Original subtitles

Αυτή δεν είναι η Γη. Είναι ένας άλλος πλανήτης...

πανομοιότυπος, 800 χρόνια πίσω.

Υπήρχαν μερικοί παρόμοιοι πλανήτες. Αυτός ήταν μικρότερος και πιο κοντά.

Και τα γκρίζα κάστρα του θύμιζαν την αρχή της Αναγέννησης.

Εδώ εστάλησαν περίπου 30 επιστήμονες.

Αλλά δεν επήλθε η "Αναγέννηση".

Απλώς μια αντίδραση σε κάτι που σχεδόν δε συνέβη.

Στην πόλη του Αρκανάρ, την πρωτεύουσα του Ολτρεγκόλφο...

ξεκίνησε με την καταστροφή του πανεπιστημίου...

του τρόπου σκέψης. Και μ' ένα κυνήγι όσων σκέφτονταν - των σοφών...

των βιβλιοσκωλήκων και των ταλαντούχων τεχνιτών.

Μερικοί διέφυγαν προς το γειτονικό Ιρουκάν. Εκεί ήταν καλύτερα.

Άλλοι κατέρρευσαν ή εκτελέστηκαν.

Από τα τάγματα του Ντον Ρέμπα, του Υπουργού Ασφαλείας του Στέμματος.

Τα μέλη τους, βοσκοί και μαγαζάτορες, φορούσαν γκρι.

Γκρι δυνάμεις, γκρι υπουργός...

το χρώμα της τοπικής πέτρας, της χειρότερης ποιότητας.

Η βασιλική φρουρά παραμερίστηκε.

Ούτε ένα χτύπημα, ούτε μια τσιμπιά!

Φτώχεια, φτώχεια.

Αρκετά, αρκετά.

Οι πέτρες ήσαν λευκές και πλατιές.

Πού είναι ο Φίκα, ο κοκκινομάλλης χασάπης;

Εδώ οι βροχές ήταν σύντομες και διαπεραστικές. Αλλά οι ομίχλες κρατούσαν πολύ.

Έρχονταν από τον κόλπο κι εδώ επέστρεφαν.

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ

Συχνά έκλαιγε στον ύπνο του.

Γιατί σκότωσε στον ύπνο του.

Δεν του επιτρεπόταν να σκοτώσει.

Μετά άκουσε τη φωνή της γιαγιάς του. Απ' την παιδική του ηλικία στη Γη.

"Κλαίει το παιδί".

Έκανε ένα τσιγάρο και είπε:

"Τα δάκρυα των παιδιών είναι νερό. Όλα στο κεφάλι σου είναι, αγόρι μου!"

Ένιωσε καπνό στο μέτωπό του, αλλά ήταν απλώς το ρεύμα από μια σχισμή...

όπου είχε διατάξει να βάλουν ένα μεγάλο σεντούκι.

Άρπαξε σφιχτά τα σεντόνια και ξύπνησε.

Μια καμινάδα έβαζε καπνό στο τεράστιο κάστρο του.

Οι σκλάβοι μιλούσαν δυνατά, αν κι απαγορευόταν.

Δεν ήταν στη Γη, αλλά σε έναν άλλο πλανήτη.

Ήταν ευγενής κύριος 17ης γενιάς.

Νόθος γιος του Γκοράν, ενός ντόπιου παγανιστικού θεού.

Είχε γεννηθεί απ' το στόμα του.

Δεν το πίστευαν όλοι αυτό.

Αλλά όλοι είχαν το νου τους.

Τάισες τη χελώνα, ηλίθιε;

Τα ποντίκια έγλειψαν το λαρδί.

Το συνηθίζουν.

Πάλι φοράς τις μπότες μου;

Έτυχε.

Πάντα σου τυχαίνει εσένα.

Οι μπότες στο τραπέζι...

Θα κρεμαστώ.

Τι;

Θα κρεμαστώ.

Τι;

Γιατί κάνετε τόσο θόρυβο όταν κοιμάμαι; Θα σας πουλήσω όλους στο λιμάνι. Κι εσένα.

Κρίμα που έπεσαν οι τιμές των σκλάβων.

Έτσι είναι η ζωή.

Να πεθάνεις, τέρας!

Να πεθάνεις!

Είναι φθινόπωρο, δεν έχει ποντίκια.

Όλη μου η ζωή...

Εδώ πνίγηκε μια χήνα.

Μια ζωγραφιά!

Είναι κάπως ρηχός. Ας βάλουμε πρώτα το κεφάλι.

Πίγκα, πήρες το αβγό;

Οι μέλισσες σκοτώνουν τη βασίλισσά τους.

Δαγκώνει σαν νυφίτσα.

Βρήκα αυτό κάτω απ' το γουρούνι.

Είναι τόσο επίπεδα τα γράμματα.

Πάμε.

Τώρα, τώρα.

Βρομιάρη, θυμάσαι πριν 40 χρόνια;

Ναι, έτσι, έτσι.

Αποκάλεσες το βιβλίο μου κουτσουλιά του πουλιού Σιου.

- Δε θυμάμαι. - Δε θυμάσαι;

Τι κάνεις;

40 χρόνια ζωής. Όλη η ζωή μου.

Εντάξει, πρόλαβες!

Τώρα πας βόλτα;

Πάμε, Σαανέζ! Ο σωλήνας είναι δικός μας.

Κόλλησαν έναν σοφό μέσα στο σκατόσπιτο εκεί κάτω.

Τα πόδια του έκαναν έτσι, και μετά βούλιαξε.

Ήμουν εκεί, τι πλάκα!

Πήγαινε το φλάουτο στον Κύριο.

Μπάσταρδε!

Πρέπει να προσέχεις με τα λεφτά.

Πήγαινέ του το, αλήτη, αλλιώς θα σε πουλήσω στο λιμάνι.

Κύριε...

Κλέφτη!

Τα ίδια κάθε φθινόπωρο.

Δεν ξέρω τι να πω.

Τα ίδια.

Ευγενή Κύριε, δώσε ένα νόμισμα στον ανάπηρο!

Άλλαξε ο αέρας και τώρα μυρίζει σαπίλα.

Η πόλη περιτριγυριζόταν από δυσώδη απύθμενα Πιτανιανά έλη.

Ωστόσο, ο κόσμος...

όπως ο πνιγμένος βιβλιοσκώληκας σερνόταν ως το Ιρουκάν τις νύχτες.

Υπήρχαν οι Αράτα, οι επαναστατημένοι χωρικοί του Καμπούρη...

ή οι πρόσφυγες σκλάβοι απ' τα αλουμινορυχεία, διάφανοι σαν σκόροι...

ή οι γκρι στρατιώτες του Συνταγματάρχη Κουσίς. Ή πληρώνεις ή πεθαίνεις.

Όλα αυτά, γιατί συνήθιζαν να φτιάχνουν μια δεύτερη φύση...

για να στολίζουν τις ζωές όσων δεν γνώριζαν ομορφιά.

Ή έφτιαχναν γυαλιά που βοηθούσαν τους μισότυφλους να δουν...

κι όσους έβλεπαν να φτάνουν στον ουρανό.

Ο Ντον Ρουμάτα έκρυβε πεδούκλες από τριφύλλι εδώ...

για να τις βάλει στα κρυφά στο Αρκανάρ.

Τι κάνετε;

Μαθαίνουμε να πετάμε, κυρίως προς τα κάτω.

Ευγενικέ κύριε, πάρτε με από εδώ.

Τι χαρά!

Θα έφερναν εδώ τον γιατρό Μπουντάκ από το Ιρουκάν.

Ήταν ένα νηφάλιο και λογικό πνεύμα που είχε φτιάξει αυτός ο πολιτισμός.

Ένας καλός συνομιλητής για τον Ρουμάτα στα μακριά απογεύματα του Αρκανάρ.

Αλλά ο Μπουντάκ είχε εξαφανιστεί μαζί με τους φρουρούς.

Αυτός είναι ο Πεκ, το κτήνος με τη σιδερένια ουρά.

Λες ψέματα. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα.

Είναι ένα γογγύλι..

γογγύλι.

Εκπνοή!

Λέει ψέματα!

Μέθυσες μέχρι και τα πουλιά!

Τώρα θα τον σκοτώσω!

Χτύπα!

Χτύπα τον!

Μπάσταρδε. Σκότωσέ τον!

Αν ξαναφτιάξεις αυτή την αηδία-

Γιατί είναι τόσο καταθλιπτικά;

- Γιατί είναι φθινόπωρο. - Ναι.

Πάλι φθινόπωρο;

Είναι λευκό.

Ανυπόφορο!

Κοίτα!

Πιστεύεις ότι αυτός ο ηλίθιος έφτιαξε αλκοόλ;

Τι βάτραχος! Ο πρώτος στον πλανήτη!

Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Οι γήινοι μαζεύονταν τώρα σπανιότερα εδώ.

Έπιναν όλο και πιο πολύ και θύμωναν ο ένας με τον άλλον.

Σ' αγαπώ...

αλλά δε μ' αγαπάς.

Στο διάολο όλοι οι πρόεδροι, οι βασιλιάδες...

φύγε απ' τη μέση!

Υιοθέτησα ένα αγόρι.

Είναι μόνος, είμαι μόνος...

Το αγόρι είναι κλέφτης.

Ορφανός είναι, μπάσταρδε. Τώρα είμαστε οι δυο μας.

Είδα πάλι τη Γη στον ύπνο μου. Είναι υπέροχη.

Καλωσήρθες!

Ο δικός σου ο Μπουντάκ εξαφανίστηκε. Μαζί κι ο αξιωματικός. Θα τον σκοτώσουν.

Θα φέρω τον Μπουντάκ.

Δώσε μου αυτό το φτιάρι.

Το αγόρι προσφέρθηκε να καρφώσει. Μόνος του.

Πες του να σκάσει. Το 'πιασες;

Έτσι...

Ε, βρομόγερε! Δώσμου ένα φιλί!

Έχεις μυρμήγκια στο στόμα. Έλα, φάε αυτό.

Παγίδα, είπα.

Πόσες φορές στο έχω πει!

Ο Πάσκα πιάστηκε σε παγίδα!

Σε παγίδα για κάπρους!

Μην πατήσεις το πόδι σου.

Για να βγάλεις αυτή την παγίδα πρέπει να κόψεις και το πόδι!

Δώσε μου ένα μαχαίρι.

Πονάει, ρε μαλάκες!

Θέλεις δηλητήριο; Είναι καλό.

Ακούστε! Είκοσι χρόνια πριν-

Είκοσι χρόνια πριν ένας από μας...

ένας βλάκας...

ονόμασε "Αναγέννηση" τον θρίαμβο της τέχνης εδώ!

Σ' αυτό τον σκατένιο πλανήτη!

Γέλασα.

Κι έγραψες ότι είμαι μαλάκας. Μπορεί να είμαι.

Αλλά πού είναι η τέχνη; Και η Αναγέννηση; Όχι εδώ.

Και όλη η ζωή, ε;

Λάθος μου.

Συγγνώμη, έφταιξα.

Ακούστε. Ήρθα εδώ χωρίς φρουρούς.

Μου επιτέθηκε ένας δραπέτης σκλάβος.

Με έπνιξε, δείτε.

Αυτό είναι ένα σπυράκι.

Πρέπει να επιστρέψω μόνος.

Ένα βέλος στο μάτι θα με σκοτώσει!

Και δε θέλετε να με συγχωρήσετε πριν το θάνατό μου!

Εκείνος δε θέλει να με συγχωρήσει πριν το θάνατό μου!

Έλα, ας φιληθούμε!

Αυτό το ρεμάλι έχει ολόκληρο τσούρμο με φρουρούς.

- Τι ψεύτης! - Είμαι ο Μινχάουζεν.

Τι θα κάνετε χωρίς εμένα; Παράξενοι τρελοί σε ξένο πλανήτη;

Πού είναι η δερμάτινη τσάντα;

Το πουλί Σιου κλαίει εκειπέρα.

Η Αναγέννησή σου είναι η πιο αποτρόπαια εποχή στην ιστορία της Γης!

Ζουράμπ, αυτό είναι καλύτερο.

"Είναι σκοτεινά και ήσυχα.

"Όχι για μένα, για κάποιον άλλο". Λοιπόν;

"Όχι για μένα, για κάποιον άλλο-

"Μια βρεγμένη ομπρέλα ήρθε θροΐζοντας".

- Το θέλεις; - Άντε χάσου.

Κοίτα...

Είσαι τρελός;

Σακάτη!

Σακάτη!

Δε βλέπουν το πουλί Σιου να κλέβει ασήμι. Και τιμωρούνται οι υπηρέτες. Είναι δίκαιο;

Το πουλί δεν υπάρχει, ηλίθιε!

Ο Μούγκα είδε τη σκιά του!

Τι λες;

Μόνο ο Μούγκα το είδε.

Υπέροχα, μόνο που δεν υπάρχει ακόμα ευτυχία.

Σκλάβε, τέτοιο ή τέτοιο;

Ο θόρυβος του σκοινιού τρομάζει τα πουλιά...

και πετούν προς το βάλτο.

Αν τους ρίξεις πουρί στο κεφάλι...

ραμφίζουν τα μάτια.

Ένας καπνοπώλης, πανέξυπνος-

Σκλάβε...

τέτοιο ή τέτοιο;

Αφέντη, δε θα πάω παρακάτω.

Είναι πολύ δύσκολο.

Θα συνεχίσεις, αλλιώς θα σε μαστιγώσω.

Αφέντη, είσαι ευγενικός...

γιατί είσαι θεός.

Θα σε μαστιγώσω στα σίγουρα...

και θα νομίζεις ότι είναι εφιάλτης.

Όταν πεθάνω, μη με πετάξετε σ' αυτόν τον κόλπο.

Θάψτε με στο χώμα.

Ακόμη και στον αχυρώνα!

Αυτός ο Ντον Αράτα ο Καμπούρης είναι σαν την ομίχλη του βάλτου.

Ήμουν πάντα βέβαιος.

Ξέθαψαν τα λείψανα του άγιου πατέρα σου.

Ο Αράτα και οι μεθυσμένοι χωρικοί του έλιωσαν κι αυτοί.

- Ώστε είμαι κακός ποιητής; - Απαίσιος.

"Πέφτει στην ψυχή σαν φθινοπωρινό φύλλο". "Πρίγκηπας και κορίτσι βαρβαρικό"

- Έχω το βιβλίο. - Το έκαψα.

Τι ηλίθιο εκ μέρους σου!

Δώστο μου.

Ο τοξότης είναι μεθυσμένος, πάρτε τον από εκεί.

Κι ο καλόγερος σου λέει...

είμαστε η νεαρή αριστοκρατία.

Είχαν δίκιο που έπνιξαν τον Μπότα στο σκατόσπιτο για τέτοια ποίηση.

- Όχι για μένα! - Πιστεύεις ότι η ποίησή του είναι κακή;

Έκλαψε σήμερα ο πρίγκιπας;

- Καλέ μου τοξότη! - Αυθάδη σκλάβε!

Ο Μπουντάκ δεν πέρασε απ' το γραφείο μου.

Ο Συνταγματάρχης Κουσίς εγκατέλειψε το στρατό.

Είναι με τον Ντον Ρέμπα στη λιλά αίθουσα.

Και λένε εκείνα τα άσχημα λόγια.

Απίστευτο!

Δείξε του τα λείψανα του πατέρα μου. Μπορεί να εξαφανιστεί.

Κανείς δεν εξαφανίζεται, ούτε ο Αράτα, ούτε αυτός.

- Πίστευα ότι σ' ενδιαφέρει. - Μ' ενδιαφέρει πολύ.

Είναι ο λοχαγός της φρουράς του στέμματος.

Έχει αίμα στα χέρια του. Σε όλο του το κορμί!

Πάντα ήταν έτσι και πάντα έτσι θα είναι.

Αυτός είναι ο κανόνας.

Κι έτσι πάνε τα πράγματα.

Ευγενή κύριε...

όλο μου το κορμί βρομάει.

Θα πεθάνω;

Φυσικά θα πεθάνεις.

Γοητευτικό.

Ο φόβος του θανάτου είναι αιρετικός, λοχαγέ.

Ορίστε.

Κι ο Μεγάλος Μπότα βρομούσε...

γιατί ήταν τόσο μεθυσμένος που κατουρήθηκε πάνω του.

- Και οι άγριοι βρομούσαν. - Τι κάνεις;

Πιστεύεις σοβαρά ότι είσαι ο γιος του θεού;

"Οι ψίθυροι υποχωρούν και στη σκηνή ανεβαίνω.

"Προσπαθώ, ενώ στέκομαι στην πόρτα-"

Είσαι Κόκκινος!

"Οι ψίθυροι υποχωρούν...

"και στη σκηνή ανεβαίνω.

"Προσπαθώ, ενώ στέκομαι στην πόρτα ν' ανακαλύψω στη μακρινή ηχώ...

"το νυχτερινό σκοτάδι με χίλιες-"

Ποιος το έγραψε αυτό;

Εγώ!

"Νυχτερινό σκοτάδι" σημαίνει βράδυ. Μπορώ να σε διδάξω επί πληρωμή.

Ο υπουργός Ασφαλείας, Ντον Ρέμπο!

- Μου επιτρέπετε; - Φύγε, φύγε.

Ο Ντον Ρέμπα, ο αετός μας. Ασφάλεια του στέμματος.

Έφερε πάγο για τον πατέρα μου. Ξυπόλητος.

Ρουμάτα, τίνος γιος είσαι;

Δώσε μου μια γουλιά.

Πες του πατέρα σου να μην ξιδιάζει το κρασί μου.

Καταραμένε μπάσταρδε!

Μεγαλειότατε.

Δεν έχετε φάει;

Τι είσαι; Χασάπης;

Διαταγές του Ντον Ρέμπο. Εσύ είσαι;

Είμαι συνταγματάρχης, κεφαλαιούχος.

Γέμισαν το κάστρο με γκρι τραμπούκους. Πού είναι ο Καμπούρης Αράτα;

Έγινε αντικατοπτρισμός;

Μεγάλος και τρανός σαν την αιωνιότητα, ο βασιλιάς που τ' όνομά του-

Έξω!

Όλοι κάτω.

Χτύπησα το ρουθούνι.

Κοκκινομάλλη!

- Τώρα θα κρεμαστώ. - Με τίποτα.

Δε μυρίζεις τη μπόχα;

Ντον Ρέμπα, πρέπει να κάνετε ένα μπάνιο.

Έχω αυτά τα άνετα τεράστια σιδερένια βαρέλια.

Όχι, έλα εσύ.

Έχω υπέροχα βαρέλια στον Πύργο της Ηδονής. Πάνω σε κάρβουνα, με καπάκι.

Χωρίς νερό.

Τέλεια βαρέλια για βασανιστήριο! Ρουμάτα!

Είσαι στ' αλήθεια κοκκινομάλλης.

Ρέμπα, υποσχέθηκες να τον πνίξεις. Είσαι ψεύτης και άχρηστος.

- Έχει βασιλικό αίμα. - Έπρεπε να το ξέρεις αυτό!

Τι είναι;

Είναι καλός σε όλα. Έχει πνίξει τους μισούς υπηκόους σας.

Κάλεσα αυτόν το γιατρό, τον Μπουντάκ.

Για το πονεμένο μου γόνατο. Τι θα του κάνει;

Πονάει και το δικό σου γόνατο;

Τι;

Το λέει εδώ. Ιππότης Ντον Ρέμπα, ο αετός μας.

Τα πουλάνε στο Αρκανάρ.

- Είσαι ιππότης; - Ναι.

- Τι λες; - Ό,τι λένε. Δεν ξέρω.

Δείξε μου τη μπότα σου.

Το σπιρούνι. Βγάλτην!

- Πού είναι ο γιατρός σου; - Τον έχει ο ιππότης.

Όχι σε βαρέλι, ελπίζω.

Φέρτον εδώ.

Θα απαντήσει χωρίς έρευνα. Θα γελάσετε!

Πέφτουν βδέλλες απ' το ταβάνι.

Και είναι γλιστερή. Όλο γλιστράει. Δεν κάνει.

- Δοκίμασε ένα κορίτσι βάρβαρο. - Με τίποτα. Θα το δαγκώσει.

Συνέβη σε κάποιον, πριν είχε μεγάλο.

Για εδώ, είναι δώρο. Θα μου πεις αργότερα.

Να ο Μπουντάκ.

Να ο Μπουντάκ. Πάντα βρίσκεις κάποιο πρόβλημα.

Δε θα είναι ο Μπουντάκ. Δεν είμαι καλός σε τίποτα!

Δεν ήταν ο Μπουντάκ. Ήταν ένας τσαρλατάνος από ένα πανουκλιασμένο λιμάνι.

Δεν είσαι ο Μπουντάκ και δεν είσαι γιατρός!

Έχει την επιστολή σας κι αυτός. Ντον Ρουμάτα.

Την υπέγραψες.

Γιατί να πιω; Όλοι τρίβουν.

Γιατί να πιω, Ρουμάτα;

Πιες εσύ!

Έξω!

Να τον πνίξουν.

Κοκκινομάλλης, είπες;

Θυμήσου, απόψε έχεις βάρδια στα διαμερίσματα του Πρίγκιπα.

Το τόξο έχει χαλάσει. Και πώς θα συνεχίσω τώρα;

Παίξε αυτό που σου έμαθα.

Τα γαϊδούρια σηκώνουν τις ουρές τους. Φθινόπωρο.

Ένα καρότσι με ξύλα και ψάρια.

Το σκυλί βλάστησε.

Συνέχεια βρέχει.

Κύριε, αγόρασέ το, για το ξίφος.

- Σωστά. - Τι;

Ορίστε. Κράτα το έτσι.

Βάλε τον γάιδαρό σου να σε γαμήσει!

Βάλε τον γάιδαρό σου να σε γαμήσει!

Σου φαίνεται αστείο;

Εμπρός, τραγουδήστε!

Όλοι πίσω!

Θα σας κάνω όλους κιμά!

Απεγνωσμένη;

Γεια.

Σαν του κύκνου!

Γαμώτο!

Η γυναίκα σου είναι εκεί.

Τώρα ζουν οι γκρίζοι εδώ.

Θαρραλέοι τύποι.

Τι σκυλί!

Σύμβολο ειρήνης!

Όχι αστεία μπροστά στην αγιότητά του.

Από πού έρχονται οι καλόγεροι; Τι έχουν στις τσάντες;

Φάε μια μπουκιά.

Θα γνωρίσεις τον πόνο, Μούγκα.

Σταμάτα να φωνάζεις! Στο σπίτι θα σε μαστιγώσω!

Είναι η τρίτη οικογένεια που φεύγει.

Τι θα πάρεις για το ταξίδι;

Θα σε στραγγαλίσω.

Είναι δικό μου!

Μην κατουράτε στην άμαξα!

Όλο κατουράνε στην άμαξα!

Ποιος το σκέφτηκε;

Έμαθα ότι θα γίνει μακελειό απόψε. Θα σκοτώσουν τους σοφούς.

Άφησαν πίσω τον γέρο.

Πανέξυπνος άνθρωπος...

καπνοπώλης στην οδό Καπνού. Πανέξυπνος.

Γουρούνι, πάρε τα κοτόπουλα, αλλιώς θα τα κλέψει και θα τα φάει αυτός.

Αφέντη! Αφέντη!

Νερό. Ο Άγιος Μίκα πνίγηκε στο νερό.

Καπνοπώλης απ' την οδό Καπνού. Ένας πανέξυπνος άνθρωπος είπε-

- Τι είναι; - Θέλεις να τελειώσεις στο λάκο της χολέρας;

Τι σου είπα για τα μικρόβια; Θα σου δείξω.

Δεν ξεπλένονται οι αμαρτίες με νερό. Προσευχήθηκα τρεις φορές χθες βράδυ.

Θα σε πνίξω στο βαρέλι, βρομιάρη.

Γύρνα πίσω!

Δώσε μου λίγο νερό.

Μούγκα, το ψάρι σ' ερωτεύτηκε!

Διπλό γεύμα; Ορίστε.

Ο καπνοπώλης απ' την οδό Καπνού είναι πολυ σοφός. Το είπε.

Λοιπόν.

- Το είδε κανείς άλλος; - Όλοι. Εκείνος φταίει.

Χτύπησες και άνοιξα. Έτσι έγινε.

Αφέντη, πούλα το!

- Έρχονται οι γκρίζοι! - Εξαιρετικά!

Πηγαίνετε να πλυθείτε. Όλοι!

Και τέρμα τα γέλια!

- Μια χελώνα. - Ναι.

Ανοησίες. Γιατί;

Τι εννοείς γιατί;

Ναι, είναι έτσι.

Δεν τον κάλεσα.

- Κάθισε. - Βρέχει έξω.

Όχι, μην κάθεσαι.

Όλα είναι βρεγμένα, βρέχει.

Τι τρέχει; Κάθισε.

Πιάσε το αφτί μου.

Πίεσέ το δυνατά.

Πιο δυνατά! Πιο δυνατά!

Αν πονέσω θα σου πω.

Χθες ήρθε ο αδελφός από το στρατόπεδο.

Άρχισε να φωνάζει ότι έχω κόκκινα μαλλιά.

Σήκωσε το φόρεμά μου.

Έδειξε στους στρατιώτες...

πώς είναι εκεί κάτω.

Φώναξε πως η μαμά μου είναι κοκκινομάλλα...

και θα με στείλει στον Πύργο της Ηδονής. Ο αδελφός διοικεί ένα τσούρμο γκρίζους.

Όχι, μ' ενοχλεί!

Σε άγγιξαν;

Όχι, ήθελε να κάνει κάτι σαν αυτό στη ζωγραφιά σου, αλλά όχι.

Ήταν πολύ μεθυσμένος!

Έφεραν έναν σοφό τη νύχτα.

Και τον χτυπούσαν. Ούρλιαζε. Εγώ κι ο μπαμπάς κλαίγαμε στον αχυρώνα.

Και τώρα-

- Η τσάντα της ήταν έτσι. Και τώρα αυτό! - Φύγε, βρομιάρη!

Βλέπω, αλλά νιώθω σαν να μη βλέπω.

Γιατί φοράς τις μπότες μου;

Θα σε πουλήσουν στο λιμάνι.

Σταμάτα!

Σκύψε!

Μη με χτυπάς! Με τσάκισες!

- Πεθαίνω. - Πάρε ένα νόμισμα.

Ποιος σε χτυπάει; Δεν σήκωσα χέρι πάνω τους.

Δεν σήκωσα χέρι πάνω τους.

- Και θα το κάνω. - Δε σε άγγιξα ποτέ, ηλίθιε.

Ακούς πώς ουρλιάζει; Δεν τον άγγιξα και ουρλιάζει!

- Είναι κουτοπόνηρος. - Κοίτα τον.

Τι θέλεις;

- Πάρτο. - Τι;

Βρομάει.

Το μάτι. Έχω κλάψει.

Μου το έκαναν οι στρατιώτες.

Άντε γαμήσου!

- Ποιος το έχωσε αυτό εδώ; Γιατί; - Καλά, φεύγω.

Πού πας;

Αρκετά έκλεψα.

Αν φύγεις-

Αν φύγεις-

Αν φύγεις, φίλη μου-

Ντον Ρέμπο...

θα είμαι ολομόναχος.

Χωρίς να μετράω εσένα, ομορφούλη.

Επειδή εδώ ειμαι ο δυνατότερος...

μπορώ να τσακίσω οποιονδήποτε.

Δε σου έχω μιλήσει για τα φαρμακερά δόντια;

Να μπορούσα να στα δώσω!

Κανείς δε θα σε ξαναπλήγωνε.

Θα τους κατασπάραζες όλους.

Τι ηλίθια!

Ορίστε το πτερύγιο.

Φοβόμουν μήπως δεν είχες, όπως ο Άγιος Γκόραν.

Σιωπή!

Θα έχω τον εγγονό του Γκόραν στην κοιλιά μου, αυτός θα είναι τα δόντια μου.

Το κλειδί είναι της μητέρας, όχι δικό μου.

Περάστε, παρακαλώ!

Ο Γκόραν έπεσε! Είναι ο Γκόραν της μητέρας μου!

- Τι; - Σχεδόν φτάσαμε.

- Λες ψέματα! - Τι; Σου φαίνεται αστείο;

Ναι! Παιχνίδι!

Τι; Πού είναι ο κεραυνός;

Εξοχότατε, κάποιος είδε έναν τύπο με προγούλι στο φαράγγι.

Τι είναι αυτό;

Λοιπόν;

- Βλέπεις; - Όχι, δε βλέπω.

Όμως μοιάζεις-

Βαρόνε; Τι τρέχει;

Δεν πίνω. Μόνο σνιφάρω πια.

Βαρόνε, είσαι άρρωστος ή μου έχεις θυμώσει;

Έχω κατάθλιψη.

Οι γκρίζοι είναι σαν κοριοί.

Βαρόνε, τι είναι αυτό;

Η τουαλέτα του Αγίου Γκατζ.

Προσκάλεσα τους γείτονες, και μέθυσαν στ' αλήθεια.

Έλα εδώ, φίλε μου.

Όχι. Είμαι ξένος. Δε μπορώ να το κάνω αυτό.

Να ένας μικρός. Για έλα εσύ εδώ.

Ήρθαν οι γείτονες. Κατουράνε παντού. Κολοβώνουν τα σκυλιά.

Λένε πως έσπασες την πανοπλία του Σόαν στα δυο.

Φήμες. Μην το πιστεύεις, Βαρόνε.

- Αρκετά. Έχω τόση κατάθλιψη. - Να σε πάω σπίτι;

Οι Σοανιανοί είναι μικροσκοπικοί και η πανοπλία τους εύθραυστη.

Το ξίφος χρειάζεται ακόνισμα. Θα σου δείξω.

Είμαι ο καλύτερος ξιφομάχος της Αυτοκρατορίας...

είσαι καλύτερός μου.

Ποτέ δεν σκοτώνεις κανένα.

Πού θα βρω ένα Σοανιανό ξίφος;

Έφεραν την πανοπλία του παππού της βαρόνης. Είναι τεράστια.

Προσπάθησα με κάθε τρόπο να την σπάσω χωρίς τύχη.

Μετά με είδε η βαρόνη.

Μετά...

Μετά μου έδωσε να καταλάβω!

Έχει να κάνει με το ακόνισμα.

Θα σου δείξω.

Είναι εύκολο. Απλώς βρες το κέντρο.

Εσύ ταλαντεύεις τον καρπό. Εγώ θα σπρώξω απ' τον ώμο.

Τίποτε άλλο.

Έτσι.

- Πάρτο, χαμήλωσέ το κι έτοιμο. - Βαρόνη.

Νομίζει ότι θα σαπίσω στο νερό εδώ.

Δε θα σαπίσεις.

Για κοίτα αυτό!

Ωραίο και βαρύ, ε;

Θα φύσηξε αέρας.

Πλάκα έχει!

Τα τραπεζομάντιλα είναι καθαρά. Μπορείς να ξεράσεις πάνω τους.

Μπορείς να παλέψεις μ' αυτό;

Όλα θα πάνε καλά.

Βαρόνε, σ' εκλιπαρώ. Ας το κάνουμε μαζί.

Κράτα σφιχτό τον καρπό και βάλε βάρος στον ώμο.

Ευγενείς κύριοι, αυτή η πολυθρόνα είναι πανάκριβη. Και είναι του παππού.

Τώρα είναι καθαρή. Ναι, στα δυο.

Περίμενε.

Δε θα τα καταφέρει.

Με τίποτα.

- Πρώτα έμοιαζε με... - Ναι;

Φύγε από εκεί.

Συγγνώμη, φίλε. Τη δουλειά μου κάνω.

Η βαρόνη δε μπορεί να το βλέπει αυτό.

Θα με συντρίψετε, βαρόνε.

Τι είναι;

Αυτό ήταν όλο.

Οι γκρίζοι τραμπούκοι. Είναι παντού, σαν τους ψύλλους.

Το γάλα!

Το λιμάνι είναι κλειστό. Το κρέας σαπίζει στις γαλέρες.

Σου έχω ένα μυστικό.

Αυτός ο γιατρός, στο κάστρο του βασιλιά. Δεν είναι ο Μπουντάκ.

Τον χρειάζονται στο λάκκο της χολέρας στο λιμάνι.

Και πού είναι ο Μπουντάκ;

Το γάλα αρέσει στα ψάρια.

Όχι, ευγενικέ Κύριε, το γάλα δεν αρέσει στα ψάρια.

- Το γάλα αρέσει στα ψάρια. - Σας λέω, δεν τους αρέσει.

- Το γάλα αρέσει στα ψάρια. - Όχι.

Ας συμφωνήσουμε ότι το γάλα αρέσει στα ψάρια.

Είμαι ο λοχαγός της φρουράς του στέμματος.

Δεν έχει σημασία τι λέει ο βαρόνος σου, ο μπυροκοιλιάς.

Του έχω ένα ασκέρι ψιλικατζήδες!

Ναι, πάντα θα έχεις τους ψιλικατζήδες απ' τις αποικίες.

Μέχρι το τέλος του κόσμου!

Το γάλα αρέσει στα ψάρια.

Το γάλα αρέσει στα ψάρια.

Το γάλα αρέσει στα ψάρια.

Τους αρέσει το γάλα.

Στάσου. Στάσου.

Πού είναι ο Φίκα, ο κοκκινομάλλης χασάπης;

Φύγε, αγόρι.

Είσαι θεός!

Κι αν ήμουν θεός;

Αν είμαι...

γιατί είναι το όνομά μου...

στο ένταλμα συλλήψεώς σου;

Είσαι θεός, αληθινός θεός

Πού είναι ο Φίκα, ο κοκκινομάλλης χασάπης;

Υπάρχει ψυχή ή δεν υπάρχει;

Έκλεψα λίγο ζαμπόν. Είπα πως είναι για σένα.

Φοβερό. Άκου: "Ένας ανίκανος κι αδέξιος-"

"Ένας ανίκανος κι αδέξιος θα τα παρατήσει χωρίς να μάθει...

"πού είναι η καρδιά του χταποδιού κι αν αυτή υπάρχει"

- Είναι κακοί αυτοί οι στίχοι; - Όχι, δεν είναι.

Τι έχεις που δεν έχω; Σου έδωσαν μάγειρα;

Πήγαινε να αγοράσεις ένα βαρέλι κρασί.

Μη με πλησιάζεις, αλλιώς θα καταλήξεις στον Πύργο της Ηδονής...

και θα πεθάνεις στο δρόμο απ' τον φόβο!

Φύγε απ' την πόλη!

- Θα πάω να μείνω με τη μάνα μου. - Φύγε!

Βαρόνε!

Δε θα σ' αφήσω να περάσεις!

Βαρόνε!

Όλοι έξω!

Παρέβης την τρίτη εντολή! Ησυχία!

Ποια;

- "Δεν πρέπει να ξιφομαχείς σε ταβέρνα". - Μα...

Πήγαινε σπίτι. Γρήγορα!

Τι καλά που δε μπορεί να με δει η βαρόνη τώρα.

Νίκη!

Γράψ' της. Δεν μπορώ. Είναι ολομόναχη εκεί.

Κρασί και πουτάνες για όλους!

Εγώ θα πάρω τις παλιές κι αξιοπρεπείς.

Είμαι ταραγμένος!

Γράψε της για να τα νιώσει όλα.

Αράτα!

Ένας πολύ αυστηρός αξιωματικός.

Πολύ αυστηρός.

Πήγαινε πίσω! Δε μπορείς να περάσεις από εδώ.

Θα μας χτυπήσει.

Είναι πολύ αυστηρός αξιωματικός.

Κάνει κρύο.

Λοιπόν-

Εσύ, σκύλε με σπιρούνια! Θα σου κόψω τ' αρχίδια!

Τρελός είσαι;

Στάσου!

Θα ξεράσω.

Ο πρίγκιπας τσιμπολογάει πάνω στα βυζιά της. Αλλόκοτο.

Άσε με να το κάνω, εντάξει; Κι ο Ρουμάτα θα ρίξει-

"Γιατί το άνθος έχει μαραθεί...

"στον μυστηριώδη κήπο... πουμ πουμ".

Η γυναίκα του το έσκασε εξαιτίας του "πουμ πουμ". Τέρας!

Γιατί αιμορραγεί ο κώλος μου; Δεύτερη μέρα τώρα!

Ένας ευγενής πρέπει να είναι καθαρός και να μυρίζει ωραία!

Θα πάω πάλι για ύπνο.

Τα ποντίκια, τα ποντίκια.

Και να μυρίζει ωραία!

Μυρίζει σκατά.

Κι αυτό.

Τ' ορκίζομαι!

Ντον Ρουμάτα του Έστορ! Συλλαμβάνεσαι! Παράδωσε το ξίφος σου.

Αλήθεια;

Τι;

Προσπάθησε να μην κλάνεις.

Τα ξίφη σας!

Πάρτε ό,τι θέλετε!

Ο Ντον Ρουμάτα μπορεί να κόψει στη μέση τη Σοανιανή πανοπλία!

- Κόβει! - Τα ξίφη!

Λοιπόν, χωριάτες...

είστε όλοι εδώ;

Τον ξέρω αυτόν. Μου έκλεψε τη γούνα.

Ας ανταλλάξουμε. Μου επιστρέφεις τη γούνα και θα σου δώσω τα ξίφη μου.

Δώσε μου τη γούνα μου! Δώστη!

Δε γίνεται να μάχεστε έτσι. Πρέπει να σημαδεύετε το θώρακα.

Κοιτάξτε όλοι τώρα τη μύτη μου!

Κράτα το!

Λοιπόν;

Ρίξτε το δίχτυ.

- Πιάσαμε τον ανθυπολοχαγό. - Πατάς τα χέρια μου.

Είμαι ανθυπολοχαγός της φρουράς! Αφήστε με! Θα σας τιμωρήσω!

Είμαι ανθυπολοχαγός, θα σας τιμωρήσω!

Πού είναι τα ξίφη;

Αν τον ελευθερώσετε, θα μας σκοτώσει όλους.

Ξεδοντιάρη μαλάκα...

θα σου κόψω τ' αρχίδια!

Έλα χοντροκώλη, πήγαινέ μας βόλτα!

Τι, δεν περνάς καλά;

Καταλαβαίνω γιατί τα έκανες πάνω σου, ανθυπολοχαγέ.

Μπάσταρδε.

Είμαι ανθυπολοχαγός της βασιλικής φρουράς!

Το δίχτυ καταλάθος-

Ξανά!

Ιδού ο Ντον Ρουμάτα. Ο παλιός κι αφοσιωμένος εχθρός μας.

Μυρίζει σκατά!

Αυτός που δηλητηριάσε τον βασιλιά!

Κρεμάστε τον, τι άλλο;

Είσαι ηλίθιος, Κουσίς. Και είσαι ήδη νεκρός!

Τι ενδιαφέρουσα σκέψη.

Στο μεταξύ-

Αυτό ήταν, αφέντες μου.

Ωραία.

Είμαι ο Συνταγματάρχης Κουσίς!

Ωραία.

Πάρε τη σφραγίδα!

Κοιτάξτε τον Κουσίς!

Αυτό είναι, αφέντες μου. Το καπέλο της οδύνης.

- Δεν είναι κακό που είσαι ανθυπολοχαγός... - Σε παρακαλώ, μη!

Αλλά που είσαι γκρίζος.

Αλλά δεν πονάει.

Ντον Ρουμάτα, τι κάνεις;

Τι;

Δώσε μου το χέρι σου.

Στρατιώτες!

Φύγετε!

Αρκετά.

Ευγενή μου φίλε.

Βρομάει.

Ευγενή Ντον Ρουμάτα-

Ίσως όχι Κύριος;

Το τρόπαιό μου.

Και όχι ευγενής;

Γέρο, έχεις χάσει το μυαλό σου.

Απευθείας απ' το Ιρουκάν.

- Ποιος είναι αυτός; - Εσύ.

Ο τελευταίος Ρουμάτα του Εστόρ πέθανε από σοβαρή ασθένεια.

Ήταν 85.

Σε είχαμε για 20 χρόνια-

- Ο εγγονός είναι κοκκινομάλλης! - Επιτρέπεται.

Τώρα...

αυτό είναι και δικό μου.

Τα χαρτιά σου.

Ρουμάτα, είσαι 105!

- 105; - Είναι 105!

Αλήθεια; 40,και υπόλοιπο 5. Δε βγαίνει.

Ιππότη, έλα εδώ.

Τι διαφορά έχει, ένας θρύλος παραπάνω ή παρακάτω;

Καμιά απολύτως!

Ποτέ! Όχι στο νέο κράτος!

Γιατί έχει σκατά στο πάτωμα; Οι καθαριστές θέλουν μαστίγωμα.

Κι αυτή η πάπια!

Ντον Ρουμάτα, ο καλύτερος ξιφομάχος της αυτοκρατοράις.

186 μονομαχίες κι ούτε ένα πτώμα. Μόνο αφτιά.

Σύνολο 372 αφτιά.

Γεια.

Γεια.

Τα αφτιά πονάνε πολύ, πίστεψέ με.

Άντε γαμήσου!

Έλα εδώ.

Αν κουνάς το ξίφος απ' τα δεξιά είναι στη μέση τα μαλλιά.

Κι αυτό επειδή είναι το δεξί χέρι.

Άσε με. Είναι απαίσιο.

Ξέρω πού έμαθες την τεχνική σου.

Το δάχτυλο είναι καλύτερα να το σηκώνεις.

Απάνθρωπη τακτική!

Είσαι ανόητος.

Δείξε μου τ' αφτιά σου.

Φοβάσαι.

Δε φοβάμαι κανέναν.

Φοβάσαι.

Βοήθεια!

Τα ταπεινά τέκνα του τάγματος έφτασαν χθες βράδυ...

στο λιμάνι του Αρκανάρ. 30.000 τέκνα!

Όχι πια ξιππασμένοι γκρίζοι.

Οι άντρες του Καμπούρη Αράτα κρέμονται απ' τη γη.

Επιτρέψτε μου να συστηθώ:

Είμαι ο εφημέριος του τάγματος. Αρχιπολεμιστής της Γης Πέρα απ' τα Στενά.

Των νησιών και-

Ωραία.

- Τι; - Η μπότα του αφέντη.

Ήσουν στην άκρη μιας πυρωμένης αβύσσου.

Δε φαντάζεσαι. Δες.

Κοίτα.

- Έλα, μια μπότα είναι. - Βρομάει;

Ασήμαντο. Καταλαβαίνεις.

Ένας άντρας έρχεται σε σένα κάθε βράδυ. Εδώ κι 7 χρόνια!

Ψέματα!

Φώναξες μέχρι και μάγο γιατρό. Αλλά δε μπορείς ν' απαλλαγείς απ' αυτόν.

Τύλιξες το κεφάλι σου σ' ένα κομμάτι δέρμα.

Αυτό είναι αιρετικό!

Όταν ο άντρας ανοίξει τα μάτια του και σε κοιτάξει-Σωστά;

Ανοησίες.

Ανοίγει τα μάτια του.

Και λέει-

Κύριε, δεν πρέπει!

Και ουρλιάζεις τόσο δυνατά που η γριά σου τα κάνει πάνω της!

Σωστά;

Έλα εδώ.

Τα βρακιά της!

Αυτός ο άντρας...

με τα μάτια...

είμαι εγώ!

Είμαι εγώ!

Φύγε.

Πιο μεγάλη κατσαρόλα.

Μπότες. Το σπιρούνι έχει λυγίσει.

Ίσως η άβυσσος να σε ξέρασε. Ίσως είσαι ο γιος του θεού.

Έχω κι εγώ προβλήματα.

Είναι ένα ποντίκι.

- Τι; - Είναι ένα ποντίκι.

Υπέροχα.

Δε μπορώ άλλο!

Θα εκραγεί το κεφάλι μου.

Φύγε!

Γίνομαι αιρετικός.

Το ποντίκι είναι υγρό...

και τρομαγμένο.

Έχω ανοιχτό μυαλό. Μπορούσα.

Τότε γιατί δεν το κάνεις;

Κάνε το!

Μάθε όμως πρώτα να φεύγεις απ' το δρόμο μου.

Είπα, φύγε από εδώ.

Σωστά.

Δώστο μου.

Ένα ωραίο, μεγάλο κλύσμα...

ένα μεγάλο, Ντον Ρέμπο.

Συγγνώμη.

Η υψηλότερη τιμή του τάγματος. Για σένα.

Αυτό μπορώ να κάνω για σένα. Και πάρε τον Μπουντάκ σου.

Φύγε κι εσύ.

- Εγώ; - Φυσικά.

Ναι.

300 κιλά σκατά!

Ναι. Έτσι ώστε να κοιμηθώ ήσυχα. Μπορείς να εξηγήσεις...

τι τους θέλεις αυτούς; Είναι άχρηστοι και κακοί για κάθε κράτος.

Οι βιβλιοσκώληκες;

Καταλαβαίνεις, σε σένα μιλάω.

Αυτό δε σημαίνει όμως ότι συζητάμε.

Γιατί σερβίρισες τόσο σάπιο φαγητό;

Φύγε!

Τα υπάρχοντά σας, Κύριε.

Όλα τα φαγητά είναι καλά, ακόμη και το ψάρι.

Αυτό ήταν το τάγμα.

Τα ταπεινά τέκνα του.

Πριν 200 χρόνια η Γη Πέρα απ' τα Στενά ανήκε στο τάγμα.

Ευτυχώς η πανούκλα απομύζησε το τάγμα.

Τώρα σαπίζει στο νότο.

Αλλά μετά καλυτέρευσε. Ήταν εδώ. Αδίστακτο σαν Βραζιλιάνικα μυρμήγκια.

Ο Ρουμάτα σκέφτηκε να στείλει τουλάχιστον τον Μούγκα εκεί.

Αλλά δεν πρόλαβε.

Έχεις τόσα πράγματα!

Έχεις τόσα πράγματα.

Πιες λίγο γάλα, κύριε.

Γκουρ, ήσουν ο πιο έξυπνος.

Φύγε!

Γουάγκα.

Ο τροχός χάθηκε.

Τι λες;

Τι στο διάολο;

Έχασες το μυαλό σου;

Τέλεια, ναι, ναι.

"Σαν φθινοπωρινά φύλλα-"

Τα φθινοπωρινά σου φύλλα γέμισαν την κρεμάλα.

Ναι, οι μπότες, το σπιρούνι έχει λυγίσει.

Ραμφισμένα μάτια ή όχι...

τι σημασία έχει;

Δεν έχει σημασία αν στα βγάλουν.

Ωραίο μέρος. Θέλετε να κρεμάσω τον ποιητή εδώ;

Κύριε!

Σας αναγνώρισα αμέσως.

Μαρκαρισμένος απ' τους καλόγερους. Ανήκω σε σας τώρα!

Μην τρελαίνεσαι. Πάρε την πατάτα.

Έχετε ακούσει πόσα αφτιά έχω κόψει;

- Ναι, έχουμε ακούσει. - Πονάει.

Δώσε μου την ομπρέλα.

Αφτί, αφτί!

Έχει πλάκα!

Ένα δεξί αφτί!

Ένας ενήλικος.

Θα σκουπιστώ και θα το επιστρέψω.

Άφησέ με.

Δεν είναι σωστό. Μη το κάνεις αυτό.

Ναι.

Κλείστο.

Είναι στην αλυσίδα απ' τα τρία του.

Γιατί;

Αν τον λύσεις, θα πεθάνει.

Ορίστε.

Γιατί θα γίνω-

Σταμάτα! Είπα σταμάτα!

Πες πως έπεσες. Ότι δε γεννήθηκες μ' αυτά τα χείλη.

Θυμήσου το.

Μην κρύψεις τίποτα.

Κατηγόρησε τους κοκκινομάλληδες.

Μην μαλώσεις με κανέναν.

Άκουσέ με!

Νομίζεις ότι είσαι ο μόνος.

Μάθε αυτό! Ο διανοούμενος δεν είναι εχθρός.

Ο εχθρός είναι ένας διανοούμενος σε αμφιβολία.

Θυμήσου!

Στο όνομα του τάγματος!

Στο όνομά του!

Θα τον σκοτώσετε, Κύριε.

Στο όνομα του τάγματος.

Τι είναι αυτό;

Όλα τα πλευρά.

Αφήστε τους κυρίους να περάσουν.

Σκοτώνουμε πόρνες.

Θ' ανοίξει τα πόδια της, κι αυτό το πράγμα έχει ελατήριο.

Τις ξεσκίζει!

Δεν πρόλαβε ούτε να βήξει.

Το τάγμα!

Πόσο κατούρησε!

Με σπιρούνια.

Ευγενικέ κύριε!

Πού έβαλες τα χέρια σου;

Θα απελευθερωθεί ο Γουάγκα;

Τι χαρά...

τι χαρά για όλους.

Καθαρίστε το πρόσωπό μου.

Τι συμβαίνει εδώ;

Φύγε!

Μια σκέψη μπήκε στο μυαλό του και έκατσε εκεί για τα καλά.

Ο Ντον Ρέμπο πρέπει να θανατωθεί!

Απλώς να πεθάνει χωρίς να σκεφτεί κανείς τις συνέπειες.

Τι συμβαίνει εδώ;

Μας μαστιγώνουν, Ρουμάτα.

Πού είναι το ξίφος σου; Το παρέδωσες, ευγενή Κύριε;

Κατάλαβα.

Έχω αυτόν τον θάμνο. Άνθισε.

Τόσο όμορφο! Είναι σημάδι!

Όταν ήμουν μικρός, ο Ντον Ρέμπα με πήγαινε βόλτες μ' ένα φτιάρι το χειμώνα.

Δες πόσο εύκολο είναι να αναπνέυσεις στο νέο, ελεύθερο Αρκανάρ.

Και το κρασί είναι πια φτηνότερο.

- Άσε με ήσυχο. - Φάε αυτό.

Βάζουν αλάτι στα μαστίγια.

Και; Γιατί; Για ποιο λόγο είναι το αλάτι;

Είναι καλύτερα στο απελευθερωμένο Αρκανάρ;

Έχασα την ανακοίνωση. Να μη την είχα χάσει!

Ορίστε. Βάλτη στον κώλο σου.

Στον δικό σου, όχι σ' αυτόν!

Βεβαιώσου ότι θα το δει ο δήμιος.

- Σταμάτα, είπα. - Για πάντα, Ρουμάτα.

Βγάλε το καπέλο σου.

Οι βαρόνοι Κέου πάντα είχαν προνόμια.

Δεν υπάρχουν προνόμια για το τάγμα.

Εφτά δυνατά μαστιγώματα!

- Γιατί δυνατά; - Για σκέψεις χωρίς ενθουσιασμό.

Δώσε μου τον Μπουντάκ.

Αρκεί. Να ο γιατρός σου.

Καλά. Θυμάσαι τ' αφτιά, σωστά;

Ναι.

Άστο σε μένα.

Όλοι το κλέβουν.

Δεν είναι ανάγκη.

Οι Κύριοι έχουν παράξενους κώλους. Σαν βατράχια!

Σαν τα μούτρα σου!

Είναι καλά έτσι, σωστά;

- Κύριε, ξανά... - Στο διάολο!

Τι καλά που σε βρήκα. Βαρόνε, σε βρήκα όμως.

Γιατί είσαι τόσο-

Πονάει.

Ένας αυλικός, Βαρόνε...

πρέπει να είναι καθαρός και μυρωδάτος. Σωστά;

Τι τρέχει;

Τι τρέχει, Βαρόνε;

Η μύτη μου έσκασε.

Χαίρομαι τόσο που σε βρήκα.

Όταν σε συνέλαβαν, διέφυγα προς τα εδώ.

Ήταν χίλιοι μαύροι εδώ. Τους χτύπησα μέχρι-

Μετά μου πέταξαν μια αγελάδα. Από τη γέφυρα.

- Το πόδι, βαρόνε. - Θα σπρώξω.

Πώς θα ραγίσουν τα ψωραλέα κρανία τους κάτω απ' τα βαρονικά ξίφη μας!

Πάμε, βαρόνοι.

Εδώ. Μπουντάκ, όχι Ρουντάκ.

Σώος και αβλαβής. Τρώγοντας για το δρόμο.

Μοιάζει εντάξει και τα δόντια είναι ανέπαφα.

Είσαι ο Μπουντάκ απ' το Ιρουκάν;

Βαρόνε, αυτός είναι ο Μπουντάκ.

Είναι-

- Τον παρέδωσα. - Γιατί;

Βαρόνε!

Πρώτον, γιατί έχει όνομα σκύλου.

Δεύτερον-Στάσου.

- Τι δεύτερον; - Εκανα κάτι λάθος.

Κι αυτό! Μέχρι το τέλος, 20 χρόνια. Όλη μου η ζωή.

Τώρα έρχομαι να φάω. Στο διάολο.

Στο διάολο!

Βαρόνε!

Αν είχα μια λίμα!

Θα με συντρίψεις!

Μπάου-μπάου.

Το πράγμα είναι εδώ, στ' αριστερά. Γίνε στρατιώτης, γιε μου.

Γίνε στρατιώτης, γιε μου.

Μη κοιτάς, Ιρουκάνο.

Ο Βαρόνος ή ο ευγενής Κύριος που άφησαν να τον μαστιγώσουν.

Βαρόνε, τα πράγματά σου!

- Φωτιά απ' τον ουρανό! - Σταμάτα να κλάνεις!

Βρομιάρη!

Σταμάτα!

Ευγενικέ φίλε, είναι τα πόδια μου κοκκαλιάρικα κι άσπρα ακόμη;

Ωραία, ωραία πόδια.

Γιατί με μυρίζεις;

- Θέλεις να γίνεις διανοούμενος; - Εδώ είμαι.

- Και το μέτωπο είναι ωραίο. - Είμαι τέτοιος βαρόνος, ξέρεις.

Κι εσύ είσαι εγκέφαλος.

Θα μου μάθει να διαβάζω. Θα γίνω κι εγώ σοφός.

Δε θα γίνεις ποτέ βαρόνος όμως.

Αν αρρωστήσεις, θα με τιμωρήσουν.

Συγχώρεσέ με. Μπάου μπάου.

Φίλε μου, δώστου λεφτά. Πολλά.

Τα πλευρά δεν έχουν ακόμη θεραπευτεί.

Θα κλείσουν τις πύλες και θα πεθάνουμε. Θα επιστρέψουμε.

- Θα το ανοίξουν αμέσως. - Μην το κάνεις, σε ικετεύω.

Αν όμως αρρωστήσεις-

Δείξε μου τον ανθυπολοχαγό που νοιάζεται τόσο για την υγεία μου.

Φύγε.

Τι γαλοπούλα.

Αγόρασε ένα μάτι.

Αντανακλά το φως.

Το μαχαίρι ήταν δώρο.

Είδα τον Γουάγκα σου πρόσφατα.

- Βοήθεια! - Πού πηγαίνεις, μαλάκα;

Πού είναι οι μαλάκες οι τοξότες; Τρώνε γογγύλια;

Ορίστε. Τι χαβαλές πάλι.

Το ξίφος, φίλε μου.

Πού είναι οι τοξότες;

Θα πεθάνω απ' το γέλιο.

Βαρόνε, δε θα χρειαστεί να μάθεις να διαβάζεις.

Δε θα σου μάθω, θα τα κάνω πάνω μου. Με τίποτα τώρα.

Βαρόνος Πάμπα του Μπαόνο του Αρκανάρ.

Δε δικάστηκε απ' το Ανώτατο Βασιλικό Δικαστήριο...

ούτε πέθανε από το δηλητήριο της μέλισσας, ούτε εκτελέστηκε σε πλατεία.

Απλώς τον κάρφωσαν με μια ντουζίνα βέλη και τον παράτησαν.

Από πάνω του πέταξαν σάπια γογγύλια.

Το βράδυ, οι αλήτες θα αρπάξουν τα πάντα...

από το τεράστιο, δυνατό λευκό κορμί του.

- Άσε με μόνο. - Χωρίς το άλογο;

Τραβάει επίτηδες το σκοινί.

Πού σταματήσαμε, Μπουντάκ; Είναι αδύνατο να μιλήσουμε έτσι.

Γιατί χωρίς το άλογο;

Εγώ κάνω ερωτήσεις, εσύ δεν απαντάς.

Σε ρώτησα.

Τι θα έκανες αν ήσουν θεός;

Δε θα είχα ουρολογικά προβλήματα.

Στο διάολο!

Γαμώτο, δε θα μας αφήσουν να μιλήσουμε.

Κατούρα!

Κατούρα όσο θέλεις και μετά μιλάμε.

Έχει σημασία να μην κοιτάς.

Πήγαινε εκεί. Ηρέμησε.

Αν μπορούσες να συμβουλέψεις ένα θεό; Αν στο ζητούσε;

Δε θα ήταν αιρετικό, σωστά;

Θα έλεγα: Δημιουργέ!

Γιατί κατουράς τις μπότες μου;

Ήρθες και φεύγουμε.

Κάποιος σκότωσε δυο σκλάβους εκεί. Δεν ήμασταν εμείς.

Είμαστε αξιωματούχοι του τάγματος.

Πηγαίνουμε για ύπνο.

Το έπιασες, έξυπνε.

Αυτός είναι ακόμη-

Άστον.

Θα έλεγα...

"Δημιουργέ! Δώσε στον κόσμο ό,τι τους ξεχωρίζει".

Όχι, αυτό δε θα τους κάνει καλό.

Γιατί οι δυνατοί θα πάρουν από τους αδύναμους.

Είναι άδειο.

Θα έλεγα, τιμώρησε τους απάνθρωπους...

για να πάψουν οι δυνατοί να είναι απάνθρωποι.

Οι δυνατοί και οι απάνθρωποι θα τιμωρηθούν.

Τη θέση τους θα πάρουν οι δυνατότεροι απ' τους αδύναμους.

Το ξέρεις αυτό.

Είσαι ανόητος, Μπουντάκ.

Φύγε. Δε σε χρειάζομαι.

Γιατί θυμώνεις μαζί μου;

Φύγε απο δώ!

Θα σου ρίξω...

αυτό το οξύ...

για να μην έχεις πρόσωπο!

Θα έλεγα:

"Δημιουργέ...

"αν υπάρχεις, σκόρπισέ μας.

"Σκόρπισέ μας σαν σκόνη ή σαν γατιά.

"Ή άσε μας να σαπίσουμε. Κατάστρεψέ μας".

Ορίστε.

Είναι εύκολο να καταστρέφεις.

Τους μαύρους, τους ψειριάρηδες, ακόμη και τα παιδιά.

Η καρδιά μου είναι γεμάτη οίκτο.

Δε μπορώ να το κάνω αυτό.

Εντάξει.

Ας πάμε σπίτι.

Ήταν πολλοί Γκρίζοι.

Ο σκλάβος φορούσε το πουκάμισό σου. Πυροβόλησε απ' τα σκαλιά.

Ο πυροβολισμός σου του ήρθε μεγάλος.

Οι Γκρίζοι έβαλαν μια θηλιά στο λαιμό του.

Και τον έπνιξαν, και μετά ήρθαν οι Μαύροι...

και σκότωσαν τους Γκρίζους.

Ένας μαύρος μου το έδωσε αυτό. Κοίτα, μην το αγγίξεις.

- Γιατί; - Μην το αγγίζεις!

Το βλέπεις; Μου είπαν να έρθω στον Πύργο της Ηδονής αύριο.

- Γιατί το πήρες; - Μου το έδωσαν.

Θα ερχόμουν αύριο.

Αύριο.

- Δώστο μου! - Δώστο μου πίσω. Μη το αγγίζεις.

Κατάστρεψε τα αγγούρια. Κρυβόταν...

στο βαρέλι με τα αγγούρια, στην άλμη. Παράσιτο!

Κατουρήθηκε πάνω του.

Αφέντη!

Είχα ένα άλογο.

- Έμεινε μόνο αυτός ο σφιγκτήρας. - Πέτα τον.

Όλοι έξω. Θέλω να πλύνω τον κώλο μου.

Θα το βάλω εδώ για λίγο.

Είμαι συντετριμμένος!

Δε σε κρέμασαν;

- Πώς θα ερχόμουν αν είχε συμβεί; - Πώς ήρθες, Αράτα;

Ο Καμπούρης Αράτα! Η πλάτη μου.

- Στον Γκόραν αρέσουν οι σακάτες. - Είσαι σακάτης;

Στην αρχή οι δικοί μου εμπιστεύονταν αυτή την παρθένα.

- Δώσε μου. - Την κωλόγρια!

- Είναι ο Κύριος των χωρικών! - Είναι πιο σημαντικός!

Λουκάνικο.

Και μετά εμπιστεύτηκαν τους καλόγερους.

Τώρα τους κρεμάνε απ' τ' αρχίδια στα ίδια δέντρα.

Σχεδόν ξέχασα πως είσαι θεός.

Κρίμα.

Το νερό σου είναι κρύο.

Ζεστάνετε το νερό!

Μια φορά με κρέμασαν στο λιμάνι.

Πήδηξα πάνω στην ώρα...

και το έσκασα.

Ένας απ' αυτούς ήταν...

- λοχαγός... - Ναι;

Ήταν ευγενικός.

Άγγελε! Έλα εδώ.

Μην κοιτάς.

Ας είναι.

Σου πάει πολύ ένας.

- Ήξερα πως είχε πεθάνει ο θεός! - Έλα, αλήθεια;

Τράβηξε αυτό το φορτίο σαν άλογο.

Μετά έτρεχαν οι μύξες του...

και πέθανε.

Δεν υπάρχει άλλος τρόπος!

Είναι δύσκολο για έναν θεό.

Είναι δύσκολο.

Είδα πως είχες μύξες σήμερα.

Σφήκες!

Πλάκα κάνω.

Σου έχω άσχημα νέα.

Σήμερα θα μας δώσεις το φλεγόμενο άρμα και τα πουκάμισα.

Και το πρωί θα μας οδηγήσεις!

- Αλλιώς... - Τι;

Αλλιώς...

Θα τρυπήσουμε τον αφαλό της κοιλιάς σου.

Τον αφαλό μου.

Εντάξει.

- Φοβάμαι πως δε θα είναι εύκολο. - Θα είναι.

Αυτό ήταν πουλί.

Είναι οιωνός. Για τα λεφτά.

Θα πετάξεις προς τον Πατέρα σου.

Όλοι θα πετάξουν μια μέρα. Σαν τα πουλιά.

Φύγε.

Θα έχουμε αρκετό νερό;

Κάποιος να κρατήσει το πορτοφόλι μου.

Δε μπορείς να κάνεις πολλά, αδελφέ.

Άσε το δαχτυλίδι.

Δώστο σε μένα.

Όχι αυτό.

Δε θα σε σκότωνα.

Δεν το ξέρεις αυτό.

Είσαι τόσο καλοντυμένος.

- Πώς ήταν το ταξίδι; - Μια χαρά.

Δε θα σου πάρω το θρόνο.

Αυτή είναι η αλήθεια.

Αυτό ήταν σωστό.

Θα έκαιγα το χρυσόμαυρο απόβρασμα.

Δώδεκα γενιές πίσω.

Σ' αυτό είσαι καλός.

Σ' αυτό είσαι καλός!

Και θα έδινες τη γη στους δικούς σου.

- Σωστά; - Ναι.

Ποιος ήρθε;

Ένας διανοούμενος. Τον ξέρω. Είναι ηλίθιος.

- Ρίξε πάλι! - Συμβαίνει...

Ρίξε, ρίξε.

Τι είναι;

Το δέρμα ενός άντρα είναι φτιαγμένο από μικρές οπές.

Κι αυτές ανασαίνουν.

Αν καλύψεις κάποιον με πίσσα, θα πεθάνει.

Αυτό για σένα.

Καλό παιδί, Αράτα.

Χωρίς αυτό, δε θα σ' αφήσουν να φύγεις απ' την πόλη.

Πες μου-

Πες μου, Αράτα.

Δίνεις τη γη στους άντρες σου.

Ποιος θέλει τη γη χωρίς σκλάβους;

Ποιος τη χρειάζεται χωρίς σκλάβους;

Θα έρθουν καινούργιοι σκλάβοι.

Καινούργιες κρεμάλες.

Καινούργιοι Μαύροι.

Όλα θα ξεκινήσουν απ' την αρχή.

Θα βρεθεί ένας νέος Αράτα.

Και ο θεός δε μπορεί να κάνει τίποτα.

Αυτό είναι θλιβερό.

Δε θα επιτρέψω ποτέ να συμβεί!

Ήσυχα τώρα.

Δε θα μπορείς να κάνεις τίποτα.

Θα έχεις επιτρέψει τα πάντα...

αυτά που πάντα έκαναν και θα κάνουν.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Και τι κάνουμε;

Τα ίδια όπως πάντα.

Τα ίδια όπως πάντα.

Ένα, δύο...

τέλος.

Είσαι ένας κοκκινομάλλης μπάσταρδος.

Μούγκα!

Σύστησέ τον στον καπνοπώλη σου!

Θα γίνουν καλοί φίλοι.

Κυνήγησέ τον με τα ξύλα στον αυλόγυρο.

Κύριε.

Καλά.

Λοιπόν, τι θα μου συμβεί;

Θα ζήσεις στα τραγούδια.

Αυτό είναι όλο;

Δεν είναι και λίγο.

Πίστεψέ με.

Έξω!

Αφέντη!

Οι μαύροι ζητάνε το σινιάλο.

Το ήξερα...

έφτασε το τέλος.

Ας κόψουμε μερικά αφτιά!

Σταμάτα να τρέμεις.

Άσε με να φάω.

Πονάει το χέρι μου.

Θέλεις λίγο;

Φύγε, γέρο.

Θα έρθεις μαζί μου.

Θα επιβεβαιώσεις ότι υπάρχει ένα αγόρι στην κοιλιά μου.

Ο εγγονός του Γκόραν!

Κιόλας;

Δε θα φύγω χωρίς βρακί. Και τα βρακιά είνα βρεγμένα τώρα.

Θα φύγεις!

18 γενιές ευγενών προγόνων. Βασιλικό αίμα...

κι ούτε ένα βρακί!

Δώσε μου στεγνό βρακί και θα πάω στον πόλεμο.

Δε θέλω να καταλήξω γεμάτη λαρδί και καμμένη, σαν κοτόπουλο.

Μην φεύγεις λοιπόν! Κουνάβι!

Καλά!

Θα τους κυνηγήσω στον κόλπο. Ως τον κώλο τους. Το υπόσχομαι.

Λυπάμαι που δεν ήξερες τον Βαρόνο Πάμπα.

Ξέχνα το!

Θα μπορούσες τουλάχιστον να καθαρίσεις το σπίτι.

- Βρήκες καθόλου; - Όχι.

Ναι, εδώ.

Ανόητο κορίτσι!

Η χελώνα έτρωγε ποντίκια μέσα στα βρακιά.

Βρήκα κάποια. Και τη χελώνα.

- Δαντέλες. - Τι;

Δαντέλες; Τι;

Βρήκες τα ξίφη μου, ανόητο κορίτσι;

Το αίμα κολλάει.

Εντάξει.

Θεέ...

αν υπάρχεις...

σταμάτησέ με!

Τρέξτε!

Ο θεός αποφάσισε να αρχίσει να σκοτώνει!

Τα ξίφη μου!

Πού πας;

Σταμάτα τον Αρίμα!

Κοίτα!

Αρίμα.

Με λένε Αρίμα.

Με λένε Αρίμα.

Δεν είναι πρόβλημα.

Τότε-

- Δεν τους έφερα όλους. - Θα τιμωρηθούν όλοι.

Κάποιος ξένος καλόγερος το έκανε.

Τον είδα. Μέσα απ' τον τοίχο.

Σκοτώστε τους όλους!

Κοιτάξτε ή θα σας μαστιγώσω μέχρι θανάτου. Είμαι το μάτι του τάγματος.

Είναι λάθος.

Ήταν κάποιος ξένος καλόγερος.

Αίμα είναι;

Μυρίζει.

Τι;

Ο Δημιουργός μας έδωσε πόνο-

Κι εγώ έχω πάει στο πανεπιστήμιο. Είμαι ο Αρίμα.

Είμαι το μάτι του τάγματος.

Οι δρόμοι γλιστράνε.

Θα τους σκοτώσω όλους εδώ.

Κι εσένα, μαθητή!

Αιρετικός!

- Αιρετικός! - Έξω από εδώ!

Οι μπότες!

Τι;

Δεν πήρα τίποτα!

Δεν πήρα τίποτα!

Το καπέλο της οδύνης!

Κανείς δεν κλέβει στο τάγμα.

Θα τους σκοτώσω όλους.

Θεέ μου, σταμάτησέ με.

Σαν να μην είμαι εγώ.

Δεν είναι το πεπρωμένο όλων. Ούτε εγώ μπορώ.

Νιώθω ναυτία. Επειδή έτσι.

Να ένα δώρο για σένα. Ρίξτου μια ματιά.

Πρόσκληση στα γραφεία. Στον Πύργο της Ηδονής.

Είναι κάτι σοβαρό.

- Είναι κι αυτός εδώ. - Τι έκανα;

- Δεν έφυγα απ' το σπίτι ποτέ. - Έξω.

Θάνατος και ζωή.

Ζωή. Και ζωή ξανά.

Ήμουν έξω σήμερα.

Ορίστε. Το πεπρωμένο σου.

Κιούν απ' την οδό Αλουμινίου.

Δυσφήμηση του τάγματος. Είναι σοβαρό...

κι έχει να κάνει και μ' εσένα.

Μπορείς να τους συγχωρήσεις όλους, Κύριε.

Γιατί δε μου δίνεις...

βλάκα Κύριε...

άλλες διακόσιες του δρόμου;

Θα βρεις κάποιον άλλον να κάψεις.

Δε σου είναι το ίδιο;

Έτσι δεν είναι, μαθητή;

Δε μπορείς!

Σταμάτα!

Κάτω τα σανίδια.

Ποιος θέλει νερό;

Αποπάνω!

- Πλευρά. - Σπασμένα.

Κι άλλη αλυσίδα!

Κουνήστε τον.

Έτσι που να πέσουν τα σκατά!

Ένας μαθητής.

"Ενας ανίκανος κι ένας αδέξιος θα εγκαταλείψουν.

"Θα εγκαταλείψουν...

"χωρίς να μάθουν πού είναι η καρδιά του κτήνους...

"αν το κτήνος έχει καρδιά".

Κύριε, νομίζω πως τυφλώθηκα!

Ένας αξιωματικός.

Έχει λασπουριά εδώ.

Πάντα είχε.

Όχι έτσι!

Είσαι τόσο άτσαλος!

Σταμάτα, αλλιώς θα σε πληγώσω.

Γλιστράει.

Γεια.

Τι μπορεί να είναι... τίποτα.

Θα κατουρήσεις!

- Ξανά! - Θα κατουρήσεις!

Ένα αβγό!

Μύγες.

Εδώ!

Αυτός είναι ο Καμπούρης Αράτα.

Λοιπόν, άνθρωπε που έβλεπες μέσα απ' τους τοίχους. Μπάσταρδε!

Έχει αποσυντεθεί πια.

Γιατί δεν σώσατε το κορίτσι;

- Αυτός... - Επικεφαλής των Αγελάδων.

- Έχει σημάδι το βέλος του! - Είναι το σημάδι του κάπρου!

- Είναι ο κάπρος! - Είναι αγελάδα σου λέω!

Είναι το σημάδι του κάπρου!

- Φύγε. - Άστον, έχει υποφέρει αρκετά.

Είναι το σημάδι του κάπρου!

Ο Αράτα σκότωσε το κορίτσι.

Το σημάδι στο βέλος είναι το ίδιο.

Ήθελε να τραβήξει τον Ρουμάτα έξω...

εναντίον των Μαύρων.

Αλλά τον έβαλε απέναντι στον εαυτό του.

Κι άλλο αβγό.

Θα τον καλέσω.

Μάγισσα!

Έχει λάσπη εδώ.

Μου χρωστάς ένα νόμισμα, Κόνδορα.

Το είδα πρώτος!

Κόνδορα, είναι κάτι γυαλιστερό εκεί.

Τι;

Δε θα πετάξω προς τη Γη μαζί σας.

Όχι, δε γυαλίζει.

Δεν θα το κάνω.

Πάσκα! Θα το μετανιώσεις αν κάνεις κάτι πίσω απ' την πλάτη μου!

Λοιπόν.

Είδατε τι έμαθα εδώ;

Αν πείτε όχι, τότε όχι.

Αλλά ξέρετε κάτι;

Λοιπόν, παλιομαλάκα.

Όλα αυτά δεν είναι δική μου δουλειά, δική σου είναι.

- Γαμημένε διανοούμενε. - Είσαι άχρηστος!

- Γιατί ήρθες εδώ; - Τα σκατά του πουλιού Σιου.

Έχεις θέση σε τρελάδικο στη Γη.

- Ή στη φυλακή. - Κι εσύ είσαι κλέφτης!

Ή μπορεί να έχεις όγκο στον εγκέφαλο!

- Είσαι κλέφτης! - Τα σκατά του πουλιού Σιου.

Έχει φίδια εκεί.

Πάρε αυτό.

Είναι κλέφτης κι εσύ ακόμη πετάς το γάντι.

Πάσκα, μονομαχούμε. Έφτασε ως εκεί!

Και οι θεοί κουράζονται.

Πρακτικός σαν την κόλαση!

Έξω από εδώ!

Νυστάζω.

Γράφεις βιβλία...

αλλά δε σκέφτεσαι.

Ορίστε ένα.

Όπου θριαμβεύουν οι Γκρίζοι-

Στάσου.

Όπου θριαμβεύουν οι Γκρίζοι, πάντα έρχονται οι Μαύροι στο τέλος.

Δεν υπάρχει τρόπος. Θυμήσου!

Και τώρα φύγε.

Περίμενε.

Αν γράψεις για μένα...

που μάλλον θα χρειαστεί...

γράψε ότι...

είναι δύσκολο...

να είσαι θεός.

Και θα κοιμηθώ.

Φτύσε με, θεέ, για να μην αρρωστήσω ποτέ.

Και φτύσε και στο χέρι μου. Θα το πάω στον αδελφό μου.

Άσε με! Θεέ!

Έλα, τα παιδιά δεν μιλούν επί ματαίω.

Δε με κοιτάζει.

- Έλα, κοίταξέ με! - Σταμάτα να με γυροφέρνεις.

Κοίτα με.

Αυτοί των πανεπιστημίων, έτρεχαν γύρω απ' τον πύργο ουρλιάζοντας.

Ο χοντρός δεν ήθελε να πετάξει.

Πιο δυνατό απ' τη μπύρα.

Ντον Λεονάρντο και Ντον Φάτσο.

Αλληλοσκοτώθηκαν. Εδώ.

Γιατί;

Μπάσταρδοι!

Αυτός ο Ντον Λεονάρντο.

Ήπιαν το στρογγυλό ποτήρι και τους πάγκους.

Και λοιπόν;

Μούγκα, τι λέει ο καπνοπώλης σου;

Πού είναι;

Έφυγε απ' το σπίτι του και δεν ξαναγύρισε. Συμβαίνουν αυτά.

Θα τον βρεις;

Σου είπα να βγάλεις τις κάλτσες. Γιατί δε τις βγάζεις;

Θα τις βγάλω αμέσως.

- Τρελάθηκες; - Γλίστρησα.

Κι εγώ άφησα το σπίτι μου πριν πολύ καιρό...

όπως εκείνος...

και δεν γύρισα ποτέ.

Κάνε άκρη, ευγενή Κύριε.

Αλλιώς η ρόδα θα πατήσει τη μπότα σου.

Ξεχάσατε την καρέκλα, ανόητοι!

Σ' αρέσει αυτή η μουσική;

Δεν ξέρω.

Εμένα κάνει την κοιλιά μου να πονάει.

Ναι.

Απόδοση διαλόγων Παντελής Παντελόγλου