้ วางใจได้ ลาก่อน

‪เดี๋ยวๆ

‪มีอีกคำถาม

‪โรงเรียนมีคนตั้งเยอะ ทำไมเลือกฉัน

‪- เพราะ… ‪- เพราะฉันหล่อเหรอ

‪เธอชอบฉันใช่ไหม

‪อย่าไปสิ

‪ไม่ต้องอายน่า

‪ถึงอดีตเราจะโกหก

‪แต่อนาคตเราเป็นจริงได้นะ

‪เสียสติหรือไง

‪ไหนว่าเลิกกันแล้วไง

‪แล้วทำไมครูถึงบอก

‪ว่ามีคนเห็นแกสองคนแอบเจอกัน

‪ไม่ใช่

‪ใช่ เราเจอกันจริง

‪แต่หนูเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย ‪ว่าอย่าทำให้เสียการเรียน

‪- แค่นั้นค่ะ ‪- ลบวีแชตเขาหรือยัง

‪ลบแล้วสิ

‪ลบไปตั้งนานแล้วด้วย ให้ดูเลย

‪- ไม่ดู ‪- ปีสาม ห้องสิบ

‪- มือถือคนอื่น ‪- กรุ๊ปแชต

‪นี่ ชื่อเจิ้งอวี่ซิง

‪"เพิ่มเพื่อน" เห็นไหม

‪- เชื่อแล้ว แม่… ‪- ดูเลย

‪แม่เชื่อแกน่า

‪ไปเอามาอีกขวด

‪เมื่อไหร่พ่อหนูจะมาอีก

‪พ่อไม่ได้มานานแล้วนะ

‪ใครจะไปรู้ เขายุ่งตลอด

‪บอกเขาว่าว่างๆ ก็แวะมาอยู่สักสองสามวัน

‪หนูคิดถึงพ่อ

‪พรุ่งนี้จะส่งข้อความไปถามให้

‪ไปอ่านหนังสือ

‪- ไปแล้ว ‪- เอานี่เข้าไปกิน

‪ไม่เอาแล้ว มากไป

‪แม่กินเถอะ

‪(เลิกส่งลำไยมาสักที เรากินไม่หมด…)

‪(รายชื่อ)

‪(คำขอเป็นเพื่อน)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด ‪แฟนในจินตนาการของเธอ เจิ้งอวี่ซิง)

‪ทำไมวิ่งเร็วจัง

‪รีบกลับไปอ่านหนังสือเหรอ

‪วิ่งทำไม เดี๋ยวนี้วิ่งเร็วๆ เป็นแล้วเหรอ

‪- ไปเตะบอลไหม ‪- เตะบอลกัน

‪- ฉันเล่นด้วย ‪- เอาลูกบอลมาไหม

‪เจิ้งอวี่ซิง วิ่งถอยหลังทำไม

‪ตาบอดหรือไง ‪ไม่เห็นเหรอว่าใครอยู่ข้างหลัง

‪ดูสิ อิจฉาจังเลย

‪- เร็วเข้า ‪- ให้โอกาสเจิ้งอวี่ซิงหน่อย

‪- รีบไปไหน ‪- ตามไปสิ

‪- สู้เขา ‪- ตามไปเลย

‪- ตามไป ‪- ตามไปเลย

‪ไม่วิ่งแล้วเหรอ

‪ประกาศ

‪ปีสาม ห้องสิบ

‪เจิ้งอวี่ซิงกับเฉินเฉิน

‪ไปรายงานตัวที่ห้องพักครูเดี๋ยวนี้

‪- สู้เขา ‪- ลุยเลย

‪เมื่อกี้ในคาบพละ นายเอาแต่วิ่งตามเฉินเฉิน

‪ต้องการอะไร

‪เปล่าครับ ผมแค่อยากจะ…

‪คืนดีเหรอ

‪ไม่ใช่ครับ

‪ผม…

‪- ผมแค่อยากถามเธอ ‪- ถามอะไร

‪- ครูชวี ถามเธอบ้าง เธอก็อยู่ ‪- ฉันถามนาย

‪อย่าโยนปัญหาให้คนอื่น

‪ไม่ใช่ค่ะ ครูชวี

‪- ที่จริงเมื่อกี้เขา… ‪- อย่าพูดแทรก

‪แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย

‪นายไม่ได้ทำอะไรเลย

‪แล้วทำไมจู่ๆ แม่เฉินเฉินถึงโทรหาครูล่ะ

‪ไม่ค่ะ ครูชวี ไม่ใช่อย่างที่ครูคิดจริงๆ

‪งั้นบอกครูมาสิ

‪บอกมา

‪พูดสิ

‪ที่จริง…

‪- หนู… ‪- ที่จริงผมตามตื๊อเธออยู่ครับ

‪ผมปล่อยเธอไปไม่ได้

‪ผมผิดเอง

‪ผม…

‪ผมจะไม่กวนใจเธออีก

‪ต้องแบบนี้

‪เธอบอกแล้วว่าไม่ชอบนายแล้ว

‪ก็จบกันด้วยดี

‪ทำไมต้องคอยตื๊อเธอทุกวันด้วย

‪แบบนั้นมีแต่จะทำให้เธอเกลียดนายนะ

‪อีกอย่าง พวกเธอไม่ใช่เด็กๆ แล้ว

‪ความรักเป็นถนนสองทาง รู้ไหม

‪ถ้าไม่ใช่คู่กันก็อย่าข้องเกี่ยวกันเลย

‪นายเป็นผู้ชาย

‪ต้องมีศักดิ์ศรีบ้าง

‪ผู้หญิงไม่ต้องมีศักดิ์ศรีเหรอ

‪- ไม่ใช่แบบนั้น อย่าทำให้ครูดูแย่ ‪- ค่ะ

‪ดังนั้นเลิกรบกวนเธอได้แล้ว

‪ไม่งั้นนายก็เหมือนเด็กไม่รู้จักโต

‪ทำไม

‪ครูพูดแรงไปเหรอ

‪ครูชวี ผมขอเข้าห้องน้ำครับ

‪มีอะไร

‪คุยกันไหม

‪เรื่องอะไร

‪เมื่อกี้นาย…

‪ร้องไห้เหรอ

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ไฮ

‪อะไร

‪นายทำอะไรอยู่

‪เปล่านี่

‪โดนทิ้งมาเหรอ

‪ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ

‪ที่จริง

‪ช่วงนี้ฉันก็อารมณ์ไม่ค่อยดี

‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

‪เอาอย่างนี้ไหม

‪ฉันจะบอกความลับนาย

‪แล้วนายก็บอกฉันด้วย

‪หนังก้าวข้ามวัยก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ

‪ฉันเกลียดหนังก้าวข้ามวัย

‪ฉันก็ด้วย

‪ความลับอะไร

‪ที่จริงแล้ว…

‪ฉันสอบตก

‪เพราะเพิ่งรู้ว่าพ่อแม่ฉันมีปัญหากัน

‪- แล้วไงต่อ ‪- แค่นั้น

‪ตานายแล้ว

‪ความลับของนาย

‪อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ

‪โดนทิ้งจริงเหรอ

‪ไม่รู้ว่าจะเรียกแบบนั้นได้ไหม

‪เราไม่เคยชัดเจน

‪ตอนเขาทำดีกับฉัน ฉันก็คิดว่าเราคบกันแล้ว

‪แต่บางครั้งเขาทำตัวห่างเหิน ‪บอกว่าฉันรบกวนเขา

‪เดาใจไม่ถูก

‪เธอเป็นคนยังไง

‪เขาอยู่ปักกิ่ง

‪แก่กว่าแปดปี เป็นดีเจ

‪ดีเจเหรอ

‪คนที่เปิดเพลงน่ะเหรอ

‪ถอนคำพูดเลย

‪- ถอนคำพูด ‪- ได้ ฉันถอนคำพูด

‪โทษทีๆ

‪ทำไมต้องโมโหด้วย

‪แล้วเลิกกันตอนไหน

‪ทำไมถามเยอะจัง

‪หนึ่งเดือนก่อนสอบ

‪จู่ๆ เขาก็บอกว่าไม่ให้ติดต่อไปอีก

‪เขาไม่ตอบข้อความฉัน

‪เขาไม่รับสายฉัน

‪ตอนนั้นฉันทุกข์ใจมาก

‪ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงใจร้ายกับฉันนัก

‪หนึ่งวันก่อนสอบ

‪จู่ๆ ฉันคิดถึงเขามาก ‪ก็เลยซื้อตั๋วเครื่องบินไปปักกิ่ง

‪ตั้งใจว่าเจอเขาแล้วจะกลับ

‪ฉันยังไม่ทันพูดอะไรก็โดนเขาด่าเละ

‪ด่าว่าไม่รู้จักโต

‪ไล่ให้รีบบินกลับมาสอบ

‪ตอนนั้นฉันโกรธมาก

‪ฉันคิดว่า "อยากให้ฉันสอบใช่ไหม

‪งั้นฉันไม่สอบ"

‪นั่นไม่ได้พิสูจน์เหรอ ‪ว่านายทำตัวเป็นเด็กจริงๆ

‪โทษที

‪ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น

‪นายไม่เหมือน…

‪ที่ฉันเห็นในติ๊กต็อกเลย

‪ฉันลงติ๊กต็อกให้เขาดู

‪รู้ไหม

‪ทุกวิดีโอในติ๊กต็อกฉันมีคนกดไลก์เป็นร้อยๆ

‪ฉันจะเช็กทีละคน

‪ว่ามีเขาไหม

‪มีไหม

‪ไม่เคยมี

‪แต่ฉันว่าคงเป็นเพราะเขายังชอบฉัน

‪ถ้าเขาไม่ชอบฉันแล้ว

‪การกดไลก์ก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่ จริงไหม

‪เขาไม่เคยกดไลก์วิดีโอฉันเลย

‪เพราะเขายัง…

‪หัวเราะทำไม

‪เปล่านะ

‪จ้องฉันทำไม

‪เปล่านะ

‪มีอะไรจะพูดหรือไง

‪เปล่านะ

‪เธอไม่เคยมีแฟนก็ไม่เข้าใจหรอก

‪รู้ได้ไงว่าฉันไม่เคยมีแฟน

‪รู้ก็แล้วกัน

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪ไง

‪ไง

‪ไง

‪(เปิด)

‪(ยอมรับ)

‪(การตั้งค่าเพื่อนในวีแชต)

‪(ยืนยัน)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด ‪วีแชตไอดี: ดีเจ_เอกซ์วายแซด2002)

‪เหนือ

‪(ราชาผลไม้ไห่หนานหวังเฟิง: อยู่ไหม)

‪ใต้

‪สี่อันดับแรก

‪- เก้าหมื่น ‪- ใต้

‪(คุณไม่ตอบข้อความหรือรับสายผมเลย)

‪(ราชาผลไม้ไห่หนานหวังเฟิง)

‪(บล็อก)

‪(ยืนยัน)

‪ปง

‪(สายเรียกเข้าจากหวังเฟิง)

‪- นี่ ‪- ผมแค่อยากคุยกับคุณ

‪เลิกโทรมาสักทีได้ไหม

‪- น่ารำคาญเกินไปแล้ว ‪- แล้วเรา…

‪ถ้าโทรมาอีก ฉันจะบล็อกเบอร์คุณด้วย

‪คุณ นี่คุณ…

‪แม่คะ

‪แม่บอกครูทำไมว่าเจิ้งอวี่ซิงกวนใจหนู

‪ก็บอกแล้วไงว่าไม่จริง

‪แม่รู้ว่าแกยังไม่ได้เลิกกับเขา

‪- แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแม่ ‪- ไม่เกี่ยว

‪มันจะเกี่ยวได้ยังไง

‪คิดว่าการสอบเป็นเรื่องแกคนเดียวเหรอ

‪ถ้าเป็นอย่างนั้น

‪ทำไมแม่ต้องแยกบ้านกับพ่อ

‪แม่มาทำอะไรที่นี่ทุกวัน

‪แม่ทำอาหาร แล้วแกไปโรงเรียน

‪จากนั้นแม่ก็ทำอาหารอีกรอบ ‪แล้วรอแกกลับมา

‪- แม่ไม่มีเพื่อนด้วยซ้ำ ‪- หนูไม่ได้ขอให้มา

‪- แม่เป็นส่วนเกินสินะ ‪- ไม่ใช่…

‪แกเพิ่งบอกว่าไม่อยากให้แม่อยู่ด้วย

‪- แต่แม่ดื้อด้านจะอยู่ ‪- เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น

‪แกหมายความแบบนั้น

‪- ไม่ใช่แบบนั้น ‪- แกหมายความแบบนั้น

‪- เบาเสียงหน่อยได้ไหม ‪- ไม่ได้

‪แกมีแฟน

‪โกหกฉันมาเป็นปี

‪ทำไมทุกคนถึงโกหกแม่

‪แม่เป็นคนที่แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ

‪จะบอกให้นะ เฉินเฉิน

‪ถ้าแกกลับไปคบกับเจิ้งอวี่ซิงอีก

‪แม่จะออกไปเดี๋ยวนี้

‪- แม่จะออกไปทันที ‪- ไปเลย

‪หนูไม่ต้องการแม่

‪แม่จะไปพรุ่งนี้เลย

‪มองอะไร

‪นานแล้วนะ

‪- เฉินเฉิน ‪- เฉินเฉิน

‪เฉินเฉินเป็นอะไร

‪- นายรู้ใช่ไหม ‪- นี่

‪- มีอะไร ‪- เจิ้งอวี่ซิง แฟนเก่านายมาแน่ะ

‪แฟนคนปัจจุบันต่างหาก

‪- ปัจจุบัน ‪- ปัจจุบันเหรอ

‪นายต้องทำอะไรสักอย่างนะ

‪แบบนี้มัน…

‪ทำอะไรน่ะ

‪คุณชวี

‪มันเป็นข่าวใหญ่

‪รู้กันเกือบทั้งโรงเรียนแล้ว

‪เธอใช้ฉันยั่วโมโหแม่สินะ

‪แต่ไม่เป็นไร

‪ไม่ถือ

‪- มาเร็ว ‪- เดี๋ยว

‪มันโผล่มาบ่อยๆ ในทุกส่วนเลย

‪แป๊บนะ

‪สวัสดีค่ะ

‪กินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร

‪งั้นหนู…

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪- เจิ้งอวี่ซิง ‪- อะไร

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪มีอะไร

‪ไม่มีทาง ฉันต้องพูดกับแม่เธอแบบนั้นเหรอ

‪ใช่ ทำไม ไม่ได้เหรอ

‪"คืองี้ครับ ผมกับลูกสาวคุณคบกันอยู่"

‪- ไม่… ‪- ฉันพูดไม่ได้

‪มันง่ายมาก ให้ฉันพูดจบก่อน

‪แค่ยืนยันว่าเราจะไม่เลิกกัน

‪ไม่ ฉัน…

‪- มันยากนักหรือไง ‪- ไม่ ฉันกลัวพ่อแม่จะตาย

‪- ไม่ วางลง ‪- หกแล้วๆ

‪วางลง

‪- ช่วยฉันหน่อยไม่ได้เหรอ ‪- เรื่องนี้ช่วยไม่ได้

‪- ทำไม ‪- เฉินเฉิน

‪แม่เธอมาแล้ว

‪- ไม่ ฉัน… ‪- นั่งลง

‪- กินเสร็จแล้วเหรอ ‪- ยังค่ะ

‪- สวัสดีครับ คุณป้า ‪- สวัสดี

‪ผมเจิ้งอวี่ซิงครับ

‪- เฉินเฉิน มานั่งนี่ ‪- ไม่

‪- ฟังแม่ ‪- ไม่ อย่าแตะข้าวหนู

‪- มานั่งนี่ ‪- นั่งตรงไหนสำคัญด้วยเหรอ

‪ไม่สำคัญแล้วทำไมไม่ย้าย

‪แล้วทำไมนั่งตรงนี้ไม่ได้ล่ะ

‪ทำตามที่แม่บอก

‪- ฟังแม่ ‪- ทุกคนมองอยู่นะ

‪- ทำไมต้องยุ่งกับข้าวหนู ‪- ฟัง…

‪ถ้างั้น

‪ผมย้ายเองดีไหม

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ได้ยินว่าดังมากในเน็ต

‪เปล่า

‪ไม่ขนาดนั้นครับ

‪ผมแค่อัดวิดีโอมาลง

‪แล้วมันกลายเป็นกระแส

‪คนดังในเน็ตทำอะไรกันบ้างล่ะ

‪ไม่รู้ก็อย่ามาถาม

‪ว่าไง

‪คนดังในเน็ต…

‪ฟังนะ ฉันเข้าใจแบบนี้

‪มันเหมือนกับ

‪เริ่มตั้งวงดนตรีในโรงเรียน

‪แล้วเล่นเพลงร็อกแอนด์โรลเพื่อให้สาวๆ สนใจ

‪จริงเหรอ ไม่หรอก ไม่ใช่แบบนั้น

‪ใช่ครับ

‪งั้นตอนเด็กๆ ฉันก็เป็นคนดังน่ะสิ

‪ฉันตั้งวงดนตรีแถมยังร้องนำด้วย

‪ไม่เชื่อเหรอ

‪- ไม่เชื่อ ‪- ผมเชื่อครับ

‪นายหล่อเหมือนกันนะ

‪แบบที่สาวๆ รุ่นเฉินเฉินชอบกัน

‪แม่ต้องการอะไรกันแน่

‪แต่ไม่ได้ผลกับผู้หญิงที่แก่กว่าหรอก ‪พ่อรูปหล่อ

‪- ครับ ขอบคุณครับ คุณป้า ‪- ขอบคุณทำไม

‪คุณป้าชมฉันหล่อ

‪- นายไม่ได้ยินท่อนแรก… ‪- ยังพูดไม่จบ

‪วันนี้ฉันมา

‪เพื่อบอกเหตุผลว่า ‪ทำไมปีก่อนเธอสองคนถึงสอบตก

‪นั่นเพราะพวกเธอคบกัน

‪แล้วเลิกกัน

‪การเลิกกันย่อมมีผลทางอารมณ์

‪โดยเฉพาะเฉินเฉิน

‪ไม่ปกติสักอย่าง

‪เธอสองคนไม่ได้กลับมาเรียน

‪เพื่อเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เหรอ

‪เพราะงั้นฟังคำแนะนำป้าเถอะ

‪- พอคบกันแล้ว… ‪- ป้าครับ ไม่จำเป็นหรอก

‪- เราไม่มีทาง… ‪- จะเลิกกันไม่ได้

‪ปีนี้พวกเธอห้ามเลิกกันเด็ดขาด

‪เปรี้ยวจัง

‪หมายความว่าไง

‪อะไรเหรอ

‪แม่ไปโรงเรียนแล้วบอกเราว่าห้ามเลิกกัน

‪แม่ต้องการอะไร

‪แม่คิดเรื่องนี้มาดีแล้ว

‪เจิ้งอวี่ซิงได้อยู่ห้องท็อปทั้งที่เกรดแย่

‪ฐานะทางบ้านต้องดี

‪แม่คิดดีแล้ว

‪ในฐานะผู้หญิง

‪หลังจากเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้งานดีๆ

‪ก็ยังต้องแต่งงานกับคนดีๆ

‪ไม่จำเป็นหรอก

‪แกพยายามยั่วแม่ คิดว่าแม่ไม่รู้เหรอ

‪ตอนสาวๆ ตากับยายของแก

‪ไม่ยอมให้พ่อกับแม่คบกัน

‪เพราะฐานะทางบ้านพ่อไม่ดี

‪ยิ่งพวกเขาต่อต้าน แม่ก็ยิ่งอยากคบ

‪สุดท้ายก็ได้แต่งงานกัน

‪แล้วถ้าพวกเขาเห็นด้วย แม่จะไม่แต่งเหรอ

‪ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก

‪นั่นแหละ

‪แม่ชอบพ่อ

‪หวาน หวานมาก

‪คบกันตั้งแต่มัธยมปลายเลยเหรอ

‪แล้วก็เป็นรักแรกของกันและกันด้วย

‪ถึงจะมีอุปสรรคก็ยังอยู่ด้วยกันจนถึงที่สุด

‪ดีจัง

‪แม่ถึงได้คิดมาดีแล้วไง

‪แม่ไม่อยากขัดขวางพวกแก

‪แม่บอกเจิ้งอวี่ซิงให้อดทนไม่ใช่หรือไง

‪อย่างน้อยก็จนกว่าจะสอบ

‪แม่ไม่ได้จะหาเรื่อง

‪แต่เกรดของเจิ้งอวี่ซิงแย่มาก

‪แกสองคนคงเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันยาก

‪คิดว่าการที่คนสองคนลงเอยกันได้

‪มันง่ายนักเหรอ

‪(โรงเรียนมัธยมปลายหย่งอัน)

‪แสงตรงนี้ดีมาก

‪ทำบ้าอะไรเนี่ย

‪- มาถ่ายวิดีโอ เร็ว ‪- ถ่ายวิดีโอเหรอ

‪เร็วเข้า

‪บอกสิว่าถ่ายอะไร

‪ไฮ ผมมีเรื่องจะประกาศครับ

‪นี่แฟนผมเอง

‪- เรา… ‪- เดี๋ยวๆ นี่ "แฟน" เหรอ

‪เราแค่แสร้งทำต่อหน้าแม่ฉัน

‪- อย่าคิดจริงจัง ปิดหรือยัง ‪- เธอ…

‪ปิดแล้วๆ

‪- ทำอะไรเนี่ย ‪- ฉันรู้ ฉันก็แค่…

‪ช่วงนี้ผู้ติดตามฉันลดลง

‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

‪เธอ…

‪รู้ไหมว่าดาราที่ไม่ดังแล้วเขาทำยังไง

‪ทำยังไง

‪เดตกัน

‪สร้างข่าวลือ

‪นี่หลอกใช้ฉันเหรอ

‪"หลอกใช้" ยังไง

‪เราต่างก็ได้ประโยชน์

‪หรือว่า

‪นายอยากให้เขาเห็นว่ามีแฟนใหม่แล้ว

‪เขาจะได้คิดว่านายไม่สนใจแล้ว

‪ใช่

‪ใช่

‪ใช่ เธอฉลาด พูดถูกทุกอย่าง

‪จะอัดไหม

‪ก็ได้

‪เอาเลย

‪มา ลุยกัน

‪ไฮ ผมมีคนมาแนะนำครับ

‪วันนี้มีเรื่องจะประกาศ

‪นี่แฟนผมเองล่ะ

‪เธอ…

‪ตอบสนองหน่อยสิ

‪มีอารมณ์ร่วมหน่อย

‪ใครคบกันแล้วเฉยแบบนี้

‪- โทษที ‪- ไม่เป็นไร

‪ทุกคน…

‪อะไร

‪มือเธอแปลกๆ นะ

‪- แบบนี้ดีกว่า ‪- ไม่

‪อย่าขยับ

‪วางไว้ตรงนั้น

‪ฉันเอง

‪อย่าเกร็ง

‪ยิ้ม

‪ยิ้ม

‪ยิ้ม

‪ผมมีเรื่องจะประกาศครับ

‪นี่แฟนผมเองล่ะ

‪ใช่ เราเพิ่งประกาศอย่างเป็นทางการ

‪- เสร็จแล้ว ‪- ยิ้มอีกที

‪- อีกเหรอ ‪- ยิ้ม

‪ยิ้มกว้างๆ หนึ่ง สอง สาม

‪ได้ พอแล้ว

‪ครูชวี

‪เด็กสองคนนั้นในห้องคุณสร้างค่านิยมแย่ๆ

‪เด็กห้องอื่นเริ่มเลียนแบบพวกเขา

‪ครูหยาง บอกให้พวกเขาลบมันเดี๋ยวนี้

‪ถ้าครูใหญ่มาเห็น เราซวยแน่

‪ยังดีที่ไม่มีเด็กห้องผม

‪(เหล่าหวัง)

‪(การตั้งค่าเพื่อนในวีแชต)

‪(ปลดบล็อก)

‪(ราชาผลไม้ไห่หนาน ออฟไลน์)

‪(ฉันบล็อกคุณ แล้วคุณก็เลิกติดต่อฉันจริงๆ เหรอ)

‪หมายเลขที่ท่านเรียก…

‪(เหล่าหวัง)

‪(ลบเบอร์ติดต่อ)

‪ผมมีเรื่องจะประกาศครับ

‪นี่แฟนผมเองล่ะ

‪ใช่ เราเพิ่งประกาศอย่างเป็นทางการ

‪โง่ไหม

‪คิดว่าตัวเองเป็นดาราหรือไง

‪แม่ติดตามติ๊กต็อกเขาเหรอ

‪คิดว่าแม่ไม่มีอะไรทำเหรอ

‪มันอยู่ในกรุ๊ปแชตผู้ปกครอง

‪ครูมาถามแม่เรื่องนี้

‪แม่จะตอบยังไง

‪บอกมา นี่มันอะไรกัน

‪เขาดื้อด้านจะถ่ายนี่นา หนูห้ามไม่ได้

‪แกสองคน

‪ช่วยทำตัวเหมือนเด็กปกติได้ไหม

‪คบกันแล้วก็เงียบๆ หน่อย ทำไมต้องทำตัวเด่น

‪แล้วมาที่โรงเรียนไม่เด่นเหรอ

‪ได้ เราจะพยายามอยู่เงียบๆ โอเคไหม

‪- หนูจะตั้งใจเรียน ‪- กลับมา

‪- อะไรอีก ‪- นั่งลง

‪ฉันยังพูดไม่จบ

‪แกไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ

‪ความสัมพันธ์ควรเป็นเรื่องของแกสองคน

‪ทำไมต้องให้คนอื่นรู้

‪- แถมยังโพสต์ลงเน็ต ‪- ใช่

‪- จะอวดเหรอ ใช่ไหม ‪- ใช่

‪- ยอมรับไหม แม่ว่า… ‪- โทรศัพท์แม่

‪- เขาเป็นคนดัง… ‪- ราชาผลไม้ไห่หนานนี่ใคร

‪ดูโทรศัพท์แม่ทำไม

‪เข้าห้องไป

‪สวัสดีค่ะ

‪ได้ เข้าใจแล้ว

‪แม่มีธุระต้องทำ

‪- นั่งลง ยังพูดไม่จบนี่นา ‪- ธุระด่วน

‪นั่งลง จะไปไหน

‪ไม่ใช่เรื่องของแก ไปอ่านหนังสือ

‪ไม่ใช่ เดี๋ยว…

‪คิดจะขู่ฉันเหรอ

‪คุณไม่ยอมให้ติดต่อมา

‪- ผมก็ต้องบินมาหาคุณ ‪- จู่ๆ คุณจะมาบ้านฉันไม่ได้

‪ถ้าลูกสาวฉันเห็นล่ะ

‪ผมไม่มีทางเลือกอื่นนี่นา

‪ฉันโทรหาแต่คุณปิดเครื่อง

‪ตอนคุณโทรมา ผมบินอยู่

‪คุณไม่โทรหาฉันเลย ตั้งหลาย…

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪สวัสดีครับ คุณป้า

‪สวัสดีครับ คุณลุง

‪- มาทำไมเหรอ ‪- ผมมาอ่านหนังสือกับเฉินเฉิน

‪นัดไว้แล้ว

‪คุณลุง ผมเอาผลไม้มาฝากครับ

‪นี่เจิ้งอวี่ซิง

‪แฟนเฉินเฉินน่ะ

‪พวกเขาเลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ

‪รู้ได้ไงว่าเราเลิกกัน

‪ลงมาทำไมเนี่ย

‪มารับเจิ้งอวี่ซิง

‪นี่ใคร

‪- ฉัน… ‪- เสียมารยาท นี่ลุงหวัง

‪เพื่อนเก่าแม่

‪- ใช่ ‪- นี่ลูกสาวฉัน เฉินเฉิน

‪ไม่ รู้ได้ไงว่าเราเลิกกัน

‪เราไม่ได้เลิกกันนะครับ

‪ใช่ไหม

‪ไม่ได้เลิกกันก็ดีแล้ว

‪ไม่เลิกกันก็ดี

‪- ทำไมต้องนินทาหนูให้ทุกคนฟังด้วย ‪- เจิ้งอวี่ซิง

‪มาอ่านหนังสือกับเฉินเฉินไม่ใช่เหรอ

‪นี่ผลไม้จากเจิ้งอวี่ซิง รับไป

‪ไปก่อนนะ

‪งั้นผมจะกลับแล้ว ไม่ต้องไปส่ง

‪ลาก่อน

‪ถึงผมจะเดินทางมาไกล

‪แต่คุณไม่ต้องไปส่งผมหรอก

‪งั้นฉันไปส่งดีกว่า

‪- เดินทางมาไกล ‪- ไม่ต้องหรอก

‪แม่จะไปส่งลุงหวัง

‪แกสองคนขึ้นไปก่อน

‪- รีบไป ‪- ได้

‪มันดึกแล้ว

‪- เจิ้งอวี่ซิง ‪- ครับ

‪เสร็จแล้วรีบกลับบ้านล่ะ

‪ได้ครับ

‪แม่ รีบกลับมานะ

‪ไปคุยกันข้างนอก

‪เกือบไปแล้ว

‪กลัวอะไรเล่า

‪นึกว่าพ่อเธอซะอีก

‪- ดูก็รู้ว่าแม่เธอชอบเขา ‪- ไม่มีทาง

‪ทำไมล่ะ

‪ดูสิ

‪เหมือนสารภาพรักกันเลย

‪"ผมรักคุณจริงๆ

‪มาอยู่กับผมเถอะ"

‪"เรื่องระหว่างเรามันผิด

‪ไม่ว่ายังไงคุณก็ไม่ควรมาบ้านฉัน"

‪"แล้วจะให้ไปไหนล่ะ

‪ดูนั่น มีโรงแรมอยู่"

‪- "เรา…" ‪- เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว

‪เขากวนใจแม่ฉันอยู่ชัดๆ

‪ไม่เห็นเหรอว่าแม่กำลังปฏิเสธ

‪ก็ได้

‪ดูสิๆ

‪"ขอร้องล่ะ เพิ่มผมเป็นเพื่อนในวีแชตได้ไหม

‪เพิ่มผมเป็นเพื่อนด้วย"

‪"โทษที อย่าทำลายครอบครัวฉัน

‪ขอบคุณ"

‪เห็นไหม

‪มาดูกัน

‪แม่เธอเอามือถือออกมาแล้ว

‪สแกนแล้ว

‪แม่ถูกบังคับให้ทำต่างหาก

‪เขาหยิบโทรศัพท์มารอ แม่ไม่มีทางเลือก

‪ดูสิ เธอไล่เขาไปแล้ว

‪หอมแก้มกันด้วย

‪เขาบังคับแม่น่ะ

‪ไม่เห็นท่าทีต่อต้านของแม่เหรอ นี่…

‪แม่เธอยิ้มอยู่

‪ช่างเถอะ ไม่พูดแล้ว

‪ยังไงแม่ฉันก็ไม่มีทางชอบเขา

‪ก็ได้ๆ

‪เธอไม่ใช่แม่ จะรู้ได้ไง

‪นายชอบดีเจคนนั้นไม่ใช่เหรอ

‪นายมั่นใจมากว่าเธอชอบนาย

‪- แน่ใจนะ ‪- แน่อยู่แล้ว

‪นายไม่ใช่เธอ จะรู้ได้ไง

‪พ่อแม่ฉันคบกันตั้งแต่สมัยเรียน

‪แถมยังเป็นรักแรกของกันและกัน

‪ฉันว่าความรักควรเป็นแบบนั้น

‪พวกเขาผ่านอะไรมามากยังไม่แยกกัน

‪ตอนนี้ไม่มีอะไรแยกพวกเขาได้แล้ว

‪อะไร

‪เปล่านี่

‪มีอะไรจะพูดเหรอ

‪ไม่มี

‪คิดว่าฉันไม่เคยมีแฟน ‪แล้วความเห็นฉันไม่สำคัญเหรอ

‪ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น

‪ไปอ่านหนังสือ

‪เร็วเข้า

‪ที่จริงผมไม่กล้าบอกเฉินเฉิน

‪ที่ผมมั่นใจว่าเธอยังชอบผมอยู่

‪เพราะผมไม่มีทางเลือกอื่น

‪มันเหมือนกับ…

‪ความเชื่อแบบหนึ่ง

‪ที่ทำให้ผมก้าวต่อไป

‪จนถึงตอนนี้

‪ถ้าผมเลิกเชื่อ

‪ทุกอย่างที่เราผ่านมาด้วยกัน

‪ก็ไร้ความหมายน่ะสิ

‪คุณว่าผมพูดถูกไหม

‪ไม่สำคัญว่าฉันคิดยังไง

‪สำคัญที่คุณคิดยังไง

‪นี่ สิริ

‪ไม่คิดว่ามันเพ้อเจ้อเหรอ

‪ในเรื่องนั้น

‪ฉันไม่มีความเห็น

‪ช่างเถอะ

‪นี่ สิริ

‪เปิดเพลงโปรดของผม

‪ได้ กำลังเปิดสถานีวิทยุส่วนตัวของคุณ

‪นี่ สิริ ดังอีก

‪นี่ สิริ

‪เร่งเสียงให้สุดเลย

‪เสียงจะดังมาก แน่ใจเหรอ

‪แน่ใจ

‪เฮ้ย

‪ฉันเพิ่งเช็ดไปนะ

‪ผลสอบประจำเดือนนี้ออกมาแล้ว

‪น่าจะรู้ว่าตัวเองทำได้ดีแค่ไหน

‪- รู้ค่ะ ‪- รู้ครับ

‪เปลี่ยนที่นั่งในสามนาที เร็ว

‪- เร็ว อย่าเสียเวลา ‪- ลาก่อน เพื่อน

‪แล้วเจอกันใหม่

‪เร็วหน่อยๆ

‪เฉินเฉิน

‪กลับมา

‪นั่งลง

‪ครูเคยบอกแล้ว ‪ที่นั่งของเธอกับเจิ้งอวี่ซิงจะไม่เปลี่ยน

‪รีบออกไปเลย

‪ครูครับ ผมมีคำถาม

‪อะไร

‪เอ่อ…

‪ทำไมเราเลือกที่นั่งไม่ได้ล่ะ

‪แม่เฉินเฉินอนุญาตให้เราคบกันแล้ว

‪เงียบ

‪ครูไม่สนว่าแม่เธอว่ายังไง

‪หน้าที่หลักของครู ‪คือไม่ให้มันกระทบผลการเรียนของพวกเธอ

‪มีอะไรให้ดูนักหนา

‪ออกไป

‪เดี๋ยวก่อน ครูครับ

‪ผมมีอีกคำถาม

‪ครั้งนี้เฉินเฉินสอบได้อันดับเท่าไร

‪ครั้งนี้ได้ที่สองเหมือนเดิม

‪งั้นก็ถูกแล้วนี่

‪เกรดเฉินเฉินมั่นคง

‪ชัดเจนว่าการมีแฟนไม่ส่งผลต่อเกรดเรา

‪- เขาพูดถูกนะ ‪- นั่นสิ

‪แต่นายยังได้ที่โหล่

‪งั้นก็ถูกแล้วนี่

‪ผมได้ที่โหล่มาตลอด

‪เกรดผมก็มั่นคงเหมือนกัน

‪แล้วผมก็ไม่เคยบอก ‪ว่าการมีแฟนทำให้เกรดดีขึ้นได้

‪ผมบอกว่าการมีแฟน

‪ไม่ส่งผลกับเกรด

‪- จริงนะ ‪- เขาพูดถูก

‪ก็ได้ๆ

‪นายนั่งตรงนั้นแหละ

‪เฉินเฉินอาจไม่อยากนั่งกับนายด้วยซ้ำ

‪เฉินเฉิน

‪เลือกที่นั่งเลย

‪- ฟังอะไรอยู่ ‪- ฮะ

‪ว่าไงนะ

‪ถามว่าฟังอะไรอยู่

‪อยากฟังไหม

‪เป็นไง ดีไหมล่ะ

‪ทำอะไรน่ะ

‪ใส่กลับไป

‪ฟังต่อ อดทนหน่อย

‪เข้ามาเลย

‪ใส่นี่

‪เราจะอ่านหนังสือตรงไหน

‪รีบไปไหน

‪ฉันจะพาไปดูรอบๆ ก่อน

‪มาสิ

‪นั่นห้องพ่อฉัน นี่ห้องฉัน

‪อะไรเนี่ย

‪นี่คือมิกเซอร์

‪เทิร์นเทเบิลอยู่ทางซ้ายกับขวา

‪มิกเซอร์กับเทิร์นเทเบิล

‪นายเอาจริงเรื่องดนตรีนะเนี่ย

‪ฉันคิดว่านายแค่คุยโวมาตลอด

‪แน่นอน ฉันจริงจังเรื่องนี้มาก

‪ทำไมถึงชอบดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ล่ะ

‪เพราะเธอคนนั้นเหรอ

‪ก็ไม่เชิง

‪แต่ตอนนั้นฉันฟังเพลงกระแสหลักมากกว่า

‪เพิ่งมาค้นพบแนวที่ชอบทีหลัง

‪ฉันจะแนะนำดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ‪แบบคร่าวๆ ให้ฟัง

‪เพลงอิเล็กทรอนิกมีคอนเซปต์ที่กว้างมาก

‪ถ้าจัดหมวดหมู่อย่างละเอียด

‪แนวเพลงจะหลากหลาย

‪เท่าที่รู้มีมากกว่า 80 แนว

‪แปดสิบเหรอ

‪- ฟังหมดแล้วเหรอ ‪- ใช่

‪- ยิ่งฟังมากเท่าไร ‪- งั้นเหรอ

‪ก็ยิ่งรู้ว่าแบบไหนเหมาะกับตัวเอง

‪และแนวเพลงไหน

‪ช่วยปลอบประโลมอารมณ์ที่หลากหลายได้

‪แล้ว…

‪ฟังอยู่หรือเปล่า

‪นั่งตรงนั้น

‪ฉันจะเล่าให้ฟัง

‪หลายเพลงที่ฉันชอบในอินเทอร์เน็ต ‪มีคนคอมเมนต์แค่สิบกว่าคน

‪มีเพลงหนึ่งที่ฉันชอบมาก

‪มีแค่สองคอมเมนต์เอง

‪ทำเอาฉันอยากรู้มาก

‪สองคนนั้นเป็นใคร

‪เป็นคนแบบไหน

‪นี่แหละดนตรีอิเล็กทรอนิกส์

‪ลึกซึ้งมาก

‪แต่…

‪ทำให้เจอคนที่ใจตรงกัน

‪งั้น…

‪นายว่าดนตรีอิเล็กทรอนิกส์แนวไหนเหมาะกับฉัน

‪กับเธอ…

‪เธอ…

‪- เธอ… ‪- ช่างเถอะ พอ

‪ไปอ่านหนังสือกัน เจิ้งอวี่ซิง

‪- เร็วเข้า ‪- เดี๋ยวก่อน

‪อะไร

‪ร้องเพลงเป็นไหม

‪ใครร้องเพลงไม่เป็นบ้าง

‪ฉันร้องพอได้

‪จริงเหรอ

‪งั้นมาเลย

‪ร้องเพลง

‪ฉันจะเล่นให้

‪ไม่อ่านหนังสือเหรอ

‪- ร้องเพลง ‪- ไปอ่านหนังสือ

‪เธอไม่ร้อง ฉันก็ไม่ไป

‪นายเล่นได้ทุกเพลงเหรอ

‪เธอร้องได้ ฉันก็เล่นได้

‪คิดอะไรอยู่

‪"เพลงของวีรบุรุษ"

‪"เพลงของวีรบุรุษ" คืออะไร

‪ที่ร้องว่า

‪แม่น้ำสายใหญ่ไหลไปทางตะวันออก

‪ดวงดาวบนท้องฟ้า

‪- ตามดาวหมีใหญ่ ‪- ตามดาวหมีใหญ่

‪ขอเพลงอื่น

‪เพลงนี้เล่นไม่ได้

‪ฉันเล่นไม่ได้จริงๆ ใครเขาเล่นกีตาร์เพลงนั้นกัน

‪- ขอเพลงอื่น ‪- เมื่อกี้ใครนะ

‪ที่พูดว่า

‪"เธอร้องได้ ฉันก็เล่นได้"

‪เร็วน่า นี่จริงจังนะ

‪เพลงนั้นเล่นไม่ได้จริงๆ ขอเพลงปกติ

‪- เพลงปกติเหรอ ‪- ใช่

‪งั้น…

‪เพลง "อ้อมกอด" ของเมย์เดย์ล่ะ

‪- เล่นได้ไหม ‪- ได้สิ

‪- จริงเหรอ ‪- ต้องได้ มันพื้นฐาน

‪ของกล้วยๆ

‪- แน่ใจนะ ‪- ขอเตรียมตัวก่อน

‪แน่ใจ

‪(ทูมอร์โรว์แลนด์)

‪นี่สวนสนุกเหรอ

‪- อันนี้ ‪- ไม่ใช่

‪นั่นเทศกาลดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ ‪ที่ใหญ่สุดในยุโรป

‪ที่สำหรับค้นหาคนที่ใจตรงกัน

‪ดูน่าสนใจดี

‪ใช่ ไว้เราไปด้วยกัน

‪พร้อมแล้ว มาเลย

‪เล่นได้จริงเหรอ

‪จริงสิ มาๆ

‪ห้า หก เจ็ด แปด

‪ถอด…

‪เดี๋ยว

‪นายน่าจะเห็นตัวเองเมื่อกี้นะ

‪ห้า หก เจ็ด แปด

‪ห้า หก เจ็ด แปด

‪- ถอด… ‪- ฉันรู้ๆ

‪ไม่ต้อง "ห้า หก เจ็ด แปด" แล้ว ‪"หนึ่ง สอง สาม" ดีกว่า

‪- ได้ๆ ‪- หนึ่ง สอง สาม เริ่ม

‪หนึ่ง สอง สาม เริ่ม

‪ถอดหน้ากากออกหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน

‪มุ่งหน้าสู่อาณาเขตของความฝัน

‪- รถม้าฟักทอง… ‪- ร้องดีๆ สิ

‪เปลี่ยนเป็นรองเท้าแก้วในเทพนิยาย

‪ให้ฉันได้เพลิดเพลินกับความรู้สึกนี้

‪ฉันเป็นกุหลาบที่หยิ่งทะนงและโดดเดี่ยว

‪ขอฉันลิ้มรสชาตินี้

‪ปริศนาของโลกที่แสนวุ่นวาย

‪เมื่อวานอยู่แสนใกล้ พรุ่งนี้อยู่แสนไกล

‪ฟังเสียงกลางคืนที่มืดมิดอย่างเงียบๆ

‪- สายลมยามเย็น ‪- สายลมยามเย็น

‪- จุมพิตใบบัว ‪- จุมพิตใบบัว

‪ให้ฉันเมาหลับอยู่ริมสระ

‪รอให้เธอมองเห็นความงดงามของฉัน

‪แสงจันทร์ทำให้น้ำตาฉันแห้งเหือด

‪คนคนนั้น

‪รักฉัน

‪จับมือฉันไว้

‪แนบแน่น

‪กอดฉัน จูบฉัน

‪โอ้ เจ้าความรัก

‪สวัสดีค่ะ คุณลุง

‪ไหนว่าไปทำงานที่อื่น

‪คุณลุง ฉันเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเจิ้งอวี่ซิง

‪มาอ่านหนังสือค่ะ

‪งั้นไปกัน

‪อ่านหนังสือ

‪เลือกที่นั่งตามอันดับตัวเอง

‪ครูชวี ทำไมห้องครูมีความสุขกันจัง

‪อย่าถามเลย

‪เอาล่ะ ทุกคน หมดเวลา

‪ส่งข้อสอบมาข้างหน้า

‪เจิ้งอวี่ซิง นายลืมเขียนชื่อ

‪(ชื่อ ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪อะไรเนี่ย

‪ชื่อนาย

‪ชื่อในวงการ

‪ดีเจเอกซ์วายแซด

‪หมายความว่าไง

‪"เอกซ์วายแซด" กลับหัวเป็น "แซดวายเอกซ์"

‪เป็นตัวย่อของเจิ้งอวี่ซิง

‪ดีเจเอกซ์วายแซด

‪ฉันไง

‪จริงสิ ใกล้ถึงวันเกิดเธอแล้วนี่

‪ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้เธอด้วย

‪อะไรเหรอ

‪ที่นี่ปิดตอนกลางวันไม่ใช่เหรอ

‪ใช่

‪พี่หลี่

‪พี่หลี่

‪พี่หลี่ครับ

‪ทำไมมาช้า

‪พี่หลี่

‪สร้างปัญหาให้ฉันตลอด

‪เข้ามา

‪ไป

‪- นานสุดครึ่งชั่วโมง ‪- ครับ

‪รอเดี๋ยว เกือบเสร็จแล้ว

‪นายทำอะไรกับของพวกนั้นเนี่ย

‪อย่าใจร้อน เกือบเสร็จแล้ว

‪"เกือบ" นี่นานแค่ไหน

‪หนึ่งนาที

‪หนึ่งนาทีเหรอ

‪ได้

‪ห้าสิบเก้า

‪ห้าสิบแปด

‪ห้าสิบเจ็ด

‪นี่

‪เธอไม่เคยไปคลับจริงเหรอ

‪- ไม่เคย ‪- จริงเหรอ

‪อะไรเนี่ย

‪เธอไม่เคยไปคลับจริงเหรอ

‪นี่เหรอเซอร์ไพรส์

‪ที่จริงนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเป็นดีเจ

‪พร้อมหรือยัง

‪พร้อมไหม

‪เอาล่ะ นี่คือดีเจเอกซ์วายแซด

‪ลุยกันเลย

‪นี่เพลงโปรดฉันเลย

‪เป็นไง

‪อย่าบอกว่าจะเล่นให้ฟังแค่เพลงเดียวนะ

‪มาสนุกกัน

‪ทุกคน ขอเสียงหน่อย

‪ร่วมมือกันหน่อยน่า

‪ยกมือขึ้น

‪คนคนนั้น

‪สูงอีก

‪คนคนนั้น

‪คนคนนั้น

‪รักฉัน

‪เขาจับมือฉันไว้

‪แนบแน่น

‪กอดฉัน จูบฉัน

‪โอ้ เจ้าความรัก อย่าไป

‪กอดฉัน จูบฉัน

‪โอ้ เจ้าความรัก

‪เป็นไง

‪ก็ใช้ได้

‪ไม่สิ เธอ นี่แค่ใช้ได้เหรอ

‪สุดยอดขนาดนี้

‪ฉันเพิ่งมิกซ์เสร็จ

‪ส่งให้แล้ว

‪เธอเป็นคนเดียวในโลกที่มีเพลงนี้

‪สุขสันต์วันเกิดนะ

‪ขอบคุณนะ

‪ชอบไหม

‪ถามเธออยู่นะ

‪กลับมาแล้วค่ะ

‪พ่อ

‪มาได้ยังไงเนี่ย

‪วันเกิดลูกสาวก็ต้องมาสิ

‪วันเกิดหนูพรุ่งนี้ต่างหาก

‪ใช่ หลังพ้นเที่ยงคืนจะมีคนอายุครบ 18 แล้ว

‪ไปล้างมือ อาหารพร้อมแล้ว

‪หลังเที่ยงคืนก็เป่าเทียนได้

‪แม่คะ คืนนี้หนูต้องออกไปข้างนอก

‪- ไปไหน ‪- เจิ้งอวี่ซิง

‪- อะไรนะ ‪- เจิ้งอวี่ซิง

‪- นัดไว้แล้ว ‪- ทำไม

‪จะไปไหน

‪ลูกมีนัดเดตกับเจิ้งอวี่ซิง

‪- ไปล้างมือก่อน ‪- เลิกกันแล้วไม่ใช่เหรอ

‪ยัง ไว้อธิบายให้ฟัง

‪กว่าพ่อจะมาได้

‪ลูกเลื่อนนัดไม่ได้เหรอ

‪เรานัดกันไว้นานแล้ว ยกเลิกตอนนี้ไม่ได้

‪พ่อกับแม่จะได้ใช้เวลาดีๆ ร่วมกัน

‪ค่อยๆ คุยกัน

‪ลูกมีนัดแล้วก็ปล่อยไป

‪- สุขสันต์วันเกิด ‪- สุขสันต์วันเกิด

‪- สุขสันต์วันเกิดลูกรัก ‪- สุขสันต์วันเกิดลูกรัก

‪ได้เวลาเป่าเทียนแล้ว

‪- เดี๋ยว ‪- ทำไมคะ

‪อธิษฐานก่อน

‪- วันเกิดหนูพรุ่งนี้ต่างหาก ‪- อธิษฐานน่า

‪ก็ได้

‪เยี่ยม

‪กินเค้กกัน

‪- นี่ ‪- อยากกินเค้กมานานแล้ว

‪อร่อยดี

‪หนูไปเตรียมตัวก่อนนะคะ

‪เดี๋ยวหนูจะไปแล้ว

‪อย่ากลับดึกนักล่ะ

‪ดูแลตัวเองดีๆ

‪รู้แล้วค่ะ ไปนะ

‪นายคิดจริงๆ เหรอว่าเราควรกลับมาที่นี่อีก

‪ตอนกลางคืน

‪มันต่างกันจริงเหรอ

‪คนละเรื่องเลยแหละ

‪เข้าไปก็รู้เอง

‪มาๆ

‪อย่าดันๆ

‪พี่หลี่อยู่ไหน

‪อยู่ข้างในล่ะมั้ง

‪คืนนี้บูทไม่ว่างเหรอ

‪- ไปๆ ‪- พี่หลี่

‪มาอีกทำไมเนี่ย

‪มิน่าเกรดถึงได้ห่วยแตก

‪วันนี้วันเกิดแฟนผมก็เลยพามาเที่ยว

‪แฟนเหรอ

‪นายแค่ไม่กล้าสู้หน้าคนคนนั้น

‪ถึงได้ลากเธอมาเป็นโล่กำบัง

‪แต่วันนี้นายคงต้องผิดหวัง

‪หมิงไม่มาแล้ว

‪เธอไม่มาเหรอ

‪ใช่ ไม่มาแล้ว

‪เที่ยวบินล่าช้า เธอตรงไปซานย่าเลย

‪เซี่ยเหมินก็แค่อุ่นเครื่อง

‪งานหลักคือปีใหม่ที่ซานย่า

‪อย่าผลัก

‪จะเข้าไปอีกไหม

‪ข้างหลังขอดูตั๋วด้วยครับ

‪เดี๋ยวก่อน

‪คุณอายุเท่าไรแล้ว

‪สิบแปด

‪- เธอโตแล้ว ‪- สิบแปดแล้วเหรอ

‪ขอดูบัตรประชาชนหน่อย

‪เธอไม่ได้เอามา

‪นายถอยไปเลย

‪- บัตรประชาชน ‪- ได้

‪เร็วเข้า

‪ขอดูหน่อย

‪อายุ 18 ตรงไหน พรุ่งนี้ถึงจะครบ 18

‪วันนี้วันเกิดเธอ

‪วันนี้วันเกิด พรุ่งนี้ครบ 18

‪วันนี้วันเกิดแล้ว

‪ไม่ได้หรอก

‪ยังขาดไปหนึ่งชั่วโมง

‪หลังเที่ยงคืนค่อยเข้ามา

‪- ขอสักครั้งเถอะ ‪- ไป ไปรอข้างๆ

‪- ไม่ ไปรอข้างๆ ‪- แค่ไม่กี่นาทีเอง

‪ใกล้วันเกิดเธอแล้ว

‪เป็นผู้ใหญ่แล้วรู้สึกยังไง

‪(แผนกต้อนรับ)

‪(แผนกต้อนรับ)

‪คนชื่อหมิงที่เขาบอก

‪คือดีเจที่นายพูดถึงเหรอ

‪ฉันตั้งใจพาเธอมาฉลองวันเกิดนะ

‪ถ้าเธอไม่อยากเข้าไปแล้ว เราไปกินมื้อดึกก็ได้

‪ช่างเถอะ

‪มาถึงนี่แล้ว

‪รออีกนิดเดียว

‪เข้าไปลองดู

‪พี่หลี่

‪ยืนดีๆ

‪สาม

‪สอง หนึ่ง

‪สุขสันต์วันเกิด

‪ได้แล้ว

‪นี่

‪ให้นายสองคน

‪ยื่นมือมา

‪- เอาล่ะ ขอให้สนุกนะ ‪- ขอบคุณครับ

‪ไปกันๆ

‪อยู่ใกล้กันไว้

‪โทษที

‪ขอโทษครับ อย่ายืนตรงนี้

‪เฉินเฉิน

‪เฉินเฉิน

‪ฉันหาเธอตั้งนาน

‪ทำไมมาอยู่นี่

‪ฉันเห็นนายเดินไปทางนั้น ‪พอหานายไม่เจอก็มานั่งตรงนี้

‪ทำไมถึงชอบที่นี่นะ

‪ไม่คิดว่ามันดังไปหน่อยเหรอ

‪ไม่ดีหรอกเหรอ

‪ยิ่งดังยิ่งดี

‪ให้ดังจนกลบความกังวลไปเลย

‪อยากไปข้างหน้าไหม

‪ไปกันๆ

‪ขอทางหน่อย

‪ขอทางหน่อย

‪รู้ไหมว่าบนนั้นรู้สึกยังไง

‪ลองคิดดู

‪สมมติว่าตอนนี้เธอเป็นดีเจ

‪แล้วทำให้ที่นี่คึกคักขึ้นมา

‪เพลงที่เธอเล่นทำให้ทุกคนมีความสุขและตื่นเต้น

‪สักวันฉันอยากยืนบนนั้น

‪ไปข้างหลังกัน ตรงนี้เบียดเกินไป

‪เฉินเฉิน

‪เฉินเฉิน

‪เฉินเฉิน

‪เฉินเฉิน

‪- จะไปไหน ‪- ไม่เป็นไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย

‪ขอกลับบ้านก่อน

‪ถ้าเป็นเรื่องเมื่อกี้ ฉันขอโทษนะ

‪ฉันเพิ่งเลิกกับแฟนมา

‪ยังไม่พร้อม

‪- แล้วฉันก็… ‪- นั่นเรียกว่าเลิกกันเหรอ

‪นายโดนทิ้งต่างหาก

‪แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ

‪ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน

‪แล้วนายดึงดันจะพาฉันมาทำไม

‪มาฉลองวันเกิดเธอไง

‪นายหลอกใช้ฉันมากกว่า

‪เรื่องอะไร

‪นายพาฉันมาเพื่อให้เธอหึง

‪นายคิดว่าจะคืนดีกับเธอได้

‪ถ้านายชอบเธอจริงๆ

‪ก็ตามเธอกลับมา

‪ถ้าเธอไม่ชอบนายแล้วก็ต้องรู้จักตัดใจ

‪เธอรู้ได้ไง

‪นายไม่รู้จริงเหรอ

‪ยอมรับความจริงไม่ได้เหรอ

‪เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร

‪เธอกล้าหาญนักเหรอ

‪ถ้ากล้านักแล้วโกหกทำไม

‪ทำไมบอกคนอื่นว่าเราคบกัน

‪แม่เธอมีชู้ก็ไปเผชิญหน้ากับแม่เธอสิ

‪กล้านักก็แฉออกมาเลย

‪อย่าไป

‪ฉันขอโทษนะ

‪รู้อะไรไหม

‪นายเหมือนเด็กจริงๆ

‪มิน่าถึงโดนทิ้ง

‪(สาเกโนมิบาร์)

‪- เคยห่วงลูกบ้างไหม ‪- ห่วงสิ

‪นั่นลูกสาวผม ห่วงแน่

‪- ห่วงยังไง ‪- ห่วงมาก

‪ตอนนี้ฉันกดดันมาก

‪อย่าเอาแต่พูดแบบนั้น

‪ฉันต้องเล่นละครต่อหน้าลูกทุกวัน

‪แค่นี้ก็ลำบากพออยู่แล้ว

‪ผมก็ตบตาลูกอยู่นะ

‪ผมก็เหมือนกัน

‪ฉันไม่อยากคุยแล้ว เข้าใจที่พูดไหม

‪บ๋อย

‪บ๋อย

‪ขอเหล้าอีกแก้ว

‪(หมิง ตื่นหรือยัง)

‪(ข้อความถูกส่งแล้ว แต่ผู้รับปฏิเสธ)

‪หมายเลขที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

‪กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง ขออภัย…

‪หมายเลขที่ท่านเรียก ‪ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้

‪กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง

‪สวัสดี

‪สวัสดี

‪เบาเสียงหน่อย ไม่ได้ยิน

‪หมิง ของเธอ มีคนโทรมา

‪นี่…

‪นี่ผมเอง

‪ถ้าพ่อแม่เธอเข้ากันไม่ได้

‪แล้วต่างก็คบคนใหม่ไปแล้ว

‪นับเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ

‪ทำไมยอมรับไม่ได้

‪ถ้าคนที่นายรัก

‪มีชีวิตใหม่ไปแล้ว

‪นายยอมรับได้เหรอ

‪เห็นไหม

‪พอเป็นเรื่องคนอื่น

‪ทุกอย่างดูง่ายไปหมด

‪แต่พอเป็นเรื่องของตัวเองล่ะ

‪ฉันรับไม่ไหว

‪ฉันก็รับไม่ไหวเหมือนกัน

‪งั้นเธอก็ไปบอกพวกเขาสิ

‪ให้พูดยังไงล่ะ

‪ฉันขัดขวางพวกเขา

‪ไม่ให้มีชีวิตใหม่ได้เหรอ

‪ได้เหรอ

‪ใช่

‪หลายครั้งเราเข้าใจดี

‪ว่าตัวเองทำตัวเป็นเด็ก

‪แต่มันห้ามตัวเองไม่อยู่

‪ไม่

‪ฉันทำไม่ได้

‪แต่นายทำได้นะ

‪ยังไงพวกนายก็เคยคบกันมาก่อน

‪ถึงเลิกกันแล้ว

‪เธอก็ติดค้างคำอธิบายนายอยู่

‪- แต่… ‪- แต่อะไรเล่า

‪ฉันพูดอะไรผิดเหรอ

‪ถามหน่อยสิ

‪พ้นเที่ยงคืนแล้ว ฉันยังขอพรทันไหม

‪จะเป็นจริงไหม

‪ได้สิ

‪ได้แน่นอน

‪ส่งมือมานี่

‪ฉันขอ

‪ให้เรา

‪สามารถเผชิญหน้ากับตัวเองได้ซื่อตรงกว่านี้

‪ให้เรา

‪สามารถกล้าหาญได้มากกว่านี้

‪ที่ฉันพูดหน้าคลับ…

‪มันมาจากความโกรธทั้งนั้น

‪ที่จริง…

‪ที่จริงฉัน…

‪ฉันแค่อิจฉาน่ะ

‪เห็นไหม

‪พูดตรงๆ ก็ไม่ได้ยากเท่าไร

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ฉันจะไปหาเธอเป็นเพื่อน

‪ดังนั้น

‪ตอนนี้เรา

‪ตัดสินใจ

‪ว่าจะออกเดินทางแบบปุบปับ

‪ขอให้ทุกคนมีชีวิตที่ดีนะ

‪ไปเลย

‪เร็ว รถมาแล้ว

‪(และปลา: หนีออกจากบ้านเหรอ ‪ซื้อเลย: อยู่ไหนน่ะ)

‪(คีวี: เกิดอะไรขึ้น ‪เครซี่ไฮไฮ: หนีตามกันเหรอ)

‪(คุณเฟย: ยินดีด้วย จากเพื่อนร่วมชั้น)

‪เร็วเข้า

‪ทุกคน ทายสิว่าเราอยู่ที่ไหน

‪เฉินเฉิน

‪บอกทุกคนดังๆ เลย

‪เราอยู่ที่ไหน

‪เราอยู่ที่…

‪ฉันไม่บอกหรอก

‪ปิดได้แล้ว

‪- ปิดหรือยัง ‪- ปิดแล้ว

‪ไปเถอะ

‪- ไป ‪- ลุยเลย

‪เจิ้งอวี่ซิงกับเฉินเฉินหนีตามกันเหรอ

‪- หา ‪- หนีตามกันไปเหรอ

‪- เร็วเข้าๆ ‪- มาๆ

‪- มาดูติ๊กต็อกของเจิ้งอวี่ซิง ‪- จริงเหรอ

‪ค่ะ ครูชวี

‪แม่เฉินเฉิน

‪คุณกับสามีมาที่โรงเรียนได้ไหมคะ

‪นี่วันหยุดไม่ใช่เหรอ มีอะไรคะ

‪คุณรู้ไหมว่าเฉินเฉินกับเจิ้งอวี่ซิงไปเที่ยวกัน

‪ไปไหนกัน

‪ในที่สุดเราก็มาถึง

‪นี่เจิ้งอวี่ซิงเหรอ

‪หล่อนะเนี่ย

‪ดูสิ วิดีโอนี้มียอดไลก์เกินหมื่นแล้ว

‪ดังเหมือนกันนะ

‪คุณน่ะ

‪เป็นแม่ประสาอะไร

‪บอกว่าอย่าดื่มก็ดื่ม

‪ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกไม่กลับบ้าน

‪แล้วคุณไม่ดื่มหรือไง

‪ฉันนึกว่าเธอกลับบ้านแล้ว

‪เพิ่งมารู้ตอนเช้า

‪เธอปิดมือถือด้วย

‪เรามาถึงแล้ว

‪เรากำลังไปที่โรงแรม

‪ทุกคน ทายสิว่าเราอยู่ที่ไหน

‪เฉินเฉิน

‪- บอกทุกคนดังๆ เลย ‪- อยู่ไหนน่ะ

‪เราอยู่ที่…

‪ฉันไม่บอกหรอก

‪ปิดได้แล้ว

‪จะเปิดห้องกันเหรอ ถ้าเธอโดนเอาเปรียบล่ะ

‪พ่อเฉินเฉิน ไม่ต้องห่วง

‪คุณคิดมากไป พวกเขาไม่ทำอะไรหรอก

‪ลูกคุณเป็นผู้ชาย ไม่แปลกที่ไม่ห่วง

‪- ลูกเราเป็นผู้หญิง ‪- ลูกชายผม

‪ไม่ทำอะไรลูกคุณแน่

‪นี่ พูดแบบนี้ไม่ขาด ‪ความรับผิดชอบไปหน่อยเหรอ

‪หมายความว่าไง

‪- ครูชวี ‪- ครูชวี

‪เราเรียกพวกคุณมาสุดสัปดาห์ ‪เพื่อคุยกันว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง

‪ครูใหญ่เพิ่งโทรมาบอก ‪ว่าพวกเขาอาจถูกลงโทษทางวินัย

‪ไม่จริงน่า ครูชวี

‪นี่วันหยุด พวกเขาไม่ได้โดดเรียน

‪- นั่นสิ ‪- ดูจำนวนผู้เข้าชม

‪ทุกคนในเน็ตกำลังพูดถึงพวกเขา

‪พ่อแม่คนอื่นก็มาถามทางโรงเรียน

‪ถ้ามันบานปลาย ‪และมีหน่วยงานอื่นเข้ามาเกี่ยวข้อง

‪ผลลัพธ์ยากจะคาดเดา

‪ครูใหญ่อยากให้เราตามพวกเขากลับมา

‪ปล่อยให้เลยเถิดไปกว่านี้ไม่ได้

‪ไม่งั้นอาจถูกไล่ออก

‪ผมจะโทรหาลูก

‪โทรอะไร ฉันก็บอกแล้ว

‪- ลูกปิดเครื่อง ‪- แล้วจะให้ทำยังไง

‪- คุณคิดว่าไงล่ะ ‪- พอเถอะ

‪ถ้ายังไง

‪ผมจะตรวจสอบ

‪ประวัติบัตรเครดิตของเจิ้งอวี่ซิง

‪ไม่วู่วามไปหน่อยเหรอ

‪นี่ความคิดเธอไม่ใช่เหรอ

‪มาเร็ว

‪(การแสดงพิเศษสำหรับคนรักอิเล็กทรอนิกส์)

‪(มาสนุกกับเรา)

‪หมิงเท่จังเลย

‪(ดีเจหมิง)

‪(ดีเจหมิง)

‪ทีนี้เธอก็ติดค้างความลับฉันอยู่

‪ผมเพิ่งยืนยันกับทางโรงแรม

‪พวกเขาพักที่นี่จริงๆ

‪ช้าหน่อย

‪มีเทศกาลดนตรีใกล้ๆ โรงแรม

‪ผมว่านั่นคือเหตุผลที่พวกเขามาซานย่า

‪ทางนี้

‪(เทศกาลดนตรีที่กำลังจะมาถึง)

‪พวกเขาปิดไฟแล้ว

‪- ดีเจคนต่อไปมาแล้ว ‪- อือ

‪(กำลังโหลด)

‪ท่านสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ‪การแสดงจะเริ่มใน…

‪แปด เจ็ด หก ห้า

‪สี่ สาม สอง หนึ่ง

‪อยากไปด้านหน้าไหม

‪ไม่ต้องหรอก

‪(ดีเจหมิง)

‪ฉันไม่อยากเจอหมิงแล้ว

‪ฉันตัดใจจากเขาไม่ได้

‪ไม่ใช่เพราะ

‪เขาติดค้างคำอธิบายฉันอยู่

‪แต่เพราะฉันรับไม่ไหว

‪ที่ฉันยังชอบเขาอยู่

‪แต่เขาไม่ชอบฉันแล้ว

‪แต่จากนี้ไป

‪ฉันจะพยายามยอมรับมันให้ได้

‪ในอนาคต

‪ถ้าคนที่เราชอบ

‪ก็ชอบเราเหมือนกัน

‪มันจะดีแค่ไหนนะ

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪ฉันจะบอกความลับให้นะ

‪นายเคยถามว่าฉันชอบนายหรือเปล่า

‪ที่จริงนายพูดถูก

‪ฉันชอบนายมาตั้งแต่ปีสองแล้ว

‪ถ้าฉันรักเธอได้ก็คงดี

‪หรือบางที

‪เราควรเรียนรู้ที่จะยอมรับ

‪ว่าคนที่เราชอบอาจไม่ได้ชอบเรา

‪(สอบเสร็จแล้วใครจะบอกลูก)

‪(ตามเงื่อนไขตอนหย่าเมื่อสามปีก่อนไหม)

‪(ลูกจะอยู่กับคุณเหรอ)

‪(ลูกจะอายุ 18 แล้ว ให้ลูกตัดสินใจเองดีไหม)

‪(นาฬิกาสอบมาตรฐาน)

‪กับใคร เป็นแฟนกับใคร

‪เขาชื่อเจิ้งอวี่ซิง

‪โรงเรียนมีคนตั้งเยอะ ทำไมเลือกฉัน

‪เธอชอบฉันใช่ไหม

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪ไฮ

‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต

‪เรารู้

‪เข้าใจใช่ไหม

‪ไปนั่งพักตรงนั้น

‪พวกเขาอยู่ในสถานการณ์นี้ไปแล้ว

‪เซ็นไปเถอะ

‪มีเรื่องเข้าใจผิดไหม

‪ใช่ ขอโทษครับ

‪ขอโทษที่รบกวน

‪จากนี้ผมจะดูแลการเรียนของพวกเขาเอง

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪เป็นอะไรหรือเปล่า

‪ฉันจะตามเธอมา

‪เฉินเฉิน มานี่หน่อย

‪(ผม เจิ้งอวี่ซิง ตามราวีเฉินเฉิน)

‪(ตั้งแต่เปิดเทอม)

‪(ผมยินดีรับโทษของโรงเรียน)

‪ทำไมหนูต้องเซ็นด้วย

‪พ่อของเจิ้งอวี่ซิงต้องการแบบนั้น

‪เขาจะให้เจิ้งอวี่ซิงพูด

‪ว่าเขาวางแผนเรื่องนี้เอง

‪วิดีโอที่ถูกโพสต์ออนไลน์

‪ก็เป็นเขาที่บังคับแก

‪เด็กดี

‪เซ็นซะ

‪ในนี้ไม่มีอะไรจริงเลย

‪หนูอยากมาเองแท้ๆ

‪หนูไม่เซ็น

‪คิดว่าพูดตอนนี้จะได้อะไรขึ้นมา

‪แกสองคนก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้

‪โรงเรียนรับไม่ไหว

‪แล้วจะให้ทำไง

‪ไล่ออกทั้งคู่เหรอ

‪อยากให้เราโกหกเหรอ

‪ไม่ใช่โกหก

‪- แม่เพิ่งบอกไป ‪- แล้วเจิ้งอวี่ซิงล่ะ

‪เขาจะเป็นยังไง "บทลงโทษ" หมายความว่าไง

‪ไล่ออกเหรอ

‪เขาจะถูกไล่ออกไหม

‪เขาถูกไล่ออกก็ไม่สำคัญหรอก

‪ครอบครัวเขาจ่ายไหว

‪ส่งไปเรียนเมืองนอกยังได้

‪เราจ่ายไหวเหรอ

‪ถ้าแกโดนไล่ออกจะทำยังไง

‪ก็ไม่สำคัญเหมือนกัน

‪เอาไงเอากัน

‪หนูไม่เรียนแล้ว ไม่เรียนก็ได้

‪เฉินเฉิน คิดว่าแม่ไม่เข้าใจแกเหรอ

‪ไม่ใช่

‪แกคบกับเจิ้งอวี่ซิงมาตั้งนาน

‪แกชอบเขา

‪แต่ลองคิดดูสิ

‪เจิ้งอวี่ซิงรับผิดชอบเรื่องนี้

‪ไม่ใช่เพราะเขาก็ชอบแกหรอกเหรอ

‪เขาไม่ได้ช่วยหนูด้วยเหตุผลนั้น

‪จะไม่ใช่ได้ยังไง

‪เราไม่ได้คบกัน

‪หนูเพิ่งเจอเขาเทอมนี้

‪มันโกหกทั้งเพ

‪ทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก

‪มีอะไรจริงบ้าง

‪มีอะไรที่จริงบ้าง

‪แก…

‪แกทำแบบนี้กับแม่ทำไม

‪อยากได้ความจริงเหรอ

‪- ไม่อยากฟัง โกหกทั้งเพ ‪- ความจริงคือหนูเพิ่งรู้เมื่อปีก่อน

‪ว่าพ่อกับแม่หย่ากันนานแล้ว

‪ความจริงคือหนูรู้

‪ว่าแม่คบกับลุงหวังอยู่

‪หนูรู้ว่าพ่อมีคนใหม่

‪พ่อกับแม่ไม่บอกหนูว่าหย่ากัน

‪เพราะกลัวจะกระทบการสอบของหนู

‪หนูตั้งใจสอบตก

‪ที่จริงหนูตอบครบทุกข้อแล้ว

‪แต่สุดท้ายหนูก็ลบทิ้งหมด

‪หนูแค่คิดว่า

‪ถ้ามีเวลาอีกปี พ่อกับแม่อาจกลับมาคืนดีกันได้

‪หนูแค่ไม่อยาก…

‪เลือกระหว่างพ่อกับแม่

‪แม่คะ

‪หนูไม่อยากให้พ่อกับแม่

‪ต้องโกหกเพื่อหนูอีก

‪หนูไม่อยากให้เจิ้งอวี่ซิงโกหกเหมือนกัน

‪เราไม่เซ็นแล้ว

‪จะไล่ออกก็ช่าง

‪ให้โดนไล่ออกได้ยังไง

‪ทำอะไร

‪ถึงบ้านค่อยคุยกัน

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪เป็นยังไงบ้าง

‪นายเป็นอะไร

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪เฉินเฉิน

‪ฉันรู้สึก

‪เหมือนหูซ้ายจะไม่ได้ยินแล้ว

‪แม่คะ

‪แม่

‪(โรงเรียนมัธยมปลายหย่งอัน)

‪เอาโทรศัพท์ออกมา

‪ส่งไปตรงกลาง

‪เร็วเข้า

‪- ทำแบบนี้ได้ยังไง ‪- เกิดอะไรขึ้น

‪- นับจากวันนี้… ‪- ครูชวี ถ้าเรา…

‪เงียบ

‪นับจากวันนี้ ทุกเช้าต้องฝากโทรศัพท์ไว้

‪หัวหน้าห้องจะเอาไปห้องพักครู

‪เลิกเรียนจะคืนให้

‪แล้วก็เฉินเฉินกับเจิ้งอวี่ซิง

‪ตัดสินใจลาออกแล้ว

‪อย่ารีโพสต์วิดีโอของพวกเขา

‪ห้ามคุยกันด้วย

‪อย่าให้รู้ว่ายังมีโทรศัพท์เครื่องอื่นนะ

‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อะไรเนี่ย

‪รู้ไหมว่าตอนนี้อะไรสำคัญที่สุดสำหรับเธอ

‪- สอบเข้ามหาวิทยาลัย ‪- รู้ไหม…

‪เข้ามหาวิทยาลัย

‪- อ่านหนังสือ ‪- ตั้งใจเรียน

‪แม่เฉินเฉิน

‪ทางโรงเรียนยังเป็นห่วงเฉินเฉินมากนะคะ

‪ถ้ามีอะไรอยากให้ช่วยในเรื่องการเรียน

‪บอกเราได้ทุกเมื่อ

‪ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ ครูชวี

‪(นับถอยหลังวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย)

‪ถ้าเอ็นเท่ากับเอกซ์ วาย แซด…

‪ถ้าเอ็นเท่ากับเอกซ์ วาย แซด…

‪(สามปีต่อมา)

‪กลับจากซานย่าแล้ว ‪อยากกลับบ้านสักสองสามวันไหม

‪ไม่เป็นไรค่ะ

‪หนูจะบินกลับจากที่นั่นเลย

‪ได้

‪ช่วงนี้แม่หนูเป็นไงบ้างคะ

‪แม่บ่นกับหนูทุกวัน

‪บอกว่า

‪ที่ไห่หนานอากาศร้อนเกินไป

‪กับอาหารไม่อร่อย

‪แม่เธอน่ะ

‪ก็เป็นแบบนี้แหละ

‪ปากไม่ตรงกับใจ

‪ยิ่งชอบอะไรสักอย่าง

‪ก็ยิ่งบ่นถึง

‪ที่จริงแล้ว

‪เธออยู่ที่นี่มีความสุขมาก

‪(เทศกาลดนตรีที่กำลังจะมาถึง)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪เจิ้งอวี่ซิง

‪นายว่าอนาคตจะมาถึงเมื่อไหร่

‪ถ้าที่นี่ ตอนนี้

‪คนที่เราชอบบังเอิญชอบเราเหมือนกัน

‪งั้นตอนนี้

‪ก็คืออนาคต

‪(ดีเจเอกซ์วายแซด)

‪ถอนหายใจทำไม

‪ผมเล่นไม่ได้ครับ ผู้กำกับ

‪ให้ตายสิ อะไรของเธอเนี่ย

‪ไปข้างหน้าด้วย

‪หวังว่าคนที่คุณชอบ

‪จะบังเอิญชอบคุณเหมือนกัน

‪จะบังเอิญชอบคุณเหมือนกัน

‪(หวังว่าเราจะสามารถเผชิญหน้ากับตัวเอง ‪ได้ซื่อตรงกว่านี้)

‪(หวังว่าเราจะสามารถกล้าหาญได้มากกว่านี้)

‪คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์