Original subtitles

[απαλή μουσική]

2.000 ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ Η ΒΡΕΤΑΝΙΑ ΑΠΕΙΛΕΙ ΜΕ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΥΣ

-[οχλαγωγία] -[πυροβολισμοί]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL *exclusive!

[γυναίκα] Δεν ήθελα να θυμάμαι.

[απαλή μουσική]

Με πλήγωνε.

Με συνέτριβε.

Βιαζόμουν να ζήσω.

"Ένας Αετός Χωρίς Φτερά",

"Ένα Όνειρο Απατηλό",

"Οι Περασμένες μας Αγάπες", "Οι Αλλοτινές μας Εποχές",

τα "Ηλιοβασιλέματα της Ζωής Μας", "Ένας Γυάλινος Κόσμος!"

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η ψυχή του ελληνικού μας τραγουδιού.

Και σήμερα θ' ακούσουμε τα τόσα της τραγούδια!

-Γλιστρίδα έφαγε ο πιγκουίνος! -Σκάσε, μωρή!

Σήμερα τιμούμε την πρώτη Ελληνίδα στιχουργό…

την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

-[χειροκροτήματα] -[φωνές]

-[πυροβολισμοί] -[ανθρώπινα ουρλιαχτά]

[κοπέλα] Μάνα!

[γυναίκα] Έρχομαι!

[φωνές ανθρώπων]

[κοπέλα] Μάνα!

Κουτούρντισες εντελώς; Τι το θες το μαξιλαράκι;

Προχώρα! Τώρα θα πιάσουμε το λακριντί;

-[χτύπος καμπάνας] -[φωνές]

-Μαμά, με χτυπάνε τα παπούτσια! -Κράτα με!

-Μαμά! -Μην κλαις, μωρό μου!

[μιλάει τούρκικα]

[γυναίκα] Μην κλαις, γιαβρί μου. Έλα!

Μαζί!

[γυναίκα] Δημητρούλα!

[αγωνιώδης μουσική]

-[λαχάνιασμα] -[χλιμίντρισμα αλόγου]

[γυναίκα] Δημητρούλα!

Δημητρούλα!

Δημητρούλα!

Δημητρούλα!

-[ουρλιαχτά ανθρώπων] -[πυροβολισμός]

[κλάματα]

[παιδικές φωνές]

[γυναίκα] Μην κλαις! Κράτα με!

-[ήχος κυμάτων] -[αγωνιώδης μουσική]

Όχι, ρε μάνα!

[ανθρώπινες φωνές]

Όλα καλά θα πάνε.

Τα φάγαμε τα ζόρια.

Το ξέρω, τζιέρι μου.

Ξέσπασμα είναι. Τελειώνουν τα βάσανά μας.

Μας περιμένει ο άντρας σου στην Αθήνα.

Ναι, καλά!

Εμείς βολοδέρναμε από Αϊδίνι σε Αττάλεια και Σμύρνη

και εκείνος μας περίμενε ντεμέκ στην Αθήνα.

Μην τον παρεξηγείς, κοκόνα μου. Τέτοιους καιρούς ο καθένας κάνει ό,τι μπορεί.

[απαλή μουσική]

Αχ, Ευτυχίτσα μου…

Ξεριζωθήκαμε!

[γυναίκα που τραγουδάει]

♪ Αν μ' αγαπάς ♪

♪ Κι είν' όνειρο ♪

♪ Ποτέ ας μην ♪

♪ Ξυπνήσω ♪

[οχλαγωγία]

[άνδρας] Από εδώ! Πίσω στη σειρά!

Πηγαίντε πίσω στη σειρά!

[άνδρας] Επόμενος!

Κοίτα από κει.

[απαλή μουσική]

[κλάματα]

-Να τος, εκεί είναι! -Πώς είναι έτσι; Άσπρισαν τα μούτρα του.

Μαζώξου, Ευτυχία!

Νταγιαντίζουμε τόσους μήνες!

Πουλάκι μου! Κοτζάμ κοπέλα έγινες!

Γιαβρί μου… με θυμάσαι;

Γιατί να σε θυμάται;

[γιαγιά] Ο πατέρας σου είναι, μπρε. Μην τονε φοβάσαι.

[γελάει]

Ευτυχία μου…

Κοκόνα μου, τζιβαέρι μου…

Τέλειωσαν τα βάσανά μας, κουζούμ.

Πάμε σπίτι μας, τζιέρι μου.

Πάμε.

[άνδρας] Κα Παπαγιαννοπούλου…

ο κόσμος θέλει να μάθει ποια είναι η γυναίκα πίσω από τους στίχους,

αλλά εσείς δεν πολυεμφανίζεστε.

Και για να 'ρθείτε εδώ, μας βγάλατε την Παναγία, με το συμπάθιο.

[γέλια]

Κάτι θα 'ξερα. Ούτε τον επικήδειο να μου κάνατε.

[γέλια]

Εγώ τώρα γράφω.

Δεν είμαι αρτίστα πια να εμφανίζομαι στον κόσμο.

Τα 'κανα αυτά στα νιάτα μου. Πολλά έκανα!

Ό,τι μου 'ρχόταν κάθε φορά!

Μικρές χαρές, μεγάλες. Άνθρωποι μικροί, άνθρωποι μεγάλοι.

Εγώ πάντα έτσι ήμουν.

Να φάμε και να πιούμε σήμερα, "η γαρ αύριον μεριμνήσει τα εαυτής".

Δεν βαριέσαι, τη ζωή μου την περπάτησα όπως ήθελα.

[πιάνο]

-[γυναίκα] Να, έρχεται. -[γυναίκα] Καλημέρα, παιδιά.

-[γυναίκα] Γεια, Ηλία. -[Ηλίας] Γεια, Μαρίκα.

-[Μαρίκα] Η ζωή; -[Ηλίας] Πάει!

Έτσι μπράβο!

[οπλές αλόγων]

[Ευτυχία] Να σου πω!

-Ποια είναι αυτή; -Δεν την ξέρετε;

-Θα τη μάθουμε. -Η κυρία Κοτοπούλη!

Μεγάλη θεατρίνα και θιασάρχης. Πάει στην πρόβα.

Ωραίος ο φιόγκος!

[πιάνο]

Και Κρυστάλλη και Παπαδιαμάντη;

-Φοιτήτρια Φιλοσοφικής; -Όχι, δασκάλα.

Συνάδελφος, δηλαδή. Πάντα πίστευα στις συμπτώσεις.

Ζήσης Αποστόλου, φιλόλογος και ενίοτε βιβλιοθηκάριος.

Δηλώνω γοητευμένος.

Δηλώνω βιαστική!

Λοιπόν, πάω εγώ τώρα.

Σαν πολύ μπαϊράκι δεν σήκωσες;

Κάθε μέρα έξω! Τι θα πει ο κόσμος, παντρεμένη γυναίκα;

Ο κόσμος, μάνα; Βλέπεις εσύ κανέναν εδώ; Γιατί εγώ δεν βλέπω.

Εκεί έξω υπάρχουν θέατρα, σινεμά,

άνθρωποι που κλαίνε, γελάνε, ταξιδεύουν! Αυτός είναι ο κόσμος, όχι τα ντουβάρια!

Γλιτώσαμε απ' του Χάρου τα δόντια.

Αιχμαλωσία περάσαμε. Δεν σκοπεύω να θαφτώ τώρα ζωντανή!

Άκουσέ με λίγο. Άκουσέ με.

Ο άντρας σου είναι κιμπάρης, μπαγιοκλής, μην είσαι αχάριστη!

Εγώ σε λίγα χρόνια θα φύγω. Μόνη σου θα μείνεις;

-Μην το ξαναπείς αυτό! -Έλα εδώ.

Να βγαίνεις έξω δεν θέλεις;

Να πας να κάνεις μαθήματα σε παιδιά. Τι το 'χεις το πτυχίο;

Έχεις δίκιο, ρε μάνα.

Αυτό σκεφτόμουν κι εγώ το βράδυ, πριν να κοιμηθώ.

Δεν μπορώ να βουρλίζομαι σαν την άδικη κατάρα!

Μπράβο, γιαβρί μου!

Θα βουρλίζομαι με σκοπό.

Θα γίνω ηθοποιός.

[μουσική]

[αναστενάζοντας] Μη χειρότερα!

[ομιλίες]

[άνδρας] Αγαπημένο συγγραφέα;

Τον λογιστή του θεάτρου μου, όταν το έργο μου έχει επιτυχία.

-Γεια μας! -[άνδρας] Εις υγείαν!

[άνδρας] Και σε ποια ηλικία βγήκατε στη σκηνή;

[Μαρίκα] Τη σημερινή, μείον τα χρόνια που έζησα.

[άνδρας] Ποια Ελληνίδα ηθοποιό θεωρείτε καλύτερη;

[Μαρίκα] Την Κυβέλη. Αν εκείνη πει εμένα.

[γέλια]

Ηρωίδα του Σαίξπηρ… Δύο, τέσσερα, έξι, οκτώ γράμματα;

Ιουλιέτα;

Ήμουν σίγουρη πως ήταν η Κατερίνα.

-Αλλά εσείς διαλέξατε την πιο ρομαντική. -Κι εσείς την πιο στρίγγλα.

Γιαλαντζί στρίγγλα! Της έβαλε τα δυο πόδια σ' ένα παπούτσι ο Πετρούκιος!

-Έρωτα δεν το λένε αυτό; -Εγώ το λέω υποταγή.

[ομιλίες στο παρασκήνιο]

Δεν σας έχω ξαναδεί εδώ. Είστε ηθοποιός;

Ηθοποιός; Ναι, ηθοποιός. Αφήστε τα, πολύ δύσκολα.

Νίκος Αλεξίου, ηθοποιός σκηνοθέτης.

Ευτυχία, μη στέκεστε όρθιος.

Σας έχω δει σε αφίσες.

[γελάει]

Είμαι διάσημος, λοιπόν.

Εσείς, όμως, επίθετο δεν έχετε;

Από επίθετα καλά πάμε. Δυο.

Σαν τους εγκληματίες.

Αλλά κανένα δεν μου ταιριάζει, οπότε…

Ευτυχία σκέτο.

Άσ' το.

[πιάνο]

Αυτό είναι.

[χτύπος δευτερολέπτων]

[άνοιγμα πόρτας]

[κλείσιμο πόρτας]

[γιαγιά] Ευτυχία;

Τι ώρα είναι αυτή;

Θέλω να μιλήσουμε.

Μόνοι μας.

Οικογένεια είμαστε, δεν έχουμε μυστικά.

Κάτσε, τότε.

Δεν σ' αγαπώ πια.

Θέλω διαζύγιο.

Τι λόγια είναι αυτά;

Μάνα, δεν σου μίλησε κανείς.

[γιαγιά] Γιατί; Χρειάζομαι άδεια;

Γιατί, Ευτυχία;

Τι σ' έκαμα;

Τίποτα.

Δεν μπορώ να είμαι η γυναίκα που θέλεις. Δεν μπορείς να είσαι ο άνδρας που θέλω.

Μα τι λες τώρα;

Τι άλλο θες να κάνω;

Σε χάλασα χατίρι ποτέ; Δεν κάνω ό,τι με ζητάς;

[Ευτυχία] Ωραία, λοιπόν.

Θέλω να δουλέψω ηθοποιός, να γυρνάω με τα μπουλούκια,

να 'χω δικό μου μεροκάματο, να ζήσω ελεύθερη!

-[σύζυγος] Αυτά είναι παλαβά. -Γι' αυτό σου λέω!

Δεν είσαι 20 χρονών, είσαι μάνα δυο παιδιών.

Άμα φύγεις, δεν θα τα ξαναδείς ποτέ.

Θα τα πάρω μαζί μου.

Στα μπουλούκια;

Δεν είδα να έχεις κάνα νταλκά, όταν μας παράτησες.

Πάλι αυτό με κοπανάς; Γι' αυτό μ' αφήνεις;

Μα δεν μπορούσα να έρθω, δεν το καταλαβαίνεις;

Όποιος θέλει, μπορεί.

Και για να μη σε κοροϊδεύω…

Σ' αφήνω, γιατί μπούχτισα!

Εντάξει, λοιπόν.

Χάσου!

Αλλά το διαζύγιο ξέχνα το.

Και τι νομίζεις, ότι θα με κρατήσεις με το στανιό;

Με ή χωρίς διαζύγιο, εγώ εδώ μέσα δεν μένω!

Τότε διάλεξε και παιδί, γιατί και τα δυο δεν τα παίρνεις.

Κι αυτό που θ' αφήσεις πίσω δεν πρόκειται να το ξαναδείς ποτέ.

Είσαι πολύ σκληρός με τις κόρες σου, όχι με μένα.

Τη μάνα δεν τη χωρίζουν από τα παιδιά της.

Θα πάρω τώρα τη μεγάλη, αλλά μάθε

ότι θα ξανάρθω για τη μικρή.

[απαλή μουσική]

Άσ' το κάτω αυτό!

Θα 'ρθει η μαμά να σε πάρει.

Μέχρι να μακρύνει το μαλλάκι σου ίσαμε δω.

Θα 'χω γυρίσει. Να το θυμάσαι αυτό, γιαβρί μου.

-Πάμε, Μαιρούλα, έλα. -[Μαίρη] Θέλω να παίξω.

Όχι τώρα, κοκόνα μου. Μας περιμένουν οι άνθρωποι.

Όχι, θέλω να παίξω!

Έλα δω!

Μαίρη!

Μαίρη!

Μαίρη!

Μαίρη!

Έλα δω, ρε πουλάκι μου!

Μαίρη!

[λαχάνιασμα]

[λαχάνιασμα]

[απαλή μουσική]

-[πυροβολισμοί] -[ουρλιαχτά]

[χλιμίντρισμα]

[Ευτυχία] Τώρα;

[αμαξάς] Να φύγουμε, έχουμε άλλο δρομολόγιο.

Φύγαμε.

Έλα, μάνα!

[Ευτυχία] Κεφάλα!

Χοντρέ!

[φωνάζει τις γάτες]

-Πού είναι οι γάτες, ρε μάνα; Τις έδιωξες; -Εγώ;

Ποιος, εγώ;

-[νιαούρισμα γάτας] -[φωνάζει τις γάτες]

-[γάβγισμα] -[φωνές από τον δρόμο]

Τι κάνεις εδώ, ρε;

Ξέμεινα από δουλειά και τριγυρνάω μήπως βρω κάτι.

-Πώς σε λένε; -Με λένε Λουκά.

Λουκά, για γκελ μπουρντά.

Έλα!

Άντε πάρε μου ένα πακέτο ελαφρά Ματσάγκου.

Όλο το εργοστάσιο θα πάρω, μωρέ κυρά;

Πάρε και καραμέλες για πάρτη σου. Να γλυκαθείς.

[γελάει]

[ήχος πόρτας]

Δεν είναι χαβάς αυτός!

Πάφα πούφα, μας ντουμάνιασες! Και σκορπάς και μια περιουσία στα θελήματα.

Πόσα λεφτά έδωσες σ' αυτήν τη δεντρογαλιά για τα τσιγάρα;

Δεν είναι δεντρογαλιά, μάνα, πούστης είναι.

Αυτό μας έλειπε τώρα. Μ' όλους αυτούς που κάνεις παρέα

και με τα σούρτα φέρτα σου συνέχεια!

Θες να με βιδώσεις εδώ με την καρέκλα; Βίδωσέ με εδώ!

[φωνές από τον δρόμο]

-[Ευτυχία] Τι φωνές είναι αυτές; -Ποιος ξέρει; Τα παλιόπαιδα!

[τσακωμός]

[Ευτυχία] Τι κάνετε εκεί, ρε;

Τι κάνετε ρε τσογλάνια εκεί;

Αν είστε μάγκες, βάλτε τα με κανέναν στο μπόι σας!

Ου να μου χαθείτε, κοπρόσκυλα!

[Λουκάς] Τσουτσέκια!

Τι κοιτάτε ρε κι εσείς; Κοιτάζετε; Ουστ!

-Τι έγινε, ρε Ευτυχία; -Βαφτίσια, τι να έγινε;

-[Ευτυχία] Έλα! -[Λουκάς] Ψευτόμαγκες!

[φτύνει]

-Πώς είσαι, πουλάκι μου; -Μαθημένος.

-Πάμε σπίτι, να σου βάλω ένα ποτήρι νερό. -Το σταυρουδάκι μου…

Αύριο θα 'ρθω να μαζέψουμε τα πράγματά σου.

-Έχουμε ένα καμαράκι. -Έχω πού να μείνω!

Θα μείνεις μαζί μας. Δεν σηκώνω κουβέντα.

Να βοηθάς και στις δουλειές, όχι μόνο σούρτα φέρτα.

Ας πάρουν τα μούτρα τους οι σερσερήδες να σε ξαναπειράξουν και θα δουν!

Έχω βαρύ χέρι κι εγώ και η μάνα μου, μη με βλέπεις έτσι.

Θα είμαι περιοδεία την άλλη βδομάδα.

Να προσέχεις τη μάνα και τη μικρή, γκέγκε;

Ω Γαλάτεια, εξύπνα!

Εξύπνα, λατρεμένο άγαλμα!

Μακρύς ήδη παρήλθε ο χρόνος, ενώ κλαίω ενώπιόν σου!

Και ικετεύω ότι γιατί να μη με ακούεις.

Αν ήσουν μάρμαρο απλό, αν ήσουν βράχος έρημος,

θα συνεκινείσο με τόσα μου δάκρυα.

[τιτίβισμα πουλιού]

Πόσοι σε υβρίζουν, ενώ εγώ σ' αγαπώ!

[καθαρίζει τον λαιμό της]

[αγκομαχάει]

[γέλια κοινού]

Εύμηλε…

όταν το άγαλμα τούτο λάβει ζωή…

εγώ…

[επιφωνήματα]

ο Πυγμαλίων, ζων εν Κύπρω…

θα βαδίζω επί του ουρανού.

Ω Απόλλων, λυπήσου αυτόν τον άμοιρο!

Ω Απόλλων! Επάκουσόν με!

[γέλια]

Επάκουσόν με!

Επάκουσον κι εμέ!

-Ζωντάνεψες, Γαλάτεια; -Πώς να μη ζωντανέψω;

Μου βγήκαν τα μάτια απ' τα αχαμνά σου.

[γέλια]

[χειροκρότημα]

[ομιλίες]

[άνδρας] Τα βλέπω.

-Μέσα. -[άνδρας] Πάσο.

Πενήντα.

-[Νίκος] Τελείωνε. -Ακόμα δεν άρχισα, δεν έχω φύλλο.

-Ευτυχία! -Μην είσαι γρουσούζης!

Δεν θα περιμένω για πολύ.

Σου 'πα εγώ να περιμένεις; Αφού παίζω.

-[Ευτυχία] Καρέ. -Φλος.

Ε ρε γκίνια!

Δεν ντρέπεσαι, με ξεφτιλίζεις μπροστά στους θεατές;

Δεν έχεις ανάγκη! Μόνος σου ξεφτιλίζεσαι!

[άνδρας] Σταματήστε ρε παιδιά!

Ο κόσμος δεν πλήρωσε εισιτήριο, για να σε δει να κάνεις την πλάκα σου!

Όχι, ρε! Πλήρωσε για να δει τ' αχαμνά σου, παλιομπεκρούλιακα!

-Σ' έκανα μέχρι και πρωταγωνίστρια! -Σιγά τους ρόλους!

Άσχετη, αχάριστη!

Χάρισμά σου ρε και οι ρόλοι και όλα! Χάρισμά σου!

Ου να μου χαθείς να χάνεσαι, ατάλαντε!

[Νίκος] Έλα δω, ρε!

-Έλα δω! -[κλείσιμο πόρτας]

-[ουρλιαχτό] -[βροχή]

[πιάνο]

[μουσική]

♪ Ήταν γλυκό ♪

♪ Το στόμα της ♪

♪ Μα ψεύτικη η αγάπη της ♪

♪ Ψεύτικη ♪

♪ Η αγάπη της ♪

♪ Μα ανάθεμα ♪

♪ Τα χείλη της ♪

♪ Ρίχτε στο γυαλί φαρμάκι ♪

♪ Ρίχτε στο γυαλί φαρμάκι ♪

♪ Ρίχτε στο γυαλί φαρμάκι ♪

♪ Να το πιω σαν το κρασί ♪

[μουσική]

[άνοιγμα πόρτας]

Ποια είσαι εσύ; Πώς μπήκες εδώ μέσα;

Ευτυχία με λένε, κυρία Μαρίκα, και είμαι ηθοποιός.

Αλλά και ποιήτρια και χορεύτρια. Κι άμα λάχει, πλένω και σφουγγαρίζω,

λέω και τον καφέ!

[γελάει] Τι λες, ρε παιδί μου;

Να τους διώξω όλους τότε και να κρατήσω μόνο εσένα.

Για πες μας τώρα. Από θέατρο τι σκαμπάζεις;

Δούλεψα στη Μικρασία, πολύ δούλεψα εκεί,

κι εδώ στην Ελλάδα δούλεψα με τον κο Αλεξίου.

Μπουλούκια, δηλαδή;

Όχι, κυρά Μαρίκα. Σοβαρά έργα.

Τραγωδίες.

-Οικογένεια έχεις; -Έχω.

-Άντρα; Παιδιά; -Απ' όλα έχω.

Χμ…

Ωραία.

Έλα αύριο στις δέκα, να σε δοκιμάσουμε.

-Πόσα παιδιά είπες ότι έχεις; -Δυο, ένα, πες δυο.

Δεν βαριέσαι.

Χμ…

[απαλή μουσική]

[άναμμα σπίρτου]

-Αχ… -Ξανά στα ίδια μέρη!

Ελπίζω σήμερα να μην είστε τόσο βιαστική.

Αλλιώς τι; Θα φωνάξετε την αστυνομία;

Ο κος Παπαγιαννόπουλος. Φοβερός βιβλιοφάγος.

Περισσότερες ώρες είναι αυτός εδώ παρά εγώ, που δουλεύω κιόλας.

[επιφώνημα]

Όχι…

Δεν θα γλιστρήσετε πάλι!

-Πείτε μου τουλάχιστον πού μένετε! -Σσς…

Ενοχλείτε τον κόσμο!

[πέσιμο βιβλίου]

Χίλια συγγνώμη, δεν σας είδα.

Δεν έγινε τίποτα.

Ποτέ δεν ξέρεις με το σινάφι σας.

Δεν θέλω και πολύ να με συλλάβετε.

Σχόλασα.

Αν, και για εσάς, μπορώ να κάνω μια εξαίρεση.

Αφού επιμένετε τόσο πολύ…

Παίζω με τη Μαρίκα Κοτοπούλη στο θέατρο, στις 10:30 τελειώνω.

[άνοιγμα πόρτας]

[γέλια]

-Θα 'ρθεις για χαρτάκι, Ευτυχία; -Για χαρτάκι;

-Θα 'ρθει και η Βασιλειάδου. -Kαι η Βασιλειάδου;

-Στου Τόλη θα το στρώσουμε. -Στου Τόλη;

Σήμερα βρήκατε; Μη με τυραννάς!

Έχω δουλειά.

[μουσική]

Με πολιτικά θα με συλλάβετε;

Ελπίζω να έρθετε οικειοθελώς.

Αλλιώς δεν θα έχει κανένα νόημα.

Έχω εκδώσει και δυο ποιητικές συλλογές.

Θα σ' τις δώσω να μου κάνεις κριτική.

Φυσικά και θα μου τις δώσεις,

αλλά πού είναι η όρεξή σου; Δεν το άγγιξες.

Του Σολωμού του πέρασε ο έρωτας,

μόλις είδε το αντικείμενο του πόθου του να τρώει.

Σωστά. Το 'χει γράψει ο Ξενόπουλος.

Τελικά όντως διαβάζεις εσύ.

Να μου 'λεγες ότι διαβάζεις αστυνομικά, να το καταλάβω.

Αλλά λογοτεχνία; Μυστήριο, μπάτσος πράμα.

-Κρατάς μυστικό; -Εδώ είμαι.

Ακόμα και με τη στολή, διαβάζω.

[γελάει]

Φάε, δεν έχεις φόβο.

Οι μπάτσοι δεν είμαστε τόσο κυκλοθυμικοί όπως είναι οι ποιητές.

Με σας τις θεατρίνες δεν ξέρω τι γίνεται.

Εμείς άμα αγαπάμε, αγαπάμε.

[μπουζούκι]

Είπα κάτι καλό, τι ήταν να το ξαναπώ;

Και τίποτα να μη λες, είναι σαν να τα λες όλα.

♪ Είσαι η ζωή μου, η αναπνοή μου ♪

♪ Μ' άναψες φωτιά, μέσα στην καρδιά Δεν αντέχω πια ♪

♪ Γλύκα μου και φως μου Το φιλί σου δως μου ♪

♪ Μη με τυραννάς, πες πως μ' αγαπάς ♪

♪ Αχ, δεν με πονάς ♪

Στην προηγούμενη τιμητική πόσα καθαρίσαμε από τον πιγκουίνο;

Ένα 800άρι μέσ' στο νερό, ε; Σήμερα πόσα σου έδωσε;

-Όσα συμφωνήσαμε, σταμάτα! -Ωραία. Άντε να πηγαίνουμε σιγά-σιγά!

Πού πας, μωρέ, χωρίς το βραβείο;

Πάρ' το εσύ και φέρ' το.

Έχεις κανονίσει κάνα καρέ, μωρή κουρούνα; Καλέ, παλουκώσου!

[Ευτυχία] Εκατό.

[άνδρας] 150.

[άνδρας] 150.

[άνδρας] 150.

[άνδρας] Κι άλλες 50.

[Ευτυχία] Διακόσια.

[άνδρας] 250.

[άνδρας] Τα βλέπω.

Ρέστα.

[άνδρας] Μέσα.

[άνδρας] Μέσα.

[άνδρας] Δυο ντάμες.

Δυο άσους.

[άνδρας] Τρεις ρηγάδες.

Μωρή κουφάλα, τα μάζεψες όλα!

Θα δώσεις τίποτα να γυρίσει;

Και τι έγινε;

Τα έδωσα τα ποιήματά μου στη Νίνου.

Και του τα έδωσε και του άρεσαν.

Λέει ότι θέλει να με δει. Μπορεί να γίνουν τραγούδια.

Το φαντάζεσαι; Σοβαρά μιλάω.

Ξέρεις πόσα λεφτά πιάνουν αυτά;

Ένα κατοστάρι, μπορεί και διακοσάρι.

Το κομμάτι.

Δεν μου φτάνουν τα θέατρα, οι λέσχες και το αναθεματισμένο χαρτί!

Τώρα θα παλεύω και τον Τσιτσάνη!

Πάνω από σένα εγώ δεν βάζω τίποτα!

Δεν τ' αφήνεις αυτά, βρε Ευτυχία;

Δεν ξέρω τι χαρτόμουτρο που είσαι;

Θα πρέπει να σε συλλάβω και θα το κάνω.

Τι λες, μπουνταλά;

Ευτυχία…

παντρέψου με.

Πάρε διαζύγιο και παντρέψου με.

Να σε δω στα μάτια.

[πιάνο]

Θα πεις κάτι;

[κλαίει]

Ξέρετε αν μένει εδώ κοντά κάποια Ευτυχία;

Εκεί είναι το σπίτι.

Ευχαριστώ.

Ευτυχία!

[παιδικές φωνές]

Ευτυχία!

[γιαγιά] Αμάν πια!

Τα σκώτια με φάγατε πρωί-πρωί, μπαΐλντισα! Δεν είμαστε τράπεζα. Δώσαμε!

-Πότε θα 'ρθει; -[γιαγιά] Αύριο.

Πέρνα αύριο, μεθαύριο.

Για ποιον δουλεύεις;

-Τσιτσάνης. -Ναι, κι εγώ Ζαμπέτας.

[Λουκάς] Καλέ!

[άνοιγμα πόρτας]

[Λουκάς] Μέσα είναι η Ευτυχία, στον καμπινέ!

Τι κοιτάς εσύ; Φώναξε την πριγκιπέσσα να βγει!

Ο κύριος Τσιτσάνης!

Τα έχει λίγο χαμένα, μην την ξεσυνερίζεσαι.

Δεν θέλει να το φιλολογείς πολύ-πολύ.

Στο τραγούδι πρέπει να τονίζεις το ζουμί.

Το ζουμί, βέβαια.

Ας δούμε τι έκανες με τα "Καβούρια".

Πάμε, δάσκαλε, πάμε!

"Στη φωλιά κάθονται δυο καβούρια, ορφανά και πονεμένα, κι όλο κλαίνε τα καημένα.

Και η μαμά η καβουρίνα το γλεντά…"

Τι έγινε;

Είναι ποιηματάκι, δεν είναι τραγούδι.

Το τραγούδι θέλει ρεφρέν, επαναλαμβανόμενο στίχο,

αλλιώς δεν κολλάς. Ρεφρέν, κουπλέ, ρεφρέν, κουπλέ.

-Ρεφρέν-κουπλέ, δάσκαλε. -Ρεφρέν-κουπλέ!

-Φύγε από δω! -[γιαγιά] Λουκά!

Έλα δω, μωρή λούγκρα, να σε πω εγώ το ρεφρέν!

[Λουκάς] Με θες μαζί!

"Η μαμά η καβουρίνα το γλεντάει στην Αθήνα

κι όλο κλαίνε τα καβούρια στη φωλιά τους την καινούργια".

Ωραίο δεν είναι που κλαίνε τα καβουράκια, δάσκαλε;

-Μπα, δεν φτουράει. -Δεν φτουράει.

Κουπλέ-ρεφρέν, είναι το σωστό.

-Αλλιώς, είναι κουτουρού. -Κουτουρού, δάσκαλε.

Έχει ομοιοκαταληξία, αλλά τι να το κάνεις; Ο στίχος πρέπει να είναι κολλητικός.

Κολλητικός, να μας μένει, δάσκαλε.

Αν οργανωθείς, θα γράψεις καλά.

[γιαγιά] Μωρή Λουκά, έλα να κόψεις το ψωμί!

[Λουκάς] Τώρα!

Που κακό χρόνο να μην έχεις!

Συγγνώμη, κύριε Τσιτσάνη μας, αλλά μας έχουν τρελάνει οι δοσατζήδες!

Τα παραλέει. Μάνα, στην κουζίνα σου.

Ευτυχία, σκάσε! Μιλάω στον άνθρωπο.

-Τι θα σας φιλέψουμε; -Τίποτα, ευχαριστώ.

Πρώτη φορά στο σπίτι μου αυτό δεν γίνεται. Θα σε φτιάξω καφεδάκι.

[ήχος καρέκλας]

Το λουλάκι ποιος το πήρε από τη σκάφη δίπλα;

Τσακίσου φύγε από δω!

[γιαγιά] Τρελοί!

Σ' το έχω πει χίλιες φορές!

Δεν θέλω να μπαινοβγαίνει κόσμος εδώ, δουλεύουμε!

Συγγνώμη, δάσκαλε, δουλεύουμε!

Εμείς δουλεύουμε τώρα!

Να βάλουμε τον δεύτερο στίχο, τέταρτο;

-[φωνές] -[άνδρας] Κυρά Ευτυχία;

[φωνές]

Μη δίνεις σημασία, ο καθένας τον χαβά του εδώ μέσα.

Άσ' τους αυτούς να χτυπάνε! Εμείς δουλεύουμε τώρα. Πού είμαστε, δάσκαλε;

-Είχαμε μείνει στο ρεφρέν. -Το ρεφρέν πρέπει να είναι κολλητικό.

Πάει, τέλειωσε! Σφραγίδα, δάσκαλε!

[άνδρας] Κυρά Ευτυχία;

-[χτύπημα πόρτας] -[γιαγιά] Ποιος είναι καλέ;

-Χίλια συγγνώμη, δάσκαλε. -[Τάκης] Ο κος Τάκης είμαι.

Περιμένω κι έναν γιατρό να μου φέρει κάτι παλιοεξετάσεις.

Έρχομαι, όμως! Είμαι εδώ, δάσκαλε, έρχομαι!

-[γιαγιά] Τι θέλουνε πάλι; -[Λουκάς] Λεφτά θέλουνε, καλέ!

Τι θες τώρα; Αύριο δεν είπαμε;

Προχθές είπαμε και έλειπες!

-Κυρά Ευτυχία, τέσσερις δόσεις είναι! -Μην γκαρίζεις, χριστιανέ μου.

Δεν σ' τα έδωσε η μάνα μου τον προηγούμενο μήνα;

Άντε φέρ' τα στιχάκια.

Ούτε τον προηγούμενο, ούτε τον προ-προηγούμενο.

Τα κολλυβογράμματα στα χασαπόχαρτα ή τ' άλλα στο πακέτο με τα τσιγάρα;

Το κουτί, πάνω στο τραπέζι. Τσακίσου!

Δεν του κόβει και πολύ, είναι λίγο ζαβλακωμένο!

Κυρά Ευτυχία, θέλω τη σόμπα πίσω.

[κόρη] Ποια σόμπα, μαμά;

Ήταν σκάρτη, την πέταξα, βγήκε μούφα το μπουρί.

-Ορίστε, έλα. -[Ευτυχία] Να τα.

Πάρε δω! Ξέρεις πόσα λεφτά πιάνουν αυτά;

Ένα κατοστάρι, μπορεί και διακοσάρι. Το κομμάτι!

"Μα κανένας δεν μου φταίει για χάλι μου".

-"Για το χάλι μου". -"Σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου";

Αύριο πρωί-πρωί

έρχομαι με την αστυνομία και το τρίκυκλο.

Αν δεν έχεις τα λεφτά, θα φορτώσω ό,τι βρω.

Θα φορτώσεις εμένα.

-Πάρε αυτό. -Και τώρα τι θα κάνουμε, μωρή Ευτυχία;

Ας έρθουν να τα πάρουν!

-"Μολών λαβέ!" -Αχ!

Είμαι όλη δική σου, δάσκαλε.

Δεν γίνεται έτσι δουλειά. Τέλος.

Θα πάρω μαζί μου τα "Καβούρια", να τα δουλέψω λίγο, να δεις πώς γίνεται.

Και φρόντισε την επόμενη φορά να μη γίνεται εδώ μέσα πανηγύρι!

Δηλαδή, εντάξει, θα τα πάρεις;

Εμ τι κάθομαι και με ντουμανιάζεις τόση ώρα;

Δάσκαλε, είσαι σπαθί και μη φοβάσαι! Σήμερα έτυχες στην περίπτωση.

Έχουμε επίσημο τραπέζι. Θα τα κάνω, όμως, όλα όπως μου είπες.

Ρεφρέν-κουπλέ, να είναι κολλητικό, δάσκαλε, να μας μένει!

Να σε δω.

[μουρμουράει]

Να και το καφεδάκι μας και μελιτζανάκι από τα χέρια μου!

[Ευτυχία] Η καλύτερη μέρα μου!

Ο Τσιτσάνης θα πάρει τους στίχους μου κι ο Γιώργης εμένα!

Για να δούμε. Μπάτσος είπες είναι ο λεγάμενος;

-Κανείς δεν είναι τέλειος. -Μας χρειαζόταν ένα Σώμα Ασφαλείας.

Τώρα σου 'πεσε βαρύ, που έχεις ξεδιψάσει τη μισή Χωροφυλακή!

Φιλόλογος ήθελε να γίνει, αλλά πού λεφτά για σπουδές.

Κι εγώ πρωθυπουργός θα γινόμουν, αλλά με κέρδισε η λάντζα.

-Θα το βουλώσεις; -Άι, μωρή!

Οι γονείς του είναι στην Αμερική, τον παράτησαν σε συγγενείς στο χωριό.

Σαν ορφανό μεγάλωσε το πουλάκι μου. Θα τον δείτε!

Είναι έξυπνος, μορφωμένος, αστείος, λεβέντης!

Σιγά, καλέ! Μας πήραν τα σορόπια!

-Πού να φτουρήσει με τη δουλειά που έχεις; -Θα φτουρήσει!

Τι κάθεσαι και κοιτάς, μωρή χαρχάλω; Άντε φέρε το φαΐ απ' τον φούρνο.

Και να βάλεις και το ριγέ το παντελόνι, μην είσαι χεργκελές!

Εγώ, χεργκελές;

Δεν έχω κανέναν σαν εσένα, πουλάκι μου όμορφο!

Και κοίτα να σου πω! Μαζώξου, όχι πολλά-πολλά.

Μη λυγιέσαι σαν κουνιοτράμπαλη και μας πάρεις τον μεζέ!

Τι ακούω, η χριστιανή!

Χμ…

-Έχει κάτι μάτια, μάνα! -[τρομάζει]

Που να φας τα κόκκαλά σου, απτάλω! Θα σε ξεκοίλιαζα, μωρέ!

[γελάει]

Και δεν με κρίνει, του αρέσουν τα ποιήματά μου, οι φίλοι μου,

δεν τον νοιάζει ούτε η δουλειά που κάνω ούτε που είμαι ζωντοχήρα.

Παντρεμένη, όχι ζωντοχήρα.

Ο Νικολαΐδης το έχει αμέτι μουχαμέτι να μη δώκει διαζύγιο.

Κι εγώ σου λέω πως θα το πάρω!

Για τα κορίτσια του 'χεις πει; Ευτυχία, εγώ μια μέρα θα φύγω!

Μάνα, μην το συνεχίζεις! Ανυπομονεί να τις γνωρίσει.

Μωρή, μπας και είναι μπουνταλάς και νομίζει ότι όλα είναι καλώς καμωμένα;

Καλά, θα τον γνωρίσεις και θα δεις.

[τρομάζει]

Πανάθεμά σε! Θα σακατευτούμε σήμερα!

Μάνα, μια χάρη.

Κοίτα μην είσαι ξινισμένη τώρα που θα 'ρθει και τον τρομάξουμε τον άνθρωπο!

Δεν ήξερα να χαζογελάω σαν τη Σαλόζα, να μην κόψει λάσπη το κελεπούρι.

Έτοιμος! Και ο πούστης με τις πατάτες!

Ρεφρέν-κουπλέ.

[φυσαρμόνικα]

Γιατί όσοι είναι καλοί άνθρωποι…

μπορούν κι απλώνουν το χέρι τους στον ουρανό…

και παίρνουν ένα αστέρι.

-[κόρη] Πώς το έκανες; -Δεν το έκανα εγώ, εσύ το έκανες.

Εσύ έχεις τις μαγικές δυνάμεις.

Και όσοι είναι πολύ καλοί άνθρωποι…

μπορούν και ξαναπλώνουν το χέρι τους στον ουρανό…

και παίρνουν ένα δεύτερο αστέρι…

γιατί τ' αστέρια πάνε στ' αστέρια. Όπως είσαι εσύ, Καίτη.

Είναι και τρυφερός, πανάθεμά τον!

Για λέγε.

Γιώργος, όπως ήταν ο πατέρας σου κι ο θειός σου.

Μόνο Γιωργάδες φτουράνε στο σόι μας.

Αν τον χάσεις αυτόν τον άντρα, θα είσαι άξια της μοίρας σου.

Ήταν να μην τον βρω, μάνα,

τώρα που τον βρήκα δεν πρόκειται να τον χάσω.

[άνδρας] Καλημέρα, κυρά Μαριώ!

[σειρήνα πλοίου]

Να βλέπω και σε ποιον μιλάω.

[χτύπημα πόρτας]

Καλώς τες!

[γιαγιά] Σου φέραμε ένα ωραιότατο κιουνεφέ, να σε γλυκάνουμε, τζιέρι μου.

Πάλι σε σένα ήταν η Μαίρη και άργησε.

Τι νόμιζες, πως δεν θα το πάρω χαμπάρι ότι βλέπεστε;

Μάνα είμαι, δεν μπορώ να βλέπω κρυφά το παιδί μου.

Αυτό το φιάσκο πρέπει να τελειώσει.

Τα χάλασε κι αυτός τα γλυκά του.

Επαυξάνω.

Να το σκεφτόσουν, όταν ξεπόρτιζες στα μπουλούκια.

Κομμένα τα μπουλούκια τώρα πια. Θα δουλεύω μόνο στην Αθήνα.

Θέλω τη Μαιρούλα μου. Κοτζάμ κοπέλα έγινε το πουλάκι μου,

θέλει τη μάνα της.

Κι εγώ θέλω οι κόρες μου να λάβουν τη μόρφωση που τους αξίζει.

Η Μαίρη από τώρα το αποφάσισε, θα γίνει ηθοποιός.

Η Καίτη, όμως, τα παίρνει τα γράμματα. Θέλω να τη σπουδάσω.

[Ευτυχία] Να τη σπουδάσεις.

Και να τη βλέπεις όσο θες, πατέρας της είσαι.

Όμως τα κορίτσια πρέπει να μένουν με τη μάνα τους

και η μάνα τους θέλει να παντρευτεί.

Είσαι καλόψυχος άνθρωπος, μην κολλάς σε ένα πείσμα!

Δώσε μου το διαζύγιο, θέλω να φτιάξω τη ζωή μου.

Μη με εκδικείσαι άλλο.

Στο κάτω κάτω, παιδί ήμουνα.

Εσύ που ήσουν πιο ώριμος

έπρεπε να εμποδίσεις αυτόν τον γάμο.

Υποσχέθηκες στον παπά να με κάνεις ευτυχισμένη.

Ακόμα μπορείς. Κάνε με τώρα.

Καλώς.

[Ευτυχία] Τι είπες;

Καλώς.

[παίζει το "Περασμένες Μου Αγάπες"]

♪ Περασμένες μου αγάπες ♪

♪ Όνειρα που σβήσατε ♪

♪ Με το πέρασμα του χρόνου ♪

♪ Την ανάμνηση του πόνου ♪

♪ Στην καρδιά μου αφήσατε ♪

♪ Περασμένες μου αγάπες ♪

♪ Όνειρα που σβήσατε ♪

♪ Για δυο μάτια, για δυο χείλια ♪

[ταραχή]

Πώς μπορώ να ζήσω, πώς;

Μην κλαις, γιαβρί μου. Μην κλαις.

Αυτός θα χάσει.

Μα να μείνει με τη γυναίκα του, ο παλιομαλάκας!

Να χαραμίζεις στο μουτζό τέτοια κορμάρα!

Σ' αυτό έχεις ένα δίκιο.

Βάλε, Μαιρούλα, εσύ το μανταλάκι που φτάνεις.

-[Καίτη] Η Καίτη είμαι. -[Ευτυχία] Τον είδα.

Φώναξε την αδελφή σου να με βοηθήσει.

[Καίτη] Άντε, τέλειωνε! Θ' αργήσουμε!

Πού 'σαι, μωρή, και σε φωνάζω να βοηθήσεις;

-[Λουκάς] Είναι η ζωή μου ολόκληρη. -[αναστενάζει]

[Ευτυχία] Μην κλαις.

-Αχ… -Μην κλαις, δεν αξίζει.

Θα τον βρω εγώ και θα τον κάνω δυο οκάδες, το κοπρόσκυλο!

Άντε σήκω τώρα να πάμε στου Χιώτη.

Θα μας σκάσει τον μπερντέ και θα σε πάω εγώ όπου θες.

Έλα, πουλάκι μου. Άντε. Σε παρακαλώ, μην κλαις.

-Εσύ δεν πρόκειται να με αφήσεις ποτέ. -Κουτούρντισες εντελώς; Εγώ θ' αφήσω;

Εμείς είμαστε οικογένεια. Σφραγίδα!

Άντε, πρήστηκαν τα μούτρα σου, Λουκά, πώς έγινες έτσι; Πήγαινε, ετοιμάσου!

Μη μου στεναχωριέσαι, Λουκά.

-[Καίτη] Σιγά, θα με πατήσεις! -[Μαίρη] Φύγε από τη μέση!

[Καίτη] Είσαι κοντή.

-[Καίτη] Κοίτα. -Πώς είναι η μάνα;

[γιαγιά] Δεν τ' αφήνετε αυτά, να δουλέψουμε;

Τα ίδια.

Μαριόγκα μου, άσ' τα τα ρούχα, μην κουράζεσαι.

Άμα περιμένω από δαύτες τις ακαματζούδες…

-Άντε, αργήσαμε. -Σιγά, μωρή.

-Πρέπει να πάω στη Βέρα να μελετήσω. -[Ευτυχία] Ναι!

Η μελέτη μας μάρανε εδώ μέσα.

Έλα δω. Μπρος, άντε!

[Γιώργος] Κυρίες μου.

Κουνήσου, μωρή Γκρέτα Γκάρμπο! Σαν την τεθλιμμένη χήρα έγινες, τρομάρα σου!

Άντε, πάμε.

[Καίτη] Κι εγώ θα πάω μετά να παίξω στο σπίτι της Ασπασίας.

[Γιώργος] Θα 'ρθείτε να φάμε σπίτι.

[Μαίρη] Έλα, όχι! Αφού το έχουμε κανονίσει.

[Γιώργος] Η γιαγιά…

-[κλείσιμο πόρτας] -[πιάνο]

[αγκομαχάει]

[αναπνέει γρήγορα]

[άνδρας] Ένα-δύο…

Εντάξει το μικρόφωνο.

-[Χιώτης] Καλώς την! -Γεια σου, ρε Μανώλη.

-Τι καλό μου έφερες; -Πολλά.

Εδώ είσαι.

[Χιώτης] Για να δω.

"Μαλάμω, με τη φούρια σου, βάρα τα κουμπούρια σου";

Τι είναι αυτά, τρελάθηκες;

Να δεις που μια μέρα θα γίνει μεγάλο σουξέ.

"Πάρε το δάκρυ μου, πάρε το δάκρυ μου να το 'χεις συντροφιά". Αυτό, ναι.

-Ωραία, πέταξα καμπούρα απ' την πείνα. -[γελάει]

Ποια πείνα, βρε Ευτυχία; Αφού στην τσόχα θα τ' ακουμπήσεις.

Δερβέναγα στο πορτοφόλι σε βάλαμε, ρε Μανώλη; Δώσε τώρα ό,τι είναι

κι άσε με να κάνω όπως μου κόβει.

Καλά καλά δεν ξεκίνησες και όλοι μιλάνε ήδη για σένα.

-Και ξέρεις τι σκατοχώρος είμαστε. -Και τι λένε;

Πως πας και ταΐζεις τις λέσχες.

Ξεπουλάς τους στίχους σου για ένα κομμάτι ψωμί.

-Πως δεν νοιάζεσαι για την τέχνη σου. -Εγώ ξέρεις τι λέω;

Πως αν σεκλετιαζόμουνα τι λέει ο κόσμος, θα έμενα δασκάλα.

Λένε και για τον…

Τι θέλει και κουβαλάει αυτόν τον κίναιδο, λένε, στα λημέρια μας;

Ό,τι γουστάρω, κάνω. Κι άμα βαρυστομαχιάζουν με την πάρτη μου,

μη σώσουν και ξαναπάρουν στίχους μου.

Όσο για τον Λουκά, είναι δέκα φορές πιο άντρας από δαύτους, τ' ακούς;

Δεν ντρέπονται ρε λίγο να κάνουν σαν γυναικούλες, κοτζάμ άντρες!

Είναι και ρεμπέτες!

[ήχοι βημάτων]

Τι κάνεις, ρε μάνα;

Κοτζάμ γαϊδούρες γίνανε και συ τις σκεπάζεις;

Δεν είπαμε να μην κουράζεσαι;

Άιντε στο κρεβάτι σου να 'γιάσεις, τώρα, έλα.

Αποκοιμήθηκε το μικρό. [γελάει]

Άχου, το Ευτυχάκι μεγαλώνει, δεν τη χωράει το κρεβάτι!

-Η Μαίρη είναι, μάνα. -Ναι.

[πιάνο]

Η Μαίρη. [αγκομαχάει]

Άντε να ξεκουραστείς.

Έφτιαξε κι ο Λουκάς τραχανά. Να δυναμώσεις.

[αγκομαχάει]

Πάρ' το.

Να το δώκεις στην Ευτυχίτσα μου. Εδώ τα 'χα κρυμμένα.

Είναι το γούρι μας αυτό, πες της.

Το 'χε μαζί της από μωρό, στο καλαθάκι.

Σε καμιά κακοτυχιά, να τα σκοτώσει.

Ξέρει αυτή.

[αγκομαχάει]

Α ρε μάνα…

Έλα…

Έλα άλλη μία, για μένα.

Έλα, μάνα, λαντί γίνηκες.

Δεν θέλω άλλο.

Δεν θέλω.

[αγκομαχάει]

Ο Γιώργης πού είναι;

Έρχεται όπου να 'ναι, είναι βραδινός.

[γιαγιά] Διάβασέ μου ένα απ' τα ποιηματάκια σου για νανούρισμα.

Ένα χαρούμενο, όμως, όχι από τα στενάχωρα.

Θα σου διαβάσω ένα που 'γραψα χθες.

Είναι απ' αυτά που σ' αρέσουν.

"Μ' ένα όνειρο τρελό,

όνειρο απατηλό,

ξεκινήσαμε και οι δυο μας".

-[γιαγιά] Ναι. -[γελάει]

[γιαγιά] Καλό είναι.

Και η θυγατέρα μου γράφει κάτι καλά. Τα 'κανε τραγούδια ο Τσιτσάνης.

[κλαίει]

-[γιαγιά] Ο Γιώργης πού είναι; -Έρχεται.

Όπου να 'ναι. Έρχεται.

Ωραία. Διάβασέ μου παρακάτω. Τι γίνεται μ' αυτούς τους δυο

τους ονειροπαρμένους;

"Και στου δρόμου τα μισά,

σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά

ξαφνικά απ' τον ουρανό μας".

-[γελάει] -[κλειδιά]

-[πόρτα] -Ο Γιώργης.

Ωραία. Άργησες, αλλά πήρες δερβίση.

Για την Ευτυχία μου ανησυχώ. Ποιος ξέρει σε τι χέρια θα πέσει;

Μαριόκα μου!

Εδώ είμαι.

Γύρισα.

Πώς είσαι;

Να προσέχεις τα κορίτσια.

Μάνα;

Μη μ' αφήνεις τώρα, μάνα μου!

Μάνα μου…

[κλαίει]

[ήχος καμπάνας]

[αναστενάζει]

[παίζει το "Όνειρο Απατηλό"]

[κλαίει]

[κλαίει]

Μάνα μου, μάνα μου…

[κλαίει]

Υπότιτλοι *OFFiCiAL *exclusive!

Μάνα μου!

Μάνα μου!

♪ Μ' ένα όνειρο τρελό ♪

♪ Όνειρο απατηλό ♪

♪ Ξεκινήσαμε ♪

♪ Κι οι δυο μας ♪

♪ Και στου δρόμου τα μισά ♪

♪ Σβήσαν τ' άστρα τα χρυσά ♪

♪ Ξαφνικά από τον ουρανό μας ♪

♪ Ποια μοίρα με ζηλεύει ♪

♪ Ποιο μάτι φθονερό ♪

♪ Και χάθηκε μια αγάπη ♪

♪ Προτού να τη χαρώ ♪

♪ Σαν πλοίο που ναυάγησε ♪

♪ Σαν νούφαρο που μάδησε ♪

♪ Στης λίμνης μέσα το ♪

♪ Θολό νερό ♪

-Μαιρούλα, θα πεις στον Γιώργο τι έγινε; -Τι απ' όλα να πω;

Πως σκότωσες τη βέρα του γάμου σου; Ή πως ο Σαράφης ήταν σαλιάρης;

Όχι, μωρή, θα του πεις ότι ήταν υφασματέμπορας κι ότι με κόρταρε.

Την αλήθεια, δηλαδή. Δεν είπε ότι είμαστε σαν αδερφές;

Αμάν, ρε μάνα, με την καψούρα σου τόσα χρόνια.

Εύχομαι να βρεις κι εσύ έναν δερβίση σαν τον Γιώργο!

Που ξέρεις, μπορεί να τον έχω βρει ήδη.

Ποιος, μωρή μουχρίτσα; Για λέγε, τον ξέρω;

Όταν χρειαστεί, θα τον μάθεις μία και καλή.

[αναφωνεί]

Μιας και είμαστε εδώ, δυο λεπτά να πεταχτώ να δώσω τα χρωστούμενα.

Πήγαινε γρήγορα. Σε περιμένω εδώ, μην αργήσεις.

Όχι, ίσα που τα δίνω κι έρχομαι.

[κουδούνι]

-[άνδρας] Τα βλέπω. -[γυναίκα] Πάσο.

-[άνδρας] Μέσα. -[άνδρας] Πάσο.

-[άνδρας 1] Πάσο. -[άνδρας 2] Τα βλέπω κι εγώ.

Τι κάνεις πάλι; Μ' έχεις στημένη στο αγιάζι κι εσύ χαρτοπαίζεις!

-Τι έχεις; -Χρώμα.

-[άνδρας] Καρέ. -Ε ρε γκίνια!

Βρήκες την ώρα να 'ρθεις!

-Α, μιλάς κι από πάνω! -Μπα σε καλό σου!

Αν δεν σε έπιανε πρεμούρα, θα ρεφάριζα και θα έπαιρνα τη βέρα πίσω!

Εσύ φταις!

[παιδιά] Να τα πούμε;

Βρε δεν με παρατάτε κι εσείς!

♪ Καλήν εσπέραν άρχοντες… ♪

-[κλείσιμο πόρτας] -[βήματα]

[Μαίρη] Να 'μαστε κι εμείς!

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γινόταν στην αγορά!

-Κόσμος! -Μια ώρα αργήσατε.

-Μπρος στην αιωνιότητα… -[Ευτυχία] Λίγο.

Πολλή βαβούρα στην αγορά.

Θέλω να σας πω κάτι.

[Ευτυχία] Με τέτοιο λεφούσι, καλά που δεν μας βρήκε το ξημέρωμα.

-Πες, Μαιρούλα. -Θέλω κάτι να πω.

Περίμενε, Καίτη! Πες, γιαβρί μου, τι έγινε στο μαγαζί.

Τι να πω, που με έστησες δυο ώρες, για να χαρτοπαίξεις;

[Ευτυχία] Τι λες; Στον υφασματέμπορα δεν ήμασταν;

Με γυρόφερνε με κομπλιμέντα.

Βέβαια, είπε πως είσαι η γιαγιά μου.

-Θα τα πούμε μετά. -Τώρα να σας πω κι εγώ αυτό που θέλω;

Λύσσαξες κι εσύ! Κάτσε να φάμε πρώτα και θα τα πεις μετά.

Όχι, δεν θα περιμένω, τώρα θα μιλήσω!

Φτάνει πια! Είμαι κι εγώ κόρη σου.

Ε, ας μιλήσει επιτέλους το παιδί.

Ε, μίλα!

Παντρεύομαι.

Τσουλαυκάνι μου!

Αλλού βαρούν τα κρόταλα, αλλού χορεύει η νύφη!

Τον λένε Γιώργη…

Έμπορας, τον γνώρισα στη δουλειά.

Μ' αγαπάει, θα με πάρει.

[Ευτυχία] Η σαϊγουσούσα, η σιγανοπαπαδιά!

[γέλια]

Εγώ να δούμε πότε θα βρω έναν Γιώργο!

[γέλια]

[Λουκάς] Τι γελάτε;

Συνονόματε, πάμε να με βοηθήσεις με το βαρέλι να φέρουμε κρασί.

Για πες, πώς είναι ο δικός σου;

Για ρίξε μας μια περιγραφή, πριν τα αποκαλυπτήρια.

Γλυκός…

Καλός…

[γελάει]

Αστείος…

Μ' αγαπάει, με προσέχει, με βοηθάει.

-Δουλειά έχει; -Βέβαια, στο θέατρο, μαζί είμαστε.

Χμ…

Κατάλαβα, ωραίο σπιτικό θ' ανοίξετε, θα κόβετε εισιτήρια.

Εγώ είπα τίποτα για τον δικό σου που πουλάει μπογιές;

Μπογιές, όχι πρέζα.

Τι ήθελες, κανέναν σαλτιμπάγκο ή τροβαδούρο για να σ' αρέσει;

Κουμάντο στο πράμα σου! Αυτόν θα πάρω!

Σκάστε, παλιογαλιάντρες! Για λέγε, του σιναφιού μας και είναι τόσο κελεπούρι;

-[Ευτυχία] Ποιος είναι, μωρή; -Υπομονή κι έρχεται.

[μουσική]

Καλέ πιο ψηλή είναι η δικιά μας.

-Μισοριξιά μάλλον ο πρίγκιψ; -Είναι και μπουγλού η Μαιρούλα μου!

Μητερίτσα!

Ο Μανέλλης!

Ιησούς Χριστός νικάει!

Και όλα τα κακά σκορπάει.

Ήρθα να ζητήσω το χέρι της Μαιρούλας.

-[Μαίρη] Τι έγινε, ρε μάνα; -Κουτούρντισες εντελώς;

Δυο μέτρα θηλυκό, τι του βρήκες του πίθηκα;

[Μαίρη] Μάνα…

Μ' αρέσει, είναι γλυκός.

Να του πάρουμε μια πάστα!

Με κάνει και γελάω, είναι καλός.

Είδες τα μούτρα του; Είναι μπάμπαλης απ' τα γεννοφάσκια του!

-Πες κι εσύ τίποτα, μωρή. -Εγώ δεν έχω κλασικά γούστα, άλλα κοιτάζω.

Εγώ φταίω που ζητάω και τη γνώμη σου, παλιοσαβούρη.

Έπρεπε να χαίρεσαι με τη χαρά μου.

Να χαίρομαι που θα μας χαλάσεις τη ράτσα.

Μωρή χαζοβιόλα, τα παιδιά σου δεν τα σκέφτηκες;

-Αν πάρουν τη μουτσούνα του; -Έχει δίκιο η μάνα σου.

-Και καλά αγόρια, αν κάνετε κορίτσια; -Τουμπεκιάσου, Λουκά!

Θα γανιάσετε, για να τα προικίσετε, μωρή!

Αφού τον συμπαθείς τον Φραγκίσκο, μια χαρά δεν δουλέψατε μαζί;

Όχι να τον πάρουμε για γαμπρό.

Δεν θα τον πάρουμε συνεταιρικά, εγώ θα τον πάρω!

Αφού τον θες τόσο, τι να πω, κράτα τον για γκόμενο.

Που θα πάει, θα τον βαρεθείς. Θεέ μου, σχώρα με!

Εσύ δεν μου είπες να βρω κάποιον ν' αράξω, να μη βολοδέρνω;

Όχι αυτόν. Χάθηκε ο κόσμος να βρεις κι εσύ έναν Γιώργο, σαν την αδερφή σου,

σαν τη γιαγιά, σαν εμένα; Μόνο Γιωργάρες φτουράνε στο σόι!

-Σοβαρό επιχείρημα, θα πεις κάτι άλλο; -Ναι, έχει βαρύ χέρι.

Αλλάζει το πράγμα. Άσ' τον, τον παίρνω εγώ τότε, να μείνει και στην οικογένεια.

-[Μαίρη] Τελειώσατε; -Μπα σε καλό σου, δεν καταλαβαίνεις;

Δεν φτάνει που είναι σαν γαμώ το στανιό του, παίζει και το μάτι του.

Μ' αγαπάει.

Με θέλει και τον θέλω. Αν δεν σ' αρέσει, πρόβλημά σου. Εγώ θα τον πάρω!

Άλλωστε…

είναι πια αργά.

Αχ, άγιε μου Συμεών!

Προστάτης των εγκύων, μωρή.

Αχ…

[άνδρας] Πού θα στηθεί το γλέντι;

Τι πάθατε όλοι, καλέ;

"Συρματοπλέγματα βαριά ζώνουν την έρμη μου καρδιά".

-Έχεις ένα μολυβάκι; -Εγώ;

[χειροκροτήματα]

Κύριε Καλδάρα;

Τι να πω για την Ευτυχία;

Παίρνει μια λέξη, μια στιγμή

και την κάνει συναίσθημα, τραγούδι.

Αυτό είναι η Ευτυχία.

Για μένα είναι η παρέα μου, το συμπλήρωμά μου.

Περάσαμε πολλά μαζί, πολλά.

Και πού χτίστηκε η φιλία σας;

"Πετραδάκι-πετραδάκι στου Αποστόλη το κουτούκι", που λέει και το σουξέ;

Χτίστηκε εκεί, όπου δεν έφτανε ο ήλιος.

Σε ταβέρνες, μπαρ, κουτούκια, καταγώγια.

Σκοτωνόμασταν, φιλιώναμε και ξανά ντούκου.

Καλά τα λέει ο συνάδελφος, κε Χιώτη;

Με δυο λέξεις, η Ευτυχία.

Άτιμο μιλέτι.

Όλοι οι μεγάλοι να σφάζονται στα πόδια της…

κι εκείνη να μην παίρνει χαμπάρι…

Ούτε από δόξα, ούτε από υστεροφημία, από τίποτα.

"Εγώ τα γράφω και τα πουλώ", λέει.

"Δεν με νοιάζει αν θα πάνε καλά ή όχι".

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

-[παίζει το "Αν Μας Σπάσουν το Μπουζούκι"] -[χειροκρότημα]

♪ Κλάψτε, μάγκες μου, απόψε Βγήκε μια διαταγή ♪

♪ Να μας κλείσουν το κουτούκι… ♪

[Λουκάς] Γεια μας!

-[Μαίρη] Γεια μας! -[Καίτη] Γεια μας!

-[Ευτυχία] Υγεία. -Να είμαστε καλά.

Όπα!

[Λουκάς] Καλέ!

-Έλα, ρε Μαίρη! -[Λουκάς] Κάτσε κάτω, μωρή!

[Λουκάς] Ζαλίζει το παιδί!

[Ευτυχία] Το φάγατε το κορίτσι. Χόρεψε, κοπέλα μου!

[Ευτυχία] Θα βγει μια χορευταρού αυτή!

[γέλια]

♪ Μας πήγανε πλημμέλημα ♪

♪ Επί διαταράξει ♪

Γεια, Ευτυχία, με τα ωραία!

♪ Μ' έπιασαν ιδιαιτέρως Μ' έκαναν προσεκτικό ♪

-Καλέ, η Βλαχοπούλου δεν είναι αυτή; -[Ευτυχία] Αυτή είναι.

-Μας κοιτάζει ή μου φαίνεται; -Λες να σε λιμπίστηκε;

Η Ρένα!

Απόστολε! Και γαλιούριζε το μάτι μου σήμερα.

Ρένα, από δω η Ευτυχία και η οικογένεια.

-Κι αυτός είναι ο Λουκάς. -Είναι οικογένεια.

-Συγκλονισμένος. -Χρυσέ μου!

Μ' αρέσουν πολύ τα τραγούδια σου, τζόγια μου. Μπράβο σου.

Έλεγα στον Απόστολο πως θέλω να σε γνωρίσω.

Να 'σαι καλά. Κάτσε μαζί μας.

Γκράτσιε, με περιμένει η κομπανία μου.

Αλλά κανονίστε να 'ρθείτε από το θέατρο και μετά να πάμε να φάμε.

-[Ευτυχία] Πολύ θα χαρώ, κοκόνα μου! -Άντε, μη βερμπαλίζουμε.

Σας περιμένω όλους. Καλή διασκέδαση.

Πιο μέσα δεν βρήκατε να κάτσετε, μωροί διάολοι;

Την αγαπώ, τη θέλω φίλη μας.

Ζηλιάρα.

[γέλια]

[ψιθυριστά] Πιάσ' τη σκάλα, μωρή, θα κουτρουβαλιαστούμε εδώ μέσα.

-Κράτα γερά, Λουκία. -[Λουκάς] Έλα, κρατάω, δεν είμαι κουφή.

Άντε, γεια, καληνύχτα.

Ευτυχώς που έχουμε το χαρτί, να ξορκίζουμε τα βάσανα.

-Και πώς λέγεται αυτό, τζόγια μου; -"Μπόμπα χαρακίρι".

-Δέκα. Μιλάς. -Τι λέω;

-Αν δεν ξέρεις, πες "δικαίωμα". -Δικαίωμα.

[Ευτυχία] Όρθια τα φύλλα, κρύφ' τα.

Ανέκφραστη. Να μη φαίνεται το φύλλο στο πρόσωπό σου.

Όχι, μωρή, φαίνεται.

-Κοίταξέ τους, τι βλέπεις; -Παπάδες;

-Κατάλαβαν το φύλλο! Διάολε! -Αετός είσαι! Μπράβο, χαρτοπαίχτρα μου!

Ξαναμοιράστε μία.

[μουσική]

Καλέ, τι ψάχνεις βραδιάτικα; Να σε βοηθήσω.

Τη στολή μου ψάχνω.

Τη στολή σου;

Δεν τη φοράς τη μισή;

Όχι αυτήν.

Την επίσημη, για την παρέλαση το πρωί.

Α…

Πού είναι η Ευτυχία;

Δεν ξέρω, βρε Γιώργο μου.

Μήπως με κάποιον μουσικό;

Κοντεύει τέσσερις, Λουκά.

Να την, καλέ, ήρθε. Τη γλωσσόφαγες, βρε Γιώργο, πια τη γυναίκα.

[ακούγονται βήματα]

Πού είναι η μάνα σου;

-Δεν είναι μέσα; -Για να ρωτάω…

Με τον Καλδάρα θα είναι, θα δουλεύουν.

Άσ' το, ήρθες δεύτερη. Τα 'παν κι άλλοι.

[Μαίρη] Θα πήγε να δώσει τα στιχάκια της.

Μέχρι να τελειώσει το πρόγραμμα, να τα πούνε…

Μέχρι να τ' ακουμπήσει στην τσόχα…

Άντε κοιμήσου! Τα κοπάνησες, δεν ξέρεις τι λες!

Πού είναι; Τι μου κρύβετε;

Ο κερατάς το μαθαίνει τελευταίος.

Ποιος κερατάς, ρε;

Ξέρεις κάτι;

Έχει γκόμενο, τι;

Μην τον ακούς, τα 'χει κοπανήσει.

Βούλωσ' το, τι έπαθες;

[φωνάζει] Λέγε, ρε, λέγε!

Έναν και δυο! Όλο το παπαδαριό!

Έναν κουπάτο, έναν καρό,

έναν σπαθάτο, έναν μπαστουνάτο…

-[Γιώργος] Λέγε, ρε! -Άγιε Πορφύριε, σώσε μας.

-[Φραγκίσκος] Σιγά, με πονάς! -Λέγε!

Έχει βάλει σκάλα και το σκάει στη ζούλα κάθε βράδυ και πάει και χαρτοπαίζει.

Με τα λεφτά δίνει προκαταβολή για συσκευές.

-Τι συσκευές; -Οικιακές, κουζίνες, σόμπες, τέτοια.

Τις πουλάει κοψοχρονιά στις γειτόνισσες και με τους παράδες, χαρτοπαίζει.

Όταν έρχονται οι δοσατζήδες, άμα έχει γκίνια,

κρύβεται και φεσώνει.

Άμα έχει ρέντα, τους πληρώνει.

Καλέ, τι μουχαμπέτι στήσατε νυχτιάτικα;

Ακούσατε τον θόρυβο; Τι κακό ήταν αυτό;

-Ποιον θόρυβο; -[Ευτυχία] Τον θόρυβο, τζιβαέρι μου.

Πετάχτηκα στη Μυρσίνη, ούτε αυτή ήξερε τίποτα.

Φοβήθηκε και της έκανα παρέα.

-Μακάρι να μην έχουμε ντράβαλα. -Τι ντράβαλα;

Ντράβαλα!

Τζιέρι μου, δεν κοιμάσαι; Θα σούρνεσαι αύριο.

Καλέ, το κορίτσι είναι ξεκάλτσωτο. Κουτουρντίσατε εντελώς;

Το ξυπνήσατε κι αυτό; Άντε να κοιμηθείτε!

Έλα, κοκόνα μου.

Καλά που ήρθε η γιαγιά σου. Τούτοι οι ντελήδες έχουν τον χαβά τους!

Άιντε! Για έλα τώρα! [γελάει]

Ευτυχία…

πού είναι η στολή μου;

Στα χαρτιά την έπαιξες και αυτή;

Χαρά στη στολή, ποτέ δεν την έβαζες. Και την είχε φάει κι ο σκώρος.

[μουσική]

[Ευτυχία] Άντε, πήγαινε μέσα. Θα πουντιάσεις.

Κάνω το τσιγάρο κι έρχομαι.

Αχ, Ευτυχία…

Ευτυχία…

υπάρχει αγάπη, υπάρχει και η υπομονή.

Αλλά και τα δυο κάποια στιγμή τελειώνουν.

-[Μαίρη] Πάμε περιοδεία, σε όλα τα θέατρα! -Τι σόι περιοδεία;

-[Μαίρη] Σαν αυτές που έκανες. -Δεν είχα επιλογή.

[Μαίρη] Ούτε εμείς!

Ο Φραγκίσκος είναι χαρακτηρισμένος κομμουνιστής.

Τον μπουζούριασαν. Αν δεν ήταν ο Γιώργος, θα ήταν ακόμη μέσα.

Έτσι είναι, μητερίτσα, δεν μας σηκώνει ο τόπος πια.

[Ευτυχία] Και το παιδί τι γράμματα θα μάθει; Αράβικα;

Ό,τι μάθαμε κι εμείς.

Ας μην τσακωθούμε τώρα, μπροστά στο παιδί.

Το παιδί θα μείνει εδώ.

Το παιδί μου!

Μιλάμε για το παιδί μου! Εγώ αποφασίζω.

Κι εγώ αποφασίζω για του λόγου σου, που είσαι παιδί μου,

και λέω πως τη Ρέα δεν την παίρνεις!

Μητερίτσα, θα μείνουμε καιρό εκεί.

Έχουμε κλείσει Αλγέρι, Αίγυπτο…

Άσε που έχουν φτιάξει κάτι στούντιο εξαιρετικά.

Ένας λόγος παραπάνω! Η Ρέα θα μείνει μαζί μας.

Όχι, θα την αφήσω σε σας, να τη σούρνετε στους τεκέδες!

Τέλος πάντων. Ας μην τσακωθούμε, μέρα που είναι σήμερα.

Γιατί, τι μέρα είναι καλέ σήμερα;

Γιώργο, τι λες;

Εγώ, πάντως, που δεν με ρώτησε κανένας, ψηφίζω το παιδί να μείνει εδώ.

Συγγνώμη, πες, Γιώργο.

Για το καλό του παιδιού, αυτό θα πω κι εγώ.

[δραματική μουσική]

[κεραυνός]

[κουδούνι]

[ταχυδρόμος] Γιώργος Παπαγιαννόπουλος! Γράμμα!

[Ευτυχία] Ρέα!

[Λουκάς] Μούσκεμα έγινα.

[Λουκάς] Γιώργο, γράμμα. Από την υπηρεσία.

-[Γιώργος] Φέρ' το εδώ. -Λες να σε παρασημοφοράνε;

Καλέ, τι λέει εδώ πέρα; Στρατιωτικό νοσοκομείο;

-Λουκά! -Καλά ντε, πώς κάνεις έτσι!

Αναρρωτική σου δίνουνε που μας αντέχεις.

[Ευτυχία] Ρέα!

-Ρέα! -Γιαγιά!

-Άσ' τα αυτά και παλουκώσου! -[Ρέα] Με περιμένει η Σταματίνα!

Να κάνεις τα μαθήματά σου!

Υποσχέθηκα ότι θα πάω απ' τον κυρ Λάζαρο να πάρω σιμιγδάλι για τον χαλβά.

Καλέ, αυτή μας βγήκε προκομμένη! [γελάει]

Τιτίζα!

-[Ευτυχία] Να κάνεις τα μαθήματά σου. -[σκίσιμο χαρτιού]

[μουσική]

[Ευτυχία] Η μαμά είναι προνοητική, έχει πάντα ομπρέλα.

[Ευτυχία] Μπείτε μέσα τώρα.

-[Καίτη] Ρεζίλι την έκανες στη γειτονιά. -[Ευτυχία] Καλώς τα παιδάκια τα όμορφα.

-[Καίτη] Μέχρι τον δρόμο ακουγόσασταν. -Σε σένα μου έλεγε ότι έρχεται.

Αλεξάκι μου, εσύ θα μας βάλεις τα γυαλιά, γιαβρί μου!

Άντε μέσα στον παππού.

Θέλω να σου πω.

Ήρθε κακό μαντάτο για τον Γιώργο. Το έσκισε και πήρε μαζί του το γράμμα.

-Τι λες; Από πού είναι; -Απ' το στρατιωτικό νοσοκομείο.

Μόλις το διάβασε, φαρμακώθηκε.

Τι ήταν το γράμμα, ψυχή μου;

Υπηρεσιακό.

Τίποτα σπουδαίο.

Πού πας, φεύγεις;

[Γιώργος] Στο καφενείο.

Μέσ' τη βροχή;

Σίγουρα είναι όλα εντάξει; Χλόμιασες.

Αμάν, Ευτυχία μου, πήγαινε στη δουλειά σου.

Παππού, θα με πάρεις μαζί σου;

Ναι, άντε με τον παππού, πουλάκι μου.

Όχι τώρα!

♪ Μου σπάσανε τον μπαγλαμά ♪

♪ Κάτι παλιόμαγκες… ♪

Γεια σας, βρε παιδιά!

Τι τρέχει κι απ' το πρωί θες να βρεθούμε, ρε Καλδάρα;

[Καλδάρας] Χθες βράδυ στου Δαμίγου, Δερβενιώτης και Καπλάνης πλακωθήκανε.

Γιατί; Έσφιξαν κάνα καρτούτσο παραπάνω;

Για πάρτη σου αρπαχτήκανε.

Δημιουργείς μεγάλα πάθη, τρομάρα σου!

Δεν είμαστε καλά. Από πού κι ως πού;

Με κατηγορούσε ότι κάνουμε παρέα, για να δίνεις αφρό.

Το φυσάνε και δεν κρυώνει.

Αναρωτιούνται, που είσαι και γυναίκα!

Και τι θα πει; Πες του χαιρετίσματα.

Όλοι πίσω απ' τον ποδόγυρο τρέχουνε

αλλά άμα μια γυναίκα μπει στα χωράφια τους, ζορίζονται.

Όπως και να 'χει, καλύτερα να μην εμφανιστείς, να παγώσουν τα αίματα.

-Κι όλα αυτά, επειδή σκίσαμε! -Για πες.

Το "Απ' Τα Ψηλά, Στα Χαμηλά" μέσα σε δυο μήνες πούλησε πάνω από 10.000.

-'Έβγαλες; -Έβγαλα κι έβγαλες.

Πού είναι;

Μόλις κάνει εκκαθάριση η ΑΕΠΙ, θα μας αποδώσουν.

Δηλαδή;

Η εταιρεία που μαζεύει τα δικαιώματά μας. Στον δίσκο είναι το όνομά σου.

Θα πηγαίνεις και θα πληρώνεσαι.

Ωραία. Αυτό είναι δικό σου.

Θέλω τέσσερα τώρα και μη βάλεις το όνομά μου.

Αυτά κάνεις και κάποιοι γίνονται πλούσιοι στην καμπούρα σου!

Να περιμένεις την εκκαθάριση.

Η ΔΕΗ δεν περιμένει.

-Δώσε δυο και πατσίσαμε. -Θα περιμένεις.

Τρικαλινέ τσιφούτη!

Ρέα!

Ρέα!

Έλα δω, που το 'ριξες στο γλέντι!

[ήχος χαρτιού]

"Στου Αποστόλη το κουτούκι, πήγα κι άκουσα μπουζούκι.

Και στο στενό το μαγαζί, μπήκε κι ο πόνος μου μαζί".

[άνοιγμα πόρτας]

Καλώς τον!

-[βογκητό] -[αγωνιώδης μουσική]

[βογκητό]

Τι έχεις;

[αγκομαχάει]

[ήχος χαπιών]

Κίρρωση.

Μην πεις τίποτα σε κανέναν.

Σε παρακαλώ.

Κυρίες και κύριοι…

και τώρα ένα ποίημα από τη μακρινή Ανατολή.

Σαν μαγεμένα ακρογιάλια

τον πόνο μου σου έλεγα αγάλι-αγάλι…

κι εσύ μασούλαγες στραγάλι.

[γέλια]

[Φραγκίσκος] Ο Μανωλάκης και η πέντε-δέκα, το αχτύπητο θεατρικό ντουέτο,

γύρισαν απ' τα ξένα, για να ανταμώσουν

την μπεμπέκα τους, τη Ρέα.

[χειροκρότημα]

[παίζει το "Μαντουβάλα"] ♪ Μαντουβάλα ♪

[Λουκάς] Δεν με πιστεύεις;

Εμένα;

-[Φραγκίσκος] Είναι κι άλλο ένα κομμάτι… -[Λουκάς] Να το, καλέ.

Η Ευτυχία είναι δικιά μου!

[γελάει]

Μην ανησυχείς για την Ευτυχία, την παντρεύτηκες για τα καλά.

Άντε βάλε τη στολή σου να μας δείξεις τι έμαθες.

-Πόσο μου λείψατε. -Έσμερ σεκερίμ, κι εμένα, τσιγγάνα μου.

[Φραγκίσκος] Έλα να δω κορμιά να κουνιούνται!

[Ευτυχία] Γεια σου, Ρέα!

[Λουκάς] Ρέα.

-[Λουκάς] Ρέα. -[Φραγκίσκος] Ρέα.

Γιατί είσαι σαν τη Μεγάλη Παρασκευή; Τόσο πολύ χάρηκες που μας είδες;

Έλα, χόρεψε μαζί μας!

[Φραγκίσκος] Έλα, κοκόνα!

Πάνω, έλα!

[όλοι μαζί] Λουκάς!

[όλοι μαζί] Λουκάς!

[όλοι μαζί] Λουκάς!

[όλοι μαζί] Λουκάς!

[Καίτη] Ρέα, Ρέα! Μπράβο, Λουκά!

[άνδρας] Έλα, πάμε!

[γυναίκα] Έλα, Λουκά, τώρα σε πιάσαν οι ντροπές;

[Καίτη] Όπα!

[Φραγκίσκος] Έλα!

[Καίτη] Μπράβο, κορίτσι μου! Κούνα το!

[φωνές]

[Φραγκίσκος] Έλα!

[Φραγκίσκος] Δώσε, Λουκά, δώσε!

[Φραγκίσκος] Όπα!

-[Μαίρη] Έλα! -[Φραγκίσκος] Έλα τα κορμιά!

-Τι έγραψες πάλι; -Γεια σου, τσιγγάνα μου όμορφη!

[Μαίρη] Γεια σου, ρε μάνα!

[Μαίρη] Μανούλα μου, έλα κι εσύ με τον Γιώργη.

[γλέντια]

[Φραγκίσκος] Έλα!

-[γέλια] -[μουσική]

[χτύπος καρέκλας]

[γάβγισμα σκύλου]

[βαριανασαίνει]

[Γιώργης] Ευτυχία…

πιάσε με.

-Να γράφεις, καρδιά μου. -[αναστενάζει]

Με κάνεις περήφανο.

Μην ξοδεύεσαι με όλους αυτούς.

[τον ησυχάζει]

Μη λες τέτοια.

Σσς…

Ευτυχία μου…

Ευτυχία…

[τραυλίζει]

[κλαίει]

[κλαίει]

[αγκομαχάει]

[παίζει το "Είμαι Αετός Χωρίς Φτερά"]

♪ Σαν τον αϊτό είχα φτερά ♪

♪ Και πέταγα, και πέταγα πολύ ψηλά ♪

♪ Μα ένα χέρι λατρεμένο ♪

♪ Ένα χέρι λατρευτό ♪

♪ Μου τα κόβει τα φτερά μου ♪

♪ Για να μην ψηλά πετώ ♪

♪ Είμαι αϊτός χωρίς φτερά ♪

♪ Χωρίς αγάπη και χαρά ♪

♪ Χωρίς αγάπη και χαρά ♪

♪ Είμαι αϊτός χωρίς φτερά ♪

Κάνε πέρα, ρε κοκοβιέ!

-Περιμένουμε τόση ώρα. -Να σέβεσαι!

[ταμίας] Ο επόμενος.

Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

[ήχος μολυβιού]

[χαρτιά]

Τρεις χιλιάδες δραχμές και πενήντα τρία λεπτά.

Τρεις χιλιάδες… περιμένετε.

Και 53.

Αυτά δικά σας.

Μισό λεπτό.

Ευχαριστώ πολύ.

Γεια σας.

Γιάννης Πελοπίδας.

Εκατόν σαράντα μία δραχμές.

Συλλυπητήρια, Ευτυχία.

[ταμίας] Χριστόφορος Γιακουμίδης.

[Μαίρη] Την κόρη σου, ρε, δεν την ντράπηκες;

που μου 'θελες στην ηλικία σου πιτσιρίκα;

-Σιγά, Μαιρούλα, την πρόζα της έδειχνα. -Μόκο, ρε, μόκο!

Βούλωσ' το που θα πεις δικαιολογίες! Τα καλύτερα χρόνια μου 'φαγες!

Πες της, κάθεται και πιστεύει κουτσομπολίκια!

-Τα καλύτερά μου χρόνια μου 'φαγες! -[Ρέα] Σταματήστε πια!

Πάλι τα ίδια;

Ανάθεμα την ώρα που σας φώναξα στην πρόβα.

Τη Ρέα μας, τζόγια μου, σκέψου τη Ρέα μας.

[Μαίρη] Να τη σκεφτόσουν εσύ, πριν πας με τη χορεύτρια!

-Μαμά! -Κοίτα μούτρα που θα βγάλει και γούστα!

Είσαι και μερακλής, πανάθεμα την ομορφιά σου!

Ρεζίλι των σκυλιών γίναμε! Μητερίτσα, πες τίποτα.

Αν ζούσε ο πραγματικός άντρας του σπιτιού,

δεν θα κοτούσες να κάνεις αυτά τα καραγκιοζιλίκια.

[γρυλίζει]

-[δραματική μουσική] -[ψιθυρίζουν]

-[άνδρας] Πάσο. -[άνδρας] Κέντα.

[Ευτυχία] Φλος ρουαγιάλ.

[γέλια]

Άντε, σου 'φεξε, μωρή! Θα σ' το πάρω το κατσαριδάκι που σου έταξα.

Ευτυχία, δεν πάμε να την κάνουμε, μην τα χάσεις πάλι και μείνουμε χωρίς ρόδα;

-Αυτά θα τα φυλάξω εγώ. -Άντε, φύγαμε.

Έχω κέφια! Πάμε εκεί που χορεύει η μικρή.

Όχι, φτάνει πια. Μια ζωή με τρέχεις στα καταγώγια και τους τεκέδες.

Θέλω να πέσω στο κρεβάτι μου και να νεκρωθώ.

Να πας όπου θες. Φέρε τον μπερντέ.

Όχι, ο μπερντές είναι για το κατσαριδάκι.

Άντε, πάμε, μωρή γλίτσα!

Σας τα πήρα, μάγκες!

-Α! Η Μπέλου. -[Ευτυχία] Σωτήρα!

-Όλο το ανφάν γκατέ, βλέπω. -Όχι για πολύ.

Την κάνω, ρέσταρα.

Γιατί, πού θα βρεις χειρότερα;

-Κάτσε έναν γύρο. -Δεν υπάρχει σάλιο, σου λέω.

Ούτε για ταξί δεν έχω.

Όμως σε λίγο θα έχω και αυτοκίνητο και σοφέρ.

Εσύ είσαι πιο τρελή από μένα. Κάτσε, μη σε νοιάζει, σου δίνω εγώ

κι άμα κερδίσεις, δίνεις.

Μπα, γύρισε το φύλλο, θα τα χάσω.

Δεν πειράζει, μωρέ, θα τα βρούμε εμείς.

Με τις πιτζάμες βλέπω. Σκαστή κι εσύ;

Σκαστή. Από το σπίτι, από το νοσοκομείο, από τη ζωή.

Σειρά σου.

[άνδρας] Για να σε δω.

Εδώ είναι μπαρμπούτι, δεν είναι μπόμπα χαρακίρι.

Γαμώ την τύχη μου την πουτάνα! Δεν με θέλει, σου λέω.

Δεν βαριέσαι. Τι ρέντα, τι χασούρα, όλα είναι ένα ψέμα.

Καλό αυτό που είπες.

Έχεις ένα μολύβι να σε ξοφλήσω;

Ασβέ; Μολύβι.

[μουσική]

[ήχος μηχανής]

Δόξα τω Θεώ! Παναγίτσα μου! Ευτυχώς που δεν σκοτωθήκαμε!

[κλείσιμο πόρτας]

[Ευτυχία] Γεια σου, κυρά Ευτέρπη. Τα λεφτά θα σ' τα φέρω την άλλη βδομάδα.

[Ευτέρπη] Τα 'πα στην κόρη σου και στην εγγόνα σου!

Τελείωσε!

Τέρμα!

[άνοιγμα πόρτας]

Τι καλαμπαλίκια είναι αυτά;

Γενική έχουμε;

Γενική έξοδο.

Μας διώχνει, μάνα. Μέχρι την Τρίτη πρέπει να της αδειάσουμε τη γωνιά.

[Λουκάς] Τι;

Ρε γιαγιά, επτά νοίκια;

Το αυτοκίνητο μας μάρανε να μας πηγαινοφέρνει στους τεκέδες!

Ναι, ρίξτε τα πάλι όλα σε μένα, ξεσπάστε πάνω μου!

-Έλα, μωρή κλαίουσα ιτιά, έχεις παράπονο! -Όχι, κανένα παράπονο.

Έχω συνηθίσει πια, η τελευταία τρύπα του ζουρνά.

Τι μούτρα είναι αυτά; Χεστήκαμε για τα ντουβάρια.

Έτσι κι αλλιώς, χρειαζόμασταν μια αλλαγή! Άιντε, τίποτε άλλο γίνηκε;

Ναι. Ήρθαν οι δοσατζήδες και μας πήραν το πετρογκάζ και τη σόμπα.

Καλύτερα. Να μην έχουμε να κουβαλάμε, κιόλας.

-[βροχή] -[γέλια]

[παίζει το "Απ' τα Ψηλά στα Χαμηλά"]

♪ Μα κανένας δεν μου φταίει ♪

♪ Για το χάλι μου ♪

♪ Σπάσιμο θέλει ♪

♪ Το κεφάλι μου ♪

Πρόσεξε μη μου βάψεις αυτί, μετά δεν βγαίνει ούτε με την μπατανόβουρτσα.

Τον νου σου μη δεν πετύχεις το χρώμα κι έχουμε άλλα!

-Πέρασε κανείς το πρωί, Λουκά; -Όλη η κουστωδία!

Κατινάρης, Μπακάλης, Καλδάρας. Τους είπα να έρθουν αύριο.

-[γέλια] -Ρε μάνα, κοίταξε να συνέλθεις.

Δεν γίνεται να μπαινοβγαίνουν αυτοί ό,τι ώρα τους καπνίσει.

Καιτούλα, τον εισαγγελέα στα παιδιά σου και στον άντρα σου.

Εμείς εδώ το έχουμε αλλιώς.

Ο Γιώργης δεν ζει πια, είστε τρεις γυναίκες μόνες.

Όχι δα! Κοτζάμ ντελικανής!

Τέλος πάντων, έχω φέρει κεφτεδάκια και μπουρεκάκια

να φάτε τίποτα, να βάλετε στο στόμα σας. Όχι μόνο τσιγάρο!

Ξέρεις τι σκεφτόμουνα…

Να δώσω στίχους στον Χατζηδάκι.

Καλέ, άντε να δεις αν έρχομαι.

Αυτός δεν είναι ρεμπέτης, είναι κανονικός μουσικός.

Και ντιστινγκές και ντελαφαμίλ. Άλλο σχέδιο.

-Γι' αυτό τον ντρέπομαι. -Ντρέπεσαι εσύ; Χριστός και Παναγία!

Δεν βαριέσαι, ντρέπομαι ξεντρέπομαι, αν δεν τα στείλω, δεν θα μάθουμε ποτέ.

Θα του το ρίξω κάτω απ' την πόρτα, απλά δεν έχω ακόμη κανένα να ταιριάζει.

Θέλει σκέψη.

Σκέψου το εσύ, εγώ πάω να λουστώ.

[ήχος σφυρίχτρας]

-[γέλια] -[Λουκάς] Καλώς την τρελή Αποκριά!

Τρελές!

-[Καίτη] Καλέ, δεν γίνατε μούσκεμα; -[σφυρίζει]

Κοκάλωσαν τα ποδάρια μου απ' τα νερά!

[Ευτυχία] Τι έγινε, γαλιάντρες, πολλά χαχανητά.

-Πώς πήγε η πρόβα; -Μια χαρά.

Επιτέλους, κάνω και κάτι μόνη μου.

Άργησες, αλλά τον ξεφορτώθηκες, τον κακό ψόφο δεν έχει!

Η μαμά θα γίνει αστέρι του σινεμά.

Πάω να φέρω λουκουμάδες να κεράσω για την καινούργια αρχή

και που δουλεύω με το κορίτσι μου!

[γέλια]

-Μαμά! -Μαιρούλα;

-Κοριτσάκι μου, τι είναι; -Μαμά, τι έγινε;

[αγκομαχάει]

Μην ανησυχείτε, καλέ, κουράστηκα. Μια χαρά είμαι.

Δεν μας τα λες καλά. Μπας και πήγες και γκαστρώθηκες μ' αυτόν τον σαρδανάπαλο;

Άσε μας, ρε μάνα. Αράχνες έχω πιάσει.

Αμάν, ρε Μαίρη!

-Μαμά! -Μαιρούλα!

Μ' ακούς; Μαιρούλα.

Εντάξει είμαι.

-Εντάξει. -Πάμε να μας το πουν κι οι γιατροί.

Τράβα φώναξε την Ωραία του Κουρέα από μέσα!

[βροχή]

Κρατάει το παλιοκάραβο, Ευτυχία. Δεν θα είναι τίποτα, θα περάσει κι αυτό.

Όλα περνάνε. Ακούς;

Πάμε, γιαγιά.

Η Βλαχοπούλου τα έστειλε με ένα παιδί. Για τη Μαιρούλα μας.

Να είναι καλά η κοπέλα.

Κράτα τα, να κάνεις κουμάντο εσύ.

Φάε κάτι, ρε μάνα. Δεν βγαίνει τόσες μέρες άυπνη και αφάγωτη!

Μια χαρά είμαι εγώ.

Και το τζιέρι μου καλύτερα είναι.

Είναι δυνατό παιδί η Μαιρούλα μου, δεν τη φοβάμαι.

Ε;

Με ανησυχεί που δεν έχουν καταλήξει τι έχει.

Σκατά στα μούτρα τους, αλμπάνηδες! Όλα καλά θα πάνε.

Από την κούραση είναι. Πριν έφαγε κιόλας.

Άμα ο άνθρωπος έχει όρεξη, μην τον φοβάσαι.

Να φύγει αυτός ο γρουσούζης ο Μάρτης.

[μουσική]

Μάρτη έχασα τη μάνα μου, Μάρτη και τον Γιώργη.

Άσε τις δοξασίες, ρε μάνα. Πάμε σπίτι.

Εγώ θα μείνω. Να δω αν θέλει κάτι το παιδί.

Θα κάτσω κι εγώ, αλλά το βράδυ θα σε πάρω σπίτι.

[αναστενάζει]

Μου είπε, αύριο θα βγάλουν πάλι πλάκες, να δούμε.

Καλά τόσες μέρες βολοδέρνουνε, τώρα το θυμηθήκανε;

Μου είπε η νοσοκόμα, μήπως είναι μηνιγγίτιδα.

Την τύφλα τους δεν ξέρουν. Ακούς μηνιγγίτιδα.

Πάω δυο λεπτά στον κυρ Αργύρη να πάρω τσιγάρα.

-Περίμενε, πάω να σου πάρω. -[Ευτυχία] Είπα, θα πάω εγώ!

[Ευτυχία] Γεια σας, είμαι φίλη της Μαίρης Λαΐδου.

Νικολαΐδου.

Από το 204.

Πώς είναι;

Ναι, 204.

-[μουσική] -[γάβγισμα σκύλου]

Τι;

Τι λες, κοπέλα μου; Πριν από μισή ώρα εκεί ήμουνα.

Πώς;

[περιπτεράς] Τι έγινε, κυρά Ευτυχία;

Έχασα την κόρη μου!

Την όμορφη τσιγγάνα μου!

Όχι.

Όχι…

Πάλι με έπιασε…

Μαιρούλα μου…

[κλαίει] Όχι…

Όχι, η Μαιρούλα μου είναι καλά.

Είναι καλά.

Γιώργη!

Γιώργη!

Να προσέχεις τη Μαιρούλα μας.

Να προσέχεις τη Μαιρούλα μας!

-[πόρτα] -[Ρέα] Γιαγιά!

-[Λουκάς] Ευτυχία! -[Καίτη] Μαμά!

[Καίτη] Μάνα!

-[Ρέα] Τι έγινε; -[Λουκάς] Ευτυχία.

[Ρέα] Τι έγινε;

Τι έγινε;

Τι; [κλάματα]

Μαμά μου!

Μαμάκα μου…

Μαμά μου.

[κλάματα]

[μουσική]

♪ Τώρα που φεύγω απ' τη ζωή ♪

♪ Όλους τους συγχωρνάω ♪

♪ Όλα είναι ένα ψέμα ♪

♪ Μια ανάσα, μια πνοή ♪

♪ Σαν λουλούδι κάποιο χέρι ♪

♪ Θα μας κόψει μιαν αυγή ♪

♪ Δυο πόρτες έχει η ζωή ♪

♪ Άνοιξα μια και μπήκα ♪

♪ Σεργιάνισα ένα πρωινό ♪

♪ Κι ώσπου να 'ρθει το δειλινό ♪

♪ Από την άλλη βγήκα ♪

♪ Όλα είναι ένα ψέμα ♪

♪ Μια ανάσα, μια πνοή ♪

♪ Σαν λουλούδι κάποιο χέρι ♪

♪ Θα μας κόψει μιαν αυγή ♪

Τι λέτε, κε Χατζηδάκι;

Μεγάλο τραγούδι. Και δεν είναι και το μόνο.

Έτσι είναι. Τα γεννάει,

τα μοιράζει χωρίς να νοιάζεται.

Έτσι έγινε και με το δικό μου τραγούδι, τον "Αϊτό".

Με ένα χαρτάκι τσαλακωμένο, που βρήκα κάτω απ' την πόρτα μου.

[αναστενάζει] Έτσι χτύπησε και τη δική μου την πόρτα η Ευτυχία.

[παρουσιαστής] Και μόνο το γεγονός ότι ο μεγάλος μας Μάνος Χατζιδάκις…

-Για πες, το μηνιάτικο το 'βαλε ο Μάνος; -Νισάφι πια!

Δεν φτάνει που σου σκάει τον μπερντέ, του κάνεις και έλεγχο.

-[απαλή μουσική] -[αναστενάζει]

-Καληνύχτα. -Στο καλό!

Ρένα μου, σου περισσεύει κάνα πεντακοσάρικο για το ταξί;

Δεν μου λες, το ταξί θ' αγοράσεις, τζάνε μου; Κάτσε.

[ξεφυσάει]

Τι κακό, πανάθεμά σε. Νικ δε Γκρικ μου έγινες.

Προχθές σου έδωκα.

-Τα 'φαγες; -Εγώ δεν τρώω φαΐ, λεφτά τρώω.

Δεν μου 'μειναν και πολλές χαρές. Έχω κι εγώ αυτό το ντέρτι.

Ούτε πρέζα κάνω ούτε στο ποτό το έριξα.

Ναι, ο Άι Σπυρίδωνας να μας φυλάξει!

Ούτε άνθρωπο σκότωσες ούτε τράπεζα λήστεψες.

Το κορίτσι σου έχασες.

Όλα τα έχασα.

-[πιάνο] -[φωνές]

-Κι άλλα 500. -Μέσα.

Όχι, ρε πούστη! Πάσο.

-Χίλια. -Δυο χιλιάδες.

Τα βλέπω.

-[άνδρας] Καρέ του άσου. -[άνδρας] Φλος.

-Πάλι φλος, ρε καργιόλη; Θα σε γαμήσω! -Ποιον θα γαμήσεις;

-[φωνές] -[βογκητά]

[φωνές]

[φωνές]

-Εντάξει, παιδιά. -Δεν είναι τίποτα.

Διονύση, μοιράζεις. Θα γυρίσει το χαρτί, το βλέπω.

[άνδρας] Πάνω που είχα καλό φύλλο…

[Ευτυχία] Είχα έναν μπάρμπα εγώ, νταή.

Τον ξακουστό τον Παναή.

Καμάρι και ασικλίκι.

Λάζο στη μέση του χωστό, μουστάκι μαύρο, γυριστό.

Καφέ αμάν και αγαπηκλίκι.

Μες στα Βουρλά, κατσιρματζής.

Αντάμης και κοντραμπατζής.

Και της Τουρκιάς ο τρόμος!

Καβάλα σε λιγνό φαρί.

Το μάτι του θολό, βαρύ.

Πατούσε κι έτρεμε ο δρόμος.

-Τι έγινε, ρε Ευτυχία; -Τι να γίνει;

Η εγγόνα μου με θέλει σκλάβα στους τέσσερις τοίχους.

Ο Λουκάς βγήκε μ' έναν σκορδόπιστο. Με κλειδώσανε μέσα,

για να μην πάω να χαρτοπαίξω.

Τι να κάνω κι εγώ; Έστησα μια παράσταση, για να περάσει η ώρα.

[άνδρας] Αχ…

Σ' αγαπώ, ρε Ευτυχία, είσαι μοναδική.

Αυτά έλεγα στη Ρέα.

Είχαμε τις μαύρες μας και μ' άλλαξες διάθεση!

Τι προβοσκίδα είναι αυτή; Πέσαν τα καράβια σου έξω;

Έχει κι αυτή τα δικά της.

Χώρισες; Άγιο είχαμε!

Με τους γκόμενους, ίδια η μάνα της!

Μόνο από το ζωικό βασίλειο ψωνίζουμε!

[άνδρας] Καλός ο Κώστας.

Καλός, δεν λέω, αλλά πολύ γκιώνης, βρε αδερφέ μου.

Γιατί, ρε Ευτυχία, τι σου 'κανε;

Τις προάλλες που ήρθε,

του είπα πως μας έκαναν δώρο ένα αρνί, να το σφάξουμε το Πάσχα.

Αρνί στο διαμέρισμα! Ούτε αυτό του έκανε εντύπωση.

Τέλος πάντων. Πήγα στην κουζίνα και βέλαζα.

[βελάζει]

Μετά του λέω, λυπόμαστε να το σφάξουμε,

μπας και συγκινηθεί και μας φέρει κάνα σφαγμένο.

Αλλά πού, αυτό το ντουγάνι. Ξαναπήγα στην τουαλέτα,

και δώσ' του, μπε. [βελάζει]

Βράχνιασα να βελάζω, αλλά αυτός πέρα βρέχει!

Πόσο τρελή είσαι, μωρή Ευτυχία! Δεν σε χορταίνω.

Γιαγιά…

Το αποφάσισα.

Η νύχτα εδώ δεν πάει άλλο.

Έχουμε ξεπατωθεί με τον Μηνά και λεφτά δεν βγαίνουν.

Θα φύγω.

Θα πάω περιοδεία στην Αμερική.

[φυσάει τον καπνό]

Αφού το αποφάσισες…

να το κάνεις.

Πάω να πάρω λίγο αέρα. Δεν θ' αργήσω.

[άνοιγμα πόρτας]

[κόρνα]

[μουσική]

[ξεφυσάει]

ΜΑΥΡΟΣ ΟΡΦΕΑΣ

-[ταμίας] Καλή σας θέαση. -[γυναίκα] Ευχαριστώ.

Καλησπέρα.

Κα Ευτυχία, το έργο είναι ακατάλληλο για ανήλικα.

-Λυπάμαι, δεν μπορεί να μπει ο μικρός. -Μικρός; Μικρό είναι το μάτι σου.

Αυτός χθες κουτούπωνε γυναίκα.

[γελάει]

Εντάξει. Αλλά αν μπει ελεγκτής, καθαρίζετε εσείς.

[φωνάζει] Τα λεφτά;

Τι είσαι εσύ, μια σταλιά λεχούδι και θες να πληρώσει εισιτήριο;

Της τη φέραμε της άτιμης!

-[γέλια] -[χειροκρότημα]

[επευφημίες]

[γυναίκα] Μπράβο!

[γυναίκα] Μπράβο!

[γυναίκα] Μπράβο!

[Ευτυχία] Παλάτια μη χτίζεις…

και μη θησαυρίζεις σε τούτη τη γη.

Τα μάτια σαν κλείσεις

κερί και θα σβήσεις.

Αυτή είναι η ζωή.

Εσύ τη νόμισες όλη τη γη δική σου.

Σαν μουσαφίρης πέρασες

και μείνανε οι καημοί σου.

Μεγάλοι δρόμοι…

Φοβέροι και τρόμοι.

Χαιρέτα αγάπες.

Και γύρνα τις πλάτες.

Και κάνε πανιά.

[μουσική]

[σπίρτο]

[δραματική μουσική]

[κόσμος στο παγκάκι] ♪ Δεν φταις εσύ ♪

♪ Η φαντασία μου τα φταίει ♪

♪ Που σ' έπλασε όπως ήθελε αυτή ♪

♪ Η φαντασία μου… ♪

[παίζει το "Ευτυχία"]

♪ Στον διάολο πουλάω την ψυχή μου ♪

♪ Πράσινο μάτι, πράσινη τσόχα ♪

♪ Και δεν σου το' χα, και δεν σου το 'χα ♪

♪ Να φιλάς τόσο ωραία ♪

♪ Να περνάς έτσι λαθραία ♪

♪ Λαθραία πέρασε όλη η ζωή μου ♪

♪ Μαύρο το αίμα, μαύρο το γάλα ♪

♪ Δως μου μια στάλα, δως μου μια στάλα ♪

♪ Για ό,τι ζήσαμε παρέα ♪

♪ Που ήταν όλα τους μοιραία ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Είμαι καπνός, είσαι φωτιά ♪

♪ Είμαι αϊτός, δως μου φτερά ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Είμαι καπνός, είσαι φωτιά ♪

♪ Είμαι αϊτός, δως μου φτερά ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Μια μέρα με βαφτίσαν Ευτυχία ♪

♪ Χόρτασα ξύλο, νήστεψα λάδι ♪

♪ Για ένα σου χάδι, για ένα σου χάδι ♪

♪ Τα χαρτιά μου θα τα παίξω ♪

♪ Και ας μείνω στην απέξω ♪

♪ Απ' έξω απ' τον χορό πολλά τραγούδια ♪

♪ Κόντρα στο ρέμα κι αν κολυμπάει ♪

♪ Μόνος γεννιέται, μόνος του πάει ♪

♪ Και πιο μόνος αγαπάει ♪

♪ Όποιος μέσα του πονάει ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Είμαι καπνός, είσαι φωτιά ♪

♪ Είμαι αϊτός, δως μου φτερά ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Είμαι καπνός, είσαι φωτιά ♪

♪ Είμαι αϊτός, δως μου φτερά ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

♪ Ξόδεψέ με, ξόδεψέ με ♪

♪ Και στο τέλος θα ρεφάρω ♪

♪ Άναψέ με, άναψέ με ♪

♪ Τελευταίο σου τσιγάρο ♪

Υπότιτλοι *OFFiCiAL *exclusive!