Original subtitles

Gedownload van YTS.MX

Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX

Andy Swallow, geboren in 1960, Stratford - Oost-Londen.

Had geen andere keuze dan dat te doen wees een West Ham-fan.

Je was een West Ham-fan.

Het was het East End-gedoe, Weet je wat ik bedoel?

De ICF was behoorlijk uniek.

We hebben het over een van de belangrijkste bedrijven in Engeland.

Andy had dat soort van algemene mentaliteit,

zoals veel van de topjongens doen, elk bedrijf heeft zijn generaals nodig.

Het maakt ons niet uit wat overheid denkt aan ons.

Wij reden er doorheen,

stad tot stad, een paar goederen ophalen.

Maar wij hadden er geen zin in, en terwijl we naar buiten liepen,

wij werden gearresteerd.

Danny zat in de gevangenis en ik was in de toren.

Ga naar de acid house-scene.

We gaan opzetten een radiostation,

en toen begon het, 24 uur lang begon Centreforce.

Wij waren de eerste 24 uur housemuziekstation.

Hoe zit het met het maken van een plaat? Wij zouden dit kunnen doen.

We gingen naar een studio, en we hebben een record gemaakt.

Ik had Craig David, ik zou eruit gaan Mevrouw Dynamite, listige Dodger.

Het was alleen maar onvermijdelijk, ook al tientallen jaren later

dat wij terugkwamen.

Dit is van iedereen verhaal, dit is mijn verhaal,

het is Danny's verhaal en Centerforce is de familie.

Ja. Niemand wilde dat ze zouden slagen,

er was niemand hen hand-outs geven.

Er was niemand die hielp ze onderweg.

Er is er maar één echte, echte underdog...

Als je opgroeit met werken klas, huurkazerne, raadshuis

in de jaren '60 of '70 wel voor jou is er niet echt veel aan de hand,

nog meer in Londen dan in Edinburgh.

Je bent op een plek waar Er is veel armoede,

maar temidden van overvloed.

Je kunt in principe kijken om de hoek

en zie dat er is al deze dingen in de buurt,

er is al dat geld, je hebt een soort van lage status,

laagbetaalde werkgelegenheid.

Dus ik denk dat er een cultuur is.

De hele havencultuur gaat over chorie.

Het gaat over, als we het niet redden, wij nemen het soort dingen

en het idee dat nicken iets van uw werkgever,

je weet wel, de dokken of waar het ook is,

het is niet echt diefstal, het is een soort belasting

een herverdeling van rijkdom,

een gerechtvaardigd herverdeling van rijkdom.

Dat soort gedoe denk ik cultuur doordringt de havengebieden,

het doordringt alles cultuur van de arbeidersklasse.

Andy komt uit dit gebied, uit aan de overkant van de weg daar eigenlijk

en werkte daarin markt aldaar.

En je kijkt zelfs nu naar alles is op dit gebied veranderd,

de etniciteit is veranderd

maar de drukte is gewoon precies hetzelfde,

er is geen mogelijkheid jij kunt anders zijn,

je wordt gevormd door de omgeving waarin u leeft

en er is geen manier iedereen kan opgroeien

anders dan dat milieu eigenlijk,

dat maakt jou de persoon dat jij bent.

Geen hekwerk hier, dit was waar Vroeger zetten we alle kruiwagens neer.

Dus vanaf 7, 8, 9 jaar oud, we zijn hier langsgekomen

via de, jij kan de deuren nog zien

ook al waren de deuren dat niet daar, maar het is een pad naar beneden.

Vroeger trokken we de kruiwagens hier op de markt,

rond ongeveer 6-7 in de ochtend, en dan zouden we ze trekken

5-6 uur na de spel terug naar daar.

En het is grappig genoeg, ik heb daar even doorheen gekeken

en er zijn nog kruiwagens.

Ik woonde hier letterlijk Waghorn Weg, en sneed er doorheen,

mijn kleine doorbraak naar mijn school was daar.

En dit is waar ik mijn leven doorbracht aangezien mijn eerste baan een kruiwagenjongen was,

kruiwagens uittrekken vanaf deze werkelijke plaats,

Dat is eigenlijk heel verbazingwekkend.

Mijn moeder, zegen ons, weet je mijn vader vertrok toen ik 8 was,

dus mijn familie daar achter, het waren allemaal fruit andamp; vegetarisch

en dan mijn neef en dat, het waren gebroken koekjes.

En dan in de winkel op de hoek, Meneer snoepjes of snoepjes,

welke ik ook het meeste zeg, eventueel de andere.

We waren gebroken koekjes, snoepjes,

en mijn moeder bokste vroeger de snoepjes voor Appleton's.

En dit is waar ik begon mijn handel in...

Ik deed fruit andamp; vegetarisch en toen eindigde ik

werken aan de eetkraam, goedkoop eten,

goedkope andamp; leuk - als de prijs

'Loop hier niet langs, loop langs je eigen moeder.'

Uiteindelijk ben ik begonnen met markthandel.

Toen ik van school ging, eindigde ik...

Ik was accountant in opleiding,

maar latere jaren Ik was een markthandelaar.

En vandaaruit, Ik was T-shirts aan het maken.

Ik was bezig met het afdrukken T-shirts bij voetbal.

Ik heb de Inter City-versies gedaan.

Dus zoiets als dat,

jij was altijd aan het bukken en duiken, hossen.

Als je naar Dickens kijkt wie soort schreef over East End

en zijn karakters zijn gevestigd in East End.

Of Dickens eigenlijk kende een Oliver Twist

of een Fagin of een Artful Dodger of een Bill Sykes

ligt een beetje naast de wijzen op een bepaalde manier

omdat het archetypen zijn en ze zijn herkenbaar

in meer of mindere mate,

niet alleen in elke gemeenschap, maar in ieder van ons.

Misschien heeft Andy er een beetje van al deze karakters in hem.

Je mag de sticky hebben vingers van de Artful Dodger,

de organisatie vaardigheden van Fagin,

de aggro van Bill Sykes en misschien zelfs zo klagend,

romantische soort drang van de Oliver Twist-personage zelf.

Ik ben hierheen verhuisd toen ik in de buurt was ongeveer 18 maanden, twee jaar oud.

Dit is Waghorn 30 Weg. Dit is mijn thuis.

Ik heb het hier doorgebracht tot Ik was bijna 17.

Mijn vrienden waren hier, dit is waar ik dat altijd zeg

het Intercitybedrijf is een soort van geboren,

en de originele Essex Firma uit Oost-Londen,

wij leefden allemaal, we zijn hier allemaal gebleven.

Mijn zus is hier geboren.

Ze was acht jaar jonger dan ik, Mandy.

Ik, mijn moeder, en mijn zus woonde hier.

Ik weet niet of je herinner je terug in de dagen

dat je altijd in de keuken of in de kleinere kamer.

Die voorkamer daar was de snoepwinkel.

Dat is waar alle er werden snoepjes gemaakt.

Later, verderop in de rij, mijn moeder niet... het was onze chique kamer.

Je had je blauw tapijt waar ik zou lachen,

en de achterkamer was waar we zaten,

en we hadden allemaal eten en televisie gekeken.

Ik herinner me toen de eerste kleur televisie werd rond '71 afgeleverd.

Dit was waar ik was geboren en getogen tot '76.

Ja. Leuke herinneringen.

Het is echt raar. Het lijkt zo klein.

Van toen ik was hier leek het zo groot.

Dit was een cricketveld. Ja.

Ja. Goede herinneringen. Goede herinneringen.

Ook al denk ik dingen zijn veranderd. Ja.

Goede herinneringen. Ja, Ik ben blij dat we hier zijn gekomen.

Mijn naam is Gardner. Bill Gardner.

Cass Wimpel.

Carlton Leach.

Ik begon eerst te gaan naar West Ham in 19...

de laatste twee wedstrijden van het seizoen 1957-1958.

Ik ging met mijn vader die een Spurs-fan was.

Hij nam me altijd mee naar de Spurs de ene week, en West Ham nog een week

een tijdje en toen dreef ik weg weg en deed mijn eigen ding.

Eerste wedstrijd bij West Ham, Ik was acht jaar oud.

Het jaar van het WK winnaars, Hurst, Moore, Peters,

gewoon magische jaren als je dat eenmaal hebt gedaan naar je eerste grond gegaan.

Voor mij, weet je, dat heb ik gedaan kreeg een andere achtergrond.

Ik was een kind van dokter Barnardo van Barkingside

maar eindigde aan de andere kant.

Dus ga naar West Ham en de enige kleur die er toe deed

was bordeaux en blauw, Weet je wat ik bedoel?

Dat was ik altijd van plan kom terug naar West Ham.

West Ham was mijn thuis, meer dan mijn huis was.

Ik ben vijf minuten geboren van waar we nu zijn,

Moederschap in East End.

Dus ik sta er alleen voor stampende grond.

Wat mij deed besluiten om te gaan, was mijn vader geboren in Dagenham,

West Ham-fan en wezen op zijn schouders in 1964

toen we de FA Cup wonnen en de bus die voorbij rijdt

en de houten rammelaar met de sjaal

en ik maakte hem gek in 1965,

'Papa, papa, papa, ik wil gaan West Ham, ik wil naar West Ham!'

En ik weet nog dat ik er heen ging de oude groenten- en fruitwinkel

een houten kist krijgen en dan lopen wij naar binnen

de hele lengte van Groen Straat tot Upton Park,

hij zou me naar binnen laten glijden via de tourniquets,

geef die gozer wat te drinken

of wat dan ook, twee bob of wat het ook was in die dagen

en hij zette mij neer de voorkant van de westkant

op de doos staan.

Dus in 1965 was ik zes jaar oud,

en het zat in mij vanaf die dag.

Ik woonde in Uptonpark.

Op een steenworp afstand van West Ham-voetbalveld,

had geen andere keuze dan dat te doen wees een West Ham-fan.

Je was een West Ham-fan.

Dus ik ben opgevoed in het gebied.

Als je tegen mij zei: jouw eerste herinneringen aan West Ham,

het is de bakstenen muur op de Noordoever.

Omdat ik op de trap bij de bakstenen muur

en dat deed ik ook ga op die steen zitten...

Vroeger balanceerde ik aan de muur en toen kreeg ik,

van ongeveer 9-10

en dan voor mij de grootste herinnering

doet de knieën omhoog Moeder Bruin

midden op de Noordoever

en eindigde achter het doel

en ze zouden allemaal een back-up maken nogmaals, ze zouden allemaal opduiken,

en de oude liedjes van zij waren niet echt voetballiedjes,

Misschien is het omdat ik A ben Londenaar, knieën omhoog Moeder Brown,

reed een kruiwagen,

ze zijn allemaal traditioneel Cockney-liedjes

en dat heb je meegenomen waar je ook ging.

En weet je, wanneer Ik praat over voetbal,

mijn voetbalgeur zijn totaal verschillend.

Weet je wat ik ruik?

Ik ruik dat ik erop sta Mile End-station om 14:15 uur

en de geur van de ondergrondse trein komt binnen

dat je dat nooit zou kunnen ruik zoiets.

Het is als brandend rubber, wind van de oude Metropolitaanse lijn

daar doorheen komen floot er vaak doorheen

voordat de trein binnenkwam.

Ik herinner me dat geur meer dan...

waarschijnlijk alles anders bij voetbal.

Als je tegen mij zei: voetbal, Mile End-station,

500 van jou en zo geur van die trein,

en die proberen te bemachtigen zwarte knop dingen uit.

Ik probeerde ze te smokkelen, maar... kon ze gewoon niet krijgen.

Mijn vrienden kwamen altijd naar buiten en gingen, Wil je er één?

Ik zwaaide er altijd mee.

Maar ja, en zijn...

er deel van willen uitmaken.

Willen zijn onderdeel van die cultuur.

Het ging altijd voor mij West Ham zijn.

De mensen, ik hield van de mensen en dat doe ik nu nog steeds.

Echte mensen zoals deze twee hier, echte mensen.

Alles over West Ham was anders.

Voetbal, als je werkt klasse en het was Groot-Brittannië

dan voordat het Groot-Brittannië was dus het is een ander land,

Weet je wat ik bedoel?

En West Ham was dat ook anders dan alle anderen.

Fans waren anders, de grond, alles over Westham,

Het voelde alsof ik erin stapte een nieuwe wereld waar eigenlijk

iedereen was anders in plaats van alleen ik.

Weet je wat ik gemeen? Ik kan het niet uitleggen.

Je moet naar de tijden kijken.

We waren aan het aftrappen toen we 13, 14 waren.

Het was het skinhead-bootboy-tijdperk.

Wij dragen laarzen en beugels naar school toen,

maar we hebben ze allemaal gekend anders sinds we 14 zijn.

En dan Bill, Ik ben het tegengekomen in '72

en het soort oudere man nam mij onder zijn hoede.

Ik werd als kind misbruikt, en Ik verliet het huis toen ik 14 was

en woonde in een kerk, op een kerkhof,

en ik hield van voetbal.

Mijn vader hield vroeger van voetbal.

Hij speelde voor Londen Schooljongens toen hij nog een kind was,

en hij kende heel veel mensen die voor Tottenham speelde,

daarom gebruikte hij om mij daarheen te brengen.

Ik zocht een gezin,

Ik was op zoek naar mensen waar ik voor kan zorgen.

Zo zou ik het omschrijven.

Ik weet niet hoe het klinkt voor iedereen die luistert,

maar ik nam mezelf als Ik heb nooit niets gehad.

Ik zou nooit iets hebben,

maar ik wil iets geven, en dat was loyaliteit.

Dus ik wilde loyaliteit geven voor de mensen die mij bijstonden.

En ik denk dat dat zo is geen man op deze planeet

dat kan ik zeggen heb dat niet gedaan.

Als Bill, zeg ik Bill omdat hij dat is een van de bekendste,

als hij zei dat we het deden dit, wij waren dat aan het doen.

Maar tegen de tijd we zijn bij een soort van 18 gekomen,

wij waren bezig met onze eigen ding en ik denk Bill

en dat waren ze allemaal heb er veel vertrouwen in...

waar we best goed in waren doen wat wij deden,

als dat zinvol is.

Dus... Maar als we een bericht krijgen dat je daar niet heen gaat,

wij gingen daar niet heen. Dat was een feit.

Maar we begonnen grenzen te verleggen en doen het op onze eigen manier.

Ik ging naar mijn eerste weg spel toen ik 11 was.

Ik reisde door het land.

Sommige van mijn vrienden zijn dat wel nog steeds vrienden en praat er nu nog steeds mee.

Eland. Ik heb het geweten hem sinds ik 9 was.

Grant Fleming, dat heb ik gedaan Ik kende Grant al sinds mijn vijftiende.

Grant Fleming was een een hele goede vriend van mij.

Heel, heel slim persoon.

Ik ga eigenlijk gewoon vat hem samen zoals ik het zou samenvatten.

Hij is vreemd op een leuke manier.

Hij is degene die dat is reisde de wereld rond.

Hij is degene die is geweest op en maakte foto's.

Hij is degene die als hij bij mensen kon gaan wonen

in de bergen zou hij het doen.

Hij is het ultieme personage.

Hij zal altijd één van zijn mijn beste vrienden

maar we zien elkaar niet puur gebaseerd omdat jullie uit elkaar gaan.

Maar hij is een groot, groot karakter

en een massief karakter bij voetbal,

massief karakter in de muziekindustrie.

Alle jongens leefden vrijwel Ieder weekend bij mij thuis.

Mijn huis was als, mijn moeder zorgde voor...

ze begon zo ongeveer het Intercitybedrijf.

Ze zorgde voor ons allemaal.

Dit zijn nummer 30 en ik kan me herinneren dat ik hier kwam

als kind en afhaken winkelen voor tante Pam

zoals we haar vroeger noemden, Mevrouw Swallow

en ik denk alleen maar verder één of twee gelegenheden

Ik ging eigenlijk naar binnen,

maar meestal door de markt,

als ik haar ooit zou helpen met het winkelen,

Ik zou het hier laten liggen en zij nam het in zich op.

Kwam met een beetje naar buiten zakje snoep voor je.

Geef mij er een paar snoepjes van... zoals Andy zegt,

vanuit de voorkamer, maar omdat zij...

Ik herinner me dat ze gebruikte om veel snoep mee te nemen

in haar jas, een lange jas.

Mijn huis werd het middelpunt, dus we zijn 15, 16,

we zouden eindigen in de Boleyn en als we om half elf niet thuis waren,

mijn moeder zou marcheren die weg op en sloeg ons.

Vergeet nu niet, dat zouden we later worden

om de meest gevreesde bende ter wereld te zijn het veld, zoals we zouden zeggen.

Ze zou verdergaan en mep ons de hele weg naar huis.

Dat moeten we gehad hebben, als ik het zei er waren 15, 20 van ons,

er waren er 30.

Mijn voorkamer, dat was het bedekt met mensen.

Iedereen zou elke wedstrijd blijven.

Vroeger gingen we van hier en dit was onze hub.

Dit was onze Boleyn, Chinees,

zorg ervoor dat we om 11.30 uur binnen waren omdat ze ons zou slaan.

Mijn ouders niet wil dat ik ga voetballen,

ze wilden niet ik om te voetballen,

ze wilden niet ik ga naar West Ham,

ze wilden mij niet ergens bij betrokken.

Dus dat had ik vroeger ook om de hele tijd te liegen

om daadwerkelijk naar West Ham te gaan.

En zelfs toen ik dat was 17, 18 en oud genoeg,

Ik kon mijn vader nog steeds niet onder ogen zien en Vertel hem dat ik naar West Ham ging.

Hij wist waar ik was ging, en hij wist het

Ik ging naar binnen de pubs en wat dan ook.

Het is best raar. Het is allemaal zo een kruisperiode, dit,

omdat '76, '77 een enorme periode voor muziek.

Punk. Punkrock Als het zover is, komen we in opstand.

Het is weer een rebel die dat niet is Het? Voetbal is rebellie.

Ineens er kwam nog iets anders op gang.

Dus we waren punks en ik kom daar snel uit.

Iedereen was een beetje aan het schakelen.

Er was waanzin en alles wat er doorkwam.

De Tweekleurige kwam eraan door, en ik werd een mod.

Mijn oren waren te groot een skinhead zijn.

Ik keek ernaar en dacht: Ik kan geen grote oren hebben.

Vroeger lachten we, wij ging vroeger de Brit af,

je zou een Gabicci hebben, een gouden ketting,

een paar Farahs of Waxmans en een rond glas.

Wij begonnen te drinken uit ronde glazen,

niet de kan, rond glas, een kom.

Het was dus allemaal mode bewustzijn.

Dus dat was het dan voor ons een groot deel.

De muziek, en toen kwam Oi binnen.

Enorm, ja, een van de beste bands in de buurt, Cockney Rejects.

Andy: Londen's beste...

Hallo, Micky.

Hoe gaat het, Ed? Allemaal goed.

Nou ja, dat was het eigenlijk ook een beetje East End.

Er was niet veel muziek wijs uit de buurt.

Wij hadden de Small Faces van Leytonstone en Bethnal Green.

Nog een paar stukjes en stukken, maar weet je,

we besloten dat we dat zouden doen neem onze liefde voor voetbal

en onze liefde voor rock and roll en laat ze samensmelten

en worden wat wij zijn gedachte was van de wereld

eerste terrasband namelijk wij houden van West Ham.

Mijn opa speelde voor West Ham, begrijp je wat ik bedoel?

We hadden dus een gevestigd belang, woonde een mijl van de grond,

en eigenlijk hebben we elkaar allemaal net ontmoet en we bewogen ons allemaal als één.

Het was onze firma en dat is wat wij deden.

We zijn allemaal als één verhuisd. We zijn naar alle optredens geweest.

We veroorzaakten chaos, dat hadden we ook chaos, begrijp je wat ik bedoel?

We leefden in de fast lane, en ik heb er geen spijt van.

Het was gek, maar het was geweldig.

Je moet het onthouden ook al,

als je kijkt naar de geschiedenis van de bands,

Ik denk niet dat het er veel zijn bands die daadwerkelijk zouden duren

volledige voetballiedjes onderweg en ze niet eens veranderen.

Doorlopen De achterstraten,

Oorlog op de terrassen, Bubbels.

En ik ken Jimmy Percy en ze kregen

soort van in de maling genomen door het West Ham-ding te plaatsen,

maar deze jongens gingen er daadwerkelijk in Liverpool en speelde Bubbles,

Oorlog op de terrassen, rennend Door de achterstraten.

Je kunt ze een naam geven, weet je, echt hardcore voetballiedjes.

Als je je een band voorstelt uit Liverpool of Leeds

of zoiets als komen naar Londen en dat doend,

dan zouden er consequenties zijn.

Maar als je ernaar kijkt, Mick

jij nam de hardcore van de liedjes

dat was voetbal gerelateerd aan andere...

En de hardcore ook van West Ham.

Ik ben een stuk ouder, dus... we gebruikten om in die tijd met de trein te gaan

en we stapten uit de trein en je zou rondkijken met mensen.

Je kent de mensen altijd dat zal er niet zijn

en ik heb niets helemaal tegen die mensen

omdat het alles kost soorten om de wereld te maken.

Zij zouden degenen zijn die dat zouden zijn een beetje achterover leunen, weet je?

Ze zouden achterblijven en dan die aan de voorkant

jij keek altijd rond en het zouden deze zijn;

Cass, Carlton, Andy, ikzelf, Ted, mijn maat, Grote Ted,

trouwe mensen dat zijn tot op de dag van vandaag trouw.

Ik ontmoette Andy toen hij was op school.

Hij ging bij mij naar school zuster bij Brampton Manor.

Hij was een jonge Andy

en hij wist het duidelijk mijn vader en moeder.

In dat milieu groeide hij op en Cass, iedereen deed dat.

Ons huis was open huis, nietwaar, voor de voetbalfans!

Maar ja, ik ken Andy dus al die jaren en zoals ik al zei

hij is er altijd geweest, aan de voorkant, met alles.

Als je naar ons terugkijkt naar uitwedstrijden gaan,

het was het jaar van de voetbalspecial.

Dus je kreeg vroeger de voetbalspecial

en wat je vindt met een voetbalspecial,

het waren langzame treinen naar huis,

zij waren de ergste treinen waar je op kon stappen

en het waren langzame treinen naar huis.

Dus wat we gewend waren Let op: we kunnen...

Laten we zeggen zaterdag, naar Manchester gaan

en we reden halverwege naar huis,

we zien de Inter City treinen aan de overkant.

We zouden er allemaal vanaf springen, stap op de Inter City-trein

en we zouden waarschijnlijk weer thuis zijn anderhalf uur sneller.

Dus dat heeft ons ertoe gebracht denk dat wij dat ook kunnen

probeer eens met deze treinen te gaan.

Ik herinner het me gewoon je haalt het etiket eraf

het Persil-zeeppakket, rechts?

En het lukte voor ons om te gaan

die kant op is goedkoper dan gaan op deze pendeltreinen.

Ik denk dat het, als ik gelijk heb, was het waren twee kinderen

gratis mee kon reizen één volwassene ouder dan 16 jaar.

Zo waren we dus allemaal reizen in groepen van drie.

Neem iemand die ouder is dan 16, zij zouden een kaartje kopen, en wij gaan,

Ik denk dat het voor ging £1, ik denk dat het £1 was.

Ik ben er vrij zeker van zo begon het.

En dan ik en Grant, en dat werd iets groots.

Ik denk niet dat dat zo is veel mensen kwamen daar niet aan toe.

Van hooliganisme was sprake gewoon heel toevallig

in de jaren '60 of '70, het ging allemaal om

het speelde zich allemaal binnen af eigenlijk de grond,

het ging allemaal om opladen, Britse Bulldogs en zo

en het was heel leuk, en met jou zou een mok kunnen zijn zoals ik,

en jij zou mee kunnen doen in dat alles en rondslingeren

en draai rond op de terrassen.

Maar toen verhuisde het naar buiten.

Toen het naar buiten verhuisde het terrein

het had een beetje nodig meer organisatie,

daar had je iemand voor nodig soort van... eigenlijk...

je had generaals nodig om tevoorschijn te komen, mensen die dat eigenlijk wel zouden kunnen

denk er eens over na en hoe je op deze plekken terecht bent gekomen,

hoe je bij stadions kwam is belangrijk en wie je hebt ontmoet

en hoe je het georganiseerd hebt en al dat soort dingen

en het was allemaal gebaseerd op Andy had die algemene mentaliteit,

zoals veel van de topjongens doen.

Elk bedrijf heeft er behoefte aan generaals,

had het op dat moment nodig.

We zijn met zijn drieën kwam met een naam.

Daar ben ik, Grant, en er is Mick Morgan, Ramsgate,

en we hebben er drie verschillende verhalen.

Ik kon mijn verhaal vertellen. Grant zou zijn verhaal vertellen

en ik heb het onlangs gehoord Micky vertelt zijn verhaal.

En het is grappig omdat we dat ook waren betrokken bij iets dat wij

Ik veronderstel dat we ons hebben opgesteld, maar... we wisten niet dat we ons hadden opgericht,

we hebben nooit geen geschiedenis gehad van hoe we het hebben ingericht.

Weet je wat ik bedoel? Als dat zinvol is,

Ik kwam niet opdagen en zei dat we dat waren Ik ga een papiertje tekenen,

en ons eerste stukje was dat papier ondertekenen.

We hebben er allemaal onze herinneringen aan

hoe wij zijn geworden het Intercitybedrijf.

Mijn herinnering aan het zijn het Intercitybedrijf

staat in de hoek van de zuidelijke oever, twintig of dertig man,

ICF de hele wedstrijd zingen. Een jaar lang allemaal spelen.

Dat was de intercity dagen dat het...

En uiteraard omdat Inter City Firm,

Ik weet het niet, het sloeg gewoon aan, Intercity reizen.

Dat zouden wij geweest zijn genaamd de Inter City Jibbers.

Zo heette onze voornaam, want wat we vroeger deden,

vroeger sprongen we uit de trein halverwege huis en jib naar huis.

Dus vandaar er was een klein spoorbordje

en we belden onszelf de Interstadsjibbers.

Nu zullen de mensen die het weten dat wel doen Weet je, voordat we de ICF waren,

het waren de Beret Boys.

Alle West Ham hadden de bomberjack en de baret,

dat is het hele lot van Brit, wat is iets ouder dan ik.

De Gary Dickles, de Vince Riordans, Johnny Butlers,

het waren allemaal de baretjongens.

Dus zij zijn de Beret Boys.

Ik kom van de EELF.

En dan ineens hebben we dat kreeg nu de Inter City Jibbers.

Nu hebben we: dit is het waar mijn kant van komt.

Grant heeft deze tas gejat

en het heeft British Rail, InterCity erop.

En toen zeiden we: kom op, wij zijn de Inter City Firma

en van daaruit wij ICF worden.

De Beret Boys werden het knappe bedrijf.

Vroeger plaatsten ze deze notities in en beslag ons,

omdat we dat waren de jongere.

Toen hadden we er een paar, een paar jongeren komen met ons mee,

welke zou de zijn Abrahams, de Rogers,

Lee Downers, Parker, Bacon, en zij waren de Under-Fives.

Ze hebben dus nooit een naam gehad en zij worden de Under-Fives.

Dus we zouden tegen ze vechten.

Wij zouden, weet je niet, thuiskomen met de trein,

we zouden ruzie met ze krijgen.

Wij zouden dan in elkaar geslagen worden door de knappe firma

en dan ineens wij is net uitgegroeid tot één grote firma,

dat was de ICF.

En dan de Onder de vijf hadden hun eigen,

dat wordt een beetje unieker langs de lijn.

Maar ik zou zeggen toen we binnenstapten Tijdens het spel waren we allemaal één firma.

Je kunt overal naar binnen het land, elke kleine stad,

overal, en je zult mensen vinden daar zijn er games voor.

Vroeger ging ik graag, Ik ging graag naar Millwall

omdat ik één ding dacht

ze waren heel veel zoals wij in die tijd.

Er waren geen steekpartijen en niets van die onzin

dat gaat maar door, nu zouden we gaan daar en we zouden ruzie krijgen

en het zou allemaal voorbij zijn en niemand die onschuldig is, zou geraakt worden,

het zouden alleen de mensen zijn die dat doen wilde vechten, zou vechten,

maar dat verkoopt niet kranten zodat mensen het naar buiten brengen

dat al deze mensen, onschuldige mensen raken gewond

absolute onzin.

Er was er misschien één of twee die in de weg stonden.

Dat weet ik niet, maar alles wat ik weet is wat ik zag

en wat ik heb meegemaakt.

De enige mensen met wie ik vocht

waren degenen die wilde altijd met mij vechten.

De eerste ervan komt voort van Villa weg.

Wij hadden dit ding over het nemen van eindjes.

Dit is waarom wij zeggen over de jongeren onder de vijf.

Daarom gaan wij erop in.

Dit is pre-ICF.

Toen we wegreisden,

we hadden zo'n reputatie tegen die tijd werd het steeds moeilijker.

Dus we wilden geen kinderen bij ons.

Je ging naar het noorden en je weet wat ik bedoel,

monsters, sommige van hen.

Dus we zouden het altijd proberen en de kinderen verliezen.

Wij vonden dat dit het bedrijf verzwakte en op een dag kwamen we in Villa aan

en er is één einde we hebben niet genomen

en Chelsea hadden een weinig van te maken, dachten we

we moeten hier een rol spelen,

maar we werden gedwarsboomd en dat is zo aftrap in het Villa-einde,

Ik herinner me dat iedereen dat was Kijk eens rond, welk bedrijf is het?

En wij keken om ons heen, elke firma was die dag weg

en we waren verbijsterd waarom dat zo is het begint aan het einde van de Villa

en ineens zij werden door de politie naar buiten gemarcheerd

en marcheerde met een kikker over het veld en het waren de Under-Fives.

We zouden in Euston zijn, Kings Cross, waar het ook was

en dan heb je alles het oudere perceel gaat naar voren,

pak het geld en twee jongeren zouden bij je zijn.

Het leek er dus op dat je de twee volwassenen en twee jongeren.

En dus zijn we begonnen reizende intercity.

Dat is de manier waarop wij moet nu reizen.

En dat is wanneer Persil kwam uit omdat

hoe kun je het geheel krijgen firma op een Intercity-trein?

Het is eerste klas, andere prijs. Persil was een geschenk uit de hemel.

Wij hebben iets gevonden een beetje anders.

Rond mijn zeventiende, mijn moeder heeft mij uit Oost-Londen gehaald

om mij uit de problemen te halen.

Dus verhuisde ze me naar Southend,

waardoor ik binnenkwam waarschijnlijk meer problemen.

Dus, en Grant was dat ook slechts twee haltes verderop.

Dus ik ging vroeger naar Southend, allemaal Chelsea, behoorlijk levendig voor mij.

Op een dag kregen we in het vakje van de kaartjescontroleur.

Vroeger hadden ze hun eigen kleine doos waar we doorheen snuffelden.

We hebben zijn kaartje gevonden, zijn ding.

Dus we zijn aan het trainen hoe je ze moet uitschrijven.

Dus schreven we altijd een kaartje.

Als je er nu naar kijkt, onze crew, we schreven altijd een kaartje,

Benfleet in pen Newcastle en het kost £ 11,60

en we scheurden het en toen we werden getrokken,

dat lieten we vroeger zien, en het werkte,

en we zijn net begonnen kaartjes schrijven.

Vroeger schreven we onze elk spel een eigen boek.

Er was geen postzegel, er was niets.

De kaartjescontroleur Ik wist niet wat ze waren,

niemand wist wat ze waren.

En we hebben waarschijnlijk gereisd twee of drie seizoenen.

En dan wij begon ze te verkopen.

We kregen een nieuwe rol als baan.

Ik kan er echt over praten nu omdat mijn moeder

Ik kan het me niet vertellen, want dat ben ik Ze zou het me zeker hebben gezegd.

Ik denk zelfs tot op de dag van vandaag dat zou ze niet hebben gedaan

geloofde wat we deden.

Dus eigenlijk, wat we deden, mode was binnengekomen

en springers en zo waren door het dak.

Hij voorzag mij van t-shirts.

Hij was een beetje een markt jongen, een beetje een kruiwagenjongen,

maar dat was hij altijd bij de volgende zet.

En ik herinner het me het grappigste

kijkend naar de oudere garde, wij was er al vroeg mee bezig,

het toevallige begon pas echt eind jaren zeventig

met de Scousers en de Mancs.

Maar de Londense jongens, zij neem het nog een beetje verder.

Je hebt maat 8, dus we weten dat we een 8 nodig hebben,

we weten dat we een 10 nodig hebben.

We weten dat we het nodig hebben een extra groot trainingspak.

Lacoste, het maakte niet uit wat dat was het, ze kochten het.

Dus het Lacoste-gedoe, 'Wat is dat allemaal met de krokodil?'

Weet je wat ik bedoel?

West Ham had dat nog steeds dat harde mannenbeeld

omdat de Krays van de Jaren '60 tot eind jaren '70.

Ze dragen dus nog steeds de oude DM's en misschien geruild

voor de trainers en soort mako-look

en ineens deze jongens die eruitzien als popsterren

met de poloshirts

en Andy was daar al mee bezig

omdat hij mij geselt deze dubbele krokodillen

en plotseling in Green Street, door de Groene Straat lopen,

de oudere garde draagt ze zijn in de zeventig, behoorlijk trots.

En ik denk, ik zie ze, en Andy, ik zei: 'Wat zijn dit?'

En hij staat altijd aan de volgende zet, zoals

'Nee Cass, dit is het volgende,

iedereen draagt ​​de één krokodil, wij zijn West Ham,

we hebben de twee krokodillen, dubbele krokodil.'

Ik kocht een shirt van hem, het had 6 poten.

Snide. Weet wat ik bedoel, hatelijk.

Zoals ik al zei, hij was een grappige man.

Hij zat te grinniken omdat de oudere bemanning,

iedereen kijkt er een beetje naar op

dacht dat ze zo waren top jongens

allemaal met dubbele crocs zonder het zelfs maar te beseffen.

Het is een van Andy's moves zijn weer.

Weet je wat ik bedoel? Het is iedereen iets verkopen.

Ik wist het niet tot Ik ging naar de dierentuin

dat een krokodil had maar vier poten.

Hij was altijd grappig.

Ik belde hem vroeger, 'mijn stoute grote jongen',

omdat hij een wolf in schaapskleren.

Zo beschouwde ik hem.

Wij hebben een uniek exemplaar gevonden manier om het te doen.

We begonnen te vertrekken... Wij nemen een trein,

we gaan Clacton op een Zaterdag, zondagavond.

Wij brengen de nacht door in een caravan in Clacton.

We gaan dan naar Harwich; Wij zouden de boot oversteken

naar Hoek van Holland en dan zouden we treinen krijgen.

We zouden allemaal uit elkaar gaan.

Er zouden er bijvoorbeeld drie zijn of met z'n vieren, dan zouden we weggaan

en we zouden rondgaan diefstal uit winkels.

Dus iedereen zou weggaan maandag en dinsdag, woensdag,

stelen, en dat zouden we allemaal doen ontmoeten elkaar bij Wendy's in Keulen

8 uur en dan zouden we allemaal donderdag weer bij elkaar komen.

Vrijdag weer naar de kroeg naar de Brit met al je spullen,

verkoop het allemaal, voetbal op zaterdag,

je had geen vrijdagavondspelen, je had geen zondag,

je zou een midweek hebben spel zo nu en dan.

Het was overwegend Zaterdag, 3 uur.

Dus allemaal terug voor het voetbal, zondag weer weg.

Daar deed ik het voor een baan tot op een dag,

ik, Danny en Dave, we besloten een auto te nemen.

Het lijkt vreemd,

heel anders dan toen ik hier was rond '84.

Nou, we weten dat ik '84 had mijn oude Mark 4 Rode Cortina,

ik, Danny en de Lud en wij reden er doorheen,

stad tot stad een paar goederen ophalen

en we zijn niet thuisgekomen.

Vroeger gingen we rond voornamelijk op treinen en boten.

Vroeger... het was binnen het hoogtepunt van als je wilt,

wanneer alle mode van de kleding kwam in het rond.

Dus eigenlijk zouden we vanaf gaan van stad tot stad door Duitsland,

tot Zwitserland, Oostenrijk, naar binnen gaan, winkels bekijken,

op zoek naar Ellesse, Fila, Sergio Tacchini.

En dat hadden we vroeger ook een lijst met de maten van mensen.

En hierover specifiek driedaagse excursie,

we kwamen langs en we waren op weg

naar de Zwitserse skigebieden, proberend om wat Ellesse-jassen uit te zoeken.

Toen we een stukje verder waren, ze wilden kettingen plaatsen

op onze wielen, maar onderweg we hadden al een plek gevonden.

We lazen het als 'Bad-un' en het is eigenlijk 'Bar-den'.

Dus we dachten: laten we dat doen kijk eens rond.

Wij zien er enkele mooie leren jassen.

Dus we hebben ze een beetje op maat gemaakt,

zei dat we ze zouden halen op de terugweg.

We kwamen terug naar Baden sneller dan we dachten.

Wij waren aan het kijken naar de leer en wat dan ook.

Wij hadden er geen zin in en zoals wij naar buiten liep, werden we gearresteerd.

De Lud bevond zich op een politiebureau.

Danny zat in een gevangenis en ik was in de toren,

die beroemd is, die ik heb gelezen...

heksen, rovers en moordenaars.

Dus ik weet niet zeker wat categorie waar ik in viel.

Hopelijk niet de heksen.

Dus we gaan naar Baden te rijden.

We gaan en hebben een kijk naar mijn cel, geloof ik,

waar ik in bleef.

Wauw. Daar is ze. Wauw, kijk daar eens naar.

Ik weet niet zeker of ik dat was 1, 2, 3, 4...

1 onder de bel en 1 beneden.

Dat is boos. Dat is ongelooflijk.

Het ziet er eigenlijk prachtig uit plaats. Het is een heerlijke plek.

Ik moet zijn opgenomen die achtertrap daar.

Kijk, wauw, 40 jaar geleden, hè?

Hoe gek is dat?

Wij gaan zoeken ergens parkeren?

Ik wil gaan kijken.

Het is nogal vreemd hier vandaag optrekken,

kijkend naar dit liefje toren achter mij.

Ik was hier in de buurt ongeveer april '84.

Ik werd hierheen geleid trap naar iets dat

als ik er nu aan terugdenk, als ik kijk het ziet er nu intimiderend uit,

maar terugkomend in '84, waar waarschijnlijk

de zaken zien er wat somberder uit.

En ik heb drie maanden doorgebracht, drie en een halve maand,

eenzame opsluiting in deze toren.

Deze binnenplaats, net als jij Ik zie dat dit gedateerd is,

Nou ja, terug naar de...

wat is het, 1445 eeuw?

Daar zijn de klokken die gewend zijn maak me wakker, knal op tijd,

dat was boven mijn cel.

Elke dag, elk uur Ik zou deze bellen nemen.

Wat is het? 11 uur, 12 uur nu?

Ik denk dat ze mij daar hebben neergezet om eruit te komen als Quasimodo!

Kijk daar eens! Stel je dat eens voor vier maanden lang elke dag.

Elk uur, dat heb je.

Ik denk dat ze mij hier hebben geplaatst

om mij een lesje te leren, om niet terug te keren naar Baden.

Wauw, kijk daar eens naar.

Dus ik mag eindelijk naar binnen op eigen gelegenheid.

Wauw, ongelooflijk!

Maat, kijk daar eens naar.

Zoals ik al zei, mijn licht stond aan mijn muur.

Dit licht was aan vier uur in de ochtend.

Ik had mijn tafel, mijn stoel hier, mijn bed was hier.

En dit is waar ik vroeger zat Zet mijn stoel vlak bij dit raam

en ik kon dat raam openen.

Ik weet niet zeker of Dat zou ik nu kunnen doen, maar

dus ik zou eventueel kunnen openen dat raam met mijn arm.

Kleine slotjes...

Kijk. Vergrendel deze, open het en dan

Vroeger kregen we de emmer, boem het hier tegen

en je haalt het eruit.

Ja, kijk eens naar deze.

Kijk hier eens naar. Wauw.

Vier maanden hier. Waar is mijn kleine teken van...

is dat nu weg?

Ik had mijn kaart daar ergens van mijn...

hoeveel dagen was ik hier.

Ik vraag me af of er veel mensen zijn kwam achter mij aan hier.

Vergeet dat.

Ik denk dat iemand anders dat gedaan heeft. Het was nep.

En zoals ik zei, Ik heb dat op mijn arm.

Kijk daar eens naar.

Uit mijn arm gehaald.

Naar een foto aan de muur, wauw.

Beangstigend.

Ja. Kijk daar eens naar.

Ah, hier. Dit zou zijn waar ik mijn dagen begin te slijten.

Iemand heeft het hunne gedaan. Dit is de mijne hier.

'Andy Swallow, april.'

Het is toch drijfnat?

Ja. Hier ergens zou mijn grafiek zijn

want hier is mijn, 'Andy Swallow, maart-april 84.'

Kijk daar eens naar. Wauw.

Ik kan mij deze niet herinneren.

Onthoud dit niet.

Ik kan me mijn bed nog herinneren.

Dus ik deed mijn wandeling. Ik zei 20 stappen.

Ik deed mijn stappen.

Dus dat deed ik vroeger 1, 2, 3... Het is 12, nietwaar?

7, 8, 9, 10, beurt.

En dan één, twee...

Dat was mijn oefening voor vandaag liep hier op en neer

ongeveer honderd keer.

Uiteindelijk zei ik: 'Probeer het gewoon zo te doen.'

Om te kijken of ik erachter kan komen hoe het waren er veel, ik denk dat het er 12 waren.

6, 7, 8, 9, 10. O, 10, 11, 12.

Het is groter geworden. 14 stappen. Ja.

Zoals ik zeg: dat zou zo zijn mijn oefentraject

zou hier op en neer gaan.

Mijn push-ups en sit-ups. Misschien moet ik er een paar doen.

Wauw.

Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Brengt mij terug.

Goedeavond, de krantenkoppen om 6 uur.

De Britse voetbalhooligans zijn vroeg aan hun seizoen begonnen

met een rel op a Noordzee veerboot.

Er werden messen gebruikt, flessen en glazen gegooid,

gedrag dat zou kunnen het verbod verlengen

over Engelse teams die in het buitenland spelen.

We besloten elkaar te ontmoeten de Brit en neem de laatste veerboot

naar Hoek van Holland, wij gingen naar Den Haag.

Dat was het.

Zo komen we bij het station, naar Liverpool Street, liep naar binnen.

Keek om zich heen en dacht: 'Wie zijn dit allemaal?'

Er waren heel veel, Ik praat veel.

Vooral denk ik, dit is geen West Ham

omdat ons hele lot dat is weg, we weten dat ze weg zijn.

Ineens kijk ik en denkend: 'Wie is dit?'

Man United, kwam naar Londen,

je hebt veel cockney rood, ze zijn naar Londen gekomen,

ze zitten in dezelfde trein zoals wij in Liverpool Street,

ze gaan Hoek van Holland,

ze gaan... naar ergens als Rotterdam.

Ergens zo. Ze waren weg.

Dus ik denk: 'Oh nee, wat gaan we doen?'

Dus we gaan naar boven, spraken tegen de kerel en hij zei:

'Je krijgt deze boot, of jij niet.'

Er was dus een kaartje voor de hogere klasse en, gek,

de eigenlijke kamer waarvoor we het kaartje hebben gekocht,

heette de Inter City-suite, hoe gek is dat?

Wij hebben dus eerst gekocht klassekaartjes, 14 van ons,

we gaan nu naar boven met de veerboot.

De veerboot vertrekt en een Een paar drankjes, er moet...

naar mijn inschatting zou ik zeggen het is een goede 300, misschien 400,

hun inschatting van het verhaal, of het veel uitmaakt,

het waren er 200, maakte niet veel verschil.

Wij waren nog steeds echt in de minderheid.

BBC News: "Nederlands eigendom Koningin Beatrix

vol met 2.000 vakantiegangers verliet Harwich op schema

gisteravond laat, maar twee uur in haar reis,

de veerboot, de trots van de vloot van Sealink,

werd omgezet in een slagveld."

En toen had ik er een paar bier, de veerboot is vertrokken.

Ik zei: 'Oh kom op, laten we ga naar beneden en maak een praatje.'

Dus ik en drie van mij kameraden gingen naar beneden

maar ze eindigden grote stukken vogel krijgen.

Wij waren aan het praten In het begin gaat het goed met ze,

maar er was een majoor geweest incident waarbij een van hen

was bij Plaistow neergestoken

en iemand had hem een beterschapskaart van heel West Ham,

en ze namen wat bloemen mee en ging niet zo goed.

Dus terwijl ik met ze praat, ze komen allemaal om mij heen

en ik zei tegen hen:

'Iemand van jullie uit Manchester?

Je bent van Wolven, je bent van... Is er Manchester hier?'

Er is een gozer weg, 'Ik kom uit Manchester.'

En opeens kon ik het zien hij kwam met een fles.

Dus ik zei: 'Nou, het is tijd om te gaan.'

'Ze zijn hier, ze zijn hier.'

Het volgende moment was het een bloedbad. Het was...

Joe, zegen zijn ziel, hij heeft ons gered echt omdat hij de slang kreeg

vanaf de stoel en één trap geblokkeerd.

Ze probeerden op te staan, maar hij was ze aan het afspuiten

en toen hielden we de anderen op afstand.

Daar was ik, Taffy, Danny, het duurde 30, 40 minuten.

Zo lang heeft het geduurd, ze draaiden de boot om

en bracht ons terug. Ik dacht dat we er waren.

Maar hoe dan ook, ik had geluk.

We hebben het allemaal uitgemaakt het heeft niets met ons te maken.

Om de een of andere reden nam ik mijn schoenen uit om een ​​of andere reden.

Ik heb mijn schoenen veranderd, veranderde mijn jas, ging zitten,

ging naar boven en kreeg mijn jas, zat daar

en waar ze mee bezig waren kwam eraan om je voeten te testen,

waar ze nat waren.

BBC Reporter: Fans arriveren terug in Londen

gaf een grimmige catalogus van de lopende strijd.

Er is veel van snijden en zo.

BBC Reporter: Wat, messen?

Ja, messen en flessen en dingen.

Toen de boot binnenkwam, ze begonnen te trekken...

allereerst zijn ze begonnen het weghalen van de slachtoffers,

Ik denk dat het zoiets was 22 vertrokken, naar het ziekenhuis gegaan,

Ze brachten mensen naar binnen stoelen en het is allemaal gedocumenteerd.

Dus dat zijn we nog steeds niet echt dacht na over wat er aan de hand is.

Het is gewoon een gevecht geweest.

Dus ik ga weg, ik ben de enige wie er weg is, ik zie niemand.

Ik loop alleen een platform op, nietwaar?

Het staat vol met Man United in de trein.

'Oi, oi, breng hem hierheen.' En iemand zei: 'Geen maat',

'Nee, agent, hij hoort bij ons. Hij is Man U!'

Ze zeggen: 'You Man United?' 'Nee, dat ben ik niet!'

Hij gaat, 'Stap in die trein, kom op.'

Ze proberen het trek mij mee in de trein.

Ik denk op geen enkele manier Stap ik in die trein?

Dus ging ik de weg over en Ik kwam een ​​paar jongens tegen,

en we hebben uitgewerkt, er waren nog maar acht van ons over.

Ik denk dat er geen zes van ons zijn overgebleven, acht werden gejat.

Massale rechtszaak.

Veel van hen hebben allemaal een 8 en 10's, ja, klaar voor piraterij.

Daar ben ik niet mee klaargekomen, maar ik ben klaar met de volgende.

Ik denk dat ze waarschijnlijk heb mij daar niet mee bezig gehouden

omdat ze dat al hadden gedaan heeft een zaak voor mij opgebouwd,

en ik denk dat dat wel zo zou zijn brachten wat ze waren in gevaar

Ik probeer mij hiervoor te pakken te krijgen was hoe groter... Ik zeg hoe groter,

maar ze kregen 10 jaar, hoeveel groter wil je dat het is?

Maar die jongens die de 10 kregen eindigde ook in mijn proces.

Ja. Dus ja, dat was de oude beroemde veerboot.

Het was januari, rond januari '87.

Ik weet nog dat ik naar Arsenal ging

en ik herinner het me naar het station gaan,

er was heel het Arsenal in de buurt en de kopers sloegen een honkslag...

Meestal niet kies mij uit, dat doen ze,

maar niet de oude rekening, als dat zinvol is.

De lokale oude rekening gebruikt om ons elke week te slaan,

Dat vond ik niet erg.

En ze hebben mij te pakken en de koper zei iets

voor mij, zit eigenlijk altijd in mijn hoofd.

Hij ging naar mij toe; 'We zien je maandag.'

Altijd in mijn gedachten blijven hangen, 'Tot maandag.'

Dacht er niets van, ging naar huis.

Maandagochtend, boem, deur ging er doorheen,

6 uur in de ochtend.

Operatie Fulltime was het resultaat van gedetailleerd

bewaking door speciale camera's,

undercover en geüniformeerd officieren van zogenaamde leiders.

Er was een grote inperking geweest

en tegen die tijd wist iedereen het

de voetbalsituatie en namen en ICF en zo

en om te laten zien dat ze de juiste mensen, bepaalde mensen,

Ik, Bill, Andy belandde voor de rechtbank

en we wisten dat we in de problemen zaten

omdat het jaar daarvoor ze hadden Chelsea veel gedaan

en gaf ze 10 jaar en ze wilden hetzelfde voor ons.

We hadden een infiltratie door de politie.

Wij waren de volgende grote draf.

Dus ze hebben ons en bij vermoord dezelfde dag dat ze ons hebben vermoord,

ze hebben Millwall gedaan.

Het is best grappig, zeggen dat ze Millwall hebben gedaan,

het waren zes clowns.

En ik zeg zes clowns omdat het waren echte clowns,

het waren geen Millwall... Het zou Millwall kunnen zijn.

Maar zij waren Millwall niet.

Het is behoorlijk gek omdat we gaan... we worden opgemaakt;

we worden in de gevangenis geslagen.

Ik was bij Cass. Ik werd geslagen op met Cass. Bill was er.

Degenen die zijn gearresteerd worden vanavond in rekening gebracht

met samenzwering ruzies te veroorzaken.

Voor dergelijke misdrijven is er Er zijn geen grenzen aan de straffen.

Ik heb geen politieregistratie als volwassene.

Een paar ondeugende dingen gedaan toen ik een kind was,

maar ik heb nee politieregistratie als volwassene.

En dat is wat er komt als de grootste schok

voor mij toen ik werd gearresteerd.

Ik bedoel, ik vind het niet erg om te zeggen Ik kreeg een zenuwinzinking

omdat het mij schokte.

Ik zag dat mijn vader stierf.

Ik had een gebroken been, mijn tweede één per jaar voetballen

en het komt allemaal bovenop mij en ik kon het niet aan.

Weet je wat ik bedoel? En vind het niet erg om het toe te geven.

Ik wist hoe ernstig was het proces,

1) omdat Chelsea fan had al 10 jaar,

2) mijn naam voor voetbalgeweld was goed bekend in het oude wetsontwerp.

Sterker nog, het is vastgelegd dat ik de eerste voetbalfan was

een lange gevangenisstraf te krijgen zin uit de jaren zeventig.

Dus ik wist hoe serieus, het was voor mij,

maar mijn enige goedmaker was dat ik toen al lang met pensioen was

en stopte met voetballen.

En toen ik dat deed, was het zo maakte alleen gebruik van de pubs

kaarten spelen en dan zou niet meedoen aan de wedstrijd.

We eindigden bij proces zes en een halve maand, denk ik,

zes en een halve maand. Het was een complete aanpassing.

En om te bewijzen hoe politiek was het,

Andy was afwezig als markthandelaar

en hij had een borgtocht van £ 100.000. Rechts?

De enige mensen met £100.000 borgtocht was de hoogste criminelen

in het land van die tijd, was Brink's-Mat.

Ze zaten op hetzelfde.

Dus naar voetbal, Weet je wat ik bedoel?

Voetbalfans? Zeg me dat het niet politiek is.

Ik denk van wel langs de lijn ontdekt

dat hadden veel officieren bezig geweest met grasmaaien

en iemand in stukken snijden...

Bethnal Groene weg, Stepney Groen,

en we kregen de informatie ervan

en toen bleven we vragen voor testen.

We konden zien dat het een fit-up was.

Je kon zien dat hij dat zou doen schreef de jouwe en jij schreef de jouwe

en het was een complete aanpassing.

Er komt iemand naar voren;

'Ik was er niet eens. Ik was niet eens in het land.'

Dus iedereen wist het Ik was er nooit bij betrokken.

Ik kon niet zien hoe... Ik wist dat het een fit-up was,

maar ik kon het niet zien hoe ze het deden.

Ik wist waarom ik in het frame zat omdat ik wist dat het politiek was

en dat wilden ze laten zien ze kunnen elke fan nicken,

maar ze wilden namen tonen aan de pers en de media,

ze krijgen hun huis op orde.

Ik was 14, Cass was 14,

langs de lijn komen, het zou 10s zijn geweest.

Er was... waarschijnlijk de laagste straf op die dag

zou 14 jaar geleden zijn voetbal, voor dingen die ik nog niet heb gedaan?

Kriebel! Hoe dan ook, ze hebben dit gedaan iets dat enzymtesten heet.

Ze hebben deze houtskool geplaatst erin en ze schudden het

een miljoen mijl per uur.

En als er iemand in geschreven is iets op de pagina erboven,

het komt door.

Dus hadden ze het toegevoegd.

Er was geen bewijs dat om het toe te voegen,

om het te laten lijken alsof we schuldig waren.

Waar ik mij niet mee bewust was enzym testen,

het is de vorm van lood potlood denk ik,

in zekere zin lijkt het op traceren en je snapt het en je schudt.

Wat ons opviel bij de bewijsmateriaal, er waren hiaten,

en het schrijven was anders.

Dus als ik aan het schrijven was, ik of jij zou schrijven,

als je je scripts aan het schrijven was, je zou een vrije stroom hebben

van hoe je zou schrijven, je zou niet schrijven, gap,

schrijven en dan terugkomen

en dan laten we zeggen november, november gedrukt

zou zijn geweest, het heeft de juiste weg te zijn.

Dus november zou dat wel hebben gedaan December, gedrukt in november.

Nou ja, november moet ingediend worden.

Ja? Dus hoe kun je dat hebben Aantekeningen van december

in je herinnering,

het is fysiek onmogelijk. Ja?

Dus ontdekten ze dat ze dat waren geweest vervalsen, woorden uitspreken

in de namen wie er was.

En wanneer ze zouden komen terug van late wedstrijden,

één deed het en ze waren ze allemaal aan het dokteren.

We komen op een dag, omdat we moesten worden opgesloten

elke ochtend en elke avond ervoor...

we moesten de jury laten gaan voordat ze ons eruit lieten.

En ging in de ochtend,

heeft ons niet opgesloten, heeft ons niet opgesloten.

Ik zei: 'Er is iets niet hier,

ze moeten de resultaten van het enzym.'

Ze zeiden: 'Wil je naar buiten komen?'

Wij komen naar buiten, ze zeiden: 'Je bent vrij.'

De politie loog. De zaak stortte in.

Na ons proces, dat wij waren de pioniers ervan,

alle miskramen van rechtszaken in dat decennium

waren allemaal weer aan.

Elke bekende zaak je kunt bedenken

je wist van niet ga lekker bij je zitten,

ze hadden allemaal de herzieningsprocedures en hoger beroep,

alle beroepen zijn uitgeput

omdat je het niet kunt vinden nieuw bewijs naarmate de tijd verstrijkt,

bewijsmateriaal wordt nog erger, nietwaar?

De herinneringen van mensen, alles. Ze gaan dus nergens heen.

Via de ESDA, deze gevallen kregen een conclusie,

ze konden ze heropenen omdat ze bewijsmateriaal onderzochten

dat was er en bleek er was mee geknoeid

en ingebouwd zoals ze in ons geval deden.

Vanavond de mannen waren aan het vieren

in hun plaatselijke pub, proostend het einde van een beproeving van veertien maanden.

Wat denken ze van de beslissing van de rechtbank

dat enig bewijs vervalst was?

Vervalsen? Het zijn totale leugens want wat er was gebeurd,

Juist, ze stuurden boeven uit

misdadigers te pakken te krijgen

en wanneer ze vinden Er treden geen misdadigers op

boven voetbalwedstrijden, ze besloten dat iedereen het zou doen.

Wat de politie betreft, Ik zou graag zien dat ze vervolgd worden.

Zo niet, ga dan verder voor zover wij het kunnen verdragen

om onze onschuld te bewijzen zodat iedereen het weet

en hopelijk compensatie op onze manier.

En er zullen er velen, velen nodig zijn jaren om de politie te herstellen

alsof we verder gaan daar vandaag met de Met

om hun reputatie te herstellen.

Dus hielden ze hun handen omhoog en deze gevallen

in de komende vijf jaar nadat ons proces mislukte

het gebeurde allemaal op de achterkant van het voetbal ding.

Maar zij nooit over onze zaak praten.

De voetbalzaak is daar een gevolg van dat omdat het een taboewoord is.

Je kunt het niet vermelden voetbalhooligans.

Eigenlijk nooit iemand ziet over...

als ze interviewen mensen zoals wij

het is hoe we worden waargenomen

het maakt ons niet uit wat De overheid denkt aan ons,

samenleving, politici, wie je ook bent, wetten,

of je nu de monarchie, wie dan ook.

Het gaat ons om wat we doen denk aan elkaar,

dat komt uit het hart.

Wat wij van elkaar denken, dat is wat ons drijft.

En als de rest van de wereld vind ons niet leuk, het zij zo.

Zoals je weet, West Ham's Het bedrijf heeft waarschijnlijk invloed gehad

op veel andere bedrijven in verschillende landen

over de hele wereld door de jaren heen.

Maar waarschijnlijk onze enige vriendschap

dat is de moeite waard om te praten over is met Lazio.

Ze zijn heel dichtbij ons, soortgelijk soort mensen

en dat zijn ze geworden hele goede vrienden.

Dus zoals ik zeg, dat is er alleen echt voor ons,

andere mensen zouden kunnen zeggen van wel naar Milaan geweest en wat dan ook,

maar voor ons als bedrijf en West Ham, Lazio.

Dus ik mag naar het buitenland reizen en ontmoet andere fans op uitnodiging

om te zien wat het voor hen is, vooral de Ultra's.

We hebben Spanje en Italië gedaan, ja,

en ik vind het altijd interessant omdat

er is politieke invloed.

De ICF is vrij uniek omdat het begon

dit geheel georganiseerd maffiacultuur eigenlijk.

De enige naam die daar denk je altijd aan

als het om de ICF gaat

is Andy Swallow

omdat hij een soort van was hiervoor het boegbeeld

en hij was degene die...

wiens naam zo goed was bekend, niet alleen in Londen

maar in Engeland en daarbuiten, naar de rest van Groot-Brittannië,

en ook naar Europa.

1, 2, 3.

Hé, jij!

Hoe ging het?

Ja, niet slecht.

Ja, ik ben echt goed, jij?

Goed.

Dat is goed!

Alle nieuwe plaatsen, nu.

De nieuwe plaatsen, ja.

Verdomd briljant, dat ziet er briljant uit, nietwaar?

Als iemand zoals...

mensen, leden van Inter-City Firma komt naar u toe, om...

om over vriendschap te praten, een relatie

zal trots zijn

omdat wij dat niet zijn over een normaal bedrijf gesproken.

We hebben het over een van de belangrijkste firma in Engeland.

Waarschijnlijk...

In de wereld ook.

In deze wereld.

Ik bedoel...

Dus allereerst,

Ik bedoel, het is niet de eerste Firma kwam en zei:

'Oké, we kunnen vrienden zijn.'

Het was een interstedelijk bedrijf.

Dus natuurlijk is het normaal

dat je met ze wilt praten.

Je wilt begrijpen of je hebt iets

gemeenschappelijk.

En toen kenden we elkaar, we hadden een geweldige tijd samen.

Ja!

De Engelse stijl in onze groep?

Ja, heel.

Want, als je in het stadion bent gedurende de jaren, 80 jaar,

veel fans in het stadion waren folkloristisch.

We besluiten de Engelsen te nemen stijl, Lazio en Verona ook.

Inter begint ook met de Engelse stijl.

Ja.

En het is een van de redenen dat we nu heel dichtbij zijn.

En ik denk dat in jouw manier van denken, en zoals je bent,

jij bent erg...

heel West Ham, heel Engels.

Lazio en Verona.

Ja.

De eerste was Verona.

Verona de eerste, ja.

Was Verona.

En dan Lazio.

Het is dus erg vroeg.

De Engelse stijl.

In de 80 jaar,

veel Ultras zijn ook erg folkloristisch in veel stadions

vooral in het zuiden van Italië, maar niet alleen.

Ik zou graag gewoon willen praten, gewoon ook...

naar een ander punt

want dit is gewoon omdat we het willen zeggen

hoe goed en hoe mooi is deze vriendschap.

Dus deze relatie groeit

en gaat nu

een echte vriendschap zijn.

Ik bedoel, we zijn echt vrienden.

Wij zijn niet alleen maar vrienden voor Lazio of West Ham.

En dat zei ik al eerder, we zijn niet alleen voetbalvrienden,

Dat heb ik al eerder gezegd want dat heb ik waarschijnlijk niet gedaan

al twee jaar,

maar als ik jou en jou zie, het is alsof ik niet...

'Ik heb je vorige week gezien.'

Weet je, en om ze allemaal te zien krijgen...

Zoals deze, ouder worden.

Ik word ouder!

Hij is altijd jong, deze.

Dat is briljant.

In Oost-Londen zijn we mooi veel in onze kant van Londen.

We hebben geluk in Londen

als zodanig aangezien Oost-Londen West Ham is.

Noord-Londen, er zijn er twee.

We kunnen er dus trots op zijn dat we bij ons horen.

Maar in Londen wij zijn niet de grootste,

Nou, ik ga zeggen,

Ik zal feitelijk afgeslacht worden, wij zijn de grootste!

We zijn enorm.

Ik moet opletten wat ik zeg!

We zijn enorm.

Je bent enorm!

Je begrijpt wat we zeggen. Ik wil niet in de problemen komen.

Vanaf dat punt gaan we verder.

Je weet waarom, omdat veel mensen maken een fout

dat Rome, omdat de naam van de ander

is Rome, Rome.

Dus...

Ze denken automatisch aan Rome.

Is het eerste team van Rome, maar zo is het niet.

Nee, dat is het niet.

Dus, omdat ook voor de kleuren, Lazio kiest.

Daarom beginnen ze met veel sporten.

De kleur van Griekenland, omdat...

De Olympische spelen.

Waar ze begonnen, Olympische spelen.

Dus de kleuren vanaf daar.

De adelaar is het symbool van Rome.

De kleuren komen uit Griekenland.

En dit is waarom Lazio heb dit soort

onderdeel van het symbool.

In ons verhaal vinden we het leuk tegen het geheel ingaan.

Wij zijn minder, omdat het is gemakkelijk om te zijn...

'Ik ben fan van Roma omdat alle immigranten.'

Iedereen kan Roma zijn.

'Alle mensen komen hier, wij noemen Roma, Roma.'

Het is makkelijker, oké?

Voor ons is het een gevoel van trots tegen het geheel ingaan.

En dit ding heeft ons sterker gemaakt dan het andere deel van Rome.

OK? Het zit in onze...

Het is hetzelfde als West Ham, wij waren altijd de underdogs.

En het is gelukt, en nu Lazio stevig

is in de hele wereld bekend.

Ja, iedereen.

Want wij maakten...

we hebben overal problemen veroorzaakt!

In Rome en overal, omdat we dat hebben gedaan

een politieke manier van denken, manier van leven.

En alle mensen die deel uitmaken van...

Alle goede mensen in Europa

wil dicht bij ons zijn, voor onze manier van leven,

voor onze manier van vechten,

voor onze geest, en voor ons is er een gevoel van trots.

Natuurlijk. Nee...

Het leukste met...

Als dit gebeurt, we hebben de goede dingen gemaakt.

Ik heb het gezien.

Andy, het is simpel.

Ik denk... wij denken, dat het heel eenvoudig is

dat om een ​​supporter van Lazio te zijn is een keuze.

Ja.

Het is een keuze. Je moet maken jouw keuze in je leven.

Want als je groter wordt op school ben je alleen.

Het is vreemd, wanneer... bijvoorbeeld, ik ben 63.

En ik kom uit Oost-Londen,

en ik weet dat je het zegt je hebt een keuze,

maar jouw keuze is voor jou gemaakt vanaf je geboorte.

Mijn familie was West Ham. Ik had dus geen keus.

Ik had geen Man United shirt mij aangedaan.

Ik zou een klap hebben gekregen.

Dus, van ons... jouw kinderen zullen Lazio zijn,

mijn kinderen zijn West Ham.

Dus ik weet wat je zegt als een keuze,

maar de keuze is - geen keuze.

Jij bent West Ham!

Dat is de keuze, de keuze is geen keuze.

Geen keus.

Je hebt geen keuze. Mijn Danny? Westham.

Beau? Westham.

Jouw familie? Westham.

De keuze is voor ons gemaakt.

De keuze is gemakkelijk voor...

Mijn dochter, is daar, zei ze, 'Ik vind een man leuk.

Hij is een Roma-fan.' Nee!

Niet in mijn huis, niet in mijn huis,

Nee!

Onze voorkeur gaat uit naar Lazio.

Kies een andere...

Kies opnieuw!

Dat vind ik leuk!

Ik ben nu teruggekomen voor... waarschijnlijk al twee jaar misschien

sinds ik in Rome ben geweest misschien.

En ik merk het nu, en als je vindt het niet erg dat ik zeg:

daar staat een mooi bordje dat zegt Ultras Lazio.

En ik heb gezien vanaf de foto komt nu binnen

waar je de banner bij hebt Ultras Lazio, een naamswijziging.

Een paar dingen wel in de loop van de tijd veranderd,

waarvan je weet dat wij het weten.

En waarom ben je veranderd?

Wij zijn voor altijd Irriducibili.

Irriducibili is...

Zit in je hart, dat begrijp ik.

Het zit in onze gedachten. Het zit in onze ziel.

Ja, ik begrijp het.

Maar voor deze keer, in deze tijden,

we besloten om aan het verhaal te geven

de naam 'Irriducibili'.

Irriducibili is nu de legende.

Oké? En we zijn begonnen, we zijn opnieuw begonnen.

We besluiten om te geven aan de legende de naam Irriducibili.

Maar wij zijn allemaal Irriducibili.

Irriducibili sterft nooit.

Maar als je het ziet, alles gaat over Irriducibili.

Dit is een deel van het stadion, het spandoek in het stadion.

Als we de naam hebben Irriducibili,

als we de naam hebben Irriducibili.

Irriducibili sterft nooit.

Maar nu zijn wij Ultras Lazio.

Ja. Oké, dat is briljant.

En het is alsof, in Engeland,

toen we gingen, wij waren hooligans,

wij waren West Ham hooligans en ultra's...

veel mensen begrijpen het niet het woord Ultra is een manier van leven.

Ja.

En is dat de betekenis? van het woord Ultra?

Omdat er veel mensen binnen zijn Engeland begrijpt het niet

wat een ultra is.

Zijn... Is het een manier van leven? Is het...

Het is een manier van leven. Dat is het niet gewoon in de stadionsfeer.

In de manier waarop jij het leven leidt extreem - in alles.

En om te zijn...

met veel moed, weet je?

En zo versloeg je het leven.

Ja, ja.

En het is vreemd omdat als we in Engeland rond zouden gaan

en zei dat we hooligans waren,

mensen kijken naar ons en denken na wij willen vechten.

Maar Ultras is dat niet betekent noodzakelijkerwijs de gevechten.

Het betekent saamhorigheid.

Rol de acid house-scène binnen.

Ik veronderstel dat ik zou komen uit de voetbalproef.

Ik heb een flink aantal jaren doorgebracht uit het voetbal op proef

en zure house was gearriveerd, '87, '88.

Dus hier zijn we, 1988 Ik ging naar...

het was een van onze mate's vrijgezellenfeesten

vlak daarvoor voor ongeveer twee of drie maanden

Ik zie een paar van ons Gus, Chrissy, Danny kom terug

en ik zie een verandering daarin een smiley.

Ik weet dat het gek lijkt, je weet wel, de kleine bandana's

of een smiley-t-shirt.

Ik dacht: 'Oh, wat zijn deze idioten? Wat zijn dit?'

En 'Kom op, we gaan allemaal naar de Toekomst'

op een dinsdagavond en dan gaan we naar de club

en iemand zei: 'O, deze moet je hebben'

en de volgende minuut, Ik heb een xtc-tablet ingenomen

en ik zie muziek en uitgaan in een totaal andere wereld,

en ik heb nooit meer achterom gekeken, Ik veronderstel

en betrokken bij de scène.

En hij zei: dit is een nieuwe scène

en hij probeert het mij te vertellen over deze ravescène.

En de jongens onder ons waren er nogal afwijzend tegenover,

Weet je wat ik bedoel? Het klonk alsof het bedrijf zacht wordt

en mensen eigenlijk zei dat achter zijn rug,

Weet je wat ik bedoel? Ik deed de beveiliging voor Andy.

en ik was het maar

en het was afgelopen om East Ham, en hij zei

hij en zijn maat zeiden: 'Cass, ik wil je even spreken.'

Ik zei: 'Ja, wat gebeurt er? Wat wil je?'

Hij zei: 'We hebben misschien Er komen 50 tot 100 Millwall langs.'

Ik zei: 'Wat? Oost-Ham?' hij zei: Nee.'

Hij zei: 'Doordeweeks hebben we was boven de Dunham Tavern,

ongeveer 20 van ons en zij behandelde ons met het grootste respect.'

En ze zeiden dat we dat hebben gedaan moet de gunst teruggeven.

Hij zei: 'Dus dat hebben we gedaan nodigde ze uit voor onze rave.'

'Weet je het zeker? Jij vertelt het Ik Millwall komt hier,

East Ham en jou is niets verteld me eerder, zijn we niet voorbereid?

Laat mij aan de telefoon komen en bel een paar mensen.'

Hij zei: 'Nee, geen Cass, We wisten dat je zo zou gaan.

Dit is wat wij zijn Ik probeer het je te vertellen.'

Eigenlijk vertelt hij het mij Ik ben van de oude garde,

hij is de nieuwe jongen op de blok afgestemd op alles.

Ik ben oude hoed. Ik ben gewoon daar voor de veiligheid.

Zeg niets, doe niets.

Zo, we hadden een beetje een onenigheid erover,

uiteindelijk zei ik: 'Nou, het is jouw show, oké.'

En ik zei: 'Je vertelt het ik bel niet,

Oké, het komt erop neer jullie twee als er iets is...'

'Vertrouw me, Kas, er zal niets gebeuren.'

Ik dacht: oké, we zijn bezig.

We hebben hier een persoonlijke weddenschap.

En ze komen binnen en geef mij eens een kijkje,

loop één voor één langs mij heen.

Ja, ze geven een beetje eruit zien als... weet je?

Iedereen kwam binnen, en ik dacht

'Dit gaat een grote klap krijgen.' En het is aan jou.

Ze kwamen steeds naar mij toe, een leuke tijd hebben

en ze waren geen probleem.

Ik keek, ik zei, 'Wat is hier aan de hand, Andy?'

Ik zei: 'Je bent bezig Is er hier iets, nietwaar?'

Ik heb dit nog nooit gezien. Dat was hun firma.

Hij zei: 'Cass, vrolijk op, opvrolijken. Het is nu allemaal veranderd.'

Hij is al bezig met de volgende stap.

Het heeft veel barrières doorbroken.

De rave scène brak veel raciale barrières

en vooral de voetbalterrassen

waar je nu kon zet Millwall en West Ham

in dezelfde kamer, of Arsenal, Chelsea,

iedereen was er voor de muziek en de drugs

en al het andere en wat er aan de hand was.

Je weet wel, de rave-scene en... het feit dat je dat zou kunnen hebben

20.000 kinderen dansen in een veld ergens in de thuislanden

en dat zijn er niet veel de politie of het leger

of wat dan ook het establishment kan daar wat aan doen.

Als je dat kunt in principe binnen een uur,

als je dat bereik hebt,

Ik denk dat de hele macht

van die housemuziekscene, die hele collectieve macht

was zeer zorgwekkend naar de vestiging.

En ik weet niet of dat zo is extra beroep of extra bonus,

maar ik denk dat de waardevolle dingen om te doen in het leven

zijn zaken die erbij betrokken zijn het establishment ontwrichten.

In '89 was ik dat werkzaam in Stratford

op de Stratford andamp; Newham Express.

Tijdens '88 en '89, Ik raakte er een beetje in verwikkeld

in het zuurhuis scenario, zullen we maar zeggen,

en was begonnen met uitgaan veel, voornamelijk een soort West End,

zo nu en dan, een soort humeurige rave

ergens in het Oosteinde.

Het is bijna geworden cliché om dat te zeggen

acid house is afgelopen voetbalvandalisme,

maar het voelde wel een beetje zo destijds.

En ja, die waren er waarschijnlijk complexere redenen

dan dat voor wat er gebeurde destijds,

maar het is moeilijk uit te leggen

hoe de dingen leken bijna van de ene op de andere dag te veranderen.

En het groeide zo snel.

Het ging zo snel en er waren geen grenzen,

het was alsof het zo was geen voetbal.

Voor de eerste keer, het was feest, muziek,

het heeft het voetbal kapot gemaakt.

Uiteindelijk sloeg het terug wanneer de housescène

soort geëvolueerd naar clubs en het voetbalgedoe kwam terug.

Ik zeg niet dat de voetbalrivaliteit gebeurde niet,

alleen was ik er niet bij betrokken. Ik was op feestjes.

Mijn naam is Terry Stone. Ik ben een acteur en een filmproducent.

Veel mensen zullen mij kennen met een onbetrouwbare siroop

Tony Tucker spelen De opkomst van de voetsoldaat

of Jack Spot in Once Ooit in Londen.

Maar ik ben er duidelijk bij geweest een groot aantal misdaadfilms.

Ik heb een geproduceerd groot aantal misdaadfilms

en voordat ik word Terry Steen,

Ik heette Terry Turbo

en weet je, ik ren het meest van de grote dansmuziekevenementen

terug op de dag van de begin jaren negentig met One Nation,

dat was een drum-'n-bass-evenement, jungle-evenement, naar Garage Nation,

wat duidelijk een Britse garage was dat ging vervolgens over in een grime-evenement.

Wij woonden in een gemeente landgoed in Camberley in Surrey,

en we zouden allemaal ten onder gaan naar de Hoogstraat,

er was een kroeg genaamd de bruine kruik,

en de huisbaas van die pub

waren vrienden met Andy Swallow.

Andy was aan het doen, Ik denk dat het in Bow was,

er was als een viaduct,

dus het was een beetje raar club die zich onder het viaduct bevond

en hij zei dat we gaan naar Bow in Oost-Londen,

mijn maat Andy Swallow, en hij vermeldde het duidelijk

de Interstedelijke Firma enzovoort, en ze doen raves.

En we gingen naar deze rave,

Ik ontmoette Jimmy Labello, zoals hij heet

in de nacht,

en dat was mijn eerste soort smaak van de rave-scene.

Echoes had een beetje gelijk naast het Bow-viaduct,

bijna weggestopt.

Wij rijden er nog steeds langs zo nu en dan

gewoon ter wille van de oude tijd

en het was heel veel...

het was een leuke locatie,

maar het was wat ik zou noemen destijds een ultradisco.

Het was erg flitsend

en in 1988, wat er in wezen was gebeurd

zijn die clubs bijna werd van de ene op de andere dag overbodig

omdat niemand dat wilde ga ergens heen

dat was flitsend.

Er werd een mooie club gebouwd,

Je moet nu nadenken, acid house heeft het overgenomen.

De disco's, dansen, de meisjes dansen rond

met hun witte handtassen en hun witte schoenen zijn verdwenen.

Meisjes dansen, kijken... dat was in de clubscene terechtgekomen.

Je hebt al deze mooie clubs met deze mooie discolichten

leeg, wist niet wat ik moest doen.

Dus Echo's verderop, zij begon op vrijdagavond.

Ik denk dat we om twee uur sluiten Ik geloof dat dat te laat is voor...

En ze hebben het vernield.

Het zat vol.

Mijn naam is Keith Mac. Ik ben een DJ, platenproducent

en allround leuke kerel.

Ik begon met DJ'en in een pub in Dagenham belde de Fiddlers.

Ik had alleen zoiets van... Nou, ik was 15.

Vroeger konden we het krijgen daar was het net de enige pub.

Mijn vrienden hadden altijd ruzie de manager, 'Laat Keith...'

Omdat ik altijd had een pak platen,

Vroeger hadden ze een vrijdagavond ding daar en het was onzin.

Dus al mijn vrienden de manager gepest,

en ze gaven mij een woensdagavond.

Het was duidelijk dat Andy dat deed alle magazijnpartijen,

Ik kende Andy toen nog niet, en toen kwam hij naar beneden

op een woensdag en zei: 'Kijk, we hebben een nieuwe club,

wil je aan boord springen?'

En dat was Echo op de eerste nacht.

Dus die vrijdag koos hij mij op en dat was het.

30 jaar later, Ik ben er nog steeds.

We begonnen ernaartoe te gaan Echo's op een vrijdagavond

want dat was er één DJ, Tony Wilson,

wie we allemaal waren...

ik en een paar vrienden, waren fan van

en we begonnen te gaan daar regelmatig en soort van

zo behoorlijk eigenlijk elke vrijdag

we klopten op West End even op het hoofd

en dat doen we elke vrijdag.

En toen deed ik een zaterdag nacht, Pasha's huis

ongeveer 800-900 omdat niet veel mensen gingen op zaterdag,

omdat er raves zouden zijn maar ze kwamen naar ons toe,

dus echo's op een vrijdag nacht was het.

Echo's zouden dat zijn absoluut geramd.

Er zou overal droogijs zijn.

Dat kon je nauwelijks zie voor je,

het zweet zou op de muren schijnen.

De plaats zou zijn absoluut deinend.

Precies waar ik zit nu was mijn eerste feestje.

Ik zou zeggen dat als ik het moest lokaliseren, Ik denk dat ik dat wel zou zijn geweest

ongeveer 200 meter daar die kant op.

Ingebroken in een pakhuis, heb een stukje papier,

en ik zie deze flyer nu nog steeds.

Je kent het Bow-viaduct, we tekenden een lijn, een brug,

een rij, kleine mensen in auto's, en een man met een stok

met een klein smileygezichtje en dat was onze flyer.

Acid housefeestje deze kant op.

We hadden iemand aan de lijn de hoek die hen naar binnen leidt.

We hebben er ongeveer 3000 in gezet, 4000 in een pakhuis daar beneden

van 10.00 uur 's avonds tot 11, 12 uur de volgende dag.

De acid house-scène was briljant omdat

je zou maar twee lampen hebben, een flitser en een rookmachine

en een set decks en dat was het.

Ik denk dat destijds, dat was het tijdperk van het Wilde Westen

van de rave-scene, waar alles naartoe ging.

En ik weet zeker dat dat zo was waarschijnlijk wat knokpartijtjes ertussen

promotors en verergering, maar ik keek er een beetje naar

wat ze waren doen en ik vond het geweldig.

Mensen blijven rondhangen mensen en ze gaan,

'Ik ga dit doen.' En mensen gaan,

'Ja, je moet het eens proberen.'

En de meeste mensen niet. Maar ik was degene die dat deed.

Een paar jongens kwam naar ons toe en zei

'Heb je zin om te doen een radiostation?'

Hij zei: 'Jij ook weet je er veel van?'

Ik zei: 'Ik ken jou zet het aan en uit.'

En het is op een bandbreedte. Dat is het zo'n beetje.

Ik begon het uit te leggen en zei: 'Kijk...

Niet uitleggen. Hoeveel gaat het kosten?'

Ik denk dat het ongeveer was £ 1.000, £ 1.500 pond.

En wij hebben het opgezet en wij had een hele dag in Echoes,

en dit was op de 7e of 8 mei '89 en ik zei:

'Vertel je wat we gaan doen, we doen de hele dag,

we gaan weg.'

Dat was nu... terwijl ik er ben om me heen kijken zou zijn

Stoke Newington daar.

We hadden een lekke band en ik zei dat we dat zouden doen ga het aankondigen op het feest

om 8 uur, wij komen live

en als je het feest verlaat, de hele dag,

dat was om 10 uur Ik geloof dat je je auto's moet tunen.

En vanaf dat moment begon het,

en dat is hoe Centreforce werd gelanceerd.

Centrumkracht? Vanaf dag één.

Dag één waren we aan het doen een hele dag bij Echoes.

Ik was klaar en Andy zei tegen mij:

'Kom, we gaan,

wij gaan opzetten een radiostation.'

Ik dacht: 'Ik heb geen idee.'

Hij zei, 'Kom en spring in de auto.'

Dus reden we naar Shoreditch achter de brandweerkazerne.

Hij zei: 'Kom, we gaan naar beneden.' Dus gingen we daarheen.

'Neem wat platen mee.' Dus ik heb wat platen meegenomen

en destijds, het was in een kleine flat,

zo'n klein radio dingetje, dat zouden monitoren zijn

en het was net als, Oké, ga verder.

Ik had zoiets van: 'Ik weet het niet, dat zijn we testen, gewoon testen.'

En dat was letterlijk zo, en dan die nacht

na het feest is dat min of meer toen Centreforce begon,

weet je, en dat is wanneer het zover is gestart - 24 uur.

Mijn naam is Erik. Psychedelische Erik, en ik MC en presentator op de radio.

Ik had Andy ontmoet, nou ja, Ik heb hem niet echt ontmoet.

Hij klopte op mijn deur toen ik een jaar of acht was,

tot onheil zoals hij altijd was

en zag hem een ​​beetje voor het eerst dan.

Maar hij ging wel voetballen met mijn broer

en al die West Ham dingen wat later.

En ik denk dat dat is waar Waarschijnlijk heb ik de link gekregen

om bij Centreforce te komen van mijn broer Roger.

Centreforce is net ontstaan uit het niets op een ochtend

en ik luisterde en ik had zoiets van,

'Wat is dit?'

Ik heb een paar telefoontjes gepleegd

en het volgende waar ik het over had voor die kerel daar.

Mijn naam is Wayne Seaton,

beter bekend als DJ Seeker of Seeker.

En ik ben een DJ.

Ik werkte vroeger voor een makelaars genaamd Seekers

en ja, dat is het hoe ik aan mijn naam kwam.

Ik dacht dat ik een beetje zou zijn beetje anders, en ik ging naar buiten

en gekocht, in plaats van iedereen gebruikte twee draaitafels,

ging er drie kopen, gewoon een beetje anders

en gewoon een slaapkamer-dj.

En toen was er een paar contacten

in termen van hoe we eindigden op Centerforce.

Ik was bij een klein syndicaat.

'Bedrijf'.

Wij stonden bekend als de Corporation Jongens of de Corporation.

Bedrijf Dave, DJ Hugs, MC Scotty, en ikzelf,

en wij gingen naar het station.

Ik dacht gewoon bij mezelf: wauw,

Ik heb hier een kans.

Ging naar boven en deed een show, heb nog nooit zoiets gedaan.

Ik dacht: 'Dit vind ik geweldig.'

En toen had ik de kans en helaas

de makelaars kwamen erachter omdat er iemand was

die mij zo op de korrel nam op kantoor en vertelde het hen

wat ik had gedaan, en zij gaven mij het ultimatum: station of baan?

Ik heb het mijn moeder niet verteld eerst, maar nu weet ze het,

maar ik koos voor het station.

Ik begon met muziek en dat was het.

Er was geen weg meer terug.

Wij zijn daadwerkelijk begonnen waar ik het je net vertelde.

Dennison Point altijd komt naar voren als Dennison Point.

We worden letterlijk geconfronteerd Dennison Point achter ons.

Wij waren op een observatie van zes maanden.

Dus we dachten dat we het hadden gekraakt, we dachten dat we onaantastbaar waren

24 uur, en dat is wat wij worden.

Nee, we waren bezig een politieobservatie.

Ze wilden zien wie kwam in en uit

en observeerde ons gedurende 24 uur

en wat ze wilden zo nu en dan te doen,

ze zijn kapot gegaan... omdat we het weten omdat de rechtszaak.

Ze vielen ons station binnen om te kijken waar we de apparatuur hebben verplaatst

dus ze hebben ons eigenlijk te pakken gekregen het verplaatsen van de apparatuur.

Vandaar het verhaal van waar Seeker en zij waren bij ons.

We kregen een adres om te gaan en een nieuwe aan te schaffen,

in principe op te zetten een nieuw atelier.

We kregen dus een adres en we gingen naar de deur

en luister, zoiets,

dacht, oké, oké, dan moet dit het zijn.

En we hebben de deur getrapt, schopte de deur eraf,

en er is een familie aan het eten,

en dat waren ze ook niet tevreden, maar we waren een beetje...

keken elkaar alleen maar aan en we stonden op onze tenen.

Ze gooide alles naar ons.

Ze achtervolgde ons voor de galerij achtervolgde ze ons...

je weet dat je het over hebt een typische vrouw uit Oost-Londen;

ze had het niet, we hadden haar zondagse lunch verpest,

ze gooide serviesgoed naar ons en alles achtervolgt ons

helemaal naar beneden, dat was in Dennison Point.

Mijn naam is Danielle Montana.

Ik ben een DJ-producent en een originele DJ van Centreforce.

Ik had van Andy gehoord, ja.

Wie destijds niet?

Hij was nogal een bekende persoon. Ja.

Mijn geheugen is een beetje beschadigd golvend naarmate de tijd verstreek,

maar we hebben elkaar ontmoet omdat iemand zag mij en mijn zus spelen,

en ze nodigden ons uit voor de radiostation in zijn begindagen,

eerste weken, waar ze ons naartoe brachten het radiostation, dat was het.

We hebben een plek op de radio, en sindsdien zijn we daar geweest

dus ja, dat is Centreforce.

Het is vrij moeilijk uit te leggen hoe groot Centreforce was.

Hoe het de hele tijd ging naar Noordwest-Kent,

Zuidoost-Londen en daarbuiten,

het leek erop naar de wildernis van Essex,

soort van iedereen leek te zijn

afgestemd op Centreforce.

Aanvankelijk was dat zo een bepaalde hoeveelheid,

we wisten niet echt waar het was waar het vandaan kwam, wie het was,

maar plotseling in '89,

het leek zo te zijn absoluut overal

en als het uit de lucht zou gaan,

zelfs kort, zelfs voor een paar uur,

mensen zouden bellen elkaar op en zeggen:

'Wat er met Centreforce is gebeurd, waar luister je nu naar?'

En het had een enorme impact en het was de weg

mensen zouden erachter komen wat was er aan de hand,

ook al is er iets stond die avond aan of uit

en verschillende elementen zoals dat het dus absoluut enorm was.

Woodstock 30.000.

We hebben drie dagen in een veld gezeten, 30-tal duizend mensen.

We hebben zoveel mensen geraakt leeft in die korte periode

dat wij dat niet beseften mensen kwamen naar Londen

cassettebandjes meenemen tot Schotland.

En als ik nu met iedereen praat, ze luisterden naar Centreforce Radio.

Ik moet de meest geweest zijn naar radiostation geluisterd.

Meer konden we niet krijgen dan vijf mijl.

Maar het is een cult ding iedereen op een gegeven moment

in die scène was geraakt door Centreforce.

Het waren geweldige dagen, Ik moet zeggen,

ook al waren we dat wel opgelegd door de wet,

maar we hadden een enorme destijds gevolgd.

Want in de tijd dat wij waren bij de geboorte van een huis

in dit land, Centreforce stond duidelijk voorop.

Wij waren de eerste 24 uur housemuziekstation,

en het was een piraat, dus jij keek altijd over je schouder

het is niet alsof je twee stokken draagt en loopt van het oude wetsvoorstel.

Het draagt ​​koffers van vinyl. Weet je?

Dus ja, ik moet geven hen een rekwisiet voor wat ze deden.

Kun je het je herinneren? toen we een show deden

en we werden weer gebeld dat zeggen

iemand gaat kom naar het atelier.

We hebben alle spullen ingepakt, zet het in de lift,

heb alles in de auto gehad.

We hebben een adres voor een nieuw atelier.

We zijn naar de nieuwe studio gegaan, voordat we de oude verlieten,

we zeiden: 'Londen, we komen terug in ongeveer 10 minuten, nietwaar?

En binnen 15 minuten de studio werd in de auto opgeborgen.

We waren weg naar het volgende adres,

we kwamen bij de volgende adres, zet alle muziek op.

'Hallo, Londen, hoe gaat het?' Wat hebben we gedaan?

We gingen naar beneden om te halen de laatste paar stukjes uit de auto.

Er zat een bobby aan de beat die daar staat,

'Hallo.'

'Dus, dit is waar Centerforce is dan.'

Zo. Wij keken elkaar, nietwaar?

Ja, dus...

Ja, ze hebben ons leren kennen. Het punt is dat ze leerden...

Vooral vroeger een onderscheidend voertuig besturen

omdat het een Q Reg Fiesta was.

Dus werd ik vroeger opgetrokken en vroeger waren ze zo,

'Hallo, Zoeker.' soort ding.

En ik had zoiets van: mijn naam niet Seeker, mijn naam is Seaton.

En ze zouden zeggen: 'Nou, jouw naam is Seeker,

en wat is de platen achterin voor?'

Draaide zich om: 'Ik heb het je verteld Ik was langs mijn vrienden gegaan.

Ik was muziek aan het spelen.' 'Nee, nee, nee, nee.'

Maar ze hebben nooit, gepakt of gearresteerd

wat die kant betreft.

Bijna-ongevallen.

Ja, nee, het waren goede tijden, goede tijden daar.

En dan uiteraard toen de politie...

sluit het af, het is afgesloten.

De regering wilde nog een keer vastpakken, dus...

onze jongens moesten... dus allemaal een plotselinge Zoeker was degene,

Seeker was de volgende DJ op, terwijl hij naar de studio gaat,

hij luistert in de auto, zo ben je...

en Hill Street Blues komen op en de DTI gaat aan,

en zei: 'Jullie allemaal Centreforce-luisteraars,

dit is de laatste keer...

Dit is het laatste record van Centrumkracht,'

en ze speelden Hill Street Blues, brutale gits,

en dat speelden ze en ze sloten ons af,

nam al onze uitrusting mee en toen werden we allemaal gearresteerd.

Ik werd gearresteerd op de roze tandenborstel.

Ik kom drie dagen later naar buiten, Ik ging naar een flatgebouw

en kwam op en zette de Dixon van Dock Green aan

en zei dat we terug zijn.

En dat viel niet in goede aarde.

En dan zijn ze gewoon kom weer naar beneden,

ze hebben ons gescheurd weer naar beneden

en na ongeveer de 5e poging waarvan we net dachten,

wij kunnen nergens heen.

Dus al dat harde werken teruggetrapt te worden

en nu, wat raar is als ik dit doe...

Het is behoorlijk sentimenteel want als ik ernaar kijk,

Ik denk dat we zo'n impact hebben achtergelaten.

Wat hadden wij kunnen doen als ze ons met rust hadden gelaten?

Misschien waren we nu dood,

dat hebben we misschien niet gedaan een radiostation geweest.

Maar wij hadden hetzelfde nogmaals, dat is jammer.

Ik zou het gewoon kunnen zeggen; Ze kunnen mij niet meer doen.

De regering, de lichamen hierboven

wilde ons gewoon nooit om iets te doen. Dat is het.

Weet je, het grappige over de Tory-regering

van de tijd zo anti-zuurhuis zijn

is dat in sommige opzichten

het was nogal Thatcherite

bij zijn viering van ondernemende karakters

en individuen die erin slaagden in wezen doen

wat Thatcher had het hen verteld,

en de Tories hadden dat ook gedaan heb ze verteld wat ze moesten doen,

dat was om van hun af te komen reet, ga iets doen,

ga je eigen bedrijf opzetten en er een succes van maken

en dat is wat deze mensen deden dat.

Ja, ik denk als je komt vanuit een arbeidersachtergrond,

je verhuist naar eender welke soort activiteit,

welke branche dan ook de muziekindustrie,

het zijn bedrijven en ze hebben een soort hiërarchie

en de verwachting van hoe jij gedragen en hoe u onderhandelt.

Ze vinden het niet echt leuk mensen die hun eigen regels maken

en doen het op hun voorwaarden.

Het is dus een hele lastige omgeving om in te breken.

Ik denk dat Groot-Brittannië een zeer De klasse domineerde de samenleving

en het wordt gerund door een zekere klasse van mensen die

ging naar bepaalde scholen en deze verbindingen hebben

en de rijkdom hebben en geld achter de hand

dat maakt de gevolgen van hun falen

minder ingrijpend dan dit doet voor iemand

vanuit een arbeidersachtergrond.

Het is dus heel iets anders ding om daar in te breken

als je er niet vandaan komt dat soort elitaire achtergrond.

'Hoe zit het met het maken van een dossier? Wij zouden dit kunnen doen.'

En we gingen naar een studio en we hebben een record gemaakt.

En daaruit kwam ik terecht

Jimmy Low ontmoeten en wij eindigden...

ze een enorm nummer genaamd Gemaakt in twee minuten.

Ik had een groep die mee was Danny's moeder en Keith Mac,

en wij waren nieuwe klasse A.

We PA'den met The Prodigy, Tinten van ritme, M-mensen.

We waren allemaal samen op het toneel en ik heb een platenlabel opgericht.

56 platen uitgebracht in het eerste jaar,

waarvan iets meer dan één per week.

Wij behoren tot de top danslabels die er zijn.

De naam op het plein, Labello Blanco-opnames.

De reden dat we de naam hebben:

Labello betekent etiket, Blanco: wit.

Het was de bedoeling Italiaans betekent whitelabel,

dat is wat we zijn, we zijn een onafhankelijk whitelabelbedrijf

en wij zetten de vierkant om het af te sluiten

en dat is echt zo geweest effectief voor ons.

Mijn naam is David Low.

Ik ben een DJ-producent voor Artful Dodger- en Platinum Breaks.

Ik heb Andy leren kennen via mijn broer.

Mijn broer was rapper Jimmy met Bug Kann andamp; De Plastic Jam.

Andy was nieuwe klasse A.

Dat deden ze vroeger de optredens samen

en ze begonnen met de platenlabel Labello Blanco.

En ik dacht dat ik een beetje was van een rapper, 12 jaar oud.

Dus ik ontmoette Andy toen zo lang geleden al.

Jimmy nam me altijd mee naar de zijne huis en spullen in Dagenham

terug op de dag.

Ze deden het allemaal groots raves, illegale raves samen.

Ze ontmoetten elkaar samen de studio

en dan denk ik zij zijn het label begonnen.

Andy startte Labello Blanco en Jimmy sloten zich aan.

Andy destijds, dat zou hij wel doen uiteraard zijn administratie doen,

witte labels of dubplaten,

en dan zouden mensen dat doen speel ze uit

en dan zouden mensen dat uiteraard doen neem ze op, ze zouden ze uitbrengen

en dan zouden mensen dat doen platenwinkels binnengaan

met een bandje of de CD en ga, wat is dat nummer?

Oh, het is Labello Blanco.

En dan zou Andy dat doen zeggen: 'Verdomde hel,

we hebben dat zojuist vrijgegeven, we hebben het gedaan 50.000 platen verkocht.'

Andy en ik hadden een band genaamd Nieuwe Klasse A in '91

toen zijn we begonnen met opzetten het platenlabel Labello.

Labello-dans... Ik had Labello Dance,

wat meer was huis soort dingen.

En toen hadden we de 'publieke vraag'.

En toen vond ik de echte boeven.

O maat.

Als ik moet liegen, doe ik dat niet ga hem een ​​oplichter noemen

want ik ga het je vertellen over de kromme sector.

Maar als je dat wilt ontmoet iemand die zo...

hoe kan ik het zeggen? Ik ga niet zeggen...

Ik vind hem eigenlijk leuk,

dus dat wil ik niet laat hem slecht klinken.

Laten we zeggen dat iemand die jouw bedrijf heeft overgenomen

vrij snel was Pete Waterman.

Ik heb twee en een half jaar gedaan met Piet.

Hij heeft mij alles geleerd.

Ik heb werkervaring opgedaan bij de label toen ze bij PWL waren.

Een goede twee weken van mijn leven, dat was.

Veelbewogen, toen ik dat was 17, verliet school, Andy en Jimmy

gaf me een baan bij het label bij Labello Blanco - Publieke vraag.

Keith Mac zal zeggen van wel theejongen bij het platenlabel

toen ik net begon.

Maar ja, Andy en Jimmy gaf mij de kans

bij het platenlabel

en ik heb meegedaan aan het muziekspel sindsdien.

Ja, ik heb net geleerd zakelijk als ik daar was.

Ik bedoel, ik ben daar begonnen toen ik 17 was

helemaal tot 24, 25, 26.

Dus een goede 10 jaar, 11, 12 jaar bij de platenmaatschappij.

Je leert gewoon hoe het bedrijf werkt,

wat kunnen mensen beter leren van dan Andy en mijn broer?

Ik haat hem graag.

Hij is briljant en ik geleerd van de beste.

Ik heb een paar maanden gedaan met Simon Cowell,

maar ik heb er twee en een half jaar over gedaan ik, Keith en hij.

Ongelooflijk bij wat hij deed en deed.

Dus schopte hij zijn management directeur uit zijn kantoor.

Gaf ons dat, gaf ons een opname studio's, gaf ons gratis huur,

hij gaf ons geavanceerd geld om muziek te maken.

Hij gaf ons een gratis studio... Nou, hij gaf ons studiotijd,

niets is gratis bij Pete, die we gaandeweg uitwerken

en hij heeft ons veel begeleid.

Ja, ik had er veel ruzie met hem

maar wat een karakter wat een persoon om van te leren.

Nou, we hebben getekend Artful Dodger's eerste plaat,

Wat je gaat doen met CraigDavid,

dat was een groot Verenigd Koninkrijk... dat was het een grote undergroundhit.

Toen brachten ze ons Rewind, maar geen enkele DJ wilde het draaien.

Je hebt deze dingen laten knippen zogenaamde dubplaten

en we hebben ze geknipt voor DJ's en gaf ze uit

aan DJ's en Mikey B van de Dream Team kwam terug en zei:

er zijn er te veel Spoel delen in de track terug.

Daarom hebben we de middelste eruit gehaald

en dan terugspoelen uitgegroeid tot een enorme ondergrond

en dan uiteraard a enorm hitparadesucces,

werd nummer twee op de nationale grafieken en het was geweldig

om daar omheen te zijn en een deel daarvan destijds

dat hadden we duidelijk nooit gehad...

het platenlabel heeft dat nooit gehad een nummer twee record eerder.

Daar hadden we een paar deuntjes van destijds in kaart had gebracht,

maar niets van deze omvang.

Ik had Craig David en werd eruit gezet Mevrouw Dynamite 'Booo!'

Kunstzinnige ontduiker is nog steeds van mij, nou ja,

Ik zeg dat de mijne nog steeds onder is onze paraplu als zodanig.

Destijds omdat Ik hield van muziek,

uiteraard hoorde ik het over deze garagebeweging,

en dat is duidelijk wanneer Andy en Jimmy waren dat duidelijk

het opbouwen van hun platenlabel

en ze waren wat aan het doen

grote dingen met Artful Dodger en dat soort mensen.

En ik denk op dat moment wanneer je...

Ik herinner me alleen dat mensen zeiden: 'Heb je deze garage gehoord?'

Ja, we hadden wat... het waren een paar goede tijden.

Ging naar een aantal goede evenementen, heb er een aantal goede feesten van gehad.

En toen hadden we er nog een paar andere succesvolle hits daarna

van Vrouwenproblemen tot Miss Dynamite - Boe!

en dan het geheel Het Artful Dodger-album kwam,

Ik denk dat het er zeven waren top 10 hits van één album.

Gedaan 1,5 miljoen, en daarna deden we Artful Dodger.

We hebben er drie van Craig gedaan nummers, Jungle Massive-albums.

Ja, en worden een kracht binnen...

word een van de grootste trommel andamp; baslabels,

dat is Labello Blanco.

En wij zijn er één van geworden de grootste in de top vijf

van grote garagelabels, dat was de publieke vraag.

Ik heb de muziek uit 1992 gemaakt,

'91, '92,

tot in de jaren 2000,

2002, 2003,

mijn liefde voor de muziek verloren.

Word gewoon te politiek, te donker,

te humeurig, te veel gevechten.

Dat zou ik bij voetbal kunnen doen laat staan ​​naar een nachtclub gaan.

Ik ben Danny Swallow,

Meester Pasha, sommige mensen kent mij misschien als

Ik ben een van de eigenaren van Centreforce Radio,

Ik ben Andy's zoon, meneer Pasha's zoon,

het origineel, de oprichter van Centreforce,

en ik ben degene die dat is vandaag de dag onder controle.

december '17, we waren aan het rennen...

de dochter van een vriendin van mij,

ze heeft kanker, dus dat waren wij ook proberen geld voor haar in te zamelen,

we dachten dat we er een feestje van zouden maken.

Breng alle... Hoe dat kwam,

Ik weet het niet, maar we hadden de Facebook-pagina van Centreforce

dus we hadden zoiets van laten we rennen een Facebook-livevideo'

en Majestueus, nog een goede vriend van ons,

hij zei: 'Kijk, ik weet hoe om het live op Facebook in te stellen.'

Dus we hebben er elke dag mee gereden voor een week

en in die week, we hebben meer dan een miljoen views behaald.

En ik dacht: 'Wauw!'

Er zijn nog steeds mensen van mijn leeftijd en ouder uitgaan

en hetzelfde doen als zij deden in 1988, '89, '90,

misschien niet zo laat of zo zwaar, maar ze doen het nog steeds.

En het heeft mensen nooit echt verlaten, het is daar altijd gebleven.

Dat gevoel, het idee van de vrolijke natuur

van een opbeurend karakter van housemuziek,

mensen bij elkaar brengen,

dat heeft echt impact gehad op mensen,

en dat hebben ze nooit gedaan vergeten dat.

Dus toen het terugkwam,

het voelde gewoon alsof,

ja, dat zou iedereen doen zeg Centreforce, 88.3.

Er was dit idee

en ik denk dat heeft mensen nooit verlaten.

Dus we hadden zoiets van, 'Kijk, laten we de bal aan het rollen houden

en het momentum behouden vloeiend,'

en toen we dat deden

het werd gewoon, langzaam maar zeker de interactie was zeker waanzinnig,

we hadden 32.000 likes, 12.000 aandelen en reacties.

Het was belachelijk, dat was het zoals piraat op Facebook.

Dat is precies hoe het was.

Zoals met de oude pager-dagen.

En wanneer...

Ik weet nog dat we dat waren doe het al heel lang,

een paar goede maanden, en toen we dat deden,

we zijn nooit afgesneden, heb nooit enige onderbreking gehad,

nooit problemen met copyright gehad

het was bijna zo wij stonden voor op de wedstrijd.

Toen Facebook aanklopte,

Ik denk niet dat hij dat zou hebben gedaan was daar verlegen over

omdat het net zo is...

je moet het goede hebben zin om te beseffen wat er is.

Je wilt niet een soort zijn

curator van je eigen bestaan.

Je kunt niet een beetje in de war raken in dat soort nostalgie.

Dingen gaan verder ongeacht wat je gelooft

of hoe jij dat wilt.

En ik denk van wel proberen een beetje vertrouwd te raken

met kansen zoals ze werkelijk bestaan.

We waren aan het streamen via Facebook, het was video,

wij waren het alleen met muziek,

begrijp me niet verkeerd, we hadden een goede geluidskwaliteit,

dat hebben we altijd gedaan en dat zal altijd zo blijven.

En dat waren we gewoon interactie met de mensen

omdat de berichten zou live verschijnen,

dus we waren alleen maar aan het schreeuwen ze eruit en het was geweldig,

Mijn vader zei dat het zo dichtbij was om te piraten zoals we ooit zullen krijgen,

zo dicht mogelijk bij de goede oude tijd zoals we ooit zullen krijgen.

En dat heeft tot iets geleid gekke gebeurtenis,

mijn vader was op Tenerife,

we waren net klaar met a livestream met Keith Mac

grappig genoeg deden we dat wel onze miljoenste weergaveshow.

Het ontplofte. We hebben een miljoen gebroken in de eerste 10 minuten

en het was gewoon ongelooflijk.

Hij heeft mij teruggebonden erin nadat ik alles had achtergelaten.

Ik dacht: 'Nee, nee!'

En hij begon te doen weer dat Facebook-gedoe.

'O kom op.' ik heb zoiets van, 'Nee, ik wil het niet doen.'

'Ik heb mijn ding met je gedaan.'

En dan wordt hij langzaamaan houd je vast en knal dan,

je hebt er weer zin in. Opnieuw de chaos.

Centerforce klaar, je zag al deze opkomst

van al deze andere radiostations, piratenstations duiken op.

Zij hebben dus het voortouw genomen.

Zij waren de voorlopers.

Het was dus alleen maar onvermijdelijk, ook al tientallen jaren later,

dat wij terugkwamen.

Daniel Bunter en zij, zij doe zijn ding waar jij naar beneden gaat

en je houdt een lezing, een seminar, dus ik zit op het podium

en er was iemand wie heeft een echte FM-frequentie,

ze hebben het heel goed gedaan, en ze begonnen over DAB te praten.

Ik dacht: 'Wat is dat?'

Dus ik draaide me naar hem toe, 'Wat is DAB?'

'Digitale autoband.' Het is een nieuwe vorm van FM

maar het is niet zo moeilijk om er mee aan de slag te gaan.

Ik kwam naar buiten en ik zei, dus ik heb het gedaan beantwoordde al deze vragen,

iedereen wil dat alles weten over Centreforce,

ze willen het weten over Centreforce,

dus ik kwam naar buiten en Ik zei tegen Danny:

'DAB, wat is DAB? Kijk er eens naar.'

Niet veel mensen wist er zo van,

Wij hebben een vergunning aangevraagd...

Wij hebben een ruimte aangevraagd allereerst met de DAB-body.

En we kwamen in contact met de mensen die Essex Multiplex runnen.

We namen contact op en kregen kletsen en we waren klaar om te gaan.

Ze waren als, 'Een laatste ding,

je moet je krijgen licentie van Ofcom.'

Ik dacht: 'Oh daar gaan we.'

Dus ik heb letterlijk 3 maanden doorgebracht het invullen van de aanvraag

alles klaarzetten, het goed doen, ervoor zorgen

Ik was als persoon op de hoogte een vergunning aanvragen

omdat aan het einde van de dag, ik ben de licentiehouder,

Centreforce heeft de licentie maar ik ben de licentiehouder.

Ik ben degene die verantwoordelijk is.

Zweer je op de lucht?

Komt op mij neer.

Of je overtreedt de regels, het is mijn schuld

omdat ik de licentiehouder ben, Ik ben de verantwoordelijke persoon.

Dus ik heb het zeker gemaakt alles klopte,

maar gedurende die periode van drie maanden,

het was zo Op een dag zat ik daar

met mijn vader en ik had zoiets van,

'Waarom proberen we het niet te pakken op de Londense, laten we eens kijken.'

Waarschijnlijk een van de beste dingen die gebeurd zijn zijn

Ik ging naar Tenerife,

en ik zei:

'Ga jij maar een vergunning halen en wij zullen het doen.' En dat deed hij.

En mensen zeggen tegen mij: 'O, weet je...'

Je moet onthouden, hij is 27...

26, 27.

En hij heeft de hele radiostation op zijn schouders.

Dat is een prestatie.

Mensen kijken naar mij en gaan, het is jouw radiostation.

Historisch gezien is het mijn radiostation. Niet vandaag.

Nee.

Ja, het is iets groots om te doen. Ja.

Ik laat je gaan daarover, Daan.

Het was het wachten dat voelde als 3 jaar

maar het waren eigenlijk 6 weken,

dat Ofcom komt terug met hun beslissing

over onze licentie

en de dag ze gaven me mijn rijbewijs

Ik herinner me dat ik huilde ongeveer een uur.

Het was vijf jaar geleden, hij ging weg en kreeg een vergunning.

Ik weet niet hoe hij heeft het gedaan. Dat deed hij.

En ik herinner het me ontmoeting met de DAB-mensen

en ze keken naar mij en zei: 'Je kunt er geen hebben.'

Ze lachten, hij ging, 'Je kunt er geen hebben, dat kun je wel.'

En ze waagden hun kans bij ons, en hij vloog gewoon.

Ik had zoiets van, 'We hebben onze DAB-licentie!'

En letterlijk vanaf die dag

Ik zei: 'Ik kan het niet geloven wat we hebben gedaan.'

Hij zei: 'Dat kan niet Geloof je wat je hebt gedaan?'

'Je hebt nog niets gedaan, je hebt een licentie,

nu begint het echte werk.'

Ik dacht: ja, je hebt gelijk.

Ik heb 24 uur per dag, 7 dagen per week,

apparatuur, ik heb shows in te vullen, DJ's, presentatoren.

Elk ding, Ik moest gaan en halen,

en ik mocht live datum over 6 maanden.

Ze belden mij en zeiden:

'Wil je dat? over twee weken live gaan?'

En ik had zoiets van, 'Ja, ga maar door.'

En toen belde ik mijn vader, ik zei: 'Over twee weken gaan we live.'

Hij zei: 'Ik ben op vakantie, Ik ben 6 weken op Tenerife.

Waar heb je het over?'

Ik had zoiets van: 'Nee, dat moet kom terug, we gaan live.'

Net als Centreforce stond op het punt terug te komen,

Ik besefte dat ik dat eigenlijk niet kon hier geen geld meer verdienen.

Je bent aan het duiken en duiken voor zo...

je kunt alleen maar bukken en zo lang duiken.

Ik kom uit de muziek branche waar ik niet van hield.

Ik heb de Craig David gedaan spullen en dat

en ik heb het altijd gedaan had een band met Tenerife.

Ik heb daar altijd bedrijven gehad, en we hadden daar al een bar.

Ik ben Donna en ik ben uit Londen, Chingford.

Ik en Andy hebben elkaar ontmoet bij De Academie

aan Langston Road in Loughton.

Hij begon mij te slaan meteen.

O, het was een paar jaar geleden Ik wendde me tot mevrouw Swallow.

Wij zijn in 2016 getrouwd. Ik ontmoette hem in 2007.

Een huwelijk was dat dus niet echt op de kaarten,

maar toen we Amelia kregen, soort dingen veranderd

en ik dacht: ik wilde haar dezelfde naam te hebben als ik.

Dus maar één familie.

Ze is nu twaalf, Amelia. Ja, ik ga door met 21.

Het zijn allemaal professionals die hier komen. Het is geweldig voor Amelia.

Ze kan naar de strand elke dag.

Ze is aan het paardrijden.

We staan ​​voortdurend in de zon,

je wordt blij wakker wanneer Je bent in de zon, nietwaar?

Bij ons zijn we enorm gegroeid.

Wij zijn met één begonnen zaken, nu hebben we er vier.

Dus ja, we houden het gewoon gaan kijken hoe we er komen.

Hij ging uit van het meeste waar mensen mee beginnen, niet veel

en hij heeft zich omhoog gewerkt, maar hij heeft er moeite mee.

Hij is geslagen een paar keer naar beneden,

maar dat is hij altijd kom weer bovenaan.

Hij heeft dus een lange weg afgelegd en hij heeft het goed gedaan.

Ik ging daarheen om met pensioen te gaan.

Zodra ik aankwam, Ik kreeg een kans

om nog een bar mee te openen enkele geldschieters uit Groot-Brittannië,

dat was Joyce, wat we deden.

En toen kregen we het radiostation aldaar

en we hebben nu Rejoyce geopend

en we zijn nu opengegaan Centreforce FM op de Canarische Eilanden.

Dus we hebben Centreforce daar ook,

die de muziek speelt van hier en van de Canarische Eilanden.

Om de licentie te krijgen was één ding,

maar dan om de deuren en uitzending

en nu nog steeds doorgaan

zes jaar later, het is ronduit ongelooflijk.

En de manier waarop we het deden op zo'n destructieve manier,

Ik bedoel, we hebben zelfs nooit een marketingcampagne gevoerd.

We hadden zoiets van: we zijn er.

En ik denk dat de manier waarop de merk is zo natuurlijk gegroeid

via mond-tot-mondreclame en doordat mensen gewoon krijgen

weer contact, dat was het die vroeger enthousiast was,

Ik denk dat het echt positief is verhaal en het is een waargebeurd verhaal

dat je niet kunt helpen maar verliefd op worden.

Dat was het belangrijkste voor Ik was bezig het bedrijf aan de grond te houden

en ervoor zorgen dat wij blijven trouw aan onze roots.

Ik bedoel, we zeggen het de hele tijd - uit de straten van Oost-Londen,

Veel reëler worden we niet dan dat. Weet je wat ik bedoel?

Dat hadden ze altijd shoutouts vroeger

en het was via een pager en ik kan het me niet voorstellen.

Dus ik denk nu het feit dat moderne technologie is geëvolueerd,

wij hebben toegang het berichtensysteem

waar dan ook ter wereld.

Als we uitzenden uit Australië of New York

of Chicago of hier op Tenerife.

In staat zijn om die Centerforce te nemen familie over de hele wereld met mij

is het allerbelangrijkste.

Dit is allemaal fantastisch, maar als we dat niet konden

breng de Centrumkracht familie hier

en dat kon niet de berichten leven,

wij zouden het niet doen de shows vanaf hier.

Ik denk dat dat de reden is waarom Centreforce zal blijven en voor altijd blijven

het grootste station

is omdat wij dat zijn door de mensen

en wij zijn voor het volk. Dat is het.

Zoals alles wat we doen, Ik ben altijd

mijn eerste zorg is onze Centreforce-familie.

Voordat je geld verdient en vóór het maken

het bedrijf succesvol, de familie moet gelukkig zijn,

als ze niet gelukkig zijn dan hebben wij niets.

Ik heb een extreem getalenteerde selectie DJ's,

enkele van de grootste namen uit de branche,

en zonder die jongens, wij zouden niet zijn wat het is.

Ik ben Micky Moore. Tenerife en oorspronkelijk Essex, Londen.

Mijn naam is Benno, ik ben oorspronkelijk uit Manchester,

maar woonde op Tenerife het grootste deel van mijn leven.

Ik was een product van de zorg systeem, ik zat in de zorg in Essex,

dus in de jaren '60 geweest op scholen en zo.

En dan '75, een vriend van mij, Andy's vriend Grant,

verplaatst naar Essex en we hadden een kleine bende

was gewend om rond te rommelen, voetbal, wat grote schade aanricht.

Dus rond 1976, Grant stelde ons voor aan Andy.

Andy verhuisde naar Southend.

Dus uiteindelijk zijn we er heen gegaan Southend, spreek met Andy.

Ik heb een gezin gevonden in mijn voetbalclub, mijn vrienden,

we zijn als metgezellen.

Het was er altijd.

Weet wat ik bedoel, dingen doen samen, waren niet alleen maar voetbal.

We zouden naar jeugdclubs gaan, we zouden gaan feesten en we zouden in de muziek zitten.

Ik had Andy al een tijdje niet gezien paar jaar, begrijp je wat ik bedoel?

Niet sinds Echo's dagen.

Hij zei: 'De radio staat weer aan nogmaals, we doen de radio.

Ik heb deze studio, heb dit...' Hij was het mij aan het verkopen.

Weet je? En ik heb zoiets van: wat?

Vroeger was het piraat, Weet je wat ik bedoel?

Heb hiernaar geluisterd en...

'Nee, nee, we hebben dit, we hebben dit, we hebben dat.'

Hij zei: 'Kom naar beneden.' Ik ben altijd welkom.

Dus ik zal een mooch geven, ik zal het hebben even kijken, zien wat er aan de hand is.

En daarna daarna we hebben elkaar net weer ontmoet voor het feest.

Ging ernaartoe, begon naar de studio gaan.

Vroeger gingen we naar beneden gewoon om Andy te zien

Ga hem opzoeken, allemaal kom naar zijn show.

Dus gingen we daarheen, rondscharrelen, met z'n twintigen.

En op een dag dacht hij: 'Help ons gewoon, Micky.'

Ik zei: 'Wat?'

Hij zei: 'Schrijf dit gewoon op, deze berichten.'

Eén keer gedaan en de baan gekregen.

Ik ontmoette Andy via mijn oude man die mij aan hem voorstelde.

En dat was ik destijds alleen DJ'en in een andere club hier

één of twee dagen per week, mijn pauze proberen te krijgen.

Het was meer een beetje plezier om eerlijk te zijn.

En toen gaf Andy mij een weinig diensten in het begin bij Joyce,

zijn club op de Las Americas-strook.

Naarmate de tijd verstreek, ging hij langzaam verder begon me meer nachten te geven

en dan uiteindelijk hij maakte mij de resident DJ

en ik ben geweest daar nu twee jaar.

En uiteraard ontmoet je iedereen het Centreforce-lot daar.

Ze komen veel binnen.

En ik heb een paar shows gedaan met mensen als Max Fernandez.

Ze zijn als een familie.

Je kunt ze geen gemeenschap. Iedereen is zo aardig.

Ik heb nog niemand ontmoet die zo is... ja, het is goed, het is geweldig.

Shout-outs is alles hij zit op Centreforce.

Het zal nooit veranderen. Zo zijn wij begonnen.

Shout-outs, zo is het.

Geen afspeellijst, speel wat we willen.

En zo is het.

Het zorgt er gewoon voor dat mensen zich onderdeel voelen van, het is als een familiezaak.

Het is niet zoals reguliere radio. Wij hebben interactie met de mensen.

Er zijn gewoon zoveel mensen elke twee seconden verzonden.

Dus het is enorm, en ik denk voor hen als gemeenschap

het is ook zoiets groots.

Ze luisteren ernaar, sommige mensen bijvoorbeeld 12, 13 uur per dag.

Dus om hun namen te horen riep het uit denk ik

is zo iets groots van hen, van hun favoriete DJ's.

Zie enkele DJ's op er waren er enorm in de jaren '90,

zoals de grootste namen je zou kunnen.

Dus voor hen denk ik dat het een echt iets groots en belangrijks.

En ik denk dat ik de land en hierheen komen,

hij moest floreren omdat terwijl ik er ben,

het zou waarschijnlijk niet gegroeid zijn zo groot als het zou zijn geweest omdat

Het is mijn manier of niet.

Ja? En ze negeerden mij.

Hij heeft wat overtuigingskracht nodig.

We hadden bijna ruzie. Maak je daar geen zorgen over.

We moesten bijna opstaan vecht met elkaar.

Het punt is dat wij vader zijn en zoon, maar we zijn beste vrienden.

Dus we maken ruzie, we vechten, maar aan het eind van de dag,

we doen het om de juiste redenen.

Wij staan ​​daar niet zomaar en ruzie zonder reden.

Het is allebei omdat het maakt ons zoveel uit.

Kijkend naar wat ik heb gedaan met zijn nalatenschap

en dat kan nu ook onze erfenis doorgeven aan mijn zoon.

En als we dan kunnen, zoals je zei, als Centreforce

bestaat over 60 jaar nog steeds en hij komt nog steeds binnen

en tijdens zijn maandagshow,

dan zou niets mij kunnen redden gelukkiger dan mijn zoon te hebben,

ik en mijn vader allemaal aan samen een radiostation.

Ik bedoel, wie zou dat niet willen?

De radio brengt iedereen samen en ik denk

zolang we kunnen behoud altijd die passie,

houd dat – dat zijn wij hetzelfde als jij.

Als je je somber en een beetje voelt beetje eenzaam, praat met iemand,

praat tegen de radio, stuur een berichtje.

We nemen altijd contact met u op.

Dat is het verschil met Centreforce is dat

we zijn begonnen met een missie om het station te worden,

te bieden informatie aan mensen.

Die ene stap hebben we gezet voorbij hen, wanneer nu

die stem in de kamer waar dat kleine mensje

dat wanneer je je somber voelt, je zet de radio aan

en je wordt begroet met een gastvrije stem,

een hoop goede muziek...

En Justin Childs.

En soms Justin Childs en Micky Moore, soms!

Ben hem ook vergeten!

Ja, zeker gehad een gezin en dat hebben.

Dat is de reden waarom we doen dit nu.

En Centreforce is de familie.

Ja, dat is het.

Jij bent onze familie.

Welkom bij de familie.

Dat is het.

Vorig jaar namen we het merk naar Liverpool,

we hebben het merk meegenomen Stoke, overal in Groot-Brittannië,

om zoveel liefde te krijgen wanneer je gaat naar een nieuwe stad, een nieuwe stad,

het is gewoon gek, ik bedoel, dit jaar, tegen de tijd dat dit uitkomt,

we zullen hebben maakte alle plannen bekend

het merk overnemen dit jaar naar Dubai,

wij nemen het merk naar Ibiza, over de hele wereld.

En als we naar deze plaatsen gaan,

de ontvangst is niet anders.

Je wordt met open armen ontvangen

en iedereen is rechtvaardig zoemend om even tijd te hebben.

Maar hoe zit het hier? Wij hebben Centreforce Canarias opgericht.

We zijn met zoiets bezig geweest Vier maanden en we zijn nu

gaat spelen hoofdpodium 100.000 .

Er zal ongeveer 400.000 mensen daar,

maar het hoofdpodium gaat over 100.000 Centreforce-overname,

dat is nooit gebeurd.

We zijn nu op een punt aangekomen waar we het gevoel hebben dat we er klaar voor zijn

om terug te komen in het record label in een ander formaat

en Danny en zij hebben dat ook gedaan nu het opzetten van een hele manier van

muziek maken, platenlabels, en we zullen terugkomen.

Dan. Je hebt het.

Dit jaar gelanceerd in mei.

Dus tegen de tijd dat dit uit is, gaat allemaal klaar zijn.

883 gegevens, Centerforce-records.

We hebben vijf onderafdelingen daaronder.

Eén ervan, die neemt erfgoed, inspiratie opdoen

van iets dat mijn vader gemaakt, 883 Terugspoelen.

Het gaat je overnemen een reis door alles

huis, garage, en echt herleven

die scène de kick geven in de kont zoals het nodig is.

Als je veel kijkt van de mensen die

rond de generatie van mijn vader en kijk ze nu eens,

ze waren allemaal underdogs op hun eigen manier.

Niemand wilde dat ze zouden slagen.

Er was niemand hen hand-outs geven.

Er was niemand hen op weg helpen

of laat ze zien a richting zoals ik heb gehad.

Hij, voor mij is hij dat de grootste inspiratie,

de grootste reden dat ik doe wat ik doe,

het komt door hem.

Er is er maar één echte echte underdog.

Dat is mijn oude man.

We zijn hier gewoon gelukkig de zon, ga naar het strand,

ga naar de bars, neem een ​​paar drankjes,

lekker eten, tapas, en het is gewoon een leuk leven.

Ik vind het interessant ding over, in tegenstelling tot

de meeste topjongens van allerlei clubs

uit dat tijdperk

is dat hij het heeft gehaald over wat hij deed

in plaats van over wie hij was, hij hield zich op afstand

uit de schijnwerpers eigenlijk, als individu,

maar maakte dat allemaal bekend hij was daarbij betrokken.

Hij was waarschijnlijk een van de laatste grote analoge influencers.

Er is een geweldige organisatie intelligentie aan het werk

omdat hij eigenlijk veranderde het voetbalvandalisme

en de manier waarop het georganiseerd was.

Hij was zeker een van de belangrijkste jongens die dat deden.

Maar hij nam ook dit soort vaardigheden,

deze organisatorische vaardigheden, bij het opzetten van het radiostation

bezig met het organiseren van raves.

En dat leek mij altijd zo

hij ging meer dan alleen over voetbal.

Een van de dingen die ik echt liefde bij mensen uit de arbeidersklasse

is een gevoel van recht.

Iedereen die tot de arbeidersklasse behoort,

je moet een hebben groot gevoel van recht.

Als je dat niet hebt, je gaat kapot.

Voor mensen als Andy, het was nooit een optie

om dat niet te hebben gevoel van recht.

En ik denk dat het belangrijk is.

Ik denk dat het absoluut zo is cruciaal dat je hebt,

als je tot de arbeidersklasse behoort,

jij hebt het grootste zintuig van het recht mogelijk.

Nou, Andy was net als wij.

Hij zou bij jou blijven, hij zou je vriend zijn

en hij zou trouw zijn en hij zou je helpen

als je in de problemen zat.

Dat zijn wij altijd geweest underdogs in alle opzichten

als West Ham-aanhangers, West Ham als club,

en wij als kinderen, we waren altijd underdogs.

Wij waren de vergeten klasse, en dat zijn ze in veel opzichten nog steeds

en wij wilden onze dag in de zon.

En Andy is het gaan doen wat hij met Centreforce heeft gedaan

en bouwde dit prachtig ding uit het niets.

Ik denk niet voor twee oud East End-jongens,

we hebben het slecht gedaan tussen ons.

Hij is ouderwets, hij is oud school East End, nietwaar?

Dus hij heeft de moraal, ze ouderwetse moraal

dus hij hielp altijd mensen.

Hij moet ergens in de zijne zijn leven en hij helpt mensen overeind.

Als het niet voor hem was,

dan zou ik het niet doen wat ik nu doe.

En dat doet hij gedurende zijn hele leven

Ik heb hem zien nemen mensen onder zijn hoede

en geef ze een kans om iets te doen

met hun leven of maken iets van zichzelf.

Hij heeft een reputatie omdat van het voetbal eigenlijk.

Zoals ik al zei, als je werkt voor iemand voor zo lang,

je krijgt rijen, Weet je wat ik bedoel?

Maar hij is in orde. Ik noem hem 'De oude man.'

Hij is zo aardig persoon, hij is zo zorgzaam

en wie dan ook kent hem echt

en wie dan ook is bevriend met hem

en heeft geluk om hem een ​​vriend te noemen,

Ik denk dat ze het je zullen vertellen net zoveel als ik,

hij is niet dit grote enge monster, diep van binnen is hij een grote softie,

maar hij is een product van hem omgeving uiteindelijk.

En nu zie ik het echt

hij is eigenlijk geen product van zijn omgeving.

Die van zijn omgeving nu een product van hem

omdat hij de mal heeft gezet en hij heeft de manier van leven bepaald,

Ik denk voor iedereen uit die achtergrond

omdat hij het nooit heeft toegestaan houd hem tegen.

En ik denk zijn persoonlijkheid en het gevecht en het verlangen

dat hij echt heeft is niet te evenaren.

Dit is van iedereen verhaal, dit is mijn verhaal,

dit is Danny's verhaal, dit wordt het verhaal van Beau

Danny's jongen ook.

Maar om de muziek te doen, het DJ-en

en dan passeren dat aan Beau,

dat is de volgende generatie, dat is enorm belangrijk.

En ook voor Amelia.

Ik weet dat ze lacht, Amelia, op 12-jarige leeftijd,

maar ze kijkt er een beetje naar de muziek die we maken,

en in haar kleine betekenis, ze is altijd bij mij.

Ze zei gisteren tegen mij: Ik heb mijn verjaardagsfeestje

maar ik heb het niet je oude muziek, Dan.

Ik heb wat nieuwe spullen.

En ik dacht: 'Ik speel nieuwe muziek, Amelia. Dat is wat ik doe.'

Het is voor de generaties, het is voor Danny,

het is voor Beau en het is voor Amelia.

En ik denk dat dat zo is het ding ook.

Het is een familiezaak.

Het is een familiebedrijf en ik Ik wil het doorgeven aan mijn jongen

en ik hoop dat hij geeft het door aan de zijne,

als we het vol kunnen houden nog eens 40, 50, 60 jaar

dan Centreforce eigenlijk heeft de tand des tijds doorstaan.

Ja. Speciaal als ik nog aan het DJ'en ben.

Ik zal je wat vertellen, maat, Er zijn vreemdere dingen gebeurd.

Houd deze ruimte in de gaten!

Je weet het nooit.