Original subtitles

Αυτό τον ήχο θα τον ηχογραφήσουμε με κασετόφωνο.

- Brad? - Εδώ είμαστε.

- Brad? - Ναι.

Θέλεις πάλι να να το παίξω

μετά το ορχηστρικό διάλλειμα,

και μετά να ξαναμπώ με τα τέταρτα

προς το τέλος του, εε-- εκεί, πριν το "Γ";

Έτοιμοι! Αυτό είναι ποιο;

ΟΚ, δεύτερο take.

- Άλβιν! - ΟΚ!

Είναι 5 η ώρα στο Λος Άντζελες!

μετάφραση υποτίτλων torrentoula ♫

Το Συνεργείο Κατεδάφισης

Το Wrecking Crew ήταν το επίκεντρο της μουσικής.

Αυτοί είχαν όλη την ψυχή..

και όλη την τεχνογνωσία,

ιδίως για τη ροκ εν ρολ.

Στην καρδιά της παραγωγής,

όλοι ήξεραν τι συνέβαινε εκεί.

Εννοώ, όλοι ήξεραν ότι οι καλύτεροι μουσικοί

έπαιζαν σε όλες τις ηχογραφήσεις

όμως εμείς, ως κοινό δεν το γνωρίζαμε.

Δεν είχα ιδέα ότι συγκεκριμένοι άνθρωποι

δεν έπαιζαν στους δίσκους τους ώσπου εμφανίστηκαν οι Monkees.

Έπαιζαν τόσο καλά, και τόσο ωραία μεταξύ τους,

νομίζω το γούσταραν τόσο πολύ. Σέβονταν ο ένας τον άλλο,

και όλοι κάθονταν και έκαναν παρέα -

Ξέρεις, μιλούσαν ανάμεσα στις λήψεις κι έκαναν παρέα.

Εννοώ, ήταν σαν - ήταν ένα κοινωνικό γεγονός

και για τους ίδιους.

Το ωραίο σ' αυτή την ομάδα

είναι ότι έπαιζαν μαζί πολύ.

Κι έτσι είχαν γίνει μια στρωμένη μηχανή του γκρουβ.

Ήξεραν ο ένας τον άλλον.

Έτσι μπορούσες να βασιστείς σ' αυτό που προσέφεραν.

Παίζαμε για όλους.

Στο άλμπουμ Lazy-Crazy-Hazy Days of Summer

με τον Nat King Cole, είναι οι ίδιοι που

έκαναν και τους Beach Boys.

Οι μουσικοί ήταν πραγματικά οι άγνωστοι ήρωες

όλων αυτών των επιτυχημένων δίσκων.

Όταν ακούω τους δίσκους,

είναι τόσο προφανές ότι αυτοί οι τύποι

ήταν απλά πάρα πολύ καλοί.

Και μπορείς να καταλάβεις γιατί όλοι τους χρησιμοποιούσαν, ξέρεις;

Γιατί ήταν τόσο δεμένοι.

Ήταν οι στυγνοί, ψυχροί επαγγελματίες του ροκ εν ρολ,

και ίσως ποτέ ξανά να μην υπάρξει

ένα γκρουπ μουσικών της ροκ εν ρολ

αυτού του επιπέδου.

Πιθανότατα να μη γνωρίζατε τ' όνομά του.

Όμως μάλλον τραγουδήσατε ή μουρμουρίσατε τη μουσική του

Ο διάσημος στουντιακός κιθαρίστας, Tommy Tedesco πέθανε.

Είμαι ο Kurt Loder με τα σύντομα νέα του MTV.

Ο Tommy Tedesco ήταν αναμφισβήτητα

ο βασιλιάς των σέσσιον κιθαριστών του Λος Άντζελες.

Μάλλον δεν έχετε ακούσει ποτέ το όνομά του,

ή τη φωνή του, όμως ακούστε.

Είναι κάποιος που έχετε ξανακούσει.

Έπαιζε στο θέμα του Bonanza ...

του Batman.

♪ The chores! ♪

♪ The stores! ♪

Ο Tedesco πέθανε από καρκίνο τη Δευτέρα

στο σπίτι του στο Νορθριτζ, της Καλιφόρνια,

σε ηλικία 67 ετών.

Το όνομά του ίσως δεν είναι γνώριμο άμεσα

σε όλους, κάποια από τη μουσική του, σίγουρα είναι.

Ιδού η ειρωνία.

Περνάς όλη σου τη ζωή παίζοντας κιθάρα,

δημιουργώντας κιθαριστικές φράσεις που άνθρωποι

σε όλο τον κόσμο αναγνωρίζουν.

Όμως κανείς δεν ξέρει τ' όνομά σου, μέχρι να πεθάνεις.

Και τότε, ακόμη και στο τέλος,

κάνουν λάθος το όνομά σου και σε λένε...

- " Tony Tedesco." - . .. αντί για Tommy.

Ο Tommy δεν ήταν μόνο ένας θρυλικός κιθαρίστας.

Ήταν ο πατέρας μου.

Και ήταν επίσης μέλος μιας ελίτ ομάδας

μουσικών στούντιο.

Αυτό που ακολουθεί, λοιπόν, είναι η ιστορία του πατέρα μου

και της εκτεταμένης οικογένειάς του, του Wrecking Crew.

♪

Οι Hondells, οι Marketts, οι Routers--

Εμείς γράψαμε τα κομμάτια και τους δίσκους,

και κατόπιν σχημάτιζαν μια ομάδα, που θα γινόταν το γκρουπ.

Οι άνθρωποι δεν εστίαζαν και πολύ

στις μεγάλες, τραβηγμένες ηχογραφήσεις άλμπουμ.

Τέσσερα τραγούδια σε τρεις ώρες.

Μόνο μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων μπορεί να το κάνει αυτό.

Πολλές απ' τις ηχογραφήσεις έρχονταν εδώ πέρα.

Τότε είναι που είχαμε μαζική εισροή μουσικών της Νέας Υόρκης.

Ήταν στα μέσα του 60,

όταν άρχισαν να εισρέουν εδώ.

Ύστερα πλημμυρίσαμε εκείνη την εποχή.

Αυτό οδήγησε σ' ένα χείμαρρο δουλειάς

για τους μουσικούς των στούντιο του Λος Άντζελες.

Όχι όλους, αλλά μια μικρή ομάδα,

που έγιναν γνωστοί αργότερα ως το Wrecking Crew.

Δεν ήταν μια οργανωμένη μπάντα μουσικών

που ξεκίνησαν για να καταλάβουν το ροκ εν ρολ.

Και δε μπορώ να πω ακριβώς ποιος ήταν μέλος αυτής

της μηχανής επιτυχιών.

Ακόμη και οι μουσικοί που ήταν μέλη αυτής της σκηνής

δε μπορούσαν να συμφωνήσουν.

12-15 άτομα.

Ίσως πόσοι, 20;

Τριάντα, ίσως;

Ήταν μάλλον 20 μουσικοί,

ή ίσως και λίγοι ακόμη,

μετρώντας τους έγχορδους φυσικά.

Αυτοί έκαναν όλες τις ηχογραφήσεις.

Ήταν προϊόν των δεακετιών του 40, 50 και 60.

Και ήταν σπουδαίοι μουσικοί,

που ενηλικιώθηκαν όταν ενηλικιώθηκε και το ροκ εν ρολ.

Και να που είναι εδώ, στην ακμή των σωματικών δυνατοτήτων τους

με όλο αυτό το ταλέντο.

Και είναι στο σωστό μέρος. Και είναι η σωστή στιγμή.

Κι έτσι, ήταν αυτοί που το έκαναν.

Την πρώτη μέρα των γυρισμάτων, έσμιξα

4 από τους μεγαλύτερους σεσσιονάδες του LA.

Την Carol Kaye, τον Plas Johnson

και τον Hal Blaine, μαζί με τον πατέρα μου.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που βρίσκονταν και οι 4

στο ίδιο δωμάτιο μετά από περίπου 20 χρόνια.

- Μ' αναγνωρίζεις-- - Έχασες βάρος!

- Το μόνο που χρειάζεται να κάνεις, είναι ν' αρρωστήσεις.

Γυρνάμε.

- Γυρνάμε. - ΟΚ, η ερώτηση είναι--

- Ξέρεις, όλα τα παιδιά που ήταν μες στα στούντιο -

ο Θεός να τους έχει καλά - για 20-30 χρόνια,

όλοι φορούσαν το μπλε σακάκι, τη γραβάτα,

και δε μιλούσαν, δεν κάπνιζαν δεν κάναν τίποτα.

Και μπήκαμε εμείς εκεί μέσα με τζιν και t-shirt,

καπνίζουμε τσιγάρα, ό,τι κάναμε -

- Ναι. - Και οι μεγαλύτεροι

λέγανε, "Θα τη γκρεμίσουνε την επιχείρηση."

Ξέρεις, "Αυτοί θα γκρεμίσουν τη μουσική επιχείρηση."

- Δεν είχαμε το σεβασμό που είχαν οι μεγαλύτεροι.

Θυμάσαι τους μεγάλους παίκτες των στούντιο,

οι Barney Kessels, και οι Lloyd Elliots,

- όλοι αυτοί οι τύποι; - Ναι, ακριβώς.

- Να, έτσι προέκυψε το όλο θέμα με το "συνεργείο κατεδάφισης".

Αν και ο όρος "Συνεργείο Κατεδάφισης" "The Wrecking Crew"

έγινε δημοφιλέστερος από τους ροκ ιστορικούς,

πολλοί από αυτούς τους μουσικούς άκουσαν τον όρο

πολλά χρόνια αργότερα.

- Νομίζω ότι το πρωτοάκουσα απ' τον Hal Blaine.

- Ναι.. -- - Μάλλον αυτός

το σκέφτηκε το όνομα.

- Νομίζω ότι ψιλο-εξελίχθηκε, απλά.

- Ήταν -- - Η πρώτη φορά που

τ' άκουσα, νομίζω ήταν στο The Baked Potato,

που είχαν εκείνη τη μάζωξη.

Χρησιμοποίησαν την έκφραση "το συνεργείο κατεδάφισης."

- Χρησιμοποιούταν και νωρίτερα.

Χρησιμοποιούταν κι όσο ηχογραφούσαμε

- Κι ο ορισμός αυτού που ανήκε στο Συνεργείο Κατεδάφισης,

δεν υπάρχει και κανένας ορισμός.

Ανάμεσα στους ηχολήπτες, παραγωγούς

και τους ίδιους τους μουσικούς,

ο καθένας έχει τη δική του εκδοχή για το πώς γίναν τα πράγματα.

Μαζί, αποτελούν ένα στιγμιότυπο του χρόνου

που δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά.

Ο καθένας μπορούσε να κάνει 5-6 διαφορετικά πράγματα,

σε αντίστοιχα διαφορετικά όργανα επίσης.

Υπήρχαν πολλοί παραγωγοί εκείνη την εποχή που

δεν ήταν μουσικοί,

έτσι, αυτοί οι τύποι μπορούσαν να αποκωδικοποιούν -

- Για μένα λέει, παρεμπιπτόντως, -

- Όχι, εννοώ, υπήρχαν μερικοί παραγωγοί

που απλά, ξέρεις

δε γνώριζαν στ' αλήθεια τη γλώσσα του μουσικού,

κι αυτοί οι τύποι μπορούσαν να τη μεταφράσουν γρήγορα.

Οι άνθρωποι για τους οποίους μιλάμε,

έπαιξαν για τόσους πολλούς,

τόσα διαφορετικά στυλ.

Είναι συναρπαστικό.

Μπορούσαν να μπουν σ' έναν, εε.. ποπ ήχο και να τον παίξουν.

Μπορούσαν να παίξουν rhythm & blues.

Μπορούσαν να παίξουν soul μουσική.

Φαντάζομαι θα μπορούσαν να παίξουν κλασσική, αν χρειαζόταν,

αλλά είχαν το μαγικό άγγιγμα.

Βάζαμε μεγάλο μέρος του εαυτού μας σ' αυτό,

γιατί ήμασταν ειδικοί σ' αυτό.

Το κάναμε συνεχώς.

Μας έδινε κάποιος τη μελωδία γραμμένη ή κάτι,

και ξέραμε πώς θα γίνει το κομμάτι.

Φτιάχναμε πολλές ενορχηστρώσεις κλπ

στο στούντιο, από μόνοι μας.

Να, πώς ακουγόταν το The Beat Goes On

όταν μας το πρωτοφέρανε.

Λέω, "Ω-ω, πρέπει να βρούμε

τέχνασμα για τούτο ξέρεις;

Ήταν δουλειά μας να επινοήσουμε φράσεις κλπ,

οπότε στην τρίτη γραμμή μου ήρθε αυτό:

Κι ο Sonny ξετρελάθηκε και το 'δωσε στο Bob West,

το μπασσίστα, να το παίξει. Και το παίζουμε και οι δυο μας

σε όλη τη μελωδία. Και χωρίς καλή μπασσογραμμή

η μελωδία δεν αναδεικνύεται ξέρεις,

δεν κάνει κλικ, ξέρεις, όπως σ' ένα σουξέ.

- Πάντα έλεγα, "Βάζουν νότες στο χαρτί.

Βάζουν νότες στο χαρτί,

αλλά δεν είναι αυτό η μουσική." Τη μουσική τη φτιάχνεις εσύ.

Είναι το τι θα κάνεις με τις νότες;

- Σωστά. - Τι κάνεις με τις παρτιτούρες;

- Απολύτως. - Τι κάνεις με τα ακκόρντα;

- Διαφορετικά, απλά παίρνεις το σωματείο για

να βρεις κιθαρίστα. - Ακριβώς, άρα--

Άρα είναι το τι θα βάλεις εσύ,

γιατί πόσες μέρες είναι, μάλιστα, είμαστε όλοι εδώ.

- Είναι αυτό που θα βάλεις, που δεν υπάρχει γραμμένο.

- Στην πραγματικότητα όλοι μπορούν - όσοι κάθονται εδώ,

Θυμάμαι πως έκανα διαφορετικά πράγματα

που κανείς ποτέ δεν είχε φανταστεί.

Και ύστερα, ξαφνικά γίνονταν μέρος του δίσκου

και μέρος του σήματος κατατεθέν του δίσκου.

- Όλοι κάναμε παραγωγή στο δικό μας μέρος. Είναι τόσο απλό.

- Α, ναι, ναι. - Για να σουινγκάρει, ναι.

Ξέρεις, το πρώτο πράγμα που έκανα ποτέ,

που 'μύρισε' ας πούμε ροκ εν ρολ

ήταν κάποια δουλειά, που δεν ξέρω ούτε

καν για ποιον καλλιτέχνη. Δεν υπήρχε μικρή 7η

ούτε για δείγμα, ξέρεις; Ήταν εντελώς ισιάδι.

Τότε κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι διαφορετικό.

Εκείνη την εποχή, έκανα το Ozzie & Harriet TV show.

- Α! - Κι ύστερα ξαφνικά,

ξέρεις, κάνω αυτή την εκπομπή. Και μετά, λένε -

Μια μέρα, έρχονται.. Δηλαδή, ο Jimmie Haskell έρχεται..

και με το Ricky Nelson, λέει...

"Κάνουμε αυτά τα ροκ εν ρολ πράματα."

Εγώ δεν έχω ιδέα τι λένε.

Μου βγάζει απλά μια παρτιτούρα με ακκόρντα, και λέει,

- "Παίξε πίσω απ' το Ricky Nelson."

Έτσι πολύ σύντομα, βρέθηκα..

Αρχίσαμε να ασχολούμαστε μ' αυτό.

Αυτό μ' έφερε στο LA το... 1960..

Το καλοκαίρι του '60, για να παίξω με τη μπάντα του Ricky Nelson.

Δουλεύοντας μ' αυτούς, μ' αυτό τον τρόπο

ήταν τέλειο παράδειγμα αυτού που θα ακολουθούσε αργότερα.

Και δεν είχα ιδέα ότι θα γινόμουν ποτέ

"σεσσιονάς".

Δεν ήξερα καν τι σήμαινε αυτό.

Μάθαμε να παίζουμε ροκ εν ρολ

πάνω στη δουλειά.

Έι, ξέρεις, αφού αυτό θέλουν...

Μπορώ να το κάνω.

Ξέρεις, αυτό είναι Λάτιν - Είναι λάτιν μουσική.

Δεν είναι τίποτα, ξέρεις.

Μπορείς να το κάνεις όλη μέρα αυτό.

Υπήρχαν κάποιοι δογματικοί, όπως πάντα

σε κάθε τι στη ζωή, κάποιοι άνθρωποι δε συμβιβάζονται.

Όχι, ότι δε μπορούσαν. Δεν το έκαναν, στις περισσότερες περιπτώσεις.

Δεν επέτρεπαν στον εαυτό τους να.. ξέρεις..

Ένιωθαν ότι είναι σ' ένα συγκεκριμένο επίπεδο.

Και το ροκ εν ρολ

ήταν ίσως λιγάκι κατώτερό τους.

Και δεν ήθελαν να εμπλακούν,

ενώ, οι δικοί μας, εμείς υποδεχθήκαμε το ροκ εν ρολ.

Δεν παίζαν τέτοια σκατά, δεν τα ήξεραν.

Δεν τους άρεσαν.

Και ξεκίνησα παίζοντας κυρίως σε ντέμο,

ξέρεις, $10 το κομμάτι, κι έτσι είχα να φάω εκείνη τη μέρα..

Είχα τρία παιδιά που έπρεπε να ταΐσω, κι έτσι είχαν τα πράγματα.

Και το χρήμα ήταν σημαντικό για να πληρώσεις το νοίκι.

Κι έτσι έκανα ό,τι έκαναν και οι υπόλοιποι.

Πήρα, εε.. μια Fender κιθάρα

και της φόρεσα 9άρες χορδές, απ' αυτές που κάνεις

σηκώματα, απο δω ως τον Έβρο.

Κι άκουσα μερικούς απ' αυτούς που τα παίζανε

και τα ροκ γκρουπ, μέχρι να φτάσω να τα παίζω

καλύτερα απ' όσο τα έπαιζαν εκείνοι.

Η πρώτη-πρώτη δουλειά που έκανα στη Disney,

φτάσαμε εκεί δώδεκα παρά τέταρτο και όλοι οι κουστουμάτοι

έφευγαν. Και καθόμαστε όλοι εκεί πέρα και

μας βγάζει ένα λογύδριο, τύπου, "Κυρίες και κύριοι,

σας φέραμε εδώ, γιατί στο συγκεκριμένο φιλμ

θα βάλουμε λίγο.. Λίγη απ' τη δική σας..

τη ροκ εν ρολ μουσική σας." - "Τη ροκ εν ρολ μουσική σας"?

-"Είναι αυτή"... Ναι. "Εχουμε αυτή τη μικρή σκηνή..."

- Πάντα αυτό μου συμβαίνει. - "...και θα σας τη δείξουμε

Και ήταν μια μικρή, σύντομη σκηνή. Οπότε λέει,

"Σας έχουμε όλη τη μουσική γραμμένη.

Είναι μπροστά σας. Και θα το

κάνουμε μ' αυτό που λέμε "με μετρονόμο"

Λες και δεν ξέραμε τι μας γίνεται.

"Θα το παίξουμε πολύ αργά, ωστε

να μάθετε όλοι, να μελετήσετε και να απομνημονεύσετε τη μουσική."

Και μετά λέει, "Mary Anne, βάλ' το μετρονόμο πολύ αργά."

Κι εκείνη το πατάει κατά λάθος

και τη στιγμή που ακούμε οκτώ κλικ

ding-ding-ding-ding-ding- ding-ding-ding, μπαίνουμε.

Και το παίζουμε, απ' την αρχή ως το τέλος.

Κι όταν τελειώσαμε, λέει ο τύπος,

"Μα πώς στο.. πωπω, το κάνατε τέλεια.

μακάρι να το'χαμε πάρει." - "Να το ΄χαμε πάρει."

"Πώς στο διάτανο το κάνατε αυτό;"

Και λέει ο Tommy, "Να, μωρέ.. μελετάμε πολύ, μες στη μέρα."

- Ήταν τέλειο, γιατί

νόμιζαν ότι ήμασταν εντελώς ηλίθιοι.

- Δηλαδή, ήταν απίστευτο.

Η περισσότερη μουσική και.. το χρήμα,

πήγα να πω κατά λάθος - αλλά είναι αλήθεια -

προερχόταν απ' το κτίριο Brill, στη Νέα Υόρκη.

Η βάση ήταν στη Νέα Υόρκη,

οι συγγραφείς, οι τραγουδιστές, οι μουσικοί.

Η μουσική βιομηχανία ήταν στη Νέα Υόρκη,

τελεία και παύλα, εκείνη την περίοδο.

- Master "A," πρώτο τέικ. - Πάμε, γράφουμε.

Π.χ. η Chess Records στο Σινσινάτι.

Αλλά υπήρχε ίσως μόνο ένας κιθαρίστας,

ένας μπασίστας, ένας πιανίστας,

οπότε μπορούσε να καθυστερήσει από αυτόν τον ένα ή δύο παίκτες.

Ενώ, μπορούσαν να 'ρθουν στο LA

και.. δεν είχε σημασία αν έπαιρναν

10 ή 12 διαφορετικούς κιθαρίστες,

όλοι τους ήταν εξίσου καλοί

για να κάνουν αυτό που ήθελαν να γίνει.

Συν ότι είχαν περισσότερα στούντιο εδώ πέρα.

Πολλοί μουσικοί που βρίσκονταν ανατολικά,

και στο Νάσβιλ, πολλοί ήρθαν εδώ πέρα

να βρουν δόξα και χρήμα.

Ήταν ένα μέρος ανεκμετάλλευτο

και για νέους καλλιτέχνες για να ηχογραφήσουν

Ο Lee Hazlewood μου είπε ότι πήγε πίσω στη Νέα Υόρκη

για μια ηχογράφηση και και πάει σ' ένα τύπο,

στον κιθαρίστα και του λέει,

"Έι, μπορείς να μου παίξεις λιγάκι αυτό εδώ;"

Κι ο τύπος λέει, "Γράψ' το μου"

Κι ο τύπος απλώς αρνούταν

να πειραματιστεί, να δοκιμάσει. Αν δεν ήταν γραμμένο δηλαδή,

δεν το έπαιζε. Είχες νέους μουσικούς

που ήταν πρόθυμοι να συνεισφέρουν

και να σκεφτούν ιδέες, ξέρεις,

και νομίζω ότι αυτή ήταν η διαφορά.

Δε νομίζω πως είναι μυστικό.

Τη δεκαετία του '60, όλοι οι μουσικοί κατευθύνθηκαν δυτικά.

Το L.A. ήταν το μέρος που ήθελες να είσαι.

Αν ήθελες τους καλύτερους, ήταν όλοι εδώ, στο Λος Άντζελες.

Ήταν πιο ακατέργαστος, χαλαρός ήχος

απ' αυτόν που έβγαινε απ' τη Νέα Υόρκη,

κι έχει να κάνει πολύ, υποθέτω με τους μουσικούς

που χρησιμοποιούσαμε, γιατί ήταν φρέσκοι στο είδος.

- Hal, εσύ ξεκίνησες το σερφ

κι ο Earl ξεκίνησε το double time, ξέρεις, γιατί εμείς παίζαμε..

Ξέρεις.. ξέρεις, το διπλασιάσαμε και γλύκανε.

Ναι, ήταν κάπως όπως με την east coast και west coast jazz.

Υπήρχε πραγματικά ευδιάκριτη διαφορά.

Και.. εκείνα τα χρόνια, οι παραγωγοί δίσκων

διάλεξαν τη west coast. - Ναι,

και οι επιτυχίες άρχισαν να βγαίνουν από δω.

Εδώ ξεκίνησαν να γυρίζονται οι

νεανικές ταινίες. Όλοι ήθελαν να γίνουν σέρφερ.

Είτε ήσουν λευκός ή μαύρος, ή ζούσες

στη μέση της ερήμου, ήθελες μια σανίδα του σερφ.

Ήταν τρέλλα. Και μαζί της

ήρθε η νεανική μουσική και δημιουργήθηκε εδώ.

Θαλασσινές οπτασίες παντού και θαυμαστές της τέχνης, που αρέσκονται στο κοίταγμα.

Εδώ είναι ο παράδεισος για χιλιάδες λάτρεις του ήλιου,

Καλιφορνέζους από γεννησιμιού ή από επιλογή.

Θυμάμαι τον αρωματισμένο αέρα, το νυχτολούλουδο,

κι όλα τα φυτά που φυτρώνουν στη

Νότια Καλιφόρνια, και πόσο ονειρικά ήταν όλα.

Ήταν ο ήχος των Beach Boys

που πλανιόταν κάπως από κάθε σπίτι,

ξέρεις, περίπου ο ίδιος δίσκος που απλώς επαναλαμβανόταν,

και την ιδέα ότι, "Έι, είναι αληθινό αυτό,

αυτή είναι η κουλτούρα εδώ, αυτή η μόδα της παραλίας.".

- Οι Beach Boys!

Ευχαριστούμε πολύ.

Θα θέλαμε αυτή τη στιγμή, να σας δείξουμε πώς οι Beach Boys

φτιάχνουν ένα δίσκο.

Ξεκινάμε με το Denny Wilson στα τύμπανα...

...ακολουθεί ο Al Jardine στη ρυθμική κιθάρα...

...τον οποίο βοηθάει ο Carl "πρώτος κιθαρίστας" Wilson...

...και γεμίζει ορχηστρικά ο ηγέτης μας

ο Brian Wilson στο μπάσσο.

Όταν είμαστε έτοιμοι να τραγουδήσουμε, ερχόμαστε στα μικρόφωνα

και βγαίνει κάτι τέτοιο.

Πήγα στη Gold Star,

και συνάντησα τον αγαπημένο των μουσικών, τον Phil Spector,

Κι αμέσως έβαλα τον Steve Douglas να κλείσει,

ξέρεις τους μόνι..- Λέγονται μόνιμοι,

το Wrecking Crew. Κι άρχισε να τους κλείνει

για μένα, στο στούντιό μου στο Western.

Οι σέσσιον μουσικοί έρχονταν απ' τους παραγωγούς

για διάφορους λόγους. Στην πραγματικότητα,

στις περισσότερες ηχογραφήσεις των Beach Boys, στα μέσα του '60

δεν έπαιζαν καν οι ίδιοι τα όργανα.

Ήταν απόφαση του Brian Wilson να σπρώξει τη μουσική

σε άλλο επίπεδο. Και για να το κάνει αυτό

επιστράτευσε τους καλύτερους του L.A.

Εμείς περιοδεύαμε 150 μέρες το χρόνο.

Ο Brian γινόταν λίγο πιο πολύπλοκος στις

ενορχηστρώσεις του. Και απλά έγινε πολύ δύσκολο

να.. να συντονιστούν τα προγράμματά μας.

Και τότε ήταν που παρενέβη το Wrecking Crew.

Όταν έμαθα ότι κάποια απ' τα παιδιά αντικατέστησαν

κάποιους απ' τους Beach Boys, με εξέπληξε.

Όμως, στην πραγματικότητα σ' εκείνο το σημείο

οι Beach Boys ήταν ο Brian Wilson.

Εκείνος τα δημιούργησε όλα.

Είχε πολλή αυτοπεποίθηση, πολύ έλεγχο.

Έφερνε τις παρτιτούρες, τις οποίες έγραφε ο ίδιος.

Και τις περισσότερες φορές, η μουσική ήταν εντελώς δική του.

Δηλαδή, υπήρχαν πολύ λίγες φορές που εμείς επινοήσαμε

φράσεις στο υλικό του. Ναι. - ...σωστός μουσικά.

Είχε στο μυαλό του αυτό που ήθελε.

Το πρώτο άλμπουμ ήταν..

το Summer Days (and Summer Nights),

Το άλμπουμ των Beach Boys

O Ray Pohlman ήταν σπουδαίος μπασίστας, πολύ καλός.

Ο Steve Douglas ήταν απλά τόσο σωστός σαν

σαξοφωνίστας. Με άφηνε με το στόμα ανοιχτό.

Έπαιζε με τόση επιδεξιότητα, ξέρεις;

Και πήγαινε πολύ κοντά στο μικρόφωνό του

για να βγάλει το καλύτερο απ' το όργανό του.

Ήταν όλοι.. το Wrecking Crew. Ήταν απλά σπουδαίοι.

Ο Brian ήταν ιδιοφυία. Δηλαδή, έκανε..

Ήταν απ' τους καλύτερους που έχω δει ποτέ, πιστεύω

στο συνδυασμό πραγμάτων.

Το στούντιο Western, υπήρχαν ίσως..

15-20 άτομα σ' εκείνο το στούντιο.

Ξεκινούσε με τον πρώτο τύπο..

και του τραγουδούσε το μέρος του ώσπου να το πιάσει.

και στον δεύτερο, του τραγουδούσε το δικό του μέρος

και στον τρίτο, σε όλη την αίθουσα.

Και μετά ξαναπήγαινε στον πρώτο τύπο.

Κι ο πρώτος είχε ξεχάσει το μέρος του

και του το ξανατραγουδούσε, δεύτερη φορά.

Μάθαινε όλο το κομμάτι μέσω επανάληψης.

Και ξαφνικά, όλη η μπάντα μπορούσε

να το παίξει το ρημάδι. Δηλαδή, ο Brian είναι..

Όταν θες να μιλήσεις για ιδιοφυίες,

αυτός είναι.. Δεν υπάρχουν πια σαν κι αυτόν, απ' όσο ξέρω.

Δηλαδή, είναι απίστευτος.

Το Pet Sounds ήταν ένας απίστευτα σημαντικός δίσκος,

κι ακόμη στέκεται σαν, ξέρεις, "ΟΚ, ξεπέρασέ το αυτό"!

Ο George Martin μου είπε ότι το Sgt. Pepper ήταν μια απόπειρα..

Μια απόπειρα να φτάσει το Pet Sounds.

Ήταν δίσκος με απίστευτη επιρροή,

και νομίζω πως είχε ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

Και οι άνθρωποι έλκονταν εδώ, κι ήθελαν να γίνουν μέρος αυτού,

κι ήθελαν να κάνουν δίσκους σαν αυτόν.

Το Good Vibrations, πρέπει να κάναμε 25, 30 ηχογραφήσεις.

- Μπορεί να χρειαζόταν έξι μήνες για να γίνει.

- Κάποιες μέρες δουλεύαμε πέντε λεπτά.

- Κάποιες μέρες, 4 ώρες. - Ναι.

- Στο ίδιο κομμάτι. - Απλά.. πειραματιζόμασταν.

Και με ρωτούσαν, "Λοιπόν, τι θέλεις;"

Κι έλεγα, "Ε, δεν ξέρω", ξέρεις.

και πηγαίναμε σπίτι, και την επόμενη φορά που βρισκόμασταν

τότε συντονιζόμασταν και το φτιάχναμε.

Τρεις μήνες, δύο τρεις φορές την εβδομάδα,

αλλά η Capitol Records πλήρωνε το λογαριασμό.

Και μας άρεσε να δουλεύουμε για κείνον.

Λέγαμε, "Είσαι στην ηχογράφηση

με τον Brian Wilson αύριο;"

"Ναι, είμαι." "Α, ωραία"

Η Carol έπαιξε στο Good Vibrations

και στο California Girls, και ήταν, κάπως,

το αστέρι της φάσης. Θέλω να πω, ήταν

η καλύτερη μπασίστρια στον κόσμο.

Και ήταν πολύ μπροστά απ' την εποχή της.

Έπαιζε τονική σε μια 5η

ή σε μια 3η αντί για την 5η, ξέρεις.

Ήταν απ' τους πρώτους μπασίστες που

άρχισε να παίζει έτσι.

Όμως εκείνος σίγουρα έγραψε κάποιες πολύ σένιες μπασογραμμές

όπως, για παράδειγμα:

Εγώ ποτέ δεν θα το 'παιζα αυτό.

Εγώ θα πάω σ' αυτό..

Αυτή είναι τζαζ walking γραμμή.

Ήξερες ότι αυτό το παλληκάρι είχε κάτι πολύ, πολύ σπουδαίο.

Το δωμάτιο είχε μία ατμόσφαιρα, με τον Hal αρχηγό,

ξέρεις, και όλα τα παιδιά

να δουλεύουν μαζί, να βαράνε και να παίζουν.

Έφτανε κάτι όπως ήθελε να το ακούσει.

Κι όταν συνέβαινε αυτό, ήταν καλό.

Όταν άκουσα το Good Vibrations πρώτη φορά στο ράδιο,

απλά.. έμεινα άφωνος.

Τώρα.

Πολύ ωραία.

- Θυμάμαι όμως την Carol. Ακόμη το θυμάμαι,

γιατί το αγαπημένο της, όποια μέρα κι αν πηγαίναμε μετά απ' αυτό

"Θα θέλατε να χρησιμοποιήσω την πένα των Beach Boys;"

Κι έτσι.. εντυπωσίαζε όλους.. Μ' αυτήν εδώ...

- Την οποία είχε πάρει πηγαίνοντας στο στούντιο.

- Κι όλοι κοιτούσανε την πένα,

και κοιτούσαν κι εκείνη. - Πρέπει να την πουλήσεις,

ξέρεις. - Πούλαγε αυτά τα σκατά,

σαν τρελλή. Μια μικρή πένα έκανε αυτό το κορίτσι

να βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες δολλάρια.

Ζήλευα πολύ την κιθάρα

όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε, κι αρραβωνιαστήκαμε,

κι έδινε πολλή περισσότερη σημασία στην κιθάρα, ένιωθα.

Έτσι, του έδωσα τελεσίγραφο, "Η κιθάρα ή εγώ"

Και μου είπε, "Αγάπη μου, η κιθάρα δεν έχει πόδια,

εσύ έχεις."

Νευρίασα τόσο πολύ, που πήρα το δαχτυλίδι μου

και του το πέταξα.

Και μετά πήγα να το βρω.

Και ξεκίνησα αργά στη ζωή.

Δεν ήμουν απ' αυτούς που διαβάζεις στα βιβλία.

Ξέρεις, διαβάζεις άρθρα στο Guitar Player, και λέει ο τύπος

"Να, όταν ήμουν 12 χρονών,

είχα αρχίδια ελαφιού, και κάτι τέτοια, ξέρεις"

Εγώ όταν ήμουν 12 χρονών πάντως έπαιζα τζιτζιλόνια,

ξέρεις.. Κι όταν ήμουν 24

δούλευα στη Douglas Aircraft, ξέρεις, μετακινώντας κουτιά,

και προσπαθούσα να παίξω κιθάρα.

Ήμουν 24, ακόμη πάλευα κάτι τέτοια:

"Ουάου, είμαι στην 7η θέση."

Και τελικά είχα μάθει ένα γαμάτο ακκόρντο.

-Ουάου!

Δεν είμαι λοιπόν, απ' αυτούς τους τύπους που διαβάζεις.

Πήγαμε στο χορό κι ο Ralph Marterie

θα έπαιζε. Μάθαμε ότι

ο κιθαρίστας τους θα έφευγε εκείνο το βράδυ.

Κι έτσι έκανε δοκιμαστικό, οντισιόν,

και τον προσλάβανε επί τόπου.

Ήταν Παρασκευή βράδυ, και το βράδυ του Σαββάτου

έφυγε για Νέα Υόρκη.

- Πες την αλήθεια. - ΟΚ, πρέπει να μ' αφήσεις.

Ο Marterie θα 'παιρνε έναν κιθαρίστα-τραγουδιστή,

για να πληρώνει μόνο ένα άτομο.

Αποφάσισε πως ήξερε ότι δεν υπάρχει τίποτα εκεί

στο Niagara Falls για κείνον.

Ήθελε να πάει στην Καλιφόρνια να παίξει.

Ενώ ο πατέρας μου πάλευε να βρει δουλειά ως κιθαρίστας,

έπρεπε να τα βγάζει πέρα δουλεύοντας σε μια αποθήκη.

Πάντα έλεγε ότι ήταν η καλύτερη δουλειά που είχε ποτέ.

Τη σιχαινόταν τόσο πολύ, που τον έκανε να μελετά κάθε μέρα.

Μου είπαν δυο άτομα, πριν φύγουμε,

"Ποτέ δεν θα τα καταφέρει."

Έτσι, ύστερα από εφτά μήνες αγώνα εδώ πέρα,

ο μπαμπάς ήθελε να επιστρέψουμε και του είπα, "Δεν υπάρχει περίπτωση",

γιατί δεν θα υπέκυπτα σ' εκείνους τους δυο τύπους.

Και γι' αυτό ο μπαμπάς είπε, "Η πεισματάρα Σισιλιάνα γυναίκα μου"

Στην πραγματικότητα, η γυναίκα μου με υποστήριξε 100%,

όλο τον καιρό που δούλευα. Ήταν..: "Εσύ πήγαινε στην περιοδεία".

Εκείνη δούλευε, έπαιρνε τα τηλεφωνήματα,

δεν.. ποτέ δεν παραπονέθηκε.

Ερχόμουν σπίτι στις 11, στις 10.

Έβλεπα τα παιδιά μου όποτε.

Η γυναίκα μου το δεχόταν, αυτή ήταν η ζωή μας,

όλη η οικογένειά μας το δέχθηκε όπως ήταν.

Κάθε τόσο, η γυναίκα κάποιου μουσικού

ερχόταν και της έκανε παράπονα

κι εκείνη τους μιλούσε.

Έλεγε, "Κοίταξε, αυτή είναι η ζωή του."

- Ε, μάλλον η Κάρμυ δε μίλησε ποτέ στη Βαρβάρα τη Βάρβαρη.

Χαχαχα..

Ο πατέρας μου έλεγε, "Υπάρχουν μόνο 4 λόγοι

να κάνεις μια δουλειά:

για τα λεφτά, για τα κονέ,

για την εμπειρία, ή απλά γιατί γουστάρεις."

Πρέπει να σου πω μια ιστορία για τον πατέρα σου.

Ήμασταν στο Western studio 3

κι ο Jan Berry των Jan & Dean,

δίνει το μέτρημα, "Όλοι έτοιμοι; Ναι. ΟΚ"

Ο Tedesco αρχίζει να παίζει,

κι ο Jan λέει, "Στοπ, περίμενε." Και πάει εκεί και κοιτάει,

και του λέει, "Tedesco, τι κάνεις;"

Εκείνος.. ο Tommy..

Η παρτιτούρα ήταν ανάποδα,

κι ο Tommy το διάβαζε ανάποδα.

Είναι αλήθινή ιστορία αυτή,

αλλά μιλάμε για πολύ γέλιο.

Ο Tommy ήταν πολύ πλακατζής.

Περίμενε, κόψ' το.

Υπήρχε μια ενέργεια που δημιουργούσε ο Phillip.

Θυμάμαι, ο Phillip ήταν τόσο ενθουσιασμένος σε κάθε ηχογράφηση.

Υπήρχε τόση ζωντάνια στην αίθουσα, που...

που σε σήκωνε ψηλά.

Και υπήρχαν και τόσοι πολλοί μουσικοί

κι ο ήχος ήταν τεράστιος.

Και, ήταν σίγουρα.. το τείχος του ήχου, ήταν..

Υπήρχε πραγματικά.

Δε μπήκα ποτέ στο στούντιο και να'ναι διαφορετικά άτομα

ήταν πάντα τα ίδια παιδιά.

Το "τείχος του ήχου" ήταν ο θάλαμος της ηχούς του Gold Star,

κυρίως. - Καταρχήν, υπήρχαν

μουσικοί από τοίχο σε τοίχο - Ναι, αλήθεια είναι.

- Οι περισσότεροι χρησιμοποιούσαν ένα rhythm section 4 ατόμων.

Εκείνος είχε 4 κιθάρες, ή 6, ή 7.

Υπήρχαν πάντα 4 πιάνα,

ένα κοντραμπάσσο, ένα Fender μπάσσο.

Δηλαδή, συνήθως ήταν μόνο ένα σετ τύμπανα.

15 άτομα έπαιζαν κρουστά.

- Σε μια πολύ μικρή αίθουσα. - Ναι.

- Ίσως όχι μικρή, αλλά μέτρια.

- Κι ένας τεράστιος θάλαμος για την ηχώ, για τον οποίο

ήταν διάσημο το Gold Star. Αυτό ήταν το τείχος του ήχου.

- Κεραμικοί τοίχοι.

- Ένα, δύο, τρία.

- Ωραία. - Το τείχος του ήχου

του Phil Spector είναι περισσότερο σαν ένα χαμένο αίσθημα.

είναι παχύ στο You've Lost That Lovin' Feelin',

και ήταν.. Χρησιμοποιούσε την ηχώ τόσο πολύ,

και κολυμπούσε όλη την ώρα.

Παρά τους ανακλαστήρες, όλοι περνούσαμε στα

μικρόφωνα του άλλου, ίσα για να του δώσει

το συνδυασμό αυτής της διαρροής, της ηχούς, συν την κούρασή μας.

Στο 30ο τέικ είσαι πια κουρασμένος, ξέρεις.

Έτσι, είχε ένα αληθινό αίσθημα χαλαρότητας στις επιτυχίες του.

- Είναι το πιο πολυπαιγμένο κομμάτι όλων των εποχών.

- Μα, το πιστεύω, ναι.

- Ο πιο πολυπαιγμένος δίσκος όλων των εποχών.

Αυτοί ήταν ο ήχος που είχε ο Phillip.

Ο Phillip ήταν επίσης πολύ, πολύ προληπτικός,

και δεν.. Ήθελε αυτούς,

και πάντα ήθελε αυτά τα παιδιά, ξέρεις.

Ένιωθε ασφαλής μόνο όταν έπαιζε μ' αυτά τα παιδιά.

- Οι ίδιοι μουσικοί, οι ίδιοι ηχολήπτες, το ίδιο στούντιο,

η ίδια, ίσως, μάρκα ταινίας.

- Ναι, μάλλον. - Εεμ..

- Ήταν απλώς ένα πράγμα που του 'χε κολλήσει, ότι

αν δεν το έκανε έτσι, δεν θα γινόταν επιτυχία.

- Και μάλλον είχε δίκιο. - Μάλλον είχε δίκιο.

Και είμαστε ευγνώμονες γι' αυτό.

Σολ μικρή εβδόμη.

Ξέρεις, ο Phillip βάδιζε σε ένα διαφορετικό σύμπαν,

απ' όλους τους άλλους. Έτσι, στο δικό του μυαλό, ήταν όλα εκείνος,

ξέρεις, και τα παιδιά, ήταν μόνο κάποιου είδους

προέκταση όσων δε μπορούσε ο ίδιος να κάνει.

Ο Phil ποτέ δεν έγραφε τίποτα τις πρώτες 3 ώρες.

Δηλαδή, τους παίδευε τόσο πολύ που στο τέλος

δεν έπαιζαν ατομικά. Ήταν πολύ κουρασμένοι.

Κι έτσι απλώς έλιωναν μέσα σ' αυτό το...

το τείχος του ήχου.

Ο Phil πίεζε το Howard πάρα, πάρα πολύ

για το πώς να παίξει, και επέμενε ξανά και ξανά.

Και δεν ήταν ικανοποιημένος, ή κάτι τέτοιο,

και τον έβαζε να το ξαναπαίξει, και ξανά και ξανά

και ξανά, ώρες ολόκληρες,

ώσπου τα χέρια του Howard πονούσαν αφόρητα.

"Όχι, όχι, όχι, έτσι." Και λέει ο Howard,

"Κοίτα, άνθρωπέ μου, αν δε μπορώ να το παίξω εγώ,

κι εσύ ξέρεις πώς είναι, γιατί δεν το παίζεις εσύ;"

Ο Howard Robert είναι ο μοναδικός που είδα

ποτέ να φεύγει από ηχογράφηση,

που άφησε δηλαδή τα πάντα κάτω,

πήρε την κιθάρα και τον ενισχυτή του,

κι έφυγε. Είπε: "Αρκετά"

Ήταν πολύ απαιτητικός. Εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα με το Phil,

Φαντάζομαι, επειδή ήξερε, ότι ήξερα κι εγώ πάντα

ότι δεν ήμουν ο αρχικός ντράμμερ,

γιατί αν είχα πρόβλημα, θα 'φευγα.

Ποιον θα 'παιρνε;

Είχε ήδη, ξέρεις, μαλώσει με τον Al,

ίσως ο Al να μην επέστρεφε.

Οπότε.. οπότε τα πηγαίναμε καλά.

Τον κορόιδευαν όλη την ώρα αλλά τον συμπαθούσαν πολύ.

Νομίζω ότι τον σέβονταν πραγματικά.

Πίστευαν πως είναι τρελλός, που, φυσικά, ήταν,

αλλά νομίζω ότι πάντα ανυπομονούσαν

γιατί πάντα θα γινόταν κάτι πολύ κουλ.

Ήταν κι εντελώς φιλικό,

γιατί έμπαιναν μέσα και λέγανε, ξέρεις..

"Πώς τα πήγες στο γκολφ;"

ή, ξέρεις, κάποιος είχε το τάδε αυτοκίνητο κλπ..

Υπήρχε πάντα κι ένα περιοδικό Mad,

που γυρόφερνε, κάποιος το 'φερνε, ξέρεις.

Τους θαύμαζα τόσο, εξαιτίας του Phil Spector, που..

χρειάστηκαν καναδυό φορές, μέχρι να συνηθίσω,

ξέρεις, να είμαι με τα παιδιά.

- Κάποια ανάμνηση για το Be My Baby την πρώτη φορά που το άκουσες;

- Α.. σταμάτησα το αυτοκίνητό μου στην άκρη του δρόμου,

και λέω, "Μα τι ακούω;", ξέρεις..

Δε μπορούσα να το πιστέψω.

Έγραψα αμέσως το Don't Worry Baby

ύστερα απ' αυτό. Ναι.

Εμπνεύστηκα τόσο πολύ. Δεν το πίστευα.

Όταν πια φτάσαμε στο River deep - Mountain High,

όλοι πιστεύαμε ότι θα γινόταν τεράστια επιτυχία.

Ήταν άλλο ένα χιτ του τείχους του ήχου,

αλλά πάτωσε.

Ήταν μεγάλη επιτυχία στην Αγγλία, αλλά στις ΗΠΑ,

ήταν η πρώτη του αποτυχία.

Και λέει, "ΟΚ, αυτό το στυλ φεύγει.

Το τείχος του ήχου τελείωσε τότε."

- Ένα απ' τα αγόρια. Ένα απ' τα αγόρια.

- Ένα απ' τα παιδιά, ναι.

- Αν έπαιζαν τότε οι μηνύσεις για σεξουαλική παρενόχληση,

τώρα θα ήταν επτακατομμυριούχα,

.. ύστερα απ' όσα την κάναμε να υπομείνει.

Θα 'χε του κόσμου τους δικηγόρους να δουλεύουν για... εναντίον μας.

- Δε νομίζω ότι κανείς την έβλεπε σαν

γυναίκα-γυναίκα, και δεν το λέω με την κακή έννοια.

- Όχι, ήμασταν μουσικοί. - Ναι.

Τα πάντα ήταν μουσική.. μουσική, πραγματικά.

- Ναι. - Χειρότερα κι απ' αυτό

θα ήταν... αν την κλείναμε στην απ' έξω

και δε μοιραζόμασταν τη συναδελφικότητα.

Mission Impossible (θέμα)

Κι αυτό είναι το μόνο που χρειάστηκε να μιουτάρω

για να βγάλω τα πρίμα.

Οπότε το ακούς. - Ναι.

- Τέλος πάντων, αυτό έκανα, ναι.

Και παίζει ο Earl Palmer στα τύμπανα σ' αυτό.

Άκουγα μουσική μικρή

γιατί η μητέρα μου ήταν επαγγελματίας πιανίστρια.

Έπαιζε από πίσω, στο βωβό κινηματογράφο.

Κι ο πατέρας μου ήταν τρομπονίστας.

Έπαιζε σε μπάντες Dixieland, τέτοια πράγματα.

Οπότε άκουγα μουσική συνεχώς.

Αν δε μάλωναν, έπαιζαν μουσική.

Οπότε ξέρεις.. ήξερες από που προέρχεται.

Η μητέρα μου κι εγώ ζούσαμε σ' ένα συγκρότημα οικιών.

Αλλά η μαμά μου μάζευε χρήματα

κι εμφανίστηκε ένας πωλητής ηλεκτρικής κιθάρας

Με τρία ή τέσσερα μαθήματα για δέκα δολλάρια.

Οπότε το δέχθηκε. Και ήμουν περίπου 13 τότε.

Εκείνη την εποχή, περίπου άρχισα να παίρνω δουλειές με την κιθάρα.

Και κάποια λάτιν πραγματάκια.

Οπότε ήταν πολύ ωραία εμπειρία, ξέρεις...

.. αυτά τα πράγματα, βαριά τζαζ.

Και είχε πλάκα, κι έπαιζα πολύ

στα μαύρα clubs.

Και με δέχονταν κιόλας πολύ, παρεμπιπτόντως.

Είχα φτιάξει ένα όνομα.

Υπήρχαν πολλές γυναίκες που έπαιζαν τζαζ,

και ήταν σε δικές τους ποπ μπάντες,

οπότε, δεν ήταν και τόσο ασυνήθιστο.

Αλλά οι περισσότερες γυναίκες εκείνη την εποχή, το '50,

έπαιζαν μέχρι να παντρευτούν.

Ήταν πιο σημαντικό να έχεις το "Κα" μπροστά απ' τ' όνομά σου

παρά να κάνεις καριέρα.

Ύστερα ήρθε η ευκαιρία να δουλέψω σε στούντιο

στο τέλος του 1957 για τον Sam Cooke.

Δεν είχα ξανακούσει τον Sam Cooke,

αλλά τους έλειπε ένας κιθαρίστας.

Μόλις έκανα την πρώτη μου δουλειά με τον Sam Cooke,

έβγαλα περισσότερα χρήματα σε 3 ώρες, απ' όσα

έβγαζα όλη την εβδομάδα, με την ημερήσια δουλειά μου.

Μόνο που είχαν περισσότερες από δυο μέρες την εβδομάδα.

Ήθελαν ειδικά το δικό μας σινάφι

για να γράψουμε δίσκους επιτυχιών, γιατί γίναμε καλοί.

Ο Ray Pohlman είχε υπέροχο ήχο.

Ήταν ο πρώτος ηλεκτρικός μπασίστας.

έπαιξε σ' επιτυχίες από το '57 και μετά, περίπου.

Θα 'λεγα ότι έκανε ίσως το 85% των επιτυχιών.

Αλλά ο Ray Pohlman έγινε ο μαέστρος του

Shindig show, περίπου την ίδια εποχή που μπήκα

εγώ κατά λάθος στο μπασο, οπότε υπήρχε ένα μεγάλο κενό.

Ο κόσμος με ρωτά συνεχώς που ήμουν μια γυναίκα

σ' ένα κόσμο ανδρών.

Εγώ ένιωθα ίση με τα υπόλοιπα παιδιά,

κι εκείνοι ένιωθαν το ίδιο.

Μερικές φορές μπορεί να γίνονταν λίγο δύστροποι.

Λέγανε, "Α, παίζεις καλά για κορίτσι, Carol."

"Ναι, κι εσύ καλά παίζεις για άντρας."

Λατρεύω τους μουσικούς και το χιούμορ

και τον τρόπο που παίζουν. Κι όλοι το γνώριζαν.

Και νομίζω, ήταν σαν την αδελφή..

σα να είχαν μια αδελφή τους εκεί.

Είχα τα δυο παιδιά και τη μητέρα μου να ταΐσω, τότε.

Κάναμε τρεις, τέσσερεις ηχογραφήσεις τη μέρα,

και κατάφερνα να γυρίσω σπίτι για δείπνο με τα παιδιά.

Αυτό είναι το μόνο για το οποίο μετανιώνω, ότι

δεν πέρασα περισσότερο χρόνο με τα παιδιά.

Αλλά είχαν πολύ καλή φροντίδα,

και είχαν καλή ζωή, ξέρεις.

Τον περισσότερο καιρό.. ήταν εντάξει.

Ξέρεις, αφότου κοίταξα το ημερολόγιο της δουλειάς

του πατέρα μου, συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν και τόσο πολύ

παρών, όσο νόμιζα.

Όμως, όταν ήταν σπίτι, ήταν συγκεντρωμένος στην οικογένειά του.

Ήταν ένας απ' τους λίγους μουσικούς των στούντιο

που είχε βρει μια ισορροπία ανάμεσα στο τρελλό ωράριο

και τη διατήρηση μιας σχετικά αξιοπρεπούς οικογενειακής ζωής.

Η αλήθεια είναι, πως δεν ξέρω πώς τα κατάφερνε.

Ο χρόνος ήταν χρήμα και δεν θα έμενες και πολύ

σ' ένα στούντιο, αν δε μπορούσες ν' ακολουθήσεις.

Οι μουσικοί των στούντιο σ' αυτή την πόλη,

απολάμβαναν θαυμασμό και σεβασμό.

Μας φέρονταν σαν...

"Η ζωή μας εξαρτάται από σας παιδιά."

Ε, ήταν πραγματικοί σεσσιονάδες.

Ήταν τύποι που πήγαιναν από gig σε gig,

ξέρεις, κι έπαιζαν σ' όλες τις καλές μουσικές.

Θεέ μου, συνέβαιναν τόσα πολλά πράγματα,

και ήμασταν τόσο απασχολημένοι.

Δηλαδή, πηγαίναμε απ' το ένα στο άλλο και στο παρ' άλλο

Το να πηγαίνεις από σέσσιον σε σέσσιον, το 'χαμε ονομάσει

"dovetailing." (χελιδονο-ουρά)

Θεέ μου, όταν φεύγεις απ' το σπίτι στις 7 το πρωί.

και είσαι στη Universal στις 9:00 ως το μεσημέρι.

Τώρα είσαι στην Capitol Records στη 1:00,

μόλις που προλάβαινες να φτάσεις,

κι ύστερα έχεις ένα διαφημιστικό στις 4:00,

κι ύστερα ηχογράφηση με κάποιον στις 8:00,

και μετά τους Beach Boys στα μεσάνυχτα,

και το κάνεις αυτό 5 μέρες την εβδομάδα..

Ε ρε φίλε, καίγεσαι..

Μια φορά, κάναμε ένα άλμπουμ

σε μια μέρα για τη Liberty Records.

5 με 6 εβδομάδες στη σειρά, γράφαμε ένα άλμπουμ τη μέρα...

έξι κομμάτια το πρωί, έξι κομμάτια το απόγευμα.

Όταν όλοι συνειδητοποιήσαμε

ότι εμείς κάναμε τις περισσότερες ηχογραφήσεις, είπαμε,

"Θα πάρουμε το βασικό μισθό ή θα βρείτε άλλους."

Και φυσικά, δε βρήκαν,

γιατί ήταν το πιο σφιχτό rhythm section

πιστεύω, που έχω παίξει ποτέ.

Δεν έμπαινα στο στούντιο

αν δεν είχα τον Tommy Tedesco, το Hal Blaine,

τέτοιους ανθρώπους,

Απλώς δεν έμπαινα στο στούντιο μέχρι να 'ναι ελεύθεροι.

Αλλά δούλευαν συνεχώς.

Μ' όποιο παραγωγό κι αν δούλεψα,

είτε ήταν ο Lee Hazlewood ή ο Snuff Garrett,

όλοι χρησιμοποιούσαν τους ίδιους μουσικούς.

Ήταν απλά οι καλύτεροι.

Αν δε μπορούσαν να τους βρουν, δεν έκλειναν ημερομηνία.

Περίμεναν μέχρι να είναι διαθέσιμα τα παιδιά.

- Το οποίο ήταν υπέροχο.

- Φυσικά, οι γυναίκες τους δεν τους έβλεπαν ποτέ.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσαν να δουλέψουν περισσότερο

εκτός αν δεν κοιμούνταν καθόλου.

Αν θες να είσαι επιτυχημένος σ' αυτή τη δουλειά,

δε λες ποτέ όχι, ώσπου να 'σαι πολύ απασχολημένος για να πεις ναι.

Και το έμαθα αυτό βλέποντας παιδιά

που χάσανε καριέρες από μόνοι τους

λέγοντας, "Μπα, δεν είναι αρκετά καλό.

Θα περιμένω μέχρι έτσι κι έτσι και το και το."

Γιατί αν περιμένεις σπίτι σου να χτυπήσει το τηλέφωνο, δε θα γίνει.

Αν είσαι ελεύθερος επαγγελματίας μουσικός,

δε μπορείς να απορρίψεις τίποτα,

γιατί υπάρχει κάποιος που στέκεται ακριβώς πίσω σου,

που του τρέχουν τα σάλια να πάρει αυτή τη δουλειά.

Μια μέρα, παίρνω ένα τηλεφώνημα απ' τον Ernie Freeman.

Ήταν, ας πούμε, 8:00 το πρωί,

"Γεια, Tom, χρειάζομαι κιθαρίστα εδώ πέρα στη United.

Πόση ώρα θες να φτάσεις;"

Λέω, "20 λεπτά", που, ξέρεις,

ήταν ψέμματα. Ήθελα μια ώρα.

Όμως αφού συμφώνησα, έπρεπε

..να με περιμένουν, σωστά; - Σωστά.

- Πάω εκεί, κάνω την ηχογράφηση, του αρέσει.

Και μετά μου λέει, "Δε θα το πιστέψεις

τι μου 'πε ο Bill Pitman.

Πήρα το Bill και το ρώτησα,

Μπορείς να 'ρθεις; Έχω κολλήσει.

Σε πόση ώρα; Και λέει ο Bill.

"Ε, τρώω πρωινό. Θα τελειώσω σε

45 λεπτά περίπου και θα'μαι εκεί σε μια ώρα."

Κι όποιος κατάλαβε ποτέ τον Bill Pitman

ήταν ο τυπικός Bill Pitman.. όλα ευθέως, καμία σκέψη.

Κι εγώ είμαι το αντίθετο, δηλαδή "Τι μας κάνει αυτή τη στιγμή;"

Και τώρα είναι ώρα για άλλο ένα τέικ

για μάλλον μία ακόμη τρελλή επιτυχία

στο θαυμαστό κόσμο του Sonny και της Cher.

Ο Sonny γράφει ο ίδιος τα περισσότερα κομμάτια

μαζί με τη Cher ηχογραφούν.

Οι μουσικοί δουλεύουν συνήθως με το ζευγάρι,

και είναι εξαιρετικοί στην πρίμα βίστα.

Σήμερα ηχογραφούν διάφορα τραγούδια

που θα αποτελέσουν το άλμπουμ που λέγεται

The Wondrous World of Sonny & Cher,

το 2ο άλμπουμ που κάνουν μαζί.

Τώρα είναι έτοιμοι για ηχογράφηση.

Ο ηχολήπτης έτοιμος...

και φωνάζουν, "1ο τέικ."

- Ένιωσες ποτέ φοβισμένη απ' τα παιδιά;

- Όχι, ήμουν πολύ χαζή και δεν ήξερα.

Ε, ήμουν κάπως ντροπαλή με όλους.

Καταρχήν, ήταν και όλοι πολύ μεγαλύτεροι από μένα.

Δηλαδή, την πρώτη.. ηχογράφηση που πήγα,

ήμουν 16 χρονών... και δεν...

δεν είχα ξαναμπεί σε στούντιο ηχογράφησης.

Ξέρεις, απλά προσπαθούσα να μην πατήσω κάπου

που δεν έπρεπε,

δηλαδή, παντού, όπως νόμιζα.

Κι αυτοί γνωρίζονταν όλοι μεταξύ τους και ήταν πολύ χαλαροί.

Δηλαδή, όλοι ήταν πολύ καλοί με μένα.

Νομίζω πως δε γνώριζα για μεγάλο διάστημα,

πόσο πολύ σπουδαίοι ήταν.

Και ύστερα, όταν συναντούσα άλλους μουσικούς,

με ρωτούσαν, ξέρεις, πήγα..

Αν ήμουν ποτέ σε ηχογράφηση με κανένα απ' τα παιδιά;

Υπήρχε πολλή ειλικρίνεια σ' εκείνους τους δίσκους

και γι' αυτό έγιναν πολλοί επιτυχίες.

Όταν σκεφτόμουν στη μουσκή, σκεφτόμουν ότι είμαι ένα 13χρονο

που προσπαθεί να μάθει να παίζει μουσική.

Κάθε φορά που έπαιζα. Ξέρεις,

ήταν όλες αυτές οι επιτυχίες με..

τους Marketts, τους Routers, όλα αυτά τα σόλο. Και μετά,

επανέφερα τον εαυτό μου. - Χαριτολογώντας.

Έλεγα, "Πώς θα το έπαιζε ένα παιδί αυτό,

που 'ναι τόσο χαζό, που δεν ξέρει τι κάνει,

και προσπαθούσε να το παίξει;" Τέτοια σκατά έκανα,

δεν ήξερα τι έκανα, σηκώματα,

δε μ' ένοιαζε, δεν... Απαίσια, ξεκούρδιστα.

- Ναι. - Τι τραγούδι είναι αυτό;

- Beatles? (Σκαθάρια); Κατσαρίδες; - Κάποιο νεανικό γκρουπ.

- Δεν είχα ιδέα.

Δεν ήξερα τα ονόματα τότε.

- Τα δικά μου αισθήματα για τη μουσική

είναι ότι ήταν όλα υπέροχα

κι έβγαζα εκατομμύρια...

τελεία και παύλα.

Δεν έδινα δεκάρα, αν άρεσε στον Tommy ή όχι.

Δεν το έκανα για κείνον.

Όπως και τον καλλιτέχνη.

Το 'πα και στη Σερ.. ..δεν της άρεσε;

Ε, δεν το έφτιαξα για κείνη έτσι κι αλλιώς.

Το έκανα για να το αγοράσει ο κόσμος,

όχι για να το ακούει η Σερ.

Δεν ξανάκουσε ποτέ το Gypsys, Tramps & Thieves

ή οποιονδήποτε άλλο δίσκο που έκανα μαζί της.. Ποτέ ξανά.

Ήταν το Diamond Ring.

Κόψαμε το δισκάκι και λέω,

"Ω, Θεέ μου. Το σιχαίνομαι."

Δυο βδομάδες μετά ήταν στο Νο10 ή κάτι τέτοιο.

Οπότε πρέπει να του το παραδεχτώ του Snuff, από άποψη..

..μιας ιδιαίτερης ποπ αντίληψης.

Την είχε, αλλά δεν ήταν ακριβώς και του γούστου μου.

Η μουσική που ηχογραφήσαμε τη δεκαετία του '60,

κανείς δεν πίστευε ότι θα άντεχε, μετά τα 10 χρόνια.

Για την ακρίβεια, ο Bill Pitman λέει...

Κάναμε μια ηχογράφηση chugga-chugga-chugga,

και λέει, "Μπορείς να φανταστείς τα παιδιά

να χορεύουν με τις συζύγους τους σε 20 χρόνια από τώρα,

και να λένε, "Αγάπη μου, παίζουν το κομμάτι μας;"

Θυμάμαι που γύρισα σπίτι μια μέρα από την ηχογράφηση,

και ήταν απ' αυτά τα σέσσιον των τριών-ακκόρντων.

Κι όταν κάθεσαι εκεί πέρα, παίζοντας ρυθμική κιθάρα,

δεν έχει και πολλά να κάνεις.

Απλά το κάνεις, παίρνεις τα λεφτά και πας σπίτι σου.

Και θυμάμαι που γύρισα και δεν είχα καλή διάθεση.

Λέω στη γυναίκα μου, "Μπορούσα να το κάνω αυτό και στα 14 μου."

Και μου λέει, "Ναι, αλλά όχι εξίσου καλά."

Δε μ' ένοιαζε και πολύ η ροκ εν ρολ μουσική.

Εγώ ήμουν βασικά τζαζ ντράμμερ.

Αλλά συνειδητοποίησα ότι βγάζω τα προς το ζην.

Κι αν είναι να συνεχίσω να το κάνω, πρέπει

να παίζω σα να είναι αυτή η αγαπημένη μου μουσική.

Δεν είναι αυτός επαγγελματισμός για μένα.

Δεν είναι υποδεέστερο, αν σε συντηρεί.

Αν είναι υποδεέστερο, μην το παίζεις.

Στην πραγματικότητα το ευχαριστιόμουν,

γιατί όταν άκουγα τους δίσκους στο ραδιόφωνο,

καταλάβαινα, πραγματικά πόσο απίστευτο ήχο

είχε αυτή η ομάδα ανθρώπων.

Πηγαίνουμε προς την Capitol Records

..εδώ πάνω ακριβώς. - Α, μάλιστα.

- Θεέ μου, οι δρόμοι είναι τελείως διαλυμένοι,

απίστευτο.

Εδώ πέρα κάναμε όλα τα..

ξέρεις, τους δίσκους του Glen Campbell

και του Ray Anthony κι ολονών, που λες.

Την Peggy Lee, το Nat King Cole.

Κάναμε τους πάντες, κάτω στα έγκατα.

Τρομερό.

- Αμέσως μόλις μπήκαμε σ' εκείνα τα στούντιο

κι ανακαλύψαμε ότι έτσι έβγαινε πολύ χρήμα,

ήταν, "Ρε φίλε, δε χρειάζεται να κάνουμε περιοδείες.

Μπορούμε να καθόμαστε σπίτι με τα παιδιά μας.", ξέρεις.

- Δυστυχώς, εγώ δεν το 'κανα.

Πέρασα έξι συζύγους.

- Ναι, αλλά αυτό ήταν λόγω της προσωπικότητάς σου..

...όχι του παιξίματος.

- Όχι, είχα 2 σημαντικούς γάμους και οι δύο διαλύθηκαν

επειδή βρισκόμουν στο στούντιο πάρα πολύ.

- Νομίζω, είναι μία πολύ δύσκολη ισορροπία.

- Ναι, ήταν δύσκολα.

Όταν βγήκα απ' το στρατό, πήρα το επίδομά μου,

πήγα στο Σικάγο, πήγα σ' ένα ινστιτούτο κρουστών.

Πήγαινα στη σχολή περίπου απ' τις 8 το πρωί, μέχρι

τις 4 το απόγευμα. Και ύστερα έπαιζα σε στριπτιτζάδικα

περίπου απ' τις 8 το βράδυ ως τις 4 το πρωί,

που ήταν λίγο βάρβαρο.

Αλλά ήταν φοβερή μελέτη για πρίμα βίστα.

Έχεις όλες αυτές τις καινούριες γυναίκες που 'ρχονται να χορέψουν,

σου πετάνε τη μουσική,

κι εσύ πρέπει, ξέρεις, να τη διαβάσεις αμέσως.

Ήταν φοβερή εξάσκηση, για να χαλαρώσεις και να παίξεις,

γιατί μέχρι και σήμερα, μπορώ να κάτσω,

και να μου πετάξεις οποιοδήποτε είδος μουσικής μπροστά μου

και να... Ξέρεις, μπορεί να είναι το δυσκολότερο

πράγμα στον κόσμο, αλλά θα είμαι εντελώς χαλαρός.

Κανείς δεν θα γνωρίζει ότι από μέσα μου λέω,

"Βαγγελίστρα μου, τι είναι τούτο;"

Οπότε γινόταν πολλή, καλή βασική εξάσκηση

όσο ήμουν εκεί, που με προετοίμαζε ουσιαστικά

για τα στούντιο.

Κατέληξα ΣΤΟ νάιτ-κλαμπ στο Χόλιγουντ,

όπου μαζεύονταν όλοι οι σταρ του σινεμά.

Υπήρχε ένας μάνατζερ που με φώναξε ένα βράδυ,

και λέει, "Κοίτα, έχω ένα παιδί, που

θα υπογράψει στην Capital Records πολύ σύντομα.

και χρειαζόμαστε ένα ντράμμερ."

Το όνομα του παιδιού ήταν Tommy Sands, ένας υπέροχος νεαρός,

έγινε μεγάλο εφηβικό είδωλο, και βγήκαμε περιοδείες.

Αλλά ήταν εκείνη η εποχή, που ήμουν με τον Tommy,

που είχα την ευκαιρία να δουλέψω μ' ανθρώπους σαν τους Diamonds,

που ήταν πολύ δημοφιλείς τότε. Τους Platters.

Σε τέτοιες συναυλίες έπαιζα.

Σπουδαία εμπειρία. Και τώρα μάθαινα και ροκ εν ρολ,

που ήταν ακόμη βρώμικη λέξη για τους περισσότερους μουσικούς.

Όταν επέστρεψα στο L.A.,

υπήρχε ένας άνδρας που λεγόταν H.B. Barnum.

Κι ο H.B. άρχισε να με χρησιμοποιεί με την Carol Kaye στο μπάσσο

και τον Glen Campbell στην κιθάρα.

Ήμασταν αρκετοί, που ήμασταν ας πούμε μουσικοί ντέμο,

αλλά παίζαμε ροκ εν ρολ.

Συνήθως, όποιος καθόταν σε εκείνες τις ηχογραφήσεις,

σ' εκείνο το γκρουπ, ήταν τρομερός μουσικός:

μελετούσε, ήταν καλά διαβασμένος, αγαπούσε αυτό που έκανε...

Όλοι μας θέλανε.

- Θυμάσαι όταν έκανε ο μπαμπάς μου το άλμπουμ του Jobim;

- Α, ναι.

- Κι όλη την ομάδα "Α" τάξεως που ήταν μέσα.

Και στο τέλος της ηχογράφησης κάναμε το Somethin' Stupid.

Κι έφυγε η ομάδα "Α", και μπήκε η δική μας ομαδούλα "Β"

το Wrecking Crew ήρθε και κάθισε

και γράψαμε ένα δίσκο Νο1.

- Κι αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι, είναι ότι

αυτός ήταν ο πρώτος Νο1 δίσκος του πατέρα μας.

- Κι εμείς απλώς μπήκαμε μέσα παρελαύνοντας

και γράψαμε το χιτάκι μας.

- Μπαμπάκα.. - Συγνώμη.

Πρέπει να τραγουδήσω λίγο πιο δυνατά τότε.

- Κι εσύ.. Κι εσύ τραγούδα λίγο πιο δυνατά.

Έκανα το Somethin' Stupid με το Frank και τη Nancy Sinatra.

Κι εκείνη τη φράση που έπαιξα στην εισαγωγή,

Την είχα ήδη παίξει σ' έναν άλλο δίσκο, του τύπου

που το 'γραψε, του Carson Parks.

Κι ο Φρανκ το άκουσε και ήθελε ακριβώς την ίδια φράση στην εισαγωγή.

Ο Billy Strange ήταν ο ενορχηστρωτής

και κιθάρες εγώ και ο Glen Campbell.

Και ο Billy είχε μόλις γράψει μια κιθάρα τύπου El Paso

για την εισαγωγή. Έτσι, ο Glenn, φυσικά,

έπαιξε κάτι πολύ ωραίο, αλλά δεν ήταν αυτό

στον πρωτότυπο δίσκο. Κι ο Φρανκ είπε,

"Όχι, δεν είναι αυτό, δεν είναι αυτό. Για πάμε.."

Οπότε ο Glenn δοκίμασε κάτι άλλο

και του Φρανκ δεν του πολυάρεσε,

γιατί δεν ακουγόταν σαν αυτό που είχαμε ακούσει.

Οπότε τελικά, μετά από λίγο λέω, "Glenn,

δε θέλω να γίνω πρήχτης ή τίποτα,

αλλά εγώ το παίζω στον πρωτότυπο δίσκο.

Ξέρω ακριβώς τι θέλει."

Και λέει, "Ε, τότε παίξ' το εσύ."

Έτσι, αλλάξαμε μέρη γρήγορα και το 'παιξα εγώ.

- Θες ν' ακούσεις τις κιθάρες

για να βεβαιωθούμε ότι όλα είναι καλά;

- Μια πολύ γρήγορη αρχή, και πάμε.

- ΟΚ, το γράμμα "A."

- Αυτό είναι, ΟΚ. - Ωραίος ήχος.

Ναι, αυτό είναι όλο το κόλπο του δίσκου.

Ο Chuck Berghofer, ο οποίος ήταν το αστέρι,

ξέρεις, εκείνη η μπασογραμμή έγινε διάσημη... Μάλιστα,

είναι ίσως... Όσο απλή κι αν ακούγεται, είναι ίσως απ' τα

πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να χρειαστεί να κάνει ένας μπασίστας.

- Κανείς δε μπορεί να το κάνει. - Δεν το κάνουν ποτέ σωστά.

ξέρεις, ή προσπαθούν να το παίξουν.

Ο ηχολήπτης βγήκε έξω και είπε

"Πωπω, τρελλαίνομαι για τον ήχο του μπάσσου σου."

Λέει, "Θα δώσω το όνομά σου στο φίλο μου."

Και ήταν τελικά ο Jim Bowen.

Και κατέληξα να κάνω κάποιες ηχογραφήσεις για το Jim Bowen.

Περίπου στην 3η ηχογράφηση, έκανα το Boots Are Made For Walking.

Κι αυτό μ' έκανε γνωστό.

Πήγα απ' τις δυο ηχογραφήσεις σε όλη μου τη ζωή,

να κάνω τρεις την ημέρα.

Ναι, αν δεν ήμουν διαθέσιμος εκείνη τη μέρα,

πιθανότατα θα πουλούσα ασφάλειες κάπου τώρα.

Αυτό το "chunk-a-chunk-a-chunk," αυτός ο ρυθμικός, κρουστός ήχος

ήταν τόσο... Ο Lee τον έλεγε "χαζό".

Ήθελε εκείνο το χαζό ήχο.

Έκανε πραγματικά... έφτιαχνε τους δίσκους,

και ήταν πολύ δύσκολο να τον αποτυπώσεις, ιδίως ζωντανά.

Ο Lee δεν ήθελε να το πω.

Εγώ έλεγα συνεχώς, "Θέλω να κάνω τις μπότες,

εκείνο που λέει για τις μπότες." Και μου 'λεγε, "Όχι,

δεν είναι γυναικείο κομμάτι." Κι εγώ του 'πα,

"Ε, σίγουρα δεν είναι κι αντρικό."

Το τραγουδούσε ζωντανά στις συναυλίες του.

Κι έλεγα, "Είναι λάθος να το τραγουδάει άντρας.

Είναι σκληρό και υβριστικό,

αλλά είναι τέλειο να το πει ένα κοριτσάκι."

Το αίσθημα της ζωντανής ηχογράφησης ήταν το κάτι άλλο,

γιατί το ξανάκουγες αμέσως και ήταν έτοιμο.

Ήταν είτε μαγικό, ή δεν είχε μαγεία.

Και δε θα ξεχάσω ποτέ όταν οδήγησα στο Λας Βέγκας,

και στη μαρκίζα έλεγε, "Nancy Sinatra

με το Hal Blaine στα Τύμπανα." Μια τεράστια μαρκίζα

πάνω στο Caesars Palace.

Και τώρα βγάζει περίπου $2,500 την εβδομάδα.

Κι ο Irv Cottler δουλεύει με τον Φρανκ, τον πατέρα..

κι εκείνος βγάζει $750 τη βδομάδα.

Κι εγώ... - Ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη;

- Ω, θεέ μου, τι στο διάολο... Και ύστερα, ξαφνικά,

βλέπω αυτό το "Hal Blaine." Και μ' έπιασαν τα γέλια.

"Hal Blaine" απλωμένο στη μαρκίζα του Caesar.

- Ήταν υπέροχα. - Τι παίξιμο!

- Πρέπει να τ' αρπάζεις, όταν μπορείς.

Πέρασε καιρός μέχρι να το συνειδητοποιήσω,

αλλά η Νέα Ορλεάνη ήταν σπουδαία πόλη να μεγαλώσει ένας μουσικός.

Ο αδελφός μου κι εγώ ήμασταν 12 και 13,

και κάναμε ήδη παιξίματα στα άρματα του Mardi Gras.

Όχι παιξίματα, ένα παίξιμο. (Μάρντι Γκρα: καρναβάλι)

Η μητέρα μου ήταν τραγουδίστρια και πιανίστρια.

Και η πόλη βούιζε από στρατιώτες, ναύτες και πεζοναύτες,

που περνούσαν για να τους στείλουν στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και τα κλαμπ στη Γαλλική Συνοικία,

έβγαζαν πολλά λεφτά

και προσλάμβαναν πολλές μπάντες.

Η μητέρα μου δούλευε το απόγευμα, παίζοντας

και τραγουδώντας στην απογευματινή παράσταση,

κι ο πατέρας μου είχε βραδινό παίξιμο.

Και νομίζω ήταν η πρώτη φορά στη ζωή τους που

ήταν πλήρως απασχολημένοι ως μουσικοί.

Εγώ πήγα σε Καθολικό λύκειο για μαύρους

και όλα τα δημόσια σχολεία ήταν διαχωρισμένα.

Δεν έβλεπα την ώρα να ξεφύγω.

Ο αδερφός μου κι εγώ σύντομα δημιουργήσαμε μια μπάντα,

ξέρεις. Εκείνος έπαιζε πιάνο.

Έπαιζε κυρίως blues και boogie..

Ήθελε να παίξει be-bop αλλά πραγματικά,

κανείς δεν ήθελε να την ακούσει.

Οι άνθρωποι μου λένε πάντα πόσο καλός ήμουν και, ξέρεις,

"Αυτό το παιδί πραγματικά θα πάει μπροστά" και...

φυσικά, εγώ το πίστευα.

Το 1954, ο αδερφός μου κι εγώ μετακομίσαμε στο LA

και περιφερόμασταν στην πείνα στην πόλη, για περίπου 2 χρόνια,

πηγαίναμε σε όλα τα τζαμ.

Αυτό κάνεις όταν είσαι καινούριος στην πόλη.

Κι αργά ή γρήγορα αυτό θα σου φέρει δουλειά,

γιατί όλοι οι αρχηγοί των γκρουπ έρχονταν στα τζαμ,

για να βρουν πνευστούς ή ρυθμικούς παίκτες.

Κι εκεί τους βρήκα, στα τζαμ

Η μόδα του ροκ εν ρολ όλο και μεγάλωνε

και χρειάζονταν το πνευστό που παίζω εγώ.

Ήμουν λοιπόν απλώς στο σωστό μέρος

τη σωστή στιγμή.

Συγκεκριμένα όταν πήγα στο Merv Griffin Show,

που ξεκινούσε στις 3 το απόγευμα.

Εκείνη ήταν η ώρα που γυρνούσαν τα παιδιά μου απ' το σχολείο.

Και τέλειωνε στις 8.30 το βράδυ, κι έφτανα σπίτι ίσως 9.30.

Αυτή ήταν η ώρα που έπεφταν για ύπνο τα παιδιά μου.

Πολλές μέρες, δεν τα έβλεπα.

Ας το θέσουμε ως εξής:

Είμαι καλύτερος παππούς, απ' όσο ήμουν πατέρας.

- Αυτό είναι υπέροχο.

Α, φανταστικό.

- Θυμάμαι πότε την έβγαλα αυτή τη φωτογραφία.

Την έβγαλα μέσα από ένα δισκάκι, ένα 45άρι.

- Αυτές είναι όλες δικές σου. Α, ωραίες είναι.

- Ναι.

Η πρώτη μπάντα που είχα ήταν απλώς ένα πείραμα.

Ανοίγαμε την παράσταση για τον Dave Brubeck,

και οι άνθρωποι γουστάρανε το... ξέρεις, το δικό μας μισάωρο σετ,

όσο παίζαμε. Και θυμάμαι που κατέβηκα απ' τη σκηνή

και στεκόταν ο Paul Desmond στην άκρη.

Και καθώς τον περνούσα, έξυνε το κεφάλι του

και είπε, "Δεν ξέρω τι ακριβώς άκουσα μόλις,

αλλά νομίζω ότι μου αρέσει."

Αυτό ήταν το πρώτο σημάδι που είχα

ότι ίσως και να πηγαίνουμε κάπου.

Ένας τζαζ μουσικός το λάτρεψε.. ή του άρεσε.

Η πρώτη ηχογράφηση που έκανα ήταν για το Herb Alpert,

Με πήρε ο Shorty Rogers και λέει

"Bill, θα μου κάνεις μια χάρη;"

Λέει, "Είναι ένας τύπος, είναι φίλος μου."

Λέει, "Είναι τρομπετίστας και δεν έχει φράγκο.

Θα το κάνεις σαν χάρη για μένα;"

Λέω, "Βέβαια, θα το κάνω."

Ο Herb μας έδωσε 15 δολλάρια. Ήταν δουλειά για ψίχουλα.

- Ε, οι περισσότερες ήταν... - Σωστά, ναι.

- Όταν πρωτοξεκινήσαμε τότε, ξέρεις.

- Σωστά. Ήταν $15. - Δύο στο τέταρτο.

- Ναι, δύο για 25.

Κι αυτό ήταν το The Lonely Bull.

Αυτό ήταν η πρώτη τεράστια επιτυχία που έκανε ο Herb Alpert.

Ήταν τεράστια!

Έγινε εκατομμυριούχος με έναν δίσκο.

Και ξέρεις τι έκανε; Πήγε στο σωματείο,

είπε τι έκανε, πλήρωσε το πρόστιμο

και ύστερα έστειλε επιταγές σε όλους τους μουσικούς με το βασικό

που... έπρεπε να 'χαν πάρει, αλλά δεν τον πήραν.

Μια εμβληματική στιγμή στο A Taste of Honey

είναι όταν η μπότα δίνει τέσσερα.

Δεν είχαμε τρόπο να επιστρέψουμε στο ρυθμό,

χωρίς, ξέρεις, μέτρημα. Κι ο Hal, ξέρεις, είπε,

"Άσε να χτυπήσω τη μπότα.

Κι όλοι θα ξέρουν πότε να μπουν."

Ο Larry Levine σκέφτηκε.. ο ηχολήπτης,

ότι έπρεπε να το κρατήσουμε και είναι, ξέρεις,

ένα απ' τα πράγματα που θυμούνται οι άνθρωποι απ' το δίσκο.

Κι έγινε κατά κάποιο τρόπο σήμα κατατεθέν του T.J.B.S.

Και είναι επειδή αυτοί

οι επαγγελματίες μουσικοί δε μπορούσαν να μπουν μαζί.

Γνώρισα τον Julius στο λύκειο

Αρχίσαμε να παίζουμε ένα κομμάτι κι εκείνος πήρε σόλο,

και σκέφτηκα, "Πωπω, φίλε,

αυτός ο τύπος παίζει σαν τον Lionel Hampton."

Αυτός έγραψε το Spanish Flea, (ψύλλος)

αν και ο πρώτος τίτλος ήταν "Spanish Fly," (μύγα)

και είπα, "Δεν ξέρω.. δεν είμαι σίγουρος..

δεν είμαι βέβαιος, αν θα "πάει" αυτός ο τίτλος.

Ξέρεις, όταν το T.J.B. έγινε διάσημο

και χρειάστηκε να δημιουργήσει μπάντα για συναυλίες,

κανείς από τους μουσικούς των στούντιο δεν πήγαινε,

γιατί ήταν πολύ απασχολημένοι.

Κάναμε 13 άλμπουμ, και αυτό είναι κάτι που

με ενοχλούσε όλη μου τη ζωή, σε όλη μου την καριέρα.

Επιστρέφαμε και τηλεφωνούσα

στα παιδιά, στο Lou και το Hal. Και τα παιδιά της περιοδείας...

Ναι, ήταν τσατισμένοι.

Είχαν προσβληθεί λιγάκι, επειδή δεν τους χρησιμοποιούσαν

αλλά ξέρεις, οι μουσικοί των ηχογραφήσεων είχαν

ένα συγκεκριμένο ήχο που ήταν αναγκαίος να βγει.

Ό,τι φόρμα κι αν έχει το στομάχι σας,

όταν είναι εκτός φόρμας, πάρτε Alka-Seltzer.

Είδα ένα διαφημιστικό και μου φάνηκε τρελλή επιτυχία.

Τηλεφώνησα στον Dave Pell, που ήταν προϊστάμενός μου,

και είπα, "Τι ορχηστρικά γκρουπ έχουμε εδώ πέρα;"

Και λέει, "Ε, να, έχουμε ένα όνομα. Λέγονται The T-Bones."

Και λέω, "Εντάξει." Πήρα λοιπόν τον Tommy Tedesco

και τ' αγόρια, και βουρ για το στούντιο, και

γράψαμε το No Matter What Shape." (ομώνυμο του σλόγκαν)

Και ήταν το Νο1 ορχηστρικό κομμάτι της χρονιάς.

Οι T-Bones!

Πώς τους λένε.. "Willy Vanelli"

ή όπως σκατά τους λένε; - Milli..

- Αυτοί δεν πιάναν μία, μπροστά σε μας.

- Σωστά. - ...σωστά; Εμείς το κάναμε συνεχώς αυτό.

Ήθελα οι Marketts να είναι σαν κανονικό γκρουπ.

Και, ξέρεις, αν το κοινό ήξερε ότι δεν είναι έτσι,

θα ταν σαν τους "Mini Vanilli" ή πως τους λένε.

Νομίζω είναι λίγο διαφορετικό όταν είσαι

πνευστός και σου ζητούν να παίξεις την εισαγωγή,

..να παίξεις το πρώτο κουπλέ.. - Το καταλαβαίνω αυτό.

- ...και να παίξεις το πρώτο σόλο, και μετά να παίξεις το σβήσιμο στο τέλος..

Και το ρημάδι βγαίνει και δεν έχει το όνομά σου πάνω.

Στο Surfer's Stomp... ο Plas Johnson ήταν ο βασικός σαξοφωνίστας,

και λέω, "Plas, τι θα 'λεγες να το πούμε The Plas Johnson?"

Και λέει, "όχι," λέει

"Δεν θέλω να σχετίζομαι μ' αυτού του είδους τη μουσική."

Θέλω να πω, ήταν πολύ καλύτερος μουσικός απ' αυτό,

αλλά έγινε χιτ, κι έτσι το βγάλαμε The Marketts.

Και μετά άρχισα να δέχομαι τηλεφωνήματα.

Έτσι, ο συνθέτης, με τον οποίο γράψαμε μαζί το Surfer's Stomp

πήρε το Mike Gordon, έφτιαξε ένα γκρουπ,

και βγήκε περιοδεία.

Χειρότερα απ' το να μην πάρεις τα χρήματα,

είναι να'χεις.. παίξει σε έναν επιτυχημένο δίσκο που πούλησε

1 εκατομμύριο κόπιες, και να μην έχει καν το όνομά σου πάνω.

Και πάνε και ξεθάβουν κάτι λευκά λυκειόπαιδα,

και τους βγάζουν περιοδεία και τους δίνουν το όνομα.

Και ήταν πολύ εύκολο για τους παραγωγούς και

τις εταιρείες να προσλάβουν εμάς να διαβάσουμε τη μουσική,

και να τα παίξουμε σωστά, σε τρεις ώρες και

να φύγουμε απ' το στούντιο μέσα σε τρεις ώρες,

απ' το να 'χουν εκείνους και να χάσουν 3 εβδομάδες γράφοντας.

Εμείς είτε ενισχύαμε ή αντικαθιστούσαμε εντελώς το γκρουπ.

Κάνουμε ένα νέο γκρουπ, πες τους Association, για παράδειγμα.

Κανείς τους δεν έπαιξε στο δίσκο.

Αντικαταστήσαμε όλο το γκρουπ.

Λοιπόν, αυτοί είναι οι τύποι που έπαιξαν στο Windy

και το Never My Love και το Everything That Touches You.

Και σε όλα όσα ήταν σ' εκείνα τα δύο άλμπουμ, που

έκανα μαζί τους, σ' αυτά όλα είναι εκείνοι οι μουσικοί των στούντιο.

Ο Al, ο Joe, ο Larry, ο Tommy και.. αυτά τα παιδιά.

Ήθελα να βάλω τα ονόματά τους πίσω στο άλμπουμ

όταν τελείωσε, και δε με άφησαν.

Γιατί είπαν, "Ε, δε θέλουμε τα παιδιά εκεί έξω που

θ' αγοράσουν τους δίσκους μας να ξέρουν ότι

δεν παίζουμε στο δίσκο."

Εγώ πήγα και πήρα τη θέση του Brian στους Beach Boys.

Και μπορώ να καταλάβω ίσως γιατί ο Brian έφερε τους μουσικούς

των στούντιο, γιατί μαλώνανε σαν το σκύλο με τη γάτα, φίλε.

Αντί ο Brian να υποστεί την ταλαιπωρία, για να γράψει τα κομμάτια,

προσλάμβανε το rhythm section να 'ρθει και να τα γράψει.

Τα παιδιά;... Στην αρχή ζηλεύανε λίγο,

ξέρεις τι εννοώ; Αλλά τους εξήγησα και είπα,

"Ξέρετε, θέλω να έχω το καλύτερο για το γκρουπ."

Και λένε, "Ναι, καταλαβαίνουμε τι εννοείς, Brian,"

ξέρεις. Έτσι προχωρήσαμε και το κάναμε,

και σίγουρα άρεσε και στα παιδιά.

Εννοώ, είναι απ' τις πιο συχνές ερωτήσεις,

"Δε θύμωσε ο Dennis, δεν ήταν θυμωμένος

που κάνατε εσείς τους δίσκους των Beach Boys;"

Ο Dennis δεν είχε τις στουντιακές ικανότητες που είχαμε εμείς.

Και για του λόγου το αληθές, ο Dennis πήρε εμένα για να

κάνω το άλμπουμ του, όταν ο Dennis έκανε το σόλο άλμπουμ του.

Εγώ έπαιξα τύμπανα σ' αυτό.

Πολλές φορές, τα παιδιά κάθονταν στο στούντιο,

δεν ξέραμε ότι είναι τα μέλη του γκρουπ.

Οι κιθαρίστες αυτών των διαφόρων γκρουπ, όταν

συνειδητοποιούσαν ότι θα έπαιζαν τύποι σαν τον Tommy Tedesco

ήθελαν να 'ρθουν στο στούντιο για να παρακολουθήσουν.

Και οι ντράμμερ ήθελαν να 'ρθουν να κάτσουν

να παρακολουθήσουν εμένα ή τον Al.

Ήταν εκεί, λίγο πολύ για να μάθουν.

Ξέρεις, είναι κάτι που κι εγώ θα ήθελα να δω,

αν ήμουν στη θέση τους.

Ο Terry Melcher ήθελε να πάρει σέσσιον μουσικούς

για το Mr. Tambourine Man.

Ήμουν μουσικός σε στούντιο στη Νέα Υόρκη,

προτού μπω στους Byrds, έτσι..

με άφησαν να παίξω.

Οπότε η δική μου αίσθηση ήταν, "Τέλεια. Θα παίξω

μ' αυτή τη σπουδαία μπάντα, το Wrecking Crew."

Φυσικά, οι υπόλοιποι, ο David Crosby,

ο Michael Clark και ο Chris Hellman, ήταν έξω φρενών.

Δεν τους άρεσε καθόλου η ιδέα, γιατί

δεν έπαιξαν στον ίδιο τους το δίσκο.

Κάναμε Νο1 μ' αυτό, ακριβώς απ' το ξεκίνημα.

Αλλά ξεπετάξαμε δυο κομμάτια σε μία ηχογράφηση 3 ωρών.

Συγκρίνοντάς το, με τι συνέβη όταν η υπόλοιπη μπάντα

έπαιξε, χρειαστήκαμε 77 τέικ,

για να γράψουμε τη μπάντα για το Turn, Turn, Turn,

το οποίο έγινε επίσης Νο1.

Οι άνθρωποι υποθέτουν ότι απλώς επειδή ο πατέρας μου ζούσε

παίζοντας κιθάρα, ότι μπορώ κι εγώ να παίξω.

Για μένα, και μερικά άλλα παιδιά μουσικών των στούντιο,

δεν το ακολουθήσαμε ως επάγγελμα.

Αυτό που μας δίδαξε ο πατέρας μας ήταν η κοινή λογική.

Με φωνάζουν κάπου πριν από πολλά χρόνια.

Πηγαίνω και είναι 70 μουσικοί

που κάθονται εκεί πέρα. Και κοιτάω

και λέω, "70 μουσικοί; Ουάου. Που κάθομαι;"

Μου λεν, "Εκεί. Να η κιθάρα."

Κάθομαι, κοιτάω το μέρος μου.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ξεκινάω στο 95ο μέτρο,

κι όλο το υπόλοιπο, κάθομαι.

Ξεκινάει ο τύπος, ναι.

Και ξέρετε πώς ήμουν εγώ εκείνη την εποχή.

Ήμαστε σε νάιτ-κλαμπ, ξέρεις βλέπεις μια γκόμενα,

"Νάτη! Έι, έι..."

Όταν το πήγε και δεν ακούστηκε μουσική, λέω.

"Ωχ, είναι στο 95ο μέτρο, το 'ξερα."

"Κιθάρα. Πού 'ναι η κιθάρα;" "Εδώ χάμω."

"Είμαστε στο 95, δε σ' άκουσα."

"Ε, ναι, οκ" ξέρεις.

- Έν-δυο-τρί-τε..

"ΟΚ, ξέχνα το. Πάμε απ' το 96"

Και φέρανε άλλον την επόμενη μέρα να το κάνει.

Ήρθε κι ο Έλβις κάποια χρόνια κι εγώ

είχα αρχίσει να τσουλάω στη δισκογραφία, κι ο Έλβις

άρχισε να με χρησιμοποιεί, όταν ερχόταν για ταινίες.

Οπότε δεν είπε κανείς στον Έλβις ποιος ήμουν.

Μέχρι τότε, δεν έμαθα ποτέ αν ήξεραν ότι είμαι ο ίδιος τύπος, πάντως.

Αλλά δεν θα τους το έλεγα! "Με θυμάστε;

Πριν τρία χρόνια..." Όχι, όχι, όχι...

Βλέπετε, το μόνο πράγμα που έχω είναι κοινή λογική.

Μελέτησα κοινή λογική περισσότερο απ' την κιθάρα.

Τη δεκαετία του '60 το Wrecking Crew έπαιξε

σε χιλιάδες ηχογραφήσεις,

αλλά ποτέ δεν θα το μάθαινες.

Οι παραγωγοί έκαναν μεγάλο λάθος που δεν έβαζαν

λίστα συντελεστών στο πίσω μέρος των άλμπουμ,

όλων των ανθρώπων που έπαιξαν στα άλμπουμ.

Όχι μόνο το άξιζαν, αλλά πιστεύω ήταν και παραπλανητικό.

Ίσως ένας απ' τους λόγους που άφηναν τα ονόματα εκτός

είναι ότι τόσοι ίδιοι μουσικοί, έπαιξαν σε τόσους δίσκους

που θα ήταν ντροπή αν κάποιους τους κατονόμαζε.

Ήμουν συνηθισμένος, γιατί όταν με προσλάμβανε κάποιος

με τα τελευταία του $25 κι έτρωγε φόλα,

δεν του έδινα ποτέ τα λεφτά του πίσω, ξέρεις.

Οπότε το έβλεπα καθαρά σαν δουλειά

και καταλαβαίνω πώς νιώθεις κι εσύ. Αλλά εγώ ένιωθα

"Δως μου απλά τα λεφτά μου και την κάνω."

Ο Snuffy πάντα άφηνε εμένα και τους Playboys

να γράψουμε όλα τα βασικά τρακ.

Και ύστερα ο Snuff έλεγε, "Τώρα θα το γλυκάνουμε,

θα κάνουμε μερικά overdub κλπ και θα φέρω μερικούς ανθρώπους

που θέλω να χρησιμοποιήσω."

Και δεν είχα καμία εμπειρία σ' αυτό, ενώ ο Snuffy είχε.

Οπότε έλεγα, "Α, υπέροχα.

Αν πιστεύεις ότι έτσι πρέπει να γίνει, ας το κάνουμε."

Ήρθε ο ντράμμερ, αλλά ο Snuffy τον άφησε, ξέρεις,

να παίξει κάποιο ψιλοκρουστό, όπως ένα ντέφι, ας πούμε

ώστε να μπορεί να λέει "Gary Lewis & The Playboys."

Ήταν όμως τα παιδιά των στούντιο που έγραψαν το κομμάτι.

Και θυμάμαι τον κιθαρίστα μου και τον πληκτρά μας,

αφότου άκουσαν τους σεσσιονάδες που ήρθαν κι

έγραψαν τα μέρη, ξέρεις, έλεγαν, "Ω, Θεέ μου,

εγώ δε θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι τέτοιο."

Δε θα ξεχάσω ποτέ όταν δούλευα με το Gary Lewis & The Playboys

..κάναμε αυτό το δίσκο. - Α, ναι.

Και δε θα ξεχάσω, είχα μία πολύ γαμάτη φράση

σ' ένα δίσκο... Σπανιόλικα πράματα, παντού.

Και τελικά, έρχεται ο κιθαρίστας του και μου λέει

"Με πέθανες μ' αυτό το πράμα.

Πρώτα απ' όλα, δε μπορώ να το παίξω, οπότε δεν το παίζω.

Και μετά, όλοι έρχονται και μου κάνουν κοπλιμέντα

γι' αυτό το σημείο."

Του λέω, "Ε, δέξου τα κοπλιμέντα και ξέχασέ το."

Έτσι, όλοι οι κιθαρίστες μου έπαιζαν μια πολύ πιο απλοποιημένη

εκδοχή, γιατί κανείς δε μπορούσε να το παίξει αυτό το πράμα.

Αυτά ήταν πράγματα εκ των έσω.

Νομίζω ότι το κοινό γενικά είχε άγνοια για το γεγονός

ότι υπήρχε μια μυστική μηχανή δημιουργίας σταρ,

ότι ένα πολύ σημαντικό συστατικό τους ήταν αυτές οι ομάδες,

όπως οι εκτελεστές, στουντιακοί εκτελεστές.

Δεν ένοιαζε κανέναν.

Το μόνο που ήθελαν ήταν το προϊόν.

Ήθελαν απλά το όνομα και τις πωλήσεις.

Ποιος το δημιούργησε; Πφφφ..

Αυτό ήταν δευτερεύουσας σημασίας.

- Πες του την ιστορία σου, Hal, για τους Monkees.

Γιατί ήρθαν οι εφημερίδες να τους μιλήσουν,

κι εμείς ήμασταν στο διπλανό στούντιο, γράφαμε το υλικό τους.

Και μετά προσποιούνταν ότι το κάνανε εκείνοι

εκεί στα στούντιο.

- Ε, μόλις την είπες. - Πες του την ιστορία.

- Ε, την είπες την ιστορία. Το γραψες;

Ποτέ δε θεώρησα τον εαυτό μου μουσικό.

Εγώ.. ξέρεις, για μένα μουσικός είναι κάποιος

που κάνει σέσσιον, που εμφανίζεται και διαβάζει παρτιτούρες.

Κι εγώ πάντα προσέγγιζα τους Monkees ως ηθοποιός,

κάνοντας το ρόλο του ντράμμερ, σ' αυτό το γκρουπ της φαντασίας,

που ζούσε σ' αυτό το παραλιακό σπίτι της φαντασίας,

και είχε αυτές τις φανταστικές περιπέτειες.

Για μένα, αυτό πάντα... πάντα αυτό ήταν.

Ο Peter λέει την ιστορία που πήγε σε κάποια

απ' τα πρώτα σέσσιον. Και μπήκε με την κιθάρα και

το μπάσσο του, και του λένε "Τι θες εσύ εδώ;" - "Τι γίνεται;"

"Ε, τελειώσαμε ήδη με το τρακ. Θα τραγουδήσει ο Micky."

"Οπότε, τι;... Με καλέσατε για ηχογράφηση."

Λέει, "Ναι." Λέω, "Ε, τι κάνετε;"

"Έχουμε το δίσκο, απλά πρέπει να βάλουμε φωνή."

Λένε, "Απλά πήγαινε σπίτι. Χαλάρωσε."

Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.

- Mikey, σ' αρέσει; - Σ' αρέσει;

Είναι φρικτό. Είναι το χειρότερο...

Δεν είχα την παραμικρή ιδέα, ποιοι ήταν αυτοί οι τύποι στις πρώτες

ηχογραφήσεις. Ήταν η πρώτη μου ηχογράφηση.

Και μας συστήνουν, "Αυτοί είναι οι μουσικοί."

Εγώ ήμουν φωνή.

Θυμάμαι το Hal Blaine να μου δίνει κάποιες συμβουλές

στις ηχογραφήσεις, κι ο Earl Palmer μου έδινε συμβουλές.

Αλλά δε χρειαζόταν να παίξω σ' εκείνο το σημείο.

Λένε, "Θα ξεκινήσεις μαθήματα ντραμς τη Δευτέρα."

Και ξεκίνησα. Κι έκανα περίπου ένα χρόνο.

Οπότε, όταν χρειάστηκε να παίξω πραγματικά στη σκηνή, ζωντανά,

δεν ήμουν και τόσο κακός.

Δηλαδή, μόνο τα δικά μας κομμάτια είχα να παίξω, προφανώς,

και ήταν σχετικά απλά, ποπ κομμάτια.

Ο Hal κι ο Earl τα κάνουν αυτά με το ένα χέρι στον ύπνο τους.

Οι φαν, δεν ήξεραν, ούτε τους ένοιαζε, κι εγώ ήμουν σε φάση:

"Και τι έγινε; Είναι τηλεοπτική εκπομπή,

ξέρεις. Ε, και τι έγινε;"

Αλλά ξέρεις, εκείνη την εποχή ακόμη και μέχρι σήμερα,

πολλοί άνθρωποι παίρνουν πολύ σοβαρά το ροκ εν ρολ τους,

και, ξέρεις.. Και είναι ξέρεις,

το ροκ εν ρολ δεν είναι αστεία υπόθεση.

Δεν πρέπει να σπας πλάκα, ξέρεις

Πρέπει να είναι πολύ σοβαρό.

Τώρα το καταλαβαίνω.

Αν έκανα εγώ το πρότζεκτ

θα το έκανα ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Εε.. αλλά.. εε.. τότε δεν το καταλάβαινα καθόλου.

Δεν καταλάβαινα.

- Ήσουν θυμωμένος; - Ναι, ήμουν θυμωμένος.

Πιστεύω ότι... θέλω να πω, ήμουν πολύ αφελής.

Βλέπω το πόσο θυμωμένος ήμουν ως μέρος της αφέλειάς μου.

Πάντα πίστευα ότι θα βρισκόμουν σε κάποια ηχογράφηση

και θα 'παιζα κιθάρα και θα 'κανα πράματα,

και θα τραγουδούσα φωνητικά και όλα τα άλλα.

Δεν είχα ιδέα ότι είχαν πάει

και τα είχαν γράψει χωρίς εμάς.

Δε νομίζω ότι γύρισε μπούμερανγκ η αποκάλυψη ότι

δεν έπαιζαν οι Monkees τα όργανά τους αρχικά,

γιατί όλοι ήξεραν ότι ήταν κοινή πρακτική.

Τους έβλεπα στις ηχογραφήσεις ολωνών.

Θυμάμαι στην RCA το Victor να πηγαίνει στους Mamas & Papas,

που ήταν στη διπλανή αίθουσα, και ήταν εκεί ο Hal Blaine.

Και μετά, ερχόταν κι έκανε δική μας ηχογράφηση.

Και μετά σε κάποιον άλλον, υποθέτω.

Ήξερα ότι έπαιζαν ουσιαστικά σε όλους τους δίσκους των Beach Boys.

Ξέρεις φάγαμε πολύ σκατό γι' αυτό

αλλά νομίζω, τελικά, κάποιοι απ' αυτούς τους τύπους

αρχίζουν να το ομολογούν.

Ο Barry McGuire είχε βρει αυτό το κομμάτι το California Dreamin'

που ήθελε να ηχογραφήσει.

Κι αυτοί οι τέσσερεις κάπως ατημέλητοι,

δυο αγόρια, δυο κορίτσια μπήκαν στο στούντιο

γιατί ήθελε ο Barry να τραγουδήσουν

φωνητικά στο δίσκο του.

Και λέει στο Lou, "Είναι φοβερό φωνητικό γκρουπ.

Πρέπει να τους ακούσεις να τραγουδάνε."

Ο John Phillips έγραψε αυτό το κομμάτι, το California Dreamin'.

Έτσι, όσο η μπάντα έκανε διάλειμμα, ο Lou κι εγώ πήγαμε στο

στούντιο 2 με τους τέσσερείς τους.

Κι ο John είχε μια κιθάρα και τραγούδησαν το California Dreamin'.

Λέει ο Lou, "Τι λες;"

Και λέω, "Αν δεν τους πάρεις εσύ, θα τους πάρω εγώ.", ξέρεις.

Αφού άκουσα τα φωνητικά τους

πίστευα ότι έπρεπε να είναι δικός τους δίσκος.

Όταν άρχισα να κάνω τους Mamas & The Papas,

έβαλα τον Joe Osborn σ' αυτό το γκρουπ, με τον Hal Blaine.

Και τότε ήταν που ο Hal, κι ο Larry κι εγώ δουλέψαμε μαζί

σαν γκρουπ, για πρώτη φορά.

Δεν ήμουν πολύ απασχολημένος. Εκείνη την εποχή,

δεν ήμουν πολύ απασχολημένος σαν παίκτης στούντιο.

Κι ο Hal βοήθησε να μπω σ' αυτό το χώρο.

Αυτοί οι συνδυασμοί του τι έφερε ο Joe στο Hal Blaine,

και τι έφερε ο Hal Blaine στο Joe Osborn ήταν σπουδαίοι.

Στην περίπτωση των Mamas and Papas,

ο John Phillips έπαιζε το κομμάτι στη ρυθμική κιθάρα.

Την ίδια στιγμή ο Hal κρατούσε σημειώσεις.

Ο Glen Campbell μπορεί να κρατούσε σημειώσεις.

Και μετά λέμε, "ΟΚ, πάμε το."

Είχαν τα μέρη στο μυαλό τους ώστε να μπορείς να κάνεις διορθώσεις.

"Ναι, καλό είναι αυτό, ας το κρατήσουμε.

Αυτό όχι, μπορείς να δοκιμάσεις κάτι άλλο;"

Αλλά είχαν μεγάλη συμβολή στις ενορχηστρώσεις.

Τα μέλη των Mamas & The Papas μαθαίνουν

το κομμάτι στους μουσικούς.

Δεν υπάρχει ενορχήστρωση ή παρτιτούρα.

Οι μουσικοί αποφασίζουν τι θα παίξουν,

πάνω στα φωνητικά. Ένας ρυθμός ξεκινάει.

Οι παραγωγοί έδιναν στους μουσικούς ένα χάρτη.

Ήταν απλά τα ακκόρντα. Και κάπου εκεί

τελείωνε. Τώρα, οι μουσικοί αυτοί

έπαιρναν την πληροφορία και ξέρεις, πρόσθεταν λίγη γεύση

που ήταν απροσδόκητη. Πολλές φορές, ήταν,

ξέρεις, πολύ παραπάνω απ' όσο έλπιζες.

Οι άνθρωποι έρχονται και λένε, "Εσύ το 'κανες αυτό;"

Δούλεψες μ' αυτό το γκρουπ;" Λέω, "Δε θυμάμαι."

"Μα, είδα το όνομά σου στο άλμπουμ."

"Ε, τότε, ναι." Ξέρεις, έτσι..

- Ακριβώς. - Γιατί δούλευες τόσο πολύ,

που δεν είχες ιδέα.

Ο μουσικός στούντιο του 1999 θα έπρεπε...

Αν δεν παίζουν όλη την ώρα,

θα πρέπει να κάνουν αυτό που εμείς ποτέ δε χρειάστηκε να κάνουμε,

να μελετάει.

Όλη την ώρα μελετούσες, ενώ πληρωνόσουν.

Είναι αστείο. Ο Earl κι εγώ λέγαμε κάποια στιγμή

...δε μπορούσες να κρίνεις κάποιον απ' το πόσο δούλευε,

επειδή όλοι δούλευαν συνεχώς.

Έπρεπε να δεις απ' το πόση δουλειά απέρριπτες.

Οι περισσότεροι από μας ήμασταν τυχεροί που βρεθήκαμε

στις απαρχές του ροκ εν ρολ.

Για όνομα.. έβγαλα περισσότερο χρήμα παίζοντας ροκ εν ρολ,

απ' όσα έβγαλα ποτέ παίζοντας τζαζ.

Υπήρχε κάποια στιγμή, στα μέσα του '60

που έβγαζα περισσότερα χρήματα απ' τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.

- Θυμάμαι έκανα πλάκα στην Carol. Έλεγα,

"Συνειδητοποιείς, Carol, αν έπαιρνα διαζύγιο κι εσύ...

Θα μπορούσαμε να παντρευτούμε και τι χρήμα θα 'χαμε.

Με τα δικά σου λεφτά και τα δικά μου,

...θα τους σκοτώναμε όλους."

- Κι ο ένας τον άλλον.

Εδώ κάναμε το Sinatra,

το Dean Martin,

το Sammy Davis Jr.

Τους κάναμε όλους εκεί μέσα.

Είναι φοβερό μέρος.

Στη δική μου περίπτωση,

αγόρασα μια καταπληκτική έπαυλη στο Hollywood.

Είχα ένα μεγαλοπρεπές γιωτ.

Είχα μια υπέροχη Rolls Royce.

Αλλά, απ' το πουθενά, είχα μια σύζυγο που ξαφνικά

δήλωσε, "Θέλω διαζύγιο."

"Τι; Μα τι λες τώρα;

Πήγα για ένα σάντουιτς και..."

Είναι αδύνατο να το πιστέψεις.

Και για να ξεπληρώσεις εκείνη,

πουλάς ό,τι έχεις.

Είχα 170-τόσους χρυσούς δίσκους.

Χρειάστηκε να τους πουλήσω όλους.

Το σπίτι πουλήθηκε στο 1/3 της αξίας του.

Χρειάστηκε να δώσω και το γιωτ. Το γιωτ κατασχέθηκε.

Ποτέ δε μου 'χε κατασχεθεί τίποτα στη ζωή μου.

Είναι ντροπή να σε εξοντώνουν τόσο σοβαρά.

Δούλευα με τον John Denver,

περίπου 5 χιλιάρικα την εβδομάδα για σχεδόν 10 χρόνια,

και ξαφνικά, αυτή δουλειά τέλειωσε.

Τρομερό, τρομερό πράγμα να το περάσει κανείς.

Θέλω να πω, είναι... Βρίσκεσαι σίγουρα

στη σφαίρα της αυτοκτονίας,

σίγουρα το σκέφτεσαι.

Δούλευα στο Scottsdale, στην Arizona,

και ήμουν σεκιουριτάς,

απλούστατα.

Να που βρέθηκα από... όλο αυτό το χρήμα

και τη μεγαλοπρεπή έπαυλη κι όλα τα συμπαρομαρτούντα,

κι εντελώς ξαφνικά περιορίστηκα

να ζω σε μια ντουλάπα.

Βγήκα από περίπου 23 δωμάτια στο Hollywood.

Και ήταν σαν το τέλος του κόσμου.

Αυτό ήταν το Gold Star.

Ώστε αυτό είναι. Αυτό απέμεινε.

Και ήταν φοβερή εποχή,

και ήταν τόσο ιστορικό μέρος

Είχαν πολλούς πρωτοεμφανιζόμενους που έκαναν μεγάλες επιτυχίες,

που ήρθαν εδώ κι έκαναν τους δίσκους τους.

Απέναντι, ηχογραφήσαμε τους The Captain & Tennille

με το Love Will Keep Us Together.

Αυτοί κι αν έγιναν Νο1,

ήταν ο δίσκος της χρονιάς, εκείνη τη χρονιά.

Ήταν ο τελευταίος μου δίσκος της χρονιάς.

Στο L.A., άκουσα ότι τα πράγματα είχαν αρχίσει να ξανατσουλάνε...

ξέρεις το '82, '83, κάπου εκεί.

Και μετά άρχισα να έχω κάποια τηλεφωνήματα

και ξαφνικά, δούλευα πάλι.

Μία κορυφαία στιγμή ήταν όταν εισάχθηκα στο

Rock & Roll Hall of Fame.

Έτσι το έτος 2000,

εγώ κι ο Earl Palmer εισαχθήκαμε.

Ξέρεις, ο Earl ήταν... δεν έχω λόγια να τον ευχαριστήσω.

Προτείνοντάς με ο Earl στο ξεκίνημα,

έτσι έκανα όνομα. Ήταν πραγματικά τόσο απλό.

Ξέρεις, πάντα έλεγα...

αν αγαπάς τη δουλειά σου, τότε δεν είναι δουλειά,

ξέρεις; Εμείς την αγαπούσαμε τη δουλειά μας, δικέ μου.

Γι' αυτό μπορούσαμε να δουλεύουμε μέρα νύχτα,

γιατί την αγαπούσαμε.

Δε θα ξεχάσω ποτέ μια ηχογράφηση

που κάναμε όλοι μαζί με το Don Costa.

Κι άρχισα να παίζω ρυθμική και σταμάτησε και είπε,

"Glen, έχεις την πρώτη κιθάρα εδώ."

Και, φίλε, είπα...

Είπα, "Κε Costa, δε μπορώ να διαβάσω νότες."

Και λέει, "Ε, την ξέρεις τη μελωδία, σωστά;"

Και λέω, "Ναι." Λέει, "Ε, τότε...

Αυτή είναι η μελωδία." Λέω, "Α, ΟΚ, τέλεια."

Ρωτούσε τον Tedesco, "Πώς πάει αυτό το σχήμα,

ή το άλλο σχήμα," ξέρεις; - Σωστά, ακριβώς.

Και ύστερα καθόταν και το δούλευε.

Και κάναμε τους δίσκους και ήταν πάντα τέλεια.

- Ναι. Ε, είχε ένα συγκεκριμένο πράγμα που πρόσφερε,

που ήθελαν.

- Υπέροχο αυτί και υπέροχη επιδεξιότητα στο όργανο.

Ο Glen σκεφτόταν σπουδαίες ιδές,

και τα σόλο του ήταν σούπερ.

Και ύστερα ξαφνικά, είναι αστέρι του τραγουδιού.

Ε, πάντα τραγουδούσε. Του κάναμε πλάκα,

"Ωπ, σηκώθηκε και τραγουδάει τώρα,

θα γίνει μεγάλο αστέρι." Αλλά έγινε μεγάλο αστέρι.

Καλησπέρα, κυρίες και κύριοι.

Είμαι ο Glen Campbell.

Έκανα μίξη, για την ακρίβεια στον πρώτο δίσκο.

Εκείνο το δίσκο που έκανε στην Capitol...

Εγώ έκανα μίξη σ' αυτό το δίσκο.

Και ήταν μεγάλη έκπληξη όταν τον είδα να μπαίνει

και να λέει, "Τραγουδάω σ' αυτό το δίσκο, θα..."

ξέρεις...

Κι ο δίσκος ήταν επιτυχία,

κι έτσι ξεκίνησε η φωνητική του καριέρα.

Κι όταν βγήκε κι έγινε αστέρι του τραγουδιού,

μάντεψε ποιον φώναξε να τον υποστηρίξει;

- Σωστά, ναι. - Ήμασταν όλοι εκεί για κείνον.

Θυμάμαι τον Tedesco να παίζει στο...

Ξεχνάω ποιο ήταν.

Λέει, "Ακόμα μιλάς σε μας τους προλετάριους;"

Λέω, "Σε κάποιους."

Αλλά ήταν υπέροχο να έχω τα παιδιά για τις ηχογραφήσεις.

Ήξερα ποιοι ήταν οι καλοί παίκτες.

Παίζαμε το Wichita Lineman, είχε ένα ακκόρντο.

Δε νομίζω να είχε κανένα μέρος γραμμένο.

Εκείνη σκέφτηκε το...

ξέρεις. Λέει, "Τι λες αυτό για ξεκίνημα

στο Wichita Lineman?" Εκείνη το σκέφτηκε.

Ο Glen Campbell ήταν κιθαρισταράς,

κι εγώ είχα αυτό το Dano μπασσοκίθαρο

που είχε ειδικούς μαγνήτες και γέφυρα και χορδές πάνω

και είχε ένα πραγματικά ωραίο.. αρχιδάτο ήχο.

Και το πήρε κι έκανε το σόλο του μ' αυτό.

Ήταν σπουδαίο.

Άκουσα το Wichita Lineman σ' ένα φαρμακείο μια φορά

και δάκρυσα,

γιατί αυτό το κομμάτι σήμαινε πολλά για μένα.

Έκανα όλα εκείνα τα πρώτα του Glen Campbell,

όλα... μέχρι το Southern Nights,

όταν άλλαξε παραγωγούς και δεν έκανα άλλα.

Ο Glen εκείνη την περίοδο προσπαθούσε... να γράψει... με τη δική του μπάντα.

Κάθομαι στου Martoni ένα βράδυ εκεί στο Hollywood,

κι ο Steve Turner, ο ντράμμερ του, μπαίνει μέσα.

Και λέει, "Δεν θα πιστέψεις τι συνέβη μόλις."

"Τι;" Και μου λέει, "Έρχομαι από

ηχογράφηση με το Glen, και προσπαθούμε να κάνουμε έναν πιτσιρικά

να παίξει λίγο αξιοπρεπή ρυθμική κιθάρα."

Και λέει ο Glen, "Να, δως μου αυτό το μεγάλο, γεμάτο ήχο του Al Casey."

Λέω, "Ξέρει ότι είμαι διαθέσιμος απόψε;"

ξέρεις. Αλλά καταλαβαίνω,

προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει δική του μπάντα.

Αλλά όταν αρχίζουν να συμβαίνουν τέτοια πράγματα,

είναι... είναι ένα σημάδι.

Νομίζω πολλοί από μας νιώθαμε ότι αυτό μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα.

Κι αυτό ήταν το πρώτο μεγάλο σοκ

για πολλούς από εμάς που είχαμε αναποδιές στην καριέρα μας

και συνειδητοποιήσαμε ότι, "Έχει τα πάνω-κάτω

πάνω-κάτω του, αυτό το πράγμα."

Οι αθλητές φαίνεται να έχουν μια δεκαετή περίοδο

που τότε γίνονται όλα.

Οπότε αυτό που έχεις είναι η άνοδος,

έχεις δέκα καλά χρόνια, και έχεις και την κάθοδο.

Και το κόλπο είναι να κάνεις την κάθοδο

να κρατήσει όσο περισσότερο μπορείς.

Ποιος θα με προσλάμβανε στην ηλικία μου τότε,

να μπω σε ροκ γκρουπ;

Δεν το κάνανε πια αυτό,

γιατί τώρα οι ροκάδες έκαναν το δικό τους υλικό.

Κι έγραφαν, που πάντα το 'καναν,

αλλά μπορούσαν και να τα παίξουν.

Όπως είπε και ο Dylan, "The times, they are a-changing."

"Οι καιροί αλλάζουν." απλώς άλλαξαν.

Νέο παιχνίδι, νέος τρόπος.

- Δε νομίζω πως ήταν συνειδητή απόφαση

ότι, ξέρεις, αυτοί οι μουσικοί παίζουν μ' ένα συγκεκριμένο τρόπο

και τώρα καλύτερα να βρούμε πιο σύγχρονους.

Στην περίπτωσή μου, είχε να κάνει με τον καλλιτέχνη,

ή ποιον έφερνε μαζί του ο καλλιτέχνης.

Στην περίπτωση της Carole King,

έφερε μαζί της ένα rhythm section.

Έφερε τον James Taylor στην κιθάρα.

Νομίζω οι μπάντες έμαθαν να παίζουν.

Ήταν πιο σημαντικό για το κοινό να ξέρει ότι

οι μπάντες έπαιζαν πραγματικά τη μουσική.

Είχες αυτά τα γκρουπ που εμφανίστηκαν

στα τέλη της δεκαετίας του ΄60 και το '70...

Τους Buffalo Springfield που έγιναν Crosby, Stills & Nash.

Κι όλα αυτά ήταν αυτόνομα γκρουπ που,

τις περισσότερες φορές, ποτέ δε χρησιμοποιούσαν στούντιο μουσικούς.

Κι αυτά τα πράγματα γίναν τεράστια.

Κι εκεί έγιναν πραγματικά πολύ μεγάλοι οι καλλιτέχνες των άλμπουμ.

Ε, είχε τεράστια επίδραση και...

ξέρεις, οι καλλιτέχνες που ήταν τραγουδιστές/τραγουδοποιοί

έγιναν πολύ σημαντικοί για τους ανθρώπους.

Άρχισαν να ζητούν μπάντες που έπαιζαν το δικό τους υλικό.

Είχε μεγάλη επίδραση στους σέσσιον μουσικούς.

Εγώ είχα ψιλοφύγει πια, τότε.

Όλοι μπήκαμε μέσα

γνωρίζοντας ότι μπορούσε να σταματήσει ανά πάσα στιγμή.

Δεν θα κρατούσε για πάντα.

Ήταν απλά σαν μια μαγική φούσκα

που κάπως...

φούσκωσε για μια στιγμή...

αιωρήθηκε για λίγο...

Ο Hal παίζει σε 7 διαδοχικούς δίσκους της χρονιάς.

Επτά διαδοχικούς...

κι ύστερα η φούσκα.... πουφ! Σκάει.

Είναι νέοι άνθρωποι, είναι νεό καθεστώς.

Εμείς μπήκαμε σε μια συγκεκριμένη περίοδο, που ήμασταν όλοι καινούριοι.

Όλοι οι καινούριοι άνθρωποι μπαίνουν τώρα,

που είναι καινούριοι... Νέοι, ζωντανοί,

παίζουν τον ήχο του σήμερα. Είναι τόσο απλό.

Καθώς οι ηχογραφήσεις με το Wrecking Crew λιγόστεψαν,

ο πατέρας μου ήταν ένας απ' τους πιο τυχερούς μουσικούς.

Η ευελιξία του, σε συνδυασμό με την ικανότητά του να

διαβάζει μουσική σε δευτερόλεπτα οδήγησε σε χιλιάδες ηχογραφήσεις

στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Δούλεψε με κάποιους από τους μεγαλύτερους συνθέτες

της Αμερικάνικης μουσικής:

John Williams, Jerry Goldsmith,

Henry Mancini, Bill Conti,

James Horner, Burt Bacharach,

Lalo Schifrin, κάποιοι απ' αυτούς.

Τη δεκαετία του '70, ο πατέρας μου άρχισε να παίζει

για δική του ευχαρίστηση.

Ήταν η πρώτη φορά που θυμάμαι να τον βλέπω

σπίτι με την κιθάρα.

Ξεκίνησε να κάνει σεμινάρια

κι αυτό ήταν που τον ευχαριστούσε πολύ.

Πετούσε σε όλη τη χώρα.

Και κανόνιζε τα σεμινάριά του τα Σαββατοκύριακα,

ώστε να μπορεί να είναι σπίτι μες στην εβδομάδα...

σε περίπτωση που έπεφτε κανένα τηλεφώνημα.

Αφήστε με να σας δείξω αυτό που ονομάζω

"δημιουργικός στούντιο κιθαρίστας"

Πριν από κανα χρόνο περίπου,

μου τηλεφώνησαν να κάνω ένα έκτακτο για το John Denver.

Ήταν ο John Denver στο Μεξικό,

και ήθελαν λίγο... Ήταν σ' ένα αλιευτικό,

και ήθελαν λίγη Μεξικάνικη μουσική, οπότε τους έπαιξα αυτό:

Με παίρνουν να κάνω τους Άγγελους του Τσάρλι.

Ήταν στο Πόρτο Ρίκο. ¨Ηθελαν Πορτορικάνικη μουσική,

Στο Starsky & Hutch ήταν σε μια μεγάλη εξέγερση

στη Βολιβία, σε ένα επισόδειο.

Ήθελαν Βολιβιανή μουσική.

Το 1975, ο πατέρας μου, στο χαβαλέ, έγραψε ένα κομμάτι που λεγόταν

Ρέκβιεμ για έναν Στουντιακό Κιθαρίστα.

♪ Κάποτε ήμουν Νο1 ♪

♪ Κάποτε έκανα όλες τις δουλειές στο L.A. ♪

Πάντα έψαχνε να πάει ένα ανέκδοτο λίγο παραπέρα.

ο πατέρας μου ντύθηκε μπαλαρίνα 140 κιλών

και πήγε στο The Gong Show. (π.χ. Ελλάδα, έχεις ταλέντο)

♪ Κάποτε ήμουν Νο1 ♪

♪ Έκανα όλες τις δουλειές σ' αυτή την πόλη. ♪

Αφουγκραστείτε τι λέει

στους στίχους του κομματιού.

Μην κολλάτε και πολύ στη στολή...

γιατί λέει πολλά για το πώς δουλεύει η βιομηχανία

σε αυτή την πόλη.

Και όντας άνθρωπος με χιούμορ,

νομίζω ότι ο Tommy χρειάστηκε να ανεχτεί

πολλά πραγματικά... ηλίθια πράγματα.

♪ Το '50 ήμουν κάτι, το 60 ήμουν βασιλιάς, ♪

♪ Ήρθε το '70.. τώρα κάνω ο,τιδήποτε. ♪

Μόνο όταν βρήκα αυτούς τους μουσικούς

για να πουν την ιστορία τους,

τότε κατάλαβα τα λόγια του Frank Zappa.

Το 1992, ο πατέρας μου έπαθε ένα εγκεφαλικό

που λίγο-πολύ έληξε την καριέρα του ως κιθαρίστα.

Δυο μήνες προτού πεθάνει ο πατέρας μου,

μου είπε, "Ξέρεις, το εγκεφαλικό ήρθε

τη σωστή στιγμή στη ζωή μου."

Ξέρω ακριβώς τι εννοούσε.

Το τηλέφωνο είχε σταματήσει να χτυπά,

και οι μέρες του ως βασιλιά των σέσσιον του Λος Άντζελες

είχαν φτάσει στο τέλος τους.

Τώρα είχε μια δικαιολογία γιατί το τηλέφωνο δε χτυπούσε.

Ήταν κάτι το οποίο δε μπορούσε να ελέγξει.

Αν έμαθα κάτι απ' τον πατέρα μου,

είναι να δίνεις περισσότερα απ' όσα παίρνεις.

Αγαπούσε την οικογένεια και τους φίλους του

και βοηθούσε πάντα τους νεότερους κιθαρίστες,

γνωρίζοντας ότι ήταν μόνο θέμα χρόνου

ότι σύντομα θα έπαιρναν τη θέση του,

όπως πήρε κι εκείνος τη θέση κάποιου πριν 40 χρόνια.

Γουστάρω!

Αυτή είναι η στιγμή που όλοι περιμέναμε.

Με 30 βαθμούς, ο νικητής για σήμερα είναι....

...Tommy Tedesco!

Ευχαριστώ, σε όλους όσους συνεισέφεραν. Εσείς το κάνατε δυνατό!

(Στο τέλος έχει τρελλό ανέκδοτο από το Hal Blaine.)

Πολλές ευχαριστίες στα παιδιά μου, Ιζαμπέλα, Ραφαέλ και Τόμμι

Πώς λένε τον τρομπονίστα

που έχει βομβητή;

...ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ...

Κανένας μουσικός δεν τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια της ταινίας,

και δε χρησιμοποιήθηκε ΠΟΤΕ drum machine.

μετάφραση υποτίτλων torrentoula ♫