Original subtitles

In dit kasteel heb ik twintig kandidaten uitgenodigd

voor een bloedstollend spel over goed versus kwaad.

Drie van hen heb ik aangeduid als verraders.

De anderen werden bondgenoten.

Ik ben een verrader.

Maar Jonatan en Lotte werden al snel ontmaskerd

en verbannen aan de ronde tafel.

Elke nacht komen de verraders samen en vermoorden een bondgenoot.

Die kandidaat moet het spel meteen verlaten.

Aan de ronde tafel kunnen de bondgenoten wraak nemen

en jacht maken op de verraders.

Ik heb heel de dag tegen jou gelogen. - Dit gaat ver, hoor.

Ik viel echt van mijn stoel. - Ik voel mij nu gemanipuleerd.

Wacht, Jonatan. Even. - Sorry.

Verdomme. - Ja, jongens.

Nee, nu ben je het aan het omdraaien. - Fuck.

Na een stemming wordt er elke dag één kandidaat verbannen.

Verraders en bondgenoten gaan elke dag samen op missie.

Hiermee kunnen ze een schild winnen

dat beschermt tegen een moord door de verraders.

Dat kan toch niet, jongens?

Oké, let's go. Let's go.

Ja. - Pak dat daar.

Vlug, vlug.

De bondgenoten krijgen tien dagen de tijd

om de verraders te ontmaskeren. Slagen ze erin of niet?

Dit is 'De Verraders'.

Vorige keer werd Dorianne koelbloedig vermoord

door haar beste vriendin en verrader, Lotte.

'Dorianne, je bent vermoord. Love you.' Het is zo hard Lotte. Dat vind ik zo erg.

Ik had toch echt het masker van Lotte haar gezicht willen halen.

De bondgenoten zetten het werk van Dorianne verder

en konden aan de ronde tafel voor de tweede keer op rij

een verrader verbannen.

Ik ben inderdaad een verrader.

Isabelle werd steeds meer verdacht

en daarmee denken de bondgenoten de derde verrader te kennen.

Sean, Joris en Ender nemen als leden van de boysband

het voortouw in de jacht op Isabelle.

Wij hebben de derde verrader. Honderd procent.

Honderd, hè. Tweehonderd.

Ik zou al mijn spaargeld zetten op één iemand.

Derde verrader. Isabelle.

Opnieuw was het Astrid

die het schild wist te bemachtigen in de wapenkamer.

De euforie bij de bondgenoten ging snel liggen

toen het besef doordrong dat er gechanteerd moest worden.

Eén bondgenoot kan niet weigeren

en moet overlopen naar het kamp van de verraders

om meteen ook een eerste moord te plegen.

Dit is echt zo'n donkere wolk die erboven hangt.

Nu moet je doen wat Lotte heeft gedaan, maar wetende dat je die mensen al kent.

Dan is het pas...

Ik denk dat het nu moeilijker is om verrader te worden,

omdat iedereen je heeft kunnen observeren de afgelopen dagen.

William bleef als enige verrader over

en moet nu een belangrijke keuze maken.

Oké, jij staat hier alleen, als enige verrader nog.

Maar dat geeft je de mogelijkheid

om die verraders vanaf de grond terug opnieuw op te bouwen.

En dat is wat ik ga doen.

Wie zal hij kiezen om het verradersteam te versterken?

En welke bondgenoot overleeft deze nacht niet?

Als het Team Verraders wil winnen, William,

dan moet je een goeie keuze maken.

Ik ga voor Sean.

Sean Dhondt? - Sean Dhondt.

Ga jij die maar eens goed chanteren. - Oké.

Oh, dat evil lachje van jou.

Tot straks. - Tot straks.

Oh, my god. Ah, nee, nee, nee.

Dit is even een heel slechte droom.

Ik wilde dit echt niet. Ik denk geen enkele bondgenoot.

En nu moet ik het doen. Ik heb geen keuze. Ik kan het niet half doen.

Oh, nee.

Sean, ça va? - Nee.

Benieuwd wie de verrader is? - Isabelle. Sowieso.

Denk je dat? - Honderd procent.

Je mag het ontdekken. Hier rechts om de hoek, het torentje in.

Oh, mannekes. Wat doen jullie mij aan? - Succes.

Ik ben zo verscheurd nu.

Ik heb er alles aan gedaan om een goeie bondgenoot te zijn

en om dit te vermijden.

Ik ging ervan uit: No way, er zijn zoveel mensen die nu kunnen gechanteerd worden.

Waarom zou een verrader mij kiezen?

Wat?

Oh, mijn god. Dat meen je niet. - Had je het verwacht?

Nee, ik was er honderd procent zeker van dat Isabelle hier zou staan.

Ja, hè? Veel mensen. - Dit meen je niet.

Hoe doe jij dit?

Maar ja, Sean, ik chanteer je nu dus ook. - Ik sta te trillen op mijn benen, man.

Ongelooflijk, die gast. Jongen, ons zo om de tuin geleid. Gewoon niet opgevallen.

Dat is zo goed gespeeld van William. Heel, heel, heel straf.

Waarom heb jij mij gekozen?

Ik denk dat jij een heel goeie verkoper bent. En jij ligt heel goed in de groep.

Dat is fijn om te horen. Maar ja, nu moet ik dat tegen de groep gaan gebruiken.

Dat is waar. Welcome to the dark side, Sean.

Please, geef me een snelle workshop. Ik moet nu plots switchen en ik wil...

Je ziet hoe rap het gaat. Ik wil nu niet door de mand vallen.

Ja, natuurlijk.

Ja, met wat kan ik het vergelijken?

Ik ben een slechte voetballer. Ik hou niet van voetbal.

En nu heb ik eindelijk een team gevonden

waarmee we twee keer een goal scoren in de match.

En ik ben één van die aanvallers. Ik zorg er mee voor dat die goals gescoord worden.

En dan zeggen ze je ineens van de ene seconde op de andere:

En nu moet je voor het andere team gaan spelen. Je staat terug 0-2 achter.

Je moet vooral doen wat je aan het doen was.

Absoluut niet veranderen.

Hij is nu nog een beetje onwennig. Maar je komt daar wel in.

We hebben nog een opdracht, Sean. We moeten nog iemand vermoorden.

Ik dacht Gilles of Amine of zo.

Dan neem je wel echt ergens een strateeg weg.

Ze gaan daar geen eindjes aan kunnen knopen. Dat is ook een goeie verwarring.

Ender? - Die kunnen we nog verdacht maken.

Ja, die zit inderdaad in de blinde vlek.

Wie moeten we vermoorden? Wie is er een sterke speler?

Mijn kop is aan het tollen. Ik ben enorm aangedaan.

Zullen we dat doen?

Wil jij de naam wel opschrijven?

Dat krijg ik echt niet over mijn hart op het eerste conclaaf. Dank je.

Ik heb al een moord moeten plegen. Ik voel me nu zo'n grote verrader.

En dat is nog maar het tipje van de ijsberg.

Omdat het je eerste moord is, mag jij de wax doen.

Dat is met wax en al?

En stempelen. - En verzegelen, die handel.

En? Hoe voelt dat? - Niet goed. Nee.

Je gaat er wel van leren. - Ja? Is dat zo?

Dat neem ik dan aan van jou, van een ervaren rot in het vak.

Oké, we gaan dat goed doen. Nog een goeie avond, collega.

Een eerste moord. Hoe voelde het? - Heel bevreemdend.

Zeker van de beslissing? - Dat wel.

Dan wens ik jullie een fijne nacht. Dank je wel.

De eerste dag als verrader.

Het moeilijkste gaat zijn om in die mensen hun ogen te blijven kijken

en misschien soms de vraag te krijgen: Je bent me toch niet aan het bedotten?

En dan moet ik zeggen: Nee, maat. Nee, nee, nee.

Goh, dat lijkt mij supermoeilijk.

Ik voel mij ook nog helemaal geen verrader. Je voelt je gechanteerd.

Maar ik behoor niet meer tot die bondgenoten. Dat is zo raar.

Oh, dit is zo'n mindfuck, maat.

Maar het is heel duidelijk. Ik moet nu een echte verrader worden.

Maar...

Hier is gewoon nog geen kat.

Allee, jong. Dat is ook eens een ander gevoel.

Goeiemorgen, iedereen. Ja, goed geslapen, ja.

Amai.

Binnen.

Maar... - Dag, Wouter.

Dag, Sean. Goeiemorgen. - Goeiemorgen.

Ik ben blij dat er iemand is. We leven nog. We leven nog.

Oh, ja. - Goeiemorgen.

Dit is weird. Dit voelt raar.

Maar ik kan alleen maar mijn onschuldige zelve blijven spelen,

mezelf blijven zijn. En dan hopelijk op die manier

niet door de mand vallen. Het is spannend.

Wie denk jij dat er vandaag... Wie er vermoord is vannacht?

Vermoord weet ik niet, maar ik denk gechanteerd,

zou ik voor Amine of Gilles gaan.

Omdat dat sterke spelers zijn. - Sterke spelers.

Joris ook, hè. - Joris ook, ja.

Dat zou zo pijn doen aan mijn hartje. Daarmee dat ik die zelfs niet noem.

Aan het mijne ook. Ik heb daarom heel uitdrukkelijk die boodschap gegeven van:

Je kunt mij chanteren, maar je gaat aan mij geen goeie hebben.

Dat heb ik met Joris geprobeerd. Ik zou dat meteen zien aan hem

en hij aan mij. Dus please, doe dat niet. Allee, dat zeg ik er niet bij.

Hij heeft dat signaal ook gegeven?

Ik moet meteen liegen en bedriegen. Ik heb geen tijd om te groeien in mijn rol.

Maar je hebt het gevoel: Je mag niet verdacht lijken,

dus ik moet ervoor blijven gaan.

Hola. Hola. Binnen.

Koekoek. - Hey.

Hey. - Welkom in het land van de levenden.

Ik hoorde stemmen, maar het is hier nog... - Stilletjes.

Laat het hier maar snel terug vullen met wat mensen en geroezemoes.

Wouter, blij je te zien. Goed geslapen? - Goeiemorgen.

Goed, goed, goed. - Ça va?

Goed, goed, goed. - Ça va'kes.

Ja, toch een rare nacht, hè? - Ja, zeker.

En dat is zo precies... - Zo met een dubbel gevoel.

Precies terug naar af. - Ja.

Dat vind ik dan wel weer fijn. En dat heeft me goed doen slapen.

We hebben alweer een plan.

Iedereen zit op Isabelle en iedereen weet dat al.

We gaan Isabelle verbannen.

En dat is dan in het geval van de verraders, William en mezelf nu,

een voordeel.

En ik kan daarin meegaan op mijn eigen manier zonder te veel op te vallen.

En stel je voor dat we ernaast zitten. - Dat we niet op een soort van euforie...

Bij Lotte was ik zekerder dan bij Isabelle. Ja.

Je had zelf meer argumenten. - Ja, ja.

Ik vond het duidelijker. - Ik kan dat groepsdenken ondersteunen.

We zijn succesvol geweest met Lotte. Zeer succesvol.

We zijn succesvol geweest met Jonatan.

Dan is het heel rap van: En we gaan succesvol zijn met Isabelle.

Kijk, Ingeborg. - Moedertje Ingeborg.

Onze mama. Moeder.

Nu zitten we in de mist, dat weet je toch? - Ja.

We hebben nog één naam en dat is het.

Dat is waar. - En dan is het klaar.

En dan is het klaar, ja. - We hebben alleen Isabelle. Dat is het.

Isabelle is sowieso de verrader. Daar is geen twijfel mogelijk.

Maar nu is er ook gechanteerd. Maar bon... Het is nog ochtend nu. Even...

Hola. - Kom maar binnen.

Dat is...

Dag, maatje. Wat heb jij bij? - Ik heb dat gevonden.

'Ik heb dat gevonden'. Dat is hetzelfde.

Dat is om verraders mee in de pan te hakken.

Ik heb een beetje het gevoel dat we de verraders aan het opbouwen zijn.

Nu met Sean erbij kan ik echt mijn verradersspel beginnen te spelen.

Allee, show yourself.

Yes.

William, William. We love you. - Met de scepter.

Ik heb een lepel gevonden. - Je had moeten wachten.

Goeiemorgen, vriend. - Ça va?

Ja, hoor.

Goed geslapen? - Ja. Wat laat in bed gekropen.

Die speelt dat goed. Die speelt dat gewoon goed. Ze hebben echt...

Die hebben zo hard niks door.

Echt waar, heerlijk. Niemand heeft iets door, denk ik.

Maar goed, we gaan dat ook proberen zo te houden.

Wouter, ik ben zo blij dat je er nog bent. Ik dacht: Die gaan ze vermoorden.

Ik zit er toch altijd naast. Dus dan ben ik blij dat hij er nog is.

Allee, jongens. Weet je wie er eigenlijk het brein is? Dat zijn toch de boys?

Komaan. Amine en Gilles. Alles houden die bij.

Die zitten alleen een beetje in hun eigen mind te spinnen.

Die zitten soms wel wat in de rabbit hole, vind ik.

Ja, ja. - Allee.

Allee, doe open. - Komaan.

Isabelle.

There she is. - You wear pink.

Ik twijfelde niet dat Isabelle nog ging leven.

Niks in mij twijfelde.

Ineens komt Isabelle binnen, onze hoofdverdachte.

Dat was echt wel een beetje raar.

Anders krijg je bijna een staande ovatie. Iedereen knuffelen.

Goh, heftig is dit, zeg.

Hola.

Entrez.

Goeiemorgen.

Entrez.

Hij leeft.

Ja, het spel begint voor de helft opnieuw.

Er is plots iemand gechanteerd.

Dat is voor het eerst dat ik je zie binnenkomen

en dat ik bijna waterige oogjes krijg. - We zijn er nog.

Het is wel echt aan de ontbijttafel beginnen uit te kijken, opnieuw...

Een blanco blad waar we terug aan moeten beginnen.

Willy.

Sloeber. - Zalig.

Hoe is het? - Goed.

Isabelleke. - Goed geslapen?

Gilles gaat verleid zijn. Let op mijn woorden:

Amine is vermoord en Gilles is verleid.

Gilles stond op mijn lijst van potentiële gechanteerde kandidaten.

Ik denk dat Amine vermoord is, omdat hij heel veel drive had

en een sterke speler was. En als je je smijt, is de kans zeer groot

dat verraders je 's nachts zullen vermoorden,

omdat ze niet van je af geraken door de bondgenoten zelf.

Hola. C'est qui ça?

Hola.

Ender.

Enkel Amine en Gilles moesten dan nog binnenkomen.

Dus één van die twee hangt eraan.

Oh, nee. - Verdikke. Is dat Gilles?

Wie is het? - Oh, ik ben de laatste?

Wie is er dood? - Amine.

Doeme, hè. - Sorry, hè jongens. Amai.

Amai, blij om mij te zien. - Ja, ik ben heel blij.

Ik heb daar dus aan bijgedragen, aan die moord.

En dat voelt superrot. Maar sowieso is het goed voor een verrader

dat een sterke speler als Amine eruit is,

want dan ben je die theorieën, die hij dag en nacht in zijn boekje schrijft...

Die zijn we al kwijt.

Die vuile verraders.

Ofwel moeten we Amine vermoorden.

En dat gaat Gilles volgens mij ook wel wat verdacht maken.

Amine en Gilles zijn de twee theoriemannen.

Er moet iemand gechanteerd worden vanavond. Dat weet heel de groep.

Als Gilles erbij komt, zou die volgens mij zeggen: We doden Amine.

Amine vermoorden, zou wel een bommetje zijn.

Ik weet niet een goed of een slecht bommetje.

Die komt met heel veel theorieën, dus dan neem je wel echt een strateeg weg.

Ze gaan er geen eindjes aan kunnen knopen en dat is ook een goeie verwarring.

Zullen we dat doen? - Ja. Och, god, die jongen.

Wil jij de naam wel opschrijven? - Ja.

Dat krijg ik echt niet over mijn hart op het eerste conclaaf.

Ja, ik kom.

Is het zover?

Ik heb een brief voor jou, Amine. Je mag hem openmaken.

Maar ik denk dat je al ongeveer weet wat erin staat.

Ik denk het ook.

Ja. Dat was te verwachten,

omdat ik aanzien werd als een sterke speler naar de rest toe.

Te snel, te sterk. Ik had moeten wachten.

Ik weet zeker dat Isabelle mij vermoord heeft.

Maar het is een enorme eer om vermoord te worden.

Dat is het grootste compliment dat je kunt krijgen in dit spel.

Het is nu eenmaal zo dat ik iemand ben die in een spel, in een competitie,

vijf stappen vooruitdenkt. En ja...

Ik denk dat ik het spel iets te fanatiek heb gespeeld

en dat het me nu de das heeft omgedaan. - Ja.

Dank je wel om mee te spelen. - Hopelijk tot snel.

Ciao. Succes, man.

Ik heb wel wat geleerd over mezelf.

Als ik mijn zinnen ergens op zet, dan kan ik er resultaat uit halen.

Dus ik ga met opgeheven hoofd naar huis.

Goeiemorgen. Het is een heel bewogen nacht geweest,

want er is gechanteerd, er is gemoord. En voor Amine is het boeken toe.

Hij is vermoord. Hij had geen schild en kon zich niet beschermen.

Heeft iemand anders wel het schild en wil die persoon het graag vertellen?

Ik niet. - Ja, je gaat dat niet geloven...

Dat kan niet.

Dat is echt waar. - Dat meen je niet.

Echt waar, Astrid, ik speel met jou op de lotto volgende week.

Het begint toch wel een beetje gênant te voelen voor mezelf ook

dat ik altijd als ik daar binnenga tot nu toe een schild bij me had.

Ik begon me daar ook wel slecht bij te voelen, om eerlijk te zijn.

Ik zie jullie graag straks. Tot zo. - Dank je wel, Staf.

Ik denk dat we één ding een beetje uit het oog aan het verliezen zijn.

Dat is dat er ook iemand gechanteerd is.

Dus ik roep alle bondgenoten op om goed te kijken en te observeren

en onze strategie van overleggen en samenbrengen vol te houden.

Maar weer voorzichtiger babbelen misschien.

Eerst met wie je 100 procent vertrouwt. - Ja.

De bondgenoten zijn er rotsvast van overtuigd

dat Isabelle de derde originele verrader is.

Maar Wouters oproep heeft indruk gemaakt,

want wie gechanteerd is, daarover tasten ze nog in het duister.

Ben jij gechanteerd of niet? - Nee.

Hoe kunnen we te weten komen dat je echt niet gechanteerd bent?

Niet, hè. - Niet.

Ik had wel het gevoel dat iedereen dacht dat ik gechanteerd was.

Mede door Joris zijn woorden gisteren aan de ronde tafel.

Joris zei dat hij alleen gechanteerd zou kunnen worden als Sean er niet was,

want Sean zou hem doorhebben.

Ik denk dat heel veel mensen ook zo denken over Amine en mij.

Ik denk dat zowel ik, als Ender, als Slongs het dichtste bij Amine stonden

en dat wij drie daarom nu mogelijke verdachten zijn om mee verrader te zijn.

Om wat jij gisteren zei: Ik pak je alleen,

ik chanteer je en ik vermoord Sean. Dat is de enige mogelijke strategie

als je jou chanteert. - Wat?

Hij is weer bezig. Nog een keer.

Als je de enige verrader bent.

Hij zegt aan tafel: Sean zou dat direct aan mij zien.

Wat doe je dan? Je chanteert hem, je vermoordt Sean.

Wie is de enige andere? - Ja, dat dachten wij.

Om niks te kunnen zien. Amine en hij zouden het ook van mekaar zien.

Ik en Amine en ik en Slongs.

Ik merk ook wel dat er heel veel theorieën op zichzelf ontstaan

en mensen op zichzelf verdacht worden.

En dat ik dan soms gewoon maar moet mee jaknikken en bevestigen.

Zeker niet zelf met sterke theorieën komen of met namen beginnen te goochelen.

Gewoon daarin meegaan.

Isabelle komt heel de tijd dingen zeggen, maar dat ligt er zo vingerdik op.

Van: Ah, ja. Heb jij... - Je moet daar wat in meepraten.

'Oh, ja. Want ik let op dat en op dat.' - Bij mij is dat juist hetzelfde.

Ik ga daarin mee. - Ik ga daar ook in mee.

Wie denk jij dat er gechanteerd is?

Astrid zou ook wel een goeie zijn om te chanteren.

Dat is echt een sterke persoonlijkheid. En die heeft de competentie...

om te switchen van: Ik ga nu dat spel spelen.

Ik vertel aan mijn vertrouwenspersonen wat ik denk.

En ik hoopte dingen terug te krijgen.

Ik kreeg niks terug, waardoor ik echt dacht: Oh, ik sta hier precies zo alleen.

Ja, of anders inderdaad heeft ze dat nu al zo gespeeld van:

Ik kan dat niet, ik kan dat niet,

voor het moment dat als dat gebeurt, ze erachter kan schuilen,

omdat die zo tegen iedereen zegt: Oh, ik zou dat niet kunnen.

Heeft ze dat al gezegd? - Ja, ja, ja.

Ja, amai. Echt waar. - Ja, maar ja.

Ik heb dat ook al... Ik zou dat echt... Goh.

Dan zou ik mijn geheim wapen op mezelf moeten gebruiken.

Mensen die zeggen: Ik zou dat niet kunnen...

Ik en Wouter, we hebben altijd gezegd: Ik zou het niet willen.

Dju toch, dju toch, dju toch.

Weeral is Isabelle met je voeten aan het rammelen.

Ik en Slongs zijn de meest logische.

De bondgenoten zijn zeker van hun stuk

en denken Isabelle helemaal door te hebben.

Ik chanteer je... - Isabelle heeft eigenlijk

Gilles het meest verdacht gemaakt als gechanteerde door Amine te vermoorden.

Dus nu moeten we erachter komen. - Ah ja, zo.

Nu is er één ding dat we nog hebben dat zij nog niet heeft.

Wij weten al dat zij de verrader is. - Eigenlijk moeten we Ingeborg briefen

dat ze een keer echt heel hard acteert en liegt en vraagt aan Isabelle:

Wie zou er gechanteerd zijn? En op het einde, als bijvraag nog:

Wie verdenk je totaal niet?

En daar gaan we hopelijk iets door te weten komen.

Wie verdenk je totaal niet? - Helemaal op het einde zo'n bijvraagje.

Wie zou het totaal niet zijn?

En dan gaat die drie namen noemen en daar zit hij tussen.

Ik vind Ingeborg een beetje gevaarlijk.

Ja, dat zou opvallen als die ineens vragen begint te stellen.

William misschien? Als we die bij Isabelle zetten.

Iemand moet Isabelle uithoren

om wat dingen te weten te komen.

Dus William kan dat doen,

want hij is zo'n stabiel persoon, kan makkelijk een babbeltje doen, onverdacht.

En iedereen vertrouwt William.

Gaan we naar buiten? - Ik zal William eens gaan zoeken.

Dat is goed.

We hebben ervoor gekozen om William te vertrouwen.

En dan hopen dat hij geen verrader is,

want anders zitten we wel echt verkeerd te gokken.

Isabelle gaat nu proberen de nieuwe verrader uit de wind te zetten,

die is gechanteerd, om die niet verdacht te maken.

Dus de bedoeling is dat jij zo wat info verzamelt.

Maar ik zou het misschien aan niemand anders meer toevertrouwen

dat je bij Isabelle wilt polsen. Er gaat sowieso over gebabbeld worden.

Niemand hoeft die voorzet te geven. Zij gaat hem geven.

Zij gaat echt beginnen over: Allee, jong, gechanteerd. En wie denk jij?

Eerst vooral gaan op wie denken we dat het wordt.

En dan op het einde zo...

Ik ben al echt aan het denken aan zo'n pauze... En wie totaal niet?

En wat er dan uit haar mond komt...

Ja, want ze gaat non-informatie geven,

dus die moeten we omzetten naar echte informatie.

Lijkt je dat een goed plan? - Ik wil dat gerust proberen.

Op een heel subtiele manier bij Isabelle eens te polsen...

Ik denk wel dat ik dat kan. Ik ga mijn best doen.

Ik begin wat in mijn element te komen. Ik heb meer plek om mij te manifesteren.

Dat is ook een beetje deel van mijn tactiek.

Om in het begin wat meer op de achtergrond te staan

en langzaam maar zeker naar voren te treden als vertrouwenspersoon.

Er zijn een aantal kernfiguren die zeggen: Ik vertrouw je. Jij bent een bondgenoot.

Ik ben eigenlijk een soort van Trojaans paard geworden.

Ik ben een Trojaanse pony. Dat ben ik.

Ik ben een Trojaanse pony geworden en ik ben nu gewoon van binnenuit

de burcht van die bondgenoten aan het kapotmaken.

Zo meteen...

Hij heeft over twee gepraat. - Maar daar is er ook één, gasten.

Zeven. Maar dat maakt niet uit.

Ik vond vroeger museumbezoeken saai. Nu niet meer.

Weet zij niet dat wij allemaal op haar zullen gaan straks?

Als ze het echt niet vermoedt, is ze het ook niet volgens mij.

We gaan met twee even babbelen.

Ik voel zo'n stress opkomen. Oh, dit voelt verkeerd.

Ik denk dat ik het helemaal doorheb en eigenlijk dat ik de gechanteerde ook heb.

De kandidaten vertrekken op missie.

De bondgenoten zijn 't erover eens: Isabelle is sowieso een verrader.

William kreeg een geheime opdracht mee: Isabelle uithoren.

Als vertrouweling van de bondgenoten heeft hij zijn plekje

in de auto van Isabelle dan ook strategisch uitgekozen.

Heb jij William gebrieft trouwens? - Ja, we hebben dat samen gedaan.

Ik zit echt heel de tijd te denken: Wie is er gechanteerd?

Ik heb echt vandaag al geprobeerd om gedragsveranderingen te zoeken.

Ik moet zeggen, ik ben niet de meest tactische,

maar ik vond Gilles anders. Maar bon...

Het zou van de verrader slim zijn, want het is een heel tactische gast.

En hij is capabel om dan dit te doen.

Ja, natuurlijk vandaag...

Wie zou er... Als je nu de verrader was, wie zou je zeker niet chanteren?

Daar ben ik vooral mee bezig. - Ja, dat is logisch.

Zeker niet Julie.

Het is echt... Ik ben... Hand in het vuur. - Ja, maar het gaat over chantage.

Ik heb perfect kunnen doen wat ik moest doen voor Joris.

Namelijk Isabelle uithoren. En dat is goed. Dat is heel goed.

Want ik moet die bondgenoten het gevoel geven

dat zij de volledige controle over de situatie hebben

en dat zij controleren wie ze verdacht maken.

Maar eigenlijk moet ik dat doen.

Isabelle gaat niet om het even wie chanteren.

Met wie heeft Isabelle persoonlijk hier wel een connectie?

Met William. - Maar zie jij...

Charissa, zie jij William...

Dat doen? Nee, ik zie die dat niet doen. - Nee?

Dat is misschien ook mijn blinde vlek. - Ik ken William redelijk goed.

Denk je dat William dat zou kunnen?

Ik vind dat heel moeilijk. Ik vind wel:

Tot hier, tot aan de chantage, vertrouwde ik hem eigenlijk wel.

Wat denk je van Ingeborg? Zou die dat kunnen?

Ineens dat switchen? - Nee, ik denk dat niet.

Die kan dat niet. - Gewaagde keuze,

omdat het zo onverwacht is. Maar kan die dat?

Ik heb gisteren met haar een missie... Die is echt gewoon chaotisch.

Ja, ja. - Maar op een leuke manier.

Dat is zo... - Ja.

En als je... Een verrader moet toch iet of wat berekend kunnen zijn.

Gewoon Gilles volgen.

Laat de mannen werken.

Roman, laat de mannen werken. Wij zijn in het wit

en wij kiezen voor de dansclub van licht en liefde.

Is dat niet goed?

Ik lijd vandaag een beetje aan bewust escapisme.

Ik weet dat er een nieuwe verrader is. Ik wil daar niet aan denken,

omdat ik het echt niet weet.

Voor deze missie heb ik de kandidaten gevraagd

zich op te delen in drie teams.

Per team moeten ze iemand aanduiden die zal functioneren als de ziener.

De andere kandidaten worden zoekers.

Omdat de boog niet elke dag gespannen hoeft te staan,

krijgen jullie een museumbezoek cadeau in het Château de Sagonne,

een museum waar je als ziener als eerste binnen mag,

want jullie groep is verdeeld in een ziener en zoekers.

Wie is de ziener? Slongs.

Jij bent de ziener.

Ja, ik heb mezelf naar voor geworpen als het arendsoog.

Wat ik absoluut niet echt ben eigenlijk.

Ik denk: Ik wil me hier in die groep zetten. Ik ga dat doen.

Dus ik hoop daarmee straks nog iets meer vertrouwen te winnen.

Gilles. - Helaas.

Jij bent de ziener. Dan ga jij als eerste binnen en krijg je tien minuten

om via deze walkietalkie alles wat je ziet te omschrijven aan de zoekers.

Nadien ga ik binnen en verander ik tien dingen.

Daarna gaan de zoekers binnen en moeten ze op zoek gaan naar de tien verschillen.

Elk verschil levert je twee punten op.

Een fout is min één en niks opschrijven is nul uiteraard.

Het team dat de meeste verschillen vindt, gaat naar de wapenkamer.

Zo simpel is het. - Simpel?

Er staat veel op het spel. De bondgenoten willen absoluut niet

dat Isabelle naar de wapenkamer gaat.

Ook al wordt zij zo goed als zeker verbannen,

dan nog mag ze geen schild bemachtigen,

want ze zou deze informatie nog kunnen delen

met de tweede verrader.

Alsjeblieft, William. - Dank je wel.

Succes. Jullie mogen de volgende deur binnengaan.

Het was Sean die het mij had ingefluisterd.

'Je weet, Isabelle zit in jouw team.' En ik dacht: Ja... I know.

Slongs, ik stel voor dat jij vertrekt. Ga maar binnen in het museum.

Jullie mogen plaatsnemen in de kamer hier achter de tweede deur.

Ik heb nog heel snel kunnen aangeven aan Roman:

Denk eraan, je zit bij Isabelle in het team. Dat is een verrader.

Die wil je geen schild gunnen.

Saboteren is veel gezegd, maar doe niet extra je best om te winnen met Team Groen.

Ik heb mijn rol als bondgenoot zogezegd echt vervuld

en dat maakt mij ook weer niet verdacht.

Het museum telt drie ruimtes.

De zieners van elk team gaan eerst binnen

en beschrijven alles wat ze er zien via een walkietalkie.

Zoekers moeten die info zo goed mogelijk proberen te onthouden,

want nadien verander ik in elke ruimte een aantal dingen.

Ten slotte gaan de zoekers het museum binnen

en is het aan hen om de tien verschillen te vinden.

Goeienavond, ik hoop dat jullie mij horen. Ik wandel de eerste kamer binnen.

Er staat rechts van mij een tafeltje.

Daarnaast staat een kandelaar met zeven kaarsen op.

Ik kwam in die eerste kamer binnen en ik dacht echt: Fuck, hier staat keiveel.

Dus, ga ik alles moeten beschrijven?

Op de tafel langs de rechterkant van de ruimte staan elementen van een harnas.

Ik ga in elke kamer hetzelfde doen. Ik ga langs de linkerkant

naar de achterkant, naar de rechterkant, naar de originele voorkant dan.

Twee schouderelementen, de helm en een revolver.

Dat het ook heel duidelijk is voor je teamgenoten

dat je hetzelfde parcours aflegt

en dat die echt een plan kunnen maken van hoe die kamer eruitziet.

Langs de rechterkant... Linkerkant, fuck. Links.

Mannekes, links. Ik ken geen links en rechts.

Dus je komt binnen. Linkse tafel, ridders.

Zes kruisjes op de helm van het harnas en daarvoor ligt een pistool.

Een oud geweer, een oud pistool, met echt nog zo'n metalen kliksysteem.

Ik heb echt zo'n spijt. Ik had dat heel graag beschreven.

Wat is dat? Zo, klik-klik, dat. Euh...

Vrouwen hebben sowieso een rijkere woordenschat.

Dat is gewoon. Dat is gewoon puur onderzoek.

Aan de linkerzijde van de kast staat een stoel met een afgerond zitvlak.

Aan de rechterkant staat er ook één met een afgerond zitvlak.

Het komt er voor de zoekers vooral op aan

zoveel mogelijk details te visualiseren en te onthouden.

Hoe beter ze dat kunnen doen,

hoe meer verschillen ze straks zullen kunnen spotten.

In het midden van de kamer staat een tafel, een houten tafel, met een kelk op.

Als ik dat ga visualiseren, wordt dat toch een andere wereld.

Dus ik moet concreet gaan. Dus ik ben op getallen gegaan.

Drie wapens. Drie herten. Drie kaarsen die half zijn.

Vier lepels. Vier asbakken.

Vier borden. Het derde bord heeft een andere vorm.

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven kaarsen.

Zeer grote kaarsen, by the way.

Ik was echt in een hyperfocus. Voor mij leek het ook eindeloos te duren.

In kamer twee staat een ober. Volledig in het zwart met een wit hemd.

Meneer is rond... Ik ga sympathiek zijn. Rond de zestig.

Daar zie ik een rode stoel staan. Daarnaast staat een soort van maquette

van, ik denk, het paleis van Versailles.

Ik ga heel hard mijn best doen.

Dat past volledig in mijn strategie van een goeie bondgenoot te zijn.

Dat ze misschien zoiets hebben van: Amai, die gaat er wel echt voor.

Ik denk dat ik alles heb gezegd, mannekes. Succes.

Was het dat? Ze heeft dat goed gedaan. - Amai, what the fuck?

Heb je het kunnen visualiseren? - Hier en daar, ja.

Voilà, en nu gaan wij een beetje verbouwen.

Zo dadelijk is het aan de zoekers. Hebben ze alles kunnen onthouden

wat de zieners hen net hebben meegedeeld?

Voilà. Ben je er klaar voor? Perfect.

In de eerste ruimte verander ik de drie herten in drie everzwijnen.

Het ridderharnas krijgt een zwaard.

De kaarsen, die steek ik aan,

en de kruik neem ik van de tafel.

In ruimte twee wordt de rode stoel een groene,

het schilderij wordt een houten schild,

ik leg een extra tapijtje

en de museumbewaker verandert van geslacht.

In ruimte drie vervang ik het spiegeltje door een vaasje

en de kussens neem ik weg van het koninklijke bed.

In totaal hebben ze nu tien minuten de tijd

om de tien verschillen te spotten.

Dit is jullie clipboard. De tijd start nu.

Euh, wacht. Dit is kamer één. Ik ga naar kamer twee.

Wat ik meteen opmerk: Vijf tafels, was er gezegd.

Ik zie maar één tafel. Kan dit kloppen? - Dat is de tweede kamer.

Dat is niet waar.

Waar is Ingeborg? - Kwijt.

Vijf borden waren er. Niet? - Nee, nee, nee. Vier.

Die ketting is weg.

Die ketting errond.

Ik had zo'n verhaaltje in mijn hoofd.

En voorlopig lijkt alles te kloppen, dus ik ben wat...

Dat waren herten volgens mij.

Drie everzwijnen... - Dat maakt niet uit.

Dat heeft ze niet vernoemd.

Maar heeft ze gezegd dat die tafel in het midden leeg was?

Daar hangen geen herten, dus dit waren herten.

Dit waren herten. Ik schrijf dat op. - Was hier geen sleutel aan?

Er waren zeker sleutels aan. - Voilà, sleutels.

En onthoud de getallen. Alles is even,

behalve de wapens en straks de kaarsen van de kandelaar.

Ja, de drie kaarsen die uit waren.

Brandden die zeven kaarsen?

Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven. - Heeft ze gezegd of die brandden?

Intact. - Herinner ik me niet.

Kussens ontbreken.

Wacht, hè. Vier. - Vier kussens.

Die vier kussens zijn weg.

Zeg, gasten. Kom nog een keer terug.

Te weinig... - Hallo, kom vlug. Er is niet veel tijd.

Zeg, hier is toch van alles weg. Kijk nu.

Daar is toch van alles weg? Heb je dat opgeschreven?

Aan de maquette van de zogezegde Versailles zijn er elementen weg.

Ah, ja. Er stond 'kasteel' bij. Château.

Ingeborg wou echt keihard haar best doen.

Dat was natuurlijk pure, pure chaos. Maar wel grappig.

Die mand stond in de laatste kamer.

Ik vond vroeger museumbezoeken saai. Nu niet meer.

Er was een harnas zonder kop. En dat zijn die zes kruisjes. Dat klopt.

Wat was dat met dat harnas zonder kop? Ik ben dat vergeten.

Onze groep was een zootje ongeregeld.

Het was een blender waar het deksel niet op stond en poef, heel de keuken onder.

Hoeveel kandelaars hebben jullie gezien? - Eén.

Hij heeft over twee gepraat. - En dat was met vijf kaarsen.

Zeven. Maar dat maakt niet uit. - Kijk achter je, Hans. Drie.

Eén, twee, drie. Is dat niet te veel? Hij heeft maar twee kandelaars besproken.

Ah, shit. Ja, ja. - Is er dan een kandelaar toegevoegd?

Eén kandelaar toegevoegd. - Maar die... Ja.

Ik heb misschien een klein beetje gesaboteerd.

Omdat Isabelle in mijn team zat.

Ik wou voorkomen dat die misschien een schild zou hebben.

Want per fout antwoord verliezen de teams een punt.

Roman schrijft vlotjes alle suggesties op van Ingeborg,

hoewel dat dus punten kost.

Heeft ze die vaas gezegd? Geen vaas, hè?

Vaas naast liedjesboek. - Oké, klopt.

Rechts, baby. Links, oude man.

Dat is weg.

Schilderij oude man.

Er lagen vier kussens op het hemelbed. - Hoeveel zijn er?

Geen kussens. - Kussens weg op hemelbed.

Oké, kan ik wat dingen opschrijven? - Rechts van het muziekboek

staat geen spiegel, maar een vaas.

Er liggen ook geen kussens op het bed. - Oké, er waren twee kussens.

Het was een kale man. Geen kale man.

Dat was een kale man. - Ja. Wacht, hè.

Die groene stoel hier... - Ik dacht ook dat dat een rode was.

Bij mij hingen er normaal gezien herten en dat zijn nu zwijnen.

Ja. - Oké.

Een man. Het is een vrouw.

Ja, kijk goed rond, hè.

We moeten ook even tactisch nadenken.

De dingen waar we echt helemaal niet zeker van zijn, schrappen,

want anders is dat een minpunt. - Van wat zijn we niet zeker?

De inhoud van één wandtapijt klopt niet. Eén wandtapijt klopt gewoon niet.

Ik ben misschien vergeten mijn groep eraan te herinneren

dat een witregel in onze lijst gunstiger is op het einde

dan alles proberen in te vullen, want daardoor verlies je extra punten.

Dat zou ik wel melden, mocht ik hier staan. 'Heeft een zwaard vast.'

Ze zei: Met de handjes gevouwen naar beneden.

Anders zeg je: Heeft een zwaard vast.

Harnas heeft zwaard vast. - Ja, ja. Akkoord.

Maar hij zei: Het is een Frans liedje. Dit is Latijn.

Ja, maar... - Tien seconden.

Mag ik het opschrijven? - Maar denk je dat hij dat...

Vijf, vier, drie... - Twee, één.

Voilà, het clipboard is voor mij en de pen ook.

De uitslag wordt later vandaag bekendgemaakt. Dank je wel.

Dank je wel. Oh, ik ben zo blij dat ik weer uit mijn kop kan.

Dag, Staf. - Ciao, ciao.

Ik vond dat we daar op zich wel een goed team waren.

Die everzwijntjes wisten we. Die drie herten.

De man die vrouw werd, wisten we. We kunnen winnen. Tuurlijk wel.

De missie zit erop. Maar wie er naar de wapenkamer mag,

komen ze straks pas te weten aan het kasteel,

wanneer ik de resultaten zorgvuldig heb berekend.

Maar die resultaten van de missie zijn niet het enige

wat de bondgenoten bezighoudt.

Vanavond staat er alweer een raad op het programma.

En hoewel het voor iedereen duidelijk is wat er zal gebeuren,

beseft Isabelle niet hoe hard ze in de kijker loopt.

Zij stapt in de auto bij haar maatjes Hans en William.

Ze voelt dat er iets speelt in de groep,

maar in de auto met haar vertrouwenspersonen

is de sfeer zoals steeds uitgelaten.

Pas op, William. Zo kort door de bocht.

Jij bent altijd zo kort door de bocht. - Ik vind dat ook.

Maar hij kan goed rijden. Ik word wel heel snel achteraan wagenziek.

Het is niet waar. Dat had je moeten... Dan wisselen we.

Jij bent zo lief. Zo direct bezorgd.

Ik zat in de auto met Hans. Dus dat is geestig, hè.

Hans, daar moet ik niks voor doen of je bent met hem aan het lachen.

Dus dat is echt een heerlijke autorit.

Ik had vandaag een paar keer het gevoel: Niemand zegt iets tegen mij.

Maar als ik met hem praat, ben ik een beetje meer gesterkt.

Maar de sfeer slaat al snel om als Isabelle over het spel begint.

Subiet is het weer zover. We komen daar aan en dan is het...

We hebben hier nog tijd. Maar ça va, hoor.

Hebben jullie nog dingen waar je op moet letten?

Ik denk dat dat rondetafelgesprek wel veel verheldering gaat brengen.

Denk je? Ik denk dat iedereen nu even...

Dat gevoel heb ik: Wat nu? Wie nu?

Zowel Hans als William hebben eigenlijk nog niks gezegd.

Zij bleven wat op een afstand.

Maar toch, toen ik daar in de auto zat, voelde ik...

Dit zijn geen gechanteerde bondgenoten die nu verraders zijn.

We zijn allemaal terug in het duister aan het tasten.

Mannekes, en als dat geen verraadster is, gaan we die geen trauma aandoen?

Da's gruwelijk. - Oh, afschuwelijk.

Daar wil ik even niet aan denken. - Ik heb echt schrik.

Ze zit naast mij. Ik ga die willen vastpakken.

Dat mag, hè. - Ja.

Maar dat is dan wel weer het spel.

We moeten dat risico nemen om een vriendelijk front te vormen.

En we kunnen ons een foutje permitteren. Laten we hopen dat het niet zo is.

We kunnen ons een fout permitteren.

Ik weet natuurlijk wel dat zij het niet is, dus dat doet mij wel ergens pijn.

Dat geeft mij als kersverse verrader een bol stress en een schuldgevoel.

Ik denk zelf ook: Shit, shit, shit. Ik voel mij klote.

Maar dat is iets wat ik mij moet inprenten om een goeie verrader te zijn.

Dat moet gewoon.

Dus wij gaan niet op mekaar stemmen? Er zijn nog geen pacten, hè.

Nee, er is nog geen enkel pact gesloten. Maar dat is misschien maar goed ook.

Anders is dat zo... - Ik weet het weer niet voor vanavond.

Ik heb een nieuw vriendinnetje bij. Onze Isabelle.

Maar natuurlijk ga ik op haar stemmen.

En dat is het moeilijkste, denk ik. Om het spel los te koppelen van de persoon.

Terwijl in de auto van William en Isabelle de spanning te snijden is,

genieten ze in de andere auto's van het heerlijke vooruitzicht

dat ze met Isabelle vanavond sowieso een verrader verbannen.

Kumbaya, my Lord. Kumbaya.

En Ingeborg leidt de dans.

Kumbaya.

Kumbaya, my Lord.

Zijn jullie benieuwd naar de score? - Ja.

Voor wie levert het museumbezoek ook een bezoek op aan de wapenkamer?

Team Paars, jullie hebben drie punten verzameld.

Dat is heel weinig. - Amai.

Team Groen... - Dat valt dik tegen.

Jullie hadden meer punten als jullie niet waren binnengegaan.

Jullie hebben min vier punten gescoord. - Dat kan niet.

We failed. Ja, ik vond het goed.

En ja, kijk. Ik heb ons gesaboteerd en het is goed uitgedraaid,

want onze verraadster heeft geen schild.

Dus dat wil zeggen dat er bondgenoten gaan zijn die beschermd gaan zijn.

En Team Oranje...

Ik voel een overwinning komen. - Nu zegt hij min zeven.

Jullie score bedroeg...

tien punten. Jullie gaan naar de wapenkamer.

Groepsknuffel. - Leuk.

Ik sluit niet uit dat Gilles de gechanteerde verrader zou kunnen zijn.

Ik hoop gewoon dat hij niks heeft

en dat iemand anders beschermd zal worden door het schild.

William heeft Joris ingelicht over zijn autogesprek.

Joris wil die informatie meteen aftoetsen bij Isabelle zelf.

En wat wil jij doen, eigenlijk? Weet jij al op wie je gaat stemmen?

Nee, het enige wat ik in mijn kop heb, is dat Gilles gechanteerd zou kunnen zijn.

Omdat hij vrij rustig is.

Maar het is daarom dat ik pols. Als jij zegt: Nee, niet doen...

Ja, maar ik ga nooit zeggen: Nee, niet doen,

want ik heb geen zekerheid.

Ik heb maar van één iemand nu dat ik echt zou zeggen: Niet doen.

Niet stemmen?

Wie dan? - Euh...

Julie.

Ik sta hier precies zo alleen. Ik heb mijn denkpiste op tafel gegooid

om het wat open te gooien, omdat ik denk: Dan komt er misschien wat terug.

Maar nee.

En die informatie wil Joris maar al te graag delen

met zijn beste maat Sean.

We gaan met twee even babbelen, omdat iedereen weet

dat wij mekaar 100 procent vertrouwen. - Dan komen we terug naar de groep.

Maar niet op het terras.

Het moment dat Joris vroeg: Ik wil even met jou apart gaan zitten,

want jou vertrouw ik...

Ja, ik voel zo'n bol stress opkomen van: Oh, dit voelt verkeerd.

Maar ik moet blijven naar hem toegaan, want anders gaat dat opvallen.

Ik denk dat ik het helemaal doorheb en eigenlijk dat ik de gechanteerde ook heb.

Die begint daar zijn theorie uit de doeken te doen.

En ik zit daar heel de tijd met een dubbel gezicht naar te luisteren,

wetende dat hij fout zit. Maar als verrader moet ik dat nu wat misbruiken.

Hoe vies dat ook voelt.

Wat al begonnen is vanmorgen en wat zich daarnet heeft verdergezet...

Isabelle zit nu te zeggen: Eén iemand is het niet en dat is Julie.

Ja, wat zou ik denken als ik weet dat Isabelle verrader is?

Dat die Julie uit de wind wil zetten als gechanteerde.

Nu heerst er weer onzekerheid over alles, want...

En dat ga ik misschien toch ook nog even zeggen...

Ik heb ook plots een raar gevoel bij Julie,

omdat Julie waarschijnlijk door Isabelle gechanteerd is.

Moeten we elkaar nog eens vastpakken? - Sowieso.

Weet zij niet dat wij allemaal op haar gaan straks? Heeft zij dat niet door?

Ik had het gevoel van niet. - Ik heb ook echt het gevoel van niet.

Dat kan niet. - Dat is vreselijk.

Dat kan echt niet.

Er gaat nu gewoon één buikgevoel wel door mijn lijf.

Als ze het echt niet vermoedt, is ze het ook niet volgens mij.

Dan ben ik Isabelle eigenlijk heel lichtelijk beginnen te verdedigen.

Als ik vertrouwenspersoon wil blijven, moet ik net niet degene zijn

die in die verkeerde richting kijkt.

Ik moet hen het gevoel geven dat zij in de verkeerde richting hebben gekeken,

zodat ze de volgende keer denken:

Shit, William had het misschien toch goed aangevoeld.

Hmm, dan zal het wel zeker geen verrader zijn.

Terwijl William steeds meer opklimt

als vertrouwenspersoon tussen de bondgenoten,

mag Team Oranje naar de wapenkamer.

All right. Wel goed, hè? Want we zijn maar met vier.

Dat is de kleinste groep ooit, hè.

Joris, Julie, Ender en Gilles maken kans op een schild.

Dat schild kan één van hen deze nacht beschermen

tegen een moord door de verraders.

Er is wel één van ons vieren die voor mij geen schild moet krijgen.

Oranje, ho, ho. Oranje, ho, ho.

De hoeveelste keer is dit voor jou? - Elke keer.

Elke keer al? - Vier of vijf, ja.

En heb je het al gehad? - Nee, nog niks.

Dat kan toch niet.

Heb jij het? - Nee.

Ik ook niet. - Oh, shit. Die heeft het.

Dat meen je niet. Oh, nee. Ja, die heeft het dan. Ja, dat is kut, hè.

Eerlijk? - Echt zeker, hè. Ja, heel eerlijk. Echt.

Ik weet niet of we dat willen zweren, maar ik heb het niet.

Nu is het gewoon kak dat we weten dat niemand het heeft.

Maar als wij wisten dat we het hadden, wisten we vooral dat Gilles het niet had.

Eindelijk.

Dat schild is heel belangrijk voor mij, omdat ik nog steeds een bondgenoot ben

en niet vermoord wil worden. Ik denk dat heel veel mensen nu zoiets hebben van:

Gilles, jij bent wel een potentiële gechanteerde.

En? - Ik heb net het schild gepakt.

Echt waar. - En waarom zeg jij dat nu dan?

Omdat ik jullie vertrouw, zeker?

Dan blijft het wel tussen ons, hè.

Bij dezen weten jullie het. Dus als we morgen met evenveel aan tafel zitten,

hebben twee verraders van buiten onze groep me proberen te vermoorden.

De gok gewaagd en toch op jou proberen te schieten.

Maar zeg dat laatste nog eens, want soms ben ik nog aan het nadenken over...

Als we morgen aan tafel zitten met evenveel,

weten we dat er twee verraders zijn die niet bij ons vieren zitten.

Omdat jij het hebt kunnen blocken. - Ja.

Ik ga toch goed slapen, want ik weet dat ik morgen nog hier ben.

Voor Gilles in slaap kan vallen met zijn schild,

mogen de bondgenoten doen

waar ze al een hele dag naar hebben uitgekeken.

Ik denk dat de bondgenoten een fantastisch seizoen hebben dit jaar.

Als Isabelle er vanavond uit is, hebben we drie op vier juist.

Drie keer op een rij. Dat is een reden voor een feestje, vind ik wel.

De eerste raad als verrader.

Ik ben zenuwachtig, maar ik besef uiteraard als verrader

dat het straks een totale afslachting wordt van Isabelle.

Dat gaat een mokerslag zijn voor alle bondgenoten.

Welkom.

Aan deze tafel zit er een waanzinnig straf team.

Een team van bondgenoten dat al twee keer gescoord heeft.

Een elftal dat al twee keer, pats, in de netten heeft gestampt.

Wordt het vanavond een hattrick?

Of wordt het een owngoal?

Dat is de vraag. Ik leg de bal op de stip. Het is aan jullie.

Bon, als het over voetbal gaat, denk ik dat ik het woord misschien wel mag nemen.

Het is momenteel elf tegen twee.

Ik denk dat degenen die iets hebben of degene die een naam willen noemen

of degene die willen zeggen wat ze gaan doen vandaag,

er het beste gewoon direct aan beginnen.

Ik wil gerust beginnen.

Voor Jonatan eruit ging, heb ik een paar namen gevraagd

en gevraagd wat hij ervan vond. Jonatan vond zo goed als iedereen verdacht,

behalve Lotte en Isabelle.

Dus op basis daarvan zou ik waarschijnlijk op jou stemmen vanavond, Isabelle.

Ik ga vanavond ook stemmen op iemand die ik nog al eens heb opgeschreven.

Om de reden dat die persoon nooit veel theorieën heeft gespuid...

en een verdomd goeie actrice is. Ik ga jou vanavond ook opschrijven, Isabelle.

Ik had het totaal niet verwacht. En dan word je ineens verdacht.

Ik kan mijn ogen niet geloven.

Ik ga een naam opschrijven die ik nog niet heb opgeschreven

en ik ga ook direct zeggen dat dat ook Isabelle is.

De keren dat we heel hard gepraat hebben over het spel,

zijn eigenlijk vooral de momenten geweest

waarop de verraders het moeilijker en moeilijker kregen.

En dat was gisteren bijvoorbeeld zo,

toen eigenlijk iedereen al wist dat het Lotte was.

Ik ben er eigenlijk honderd procent van overtuigd.

Jullie zien mij als derde verrader. - De OG, original gangster.

Ik voelde vrij snel: Ze hebben het allemaal gezamenlijk beslist.

Isabelle, wij komen van begin af aan goed overeen.

Maar ik ben ook geneigd om mee te gaan, maar het voelt dubbel.

Ik wil wel aan iedereen ook vragen

om zoveel mogelijk echte argumenten te geven, omdat...

Allee, ik heb schrik dat het een blinde vlek is,

maar ergens hoop ik ook dat ik me vergis.

Ik sla daar twee vliegen in één slag.

Ik kan de groep er meer van overtuigen dat ik een bondgenoot ben

door daar volledig in mee te gaan,

maar ik kan ook heel zachtjes op de emotie spelen.

Ja, ik volg jullie, maar we zijn toch echt zeker? Want ik...

Ergens heb ik een gevoel van niet.

En heb ik haar als enige heel expliciet een eerlijke kans gegeven.

Zo meteen...

Dit is een gok.

Gast, ik ben volledig in de war. Is dat wel een verrader?

Ik kan alleen maar zeggen: Dom, dom, dom. Doe het niet.

Wordt het drie op een rij of niet?

Aan de ronde tafel krijgt Isabelle het zwaar te verduren.

William wil het vertrouwen van de bondgenoten winnen

door haar te verdedigen voor het geval zij straks verbannen wordt

en bondgenoot blijkt te zijn.

Wat zijn de argumenten?

Ik ben op dingen beginnen te letten. Taal en communicatie.

En als je over het spel praat, zie ik je wikken en wegen.

Er is een concentratie in hoe je vertelt over je gevoelens naar het spel toe.

Dat is voor mij het duidelijkste argument

en dat is voor mij in dit stadium van het spel voldoende

om ook straks jouw naam op te schrijven, Isabelle.

De bondgenoten hebben Isabelle bekogeld met lucht,

dus hoe kunnen we hier nog wat kopjes zot maken?

Ik volg, omdat we in een winning streak zijn met de bondgenoten,

de vermoorde mensen.

Zo heeft Servaas ons via Sofie Jonatan gegeven.

Zo heeft Dorianne ons vanuit het hiernamaals Lotte geschonken.

En zo heeft Amine, die jammer genoeg vannacht vermoord werd,

mij ook nog gezegd: Isabelle staat toch ook wel hoog op mijn lijstje.

Dat heb ik er dan bij verzonnen.

Ik keek rond en ik zag een aantal mensen van: Verdikke, ja.

Ik kan alleen maar zeggen: Dom, dom, dom. Doe het niet.

We moeten als bondgenoten oppassen dat onze grootste sterkte,

namelijk dat geallieerd zijn, ook niet een zwakte wordt

door in een tunnelvisie terecht te komen.

Wat de formule van ons succes is, kan ook wel 's een beperking worden.

Gast, ik ben volledig in de war. Is dat wel een verrader?

Wil je nog een keer iets zeggen nu? Ik heb ineens zoiets van: Wil je nog iets zeggen?

En dan moet je weerwoord geven.

Ik snap al die gedachtegangen, want ik heb ze zelf bij zoveel mensen.

Het is duidelijk. Jullie hebben al beslist.

En er vallen nu puzzelstukken. Ik dacht...

Ik word persoonlijk gemeden of ik vertel iets en er wordt niks terugverteld.

En nu denk ik: Ah, het was een spel.

Ik kan alleen zeggen: Het zou dom zijn om het te doen.

Ik kan nu niet meer zeggen dan: Ik ben een bondgenoot.

Ik voelde dat het al te laat was. Ik voelde: Ze hebben beslist.

Dus ik heb er ook geen zwaar betoog meer aan gehangen,

omdat ik wist: Het is zo.

Ik wil alleen nog zeggen:

Als ik ga, no hard feelings.

Dit is een gok, hoor. Dit is echt een gok.

Ik wou dat wij meer argumenten hadden.

En ik weet het niet. Ik weet eigenlijk niks. Ik weet niks.

We gaan verbannen. Schrijf de naam op van de persoon die je verdenkt.

Het doet wel iets met je om meer te weten dan de rest.

Om dan gewoon iedereen de bal te zien binnenkoppen

en te weten, zonder enige twijfel: Alweer een goal voor de verraders.

Er knaagde iets.

Maar ja...

Als bondgenoot... Ja, we hebben een afspraak.

We hebben een consensus.

Dit is een gok.

Dit is een gok.

We zijn mis. We zijn mis. Da's verschrikkelijk.

Maar dat is wel heel laat om dat te beseffen.

Wordt het drie op een rij of niet?

Dan beginnen we bij Isabelle.

Astrid, ik heb het gedaan op jou,

omdat ik denk dat jij bij de originele drie master...

Oké, dank je. - ...verraders zit.

Sorry.

Nee, oké.

William?

Ja, ik heb... Ja. Tante Bellie.

We hebben hier van begin af aan... - Heb je dat opgeschreven?

Ja. We hebben hier van begin af aan echt een goeie klik.

En ik volg nu, omdat de vorige keren

de groep toch gelijk had.

Je hebt het goed gespeeld, maar...

Ja, ik denk dat je een verrader bent.

Gilles, wie denk jij?

Hetzelfde als wat William zei. Ik sluit me daar volledig bij aan.

Met alle liefde van de wereld. Isabelle.

Ingeborg? - Goh...

Ja, ik heb dus eigenlijk nog nooit getwijfeld en nu twijfel ik heel hard.

Maar er is een prachtige naam met twee keer de E-L.

En el in het Hebreeuws betekent 'God is met u'.

En als je in je naam twee keer E-L hebt in spiegelschrift,

dan ben je een aartsengel.

Die verbannen wordt naar een fantastisch paradijs.

Hans?

Ik ga je zo missen.

Sorry, ik ben geen blèter. - Jawel.

Jawel, duidelijk wel.

Schatteke, ik had het beste... - Je gaat mij niet doen blèten, hè.

Ik weet gewoon dat je een verrader bent, maar ik ga je zo missen.

Verdomme, I love you.

Ik hou van jullie allemaal.

Verdomme, ik ging niet blèten.

Slongs? - Ik denk ook dat je een verrader bent,

maar je hebt het wel als een true queen gespeeld.

Ender?

Als ik je niet verdacht had, had ik je zoveel meer opgezocht.

We hebben echt een paar leuke momenten gedeeld. Ik wou dat het er meer waren.

Isabelle.

Joris?

Het deed me pijn aan mijn hart dat ik je even heb moeten negeren

omwille van het feit dat je een verrader bent.

Ik vind dat je het ook heel goed gespeeld hebt, want ik was er heel lang mee weg.

Ik heb uiteraard ook jouw naam opgeschreven. Ik volg.

Ja, ik volg ook, Isabelle.

Julie? - Je weet dat ik je een topwijfie vind.

Ik ga je zo hard missen.

Twee hartjes.

Roman? - Sorry, Isabelle. I love you.

Astrid? - Ik apprecieer je echt enorm

en ik hoop echt dat we elkaar terug gaan zien. Dat meen ik.

Maar ja, ik heb nu wel uiteraard meegestemd.

Isabelle, het is heel duidelijk.

Je mag naar je plekje gaan en ons voor eens en voor altijd vertellen

wie jij bent.

Lieve bondgenoten...

het is dom. - Niet waar, hè.

Het is heel dom.

Maar ik snap nu veel en de momenten dat ik me hier slecht heb gevoeld, begrijp ik nu.

Ik ben een bondgenoot. - Dat is niet waar.

Maar... ongelooflijk, jullie allemaal. Dus ik ga jullie keihard missen.

Dat is niet waar.

Dus, allee... - Dank je wel, Isabelle.

Veel succes. Komaan, mannen. Komaan. - Komaan.

Verdomme. - Maar dat kan toch niet?

Dat kan wel. - What the fuck?

Dom, dom, dom, dom.

Ja, het is jammer dat er een bondgenoot weggaat.

En dat ik niet meer... Dat ze niet geluisterd hebben.

Dat ze dat juist zagen als verraad.

Dus dat is jammer.

Fucking hell, man. Zijn wij een bende debielen.

Ja, dat kan dus, hè. Je kunt dus echt jezelf iets wijsmaken.

Ik wil even zeggen: Ik heb me dat heel hard wijsgemaakt.

Ik ook. - Ik heb dat gezegd

en ik was daar honderd procent zeker van. - Fuck.

Ik was zo op mijn bondgenotenwolk terechtgekomen

en ik ben er nu zo hard afgedonderd. Ik was er zo zeker van.

Vandaag hebben we de downside van de tunnelvisie op onze boterham gekregen.

Ik snap het, maar... Damn.

Ik neem het ze helemaal niet kwalijk

en ik heb hier twintig warme harten bij

op mijn vriendenlijst, mijn kennissenlijst.

Sorry, maar hoe snel zijn wij ook gegaan? - Tja.

Ineens in een straat terechtgekomen... - We zijn in die tunnelvisie beland.

Dat is wat ik zei. Twee keer succesvol en nu...

My god.

Het ijzer smeden als het heet is. Dat moet ik doen.

Ik moet hier direct theorieën naar voren duwen,

want ik wil een leidersfiguur worden binnen de bondgenoten.

Ze hebben zelf de pony van Troje binnengehaald

en ze gaan de pony van Troje

zelf eerst nog een centrale plaats in hun stad geven. Alsjeblieft.

Twee keer meesterlijk in het doel schieten om dan er volledig naast te zitten.

Jullie moeten vanavond heel goed nadenken. Jullie weten wat er kan gebeuren.

Er kan opnieuw verleid worden of er kan gemoord worden.

Als Staf vannacht aan mijn deur staat... Echt waar, nee.

Ik slaap op de benedenverdieping. Ik spring uit het raam. No fucking way.

Mij niet bellen. Echt, nee. Nee, jong. Nee. Ik wil dat niet.

Ik ben niet te verleiden, behalve als Sean verrader zou zijn,

samen met Ender of met Gilles.

Dan zou ik het nog een giga-uitdaging vinden.

Dan zou ik denken: De boysband gaat nu de verradersband worden.

En dan gaan we proberen dat spel hier te winnen.

Ja, sorry, hè. Maar ik kon... Ik ging zo sterk zijn.

Gaat het? Dat is niet erg. Dat is normaal, hè.

Mensen kennen me zo niet. En dat... Ja, ik ben zo.

Here I am.

Ik ben niet meer 'Hans Otten, goeienavond, dames en heren'.

Ik ben dat nooit geweest. Dat was een klein rolletje.

Maar ik ben een heel emotionele mens eigenlijk.

We hadden zo'n leuke dag vandaag met haar. Zo gelachen.

Waarom ben ik zo dom geweest om...

Ik dacht echt: Ja, Isabelle, speel dat nu even dat je een verrader bent. Oké, goed.

Jammer dat je weg bent. We spreken daarna af.

Dan blijkt dat verdomme een bondgenoot te zijn.

Het is echt oké. Je mag wenen. - Je moet dat eruit laten.

Ik wist niet dat dat zoveel pijn ging doen.

Ah, ik voel me zo schuldig.

Hans is niet de enige bij wie de ronde tafel hard binnenkomt.

Voor de bondgenoten, ooit zo eensgezind en voordien ongeslagen,

is de verbanning van Isabelle een ware mokerslag.

Dat was geen bommetje, deze ronde tafel.

Dat was een atoombom. Een serieuze atoombom.

Heel Vlaanderen heeft nu gezien wat voor een dommeriken wij zijn.

Het was echt gênant eigenlijk vanavond.

Ik moet bijna lachen met hoe belachelijk we zijn gemaakt.

De grond is onder onze voeten weggezakt, hè.

Als je zo zeker bent van iets...

We dachten dat we hier even bondgenotengeschiedenis gingen schrijven

en dan blijkt dat...

ja, dikke zever te zijn. Een lesje in nederigheid.

Ik bedenk me nu net dat ik heb gezegd: Ik zet al mijn spaargeld daarop.

Dat meen je niet. - Zo zeker was ik ervan.

Ik durf eigenlijk gewoon niks meer te zeggen. Ik ben echt zo: Zwijg nu maar.

Weet je wat het mooiste is? Er lopen er nog twee rond

en die denken: Dommeriken.

Ik krijg daar echt het vliegend schijt van, gast.

Dat er nu iemand denkt: Ik heb je toch goed liggen gehad vandaag.

We zijn gewoon...

in de val getrapt van een meester- of een meesteres-verrader.

Er is een geniale verrader. Er is echt een meesterbrein aan het werk.

Ik was ook zo zeker.

Er hebben er twee vandaag echt no stress gehad en gewoon zichzelf kunnen zijn.

En of het nu twee van ons zijn, dan weet je het maar.

Proficiat in ieder geval als het iemand van jullie is.

Nu is alles terug open en er is echt niks zeker.

Ik heb nu één heel grote schrik.

En dat is dat jij het gaat zijn. Dan ga ik er echt helemaal...

Dan ga ik echt een jaar in een kelder kruipen, als jij het bent.

Ik begin ineens te denken: Het kan.

Je hebt gewoon geen zekerheden meer.

Goh, als jij dat bent, dan moet jij echt beginnen te acteren

en stoppen met alle andere dingen. - Ik doe de rest te graag.

Het is een marteling om tegenover mijn beste maat, Joris, te liegen

en plots anders tegen hem te doen zonder anders te lijken.

Dat is anders dan voor William.

Met zijn dagenlange ervaring en hoe makkelijk die erdoor fietst

en hoe die al zoveel kennis heeft en zoveel dingen heeft kunnen uitproberen.

Dat is al een gerodeerde verrader.

We gaan even uit van Joris.

Hier, ga zitten. - Mannekes.

Ja, ik ga hier wel zitten.

Joris is die derde.

Die heeft vannacht moeten chanteren.

Joris zegt: Ja, als ik het zou zijn of Sean, wij zouden dat van...

Die gasten met tweeën. - Dat zou ook misschien...

Maar dat gaat enkel op als het Joris is.

Ja, als straks blijkt dat Joris geen verrader is,

zet dat Sean eigenlijk wat uit de wind.

Wie zie jij mogelijk in dat vak 'donker'?

Je moet dat op niks baseren, maar ik wil het gewoon eens horen.

Zeg maar al die jonge wolven.

Ender... Allee, ik noem Joris ook een jonge wolf.

Ik zit daar tussen een heel belangrijke groep.

Ik zit tussen de papa en de mama van de groep.

En die vertrouwen mij.

Ineens voel ik dat. Ik voel voor het eerst in heel dit spel

vertrouwen van Wouter.

En op dat moment kan ik manipuleren richting de jonge garde.

En dat lukt.

Ik ga wel even oppassen met Joris nu.

Sorry, gasten. Het is echt... Het is nu even helemaal blurry.

Ingeborg, onze eerste reflex was Joris.

Maar we zijn omgepraat. - Ja.

William heeft de naam van Joris naar voren geschoven.

En ik vertrouw Ingeborg honderd procent. William vertrouw ik ook honderd procent.

Dus ik ga toch kijken naar die jonge kerels. Ja.

Maar gasten, kunnen we even hier zeggen dat als we verleid worden,

dat we dan nee zeggen? Anders hebben we niks meer van veiligheid.

Ik zeg nee. Je kent mijn standpunt. Hoe zit jij daarin, William?

Ik wil niet verleid worden, maar ik wil dat ook niet doen.

Heerlijk. Zoals een goochelaar.

Met deze hand bewegen en ondertussen met de andere de dingen wegnemen.

Dat was ik daar aan het doen. Oh, love it.

De verraders overleggen in hun torenkamer.

Ze hebben nu twee opties.

Of ze vermoorden een wankele bondgenoot,

of ze verleiden er één.

De bondgenoten gaan ondertussen in lockdown

en kunnen op hun kamer elk voor zich hun nederlaag verwerken.

De twee verraders gaan waarschijnlijk verleiden,

want ze willen zo snel mogelijk met drie zijn.

Maar aangezien niemand weet wie de verraders zijn,

kunnen ze ook gewoon met twee ons allemaal beginnen uit te moorden.

Nu voelen de bondgenoten dat ze terug nergens staan.

Dat is het moment om toe te slaan en om te verleiden.

Dat was een goeie avond, hè? - Dag, William. Amai, zo heftig.

Hoe doe jij dat al dagen aan een stuk?

Dat went. - Vanavond kon ik na die ronde tafel,

eigenlijk nu nog, in een gat kruipen ergens diep, diep weg.

Ik voel me zo'n klootzak. Ik zou liegen als ik zeg dat ik me niet rotslecht voel.

Ik heb er niks van gemerkt. - Oké, dat is het belangrijkste, zeker?

Daarnet zat ik echt, alsof ik nog steeds bondgenoot was, in zak en as

toen Isabelle wegging van de ronde tafel. Ik voelde me slecht.

Ik voelde me een klootzak. Ik voelde me superkut, gewoon.

Dat was de mens in mij.

Als we nu eens iemand verleiden vanavond?

Ik was ook eigenlijk aan het denken om iemand te verleiden vanavond.

Heb je een idee wie mogelijks ja zou kunnen zeggen?

Joris en Gilles, maar ik weet niet of dat tactisch het slimste is.

Ik zit in de richting te duwen van Joris. Daar.

Dus die gaan we niet verleiden dan? Want dan is hij al verdacht.

Ja, ik zou dat precies niet doen. - Iedereen verwacht Gilles al.

Ik denk niet dat dat een goeie keuze is.

Gilles gaan ze er misschien uit stemmen zonder dat wij hem verrader moeten maken.

Astrid. Zou Astrid dat doen of is die ook te principieel?

Die is redelijk principieel. - Die is stevig aan het spelen.

Roman lijkt me ook verleidbaar. - Oh, serieus?

Dat denk ik wel. - Denk je dat?

Ik heb totaal geen idee. Dat is volgens mij een groot risico.

Heeft hij een duister kantje waarop we kunnen inspelen?

Ik denk dat Roman een donkere kant heeft. Die wil ook het spel wel spelen.

Die loopt ook niet meteen in de kijker, denk ik.

Ik heb niet dat gevoel.

Roman is ook allemansvriend. Maar Roman wil wel spelen, denk ik.

Ik zie die dat wel doen. Die gaat openlijk zeggen van niet,

maar ik zie die dat wel doen. - Ja? Zouden we dat...

Ik zie een fonkeling in je ogen en jij doet dit al langer dan ik.

We kloppen af op Roman. We verleiden Roman.

We gaan proberen.

Het voordeel aan Roman is... Roman is een kameleon.

Dat is iemand die heel makkelijk vrienden maakt.

En ik denk dat Roman overtuigbaar is.

Want Roman is een winnaar. Roman wil winnen.

Die wil verrader worden.

Denken jullie dat Roman gaat instemmen?

We hopen het. Hij zou, denk ik, een bitchy kantje kunnen hebben

dat hij naar boven wil brengen.

Ze zijn nu aan het wanhopen.

Als ze ja zouden zeggen op een verleiding, is het nu.

Ik kijk wat Roman zegt. - Oké.

Tot straks. - Tot zo.

Pintje? - Een pintje... Pak maar iets straffers.

Amai.

In het holst van de nacht ga ik Roman van zijn kamer halen

om hem het voorstel te doen.

Fucking hell.

Oh, my fucking god. What is happening?

Oh, my god. Oh, dit spel. Echt waar. Fucking hell.

Roman...

Je mag hem openmaken en even lezen.

Ik ben helemaal aan het trillen.

'Roman, wil je een verrader zijn?'

Amai, ik had dit niet zien aankomen.

Wie vraagt jou dat, denk je?

Ik denk sowieso Joris.

En daarnaast Slongs.

Wat antwoord je op die vraag?