Original subtitles

Die lieve herinneringen

blijven dag en nacht bij mij.

Dus ik vergeet het nooit, nooit.

240745-2347

Kaviaar...

eendsalade, carpaccio, bloemkool.

Op het droge doet de vis

alsof hij geen woord zegt

van de Japanse taal.

Takahashi. Tak...

...hashi.

IJslanders zijn aangespoord om uit het buitenland terug te keren.

Veel landen sluiten hun grenzen, dwingen mensen in quarantaine.

IJslandse toeristen weten niet hoe ze terug kunnen keren naar huis.

Vergeef mij.

IJslandair-vlucht 450 naar Londen is klaar om aan boord te gaan.

Passagiers, ga naar gate 6.

Hallo.

Kristofer. Hoi.

Heb je je restaurant gesloten?

Ja, ik ga naar Londen.

Londen! Gaat het met je?

Prima. Ik probeerde je gisteravond te bereiken.

Er breekt een pandemie uit. Je moet nu niet reizen.

Ik zoek een verdwenen vriendin. -Waar heb je het over?

Wie is verdwenen?

Weet je zeker dat je dit niet verzint?

Ik kom te laat voor mijn vlucht. -Al op het vliegveld?

Instapkaart, alstublieft.

Pardon, het is mijn dochter. -Geen probleem. Uw instapkaart?

Ben je daar, Kristofer? -Ik koop chocolade.

Heb je je arts gesproken? -Nee, nog niet.

Heb je de MRI-resultaten nog niet gekregen?

Maak je geen zorgen.

Moet je niet wachten tot je de uitslag krijgt?

Ik neem contact met je op, lieverd. Spreek je snel.

Bedankt.

In de middag.

Arai snurkt en de kachel gaat

aan voordat het eten begint.

In de middag.

Arai snurkt en de kachel gaat aan

voordat het eten begint.

Wat is dat? -Lijkt op een haiku.

Jij leest. Ga door.

Ik zal je helpen. -Goed, ik zal het proberen.

In de middag.

Arai-san snurkt en de kachel...

rust voor het eten. -Goed, Kristofer.

Hartelijk dank.

Kristofer. Kom je niet?

We hebben les. Van die idioot Engstrom.

Nee, ik moet dit afmaken.

De herinrichting van de socialistische politiek.

"Het geheel..." -Shh.

Kan het niet wachten? -Nee.

Engstrom weg!

Luister naar ons, LSE!

Geen hekken! Geen politie! -Wegwezen!

Ga weg! -Engstrom weg!

Weg, weg!

Dit gaat jullie zaak niet helpen! -Geen hekken! Geen politie!

Hun schorsingen worden niet opgeheven als dit zo doorgaat.

Is dat een bedreiging? -Ga weg!

Engstrom weg!

Weg, weg!

Engstrom weg!

Weg, weg! Geen hekken! Geen politie!

Markus. -Bedankt.

Pardon. Hoi.

Hier komt onze vakbondsleider.

Kameraad Kristofer!

Wij zijn binnengekomen.

Wat bedoel je?

Engels, alstublieft.

Sommigen zijn binnengekomen.

Ze sloten mij en Markús buiten, maar er zijn genoeg mensen binnen.

Om wat te doen? -Dat de school de schorsingen opheft.

In godsnaam.

Het Oude Theater was verboden terrein. Ze wisten het.

Toch gingen die idioten daar protesteren.

De school gaat ons niet vertellen waar we elkaar kunnen ontmoeten.

Precies.

Ze behandelen ons als kinderen. -Jullie doen ook zo.

Wat?

Er waren genoeg andere plekken, maar ze kozen het Oude Theater...

alleen omdat het niet mocht.

Ben jij het eens met het bestuur?

"Met het bestuur." -Hij neemt je in de maling.

Je bent veel te serieus.

Proost. -Proost.

Middag, meneer. -Goedemiddag, meneer.

Ik ben Kristofer Hannesson.

Ik moet u waarschuwen dat er morgen sprake is van een

lockdown, waardoor we het hotel moeten sluiten.

Dat is jammer. Ik ben van plan te blijven.

Maar het positieve: u verblijft voor de helft van de prijs, toch?

Natuurlijk. Bedankt.

Hallo.

Ik bel van het kantoor van dokter Stefansson.

Bent u Kristofer? -Ja.

U hebt vandaag een afspraak. -Vandaag?

We hebben de uitslag van de MRI-scan. -Ik was het vergeten. Mijn excuses.

Ik ben momenteel op reis.

Pardon, meneer. Kom zo snel mogelijk langs.

Telefoneren is hier niet toegestaan.

Ik ben bang dat ik moet ophangen. Tot ziens.

Ik heb moeite met het onthouden van bepaalde dingen.

En de herinneringen?

Ik heb vaak moeite om op mijn geheugen te vertrouwen.

Vaak?

Het grootste deel van de tijd.

En de motorische vaardigheden?

Ik ben 's morgens stijf en dat duurt de hele dag.

Alsof je bent aangereden door een vrachtwagen.

In de ochtend? -Ja.

Ik verlies mijn fijne motoriek.

Schoenveters strikken, dichtknopen. Teksten verzenden.

Doe je je oefeningen? -Natuurlijk.

Ik zeg hardop mijn bank- en ID-nummer, het menu van het restaurant.

En soms een haiku. -Haiku?

Weet jij wat het is? Japanse poëzie.

Ik heb ervan gehoord.

De test die je hebt gedaan zegt niet veel, maar geeft een indicatie.

We moeten een MRI doen. Van je hersenen.

Mijn geheimen onthullen.

Iets te verbergen?

Niet echt.

Kristofer.

In situaties als de jouwe, willen mensen vaak

onafgemaakte zaken afhandelen.

Als ze dat nog kunnen.

Het is een advies, voor het geval je later problemen krijgt.

Stop je vanwege de schorsingen?

Ik stop omdat de school geregeerd wordt door

onderdrukkende conservatieven.

Zouden ze bang zijn voor de socialistische politiek

of voor de vakbond?

Jónas, denk jij echt dat vraag- en aanbodcurves

ons helpen een verschil te maken? -Mm, ja.

Waarom stop je niet? -Dat zei ik net.

Stopt hij echt? -Geen idee.

Hij praat er al lang over.

Je kunt altijd nog gaan werken. "Personeel gezocht."

Ze nemen mensen aan.

Hé, Kristofer wil gaan werken.

Toe maar. Zoek een baan bij de Jappen.

Oké.

Hé Kristofer.

Wat een idioot.

Hallo?

Kom op, Kristofer!

Wat een idioot. -Hoi.

Wij gaan om 18.00 uur open.

Ik ben hier eigenlijk voor de vacature.

Hè?

Er hangt een bord aan je deur.

Wil je afwassen?

Ja. Als dat is wat het is.

Kom morgenochtend om 10.00 uur voor een gesprek.

Bedankt.

Sorry.

Oh.

Eh...

Eh, sorry. Ja. -Pardon.

Hoe ging het? Heb je de baan gekregen?

Kom op. Je meent dit niet serieus, toch?

Jawel.

De wereld redden door ober te worden? -Nee, vaatwasser.

Dat zal een verschil maken.

Hoi.

Het spijt me. Ik dacht... -We gaan rond lunchtijd open.

Ik kom voor een sollicitatiegesprek.

Gesprek? -Ja.

Oh. Eh, o-oké.

Wacht daar even, alstublieft. -Oké. Bedankt.

Takahashi-san.

Ja?

Een buitenlander voor een gesprek.

Ga zitten. -Bedankt.

Waar werk je? Welk restaurant?

Ik heb nog nooit in een restaurant gewerkt.

Wat doe je?

Ik studeer momenteel aan de London School of Economics.

Dit is geen deeltijdbaan.

Ik ben niet op zoek naar een parttime baan.

Wil je stoppen met studeren? Waarom?

Ik verloor mijn interesse.

Geweldige school. Zeer gerespecteerd.

Weet jij hoe je moet koken? Zelfs onze vaatwasser moet het weten.

Ik weet hoe ik kabeljauw en aardappelen moet koken.

Ik werkte vroeger op vissersboten in de zomer.

Vissersboten? -Ja.

Heb jij op vissersboten gewerkt? -Ja, thuis, in IJsland.

Hé. IJsland?

Ja. -IJsland.

Vulkanen zoals Japan? -Ja. Precies.

Kom met mij mee. -Ja.

Dit was vroeger een bakkerij. -Echt?

Grote ruimte, goedkope huur.

Goto-san, dit is de buitenlander die voor een gesprek komt.

Wat vis je in IJsland?

Vooral platvis. -Hè?

Zoals heilbot. -Ach.

En soms kregen ook zeeduivel.

Zeeduivel? -Ja, zeeduivel.

Maar niemand wil die.

O, jammer. -Hè?

Goede vis, zeeduivel.

Maar zo lelijk. -O, maar lekker.

IJsland. IJsland.

Hier. -Oh.

Ik woonde hier in Snaefellsnes.

Hè? -Snaefellsnes.

Snaefellsnes.

O, jij van daar. -Ja.

Wanneer viste je daar?

's Nachts. -Uh-huh.

Maar soms langer als we naar Látrabjarg gingen.

Oeh. Wat zei je? -Látrabjarg.

Látrabjarg. Látrabjarg. -Látrabjarg.

Ga zitten. -Bedankt.

Elke andere soort vis in Lotor... Lotor...

In Látrabjarg?

Soms vingen we ook kabeljauw en schelvis.

Ah, goed voor fish and chips. -Precies.

Ik ben ook aan zee opgegroeid. -Echt?

Mag ik je handen zien? -Ja.

De littekens.

Van vissen? -Ja.

Wanneer kun je beginnen?

Tonkatsu? Tonkatsu is gepaneerd varkensvlees.

Ja.

Eh, soba? -Boekweitnoedels.

Yakitori? -Eh... kip.

Gezouten kip.

Oké, Goto-san?

Ja.

Laat mij je helpen.

Saba geen shioyaki? -Saba is makreel.

Saba geen shioyaki. -Ja. Saba geen shioyaki.

Je bent te lang voor mij. -Sorry.

Bedankt voor het wachten. -Eén biertje, alstublieft.

De noedels zijn klaar. -Welkom!

Welkom!

Bedankt. Laten we eten.

Gehaktballetjes klaar voor tafel 1. -Ja!

Hier zijn je gehaktballetjes. Eet smakelijk.

Voor jou.

Dit is veel beter dan Londense School voor Economie.

Goedemorgen.

Tot nu toe goed. Slimme jongen, breekt nog niets.

Het is pas zijn eerste dag.

Goto-san, schiet op. -Kom eraan.

We gaan weg voor onze pauze. -Akkoord.

Als je klaar bent met opruimen, heb je pauze tot 18.00 uur.

Ik doe een dutje. Ga als je wilt. Frisse lucht.

Maar eerst: afmaken.

Bedankt, Takahashi.

Eh, san.

Hallo, maat. Alles goed?

Ja.

Ik vroeg me af of...

Kom gerust kijken. Kom.

Ze spelen slecht achterin.

Teams willen graag spelen als Man City, maar,

met de huidige spelers lukt dat niet,

en de jonge doelman heeft het moeilijk...

Wat denk je? -Weet jij waar dit voor staat?

Ik ben niet zo goed in Chinees. -Het is eigenlijk kanji.

Hoi.

Dus jij bent de gaijin waar mijn vader het over had.

Leuk je weer te zien.

Hoi.

Arai-san, dit is onze nieuwe medewerker.

Krist...

Kristofer-san.

Aangenaam.

Goto-san heeft meestal vrije weekenden.

Arai-san, zeer ervaren.

En operazanger. -Echt?

Maar niet werken in Londen. -En je ontmoette mijn dochter, Miko.

Eh, ja. -Achter je.

Ze werkt in het weekend.

Ze studeert ook aan de UCL. Psychologie.

Niet zo praktisch. -Sorry.

Pa, stop met over mij te praten.

Ga je verkleden.

Hoi.

Tamagoyaki, gefrituurde garnalen, en gembervarkensvlees voor tafel 3.

Fijn je weer te zien, Yamomoto-san.

Eén sake, alstublieft. -Oké, één sake.

♪ Iedereen heeft het over bagisme ♪

♪ Sjagisme, dragisme, madisme ♪

♪ Ragisme, Tagisme ♪

♪ Dit-isme, dat-isme, ism, ism, ism ♪

♪ Alles wat we zeggen ♪

♪ Is vrede een kans geven ♪

♪ Alles wat we zeggen ♪

- Bedankt. - ♪ Is vrede geven ♪

♪ Een kans ♪

♪ Ja ♪

♪ Kom op... ♪

Waarom ben je gestopt? -Pardon?

De studie aan LSE.

Interesse verloren.

De meeste mensen maken hun studie toch af.

Ik niet.

Was je ooit geïnteresseerd?

Ja.

Je doet me aan hem denken. -Het spijt me, ik herinner je aan wie?

Lennon.

Het moet de bril zijn. Of de baard.

Nee. Het is iets anders.

Nu zijn ze getrouwd.

Heb je de foto's van hen in bed gezien?

Eh, in het hotel?

Wat denk je?

Ik respecteer wat ze proberen te zeggen.

Ook al is het een revolutie in een vijfsterrenhotel.

♪ Geef vrede een kans ♪

♪ Iedereen praat over John en Yoko ♪

♪ Timmy Leary, Rozemarijn... ♪

Zing jij? -Nee.

Ik zat thuis in een koor, maar...

Een koor? -Ja.

Zing jij net zo goed als hij? -Nee.

Bij lange na niet.

♪ Kom op. ♪

♪ Zo, waarom speel je hard? ♪

Kan ik dit aannemen? -Ja, toe maar.

Dag liefje. -Je belde maar niet.

Wat is dat geluid? -Ik ben in een tattooshop.

Waarom? Waarvoor? -Voor een tatoeage.

Ben je gek geworden? -Nee, waarom?

Je verloofde zit er vol mee.

Zijn naam is Axel. -Axel, juist.

Hij is van top tot teen getatoeëerd.

Wat heeft hij ermee te maken? -Ik plaag alleen maar.

Kom naar huis nu er nog vluchten zijn. -Het is een Japans symbool.

De grenzen gaan dicht en jij bent in Londen voor een ​​tatoo?!

Moed. Het betekent moed. -Bel me als je uit dat lawaai bent.

Sonja!

Sonja.

Nee, het klinkt blij.

Het is een klassieker.

Daar hou ik van. -Typisch vrouwelijk.

Wat bezielt je? -Het wordt prachtig.

Ze gaan niet weg. -Waarom haast?

Mijn vrienden van school staan ​​buiten te wachten.

Ik hoopte dat je me zou helpen met sluiten.

Hitomi. Wil je mij vervangen?

Weer? Nee, ik kan niet.

Wat is er aan de hand?

Ze wil dat ik sluit, zodat ze uit kan gaan.

Uh, Takahashi-san, ik kan afsluiten.

Kristofer is er klaar voor. -Is het oké?

Ja. Natuurlijk. -Oké, oké.

Oké, Miko, ga maar.

Maar blijf niet laat weg. Wij hebben morgen werk.

Ik beloof het. -Wees voorzichtig.

Misschien heb ik een fout gemaakt. -Een fout? Hoezo?

Toen ik naar dit land kwam. -Hoe lang woon je hier al?

Sinds '57. -Heb je hier familie?

Ben je daarom gekomen? -Nee, geen familie.

Waarom dan Engeland?

Goedkoopste vlucht vanuit Tokio.

Woonde je daar?

Ja. Wij kwamen uit Tokio.

♪ Het is tijd ♪

♪ Van het seizoen... ♪

Kijk jij eens!

Ja, het is een Mary Quant.

Je jurk is erg kort. -Denk je?

Nou ja.

Hitomi, we zijn niet in Japan. Koop er zelf ook één.

Ik? Nee!

♪ Seizoen voor liefde ♪

Je ziet er geweldig uit.

Mwah!

Hoe vaak luisterde je naar dat liedje?

Welk liedje?

Hoi.

Leer je Japans?

Ik begrijp het niet.

Ik zei: "Leer je Japans, Kristofer?"

Eh, ja.

Kijk wat ik heb gevonden.

Oh, eh, dit is Naruki, mijn vriend.

Hallo, Naruki. -Aangenaam.

Aangenaam. -Mijn naam is Kristofer.

Werk je vanavond? -Ja, dat denk ik wel.

Oké, ik zie je dan. -Oké.

Misschien.

Ik neem die.

"Nakamura"? M-U-R-A?

Ja. 'Hitomi', trouwens.

Oh. Sorry. Hou afstand graag.

Twee meter. Bedankt.

Bedankt. -Uh-huh.

Waar zei je dat ze woonde?

Het laatste adres was in Croydon, Zuid-Londen.

Addiscombe Grove.

Maar dat is al een tijdje geleden. 50 jaar.

50 jaar?

Om precies te zijn: 51.

Mr Hannesson...

Als ik zo brutaal mag zijn,

u bent de laatste gast hier.

We moeten het hotel zo snel mogelijk sluiten.

Ga terug zolang er nog vluchten naar IJsland zijn.

Ik ga niet terug.

Zo te zien woont er geen Hitomi Nakamura in Croydon.

Laat ik preciezer zijn.

Toen ik haar zocht, 20 jaar geleden, was ze verhuisd.

U zocht haar 20 jaar geleden, maar vond haar toen niet?

Laat het me uitleggen. -Oké.

Doe dat.

Probeer het. -Hmm.

Het is beter met een snufje zout. -Klopt.

Echt goed. -Meer tijd nodig in de pot.

Dit is eenvoudig. Veel soorten augurken.

Misozuke. Met rode sojabonenpasta.

Alleen rode miso.

Misozuke. -Op naar, eh...

Shoyuzuke. -Augurk met sojasaus.

Hoe heette dat?

Shoyuzuke. -Shoyuzuke.

Shoyuzuke. -Shoyuzuke.

En een augurk met sakegist.

Augurken met sakegist.

Shibao houdt niet van zout.

Ik ben lief.

Mr Amari is een lief persoon.

Heb je een vriendin? -"Garfrendo"?

Heb je een vriendin? -Nee.

Heb jij ooit een vriendin gehad? -Ja.

Heb je veel met haar vader gepraat? -Miko, hou daarmee op.

Ik kende hem niet.

Dus je hebt nooit over je relatie met zijn dochter gesproken?

Nee. Het was niet serieus.

We hadden geen verwachtingen. -Dus dat maakt een relatie serieus?

Niet of je toestemming hebt van de vader.

Het spijt me, Kristofer-san. Kun je ons privacy geven?

Verdomme.

"Een kalme zee, maar golven, hoog als een berg,

brekend in mijn hoofd."

Hallo?

Heb je haar gevonden?

Dat is geweldig om te horen.

Ik kom zo bij je.

Ontzettend bedankt.

Ontzettend bedankt. Bedankt.

Tot ziens.

Het kiezersregister. Daar vonden we haar.

O, mijn God.

Ik heb een vriend bij de British Library.

Ontzettend bedankt.

Nu moet ik u vragen om uiterlijk vanmiddag uit te checken,

aangezien we het hotel sluiten.

Geen probleem. Natuurlijk.

Kristofer-san...

hou je van kersenbloesem?

Eh, ja.

Zeer geurig. Ruik jij.

Ze zijn van kunststof!

Oh, heel grappig, Hitomi.

Dank u, meneer.

Daar is ze.

Hitomi, je hebt een gast.

Een gast? Wie is het?

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Hitomi, herinner je mij?

Ik ben Kristofer. -Kristofer-san?

Alsjeblieft. Houd afstand. Niet aanraken.

Je bent nu oud. -Jij bent helemaal niet veranderd.

Je bent ouder dan ik. Ben je nog steeds communist?

Ik was altijd meer een anarchist. Nu ben ik gewoon oud.

Je bent nog steeds erg grappig, Kristofer-san.

Kom. Deze kant op.

Goto-san, Takahashi-san in de keuken.

Was een vreemde keuken. Weet je nog? -Ja, ik herinner het me.

Een oude bakkerij.

Oh, en hier alleen Takahashi-san.

Waar is dit genomen?

In Japan, nadat ze terug waren verhuisd.

Dus ze zijn naar huis gegaan?

Ja. Takahashi-san nam vele jaren later contact met mij op.

Maar hoe zit het met Miko?

Miko, nam alleen contact met me op...

toen Takahashi-san overleed in 2004.

Waar in Japan woonde ze? -Ik weet het niet.

Maar ik denk dat ik een brief heb.

Laat me eens kijken.

Het zou hier moeten zijn.

Ja.

Hier.

Hé.

En er zit een retouradres op. -Ja.

Dus ze gingen terug naar waar ze vandaan kwamen.

Dat was de enige keer dat ik van Miko hoorde.

Ja.

Het is alsof we nooit weg zijn gegaan. Hij zit daar nog steeds vast.

In Tokio? -Nee.

Hiroshima.

Hé, Barry. Heb je iets Japans?

Ja. -Geweldig.

Dit is het enige wat ik heb gevonden,

maar het geeft je wat inzicht in de nasleep van de bom.

Oké. Bedankt. -Het is goed je te zien.

Jij ook Barry. Fijne dag.

De lucht was vol met rook en stof. Toen viel de zwarte regen.

Ziekenhuizen raakten vol met mensen, die voorheen gezond waren.

Ze gaven over, hadden bloedingen.

En ze kregen vlekken op hun huid.

Ze gingen in quarantaine als slachtoffers van een vreemde ziekte.

De ziekte was stralingsziekte.

Zo'n grote zeeduivel. Wat is je naam?

"Eh, ik begrijp het niet. Spreek jij geen Engels?"

Je bent zo grappig, Takahashi.

Oh, Kristofer-san.

Ik ben een prachtige zeeduivel.

Denk je niet?

Je bent echt schattig, Mr Zeeduivel.

Kristofer-san. -Huh?

Ken je haiku's? -Ja, ik heb ervan gehoord.

Japans gedicht. Maar drie regels.

Heel, heel eenvoudig. -Heel, heel moeilijk.

Ik heb een haiku geschreven over een vis.

Deze in het Japans. Jij leest. -Nee, dat kan ik niet.

Ik ben net aan het leren, Takahashi-san. -Probeer. Ik zal helpen.

Probeer.

Dit is... -Mm.

Op het droge land doet de vis alsof hij geen woord zegt.

"Iwana." Iwana is een vis.

in het Japans.

Op het droge doet de vis alsof hij geen woord Japans spreekt.

Dit is een haiku.

Eh, soms,

zit er een persoonlijke bekentenis in haiku.

Interessant.

Dus...

Luister allemaal.

Ik werkte ooit in een restaurant met een haiku-schaal.

Iedereen deed een haiku in de schaal.

Takahashi-san wil dat we haiku's schrijven en in de schaal doen.

Nee. Nee, nee.

Ik zet hem hier neer.

Jullie schrijven er allemaal één. Jij ook.

Nee, nee.

Bedankt voor je komst, Naruki-San. Ik ben Takahashi.

Aangenaam. -Excuseer de korte termijn.

Ga alsjeblieft zitten.

Kalme zee.

De golven zijn kalm.

Kristofer. -Ja?

Twee gasten vragen naar je. -Naar mij?

Vinden jullie Japans eten lekker?

Hoe is het met je?

Prima. Goed. -Ging je niet terug naar huis?

We hebben een baan op school. -Wat doen?

Onderzoek.

Ik werk voor Morgan. Jonas voor Engstrom.

Engstrom?

Je vond hem toch een idioot? -Dat is niet waar.

Begin in godsnaam niet met die communistische onzin.

We kwamen alleen maar hallo zeggen.

Hoe vind je het hier? -Geweldig.

Zijn het allemaal Japanners hier?

Het is een Japans restaurant. -Ik weet ook wat.

Kamikaze.

Kamikaze.

Wanneer kom je terug? -Naar school? Ik kom niet terug.

Niet? -Nee, natuurlijk niet.

Zullen we allemaal vaatwassers worden?

Dan zijn we allemaal gelijk.

Zeker.

Ik moet terug om de afwas te doen.

Proost. -Succes.

Het spijt me dat ik jullie liet wachten.

Op het droge land de vis.

Bedankt voor het wachten.

Wilt u alstublieft de tafel neerleggen? -Ja.

Bedankt. -Hier is de maaltijd.

Wilt u iets drinken?

Rode wijn. -Rode wijn. Ik breng het zo.

Bedankt. -Hartelijk dank.

525...

525-2665

229.

Op het droge

de vis.

Op het droge.

Gefeliciteerd.

Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Kobayashi.

Gefeliciteerd.

Dokter Kobayashi is erg blij.

Vijftig jaar oud en nog steeds zo knap.

Heb je hem een ​​verjaardagskus gegeven?

Miko!

Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Kobayashi.

Gefeliciteerd.

Hartelijk dank.

Gefeliciteerd.

Kristofer, ken je het verjaardagsliedje niet?

Ik heb het nog nooit gehoord.

Weet je, Kristofer zingt in een koor in IJsland.

Oh, jij zingt in een koor? En je vertelde het me niet?

Waarom zing je geen lied voor Dr. Kobayashi?

Nee.

Zing alsjeblieft.

Nee, nee, nee, nee.

Ik ben niet goed. Het is geen goed idee.

Slechts één liedje. Eén IJslands liedje.

Je kunt het. Doe het voor mij.

Oké.

Eh...

Oké.

Terugkijkend op vervlogen dagen.

Kostbaar voor mijn hart.

Die mooie herinneringen

blijven mij dag en nacht bij.

Dus ik vergeet het nooit, nooit.

Dat was heel goed.

Een prachtige stem.

Ik wist niet dat je kon zingen.

Dat was heel goed.

Jezus Christus.

Je bent vroeg op, Kristofer.

Goedemorgen. -Wil je ontbijten?

Spek? Worst?

Nee, mrs Ellis. Ik ben laat voor mijn werk.

Te vroeg om te laat te zijn.

Beetje gebakken brood?

Tot ziens.

Grappige jongen.

Arai-san is niet zo goed vandaag.

Te veel gedronken gisteravond.

Ja, hij had veel plezier.

Jij maakt torikatsu.

Ik? -Ja, jij.

Takahashi-san. -Hm?

Ik vroeg het me af.

Is het goed als ik hier morgenochtend kom om te oefenen met koken?

Ik ruim alles op en betaal wat ik gebruik.

Nee.

Je betaalt niet.

Wat wil je koken?

Ik zou graag willen zien of ik het traditionele ontbijt zelf kan maken.

Als dat goed is.

Natuurlijk, Kristofer-san.

Hartelijk dank.

Bedankt.

Hier is het voorgerecht. Een biertje voor mr Yamamoto.

Takahashi-san.

Hitomi. Dat is geen dode vlieg.

Oh. Kristofer-san.

Wat is het?

"Een kalme zee,

maar golven, zo hoog als een

berg, breken in mijn hoofd."

Golven alleen in het hoofd.

Heel emotioneel.

Je bent een goede dichter.

Arai-san, heb je Kristofer gezien?

Hij is buiten in de achtertuin.

Papa zegt dat je kok wilt worden.

Heeft hij je dat verteld?

Nee.

Nou, ik wil gewoon kijken of ik...

het traditionele ontbijt kan maken.

En wie gaat daarover oordelen? -Ik, denk ik.

Wil je dat ik kom? -Ja.

Maar je mag niet te hard voor me zijn. -Ben je daar bang voor?

Ja. Miko, ik ben doodsbang voor je.

Beste passagiers, We landen over 10 minuten.

Maak uw veiligheidsgordels vast.

Houd uw elektrische apparaten uitgeschakeld totdat u landt.

We moeten nog praten over Sonja, jullie dochter.

Hoe oud was ze tijdens jullie date?

Was zij niet... -Ze werd zeven.

Zeven.

Hoe reageerde ze op jou?

Prima. -Goed.

Noemt ze jou 'papa'? -Meestal wel.

Maar 'Kristofer' als ik haar van streek maak.

Dat gebeurt zelden. Hij verwent haar.

Hoezo?

Nou, ik ben degene die uiteindelijk haar grenzen bepaalt.

Willen jullie zelf nog kinderen krijgen?

Inga dacht eerst dat het misschien te veel voor Sonja zou zijn.

Toen verstreek de tijd en...

Dus jullie stelden het kinderen krijgen uit?

Ja.

Was dat de reden?

Nee.

Hallo, maat.

Wat wil je hebben? -Kokkels.

We hebben quahogs uit Dorset. Een beetje zoet.

Scheermessen uit Shetland. De Schotten noemen ze 'spoots'.

Kersenpitten uit Essex.

Alsjeblieft. Probeer dit.

Ontzettend bedankt.

Zoet en zout.

"AAN KRISTOFER-SAN."

"EEN ZACHTE ZIEL."

Welkom.

Goedemorgen. -Goedemorgen.

Je ziet er goed uit in dat jasje. -Hartelijk dank.

Het is van mijn vader, toch? -Dat klopt.

Verrukkelijk.

Mm? -Mm-hmm.

Bedankt.

Bedankt.

Wat doe je als je hier niet werkt?

Ik lees, luister naar muziek, probeer Japans te studeren.

Het klinkt alsof het goed met je gaat.

Bedankt.

Mis je thuis?

Mm.

IJsland. -Mm-hmm.

Soms.

En jij? -Dit is nu mijn thuis.

Oh nee, ik bedoel Hiroshima. Mis je Hiroshima?

Hiroshima... Er is niets meer over.

Wij zijn lang geleden vertrokken, en we gaan niet terug.

Het spijt me. -Het is oké.

Ik heb mosselen in de soep gedaan.

Kersenpitten uit Essex.

Het spijt me. Ik kan zo niet zitten.

Mijn knieën zijn niet Japans.

Hoe heette je vriendin?

Hildur.

Woont ze in IJsland? -Mm-hmm.

Heb je met haar geslapen?

Ja.

Hoe was het? -Pardon?

Was het goed? -Ja.

Maar het was niet serieus? -Nee.

Dus je hield niet van haar?

Ik was dol op haar.

Dus, ehm...

waarom ben je hier komen werken?

Vanwege jou.

Eh...

Toen we elkaar ontmoetten?

Toen je wegging...

Mm-hmm.

...en ik binnenkwam.

Ik zei tegen papa dat hij je niet moest aannemen.

Dat hij mij niet moest aannemen?

Mm-hmm.

Waarom?

Zodat hij dat wel zou doen.

Welkom in ons hotel. -Goededag.

Goededag.

Ik moet uw temperatuur opnemen. -Bedankt.

U bent in orde. De receptie is daar.

Goededag. -Goededag.

Welkom in het Candeo-hotel. -Bedankt. Ik ben blij hier te zijn.

U spreekt Japans. -Een klein beetje.

Ik moet u vragen onze nieuwe richtlijnen te lezen.

Staat ook in het Engels.

Dit masker moet u dragen. -Ik begrijp het.

Het maanlicht,

het is koud.

Ik voel het.

Ik voel niets.

Echt?

Niets? -Mm-mm.

Sluit je ogen.

Nog steeds niets? Niets? -Nee.

Ga zitten.

Klaar om te bestellen?

Eén specialiteit van vandaag, alstublieft!

Visbouillon dompelnoedels.

Bedankt.

Kutaragi-san, welkom!

Dit is heel goed.

Ik neem dipnoedels en dumplings.

Noedels en dumplings!

Je gebruikelijke gerecht. -Bedankt.

Is het lekker?

Ik ben Kutaragi.

Kristofer. -Eh?

Ik ben Kristofer.

Kristofer. -Ja.

Kristofer. -Oké.

Engels? -IJslands.

Maar ik woonde in Engeland. -Echt waar? Ik ook.

Ja? -Londen?

Ja. 51 jaar geleden.

Lang geleden. -Oh.

1973, arriveerde ik.

In loondienst.

Eerste baan in Londen, olie verkopen aan een Europese rederij.

Volgende klus, staal importeren.

Zeer succesvol,

Kristofer-san.

Pardon.

Uh-huh.

Mijn dochter.

Kristofer. Het is 20 maart.

Alles goed? -O ja.

Heb je kinderen, Kutaragi-san?

Mijn zoon, hij is in loondienst, net als ik.

Erg druk.

Te druk voor oude vader.

Ik dacht dat ik het op stil had gezet.

Sorry.

Je dochter weer? -Ja.

Het gaat over haar verjaardag.

Oh, ben je haar verjaardag vergeten?

Ja. En wat nog erger is, ik vergat haar te vertellen dat ik naar Japan ging.

Oh.

Niet goed, hè?

Ik weet het. -Kristofer-san...

niet goed.

Hij is overal.

Wie?

Jezus.

Mrs Ellis is erg religieus.

Ze schroefde het aan de muur.

Moet hij je in de gaten houden?

Nou, ik hoop het niet.

Ik ga in grote problemen komen.

Ik kan er niet tegen.

Ik had het gevoel dat hij anders naar me keek toen ik wegging.

Takahashi-san.

Dat is gewoon jouw verbeelding.

Waarom mag hij niets van ons weten?

Waarom moet hij iets over ons weten?

Zodat we kunnen stoppen met stiekem doen.

Ik begrijp het niet.

Hij vond me toch leuk?

Hij vindt je leuk.

Ik begrijp het gewoon niet.

Wat begrijp je niet?

Kristofer. -Ochtend.

Je vriendin, de jongedame, waar komt ze vandaan?

Ze komt van hier.

En daarvoor? -Japan.

Mm. Wees voorzichtig.

Futsu-shu.

Basis saké.

En, eh...

Junmai Daiginjo, Hakkaisan.

Premium.

Sterk. -Sterk.

We willen wat Hakkaisan, alsjeblieft. -Ja.

Het is erg lekker.

Waarom ben je hierheen gekomen?

Ik heb er altijd van gedroomd om Japan te bezoeken.

Mm-hmm.

Oeh. Hier.

Proost op onze vriendschap. -Op onze vriendschap.

O, klinkt goed.

Proost. -Proost.

Erg goed. -Goed.

Ik trouwde in 1970.

Toen mijn vrouw stierf, voelde ik me erg eenzaam.

40 jaar getrouwd.

40 jaar.

Heb je ooit het Japanse woord "kodokushi" gehoord?

Nee.

Mijn Japans is niet zo goed.

Het betekent 'angst om alleen te sterven'.

Daar heb je zelfs een speciaal woord voor.

Kristofer-san.

Je bent hier niet alleen om Japan te bezoeken.

Waarom ben je helemaal hierheen gekomen?

Geen zorgen. Papa komt pas na middernacht thuis.

En nooit daarvoor.

En hoe zit het met de buren? Misschien zien ze ons.

Ze geven niet om ons, en we praten niet met ze.

Papa vindt het goed zo.

Mijn moeder. -En dit is Miko, toch?

Dat ben ik.

Kom.

Mijn moeder heeft die geschilderd.

Papa en mama woonden in Hiroshima.

Oma en Opa waren die dag op bezoek.

Het was zomervakantie,

papa en wat anderen repareerden het dak van een school...

net buiten Hiroshima toen de bom viel.

Mama was zes maanden zwanger.

Ik weet niet hoe papa de ruïnes van het huis kon vinden.

Hij zegt dat hij er geen herinnering aan heeft.

Alleen van de verbrande aarde en de zwarte regen...

en de rivier vol drijvende lijken.

Toen papa mama vond, was zij ernstig verbrand.

Ze is een maand te vroeg van mij bevallen.

En een jaar later stierf ze.

Dus ik ben nog steeds een hibakusha.

Hitomi. -Ja?

Mag ik je iets vragen? -Natuurlijk.

Dat woord, 'hibakusha', wat betekent het?

Waar heb je dat woord gehoord?

Ik zag het net ergens. -Je moet meer Japans leren.

Kun je mij vertellen wat het betekent?

Het betekent 'overlevende van een atoombom'.

En wat als je haar niet kunt vinden? Het is lang geleden.

Weet je?

Veel Japanners reizen helemaal naar IJsland

in de hoop het noorderlicht te zien.

Maar wetende dat ze dat misschien niet lukt, gaan ze toch.

Ik begrijp het...

Ja. -...Kristofer-san.

Het leven is heel kort. Altijd goed om te zingen.

Tot we elkaar weer ontmoeten, de dag

dat we elkaar weer kunnen ontmoeten.

Waar zul je zijn?

Wat ga je doen?

Ik wil het niet weten.

Ik wil het niet vragen.

Want we zouden elkaar pijn doen zoals vroeger.

Iedereen!

Als we samen de deur sluiten.

Als we samen de naam wissen.

Ons hart zal tot ons spreken.

Ik hou van je, Miko. -Wat?

Ik hou van je.

Ik hou van jou, Kristofer.

Lieve Sonja, ik vergat je te vertellen dat ik in Japan ben.

Ik zit op de Tokyo Express naar Hiroshima.

Het spijt me dat ik je verjaardag heb gemist. Nogmaals, ik weet het.

Ik hoop dat je een mooie dag had. Spreek je snel. Doei.

Goededag. -Goededag.

Bedankt.

Hartelijk dank. -Hartelijk dank.

Tot ziens.

Snij het heel dun. Voorzichtig.

Erg goed. Goed gedaan.

We zagen je niet meer sinds uw verjaardagsfeest.

Goedemiddag. -Goedemiddag.

Bedankt dat u kon komen, dokter. -Geen probleem.

Goedeavond.

Welkom.

Rozen? -Wil je rozen kopen?

Groot, klein of middelgroot? -Middelgroot.

Rood of roze? -Roze.

"TAKAHASHI, MIKO"

Wat ga jij doen tijdens de vakantie?

Yamamoto-san klaagt dat we in de vakantie dicht zijn.

Ik zei: "Een week, Yamamoto-san, maar één week.

Eet één week ergens anders."

Hij zei: "Nee, acht dagen.

Je sluit acht dagen."

Dus, wat ga je doen?

Eh... ik weet het niet.

Nee? -Nee.

Uh, heb niets gepland.

Oh.

En jij, Takahashi? Ga je ergens heen?

We gaan ergens heen, ja.

Echt?

Takahashi gaat nooit ergens heen.

Takahashi-san gaat nooit ergens heen.

Doe alles goed op slot.

Ja. Natuurlijk.

Ik had niet verwacht je vanavond te zien. Is alles in orde?

Ik heb iets voor je.

Voor mij?

Het is kwetsbaar.

Bedankt.

Het was mijn moeders beker.

Ze heeft hem geschilderd.

Fujisan.

Fujisan. Het is prachtig.

Zijn er Japanners in IJsland?

Eh, niet dat ik weet.

Zijn er Aziatische mensen?

Waarschijnlijk bij de ambassades of...

Is dat het?

Ja.

Wat is er, Miko? Kun je vertellen wat je denkt?

Miko?

Hallo papa.

Heb je je vriendin gevonden?

Kom je niet gewoon naar huis?

Ik maak me zorgen om je.

Hebben ze je ontslagen?

Nee, we zijn gesloten vanwege vakantie.

Oh.

Tot morgen.

Ik ga morgen weer aan het werk.

Iemand heeft dit gisteren binnengebracht.

Hij zei dat het voor jou was.

Wie?

Een Oosterse heer.

"KRISTOFER-SAN"

Kristofer-san.

Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd?

Takahashi-san sloot Nippon.

Gesloten? Wanneer?

Dinsdag. Het gebeurde heel snel.

Hij vroeg mij om voor de vis te zorgen.

Waar is Miko?

Ik denk dat ze met Takahashi-san vertrekt.

Vertrekt? Waarheen?

Takahashi-san zei het niet.

Oké. -Neem jij die?

Is die te zwaar? -Nee, het is prima.

Voorzichtig.

Sorry. Wat is er aan de hand?

Waar is de familie die hier woont? -Weg. We wonen nu hier.

Goedemorgen.

Goedemorgen.

Pardon.

Het spijt me als ik je liet schrikken.

Spreek je Engels?

Spreek je Engels?

Ik niet.

Takahashi-san. Miko-san.

Ken je haar?

Wie ben je?

Mijn naam is Kristofer Hannesson.

Kristofer.

Moet ik het opschrijven? -Niet nodig.

Ken jij Miko?

Ja.

Wacht even.

O, zet je masker af.

Ah. Eh...

De lift werkt niet, dus we nemen de trap.

Miko is ziek geweest. Ze heeft het virus gekregen.

Gisteren kwam ze thuis uit het ziekenhuis. -Hoe is het met haar?

Ze was erg ziek. Ze is nog steeds zwak.

Dit is mijn stop. Ga maar. -Bedankt.

Je moet naar de zevende verdieping.

Voor Miko's deur staat een stoel. Praat daar met haar.

Hartelijk dank.

Ben jij dat echt?

Ja.

Ik hoop dat je een goed leven hebt gehad.

Niets om over te klagen.

Miko, moet je niet rusten?

Ik kan ook op een andere dag komen.

Nee. De dokters zeggen dat ik niet langer besmettelijk ben, maar...

Ik weet het niet.

Ik heb wat bloemen voor je meegenomen.

Ze hebben misschien water nodig.

Miko?

Ja.

Kristofer.

Miko.

Vergeef mij.

Je hoeft niet...

Oh. Vergeef mij.

Mm.

Vergeef mij.

Mm.

Oh.

Je bent er nog steeds. -Ik ga nergens heen.

Hoe laat is het? -Middag.

Al?

Mm. Maar je had je rust nodig.

Wil je wat thee?

Bedankt.

Groene thee?

Mm.

Ik heb je later opgezocht.

Veel later.

Echt?

Ik had je gevonden.

Jij was getrouwd.

Je moet mij gehaat hebben.

Nooit.

Maar ik ben heel lang boos geweest.

Het spijt me.

Het is fijn om even een frisse neus te halen.

Rook je nog steeds?

Is dat een probleem? -Doet me denken aan ons eerste gesprek.

In de achtertuin van Nippon.

Precies.

Ik denk daar zo vaak aan,

maar meer aan mijn kamer.

We zijn alleen, en jij

begint naar mijn vader te vragen.

Ik was zo bang dat hij thuis zou komen.

Hashimoto-san vertelde me dat je met kinderen werkte.

Kinderen.

Ze werden mijn passie, weet je?

Ik ben nooit getrouwd.

Herinner jij je het woord...

"Hibakusha"?

Ja natuurlijk.

Overlevende van een atoombom.

Ja.

Nou, ik was elf toen papa me voor het

eerst vertelde wat er met mama was gebeurd.

Over het bombardement op Hiroshima.

Tot dan toe wist ik alleen dat we in Hiroshima

woonden, voor we naar Tokio verhuisden.

Hij moest het me gewoon vertellen.

Dat was de eerste keer dat ik het woord 'hibakusha' hoorde.

Er was veel discriminatie.

Dat is er op de een of andere manier nog steeds.

Mensen dachten dat het erfelijk was.

Sommige mensen dachten dat het besmettelijk was.

Mijn vader wilde er helemaal tussenuit, dus verhuisden we naar Londen.

Weet je, in eerste instantie hadden zijn regels en verboden geen invloed op me.

Maar toen kwam ik in de puberteit.

Er zijn onvolkomenheden in jou.

Van binnen ben je beschadigd.

Dit kind is ernstig gehandicapt.

Het kind was in de baarmoeder toen de moeder werd blootgesteld aan straling.

Net als jij,

ze is een hibakusha.

Maar papa.

Er is geen bewijs dat ik geen gezonde kinderen kan krijgen.

Je beloofde het mij.

Als je zo'n kind baart, kun je er niet voor zorgen.

Weet je nog toen Naruki naar het restaurant kwam?

Toen vertelde papa het hem. Ik was een hibakusha.

Dat was genoeg.

Maar het kon mij niet schelen.

Ik had jou ontmoet.

En toen veranderde er iets, nietwaar?

Ja. Ik dacht dat ik het antwoord gevonden had.

Papa overtuigen was niet makkelijk,

maar hij stemde toe.

Van twee kwaden, was sterilisatie beter,

dan het vertrouwen dat ik mijn belofte zou nakomen.

Sterilisatie?

Ik dacht dat dat de enige manier was.

Pardon.

Ik heb een afspraak met dokter Kobayashi.

Takahashi-san.

Ik heb je verwacht.

Deze kant op.

Ik zal je met de hand onderzoeken.

Je baarmoeder is een beetje vergroot.

Wanneer was je laatste menstruatie?

Papa vroeg niet wie de vader was.

De vader?

Ik vertelde het hem.

Hij was zo dol op je.

Ik dacht dat het zou helpen, maar helaas.

Ik wilde je vertellen over mijn zwangerschap, maar ik verloor de moed.

Voor papa had ik de misdaad begaan waar hij het meest bang voor was.

Hij was ervan overtuigd dat de baby gehandicapt was.

Ik begon het ook te geloven.

Hij beval mij thuis te blijven.

Hij sloot Nippon,

betaalde het personeel, boekte onze vluchten,

allemaal binnen een paar dagen.

Van niemand afscheid genomen.

We zijn verhuisd naar Takehara, ten oosten van hier.

Hier lagen zijn wortels.

Waar hij mijn moeder had begraven.

Na alles,

na ruim 20 jaar afwezigheid...

...nadat hij was ontsnapt,

kwam hij terug.

Is mijn baby oké? -Het ziet er goed uit.

Gefeliciteerd. -Hartelijk dank.

Teken.

Belangrijke papieren. Teken gewoon.

De dokter zegt: de gebreken zullen later verschijnen.

Zijn naam is Akira.

De naam van je zoon is Akira.

Hij lijkt op jou.

We hadden veel geluk.

Hij werd geadopteerd door goede mensen.

De echtgenoot is Australisch, de vrouw Japans.

Mm. Akira.

Je zei dat de naam Akira was. -Ja.

Ik hou van het geluid ervan.

Raad eens wat hij doet.

Hij is een chef-kok.

Nee. -Ja.

Hij runt een restaurant in Kure.

Het is een oesterboot op de rivier de Sakai.

Hij kookt alles zelf.

Oh, hij is een hele goede kok.

En ik ga elke week naar hem toe voor de lunch.

Weet hij iets over jou?

Nee, hij zal het nooit weten.

Ik ben een vaste klant. Ik zit aan de bar.

Oh, we praten over dit en dat, over eten, het weer.

En...

hij heeft twee dochters.

Nee. -Ja.

De oudste is ingenieur.

De jongste studeert geschiedenis aan de universiteit.

Oké. -Ja.

Kom.

Welkom in het restaurant, deze kant op alstublieft.

Hartelijk dank.

Miko-san, goed je weer te zien. -Hartelijk dank.

Hoe gaat het met je dochters? -Het gaat goed, dank je.

Dit is mijn vriend uit IJsland.

IJsland?

We ontmoetten elkaar in Londen.

Dit is Akira-san.

Dit is Kristofer Hannesson-san.

Kristofer-san...Welkom in mijn restaurant "Kakibune."

Mm.

Gaat het, meneer? -Het gaat goed.

Het gaat goed met me.

Goed.

Hij spreekt een beetje Japans. -Ja, dat kan hij.

Eet smakelijk. -Bedankt.

Kijk eens hoe hij op jou lijkt.

Zing je nog steeds?

Steeds minder.

Er is weinig meer over van mijn stem.

Hm.

Wat was het liedje dat je zong op het verjaardagsfeestje in Nippon?

Je bedoelt...

Die dus?

Toen werd ik verliefd op je.

Denk je dat dat weer zou werken?

Je kunt het proberen.

Oh.

Je bent nog steeds verlegen.

Ik kan het niet helpen. -Na al die jaren.

Ik kan het niet helpen.

Mm.

Ja.

Terugkijkend op vervlogen tijden.

Kostbaar voor mijn hart.

Die lieve herinneringen

blijf dag en nacht bij mij.

Dus ik vergeet het nooit, nooit.

---Vertaald door GvdL---