Original subtitles

Notre Dame de Paris...

een geliefd icoon van de gotische architectuur

en middeleeuwse techniek,

opgebouwd uit glas,

steen,

en hout in de loop

van twee eeuwen.

Al 850 jaar lang staat deze 70 meter hoge kathedraal

is een blijvend symbool in het hart geweest

van de Franse cultuur, en meer...

De Notre Dame is een van de grootste van de mensheid

artistieke en architectonische prestaties.

De Notre Dame is niet alleen Parijs.

Het is Frankrijk.

En buiten Frankrijk,

het is de wereld.

Maar op 15 april 2019,

een ramp die dreigt om het allemaal te vernietigen.

Een enorme brand die uit de hand loopt...

O, mijn God!

...laat de kathedraal in puin achter.

Nu, een eliteteam van ingenieurs,

wetenschappers,

en meestervakmensen,

strijd om dit kwetsbare bouwwerk te redden

van een catastrofale ineenstorting.

Uit een tragedie wordt een kans geboren...

Oh!

Dit is een daterend fossiel.

...om archeologische mysteries op te lossen

en de stof zelf begrijpen

van deze middeleeuwse megastructuur

als nooit tevoren.

We kunnen elk chemisch element identificeren.

Kan aanwijzingen uit het verleden bevatten

helpen dit monument te redden en opnieuw op te bouwen?

En kan baanbrekende technologie bieden

een nieuwe ramp voorkomen?

Wat we vandaag de dag produceren

zal de informatie zijn bruikbaar voor de volgende generaties.

"De Notre Dame redden"...

nu op "NOVA."

Grote financiering voor "NOVA" wordt geleverd door het volgende:

De kathedraal Notre Dame de Paris...

een 850 jaar oud gotisch wonder.

Het is het hart van Frankrijk.

De afstand van Parijs naar alle andere plaatsen

wordt traditioneel gemeten van dit iconische bouwwerk.

Er is een vervolg,

een historische voortzetting,

vanaf de middeleeuwen tot nu.

En het is heel belangrijk om een ​​soort identiteit op te bouwen.

Notre Dame is een van de monumenten

die deze identiteit heeft bereikt.

Voor christenen is het a plaats van aanbidding, toch?

En, en voor degenen van wij met verschillende overtuigingen,

het is een van deze ongelooflijke artistiek en historisch monument.

Je hebt daar kroningen gehad,

waar jij de kroning van hebt gehad Napoleon en koning Hendrik.

Er zit gewoon zoveel aan vast

naar de kathedraal.

Maar de Notre Dame is veel meer dan dat.

Het is ook een hoogtepunt van middeleeuwse techniek.

De kathedraal biedt plaats aan 9.000 gelovigen,

en zijn 30 meter hoge muren

bevatten er ruim 32.000 vierkante meter glas-in-lood.

Het plafond is een serie van koepelvormige gotische gewelven

die de kathedraal van binnenuit ondersteunen.

Een complex houtweb van 550 ton

vormt een kruisvormig dak,

bedekt met 1.300 loden tegels

en een 90 meter hoge centrale torenspits.

Rondom de kerk gewikkeld zijn 28 luchtbogen,

kalkstenen bogen die schoren de muren van buitenaf.

En aan de voorkant twee machtige torens,

met tien massieve bronzen klokken erin,

zweef meer dan 70 meter de lucht in boven Parijs.

De bouw duurde vele generaties.

Architectuur was dat niet geleerd aan de universiteit,

dus de architecten en zo werknemers leerden meestal ter plaatse.

Onderweg waren er veel tegenslagen.

In 1789, op het hoogtepunt van de Franse Revolutie,

anti-katholieke krachten

delen van de kathedraal vernietigen.

Een nieuw seculier Frankrijk verlaat de Notre Dame

in een staat van verwaarlozing.

Maar als Victor Hugo schrijft "De klokkenluider van de Notre Dame"

in 1831 leidt het tot een restauratie van $60 miljoen,

dat bekroont de kathedraal met een nieuw dak

en een torenspits van hout en lood van 750 ton.

Periodieke renovaties gaan tot op de dag van vandaag door.

Op 15 april 2019,

De Notre Dame is ingepakt in 550 ton steigers,

zoals de arbeiders beginnen

een operatie van $ 6 miljoen verstevig de torenspits van de kathedraal.

De rector van de Notre Dame,

Pater Patrick Chauvet,

heeft de avondaanbidding beëindigd.

Zijn wereld staat op het punt op zijn kop te staan.

Ik stopte hier omdat

Ik vind Mado echt leuk.

Ze bood me een drankje aan, en Toen ze terugkwam, zei ze:

‘Vader, er is rook boven de torenspits van de kathedraal."

Dus ik liet mijn drankje achter en ging terug om te controleren of er niemand was

in de kathedraal.

Om 18.18 uur detecteert een sensor rook

in de middeleeuwse dakconstructie.

Het systeem verzendt een gecodeerd bericht brandalarm aan het beveiligingsteam.

In plaats van direct naar het dak te gaan,

er wordt een bewaker naartoe gestuurd het nabijgelegen sacristiegebouw,

om te controleren of er brand is.

Maar hij vindt niets.

Hij klimt naar de kerkzolder.

Maar tegen de tijd dat hij daar aankomt, is hij te laat.

Het vuur is aan het branden gedurende bijna 30 minuten

en heeft zich over het dak verspreid.

En er was dit op gruwelijke wijze

er kwam een ​​grote rookpluim uit.

Het was surrealistisch.

Ik had nog nooit zoiets gezien.

Je zag de brandweerwagens aankomen

langs de kathedraal en ladders gingen omhoog,

en de slangen kwamen eruit, je kon zien dat de ladders

waren er gewoon te klein voor een gebouw van deze omvang

en de slangen waren lang niet groot genoeg

voor dit soort brand.

Het was tragisch; de middelen

die beschikbaar waren, zouden dat niet zijn

wat er moest worden meegenomen dit ding onder controle.

Velen van ons beseften het

dat deze brand gewoon aan de gang was de kathedraal te verwoesten.

Wij zagen wat er gebeurde,

maar wij waren machteloos,

wij konden niets doen.

Het leek echt het einde van de wereld.

Het was zo chaotisch.

Een vertraging in het reageren voor een brand van deze aard

is absoluut cruciaal.

Lokaal brandt een klein vuur is iets heel anders

dan tien minuten later alle houten elementen

zijn betrokken.

Dus in een situatie als deze,

vijf, tien, 30 minuten kan maken het verschil.

Dit uitstel zal grote gevolgen hebben.

Als de brandweer ter plaatse komt,

dat geldt ook voor een van de belangrijkste architecten van Frankrijk

van historische monumenten,

Rémi Fromont.

Ik slaagde erin de politiecontrole te passeren

en ik sloot me aan bij de brandweer.

Terwijl het inferno woedt de top van de kathedraal,

Rémi riskeert zijn leven om naar binnen te gaan

met de brandweerlieden.

We hebben verschillende keren een rondleiding door de kathedraal gedaan.

We hebben het schip gecontroleerd.

Ik zag de vlammen en zag de brand.

Ik heb ze alle mogelijke adviezen gegeven.

Binnen enkele minuten waren de brandweerlieden aanwezig tonnen water pompen

in de dakruimte,

maar het mocht niet baten.

Tot schrik van de groeiende menigte,

het vuur overspoelt de iconische torenspits.

De wereld kijkt hulpeloos toe

als de 750 ton eiken en Het belangrijkste meesterwerk maakt plaats.

O, mijn God!

O, mijn God...

Dat is verschrikkelijk.

Wanneer de torenspits

viel in het dak, extra ventilatie

zal voor meer zuurstofrijke lucht hebben gezorgd

ingezogen worden bij de onderkant van het compartiment.

Die toestroom van zuurstof

had kunnen veroorzaken toename van de ernst van de brand

binnen de Notre Dame.

Ineens, daar was een enorme vuurbal

die uit de kathedraal oprijst.

Het spuwde as en puin overal, dus zochten we onderdak.

Het was gewoon verwoestend om te zien.

We waren het ons ineens echt bewust

dat van, van hoe gemakkelijk dit het hele ding zou kunnen instorten.

90 minuten nadat de brand is begonnen,

het hele dak van de kathedraal staat in brand.

Binnen is het gelijk geworden gevaarlijker voor Rémi

en de brandweerlieden.

Dit vuur onder de aandacht brengen Controle lijkt onmogelijk.

Het vuur op de grond,

overal rook, een gat in het plafond.

Dat probeerden we begrijpen wat er aan de hand was,

waar de problemen waren, kijk wat er is ingestort

en of er andere risico's waren.

Er steekt een zuidoostenwind op

en duwt de vlam richting de beroemde klokkentorens.

Als de klokkentorens in brand vliegen,

en de klokken vallen,

dan zullen ze kapot gaan door alles hieronder.

Binnenin de ingenieus ontworpen

Noordtoren uit de 13e eeuw

op een steiger van houten balken staan ​​acht klokken.

De grootste weegt ruim vier ton.

Als de balken doorbranden,

ze zullen een fatale kettingreactie veroorzaken,

waardoor de klokken luiden vallen als sloopkogels,

het vernietigen van de houten ruggengraat van de toren.

Als de toren valt, kan dat gebeuren een dodelijk domino-effect veroorzaken

dat brengt de hele kathedraal naar beneden.

Om deze catastrofale ineenstorting te voorkomen,

De brandweer heeft geen keus

maar om dieper naar binnen te gaan.

President Macron zei: “Ongetwijfeld

We moeten de brandweer naar binnen sturen.

De kathedraal moet gered worden."

We gingen naar de noordelijke toren

net toen de vlammen het belfort hadden bereikt.

De brandweer wist het ook goed.

We waren elkaar aan het begeleiden.

Om het vuur op de dak, brandweerlieden pompen water

van de rivier de Seine en voer het aan brandweerwagens

rond de kathedraal.

Maar om de torens tegen te houden Als ze instorten, moeten ze een team sturen

in de brandende structuur.

Hun missie: slangen laten vallen tussen de torens

en bestrijd het vuur dat zich vanaf het dak verspreidt.

Maar de aanhoudende wind houdt niet op.

En ondanks hun inspanningen zijn de houten frame met de klokken

heeft vlam gevat en zou kunnen de vernietiging veroorzaken

van de kathedraal op elk moment.

Dus het team moet hun slepen slangen naar de top van de toren

en laat het houten frame weken om het ondenkbare te voorkomen.

De hele nacht,

het lot van de Notre Dame staat op het spel.

Uiteindelijk de brandweer de overhand krijgen.

De vlammen zijn geblust terug en alleen gloeiende sintels

verlicht de nachtelijke hemel.

Niemand weet hoe de brand is ontstaan.

Er begint een onderzoek.

Maar voor nu de dringende vraag:

hoe beschadigd is de structuur

en kan het ooit herbouwd worden?

President Macron belooft om de kathedraal te restaureren

over vijf jaar.

Vanavond zeg ik je heel plechtig:

we zullen deze kathedraal samen herbouwen.

Ondertussen de wereld houdt de wacht voor de Notre Dame.

Daglicht onthult de volledige omvang

van de verschrikkelijke verwoesting veroorzaakt door het vuur.

Het eiken dak en de torenspits zijn volledig vernield.

Tonnen giftig lood bedekten het dak

zijn in de lucht gespoten,

het vervuilen van de locatie.

Verbrande dakspanten bedekken de gewelven.

Drie gapende gaten in de stenen gewelven

verzwakken de hele structuur.

En de 550 ton verschroeide karkas van steigers

kan elk moment instorten,

iets ondenkbaars degenen die belast zijn met het behoud

Het rijke culturele erfgoed van Frankrijk.

Ik sta voor mijn kathedraal,

die zich in deze staat bevindt.

Ik moet werken.

Philippe Villeneuve heeft de leiding

van historische monumenten in Frankrijk.

Dit is de kathedraal die hem inspireerde

architect te worden.

Ik moet vijf geweest zijn

of zes jaar oud.

Mijn ouders brachten mij hier op een dag,

zoals ieder kind uit Parijs.

Ik was gefascineerd door de architectuur.

Het is mij sindsdien bijgebleven.

Sinds 2013 is Phillipe verantwoordelijk

voor het behoud van de Notre Dame.

Het was het hoogtepunt

van een droom.

Een droom die uitkomt.

Vandaag is die droom veranderd in een nachtmerrie.

De getroffen kathedraal is een gigantisch kaartenhuis.

Als het stenen gewelf instort

het gewicht van de steunberen zal de 30 meter hoge muren induwen.

En de Notre Dame zal er niet meer zijn.

Dus Phillipe leidt een snellereactieteam...

tientallen ingenieurs,

architecten en wetenschappers.

Hun taak is het voorkomen van a totale ineenstorting van de kathedraal.

Vanuit het diepst van mijn hart,

Ik wil jullie allemaal bedanken jouw toewijding, jouw aanpak,

jouw passie.

Je doet een heel moeilijke taak, die essentieel is

voor de kathedraal.

Het is niet alleen een lastige klus,

het is ook gevaarlijk.

De afbrokkelende stenen gewelven

en gedraaide steigers maken elk bezoek mogelijk

binnen om de zaak te onderzoeken stabiliteit van de structuur

uiterst gevaarlijk.

Op de kluizen die we hebben het probleem van de impact

van het vuur, maar dat zullen we wel doen moet ook evalueren

de impact van het water gebruikt om de brand te blussen.

En we kunnen vanaf hier de binnenkant zien van...

Ga naar buiten.

De steiger beweegt.

Steiger!

Bewegingssensoren wel geïnstalleerd in de gesmolten wirwar

van steigers boven het hoofd.

Deze kunnen worden veroorzaakt door windstoten...

een waarschuwing vóór a mogelijke totale ineenstorting.

Het is het alarm, omdat de steiger is verplaatst.

Wij moeten vertrekken.

Er zijn evacuaties zoals dit elke week; nodig,

maar een belemmering voor het dringende werk

van het stabiliseren van de structuur.

Het is heel moeilijk om jongleren met al deze kwesties.

Het probleem is dat we dat wel hebben om zeer snel actie te ondernemen.

Maar we moeten erover nadenken

de realiteit van dit gebouw.

Het dreigt nog steeds in te storten.

We bevinden ons nog steeds in de stabilisatiefase

van de kathedraal.

Om een ​​catastrofale ineenstorting te voorkomen,

ingenieurs zouden een stalen skelet in het schip

om de muren te verstevigen.

Dan, zelfs als het gewelf instort,

de muren van de Notre Dame zouden blijven staan.

Maar het is veel te gevaarlijk voor arbeiders om staalwerk op te richten

onder de gecompromitteerde structuur.

Wij kunnen niet onder de kluizen omdat we het niet weten

of ze nu vallen of niet.

Dus in plaats van te verstevigen de muren van binnenuit,

het team gaat houtskeletbouw bouwen

onder de steunberen buiten.

Nu, als het gewelf valt naar binnen, de steunberen kunnen niet duwen

op de muren, en zij zal niet naar beneden vallen.

Ze zijn erg moeilijk omdat

geen enkele luchtboog is identiek aan de andere.

Ze worden op maat gemaakt.

De arbeiders in deze fabriek haasten zich om te bezuinigen

en ongeveer 250 ton hout assembleren

om het massieve te creëren ondersteunt de teambehoeften van Philippe

om de gewelven te ondersteunen.

Het is van cruciaal belang dat elke steun perfect past

onder elke luchtboog

zijn gewicht te behouden.

Werken rond en in deze ruimte

is een logistieke nachtmerrie.

210 ton loodbekleding bedekte het dak van de kathedraal.

Dit is grotendeels gesmolten tijdens de brand,

en nu bedekt giftig loodstof elk oppervlak.

De werkplek is sterk verontreinigd.

Totdat de locatie is schoongemaakt,

teamleden moeten draag volledig beschermende kleding

om de besmette zone binnen te dringen.

Bij het verlaten van de locatie,

zij kleden zich uit,

gooi alle kleding weg,

was apparatuur zorgvuldig,

daarna zelf douchen.

Alleen dan kunnen ze terug naar het schone gebied

zelfs voor een lunchpauze.

Voor de arbeiders is het heel moeilijk om te verdragen

die er mee te maken hebben gehad deze procedures maandenlang.

Deze regels zijn niet normaal.

Maar deze hele site is niet normaal.

Maar uiteindelijk, vijf maanden later,

alle 28 luchtbogen zijn op hun plaats vergrendeld

en de muren zijn veilig.

Nu kunnen ze zich richten op de volgende uitdaging...

zet de gesmolten massa van steigers vast

die gevaarlijk boven de kathedraal hangt.

Het schavot weegt meer dan een jumbojet,

en rust slechts op vier spichtige poten.

Het team is van plan er drie in te pakken massieve stalen traliebalken

eromheen om het breekbare vast te binden bovenste delen samen.

Dan gaan ze er meer bouwen steigers aan weerszijden

en er stalen balken overheen leggen.

Zo kunnen werknemers terecht binnen de getroffen steiger

om te helpen de 50.000 stalen palen af ​​te snijden,

een werkelijk Hercules-taak.

Alleen dan kan het team een tijdelijk dak plaatsen

om ze tegen de elementen te beschermen

terwijl ze de Notre Dame herbouwen.

Het wordt een extreem gevaarlijke operatie.

De torenspits is verdwenen,

maar de steiger staat er nog.

Het beweegt een beetje, maar het is er nog steeds.

Terwijl ingenieurs zich opmaken om de steigers te verwijderen,

architect Rémi Fromont

en Livio De Luca

een baanbrekende start maken project dat zal combineren

het onderzoekswerk met nieuwe wetenschappelijke analyses.

Hun ambitie is om een datarijk model van de Notre Dame...

een digitale tweeling.

De digitale tweeling zal worden ingebed niet alleen de geometrische structuur,

of de visuele verschijning van de kathedraal,

maar ook al het wetenschappelijke gegevens afkomstig uit de onderzoeken.

Dat kan bijvoorbeeld klik op een steen in de kluis

en toegang tot alle informatie

over de fysieke eigenschappen ervan zoals de herkomst,

maar ook het mechanisch gedrag

binnen de gehele structuur.

Gelukkig voor Livio, a serie zeer gedetailleerd

laserscans van de kathedraal worden sinds 2006 uitgevoerd.

Deze zijn bij elkaar gebracht deze onschatbare 3D dynamische kaart

om elke steen, hout, en ijzeren spijker in de structuur,

door de tijd heen, vanaf de 12e eeuw tot heden.

Dit is een ongekend project.

De ambitie is om alles te verzamelen de informatie uit het verleden,

om het door te geven aan de toekomst.

Er is heel weinig informatie uit de eerste hand

over de bouw van de Notre Dame,

of de ambachtslieden die het hebben gebouwd.

In de nasleep van de brand,

nieuwe studies van de materialen van de kathedraal

deze geheimen zou kunnen ontsluiten.

Deze nieuwe gegevens, een keer opgenomen in de digitale tweeling,

zal hiervoor een blauwdruk opleveren de restauratie en wederopbouw.

Binnen de Notre Dame,

wetenschappers beginnen zich te verzamelen gegevens en onderzoek de schade

naar dierbare beelden,

muurschilderingen,

en ramen.

De kathedraal is het meest kwetsbaar wonder, het glas in lood,

dateert uit de 13e eeuw.

36 ramen omcirkelden het lagere niveau,

42 rond het middelste niveau, en 43 rond het bovenste niveau.

De drie beroemde Rozenramen

overspanning tot 42 voet in diameter

en bestaan ​​uit meer dan 1.100 panelen

van prachtig glas-in-lood.

Wonder boven wonder overleven ze de brand intact.

Maar de intense hitte die smolt

het met lood bedekte dak van de kathedraal

betekent dat veel van het glaswerk

is nu bedekt met a laagje giftig loodpoeder.

Als u dit verwijdert, kan het kwetsbare glas beschadigd raken

en schadelijk zijn voor restaurateurs.

Het was echt pijnlijk om te zien de catastrofe op tv.

Ik keek om te zien wat er is gebeurt rond de ramen

en het was natuurlijk heel moeilijk

om een ​​goed beeld te krijgen van wat er is gebeurd.

Er is een voor en na 15 april,

voor historische monumenten, dat is zeker.

Glaswetenschapper Claudine Loisel

maakt gebruik van een draagbare digitale microscoop

om de niveaus van loodpoeder te onderzoeken

op het glas in lood.

Vervolgens moet ze een strategie formuleren

om elk afzonderlijk paneel schoon te maken; A uitgebreid decontaminatieprogramma.

Dit raam bevindt zich aan de achterkant van de kathedraal,

op het lagere niveau, het verst van het inferno.

Maar het is nog steeds ernstig vervuild.

Gelukkig hebben deze ramen dat wel al 100 jaar niet schoongemaakt,

dus de voorsprong is bovenaan gebleven

van een stoflaag, niet op het glas zelf.

De eerste dikke laag van aanbetaling was, kunnen we zeggen

heeft op één manier een kleine bescherming.

Dus we moeten gewoon alle aanbetalingen verwijderen,

om deze ramen uit de 19e eeuw schoon te maken.

Claudine onderzoekt deposito's uit ramen rondom de kathedraal.

De monsters onthullen essentiële aanwijzingen

over de verspreiding van de loodverontreiniging.

Nadat de torenspits was gevallen,

de wolk van stof, lood, en ander deeltje,

duw de andere kant op,

dus we zijn nog een beetje meer beschermd in dit gebied.

De ramen van de bovenste niveau, in het pad van de leidende wolk,

zijn het meest vervuild.

Het team haalt uit en vervoert deze panelen

naar dit bijzondere laboratorium

waar ze experimenteren met manieren om de leiding te verwijderen.

Ten eerste gebruikt Claudine een precisie stofzuiger

om de honderd jaar stof te verwijderen

en het grootste deel van het loodpoeder erbij.

Dit is dus een goede manier om bescherm de conservator.

Je kunt de actie besturen, de druk op het glas

en ook op het schilderij.

Vervolgens gebruikt ze water en wattenbolletjes

om het laatste stukje lood te verwijderen.

Natuurlijk,

je hebt wetenschappelijk nodig bewijs dat het werkt.

Claudine maakt gebruik van röntgenspectroscopie

om precies te bepalen hoeveel doekjes er nodig zijn

om de voorsprong terug te brengen naar een normaal niveau.

Zo kunnen we elke chemische stof identificeren element dat we in het materiaal hebben.

Te weinig doekjes en de voorsprong blijft.

Te veel doekjes en restauratie zal langer duren dan nodig.

Oké,

nu is de analyse voltooid.

Na vijf doekjes kijkt Claudine of ze het ziet

als het glas is ontsmet.

Oké, we hebben verschillende chemisch element... calcium, ijzer,

en als we de leiding willen zien...

er is geen leiding!

Na negen maanden kunnen we het wel zien

een goede oplossing, een goed manier van reinigen en conserveren

de glas-in-loodramen van de Notre Dame.

De ramen op de bovenste verdieping stonden niet alleen op het pad

van de loodwolk,

maar ook het dichtst bij het inferno.

Claudine gaat op zoek naar haarscheurtjes

veroorzaakt door thermische schokken,

het snel opwarmen en afkoelen van het glas.

Deze scheuren zijn het gevolg van de brand.

Dit zijn recente scheuren

en dit is een typische thermische schok.

Het lijkt op het glas-in-lood op de bovenste verdieping

zal nauwgezet moeten gebeuren weer aan elkaar gelijmd.

Maar binnen de Notre Dame,

het glas-in-lood op het lagere niveau verschijnt

ongeschonden te hebben overleefd.

En hier kunnen we zien dat we een goede stabiliteit hebben,

hechting van het schilderij,

er is dus absoluut geen thermische schok,

dat is goed nieuws voor ons.

Ter plaatse,

de teams van wetenschappers

ontmoet de ingenieurs en architecten

om hun bevindingen te delen.

Zodra Claudine's team dat heeft gedaan gerestaureerd glaswerk van de Notre Dame

in zijn oude glorie, mogen ze gebruiken

een radicaal nieuwe conserveringstechniek

om het veilig te stellen voor toekomstige generaties.

Het wordt gebruikt op een enorme schaal hier, in Noord-Engeland.

Dit is York Minster,

een 800 jaar oud gotisch meesterwerk

en de thuisbasis van de grootste uitgestrektheid van middeleeuwse glas-in-loodramen

in het Verenigd Koninkrijk,

het Grote Oostraam.

Het is een van de grootste ramen ooit gemaakt

overal in de middeleeuwse wereld.

We hebben glas van de 12e tot en met

tot de 18e eeuw vrij aanzienlijke hoeveelheden.

En het is echt onze nationale schatkamer van glas-in-lood.

Ingenieurs zijn hier voltooiing van een project van $ 12 miljoen

om het glas-in-loodraam van York Minster te beschermen

tegen schadelijke UV-stralen en de corrosieve effecten van vocht.

Bij moderne glas-in-loodconservatie is

we doen er echt alles aan om het te behouden

beide oppervlakken van het historische glas-in-lood droog en stabiel,

en dat is waar onze geventileerde,

milieubeschermend beglazing speelt een rol.

Je ziet dat ik bijna binnen ben.

Ik denk dat het alleen dit laatste stukje is.

Matt Nickels is aan het installeren dit nieuwe conserveringssysteem.

Hij plaatst een bescherming helder glazen buitenframe

in de raamopening.

Deze gaat in de originele beglazingsgroef,

waar het middeleeuwse glas zou hebben gestaan.

Deze beschermende beglazing voorkomt corrosieve condensatie

van vorming op de 800 jaar oud glas in lood

die gaat er achter zitten.

De gecreëerde kloof betekent dat

er stroomt lucht doorheen.

En als je luchtcirculatie hebt,

het regelt de temperatuur,

wat betekent dat er minder vocht op het glas.

Elk kozijn wordt op maat gemaakt en vereist grote vaardigheid om te passen.

Je wilt het niet te klein maken

omdat het gaat duidelijk doorheen glijden.

Geen twee ramen zullen hetzelfde zijn.

Als het buitenpaneel is geïnstalleerd,

zij kunnen de laag middeleeuws glas.

Ze zijn eigenlijk in redelijk goede staat

gezien het feit dat ze begin 13e eeuw zijn.

Er is altijd de zorg, wanneer dan ook

Je gaat zo met glas om,

maar je moet het gewoon zeker weten

dat je heel voorzichtig bent.

Er is niets zoals

het zien met zonlicht erachter.

Wanneer je het zo neerzet Dit is nogal magisch, nietwaar?

Dit soort technieken

bieden een glimp van hoe wetenschappers zoals Claudine

kan uiteindelijk het glas van de Notre Dame behouden.

Dit is de beste manier om bescherm glas-in-loodramen,

dus het zal zeker een optie zijn

om de ramen van de Notre Dame te beschermen.

Als het gewelf was ingestort

naast de ramen,

het glas zou zwaar beschadigd kunnen zijn.

Maar gelukkig is het stenen gewelf,

die er net onder zit het houten en loden dak,

beschermde de ramen tegen het inferno erboven.

Toen de architecten van de Middeleeuwen

bouwde dit gewelf,

ze gebruikten het om te scheiden het houten frame van het dak

van de rest van de kathedraal.

Dus het gewelf nam de schok van het vallende hout

en het vuur en het water van de brandweer.

Het prachtige gewelf is gebouwd om veerkrachtig te zijn,

dankzij nauwkeurig middeleeuws vakmanschap,

gebruik van meer dan duizend kubieke meter kalksteen.

De bogen werken samen om het dak te ondersteunen

en stabiliseer de buitenmuren.

Maar de intense hitte van het vuur

en de instortende torenspits

haalde 15% van de stenen gewelven eruit.

Vandaag drie gaten van 12 meter breed

en een aantal kleinere gaten dat de gewelven zouden kunnen instorten

op elk moment.

Het team verzamelt, slaat op en catalogiseert de gevallen steen

in deze tent, gelegen langs de kathedraal.

Misschien kunnen ze een deel van deze steen gebruiken

om de gewelven te reconstrueren.

Maar het is duidelijk dat zij dat ook zullen doen nieuwe steen nodig hebben.

De Notre Dame bestaat uit veel verschillende soorten kalksteen.

Middeleeuwse metselaars kozen harde kalksteen voor de torens,

pilaren en buitenmuren hoog bouwen en het dak omhoog houden.

Voor de sculpturen kozen ze dichte, fijnkorrelige kalksteen,

die met veel detail kan worden gesneden.

En voor de kluizen die ze selecteerden zachtere, meer poreuze kalksteen

dat is licht maar sterk.

Als het team de kluizen herbouwt

kies een kalksteen die te zwaar is,

de nieuwe kluizen misschien niet gaan zo lang mee als zou moeten.

Geoloog Lise Leroux

onderzoekt welke steengroeve waar deze steen vandaan kwam.

Er komen wat blokken vandaan

het instorten van de kluis voor studie.

Dit detectivewerk zal de teambron helpen

vervangende steen die deelt identieke mechanische eigenschappen.

We moeten verifiëren.

De gevallen gewelfsteen bevat een zeldzaam microfossiel

genaamd orbitolites complanatus,

een soort plankton.

Er worden zulke fossielen gevonden in slechts één laag gesteente.

Dit maakt het verkrijgen van nieuwe steen mogelijk

van hetzelfde type nog lastiger.

Kunnen ze deze geologische vingerafdruk gebruiken?

om het origineel te ontdekken bron van de gewelfsteen?

Om erachter te komen, Lise en collega Notre Dame-wetenschapper

Claudine Loisel waagt zich diep onder Parijs.

Verborgen onder de straten van de stad is een rijke bron van kalksteen,

een enorm labyrint van steengroevetunnels.

Lise en Claudine betreden dit doolhof

twee mijl ten zuiden van Notre Dame in de beroemde Catacomben.

Oh!

Aan het einde van de 18e eeuw,

de steengroeven kregen een andere bestemming

en ze herbergden botten van oude begraafplaatsen,

die zich binnen de steden bevonden.

Begraafplaatsen die gesloten waren aan het einde van de 18e eeuw

om sanitaire redenen.

Tussen de botten,

Lise en Claudine vinden sporen achtergelaten door de middeleeuwse mijnwerkers.

Hier is het blok verwijderd

en we houden dit spoor over.

Vervolgens maken ze de zijkanten vierkant,

en gebruik het om de Notre Dame te bouwen.

En de hoogte van de strata hier, het bepaalt de hoogte van het blok

dat eruit gehaald kan worden.

De blokken die we zien Notre Dame heeft deze hoogte.

De steengroeve zelf legt dus een beperking op

over de bouw van de Notre Dame.

We hebben leven en we hebben de dood.

Nou ja.

Het bovenste niveau van de steengroeve

houdt harde kalksteen vast

grote, goed bewaarde fossielen.

Deze fossielen zijn

meer kenmerkend voor de kalkstenen

gebruikt voor de pilaren, de boog in de Notre Dame.

Maar niet voor de kluis.

Lise en Claudine hopen het te vinden

een match voor de zachte gewelfsteen

op het lagere niveau van de groeve.

Nu kijken of we het kunnen vinden

de specifieke microfossielen.

Ik weet het niet zeker, omdat het oppervlak is erg ruw

en het is niet zo duidelijk omdat van de gehele toestand van het oppervlak.

De kalksteen is hier zachter,

maar Lise kan a niet zien match voor het zeldzame microfossiel

gevonden in het gewelfmonster van de Notre Dame.

Dus, terug in het laboratorium,

ze kijkt nog eens goed bij een monster kalksteen

vanaf het lagere niveau van de steengroeve.

Deze kleine fossielen...

deze, deze,

deze...

zijn in feite enkele planktonfossielen,

die foraminiferen worden genoemd.

Het is niet het fossiel handtekening waarnaar ze op zoek is.

Maar dan...

Oh!

Deze hier is orbitolites complanatus.

Dit kleine plankton fossiel is een daterend fossiel,

die overeenkomen met de steen die uit het gewelf komt.

Het is een stratigrafische indicator,

kenmerkend uit het Midden-Lutetiaan,

dat is een geologisch tijdperk van afzetting.

Lise bevestigt de oorsprong van de gewelfsteen van de Notre Dame.

Het wordt uit de diepste naden gewonnen

van kalksteen onder Parijs.

Afsluitend.

Maar hoe zit het met de hardere kalksteen,

gebruikt door middeleeuwse metselaars om te bouwen

De dragende pilaren en bogen van de Notre Dame?

Nog een microfossiel handtekening bevestigt de herkomst

ook van dit type.

De bogen zijn gebouwd met een harde steen...

met een resistente steen, om het gewelf te ondersteunen.

En de kluis zelf

is logisch opgebouwd

met een lichtere, meer poreuze steen.

En in de steengroeve in Parijs,

we hebben deze twee soorten steen.

Middeleeuwse metselaars wisten precies hoe ze moesten exploiteren

de variërende mechanische eigenschappen

van de kalksteen voor de Notre Dame;

kennis doorgegeven door de generaties heen.

Meer van de de juiste steen zal niet gemakkelijk zijn...

de oude steengroeven zijn niet meer actief.

Maar ingenieurs weten het nu

welke kalksteen moet je zoeken...

Dit zal hen helpen bij het vinden van een match in steengroeven buiten Parijs.

Steen is niet de enige grondstof

dat zal vervangen moeten worden

terwijl ingenieurs de Notre Dame reconstrueren.

Het houten dak was ook een middeleeuws wonder.

Het is opgebouwd uit 25.000 kubieke voet hout,

gesneden uit 52 hectare eikenhout...

dat zijn ongeveer 1.300 bomen.

Om deze reden was dat zo bekend als ‘het bos’.

Elke eik in het bos van de Notre Dame

werd uitgekozen voor de fysieke eigenschappen nodig

in de dakconstructie...

van dicht recht eikenhout voor pilaren,

tot gebogen eikenhout voor steunbogen.

Maar het vuur verbrandde elke balk in het bos.

Tegenwoordig is deze ingewikkelde 550-ton houtpuzzel ligt in puin.

Dit vonden wij subliem het dak zou hier voor altijd zijn.

Het was een grote puzzel met balken

uit verschillende periodes,

helemaal terug tot de 13e eeuw.

En om het ineens te zien

allemaal verbrand, allemaal door elkaar...

O, het is heel emotioneel.

Het is heel moeilijk.

Bijna 60 ton van het kostbare dakhout

liggen nog steeds gevaarlijk bovenop de gewelven.

Ondanks de vernietiging,

elke afzonderlijke balk houdt stand de geschiedenis van de Notre Dame.

Het heeft een diepe archeologische waarde.

Het is van vitaal belang dat werknemers forensisch gegevens vastleggen

de positie waar elke straal viel,

voordat ze ze verwijderen.

Dit helpt hen bepalen

waar het oorspronkelijk zat in de dakconstructie.

Nu, deze zijn hoog opgeleid technici voor touwtoegang

maak je klaar om te catalogiseren en duidelijk te maken

het verkoolde hout op de gewelven.

Het is niet mogelijk om over de gewelven te lopen,

omdat de structuur zeer precair is.

Dat was nodig

maak een manier om met touwen toegang te krijgen.

We moeten een speciaal masker dragen

vanwege de voorsprong stof dat we zouden kunnen inademen.

We labelen het hout

en we markeren ze met een code

dat zullen de architecten doen

kunnen identificeren.

Het team heeft werk te doen...

er zijn duizenden afzonderlijke stukken

van hout naar catalogus.

Wij werken dag en nacht.

We hebben veel werk te doen.

Ze zijn al uitgepakt

ongeveer 4.000 stuks.

Houtwetenschapper Catherine Lavier

begint nauwgezet speurwerk om te onthullen

hoe het uitgestrekte bos van de Notre Dame

oorspronkelijk gemonteerd was

en zou vandaag herbouwd kunnen worden.

Sommige stukken waren zeer goed bewaard gebleven

want zoals je hier ziet, met verschillende gezichten

en er komt nog een stuk hout,

met een houten verbinding hier om ze in elkaar te zetten.

En het is nogal typisch uit de middeleeuwse periode.

En hier,

je hebt een merkteken,

van timmerlieden.

Dus ze zijn er zeker van dat dit stuk met dit stuk zijn samen.

Het is erg belangrijk voor timmerlieden.

Ze bereiden het hout op de grond voor

en daarna,

ze gaan naar het dak en zetten ze weer in elkaar.

Elke timmerman heeft zijn eigen manier om te markeren,

maar over het algemeen is het gebaseerd op

de Romeinse cijfers,

maar we kunnen enkele verschillen ontdekken tussen teams van timmerlieden.

We waren erg verrast om dat te ontdekken

omdat ik dacht alles zal vernietigd worden.

En uiteindelijk ook niet.

De boomringen van de hout verbergen verdere aanwijzingen.

Elke ring vertegenwoordigt één jaar groei;

een tijdcapsule vol informatie

over het leven van de boom in dat jaar.

Catherine analyseert kernmonsters van de dakspanten van de Notre Dame.

Ze meet elke ring om het geheime verhaal te onthullen

van enkele van de oorspronkelijke eikenbomen

waarvan de structuur is gemaakt.

Dit scherm toont de maat

van elke ring die ik heb gemeten.

Aan het begin van zijn leven,

je ziet dat het hele, hele grote ringen heeft,

wat overeenkomt met een zeer snelle groei.

Vervolgens lijkt het erop dat het is ervaren

nog enkele dramatische gebeurtenissen,

enkele moeilijke jaren,

hier, als de ringen erg dun zijn,

Dit kan komen door te veel regen,

niet genoeg zon en niet genoeg voedingsstoffen.

En dan gaat het leven van de boom verder

totdat het wordt gekapt, rond zijn 96e jaar.

Catherine krijgt nieuw inzicht

naar de soorten bomen het meest geschikt voor wederopbouw

het complexe bos van de Notre Dame.

Deze buitengewone uitdaging zal dit vereisen

ongeveer 1.300 eikenbomen,

ambachtslieden die vertrouwd zijn met de verloren kunst

van middeleeuwse timmerwerkpraktijken,

en een blauwdruk voor evt het meest geometrisch complex

houtconstructies in Europa.

De enige persoon die kan ontgrendelen

de geometrische geheimen van het verloren bos

is architect Rémi Fromont.

In 2014 bracht Rémi het hele jaar door

elke centimeter van het hout in kaart brengen.

Het was een magische plek

om daar naar binnen te gaan; er was een geur.

Er was een heel bijzondere sfeer van licht.

We hadden de sporen nog van gereedschap ook in het bos.

Het leek soms alsof ze pas gisteren zijn vertrokken.

Wij verzamelen foto's,

3D-puntenwolken,

en het fysieke en chemische karakterisering

van alle materialen.

De brand in de Notre Dame

leidt tot een race door Frankrijk

historisch scannen in 3D monumenten, zowel binnen als buiten.

Deze vertegenwoordigen een digitale verzekeringspolis

om het Franse erfgoed te behouden.

De laser stuitert terug elke contour in de kamer.

Vervolgens meet de machine

de tijd die nodig is voordat de laser terugkeert.

Miljoenen metingen

vormen een wolk van gegevens

een ‘puntenwolk’ genoemd.

In 2016, onderzoekers gebruikte dezelfde technologie

om een ​​volledige puntenwolk te creëren

van de verloren houten dakconstructie van de Notre Dame.

Deze opmerkelijke 3D-scan wel combineren met Rémi's onderzoek uit 2014,

in Livio's digitale tweelingbroer voor de Notre Dame.

Wat we vandaag de dag produceren

zal waarschijnlijk de nuttige informatie zijn

voor de volgende generaties.

Het team beschikt nu over de gegevens die ze nodig hebben

om het houten dak opnieuw op te bouwen met exact dezelfde geometrie.

De nieuwe eik nodig

zou uit dit soort bossen kunnen komen.

Bijna een derde van Frankrijk

is bedekt met bos.

Eik is een essentiële strategische hulpbron

door het hele Midden Eeuwen en de Renaissance.

Daar zijn uitgestrekte bossen voor nodig steden bouwen en marines uitbreiden.

Dit is het Château de Beaumesnil in Normandië.

Het is een Nationaal Historisch Monument,

gebouwd op de plaats van

een 1100 jaar oud kasteel.

Het werd in zeven jaar gebouwd.

Het is iets buitengewoons voor slechts zeven jaar werk.

Het kasteel heeft betere dagen gekend.

De gebogen balken die het dak omhoog houden

staan ​​op instorten en moeten vervangen worden.

De houtnerf is doorgesneden.

Dit verzwakt de steunbalk.

En dan zie je dat de balk is volledig weggevreten.

Het hout wordt afgebroken en opgegeten door de schimmel.

De restauratiewerkzaamheden hier

vereist veel van dezelfde vaardigheden en kennis

het zal nodig zijn om weer op te bouwen Het verloren bos van de Notre Dame.

Het hout is gekozen dus de curve van de korrel

past perfect bij de ronding van de nieuwe balk.

Als je een rechte boom krijgt,

die een rechte draad heeft, en...

als je een gebogen stuk snijdt, stukje hout erin,

dus hier is de vezel, dus het kan daar breken.

Maar als je de boom neemt die gebogen is,

de vezel is zo.

Het kan dus niet kapot gaan.

Je bewaart alle structurele sterkte van de boom.

De timmerlieden gebruiken

een originele balk als sjabloon

om de nieuwe balk op de eik af te tekenen.

De timmerlieden die de Notre Dame bouwden

bekend mee zou zijn de tools die dit team gebruikt

om het ruwe hout te hakken.

Dus nadat je het grootste deel van het hout hebt gespleten,

je gebruikt een breedbijl.

Ze hebben een enkele afschuining,

lange snijkant en het handvat is verschoven.

Dus...

als je werkt,

terwijl je naar beneden gaat, je hand hier,

Zie je, ik raak deze scherpe rand niet.

Voor ervaren timmerlieden,

het dakhout van de Notre Dame doorhakken met bijlen,

vergeleken met een moderne zagerij,

zal ongeveer twee keer zoveel tijd in beslag nemen;

mogelijk te lang.

Deze gebogen eik wordt dat wel

een van de tien die het team moet installeren

als onderdeel van de restauratie van het kasteeldak.

Deze zit hiernaast 400 jaar oude originele balk.

Deze is afgesneden

waarschijnlijk 1635, '37,

en dan deze 2020.

Ik hoop dat onze voorouders hier blij mee zijn.

Net als de balken van de Notre Dame,

de originele balk van het kasteel blijft behouden

berichten van de oude timmerlieden.

Het is buitengewoon om al deze sporen te vinden.

Het is heel oud en tegelijkertijd

het lijkt alsof het gisteren is gedaan.

Franse ambachtslieden

heb de eik,

ze hebben de vaardigheden, en ze hebben de benodigde plannen

om de Notre Dame te reconstrueren uitgestrekt bos van dakspanten.

Het is ruim een ​​jaar geleden dat de brand uitbrak verwoeste kathedraal Notre Dame,

en de onderzoekers hebben het niet kunnen achterhalen

de oorzaak van de brand.

Grote uitdagingen en er liggen nog onzekerheden in het verschiet.

Het gebouw is nog niet buiten gevaar.

In de komende twaalf maanden zal

ingenieurs moeten de gesmolten steigers verwijderen

en verzegel de kathedraal dak om het waterdicht te maken,

stabiliseer vervolgens de verzwakte gewelven.

Het is een monumentale taak.

En de hele kathedraal herbouwen

kan veel langer duren dan

de vijf jaar die president Macron heeft uitgevaardigd.

Geconfronteerd met een dergelijk drama,

Gelukkig is er hoop.

We hebben geloof nodig voor dit project.

Het is dit gebouw zelf dat genereert dit geloof...

zelfs voor atheïsten... en dat is iets magisch.

Architecten over de hele wereld

hebben hun fantasie de vrije loop gelaten

om grootse plannen in te dienen waarvoor de nieuwe torenspits boven de Notre Dame

zou eruit kunnen zien...

van spiegeldaken met caleidoscopische pieken,

en grote zonnepanelen nabijgelegen gebouwen van stroom voorzien,

naar glas-in-loodgebouwen zal de skyline van Parijs verlichten.

Hoe de Notre Dame ook wordt herbouwd,

de unieke samenwerking van architecten en wetenschappers

herschrijft hoe we het begrijpen

het weefsel hiervan schitterende kathedraal.

Ik denk dat het vuur in sommige opzichten

heeft veel mensen eraan herinnerd

wat een belangrijk onderdeel van ons soort gedeelde geschiedenis

en gedeelde cultuur is dit.

Binnenkort een complete digitale tweeling van de Notre Dame

toekomst moet toestaan generaties ambachtslieden

te behouden, te beschermen en de Notre Dame getrouw herbouwen,

het behoud van deze wereldschat voor altijd.

Ik heb maar één obsessie...

red de kathedraal, laat hem weer tot leven komen,

en heropen het voor het publiek.