Original subtitles

In dit kasteel heb ik twintig kandidaten uitgenodigd

voor een bloedstollend spel over goed versus kwaad.

Drie van hen heb ik aangeduid als verraders.

De anderen werden bondgenoten.

Ik ben een verrader.

Maar Jonatan en Lotte werden al snel ontmaskerd

en verbannen aan de ronde tafel.

Ik kan daar niet tegen blijven liegen. - Wat een spel is dit.

Sean werd gechanteerd en Roman werd verleid.

Zij behoren nu samen met William tot het kamp van de verraders.

Ik wilde dit echt niet. Ik denk geen enkele bondgenoot.

Elke nacht komen de verraders samen in het conclaaf

en vermoorden een bondgenoot.

Die kandidaat moet het spel meteen verlaten.

Aan de ronde tafel kunnen de bondgenoten wraak nemen

en jacht maken op de verraders.

Na een stemming wordt er elke dag één kandidaat verbannen.

Verraders en bondgenoten gaan elke dag samen op missie.

Hiermee kunnen ze een schild winnen,

dat beschermt tegen een moord door de verraders,

én een dolk, waarmee ze een dubbele stem hebben aan de ronde tafel.

De bondgenoten krijgen tien dagen de tijd

om de verraders te ontmaskeren.

Slagen ze erin of niet? Dit is 'De Verraders'.

Vorige keer werd Roman verleid door verraders William en Sean.

Dat menen jullie niet.

Ik heb nu de kans gekregen om dit spel op een next level te spelen.

Let's do this.

De chaos bij de bondgenoten was compleet.

Ze wisten niet of er iemand verleid was

en dus ook niet hoeveel verraders er nu nog zijn.

We are lost as shit.

Niemand weet hoeveel verraders er zijn, wie de verraders zijn

en wat er is gebeurd vannacht. Dus, we're clueless.

De eensgezindheid was dan ook ver zoek.

Zowat alle namen gingen rond, behalve die van de verraders.

Ik vind dat je toch Ingeborg in het oog moet houden.

Dan wie nog? - Ik weet het niet.

Joris en Gilles en Charissa.

Het is een heel dynamische verradersgroep nu,

omdat wij een heel goeie driehoek vormen, waar ze precies niet naar kijken.

Aan de ronde tafel zette Astrid vol de aanval in op Joris.

Ik ga kamikaze vanavond.

Ik hoop echt dat dit geen tunnelvisie is, maar eens je zegt 'Joris is een verrader',

kan ik het niet unseen.

Joris voelde zijn verbanning dichterbij komen

en liet voor de zekerheid nog zijn wijsheden achter.

Let op wie de aanval is gestart. Astrid en Ender.

De bondgenoten begingen een grote vergissing

en verbanden hun opperspeurder Joris.

Bondgenoot. - Niet waar.

Byebye. - Dit is wel heel voos, hè.

Nog maar eens. - We zijn aan het verliezen.

Zullen de bondgenoten zich herpakken

of raken ze helemaal het noorden kwijt?

Ik snap het gewoon echt voor geen hol. Ik snap niks meer.

Ik ben niet meer bruikbaar. Mijn antennes staan niet juist.

Tot overmaat van ramp voor de bondgenoten

mochten de verraders in 't conclaaf al meteen een nieuwe moord beramen.

Wie wordt het volgende slachtoffer?

Dag 7 en van de 20 kandidaten blijven er nog maar 10 over,

want vannacht werd er meedogenloos gemoord door de verraders.

Benieuwd hoe de bondgenoten aan het ontbijt zullen reageren,

want voorlopig tasten ze volledig in het duister.

Eindelijk. Ik wou zo graag een keer de eerste zijn, zeg.

Goeiemorgen, iedereen.

Oh, ik dacht dus echt, echt dat ik dood ging zijn.

Ja.

Helemaal alleen. - Een feest.

Je zit daar als een kasteelvrouw.

Ja, maar zeg. Zet je naast me. We gaan goed kijken nu. Hè?

Dat is goed. - Moet je koffie hebben?

Ja, dat is goed.

De verbanning van Joris gisteren is voor mij de les in nederigheid.

In bescheidenheid. In niet langer eensgezind moeten zijn.

Ik denk dat het heel belangrijk is dat we met een open geest

goed gaan kijken en luisteren, dat je niet meer iemand buitensluit.

En ik ga proberen mijn persoonlijke voorkeuren van mensen

niet te laten meespelen.

Zeg, nog één vraagje. Jij bent toch niet gechanteerd, hè?

Nee.

Zou er een mogelijkheid zijn dat jij gechanteerd bent

en dat je je erbij neergelegd hebt? Belangrijk.

We zijn een beetje van het padje afgedwaald.

We verbannen Joris ten onrechte. We waren er collectief naast.

Dat heeft uiteraard toch de groep geshockt.

Nu is er even een situatie van chaos en niet weten.

Overtuig me dat je niet gechanteerd bent. - Dat kan ik niet.

Mensen die gewoon zichzelf zijn, zoals wij...

Ja. Zijn verdachter?

...mogen we niet uit het oog verliezen. - Maar Astrid: clean.

Roman: clean. - Ja.

Hans, denk ik, ook clean. - Ja.

Maar Ender zou het kunnen zijn.

Joris was een bondgenoot.

En hij heeft dan wel in die laatste wanhoopspoging Ender vernoemd.

Ender zou een geniale verrader zijn.

Ja, de combi van dat brein en dat denken... Ik weet het niet, jongens.

Aan Slongs kan ik niet uit. Ik moet met haar op weekend.

Ze kan het wel, hè. En er is something devilish, hè.

Ja, maar het is ook een echte. Ik vind ze tof.

Ah, ja. Maar dat is toch...

Dus ik heb zoiets: Stop nu met mij te verdenken en praat met mij.

Een mannelijke klop.

Ah. - Hello.

Dat is één van onze zonen. - Dat is één van onze zonen.

De familie helemaal samen. - Dag, jongen.

Goeiemorgen. - Blij dat ik je zie.

Ik ook. Ik ook.

Mijn tactiek voor vandaag is echt gewoon luisteren.

Ik denk dat wij gisteren onze sterkste bondgenoot verbannen hebben.

Mede door mijn theorie die blijkbaar weer op niks trok.

Ik was vrij zeker van Joris.

Mocht ik niet mij zijn, zou ik mij heel verdacht vinden.

Als Gilles het niet is, denk ik dat hij nog één van de sterkere spelers is

om eruit te spelen. - Van de andere kant, Ender...

Hij loopt wat in het vizier. - Ook waar.

Als verrader zou je zeggen: Laat hem maar doen, ze zullen hem er wel uit bonjouren.

Weet je wat we moeten doen? Als het goed is voor jullie.

Ik zou een keer dat spel ook willen loslaten.

Zijn er nu drie verraders of... - Dat weten we niet.

Is het nog altijd niet geweten? - Ik weet het in ieder geval niet.

Ik denk twee of drie, ja. - Het staat nog niet vast?

Zie, nu zijn we weer in dat spel.

Kunnen we een keer voorstellen om wat yoga te doen of zo?

Heel graag. Let's do it. - Maar echt. We zijn nog maar juist

gezellig aan het ontbijten. - Inderdaad.

Goeiemorgen. - Goeiemorgen.

Ça va? - Ja, en met jou?

Heerlijk. - Heb jij heerlijk geslapen?

Ja.

Ja?

Hey.

Topduo.

Mis je je maatje? - Ja, ja.

Zo wakker worden. Waar zijn we? Ah ja, De Verraders. Joris is weg. Zo, dat...

Ik heb een begrafenisrede geschreven. - Super.

Sean... Elke dag die passeert, zie ik die meer en meer genieten van zijn rol.

Ken je die gigantische bloem die één keer per jaar opengaat en dan keihard stinkt?

Dat zijn wij. En we zijn richting onze opening aan het gaan.

En het stinkt al een beetje.

Een harde, mannelijke... - Hé.

Doe alsof je blij bent.

We zijn blij.

Zeg, gasten. Voor de nieuwe die hier binnengekomen zijn, ik heb een plan.

Het is maar een plan. Ik gooi het in de club. Gewoon eens dat spel wat loslaten.

En er is een uitnodiging in de hof voor een beetje dru-yoga.

Ja, ik doe mee. - Zou dat niet tof zijn?

Ander zitten we weer... - Heel graag.

'En die... En heb je dat gehoord wat hij... En ik denk... En ik zeg niks.'

Het heeft al veel te lang geduurd.

Laten we zo eens samen los van de missie iets doen.

Oei? - Ja?

Leuk. - Blij, blij dat we nog leven.

Goeiemorgen. - Kapitein.

Hier. Dag, mijn deugniet.

Heb jij goed geslapen? - Ja, redelijk goed geslapen. Ça va.

Wie is er nog niet? - Slongs nog niet.

Ja, Joris is verbannen gisteren. - Wacht. Eén, twee...

Slongs en Gilles. - ...vijf, zes, zeven...

Maar het is Gilles zijn verjaardag vandaag.

Ja. - Dat klopt.

Ik hoop dat hij er is. Ik hoop niet dat hij op zijn verjaardag dood is.

Ah, ja. - Dat zou heftig zijn.

Amai, dat zou echt niet... - Dat zou toch megabruut zijn.

Heftig. - 'Gelukkige verjaardag.

Zet je maar op de trein naar huis.'

Het zou gewoon ook niet zo logisch zijn als verraders, toch?

Om hem naar huis te sturen? - Ah, ja.

Ik had het gevoel dat hij de laatste dagen wat minder aanwezig was.

Maar als hij...

Dan zou ik toch eerder Slongs of zo naar huis sturen.

Ja.

Oké. - Of Astrid.

Ja, goed zo. Blij.

Is Gilles hier nog niet? Het is Gilles zijn verjaardag.

Nog twee. Nog twee. - Gilles of Slongs.

Ik vrees dat er maar een paar zijn die weten hoe het zit.

Wie zou dat zijn?

Echt waar, ik wil zo graag een keer het echt doorhebben.

Ik ben het echt zo beu dat ik het tot nu niet gezien heb.

Ja, maar je bent niet alleen, hè.

Je wilt iets zien en je wilt theorieën kunnen verspreiden

en namen kunnen noemen met zekerheid.

En dat gebeurt niet en dat is echt frustrerend.

Hoeveel hebben we er nu verbannen? Veel, hè?

Twee. - Twee foutief.

Ja, en gisterenavond waren we heel duidelijk mis,

maar we zijn wel echt beginnen te praten gisteren.

Het zal belangrijk zijn wie er...

Wie vermoord is vannacht. Dat gaat belangrijk zijn.

We zitten op een keerpunt.

Een keerpunt waarop, denk ik, mensen en masse gaan beginnen rond te kijken

en blinde vlekken gaan proberen uit te wissen.

En ik denk, de personen die daar de aanval op gaan inzetten, zijn Gilles en Slongs.

Ja. - Ik wil gewoon even nadenken.

Morgen aan die ronde tafel,

tegen wie willen we het niet opnemen qua argumentatie?

Wie heeft potentieel het gevaarlijkste betoog?

Jij bent de mastermind, de OV. - Jij doet het al het langste.

Tot morgen.

Slongs? - Slongs.

Goeiemorgen. - Gilles eruit.

Oei, zo bedrukt? - Jij bent de laatste.

Gilles is vermoord. - We zijn heel blij, hoor.

Op zijn verjaardag. - Dat is niet waar.

En dan zeggen ze dat ik dramatisch ben, maar die verraders kunnen er ook wat van.

Kun je nog donkerder worden? Kun je nog...

Oh, hoe meer kun je je hart nog dopen in zwarte pek?

Gilles, het is net na middernacht. - Goeienavond.

Gelukkige verjaardag. - Dank je wel.

Maar ik voel de bui ook al hangen als je hier staat.

Je weet waarvoor ik kom. - Waarschijnlijk wel.

Het is geen verjaardagskaart.

Ik ben vermoord.

Toch bedankt voor het kaartje en het stukje taart.

Maar dan ga ik thuis mijn verjaardag vieren. Dat is ook mooi.

Ik vind het zonde. - Ja, ik ook.

Maar ik voelde de bui na de ronde tafel wel al hangen eigenlijk.

Doet dat dan geen pijn om er nu uit te liggen?

Ja, toch wel. Maar ik heb altijd gezegd: Liever vermoord dan verbannen.

Dat betekent toch dat je ergens op een juist spoor zat

en dat je toch een paar goeie dingen hebt gedaan.

Wat is je spoor nu? - Ik denk dat er op dit moment

wel drie verraders in het spel zitten. - Drie?

Goh, wie me heeft vermoord? Ik ben er zeker niet heel zeker van.

Maar ik merkte toch dat Ingeborg een fantastische positie in de groep had

om te chanteren. Ik denk dat anderzijds Wouter in datzelfde stramien liep

van zo geloofwaardig goed te zijn.

Anderzijds zou het van Slongs slim zijn geweest om Amine te vermoorden.

Gilles. Sorry, man. - Geen probleem.

Ik vond het echt fijn dat je erbij was. - Dank je wel. Ik vond het ook heel leuk.

Merci, man. Tot de volgende. - Tot de volgende. Doei.

Ja, ik ben wel competitief, maar ik kan ook heel snel dingen opzijzetten.

Ik was op het voetbalveld ook altijd wel zo.

Ik wou 90 minuten winnen, maar vanaf dat het fluitsignaal is gegaan,

dan weet je dat je er alles aan hebt gedaan. Het was leuk om te kunnen speuren.

Happy birthday to you.

Happy birthday to you.

Happy birthday, dear Gilles.

Happy birthday to you.

Hiep, hiep, hiep. - Hoera.

Ik heb vandaag mijn zwarte kledij aangetrokken

en een begrafenisrede geschreven,

want het is voor mij de moeilijkste ochtend van allemaal al.

De Joris.

De Jokke.

Mijn lollige wederhelft in de mini-alliantie, genaamd Peppi en Kokki.

Hij kwam hier een week geleden binnengewandeld in het kasteel

met heel veel goesting om het spel te spelen

en ook goesting om heel veel nieuwe vrienden te maken.

Dat kan natuurlijk ook een heel mooie, tactische move zijn.

Als je je bestie onder de bus hebt gegooid en dan even een emotioneel betoog doen,

dat je natuurlijk minder verdacht maakt.

En wat een goeie speurneus. Dat is nu maar nog eens gebleken.

Hij zette ons met het rosé-pact al op dag twee mee op het spoor van Jonatan...

en won zo heel snel het vertrouwen van alle bondgenoten.

Dus ik was gisteren verdikke toch ook wel even kwaad,

maar eigenlijk vooral triest. Ik kon alleen maar lijdzaam toekijken.

Je binnenste schreeuwt: Oh, je moest eens weten.

Je moet het maar kunnen spelen. Je moet het maar kunnen acteren.

Oh, dit is... Dit is heel heftig.

Hij onderging zijn lot met heel veel cool. - Ja, heel mooi.

Met een glimlach en met een nooit wijkende zin voor realisme,

namelijk dat bitsige spel altijd kunnen onderscheiden van de realiteit.

Dus Joris, ik ga je, en wij gaan je, echt zo hard missen.

Echt waar, merci voor alles. - Mooi.

Love you.

Love you, Joris.

Oh, man. Ik hou van die man. Echt waar. Sean...

Ik zie die gewoon openbloeien.

Ah, hier zie. - Goeiemorgen.

Hey. - Goeiemorgen.

Goeiemorgen.

De groep is gehalveerd. Het gaat snel.

En helaas is er vannacht gemoord.

En een gruwelijke moord gepleegd, want Gilles was jarig.

Lang zal hij leven? Nee.

Ik verwacht dat jullie vijf groepjes van twee maken vandaag voor de missie.

Vijf van twee? Oei, dat wordt ineens... - Tot straks.

Dag, Staf.

Ik wil echt een keer... De enige lijn die ik niet open heb, is met...

Ja, dat is waar. - ...Charissa.

Ik denk dat het heel belangrijk is om te blijven verbinden.

Voor mij blijft Charissa nog altijd een moeilijke.

Het is ook alsof die altijd een reserve heeft naar mij.

Dus vandaag gaan wij die wapenkamer binnen met twee.

Jij pakt het schild, ik pak de dolk en we gaan. Zo.

Slongs en Ingeborg gaan als één team de missie spelen.

Maar dat is voor straks.

Nu wil Slongs eerst de laatste woorden

van überbondgenoot Joris in herinnering brengen.

Dames en heren, het is duidelijk, hè. - Wat?

Het is toch duidelijk? Ender en Astrid. Dat is toch duidelijk?

Nee, Astrid niet, jongens. Astrid niet. - Astrid volledig wel.

Nee, Astrid niet. - Remember de laatste woorden van Joris.

Gisteren hebben in de raad Ender en Astrid de aanval ingezet op Joris.

En Joris, bondgenoot, zei: Als ik weg ben, let op Ender en let op Astrid.

Ik heb me laten vangen eerst door Astrid,

maar hoe langer ik tijd met haar doorbracht, had ik zoiets van:

Ze is van de donkere kant.

Ender en Astrid. Jawel. - Wacht, luister. Luister.

Wild woman. Ender is de original. Ik weet het nu ook zeker.

De original ? Ender? Ja, het kan allemaal.

In deze fase van De Verraders vertrouw ik honderd procent Astrid.

Dus op de een of andere manier komt Slongs nu toch in the picture.

Ik denk ook dat Ender... - De original dan ook?

En Astrid. - Maar Astrid niet.

Niet, niet, niet, niet.

Waarom... - We moeten yoga gaan doen.

Doordat Astrid erbij komt staan, valt het gesprek helemaal stil.

Maar Slongs is vastberaden

en wil verder overleggen op de kamer van Sean.

Mijn bordje moet niemand zien. Dat snap je.

Ik mag niemand vertrouwen. - Je moet me ook niet vertrouwen.

Maar... tot hier toe ben jij wel ongeveer

de enige die ik negentig procent vertrouw. Echt waar.

Ik word er ongemakkelijk van. Stop met dat te zeggen.

Ik ben niet te vertrouwen op dit moment. Ik wil heel graag dat jij dat denkt,

maar denk dat, je hoeft dat niet te zeggen en dan recht in mijn ogen te kijken.

Als jij gechanteerd zou zijn, dan zou je...

Allee, dat kun je toch... Nee, dat kun je niet spelen.

Ik heb het... Nee, dat kan niet.

Dus, Ender... Ik heb het in het begin nog al gedacht.

Ender is een verrader. Misschien zelfs de OV.

Maar Astrid kan ook de OV zijn. - Ik ga dan die twee in het oog houden.

Ja, ik ga die twee zwaar in het oog houden.

Ik zit met Ingeborg in een groepje, dus... - Ja.

Maar ze is nog altijd niet vrij van verdenking bij mij.

Het is niet omdat ze de onbevlekte ontvangenis is,

dat ze niet gewoon een hart van zwarte pek kan hebben.

Iedereen zo: 'Oh, nee. Ingeborg, dat gaat niet.'

Ik weet het niet. Zie, voilà. Ik vind het heel moeilijk.

Ik weet het allemaal niet meer.

Dus ik hou Astrid en Ender in het oog vandaag.

En Ingeborg. En Ingeborg.

Maar wat Slongs niet weet, is dat er ook bondgenoten zijn

die haar in het oog houden.

En is Slongs voor jullie volledig onschuldig voorlopig?

Nee, nee. Nee, maar bon.

We moeten breder kijken en ook naar mensen kijken die zichzelf zijn.

Dan ga ik echt op Slongs. Die volle bak zichzelf is.

Ik zit daar ook aan te denken. - Ik zit daar ook aan te denken.

Iedereen is nu precies aan het kijken naar: Wie vinden we het minst verdacht?

Omdat we al een paar keer fout hebben gezeten

met wie we wel verdacht vonden.

Slongs is zo onder de radar gebleven voor veel mensen, onder wie ik,

maar nu begin ik gewoon alle opties terug open te gooien.

Ze is actiever. Ze is gerichter. - Absoluut.

Daarvoor was ze een beetje... Ze... Ik kon daar... Dat was vis noch vlees.

Ja, in dat actiever zijn, toon je je natuurlijk als een loyale bondgenoot.

We moeten ook breder durven te kijken

en echt kijken naar de mensen die compleet onverdacht zijn,

zoals ikzelf op de eerste plaats. Of Slongs. Of Julie.

Een heel nuchtere en pientere journalist.

En Julie kan dat volgens mij ook... Je gaat me toch niet zeggen...

Dat is hier zo... Die is zo'n beetje zacht en heel lief.

Maar dat is toch een journalist? Dat is toch een reporter?

Ze sturen die naar rampgebieden.

Dat is toch niet om daar 'oh, amai' te gaan doen.

Het is ook een beetje een rampgebied hier. - Ja, inderdaad.

Die is naar hier gestuurd voor ons.

Het gaat keren. De bondgenoten gaan

de personen die niet echt op de radar stonden...

Dat die het misschien toch zijn.

Dus de blinde vlekken gaan sowieso, is het niet vandaag, dan morgen,

geviseerd worden. Als die verraders blinde vlekken zijn, dan moet je anticiperen.

Maar voor de verraders daarop kunnen anticiperen,

is het tijd voor een yogasessie. Ingeborg heeft iedereen uitgenodigd

om het spel even helemaal los te laten.

Adem in, trek de pijl aan.

Dit is mijn doel. Los.

Oké.

Ingeborg zat op het topje van haar berg. En terecht, daar hoort ze ook thuis.

Maar dat onbevlekte, dat moet stoppen.

And of course, I see her als de prachtige vrouw die ze is.

De freedom fighter. Maar ik ga haar toch op tafel gooien,

want ik vind dat mensen er ook naar moeten durven te kijken.

Je deelt het met hun schouderbladen. De herinnering van hun vleugels.

Het is een engel. Er staat een engel voor je.

In een menselijk avontuur.

Dank je wel. - Kunnen we niet op retraite gaan of zo?

We gaan niet op retraite, maar op missie.

Ingeborg en Slongs hebben afgesproken

om als één team samen te spelen,

maar zetten zich wel strategisch in aparte auto's

om gedachtegangen te kunnen delen met de anderen.

Thundercats are go.

Ik heb nog geen één keer, zoals ik met jullie verbind, met haar verbonden.

En ik probeer dat wel, maar daarom wou ik nu met haar spelen.

Ik zit vandaag met Ingeborg op de proef.

Ik zal proberen of ik mijn derde chakra met haar derde chakra kan verbinden

en of ik daar dingen in kan lezen.

Ik hoop dat ze me niet boycot in dat spelletje

en dat ze me vannacht gewoon de genadeslag geeft.

William hoort het betoog van Slongs over Ingeborg in stilte aan.

Maar in gedachten is hij bezig

met wat hem net voor de yoga ter ore is gekomen.

De bondgenoten gaan kijken naar wie er tot nu toe

onder de radar bleef.

Hij beseft dat dat ook voor de verraders het geval is.

Ik zit op het punt dat ik... Ja, sorry. - Wouter?

Ik verdenk iedereen op dit moment eigenlijk.

Ja, iedereen eigenlijk. - Er zijn gewoon blinde vlekken.

Verraders moeten gewoon altijd een stap voor zijn op de bondgenoten.

Als we alle drie nooit verdacht gaan worden, dat is ook verdacht.

Julie is een blinde vlek. Roman is een blinde vlek.

Roman ook. Ik heb die nog nooit verdacht. Waarom heb ik die nog nooit verdacht?

Ik zeg het, daarmee dat ik ook gewoon iedereen eens verdenk nu.

Ook Wouter. Die heeft altijd... Die is nooit in vraag gesteld.

Ik heb al een paar keer Roman eens aangehaald. Dat passeert.

De meesten gaan ervan uit dat dat geen verrader is.

Dan denk ik: Oké, dat is jullie keuze.

Zo meteen...

Als jullie als team de vier kruiken stukschieten,

komt er vanavond geen conclaaf.

Oh, dat is tof. - Schiet alsjeblieft op een kruik.

We kunnen straks nog kumbaya, maar morgen is het nog een dag.

Ik begin William te snappen toen hij zei: Je gaat er nog van houden, van die rol.

Ik heb de kandidaten gevraagd zich op te delen

in vijf teams van telkens twee personen.

In een afgelegen bos spelen we een missie

met enkele verrassende wendingen,

die zal nazinderen tot lang na dit schietspelletje.

Oh, het is... Ik zie daar pijltjes staan. Het is iets met schieten.

Welkom. - Hallo.

Goeiemiddag.

Welkom, allemaal. We zijn vandaag hier met vijf teams van twee personen.

Eén arendsoog en één iemand die heel erg lenig is.

De lenige mag zo meteen als eerste starten.

Die moet daar in het bos een kruik halen.

Die kruik wordt naar hier gebracht en wordt hier op het rek gezet.

Als de kruik met jouw naam op straks geraakt wordt

door degene met het arendsoog, dan mag jij naar de wapenkamer.

Per team mag je twee kruiken halen.

En per team mag je ook twee keer schieten straks.

Dus alle mensen die lenig zijn en sportief zijn, mogen een plankje komen halen,

en dan starten we bij deel één.

De leden van de duo's zijn dus

volledig afhankelijk van elkaars prestatie.

De lenige van elk duo moet zorgen dat hun twee kruiken

veilig en wel in het rek geraken.

Het arendsoog moet de kruiken straks proberen te raken

met de kruisboog.

Drie, twee, één, go.

Roman en Ender schieten er als een speer vandoor

en dat kan straks in hun voordeel spelen, want het team

dat als eerste de twee kruiken in het rek kan plaatsen,

mag ook als eerste schieten.

Amai, dat wordt echt nog ingewikkeld, die terugweg.

Er zijn drie verschillende formaten van kruiken.

De grootste kruik is makkelijker te raken

door hun teamgenoot bij het schieten,

maar de middelgrote of kleinste kruik

zal hun terugtocht vergemakkelijken.

Als de kruik valt, is de beurt voorbij.

Niet evident.

Oké, concentreer je. Ik ga eerst mijn eigen naam pakken.

Als ik het dan verkloot, kan ik... - Dat is eigenlijk niet slecht.

...de kleinere voor Julie pakken.

Ik heb meteen tegen Julie gezegd: Ik zal mijn kruik gaan halen.

De grootste van de drie.

Niet omdat ik egoïstisch wil zijn, maar om te proberen of het werkelijk lukt

om daar makkelijk mee terug te geraken. Stel dat ik die laat vallen,

dan weet ik: Dan ga ik als tweede om jouw kruik, maar dan pak ik de middelgrote.

Dat is ook een tactiek. Weten wat je moet doen.

En wat ik zou doen als bondgenoot.

Je speelt gewoon als teamleden in een spel, in een missie.

Sean gaat, net als Roman, voor de grote kruik.

Alleen Ender heeft de middelste kruik genomen

en raakt daardoor sneller over de obstakels.

Dat je mij inhaalt, gewoon... - Ik denk dat dit het goeie formaat is.

De plaatsing op het rek kan ook belangrijk worden.

Dus de eersten die binnen zijn, hebben een voordeel.

Gewoon hier, Wouter? - Heel goed.

In het midden? - Perfect.

Ja, de missie was op mijn lijf geschreven. Twintig jaar horeca.

Bibi kan met een plateau rondlopen met heel veel pintjes erop.

Dus, ja. Met een kruikje rondlopen en over dingen stappen en zo,

ik ben dat gewoon. Ik kan dat.

Hoppa. - Yes, yes, yes.

Horeca-ervaring.

Elk team heeft zijn eerste kruik veilig binnen.

Elk team, behalve dat van Hans.

Ik schenk nooit water, cola, wijn uit aan tafel.

Want dan kijkt iedereen naar mij en dat kan ik niet aan.

Dan begin ik zenuwachtig te worden, te trillen, smos ik met die wijn...

Dus met kruiken op een klein plankje door een bos lopen,

is het ergste dat je mij kunt aandoen.

Je moet die van jou nu nog gaan halen? - Ja, tot morgen.

In een mum van tijd hebben alle teams

twee kruiken op het rek geplaatst.

Enkel Hans is nog onderweg voor zijn tweede kruik.

Goeie, Hans. - Niet beginnen te roepen, hè.

Hij is er bijna. Rustig.

Pak hem vast.

Het is al spannend genoeg. - Man, toch.

Goed gedaan.

Iedereen is vertegenwoordigd op het schap.

Dat betekent dat ook iedereen nog kans maakt op de wapenkamer.

Maar nu is het aan de arendsogen van elk team om te schieten.

De kandidaat wiens kruik bij het schieten geraakt wordt,

mag naar de wapenkamer.

Kiest het arendsoog voor zijn eigen kruik

of voor die van zijn teamgenoot?

En tot slot is er nog één klein detail.

Maar er is natuurlijk meer.

Want ik heb nog vier extra gouden kruiken.

Als jullie als team de vier kruiken stukschieten,

komt er vanavond geen conclaaf.

Huh? - Oh, dat is tof.

Ik denk dat ik wit begon weg te trekken, samen met Roman en William.

Want dat willen wij natuurlijk niet.

Ja, geen conclaaf. Dus dan gebeurt er niks.

Geen conclaaf betekent niet enkel dat wij niet mogen moorden,

maar ook dat we elkaar 48 uur niet gaan zien of kunnen spreken,

dus niet kunnen overleggen. Of toch niet in alle veiligheid.

De optie om het overleg van de verraders tijdens het conclaaf

te verhinderen, valt in de smaak. Al worden er hier en daar

wel voorbarige conclusies aan verbonden.

Want geen conclaaf betekent niet per se geen moord.

De groep staat nu voor de keuze.

Schieten op een kruik met een naam op,

waardoor deze persoon naar de wapenkamer mag,

of schieten op de gouden kruiken, waardoor er geen conclaaf is.

Geen conclaaf, jongens.

Maar dan moet iedereen dat wel doen. - Ja.

Je weet dat die groep gaat zeggen: We gaan dat conclaaf verhinderen.

Ik wil iedereen horen. - Ja, liefst geen conclaaf, hè.

Geen conclaaf? Iedereen? - Geen conclaaf.

Als de groep daar collectief ja op zegt, dan doe je uitbundig en enthousiast mee.

We gaan voor de vier gouden kruiken. - Ja.

Wauw. Hé. Daar was de eensgezindheid toch.

Ja, gaan we allemaal voor die vier? Ja.

Ik heb daar weinig gepruttel gehoord of ik heb het alleszins niet gezien. Ja.

De verraders staan voor een voldongen feit.

De groep gaat proberen de vier gouden kruiken kapot te schieten,

want dan is er geen conclaaf.

Ze hebben tien pijlen en dus tien kansen

om de vier kruiken te raken.

Wouter mag eerst, want zijn teamgenoot Ender

plaatste als eerste twee kruiken in het rek.

Het enige wat ik toen kon doen, was hopen

dat het niet zo makkelijk was om op die gouden kruiken te schieten.

Fuck.

De volgende is Astrid.

Niks. - Twee pijlen verschoten.

Ja.

De kogel is door de kerk én door de eerste gouden kruik.

Nog drie te gaan.

Ingeborg. Alsjeblieft.

Mijn vader heeft als hobby boogschieten. Die is al negentig, hè.

En die kon dat fantastisch goed.

Die won al die prijzen en dan was hij daar al drie jaar op rij keizer

en ginder keizer... Misschien moet ik dat nu toe-eigenen.

Als papa dat kan, kan ik dat ook.

Het is wat wazig, jongens.

Maar welk oog?

Ja. - Alsjeblieft.

Voor Wilfried Sergeant, mijn vader.

Hey, hey, hey. Oh, dat is leuk. - Goed.

Het was eigenlijk fantastisch. Het was eigenlijk bijzonder, toch?

Oh, ik ben zo blij, jongens. Ik heb eindelijk iets deftigs goed gedaan.

William, het is aan jou.

Komaan, we gaan er gewoon voor. Dat is je opdracht.

Ik was gewoon blij. Ik kon eindelijk aan onze moeder laten zien

dat al die jaren videogames spelen toch zijn nut heeft gehad.

Ja.

Ik kan alleen maar schieten op die gouden kruik.

Maar het is niet met veel plezier.

Nog één gouden kruik te gaan en er is geen conclaaf.

Geen conclaaf is naar mijn gevoel alleen maar goed voor deze groep.

We hebben echt een win nodig tegenover de verraders,

want de afgelopen dagen zijn alleen maar tegenslagen geweest.

Wouter, alsjeblieft. - Dank je wel.

Voor het vaderland. - Ja.

Ik wil dat hier goed doen, hè. We kunnen hier een conclaaf vermijden.

Ja. - Voilà.

Oké, geen conclaaf vanavond,

dus die verraders zijn los in hun broek aan het kakken. Dat is obvious.

Als die vier kruiken geschoten worden, is iedereen blij.

Maar je moet zoeken naar wie oprecht blij is.

En wat me opgevallen is, is dat Ender niet oprecht blij was.

Hij speelde blij zijn.

De vier gouden kruiken zijn stukgeschoten

en dus is er geen conclaaf. Met de vier pijlen die nog over zijn,

kunnen de kandidaten op een kruik schieten met een naam op.

Als deze kruik wordt geraakt,

mag de persoon, wiens naam op de kruik staat, naar de wapenkamer.

Astrid.

Mag ik op mijn maat schieten? Op Roman? - Jij beslist. Het is jouw pijl.

Ze maakte zichzelf een beetje verdacht

en ik denk dat ze mij daardoor eventueel ook verdacht kan maken.

Astrid, je mag ook echt op jezelf schieten.

Nee, nee. I don't need it. Echt waar.

Je hebt dat goed gedaan. Wie komt er nog na mij?

Ik. - Wat ga jij doen?

In de lucht. - Ik vind dat stom.

Ik vind dat echt een verschoten kans. Ik vind dat echt niet oké.

Ik vind dat zo gezellig. - We zijn hier niet voor de gezelligheid.

We zijn hier om die verraders naar huis te spelen.

En dan dacht ik: Oké, klaar, hè. Want ja, er is geen conclaaf.

Dus allemaal in het luchtledige.

Wat belachelijk is, natuurlijk, maar ja... Dat is dan in mijn geest simpel.

Kom, we hebben geen conclaaf. En de rest is onbelangrijk.

Als je nu gewoon in de lucht schiet, beslis jij voor mij.

En ik wil die verraders pakken. Ik snap het kumbaya-gevoel.

Maar ik wil die verraders pakken.

Slongske zei: Geen kumbaya. Ik had zoiets van: Ja, in de lucht.

En dan heeft Slongs wel haar dragon uit gehaald van: Hé, hoe zit dat hier?

Alsjeblieft, schiet op jezelf of schiet op mij, maar schiet alsjeblieft op een kruik

en gooi die pijl niet weg.

We kunnen straks nog kumbaya, maar morgen is het nog een dag.

Laten we eerlijk zijn. Als je niet naar de wapenkamer mag,

is dat wel een stomp in je maag, want je hebt die dolk nodig.

I love her, maar nu even niet meer allemaal samen leuk kumbaya.

Nee, nee. Gewoon de bondgenoten tegen de verraders.

Het kan zijn dat er drie verraders zijn, hè, mannekes. Komaan. Ik was even...

Ja, mijn cool was weg.

Oh, los erin.

Ik heb op Roman geschoten. Ik had zoiets van:

Mannekes, ik heb al drie schilden gehad. It's fine. Ik schiet wel op mijn maatje.

En dat is niet opzij, maar midden erin. - Oh, my god. Dank je.

Ik vertrouw die goed genoeg om dat te doen.

Allee, ja. Voor mij was dat de meest logische zaak ter wereld.

Dan doet die Astrid zoiets raars.

Dan verschiet die haar pijl voor een ander.

Dus evengoed geeft Astrid haar pijl weg aan een verrader.

Wow.

De enige die ik honderd procent vertrouw, ben ikzelf.

Nog twee pijlen en het is nu tijd voor Ingeborg.

Goh. - Oh, my god. Wat gaat die doen?

Ja, op zichzelf. - Goed zo.

Alsjeblieft. - Goed zo, Ingeborg.

Dat is niet egoïstisch. En ik moet niet op Slongske schieten,

want ik ben ook niet zeker of ze nu al dan niet verrader is.

Oké, dus het mag dan voor mij zijn.

William, de laatste pijl is voor jou.

Alsjeblieft. - Dat is duidelijk.

Als ik in die wapenkamer geraak, is dat weer een kans meer

dat ik het schild of de dolk heb.

Oké. Julie, Roman, Ingeborg en William mogen naar de wapenkamer.

En er is geen conclaaf.

Wauw. Zalig.

De groep denkt dat daarmee alles in kannen en kruiken is.

Maar niets is minder waar,

want de echte twist van deze missie volgt straks nog.

Al hebben de kandidaten voorlopig andere dingen aan hun hoofd.

Kumbaya, kumbaya.

Kumbaya heeft een diepere betekenis gekregen na deze proef, jongens.

Ik had zoiets van: De pijl in de lucht schieten? Ik denk het niet.

Ingeborg. Natuurlijk kun je als verrader zoiets proberen te sturen.

'Ja, we schieten allemaal in de lucht.'

In de lucht schieten was voor mij inderdaad kumbaya.

Maar ik kon niet vanuit die kumbaya voor Slongske,

want ik vertrouw die nog niet. - Dat snap ik.

We moeten op Slongs gaan. Please?

Als Ingeborg gechanteerd moest worden, denk ik dat je dat direct ziet.

Maar als die de OV is...

dan speelt die al heel de tijd het spelletje.

Man, als die daar ooit staat en die zegt: Ik ben een verrader...

Amai - Wauw.

Dat gaat toch echt tsunamischokgolven... Allee, ja.

Ik weet niet wat ik dan moet zeggen. Zijn we dan blij?

Zijn we dan ons vertrouwen in de mensheid gewoon collectief kwijt?

Wat doe je dan?

Slongs begint vingers te wijzen naar mensen die ik eigenlijk niet verdenk.

En dat vond ik verdacht. Maar het klonk allemaal zo oprecht.

En het klonk alsof ze gewoon echt het beste voorhad met de groep

en dat die echt gewoon iemand wil ontmaskeren vanavond.

Voor mij is Slongs vandaag verdachter geworden.

Ze zei ook: We moeten ze pakken, die verraders.

Het leek even geacteerd. En Astrid schiet nu voor Roman.

Ik vind dat heel raar. - Da's het meest opmerkelijke wat zij

in deze missie gedaan heeft. - Ik vind dat de meest rare move.

Ik vond het wel vervelend dat ik als eerste die keuze moest maken

op wie ik ging schieten, want je kunt dat leerproces niet meemaken.

Ik stond daar zo onder druk.

Maar moesten die kruiken er niet geweest zijn, was mijn strategie ook geweest

om eerst op Roman te schieten, want hij is die kruiken gaan halen.

Ik heb al drie keer het schild gehad. - Maar zo mag je niet denken.

Alles wat ik doe, is vanuit mijn positie als bondgenoot.

Dus dat kan niet verdacht zijn,

maar dat is natuurlijk ook een foute denkpiste om te denken. Ja.

Ingeborg, ik kijk in je ogen en alles wat ik heb...

met elk beetje dat ik heb, zeg ik je: Ik ben een bondgenoot.

Ik voel dat van top tot teen.

Mag ik dat ook even doen? Ik ben ook...

De weg. - Ja, pas op voor de weg.

Ik ben ook een bondgenoot. - Ja, oké.

Ik, gasten, ben van bij de start mij zo aan het amuseren als bondgenoot.

Ja. - Wat als je nu 'verrader' had gezegd?

Wat gaan we nu doen straks? - Ik ga voor Slongs. Echt waar.

Ja? Dan ga ik mijn karretje aanhaken, maar ik heb geen argumenten.

Tenzij iemand met zware argumenten afkomt in een andere richting,

denk ik dat ik vanavond... op Slongs ga.

Dan ga ik mee met jullie. - Ja, ik ga ook mee.

Er mag dan wel geen conclaaf zijn, de raad komt weer dichterbij.

En tijdens de missie hebben een aantal kandidaten

zich verdacht gedragen.

Zijn jullie een nieuw koppeltje geworden? Nu jij een pijl voor hem hebt afgeschoten?

Ik denk dat er een bepaalde liefde is richting mij, maar...

Blijkbaar. Ik vind dat raar. Maar ik zeg dat eerlijk.

Maar dat mag. Je mag dat raar vinden.

Ik snap het eigenlijk wel waarom mensen naar mij kijken. Ik begrijp het.

Dus ik voel geen kwaadheid of rancune of wat dan ook.

Ik snap het volledig. Voor Julie was dat dus echt wel een reden

om aan mij te gaan twijfelen.

Maar waarom kiest Astrid Roman?

Omdat zij het niet nodig heeft. Misschien dat zij en Roman gechanteerd zijn.

Awel, voilà.

'Ik heb dat niet nodig. Ik heb het al drie keer gehad.'

Jawel. Als je een bondgenoot bent, kun je morgen dood zijn.

Ja, dan wil je het de vierde keer ook hebben.

Toch? Hou Astrid in het oog. Ik zweer het.

Ja, maar ik heb voor niks of niemand argumenten. En dat vind ik moeilijk.

De kleine leeuwin is wakker. En eens die uit haar holletje is,

is het moeilijk om die er terug in te krijgen.

Slongs is op oorlogspad

en roept enkele bondgenoten bij elkaar in de kapel

om hen te vertellen wat haar is opgevallen tijdens de missie.

Toen de vier kruiken geschoten waren en 'jeuj, er is geen conclaaf',

wie vonden jullie dat er niet zo blij leek?

Ah? - Oké.

Ik heb daar niet op gelet. - Ik ook niet.

Er was wel... - Wie?

Ender was niet oprecht blij.

En wie nog? - Wie nog?

En ik vond Astrid ook dubbel.

Maar ja, ik zit op Astrid, maar dat is mijn flash.

Maar Ender was niet oprecht blij.

Zij gooit dan wel even twee namen, maar dan gooit ze wel niet mijn naam.

Dus zo recht in the face is ze dan ook niet, maar goed.

Wat impliceert Ender?

Dat hij zoiets had van: Verdomme, er is geen conclaaf vandaag.

Oké. - Vind je het niet raar

dat Astrid zegt: 'Ik ga op Roman schieten, want ik heb dat toch niet nodig'?

Ik vind dat ook raar. Ik snap dat niet. - 'Ik heb dat al drie keer gehad.'

So? Ik zou dat schild elke keer willen hebben.

Hoe kun je nu zeggen: 'Ik heb dat niet nodig'?

Dat is toch volledig... - Ja, dat is raar, hè.

Ik heb daar ook zo'n vertrouwen in.

Is dat nu een meesterlijke zet van Slongs om zo'n betoog te houden

en mij gewoon te vangen? Als dat zo is: Chapeau, Slongs. Goed gedaan.

Ik vind Astrid dan meer verdacht dan Ender,

gewoon door haar rare gedrag. Ik vind dat die...

Maar is dat gezegd als...

Opeens is die zo dan... schiet die haar pijl weg voor Roman,

maar je kunt hier toch niemand vertrouwen?

Als je gewoon die bondgenoten laat doen soms, verbannen ze zichzelf,

omdat ze zo wantrouwig zijn en van niks weten.

Ik begin William te snappen toen hij zei: Je gaat er nog van houden, van die rol.

Astrid beseft maar al te goed

dat ze tijdens de missie een vreemde move gemaakt heeft

door op Roman te schieten.

En dus zet ze met de raad in zicht een charmeoffensief in.

Ik denk dat veel mensen mij niet vertrouwen en ik snap dat ook.

Dat is ook oké. Maar met een simpel lied kun je ze dat soms helemaal doen vergeten.

En ik geloof echt dat muziek de wereld kan redden, maar ja...

Gratitude before me.

Gratitude behind me.

Gratitude to the left of me.

Gratitude to the right of me.

Het is wel een leuk moment.

Maar ik zit op dat moment in een modus dat ik niet weet wat ik moet denken.

En ik hou me wel wat afzijdig. Hier is niks zeker en ik worstel daar wel mee.

I'm so grateful.

Wow.

Ik heb gigantisch genoten van Astrid haar muziek.

En ik vind dat superpijnlijk, maar vanavond ga ik op haar stemmen.

En net als Astrid probeert ook William

zichzelf en zijn medeverraders veilig te stellen,

want hun namen zijn blinde vlekken en dat wil hij veranderen.

Tijdens het wachten tot ze de wapenkamer binnen mogen,

grijpt hij zijn moment.

Ik ben nu echt heel hard in het rond aan het kijken.

Ook naar alle mensen die amper genoemd worden.

Er gaat een moment komen dat alles omgedraaid gaat worden

en dat we ineens wel gaan kijken naar die mensen die nooit verdacht worden.

En dan wil ik niet dat ze op dat moment naar ons kijken.

We moeten wel alle opties blijven overwegen,

want anders gaan we terug in tunnelvisie. Dat is ook gevaarlijk voor mij, hè.

Mijn naam moet ook eens genoemd worden, want anders gaat dat raar zijn.

Ik zet mezelf op de radar. Je wilt niet de grootste blinde vlek zijn,

want op een bepaald moment gaat de grootste blinde vlek

de meest verdachte vlek zijn. En dat wou ik voorkomen door mezelf te viseren.

William heeft gezegd: We gaan blinde vlekken verkennen.

En hij vindt dat een goed idee om zichzelf zo in de spotlight te zetten.

Ik kijk nog steeds naar de grootmeester voor advies en goeie analyses.

Dus voilà, ik ga daarop ingaan.

Hoewel er geen conclaaf is, mogen de winnaars van de missie

toch naar de wapenkamer.

Want geen conclaaf betekent niet hetzelfde als geen moord.

Maar daar blijkt voorlopig niemand bij stil te staan.

En er staat natuurlijk ook een dolk op het spel,

die een dubbele stem oplevert aan de ronde tafel.

Alsjeblieft. Dat is wel leuk, zo'n schild. Echt tof.

Ik weet alleen niet of ik het nu ga kunnen gebruiken, want er is geen conclaaf,

dus er is ook, denk ik, geen moord.

En als Staf durft te zeggen morgen 'ja, het schild is niet meer geldig',

dan ben ik diep ongelukkig.

Er is nog een naam die we heel vaak vergeten en dat is Hans.

En eerlijk, zelfs Sean.

Ik heb die naam nog niet gehoord, maar bon...

Ja, maar Joris geloofde hem, dus ik heb daar vertrouwen in gekregen.

Maar dat is niet heiligmakend, hè. Dat is niet honderd procent.

We zien eigenlijk een buddy en we zien... Ja.

We zitten nu op het punt dat iedereen wel eens opkomt.

En dan voel je dat er nog altijd één grote blinde vlek is.

En dat is Sean.

Die dolk, ik wil die niet, omdat ik toch niet weet wie de verraders zijn.

Dus wat ben ik met die dolk?

Weeral leeg.

Slongs gaat het straks ook wel over jou hebben aan de ronde tafel.

Dat versta ik. - Ik weet niet of dat per se slecht is.

Allee, ik bedoel, er moet over iedereen gewoon eens gebabbeld worden.

En dat zal zo dadelijk gebeuren,

want het is alweer tijd voor een nieuwe raad.

Eén van de kandidaten zal straks het kasteel moeten verlaten.

Ik ga de andere mensen ook laten praten aan tafel en dan zal ik zien...

waar ik mijn kill shot op richt.

Maar zowel Ender, Astrid als Ingeborg mogen bang zijn.

Ik voel me nu een beetje meer bedreigd door Slongs,

omdat daar nog wantrouwen zit. Het wantrouwen is wederzijds. Tuurlijk.

Ingeborg is nu richting Slongs. Slongs kijkt richting haar.

De volledige groep begint nu echt op mekaar te vuren in het wilde weg.

En nu begint het zowat. De duels.

Goeienavond en proficiat.

Jullie hebben een missie gespeeld met als uitkomst dat er geen conclaaf komt.

Het slechte nieuws is wel dat we nu iemand moeten verbannen.

Maar dat kan dan weer goed nieuws zijn voor de bondgenoten,

want wie weet, ontmaskeren we wel een verrader.

Om dat te doen, moet je hard debatteren.

De kaarten op tafel leggen. Het achterste van je tong laten zien.

De debatten zijn geopend.

Ik zou graag van wal steken. Het was voor de bondgenoten een heel leuke dag.

Want wij hebben geregeld dat we hier allemaal nog een dag langer zijn.

Ik wil daarbij aansluitend zeggen dat ik ook vandaag heb gehoord

dat mijn naam geregeld gevallen is.

Maar dan vraag ik aan jullie om even terug te kijken

naar wie de persoon is die mij heeft opgeworpen.

En probeer daar even naar te kijken,

dat het misschien mogelijk is dat de mensen die ik verdenk als verrader,

mij naar voren hebben geschoven. I'm just saying.

Dat is nog altijd 'Ingeborg, heilig boontje, heilig boontje'.

Gilles heeft gisteren ook gezegd, nadat ik hem beschuldigd had met een dolk:

Nu weet ik zeker dat jij een bondgenoot bent.

Neem dat mee in wat er subiet over mij gaat gezegd worden,

want er zullen mensen mij proberen vanavond te verbannen.

Dat gezegd zijnde, ga ik ook eerlijk zeggen wie ik verdenk.

En ik ga beginnen met de minst voor de hand liggende,

maar het kan zomaar even zijn, lieve bondgenoten,

dat Ingeborg nog altijd de OV is, de Original Verrater.

Het is wel een compliment. 'Ze zou dat kunnen spelen.'

Maar het is ook eigenlijk... Het is ook een dolk.

Maar het zou zomaar een meesterlijke zet kunnen zijn.

En omdat je altijd zo verward bent en zo spring-in-'t-veld,

kun je ook heel veel decoys doen.

En iedereen ga altijd ook vertellen tegen je wat ze denken.

Bwa, dat valt mee. Dat valt mee.

Ik zeg: Laten we lekker samen in een team gaan. We hebben dat nog niet gedaan.

Ik heb dat natuurlijk gedaan uit strategische overwegingen.

Als we dan vier pijlen overhebben

en als bondgenoot heb ik zoiets van: Laat ons voor die andere kruiken gaan.

En jij zo: Nee, laat ons eens in het wilde weg schieten...

Dan heb ik zoiets van: Nee, dat klopt niet. Dat is toch niet juist?

Dat was de kumbaya.

Again.

Het is niet omdat Ingeborg dartel en vrolijk en lief is,

dat dat geen verrader is. Allee, ja.

Open you eyes. We hebben er al zo vaak naast gezeten.

Dus het zijn klaarblijkelijk de mensen van wie we het er het minste van denken.

En van wie denken we het het minst? Van Ingeborg.

Natuurlijk waren we allemaal blij dat we die vier kruiken geschoten hadden.

Klaarblijkelijk.

Maar niet iedereen.

Ik was blij dat we die vier kruiken... - Je was blij.

Maar je ogen waren niet blij.

In mijn mening. Dat is wat ik dacht te hebben opgemerkt.

Dus iedereen is blij en euforisch en het ding is, tenzij je botox doet,

lachen je ogen mee. En ik kan me niet voorstellen dat jij aan botox doet.

Toch? - Nee, klopt.

Ik heb Slongs nog nooit zo openlijk theorieën horen delen.

Misschien is het omdat ze voelt dat de groep heel onzeker is

en dat zij denkt: Dit is het moment om met vingers beginnen te wijzen.

Het zou een goeie move zijn, mocht je een verrader zijn.

En dan vond ik het ook maftig

dat wij gisteren in zo'n vibe zaten op Joris

en jij was de laatste 24 uur heel intens op Joris.

Dat kan oprecht zijn. Dat kan een list zijn.

En dan zeg jij tijdens die proef:

Ik zal op Roman schieten, want ik heb dat schild niet nodig.

Nee, dat heb ik niet gezegd. - Jawel, dat heb je letterlijk gezegd.

'Ik heb dat schild al drie keer gehad.' - Nee, je hebt eerst gezegd...

Nee, ik heb er echt op gelet. - Maar dat kan.

Maar dat is wat ik daarmee bedoelde. - Het is zo.

Maar dan is dat zo. Dat kan.

Slongs is heel combattief en heel strijdvaardig.

Het was heel heftig.

Ik zou als bondgenoot nooit op een mogelijke verrader schieten.

Ik zou op mezelf schieten,

dus dat geeft Ingeborg dan nog meer de benefit of the doubt voor mij dan jou,

omdat Ingeborg op zichzelf heeft geschoten.

Dat is oké.

Ik voelde me een beetje geïntimideerd.

En ja, wie kan er een verrader zijn? Voor mij was dat Slongs.

Astrid, ik heb je dat ook direct gezegd. Ik vond je move gewoon raar.

Dat kan. - Kun je dat gewoon nog eens uitleggen?

Ik heb al drie keer dat schild gepakt. - Vanwaar komt dat schuldgevoel daarover?

Dat wil iedereen hier, drie keer op rij een schild pakken. Dat is een droom.

Ja, maar voor mij speelt dat. Voor mij speelt dat echt.

En ik had zoiets van: Ik wil nu echt eens voor mijn kompaan gaan.

Ik schiet eerst op Roman en dan op mij, want stel dat ik de eerste keer mis,

dan kan ik de tweede keer nog eens op Roman schieten. Dat is daarom.

En ik weet dat dat heel raar is, maar voor mij voelt dat heel logisch aan.

Mag ik iets zeggen? - Ja.

Dan ben ik ervan af. Ik ben niet zo tactisch. Dat weten jullie.

Maar ik ga dan een beetje op het gevoel af en...

Ik voel het komen. Allee, Hans.

Ja, ik weet niet of ik op jou ga stemmen, Ingeborg,

maar in de categorie 'zou je het kunnen', zou het geniaal zijn.

Meer en meer denk ik... - Het zou de rol van je leven zijn.

Echt waar, meer en meer denk ik dat ik het toch zou kunnen.

Ingeborg is zo dusdanig ver geëvolueerd op dat pad,

dat zij dat zou kunnen spelen

met nog altijd het licht zijnde en jezelf niet verloochenend.

Dank je.

Mag ik nog even iets vragen?

Ik heb mijn basisvertrouwen altijd gevonden daar aan de overkant.

Moet iemand anders je gaan verdedigen? - Ja.

Dat is ook goed. Als je inderdaad honderd procent zeker bent

dat Ingeborg een bondgenoot is, yes, please tell me.

Niemand kan ooit honderd procent zeker zijn, maar ik ben 99 procent zeker, ja.

En waarom? - Omdat er vanaf het eerste uur

een heel grote consistentie is, een grote samenhang,

in al wat Ingeborg zegt en onderneemt.

Ja, de kumbaya. Mensen die harmonie zoeken, die het licht zoeken,

die zich in essentie niet thuis voelen in het rijk van de duisternis.

Ik zou willen dat ik het kan, maar ik kan het niet en ik herken dat bij Ingeborg

en dan houden wij het niet vol. Ik denk dat jij dat wel kunt.

Ik denk dat ik dat zeker niet kan. - Jawel.

Dat is toch fantastisch als je dat kunt? - Ik dacht dat ik dat zou kunnen

vanuit mijn ghetto youth. Vanuit mijn bescherming die ik heb moeten opbouwen

omdat ik dat heb moeten doen om mezelf te beschermen.

Maar ik zou het nu niet meer kunnen, omdat ik er fucking hard voor gevochten heb

om het niet te moeten doen. Dus ik zou het niet meer kunnen,

omdat ik dan erna zo hard terug aan mezelf zou moeten werken

om dat terug op te bouwen waar ik jaren aan gewerkt heb.

Daarom zou ik het niet kunnen. En ik inderdaad met mijn groot bakkes

voor dit programma begon: Ja, tuurlijk wil ik een verrader zijn.

Yes, I was that silly girl.

Maar nee, hoe dichterbij het kwam, hoe meer ik zoiets had van:

Nee, dit wil ik niet doen.

Er werd naar Wouter gekeken om eventueel iets over Ingeborg te zeggen.

Ik wil dat ook doen. Ik vertrouw Ingeborg heel erg en dat is...

Ik ging het woord 'buikgevoel' nooit uitspreken, maar bon.

Ingeborg heeft een energie die met momenten zeer uitbundig is,

maar dat verstoort nooit, maar echt nooit, de consistentie

van haar commitment naar onze missie toe.

Dat weet je niet.

Maar Slongs, komaan.

Ik zie jou. Probeer mij te zien. - Laat ons één ding...

Die dingen die die mannen zeiden... - Mannekes...

Nee, sorry. Nog even. - Ik moet het al drie keer zeggen.

Wat? - Het is hier al heel de tijd...

Het enige wat ik hoor, is:

Nee, dat kan niet. Jij kunt dat niet. Jij gaat dat niet kunnen.

Wij zitten hier allemaal, omdat we dat allemaal kunnen

en er is iemand gechanteerd.

Het gaat niet over: Jij kunt dat niet. Het gaat over: Ben je het of niet?

Zo meteen...

William, jij hebt net als ik superverdacht stemgedrag vertoond.

Ja, klopt, ja.

Ik ben op je eerste huwelijk geweest, op je tweede huwelijk.

Ik kan je niet als verrader zien

en daarom ben ik misschien ook een onnozele bondgenoot, maar sorry.

Er is geen conclaaf, maar dat wil niet zeggen dat er niet gemoord wordt.

De spanning is te snijden aan de ronde tafel.

De bondgenoten willen absoluut nog eens een verrader verbannen,

maar ze hebben geen idee wie de verraders zijn.

De feiten zijn dat we hier met tien rond de tafel zitten

en dat er twee of drie verraders tussen zitten.

En iedereen heeft gezien vandaag dat ik heel slechtgezind was,

gewoon op mezelf, omdat ik het tot nu niet gezien heb

terwijl ik voor het programma wel dacht:

Dat komt wel goed. Ik ga wel signalen opvangen.

Ik ga niet het schaap zijn dat moet meegaan.

Mag ik één vraag aan jou stellen, Julie?

Je zegt nu ook: Het is moeilijk en ik ben kwaad op mezelf

dat ik de verraders niet kan vinden.

Hoe komt dat voor jou, denk je?

Voor mij ben jij een heel sterke journaliste

die naar rampgebieden wordt gestuurd

en je bent onder de indruk van tien mensen aan een ronde tafel.

Ja. Awel, maar dat is net waarom ik zo slechtgezind was.

Als ze met drie zijn, dan weet ik zelfs niet

of we als bondgenoten nog kunnen winnen

als we er vanavond opnieuw een bondgenoot uitstemmen.

En dat is echt beangstigend,

want we zijn zo ver en ze zijn zo goed aan het spelen.

En we zien het niet, want ik merk... Er worden hier zoveel namen genoemd.

En niemand heeft heel concrete aanwijzingen of argumenten

om anderen te overtuigen zelfs.

Ik wil nog even zeggen: We zeggen allemaal dat we spel en realiteit moeten scheiden.

Het lukt niet meer. - Het is niet gescheiden.

Maak jezelf dat niet wijs.

Maar ik maak mezelf... - Iedereen zit tussen de twee...

Hans, ik kan dat niet met jou. Het spijt me. Ik kan dat niet.

Ik ben op je eerste huwelijk geweest, op je tweede huwelijk.

Ik kan je niet als verrader zien

en daarom ben ik ook misschien een onnozele bondgenoot, maar sorry.

Het is oké. - Sorry, hè.

En dat is echt ook foute boel. Ik weet het.

Er is chaos.

I love it.

We moeten stoppen met: Wie zou het wel of niet kunnen?

Daar zijn we niks mee. We moeten stoppen met: Dan zou ik het zien

aan een veranderend gedrag, want... - We zien het niet.

We moeten uitgaan van argumenten, want je kunt het niet zien. We gaan het niet zien.

Wat wil zeggen: Proficiat, verraders. Goed bezig.

Ik wil Ender echt nog heel graag horen. - Ja.

Verraders, wie jullie ook zijn, great job.

Sean, dankzij Joris vertrouw ik jou.

Dat is één van de weinige dingen waar ik vrij zeker van ben momenteel,

dat jij een bondgenoot bent. Dankzij Joris.

Astrid, jij bent de laatste twee keer genoemd

door de bondgenoot die naar buiten is moeten gaan.

Dus dat zet mij aan het denken. - Dat snap ik.

En William, jij hebt net als ik superverdacht stemgedrag vertoond.

We hebben eigenlijk altijd gedaan wat een verrader zou moeten doen.

Ja, klopt, ja.

En nog één laatste ding is dat om de een of andere reden

jij onder mijn radar gaat, Roman,

en onder iedereen zijn radar. - Nee, nee.

Ik wil Roman ook blijven vertrouwen, maar ik begin nu gewoon zo te denken:

Moeten we juist naar die mensen beginnen te kijken die onder de radar zitten?

Ja, tuurlijk. Absoluut, Ender.

Ik zeg dat al heel de dag en daar wordt niks mee gedaan.

Jawel. - Ik wel.

Heb ik gezegd: Zal ik Ingeborg vanavond op tafel gooien? Heb ik dat gezegd?

Absoluut. - Voilà. Told you I would do that.

Hé, gasten. Ik ben nog niet altijd onder de radar geweest, hè.

Ik heb al drie aanvallen moeten verteren. - Alleen die van mij.

De rest van de wereld durft niet. - Maar dat gaat niet over durven.

Het gaat over aanvoelen. Jij bent toch een intuïtieve vrouw?

Maar dit is een spel, Ingeborg. - Ga in interactie met mij.

Ik denk dat er nu genoeg gezegd is. We nemen de schrijfbordjes

en schrijven de naam op van de persoon die we het meest verdenken.

Ik weet dat ik momenteel heel verdacht ben.

Ik heb twee keer mee de groep een richting in gestuurd.

Isabelle en Joris. Twee keer fout.

Iedereen heeft geschreven. Dan mag Roman beginnen.

Ik vind het heel moeilijk. Sorry, Ender. Topgast.

Als je voor mijn team zou spelen, ik zou los een move maken.

Astrid? - Ik voel me heel onzeker.

En ik weet het niet. Dat wil ik erbij zeggen.

Dus ik heb gestemd op Ender.

Ik vind je fantastisch, hè, man.

William, op wie stem jij?

Voor mij het grootste argument om voor Ingeborg te stemmen,

is dat je gewoon een megagoeie positie als verrader zou hebben

en moest ik hebben moeten chanteren, dan had ik jou gechanteerd.

Ik heb een gevoeligheid rond solidariteit onder vrouwen.

En ik vind, als wij in zo'n programma zitten, dat het enorm belangrijk is

om solidair te zijn met vrouwen. En daarom stem ik niet op Slongs,

maar wel op mijn buurman, die gechanteerd is.

Hans?

Ingeborg, het zou de rol van je leven zijn.

Fantastisch. - Het zou fantastisch zijn.

Dus ik stem op Slongs.

Je hebt gezegd: Ik heb dat schild niet nodig.

Dus ik heb jou opgeschreven,

maar ik hoop dat we daarna nog vele mooie liedjes...

Absoluut. - ...samen kunnen zingen.

Ender? - Ik heb gewoon gehoopt

dat Isabelle en Joris ergens iets gezien hebben wat ik niet gezien heb.

Dus Astrid, ik heb op jou gestemd.

Twee voor Ender, twee voor Astrid.

Sean?

De keren dat ik me slim of strategisch voelde,

was toen ik vermoorde mensen kon volgen en hun plan.

De laatste noodkreten.

Maar ook misschien van de mensen die we verkeerdelijk verbannen hebben,

onze verkeerdelijk verbannen bondgenoten.

Ja, Joris ligt me nauw aan het hart. Isabelle, daar was ik zelf compleet fout.

En welke naam hebben zij beiden genoemd? Astrid.

Dus zonder enig argument, Astrid. - Dat snap ik volledig.

Waardoor het misschien minder hard is om te horen

dat ik je nog niet moet afmaken met argumenten, want ik heb ze niet, dus...

Ja, dank je wel. - Ik heb jouw naam opgeschreven.

Wouter?

Ik heb jou genoteerd, Slongs. - Oké.

Ik heb ook een bepaalde donkere kant gezien die ik heel aantrekkelijk vind,

maar waarvan ik denk dat je die nodig hebt om dit geloofwaardig te doen.

We hebben nu twee stemmen tegen Slongs,

drie tegen Astrid en twee stemmen tegen Ender.

Julie?

Wat een druk op mijn schouders.

Ik ben die wapenkamer binnengegaan en ik vond het verschrikkelijk.

Ik wou die dolk niet en ik heb ze.

Julie heeft de beslissende stem...

en die heeft dan ook nog eens een dolk. Dus ja, dat is toch wel even spannend.

Ik heb mijn handjes zo, maar...

de vingertjes waren wel aan het wringen.

Ik heb hier blijkbaar veel in handen. Nogmaals, ik ben totaal niet zeker.

En dan ben ik teruggegaan naar een aantal dingen...

En dan weet ik dat één van de allereerste namen

na het aantikken van de schouder, Astrid was.

Astrid gaat up en down, up en down. Ik kon die vaak lezen, vaak niet.

Vandaag doet die dan zo'n heel bizar ding met Roman.

Dus twee stemmen helaas voor Astrid. - Dank je wel.

Dat betekent dat we afscheid zullen nemen van Astrid.

Astrid, jij mag naar je plekje gaan en ons voor eens en voor altijd vertellen...

wie je bent.

Ik ben Astrid. Ik zie jullie allemaal supergraag.

Alles wat ik gedaan heb, kwam puur uit mijn hart.

Ik ben een bondgenoot.

Dank je wel, Astrid. Dank je wel. - We love you.

Die heeft zoiets liefs voor mij gedaan en die is daarop afgerekend.

Ik voelde een krop in mijn keel. Ik voelde mijn ogen prikken.

En dan heb ik de keuze. Slik ik dat weg of laat ik dat toe?

Ik heb gekozen om het toe te laten. Ja, ik ga die vrouw echt missen.

Maar ja, door haar exit zit de groep weer in zak en as.

Ja... Goed, hè?

Dat komt uit liefde. De tranen zijn uit liefde.

Omdat ik die mensen graag zie.

Ik hoop dat ze het vinden. Dat hoop ik.

Ik ben sowieso in het spel gekomen met het idee om voor de groep te spelen

en niet voor mezelf. Daarom ook dat ik het vooral erg vind voor mijn medebondgenoten,

die nog altijd in het duister staan, die nog geen stap verder zijn.

De verraders die het nu aan het spelen zijn... Echt waar, hoedje af.

Dat is echt impressionant.

We zijn nog met negen. Alles kan nog.

Zeker omdat er vanavond geen conclaaf is. Ik heb zelfs goed nieuws.

Yes. - Want ik nodig jullie allemaal uit.

Ik geef er één aan de bar. - Dat is tof.

Er komt een cocktailparty vanavond en jullie zijn allemaal uitgenodigd.

Echt? - Tof.

Goeienavond. - Dank je wel.

'Oh, kijk. Ineens ga ik jullie een cocktailfeestje geven.'

Nee, nee, nee. Dat geloof ik niet.

Die mens is hier al zoveel dagen bezig om ons zot te maken

en ineens gaat die keilief cocktailtjes aan ons geven. Nee, nee.

Niks van.

William zou wel eens gelijk kunnen hebben.

Slongs heeft haar nek uitgestoken om Astrid te verbannen

en voelt zich daardoor in het nauw gedreven.

Astrid is heel de dag om de een of andere reden pissed op mij.

Ik weet niet wat er gebeurd is, die kon niet zo bij mij kijken.

Ik heb die 600 keer 'hey, Astrid', en die doet dat.

En die praat niet met mij. - Maar Charissa, dat is ook...

Het is ook een beetje jouw effect op mensen.

Jij schat het effect dat jij hebt op mensen, niet in.

Jij bent heel intens ook. Ik ben ook heel intens, maar daarom kan ik jou aan.

Maar je effect op mensen zorgt er ook voor dat ze achteruitgaan

en dat ze zich veilig voelen bij een zachte Roman.

Zij is misschien een bondgenoot die ook aan het zoeken is

en streetwise iedereen maar pijn doet.

Of ze is een verrader die eindelijk in vorm komt.

Maar ja, je weet het niet.

Astrid heeft dan iets superliefs voor mij gedaan.

Ik heb het haar proberen te zeggen: Je hebt geredeneerd.

Je hebt een keuze gewaagd. Dat is niet fout.

Allee, ik ben niet boos of zo. Jullie hebben ook gewoon geredeneerd.

Nee, nu mogen we alsjeblieft niet boos worden op mekaar.

Tuurlijk niet. Je hebt redeneringen en dan trek je daar een streep over

en de finale uitkomst is een naam. En daar moet je op inzetten.

No hard feelings about that. - Ik was farce vandaag in mijn betoog...

Maar dat heeft... Ik ben blij dat je dat gedaan hebt.

Het was nodig dat iemand dit deed, vond ik.

Er is totale verdeeldheid binnen de bondgenoten.

Dat komt ons, als verraders, natuurlijk heel goed uit.

Ze weten zelfs niet of ze naar twee of drie verraders moeten zoeken.

Dat moet superverwarrend zijn.

Dus ik heb er op dit moment een klein beetje compassie mee.

De eensgezindheid heeft ons genekt op een bepaald moment.

Nu was het niet eensgezind. Wat goed is.

Maar ik denk dat we nu wel weer even naar eensgezindheid mogen zoeken.

Wat heb jij? Wat heb jij? Wat heb jij?

Ja, maar ik mijn info ook daarjuist gegooid.

Ja, je hebt wel gesproken. - Maar daar wordt niks mee gedaan.

Onder de radar. Maar jij beseft precies niet, William,

dat jij ook onder de radar zit.

Ja, maar wat moet ik doen? Mezelf gaan verdacht maken?

Nee, nee, nee. Maar dat heb je gedaan. - Maar dat is ook zo.

Dus je hebt jezelf eigenlijk raar gemaakt. - Maar iedereen...

Maar als je een bondgenoot bent, denk je daar toch niet bij na?

Als hij een verrader zou zijn... - Dan laat ik die mensen gewoon doen.

Nee, nee, nee. Awel, nee.

Sorry, een verrader is niet per se iemand die alles achterhoudt.

Het plan is precies gelukt. Ik ben niet de grootste blinde vlek meer.

Wat ik nu probeer, is die al wat kneden om mogelijke argumentatie te voorkomen.

Een mogelijke argumentatie kan zijn: We hebben nog nooit aan jou gedacht.

Dat kan ik nu tegenspreken.

Belofte maakt schuld.

De kandidaten hebben tijdens de missie ervoor gekozen

om de vier gouden kruiken kapot te schieten.

En dus is er geen conclaaf.

Ik heb de kandidaten uitgenodigd

om de verhitte discussies door te spoelen

tijdens een gezellig feestje met op het menu:

cocktails met een twist.

Hé, mannen. Zijn we met ons gat in de boter gevallen of wat is dat hier?

Wat ga jij drinken? - Ik ga een margarita drinken, denk ik.

Oh, dat is altijd wel goed. - Dat is met tequila. Misschien ik ook.

Een bloody mary heb ik nooit verstaan. - Dat is goed voor als je een kater hebt.

Dat is toch vooral tomatensap? - Dat is de echte verraderscocktail.

Welkom, allemaal. Welkom op de cocktailparty.

Het is vandaag de zevende dag en op de zevende dag waren er...

Cocktails. - Cocktails. Voilà, inderdaad.

Ik heb nog maar net mijn examen gedaan als cocktailmaker.

Ik ben maar net geslaagd. Hakken over de sloot.

Dus het heeft een beetje tijd nodig.

Ik stel voor dat jullie om de beurt even naar mij komen

en dan een bestelling doorgeven. Is dat goed?

Geniet van de avond. Het wordt een lange avond, want ik maak traag cocktails.

Dan weet je al hoe laat het is. Als je Staf ziet, heb je zoiets van...

Dit gaat hier niet gewoon over gezellig wat bonden

met een cocktail in de hand. Nee.

Ga jij?

Allee, William. - Ik heb dorst.

Hallo.

Altijd wat ongemakkelijk als je als eerste een café binnenkomt.

William, eerst en vooral, de kaart is: mojito, margarita of bloody mary.

De margarita.

Ik denk dat je daar het minst mee fout kunt doen.

Sean, ik moet iets vertellen. - Ja?

Het is niet omdat er geen conclaaf is, dat er niet gemoord zal worden.

Aan iedereen die hier binnenkomt, vraag ik bij de eerste bestelling

wie ze het meest vertrouwen.

Ik vertrouw op dit moment Ingeborg het meest.

Ja, Wouter. - Hans.

Dan wil ik Julie zeggen. - Julie.

Dan pak ik toch Wouter.

Maar dat is alleen maar mist. - Ja.

Voor de verraders heb ik een andere opdracht.

Want vanavond mogen jullie de kus des doods geven.

Er is geen conclaaf, maar dat wil niet zeggen dat er niet gemoord wordt.

Jullie moeten nu proberen te overleggen wie jullie willen vermoorden,

want ik wens straks bij jullie tweede bestelling unaniem een naam te horen

van degene die moet sterven. Bij de bestelling van jullie tweede drankje

verwacht ik de naam van degene die de kus geeft

en de naam van degene die de kus zal krijgen.

En als we dan zien wie er gekust wordt, weten we wie er vermoord is.

Dat is waanzin.

Die groep blijft op elkaar plakken.