Original subtitles

De zwarte beer heeft een ontzagwekkende reputatie.

Rustig maar.

Maar hij was ook de inspiratiebron voor de bekende knuffel.

Het is net een speelgoedbeer.

Ik ben Gordon Buchanan, natuurfilmer.

Ik wil erachter komen hoe de zwarte beer echt is.

Om zo dichtbij te komen, moest ik m'n eigen angst overwinnen.

Maar daardoor ging ik ze wel in een totaal ander licht zien.

Kijk nou toch.

Als de lente overgaat in de zomer raak ik nog meer bij ze betrokken.

Tijdens dit bezoek help ik een klein, uitgehongerd jong in leven te houden.

In Minnesota bevindt zich een prachtig, uitgestrekt stuk wildernis.

Dit is het land van de beren.

Het lijkt gekkenwerk om beren in een dichtbegroeid bos te benaderen.

Hallo, beer.

Ik ben het, beer.

Maar met de hulp van berenkenner Lynn Rogers...

won ik langzaam het vertrouwen van de jonge berin Lily en haarjong Hope.

Nu ga ik haar hartslag meten.

Dat gaat beter met een stethoscoop. - Dit is onwerkelijk.

Ik ontdekte hoe goedmoedig deze beren kunnen zijn.

Ik kreeg een zwak voor Hope...

en stond er versteld van dat Lily me zoveel liet filmen.

Prachtig. Helemaal super.

Krijg ik een kus?

Wat doe ik nou? Ik vraag een wilde beer om een kus.

Maar in de tussentijd is hun leven drastisch veranderd.

Hope is Lily kwijtgeraakt.

Het verlaten beertje zou een langzame hongerdood sterven.

Lynn had met haar te doen en nam een hoogst ongebruikelijke stap:

Hij greep in en herenigde het jong met haar moeder.

Het was van korte duur. Ze raakten opnieuw uit elkaar...

en Lily leek plotseling alle interesse voor haar dochter te verliezen.

De kleine Hope, pas een halfjaar oud...

is opnieuw alleen in dit enorme woud.

Terug in Minnesota vraag ik me af hoe het verder zal gaan.

Lynn heeft Hope af en toe gezien...

maar honger en roofdieren vormen een grote bedreiging.

Elke dag kan voor haar de laatste zijn.

Lily en Hope zijn de laatste beren die ik heb gezien.

Ze hadden een erg hechte band.

De moeder heeft zich een halfjaar op haarjong gericht...

en heeft het al haartijd en aandacht geschonken...

en nu heeft ze het plotseling verstoten.

Ik had nooit verwacht dat ze haarjong op een dag gewoon zou verlaten.

Daar moet een reden voor zijn...

en ik ben heel benieuwd wat Lynn en Sue erover te zeggen hebben.

Ik ben thuis. Hoe gaat het?

Lynn Rogers en Sue Mansfield hebben een zware tijd achter de rug.

Dat zal ik je zeggen. - Welkom terug.

Jullie hebben vast het zwaar gehad.

We hebben ervan wakker gelegen. Het was een emotionele achtbaan.

Wat moet je doen? Dilemma's, gevoelens.

Er worden vaker jongen verstoten.

Die dingen gebeuren. Niemand weet eigenlijk waarom.

Wat is jouw theorie? - We weten het gewoon niet.

We zien vaker dat moeders hun jongen kwijtraken...

maar misschien zijn die ook wel verstoten.

We willen weten waarom Lily Hope heeft verstoten...

maar Lynn wil ook graag weten hoe het die verstoten jongen vergaat.

Daarom gaan we op zoek naar Hope.

Alle beren die Lynn volgt dragen een halsband met een zender.

Zo kunnen we ze in het enorme bos vinden.

Maar Hope heeft geen halsband.

Ik ga camera's ophangen om uit te zoeken hoe het met haar is.

Deze boom is de laatste plek waar ik Hope heb gezien.

Wat een raar idee.

Het lijkt nog maar kort geleden, maar er is veel veranderd.

Hope was daar, Lily daar.

Gelukkig voor mij hebben beren een vast territorium.

Waarschijnlijk bevindt Hope zich in het stuk bos van haar moeder.

Terwijl ik Hope probeer te vinden, gaat Lynn op zoek naar Lily.

Ik ben het, beer.

Lynn bestudeert al 40 jaar zwarte beren. Toch is hij geen doorsnee bioloog.

Lily komt eraan. Ik ben het, beer. Ik ben het.

Niemand kan zo dichtbij komen als hij.

Lynn geeft de beren een beetje eten om ze op hun gemak te stellen.

Daardoor laten de beren hem toe in hun wereld.

Kijk eens. Oké.

Vertel nu maar eens waarom je Hope in de steek hebt gelaten.

Daar heb je een slechte beurt mee gemaakt.

Je stelt beren in een kwaad daglicht.

Nu we hier toch zijn... Blijf waar je bent. Waar ga je naartoe?

Er is vast een reden voor haar gedrag, maar voorlopig ontgaat die zelfs Lynn.

Daar gaat ze weer, het avontuur tegemoet.

Ik heb met m'n camera's de meest uiteenlopende dieren opgespoord.

Maar nog nooit een vermist berenjong.

Dit is een mooie, grote boom. Ik kijk of er sporen van beren zijn.

Op de grond zie ik niets. Het is een prima boom. Ik zie hier wel een beer in.

Hier zitten klauwsporen. Heel kleine.

Dat kan erop duiden dat Hope zich nog altijd hier bevindt.

Hier komt er een. Dat is een goed begin.

Berenjongen klimmen vaak in bomen om gevaarte ontlopen.

Naaldbomen zijn door hun ruwe stam heel geschikt om snel in te vluchten.

Misschien neust ze hier ook wat rond. Ik zet hem aan de kant van de sporen.

Ik ga dit gebied filmen en hoop er dan maar het beste van.

Ik ben benieuwd wat voor dieren zich hier nog meer ophouden.

Zonder Lily's bescherming blijft Hope vast in de buurt van dit soort bomen.

Misschien lokken die haar wel naar deze boom.

En ze houden haar even op. De camera heeft twee tellen nodig om op te starten.

Als ze meteen gaat klimmen kan dat te laat zijn.

Hopelijk houden de druiven haar even op.

Sue helpt me met de laatste camera.

Ik ben het, beer.

Er zijn berenjongen geweest die het alleen redden...

maar die waren niet zo jong als Hope.

We geven haar wat extra's tot ze oud genoeg is om voor zichzelf te zorgen.

Dit is flesmelk voor Hope. Het is net genoeg om haar aandacht te trekken.

Dan geven we haar daarna ook wat te eten.

Het is controversieel om zo in te grijpen...

maar Lynn en Sue denken dat we iets kunnen leren.

Ik ben het, beer.

Ik ben het, kleintje.

Ik weet niet of dit de juiste weg is.

Maar tijdens het wachten dringt er iets tot me door.

Wat begon als een filmproject is uitgegroeid tot veel meer.

Meestal bewaar ik afstand...

maar ik volg Hope al zo lang dat ik bij haar betrokken ben geraakt.

Ik denk dat we de camera's moeten instellen en dan gaan.

Volgens mij is ze niet in de buurt.

Lynn heeft Lily weer gevonden.

Ze zoekt iets, maar dat is niet haar dochter.

Doe dat nou niet.

Hier. Kijk eens. Druiven.

Het kan haar niet schelen. Ze is een andere beer op het spoor.

Waarschijnlijk een mannetje. Ze is bronstig.

Ze toonde geen enkele interesse voor de druiven.

Ik liet haar de tas zien, maar ze maalde er niet om. Ze wil paren.

Beren met jongen raken niet bronstig.

Lily's drang om te paren is blijkbaar sterker dan haar moederinstinct.

Een maand terug zorgde ze nog voor Hope...

en draaide haar hele leven om dat jong.

Er is iets gebeurd. Misschien was ze toch nog wat jong.

Wat het ook is: Ze heeft Hope verstoten en is op zoek naar een mannetje.

Ik begrijp niet helemaal waarom, maar daar zijn we onderzoekers voor.

Juliet, Lily's tante, woont vlakbij.

Ook haar heb ik dit jaar goed leren kennen.

Haar drie jongen zijn net zo oud als Hope.

Misschien kunnen we van hen leren wat er mis is gegaan bij Lily en Hope.

Hoewel ik al sinds de lente weg ben herkennen de beren m'n stem.

Hallo, beer. Kijk nou.

Hallo, Juliet. Hallo, meisje.

Dit hoort allemaal bij Lynns ongebruikelijke techniek.

Als je een beer soms iets toestopt, mag je ze aanraken...

een halsband omdoen en kun je ze observeren in hun natuurlijke omgeving.

Ik had er aanvankelijk m'n twijfels over...

maar nu zie ik hoe ongelooflijk veel resultaat Lynn heeft geboekt.

Jij bent m'n favoriet, Juliet. Absoluut.

Zij houdt namelijk ook van mij. Zo is het toch, Juliet?

Einde van het programma. Dat was het, meid. Rustig maar.

We zijn geen kameraden. Ze voelt niets voor mij of voor wie dan ook.

Als ze haar eten op heeft is het afgelopen.

En weg was ze.

Hallo, kleintje. - Juliet voelt niets voor me...

maar nu ik haar noten heb gegeven mag ik haar en haar gezin benaderen.

Ze maakt zich klaar om haarjongen te voeden.

Juliet is een ervaren moeder. Dit is haar derde nest.

De meeste beren krijgen twee of drie jongen.

De zucht van haarjongen naar melk stimuleert haar moederinstinct.

Lynn vermoedt dat door het zogen van één jong...

niet voldoende moederhormonen worden aangemaakt.

Dat zou kunnen verklaren waarom Lily weer wil paren.

Het is fantastisch om zo dicht bij deze beren te zijn.

Je zou bijna vergeten hoe bijzonder dit is.

Je moet jezelf er steeds aan herinneren dat het grote, wilde dieren zijn.

Zo communiceren ze met elkaar. Ze zei: Jij komt te dichtbij.

Dat zei ze door die uitval, maar het was duidelijk.

Juliet voedt en beschermt haarjongen, maar leert ze ook eten te vinden.

Er is een periode waarin hertenkalfjes nog niet goed uit de voeten kunnen.

Zwarte beren laten zich een gemakkelijke prooi niet ontgaan.

Dit is een ware proteïnebom...

en een afwisseling op hun dieet van scheuten, bessen en insecten.

Hope heeft geen moeder die haar leert eten te vinden.

Ik hoop dat m'n camera's hebben vastgelegd hoe het met haar gaat.

Wat heb je voor me? Misschien wel niets.

Het zit in dit vak net zo vaak tegen als mee.

Ik doe dit al lang genoeg om niet overenthousiast te worden.

Een zeer onflatteuze close-up.

Geen beer te zien. Dit zijn de nachtopnames. Geen beren.

Een eekhoorn. Die zitten er meer dan genoeg.

Als ik muizen of eekhoorns wou filmen, zou ik nu in de wolken zijn...

maar ik ben op zoek naar Hope.

En die staat er niet op. Dit is allemaal rommel.

We hebben geen harde bewijzen, dus richten we ons op de zachte.

In berenpoep is te zien wat ze hebben gegeten.

Is dat poep van een berenjong?

Het is nog vrij vers. - Aan de grootte te zien is het van Hope.

Hope blijkt vindingrijker te zijn dan we dachten.

Het lijkt erop dat ze rivierkreeft heeft gegeten.

Ik probeer te bedenken hoe... Daar zit een grote.

Denk je dat ze er gewoon een heeft gezien en gepakt?

Daar zit er een. Kan ik die vangen, denk je?

Je moet ze van achter pakken. - Oké, dat ga ik proberen.

Let op. Zo snel als het licht.

Ik heb er een.

Een kleintje. - Er zit vast veel proteïne in.

Knap dat ze er een heeft gevangen.

Dit is geweldig nieuws. Hope is zelf dingen aan het ontdekken.

Elke ochtend trek ik het bos in om de camera's te controleren.

Elke ochtend vraag ik me af of Hope de nacht heeft overleefd.

Ik vraag me af of hier een beer is geweest.

Er is wel iets geweest, want de druiven zijn weg.

Dat is interessant, want dit is een videocamera en geen fotocamera.

Het zijn dus bewegende beelden.

Ik ben benieuwd.

Het is Hope.

Je ziet nog net een beertje achter de boom uit rennen.

Fantastisch. Dit is precies waarop ik hoopte.

Een boom waar Hope op af zou komen.

Geweldig.

Misschien komen we er nu achter waar Hope zich ophoudt.

Maar om haar te kunnen volgen moeten we haar een halsband omdoen.

Vergeet niet hem aan te zetten.

Dat zal nog niet meevallen.

Eerst moeten we haar vertrouwen zien te winnen.

Ik probeer te horen of het berenjong terugkomt...

maar het enige geluid is het onophoudelijke gezoem van de muggen.

Ga weg.

Ellendeling.

Er drinkt een eekhoorn van de melk die we er voor de beer hebben gezet.

We wachten urenlang. En dan...

Ze is flink veranderd sinds de vorige keer.

Maar ze is nog steeds erg klein.

Het is ongelooflijk dat ze helemaal alleen is.

Het is een erg zelfstandig en veerkrachtig beertje.

Blijkbaar heeft ze een sterke drang tot overleven.

Ze lijken zo op ons dat ik ze steeds menselijke eigenschappen toedicht.

Maar ze zijn totaal anders. Je denkt:

Zou Lily zich schuldig voelen als ze Hope weer tegenkomt?

Maar beren kennen dat soort gevoelens niet.

Dat lijkt me niet, nee.

Het is fantastisch om haar na al die tijd weer te zien.

Ik begon de moed al te verliezen.

Zie je dat ze het soms op haar poot spuugt?

Is dat bewust? - Ja. Ze gebruikt hem als een bord.

Dan ligt het niet op de grond.

Dit doet haar goed, maar 99,9 procent van de tijd staat ze er alleen voor.

Wat eten betreft wordt het voor haar vanaf nu alleen maar beter, toch?

De struiken hangen vol groen fruit. Het moet alleen nog rijp worden.

We geven dit extraatje met een bedoeling.

Op deze manier went ze aan aanrakingen.

Dan kan ze een halsband om, zodat we precies weten waar ze heen gaat.

Dat is een tevreden beer.

Ze is schattig, maar het bijvoeren en de halsband zijn niet onomstreden.

De streekkrant steunde Lynn altijd...

maar nu vindt ook redacteur Marshall Helmberger dat hij te ver is gegaan.

Lynns manier van werken staat al langer ter discussie.

Hij heeft het regelmatig aan de stok met conventionelere berenkenners...

en andere biologen die z'n werkwijze afkeuren.

De natuur is geen Disney-film.

Er gaan voortdurend jonge dieren dood.

Met Hope had de natuur z'n beloop moeten hebben.

Heb je vaker zoveel gedoe om één beer?

Eigenlijk niet.

Maar soms moet je iets nieuws proberen om iets nieuws te leren.

Als ze was doodgegaan, had dat alleen bevestigd dat een wees het niet redt.

Ik wil meer te weten komen over hoe het is om in de wildernis op te groeien.

Als we haar wat bijvoeren tot er in het bos voldoende te vinden is...

krijgt ze een betere start.

Daarnaast heb je de kwestie aanleg versus opvoeding.

Gaat ze hetzelfde eten als andere beren?

Weet ze instinctief wat ze kan eten?

En wat voor een moeder wordt ze later zelf?

Wordt ze een licht gestoorde beer, denk je?

Bij mensen laat een traumatische gebeurtenis vaak sporen na.

Zou dat voor haar ook gelden?

Dat bedoel ik. Ik heb nog nooit zo lang een wees gevolgd.

Ik wil haar haar hele leven blijven volgen.

Hope heeft al laten zien dat ze een bijtertje is.

Maar ze is niet opgewassen tegen de roofdieren die hier wonen...

Dieren die we zien op de camerabeelden...

zoals vossen, vismarters en wolven.

Juliets drie jongen worden uitstekend beschermd.

Ze is die kant op gegaan.

Hallo, beer.

Ik ben het, beer.

We kunnen aan Juliets gezin afmeten hoe Hope het doet.

Maar vandaag zijn ze moeilijk te vinden.

Ze is in de buurt, maar de regen maakt ze nerveus.

Als je moet oppassen voor roofdieren is elk geluid verdacht.

De regen maakt te veel geluid. Dan zijn ze schuwer.

Ze is hier net geweest.

Dit is een mierenhoop. Ze is er net weg.

In het mierennest staat een pootafdruk en de mieren zijn nog in rep en roer.

Zoals je ziet, is ze die kant op gelopen.

Uiteindelijk tref ik Juliets jongen in een boom aan.

Als hun moeder afwezig is is dat de veiligste plek.

De jongen zitten vaak in een boom terwijl Juliet eten aan het zoeken is.

Ze voedt ze nog, dus ze hebben minder nodig dan zij om op de been te blijven.

Het is wel wat triest om dit gezin te zien...

en dan te bedenken dat Hope helemaal alleen is.

Hallo. Ik had niet door dat je terug was. Rustig maar.

Ik ken de beren nu zo goed dat me details beginnen op te vallen.

Hoe Juliet laat weten dat de kust veilig is, bijvoorbeeld.

Je hoorde haar dit geluid maken.

De jongen komen naar beneden, dus dat betekende dat ze gaan.

Ze zijn erg voorzichtig. Ze zijn nerveus.

Ze zijn verwend. Ze kunnen met elkaar spelen...

hun moeder zorgt voor eten. Het is een zorgeloos leven.

Dat van Hope ziet er totaal anders uit.

Het kan best zijn dat dit alles haar omgang met andere beren beïnvloedt.

Het is al een wonder dat ze nog leeft.

Dit is een mooi plekje voor je. Kom je even kennismaken?

Kom dan. Deze noten zijn nog groter. Daar doe je toch wel wat moeite voor?

Als ik vrijwel alleen thuis zit, besef ik hoe ver weg m'n eigen gezin is.

Dit is wel zo'n beetje mijn ideaal: een huis aan een prachtig meer.

Maar hoe mooi het ook is: Ik mis m'n vrouw en kinderen.

Ze komen binnenkort hierheen, dus dan is het echt perfect.

En ondertussen ga ik nieuwe vrienden maken.

In juni barst het in het bos van het eten.

Het eetpatroon van de beren verandert langzaam.

De bessen beginnen nu rijp te worden.

Een hele vracht. Kijk maar.

Overal staan bosbessen. Je ziet nu overal voedsel verschijnen.

Hopelijk trekt dit Hope's aandacht en raakt ze goed doorvoed...

zodat ze minder afhankelijk wordt van het voer dat wij haar geven.

Het is geweldig dat Hope nu zelf eten kan vinden.

Ze is al dagen niet meer geweest.

Maar daardoor verkleint de kans dat we haar een zender om kunnen doen.

Hoog tijd voor iets lekkers.

Ik heb wat lekkernijen bij me. Druiven, melk en wat meelwormen.

Naarmate ze groter wordt is ze steeds moeilijker te volgen.

Daarom is het van belang dat ze de zender krijgt en dat ze aan ons went.

Ik ga onder Hope's lievelingsboom zitten en wacht af.

Niet te geloven.

Hallo, Hope. Hoe heb jij je in vredesnaam weten te redden?

Ik heb heerlijke melk. Proef dit maar eens.

Hier zit alles in wat je lekker vindt. Eierdooier...

visolie.

Kom maar naar voren. Of je gaat op m'n schouder staan.

Weet je, ik denk echt...

dat dit zo'n beetje het opmerkelijkste dier is dat ik ooit ben tegengekomen.

Ze heeft het tegen alle verwachting in gered.

Ze zou nog een heel jaar bij haar moeder moeten zijn.

Als ze went aan aanrakingen, kunnen we haar een zender omdoen...

zodat we kunnen zien wat de toekomst voor haar in petto heeft.

Rustig maar. Het is alleen je nek.

Ze houdt het al zo lang vol.

Misschien is het voorbarig, maar ik denk dat jij het wel redt, Hope.

Er zijn momenten waarvan je weet dat ze je nog heel lang bij zullen blijven.

Dit is zo'n moment.

Ze loopt stilletjes weer weg.

Maak je geen zorgen. Alles komt goed.

Het is een pak van m'n hart dat Hope het goed maakt.

De timing is perfect.

M'n gezin is over uit Schotland om te zien wat ik al die tijd heb gedaan.

Kijk die eekhoorn, mam.

Ik wou ze een paar van de beren laten zien...

maar Lola en Harris hebben meer interesse voor de eekhoorns.

Er moeten geen grassprieten voor staan.

Hij gaat vast iets zeggen. - Denk je? Wat dan?

Misschien kruipt hij van je oor naar je neus en gaat hij in je haar wonen.

Dat kan. Daar kan zelfs een beer in.

We zetten hem aan en gaan weg. Kijken of het werkt.

Dat doe je de hele dag.

Moet je zien. Er zit een verstekeling in m'n auto.

Er stond blijkbaar iets open.

Goed, meneer. Waar zit je, eekhoorn?

Ik vind het wel gezellig. Hij zit op de vloer.

Is daar iemand?

Oké. Ik ga weer beren filmen.

Hopelijk houden de eekhoorns Wendy en de kinderen nog even bezig.

Ik ga op zoek naar Lily.

Als je van beren leren kan, van slimme beren leren kan

is dat iets wat je echt proberen moet

Lily heeft er flink de pas in.

Ze zorgt niet voor haarjong, maar wat doet ze dan wel?

Hé, Lily. Ik ben het, beer.

Ik weet niet wat ze zoekt.

Ik denk niet dat ze me wil ontlopen. Ze gaat gewoon haar eigen gang.

Niet zo snel.

Wat heeft ze daar?

Ze staat te snuffelen.

Ik probeer dichterbij te komen zonder haar te storen. Het zijn mieren.

Alles is goed. Rustig maar.

Het zijn er honderden. Ze veegt ze op met haartong.

Ze eten de poppen omdat de mieren bijten.

Net waren er nog poppen. Alles is weg.

Er zit een beest in m'n neus. Sorry. Een typisch berenmaal.

Niks drie gangen. Ze eet wat ze tegenkomt en loopt verder.

Ook mieren smaken deksels goed een mier die houdt van lekker zoet.

Eet jij mieren? - Zeker weten.

Ze heeft om de paar minuten een mondvol te pakken.

Hier doe je het allemaal voor.

Het is prachtig om met beren op te trekken. Echt prachtig.

Ze laat geursporen achter op de takken.

Ze is op zoek naar een mannetje. Daarom heeft ze Hope verstoten.

Wil je niet even rusten, Lily? Dat lijkt me een prima idee.

Even rustig zitten, een dutje doen.

Als Lily inderdaad gaat rusten, doet ze dat op een plekje vlak bij Lynns huis.

Het is een buitenkansje voor Wendy, Lola en Harris.

Ik ga Wendy en de kinderen hun eerste wilde beer laten zien.

Als ik bedenk hoe bang ik aanvankelijk was, is het wel veelzeggend...

dat ik nu zonder enige twijfel m'n kinderen mee durf te nemen.

Ik ben wel nerveus, maar ik vertrouw jou en Lynn.

Ben je bang, Harris? Dat is helemaal niet nodig.

Spannend, hè?

Niet rennen. - Geef me een hand, Harris.

Heel rustig.

Mag ik mee? - Blijf maar hier.

Dat is goed. - Anders schrikt ze misschien.

Ik weet hoe mild Lily is, maar m'n gezin neemt het zekere voor het onzekere.

Ze kent Gordon, dus hij mag haar benaderen.

Ze lag te slapen. Toen ze zag dat het Gordon was, ging ze weer liggen.

Ik heb het volste vertrouwen in hem. Hij weet wat hij doet.

Hij lijkt volkomen op z'n gemak. En de beer ook.

Waarom doen er zoveel verhalen de ronde als ze nooit iemand aanvallen?

Heel soms doen ze dat natuurlijk wel.

Maar ze zijn gedemoniseerd. Het is één grote mythe.

Wat had ze gedaan als ze Gordon niet had gekend?

Dan was ze weggerend. - Meer niet?

Wij zijn heel dubbel over beren. We zien ze als gevaarlijke dieren...

maar ook als knuffelberen, tekenfilmfiguurtjes...

en gemoedelijke bosbewoners in films.

Hij loopt weer het bos in. Dag, beer.

Zodra ik haar zag was m'n angst verdwenen.

Ik was nerveus omdat ik niet wist wat ik moest verwachten...

maar dat was voorbij toen ze gewoon weer ging liggen.

Je ziet aan Wendy, de kinderen en Gordon dat het kan verkeren.

Mensen zijn aanvankelijk bang, maar stellen dan hun mening bij.

Dankzij de beren zelf.

M'n zomer in Minnesota loopt ten einde.

Ik ben meer om de beren gaan geven dan ik voor mogelijk hield...

en ik heb een paar vragen helpen beantwoorden.

We begrijpen beter waarom sommige berinnen hun jongen in de steek laten.

Maar we weten niet wat dat op termijn met een jong beertje doet.

Daar kunnen we achterkomen als we Hope een halsband omdoen.

We hebben via de camera gezien dat Hope bij het voederstation zit.

We zijn nu onderweg om haar een halsband om te doen.

Ik ben het, beer. Ik ben het, kleintje.

Zou ze in een boom of op de grond slapen als ze nog bij Lily was?

Dan zou ze onder de boom tegen Lily aankruipen.

Op deze leeftijd hoort ze nog bij haar moeder.

Die zou haar waarschuwen voor gevaar. Maar zij staat er helemaal alleen voor.

Volgens mij komt ze eraan. - Ik denk het ook.

Ze kijkt of ze iets ziet en of het veilig is om naar beneden te komen.

Haar hele leven staat in het teken van angst en voedsel.

Ze heeft eten nodig om te overleven...

maar loopt altijd gevaar dat ze zelf wordt opgegeten.

Dit is een belangrijke avond. We sluiten een soort verbond.

Niet met een ring, maar met een halsband.

Daarmee kun je haar altijd vinden. Op elk moment van de dag.

Hope wil eten, maar ze heeft het niet op de band die Lynn heeft laten maken.

Als Lynn haar afschrikt is de kans misschien voorgoed verkeken.

Het heeft me nog nooit zoveel moeite gekost. Bij de kleinste nog wel.

Daarom heeft ze het zo ver geschopt.

Dit beertje is niet voor de poes. Daarom heeft ze het ook gered.

Ze is een taaie en ze is erg slim voor haar leeftijd.

Ze kent het niet en dus is ze instinctief op haar hoede...

en zelfs bereid uit te halen.

Het is nieuw.

Eindelijk is het gelukt om haar een halsband om te doen.

Voortaan weten we waar ze is en kunnen we haar volgen, filmen...

en inzicht krijgen in waar ze heen gaat, welke afstanden ze aflegt...

en hoe ze zo ver is gekomen.

Nu moet ze nog even kalmeren. - Goed gedaan.

Die gaat ons vast nog verrassen.

Volgende keer is het herfst. In Minnesota is dat het jachtseizoen.

Ik wil een beer doodschieten. Hoe groter, hoe beter.

Om de beren te beschermen begeef ik me in de vuurlinie.

En Hope verrast me inderdaad. Op een manier die ik nooit had verwacht.