Original subtitles

Brought to you by WITH S2 Written In The Heavens Subbing Squad

This is a FREE fansub. NOT for SALE! Get it for FREE @ withs2.com

ภายหลังการรุกรานครั้งที่ 2 ของแมนจู (ค.ศ.1636)

องค์รัชทายาทโซฮยอนทรงเสด็จกลับสู่แคว้นโจเซิน ภายหลังจาก 8 ปีที่ทรง...

หลังจากใช้ชีวิต 8 ปีในฐานะตัวประกันที่อาณาจักรชิง และเนื่องจากไม่สามารถรักษาโรคลึกลับได้

ก็สิ้นพระชนม์ลงด้วยโรคลึกลับ

หลังจากการสิ้นพระชมน์

พระชายาคังบินก็ต้องตกอยู่ในวังวนของกลอุบาย

ซึ่งต่อมาได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยยาพิษ

ขณะที่พระโอรส 2 ใน 3 องค์ซึ่งถูกเนรเทศไปเกาะเจจูก็ป่วยตาย

มีเพียงพระโอรสองค์น้อยซอกยอนที่ยังทรงพระชนม์อยู่

แม้การสิ้นพระชนม์ขององค์รัชทายาทก็มีเค้าว่าเกิดจากการถูกวางยาพิษ

ซึ่งต่อมากลายเป็ยปมให้เกิดการแก่งแย่งทางการเมืองจนเสียเลือดเนื้อ

ประชาชนครึ่งหนึ่งต้องตกเป็นทาส

และมี่นสำนวนไม่น้อยที่พยายามหนี

จากชีวิตที่ต้งอถูกลงโทษและการปฏิบัติต่อทางก็ทวีความรุนแรงขึ้น

และก็มีคนกลุ่มหนึ่งมีอาชีพล่าทาส

คนกลุ่มนี้เรียกกันว่า พรานล่าทาส

ปีที่ 6 รัชสมัยกษัตริย์อินโจ ราชวงศ์โชซอน (1648)

ใกล้กับแม่น้ำยาลูซึ่งอยู่ติดกับเขตแดนชิง

ทำไมถึงเยอะนัก

เราไม่ได้ตกลงกันที่ ประณ15 หยางหรือ

เอ๊ะ

คิดว่าข้ามแม่น้ำยาลูง่ายๆเหมือนเดินเล่นตามแม่น้ำฮันหรือไง

3 หยางสำหรับที่ข้ามไปดินแดนชิง 15 หยางสำหรับติดสินบนเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง

แล้วคิดว่าข้าทำได้เองทั้งหมดหรือ ต้องเสี่ยงชีวิตอย่างนี้นี่นะ

สัก 40 หยาง ค่อยพูดกันได้หน่อย

ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากจะให้มากกว่านี้นะ

แต่เราให้เจ้าทั้งหมดที่เรามี ดูสภาพการณ์แล้ว

ตอนที่ต้งหนีหัวซุกหัวซุน เจ้าอาจจะไม่มีเวลา

ข้าจะให้เวลาเจ้าอีก 3 วันให้หามาให้ได้

ขะไปขโมยหรือทำยังไงมาก็แล้วแต่เจ้าจะมีปัญญา

เอามาให้ข้าอีกคนละ 20 หยาง

แนอูริ พกมันอาจจะกำลังตามข้ามาติดๆก็ได้นะ

3 วันต้องจับเราได้แน่ๆเลย

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า

คิดว่าจะทิ้งข้าได้ง่ายอย่างนั้นเลยหรือ

ข้าจะไม้ทุบกบาลเจ้าเป็นเสี่ยงได้ รู้ไหม

ถ้างั้น เจ้าทาสที่หนีมาอยากเห็นเลือดตอนนี้เลยใช่ไหม

บริเวณเมืองกังวอน ทางตะวันออกของช่องแคบแดกวันเลียง เจ้าดูถูกพรานกวันดงหรือ

ข้าทิ้งความกลัวตายไปหมดแล้วนับแต่ข้าออกล่าเสือในป่า

งั้นเจ้าคิดถึงความตายก่อนหรือ ทั้งๆที่หนทางรอดรออยู่ข้างนอก?

ข้าสงสัยว่าแกหนีเสือจนหางจุกตูดมากกว่าล่ะมั้ง

อย่าเสียเวลาไปเปล่าๆเลย

และดูว่าคุณสามารถหาอะไรจากการรวมกลุ่มกับพ่อค้า

หรือถ้าแกมีอะไรอย่างอื่นที่จะขายก็เชิญทำต่อไป

หือ?!

เปิดซิ

หนึ่งในพวกแกมีใครมีแก้มหนา

คิ้วของเขากระจายตามขอบ

หน้าตาดูได้ทันทีว่าไม่ใช่คนดีและเห็นได้ชัดว่าเขาไม่ฟังใคร

ไอ้ลูกหมู.....

ใครที่มีไหล่กว้าง จมูกเหมือนไก่

และติดสำเนียงกังวอน

ยกเว้นผู้หญิงหน้าตื่นๆที่กอดลูกสาวคนนั้น

อย่ากลัวไปเลยทุกๆท่าน

ข้าแค่มาจับทาสที่หนีไปก็เท่านั้น

ไม่ได้ต้องการให้ทุกท่านรู้สึกว่าพวกเราคุกคามเลย

ดังนั้นพ่อค้าทั้งหลายดื่มต่อกันตามสบาย

เสร็จไปหนึ่งล่ะ

แม่!

ยอมตายซะดีกว่า

ถ้าต้องไปเป็นทาสใคร

ดีกว่าตายฟรี.

ฉันไม่อยากตาย,แม่!

อย่า....

ชาติหน้า,

ขอให้เราได้เกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีก ได้กินอาหารตามที่ลูกต้องการ

พบกับผู้ชายดีๆแล้วก็แต่งงานกัน

ฟังนะ

พวกแกไม่ควรทำร้ายร่างกายอันมีค่า

ถ้าเอาศพพวกเจ้ากลับไป ข้าคงไม่มีจะกินแน่

คงรู้แล้วนะ...

~ ไม่(ทาสชาย) ~

~ ไม่~

~ 2 (ทาสหญิง) ~

~ 2 ~

ทุกท่าน

ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนี้มาก่อน?

ถ้าเจ้ารู้ว่านางอยู่ที่ไหน

ข้าจะไม่ส่งพวกเจ้าไป

แต่จะให้แน่ใจว่าเจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

คิดให้ดีีๆ

ข้า....

คิดว่าข้าเคยเห็นนางที่โรงเตี๊ยมในเมือง

ถ้าท่านปล่อยพวกเราไปสักสอง สามวันข้าว่าข้าคงจะตามหานาง.....

แกนี่มันหน้าด้านจริงๆ อยากตายรึไง?

ข้าแค่พูด.......

เธอ, มานี่.

พวกเขากล่าวว่าสุนัขบ้าจะบ้าพอที่จะเห่าเสือ.......

-เจ้านี่ทำให้ข้าของขึ้น....../N-วองซัน

*ใช้ เรียกคนสูงวัยกว่าทั้ง2เพศ อนนิ* ช่างมันไอ้เรื่องค่าหัวและให้ข้าจัดการกับไอ้หนูพวกนี้ซะ

ฆ่าเขาสิ

แต่มันมีค่า15 ยัง

เชิญเลย

ไอ้บ้านี่!

ไอกู! ไอกู....

โอ๊ย ให้ตายสิ - อ่าา... ขาข้้า!

~ ฮันยาง - ใกล้กับ ดองแดมัน* ~ *ประตูทางตะวันออกของเมือง(ก่อนเป็นโซล)

จูโม (เจ้าของที่พักเล็กๆ)!

ค่า!

ข้ากลับมาแล้วจ้า!

- ออกมาซิจ๊ะ - ค่าจะไปเดี๋ยวนี้

นั่งลง!

ไอกู, ลืมมันซะ

เลิกยุ่งกับข้าซะที

ข้าไม่สนตาแก่หัวงูอย่างท่านหรอก

เอ่ เอ! ไวน์ยิ่งบ่มยิ่งรสชาติดีนะเออ

แก่แต่ยังไหวนะหนู

นั่งลงก่อนน่านะ

แดกิลยังไม่กลับจากไปล่าทาสอีกรึเนี่ย?

*ใช้เรียกคนแก่กว่าของฝั่งตะวันตกเฉียงใต้(ทั่วๆไปเรียกฮยุงหรือฮยอง) ให้ตายสิ ซอง*

จะถามหาไอ้ตัวปัญหานั่นทำไมให้หมดอารมณ์?

จริงมั้ยจ๊ะ?

โอ้ นายท่าน!

ท่านมาจับอะไรข้าเนี่ย?

อา...แต๊ะอั๋งอะไรกัน? ไม่มีใครแต๊ะอั๋งเจ้าซักหน่อย?

จริงๆน้า ข้าไม่ได้ตั้งใจจะไปโดนมันเลยสักนิดเดียว!

ให้ตายสิ ถ้าท่านเอาพลังมาใช้หมด

ข้าไม่อยากจะคิดเลย ว่าเมียท่านจะว่ายังไง

ต้องเติมพลังทำไมกัน? ข้ายังปึ๋งปั๋งอยู่เลย

ให้โอกาสข้าสักหน่อยสิ

เขาว่ายังไงนะ? อ่า สิงห์ซุ่มไงล่ะจ๊ะ

สิงห์? ข้ารู้สึกว่าเป็นแมวหง่าวซะมากกว่า

อะแฮ่ม!

ที่นี่มันมีไอ้พวกหื่นใช่ไหมเนี่ย!

ลมอะไรหอบท่านมาแต่เช้าเลยล่ะขอรับ?

เจ้าหน้าที่ตรวจตราที่งานเยอะแยะอย่างข้ามีรึจะไปรู้วันรู้คืน?

แล้วนี่พวกแกไปทำอะไรมาอีกล่ะ?

วางแผนอะไรกันอีกล่ะสิ?

อา.....วางแผนเรอะ?!

โอ แหมท่านจะไปหาสามัญชนตัวอย่างได้ที่ไหนอีกเล่า?

ใช่ม้ะๆ?

โอ้แน่แท้เลย ถ้าทุกคนนะเป็นอย่างพวกข้า!

ท่านคงไปต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำอีกเป็นแน่ล่ะขอรับ

-ใช่ๆ.... - เสือแก่......

สิ้นเขี้ยวสิ้นเล็บ แต่ก็ยังคงลาย!

ข้าจับตาพวกเจ้าอยู่ อย่าไปมั่วแต๊ะอั๋งใครล่ะก็เฮอะ

อ่า...โต๊ะพี่อยู่ไหนล่ะจ๊ะ?

โฮ่ๆ เผลอว่ะ

อนนิ........

มันไม่เห็นจะสลักสำคัญอะไรว่าท่านจะใช้วิธีไหน มันงานของลูกผู้ชาย?

หะ?

*หญิงรับใช้ดบราณ ทำเครื่องเคียงและคอยปรนณิบัติเรื่องต่างๆ เราไม่หาชันโม* มาคอยรับใช้เรา?

แล้วข้าก็เจ็บอยู่ยังงี้น่ะ หะ?

เจ้าก็เห็นอยู่แล้วว่า

ข้าโดนแทง แล้วเจ้ายังจะให้ข้าทำอาหารอีกหรอ?

ไม่มีน้ำใจงามๆอยู่ที่นี่แล้วรึไง?

มันเป็นข้าตลอดเลย!

หากข้าทำได้แค่หั่นเนื้อ

และข้าให้ตัวเองกิน หญ้าได้?

ข้าเป็นอะไร ลูกวัวหรืัอตัวอะไร?

อะไรกันนี่?

เนียวรี...

ข้า...

ข้าอยากจะขอความเมตตาจากท่านได้หรือไม่?

ไม่ต้องมาทำซึ้ง

แม้ข้าตายก็ไม่สำคัญ

แต่กรุณาท่านปล่อยลูกสาวข้าไปได้ไหม?

เกรงว่าจะไม่ได้นะ

นางเป็นแค่เด็กอายุยังน้อย....

จะถูกบังคับให้ไปเป็นคู่นอนให้ตาเแก่60 ได้อย่างไร

นางจะได้ทำอะไรที่เคย

สมควรเป็นแม่คนเหมือนกับข้า และอยู่ตามยถากรรม?

หากท่านมีความเมตตา

แค่ครั้งนี้เท่านั้น...........

เมตตานางด้วย แค่ครั้งเดียว

ข้ากราบล่ะ

ข้าขอวิงวอนให้ท่านช่วยนางด้วย

ไม่เคยได้ยินชื่อลี แด กิลรึไง?

เคยค่ะท่าน

ข้าน้อยทราบ

เขามีดวงตาแดงฉาน ฟันเขาดำเหมือนสัตว์ร้าย

เขาเหมือนสุันัขป่า ที่หิวโหยมา10 วัน

และเป็นสิ่งชั่วร้ายที่สุด ไปกินอาหารรื่นเริงใช้เวลาทั้งคืน...

อยู่ในอ้อมกอด กีซอง ในวันเดียวกันกับวันที่พ่อแม่ตาย

แต่เนียวริ ท่านไม่มีทางจะเป็นสัตว์ร้ายเช่นนั้นได้

-ข้ากราบท่านล่ะ.....ท่านจะ. -แดกิลน่ะมันข้าเอง

หา?

"สัตว์นรก" อย่างนั้นรึที่เจ้าได้ยินมา

ให้ตาย! แดกิล!

ปลอดภัยดีนะ?

-แล้วท่านล่ะเจ้านาย? ก็สุขดีแล้วก็รวยเหมือนเดิม!

ทำไมดูเหมือนพวกนี้โดนเจ้าโบยมาเลยล่ะเนี่ย?

ทาสพวกนี้วิ่งหนีเอาชีวิตรอด ไม่คิดว่าเขาสมควรจะเต็มใจจะโดนรึไง?

เจอพวกนี้วิ่งเพ่นพ่านไปทั่ว ดังนั้นข้าเลยทำให้เชื่องซะบ้าง

แต่เขาก็ไม่มีอันตรายอะไรนี่ ข้ารับประกัน?

ถ้าท่านทำส่วนใดหักสัก1 หรือ2 ที่ มันเสียราคาได้นา?

ท่านก็รู้ ข้าแดกิล

อา แน่อยู่แล้ว!

โชซอน มีนักล่าระดับมือพระกาฬอยู่ทั้งคนที่ไม่เคยทำพลาดเลยสักครั้ง

ข้าล่ะชื่นชมท่านจริงๆ

อ่ะ15 ยังค่าเหนื่อย

ไม่ได้ใช้หัวอยู่นานล่ะสิ

ให้ข้าเพิ่มอีก30 ยัง

โอะ โอ! ฟังดูสินั่น!

นักล่าทาสกลายเป็นขุนนางหน้าเลือดไปแล้วหรือไง.....

ถ้าเจ้ามีเิงินเดือนตายตัว เจ้าไม่มากวนข้าอย่างงี้หรอก?

แค่เข้าไปหาความสุขและก็พักผ่อนให้สบายซะ

นี่.....

เฮ้......แดกิล!

ดูว่าข้า้ต้องลงไม้ลงมือซะหน่อยหล่ะ?\\\ ฮ้ะ?

ท่านชอบแบบไหนล่ะ

จะนอนในหลุม\ หรือจะเอาเงินให้ข้า?

-เจ้านี่มัน -อา....จริงๆเจ้า...

อยากจะเสียความสนุกสนานทั้งหมดนี้ให้กับทาสพวกนี้รึ?

ท่านคิดว่าตามจับทาสพวกนี้มาได้เพื่อการค้ารึไงกัน

แต่มันเป็นหนทางที่เราช่วยเหลือส่วนรวมและวินัย

ท่านกับพวกข้า

เราจะไม่เจอเรื่องเดิมๆอีกหรือ?

แต่ข้าไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่30 ยังมันไม่น้อยไปหน่อยรึ ?

คิดอะไรของเจ้ากัน?

คิดว่าเจ้าเป็นนักล่าทาสเจ้าเดียวรึ ที่ทุกคนต้องเรียกใช้เรียกหาน่ะฮึ?

คนตั้งเยอะตั้งแยะจะมาแย่งงานเจ้าน่ะ!

ถ้าท่านเป็นเจ้าเดียวในแบริลที่มองหาทาส?

มีพวกขุนนางต่างๆรอต่อคิวพวกข้าอยู่แถวยาวออกไปถึงยังบันนู่น

ดังนั้น เงินเอามาๆ

ให้ตาย.....

มันเป็นวันที่แย่ที่สุดตั้งแต่ข้าเกิดมา

พอใจยัง?

ไอ้ลูกคนใช้!

ท่านเที่ยวขายชีวิตคนเพื่อแลกกับเงิน12 ยัง?

สักวัน ข้ายิงหัวชั่วๆของพวกแก

เอ้าก็ลองดู

ข้าจะรอนะ

และข้าสงสัยจริงๆว่าเขาจะเลี้ยงท่านอย่างเจ้า..........

ที่ชั่วกว่าสัตว์ร้าย

นั่งลง ไอ้โง่!

เวรแท้ ข้าคิดว่าเขาจะมาข้างหลังข้า

- ช่างก่อเรื่องดีจริงๆ?\ - อ่า... ใช่แล้ว!

อึยยอนที่เจ้ากำลังหา

ท่าน....

ตามหาเธอรึ?

อ่า...ข้าไม่\ แต่เจ้านายที่ข้าเคยอยู่ใต้บังคับบัญชา.....

เขาไปเป็นผู้พิพากษาในเมืองกงซาง

ข้าบอกให้เขาช่วยเจ้าเอามั้ย?

-ท่านจะทำให้ข้ารึ? -อ่า..แน่สิเฟ่ย!

แน่สิเป็นอย่างนั้นล่ะ แต่ว่าข้าติดอยู่อย่าง...

คือว่ามันก็เป็นงานใช่ม้ะ?!

ก็รู้ๆกันน่ะ.....

-30 ยังเป็นไง? -ก็แล้วแต่เจ้า

งั้นแสร้งว่าเราเจ๊ากัน ละกัน 30 ยัง......

50 ยังจะทำให้มันง่ายขึ้นม้ะ?

อ่า....นี่ข้าช่วยเจ้านาเราก็รู้จักคบค้าสมาคมกันมานาน

จริงๆที่นี่เงินก็เป็นปัญหาอยู่?

- งั้น ข้าเพิ่มเป็น100 ยัง โอ้ โอ้! เจ้า จริงน่ะ...

ข้าทำแน่ ถ้าทุกอย่างสำหรับความกระตือรือร้นเอาจริงเอาจังของเจ้า

เฮ้ เฮ้!!

อีกครึ่งนึงเอาไว้หลังเสร็จงาน

เจ้ามีเวลา1 เดือน

ทำตามกฎด้วย

ระวังๆล่ะ

ให้ตายสิ.........ถ้าเจ้าตัวติดไฟล่ะ ข้าจะไม่ฉี่ดับไฟให้!

อึย! ไอ้บ้า!

เดินดีๆ หน่อยไอ้พวกโง่!

ฟังภาษาคนไม่ออกรึ?

ข้าบอกให้ เดินไป! ไป!

ไปเร็วๆสิเว่ย!

1,2,3.........

มันจะได้ราคาเท่าไหร่นะ ทาส6 คนที่หนี?

ลูกพี่

การล่าทาสมันเป็นการค้าของเรานี่นา?

แต่ตอนนี้ไอ้แดกิลมันแย่งไปหมด

ข้าเก็บกวาดถิ่นนี้มาเป็นปีและวันนี้ไอ้ลูกหมานี่ก็มาแย่งไปซะเฉย

เราไม่ไปสั่งสอน พวกมันหรือทำอะไรสักแย่างล่ะลูกพี่?

ให้มันรู้ว่าถิ่นใคร

มันจะได้ไม่มาแหยมที่นี่อีก

*ดาบจันทร์ครึ่งเสี้ยว คล้ายง้าว เรียนรู้การใช้วูลดู*ให้เชี่ยวชาญ กับการใช้หอกยาว........

เป็นสิ่งที่พวกเจ้าจะเรียนในวันนี้ จงดูและเรียนรู้ให้ดี

ทำบ้าอะไรของแก?

ไอ้ลูกคนใช้

หัวแกเอาคั่นหูรึไง ?

อยากจะเห็นพวกข้าโดนเฆี่ยนจนตายเพราะแกไปมองนายท่าน?

ข้าขออภัย

ขออภัยรึ?!

ไอ้บัดซบ

ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเอ็งไป ไอ้โง่

แก! ทำมันอีกข้าจะให้เจ้าโดนจริงๆแน่! เข้าใจไหม?

ยกโทษให้ข้า......

ล้างขี้ม้าให้หมด

และข้าจากจะเห็นอานม้าเงาวิบพอจะทำให้แมลงวันบินตกลงมา

เข้าใจ๋?

อ่า อยู่นี่เอง

ให้ตาย อานมันเก่าจริง

เจ้าขี่มันได้ยังไง?

เจ้าเอาอันใหม่ก็ได้ไม่กี่ยังเองนา

ก็แค่เช็ดมันหน่อยก็ได้แล้ว

ให้ข้าเปลี่ยนบังเหียนให้ไหมเล่า? ข้าให้ราคาพิเศษเลยนา

เจ้าอยู่นั่นก็แปรงให้มัน ทำให้สวยๆล่ะ

ไอ้ลูกกำพร้าแม่ขี้เหนียว

ตามข้ามา โง่จริง

แม่ร่วง......

อะไรของเจ้าเนี่ย?

เจ้านี่ ชอบย่องเข้ามาเหมือนขโมยเลย

เจ้าต้มของพวกนี้ให้ข้าใช่มั้ย จูโม

โธ่เอ๊ย ไอ้คนไร้ประโยชน์

เฮ้อ...ตกใจแทบตายแน่ะ

ข้าทำกับข้าว ซักผ้า ล้างจาน แล้วก็ผ่าฟืนอีก

ทำไมข้าต้องทำอะไรพวกนี้ด้วย

เฮ้อ ลืมมันซะเถอะ

พี่

ดูนี่สิ

ทำไมเจ้าไม่บอกเขาเองล่ะ

พี่แดกิลไม่ฟังที่ข้าพูดนะสิ แต่ถ้าพี่พูดเขาต้องฟังแน่

ก็ได้ ซักผ้าให้เสร็จซะนะ

เฮ้อ เชื่อเขาเลย

วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ข้าจะยอมทำ

จากนี้ไป งานน่าเบื่ออย่างนี้ต้องผลัดกันทำนะ

ข้ากลับมาแล้ว

พี่!

ค่าจ้างล่ะ เป็นไงบ้าง

ได้หักค่าจ้างน่ะสิ แผลเป็นไงบ้างล่ะ

โดนหักอีกแล้วหรือ

นี่ไง...50 หยาง

หา ห้าสิบ?

ต่อค่าจ้างจาก 90 หยาง

ลดไปตั้ง 40 หยางเนี่ยนะ

เจ้าหน้าที่พวกนี้ก็เหมือนๆกันหมดแหละ

*ชื่อเดิมของเมืองแกซอง พวกเขาคิดค้ากำไรอย่างนี้ เลวกว่าพวกพ่อค้าจากเมืองซองโดซะอีก

แต่อย่างน้อยพี่ก็น่าจะหาเงินเข้าบ้านได้สัก 70 หยางนะ

พวกเขาได้ความดีความชอบ แต่พวกเราต้องทำงานสกปรกแทน

กินเยอะไประวังท้องเสียนะ เจ้าโง่

นักล่าทาสไม่ได้มีแต่พวกเรานะ

เอ้านี่

แบ่งไปคนละ 10 หยาง

... และที่เหลือเอาไปให้พวกเจ้าหนี้หน้าเลือด*

ขอแบ่งอีกหน่อยสิ

เจ้าไม่ฟังข้าเลยใช่มั้ยเนี่ย

เมื่อเจ้าแก่ตัวลงจนเดินแทบไม่ไหว

เจ้าคิดจะอยู่ไปวันๆอย่างนี้น่ะหรือ?

ตอนที่เจ้าอายุยังน้อย ควรจะเก็บออมไว้บ้าง

เอาไว้ซื้อบ้านซื้อที่ดินไง เจ้าโง่

นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าโดนแทงรึไงล่ะ

เราไม่มีทางรู้หรอกว่างานหน้าจะทำสำเร็จรึเปล่า

แล้วพี่จะให้ข้าห่วงเรื่องบ้านและที่ดินอีกหรือ

ชีวิตมันสั้นนัก

พี่รีบหาความสุขเถอะ อีกไม่นานก็แก่แล้วก็ตาย

ตามใจมันหน่อยเถอะ

เราเหนื่อยกันมามาก แล้วมันก็โดนแทงอีก

เจ้าก็เป็นไปด้วยรึ

ทำไมล่ะ ตกลงเราจะออมเงินหรือจะใช้เงินกันแน่

เราก็เหนื่อยกันมามากแล้ว พักผ่อนแล้วไปสนุกกันดีกว่า

แบ่งอีกคนละ 5 หยางเถอะ

งั้นก็ได้

อีกคนละหยางพอ

ไม่เอา อย่างน้อยต้อง 3

2

2

ไม่เอาก็ตามใจ

พี่นี่จริงๆเลย... อย่ามาขี้เหนียวกับเราสิ

พวกข้าไว้ใจให้พี่คุมเงิน ก็ทำให้ดีๆหน่อยสิ

พี่ก็รู้ว่าข้ารู้สึกยังไงใช่มั้ย

แน่ใจหรือ ข้าเองยังไม่รู้เลยว่า "ข้า" รู้สึกยังไง

ทำไมข้าต้องสนด้วย...

ทำไมได้แค่นี้ฟะ

เฮ้อ...

ความเอาใจใส่ที่ข้ามีต่อพวกเจ้า ความเมตตาและความห่วงใยของข้า

่เปรียบดังการปกป้องคุ้มครองและ การหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์ที่แห้งเหี่ยวจากสรวงสรรค์

พวกเจ้ากล้าดียังไงที่หลบหนีไป

ข้าเลี้ยงเจ้าด้วยความโหดร้ายรึไงกัน?

ไว้ชีวิตด้วยเถอะ ท่าน...

พวกเจ้าละเลยเจ้าของ แอบหายตัวไป

มีความผิดร้ายแรงที่สุดโทษฐานทรยศ

ดังนั้นเจ้าจะต้องถูกทำเครื่องหมาย แห่งความประพฤติที่น่าอับอายไว้บนใบหน้า

~ ทาสชาย ~

~ ทาสหญิง ~

แม่จ๋า...

แม่

แม่

แม่จ๋า...

เจ้าอยู่ข้างนอกรึเปล่า

เรียกหาข้าหรือเจ้าคะ

จนกว่าจะมีคำสั่งอื่น

ห้ามให้นังตัวดีดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว

แล้วเตรียมลูกสาวมันให้พร้อม

เจ้าค่ะ นายท่าน

ตามมานี่

- แม่จ๋า... - เร็วๆสิ

เดี๋ยวเถอะ นังเด็กคนนี้...

- ตามมาสิ - แม่จ๋า

เฮ้อ ฟังที่ข้าพูดรึเปล่า

- แม่! - เดินไปสิ!

แม่จ๋า...

แม่

- เดินไป! - แม่จ๋า...

เฮ้อ... มีใครอีกนะ...

ลูกสะใภ้ของรัฐมนตรีชอย หนีตามคนรับใช้ไปงั้นรึ

*หรือที่เรีกว่า ซอก (180 ลิตร/47 แกลลอน) นี่รางวัล 20 ซอม*สำหรับหนึ่งคน

แต่เจ้าไม่ได้บอกให้ไปเป็นทาสนี่?!

ข้า?ไม่นี่... นายท่าน

ข้าไม่ชอบที่ชื้น ตัวเรือดมันจะเกาะอยู่ตามขนแล้วก็ไปที่อื่นๆ

คงจะยุบยิบน่าดู?!

โอ้ โอว....ไอ้เด็กนี่.........

สิ่งที่เจ้าทำเป็นค่าทั้งหมดกับเจ้าหน้าที่รัฐ?

อ่า...ข้าแน่ว่าเจ้า จะบอกข่าวดีแก่แดกิล

อ่า...แน่อยู่แล้ว!

ในเส้นทางงานเจ้าไม่อาจจะเกาะเรือข้างเดียว

มันจะจมได้

ดังนั้นในครั้งแรก สุนัขล่ากระต่ายจะเก็บกระดูก..........

งั้นใช่ไหม?

บอกสิ?!

เดี๋ยวก็บ้าเดี๋ยวก็เชื่อง ก่อนอื่นเอาทำเรื่องที่ข้าสั่งให้ดี!

ท่านไม่รูหรอกว่า ว่าหมาบ้ามันจะบ้าได้ขนาดไหน......

เจ้ามีเวลาเดือนนึง

ถ้าเจ้าจะปล่อยให้แดกิลชนะเจ้าอีก

เจ้าลืมงานล่าทาสนี่ไปเลย จะดีกว่า

และดูสิสิว่าถ้าเจ้าสามารถซักชุดราตรีของกีซังได้ซักตัว

จะแค่นั่งอยู่อย่างนั้นเฉยๆรึไง ไอ้พวกไร้ประโยชน์

ลูกพี่ ลืมเรื่องไอ้แดกิลแล้วรึ

ไม่จัดการเขาก่อน? เขาทำให้ข้าเลือดเดือดปุดๆ

ไม่ใช่วันนี้

เขายังให้ข้าวข้า 20 ซอมบนจานเงิน

ให้ตาย.....ข้า......

ตรากตรำกันมาจนหมดเรี่ยวหมดแรง พวกท่านดูทั้งเหนื่อยทั้งหิวโซ

ท่านไม่สามารถทำงานด้วยน้ำค้างหยดเดียวนา

แม้ข้าจะเดาออกว่างานของเจ้ามันเกี่ยวข้องกับอะไร

บอกข้าซิ ท่านไม่ได้กันเลยใช่ไหมเนี่ย?

ทำไม?

อยากจะตามไปช่วยข้าอย่างนั้นรึ?

อ่า...หน้าอกของข้าตะบันจะสั่นและเต้นทุกวันที่เห็น

มันจะทำได้จริงเร้อะ? ดูมันไม่ได้ใหญ่ไปกว่าของข้าเลยนี

อ่า....ท่านคงเคยรู้ว่า มันเป็นยังไง

แล้วเจ้าจะเสียใจหนูน้อย

ถ้าท่านต้องการอะไรอีกเรียกข้าได้นะ

ลูกพี่

ท่านมีเม้มอะไรไว้รึเปล่า?

แมวย่องเงียบๆไต่ขึ้นเตา

ข้าบอกเจ้าแล้วมันไมใช่อย่างนั้น

ไม่ใช่หรอ? ไม่เอาน่า

อย่างไรก็ตามเจ้าเห็นๆอยู่ว่าเป็นยังไง

อร่อยจริง

เฮ้......

ป่านนี้แล้วเจ้าจะไปไหน?

มันค่ำแล้วข้าจะไปตั้งเรือ

มันใช่เวลาจะไปจับสาวๆรึ?

เราก็ยังหนุ่มยังแน่น ไม่ไปหาความสำราญบ่อยๆล่ะ

ถ้าท่านต้องการปล่อยของเสียหน่อย ท่านก็ต้องไปสำราญบ้าง

นั่งบื้ออยู่อย่างนี้ทั้งคืนและดู ว่าสาวๆจะมาตรงมาบนตักของท่าน

ถ้าท่านอยากรู้

นานมากก ห้ะ?

ไอ้นี่ อย่าไปมั่วทั้งคืนนะเฟ่ย!

ท่านใกล้จะเหมือนสายลมยามค่ำคืน

และจากข้าไปดั่งเมฆฝน

มันเป็นความเป็นจริง เราจะผ่านมันไปอย่างไร?

ช่างเป็นโชคชะตาที่แสนโหดร้าย......

ที่เราร่วมกัน

*คำโบราณใช้เรียกคู่หู เจ้าอย่าจากข้าไปแบบนั้นสิ ซอบังนิม*

โอ่ โห! ซอบัง?!

เราไม่ได้ไปค้าขายกันในเมืองมาด้วยกันสักหน่อย?

คู่หูข้าอาจจะยัง

แต่ภายในใจของข้า

ท่านเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้น

ผู้ชายสามารถจะมีเมียน้อย

แต่ทำไม........

ทำไมผู้หญิงถึงต้องจมอยู่กับผู้ชายคนเดียว?

ขงจื้อ กล่าวว่า

ซอบังนิม..........

จงรอ.......

รอ.......แล้วก็รอ!

ข้าถูกกลืนกินโดยเปลวไฟแห่งความผิดหวัง

เฉกเช่นคนโง่

แต่รวดเร็วเพื่อให้มือของพระผู้เป็นเจ้าและสิ่งปลอบใจไปทั้งหมดได้!

ภายใต้รัศมีดวงจันทร์ที่เก็บเกี่ยวพวกเขาที่หนี

ความกังวลใจที่สุด คือเรื่องกังวลใจไม่ใช่หรือ?

ความทุกข์ทนของพวกทาส เที่ยวปล้นวันของข้า........

อ่า! สิ่งใดที่ทำให้กลัวเก้อ

สามารถฉายแววความเมตตาในคืนไร้จันทร์?

บางความอวดดีไม่นาน\ จะเป็นพิษแก่เราจะเสียความรื่นเริงไป

และให้เราเจรจากัน ในคืนครึกครื้น

ว่าแต่..ได้ข่าวมาว่าท่านไปบนบาน\ ให้พ่อของท่านสุขภาพเป็นปกตินี่ใ่ช่ไหม?

ทั้งหมดนี้ข้าจะบริการด้วยดอกไม้งามวัยกระเตาะบนห้องของท่าน

หวังว่าความสดคงจะจุดไฟให้ท่านได้

ว่าแต่นางเป็นสาวใช้ของเจ้า\ แล้วนางอายุเ่ท่าไหร่?

มัน...13 งั้นรึ?

เยี่ยมจริงๆ!

เป็นช่วงอายุดอกไม้แรกแย้ม

น่าอัศจรรย์แท้!

น่าอัศจรรย์?

เกิดอะไรขึ้นกับแม่ข้า?

ถ้าเจ้ากังวลนัก ก็แค่ทำตามที่ผู้ดูแลบอกเจ้าซะ

และจะได้บอกให้เขาปล่อยนาง

งั้นเขาปล่อยแม่ข้าหรือ?

เขาให้น้ำให้อาหารนางรึเปล่า?

นั่นน่ะหรอ?

ก็แล้วแต่เจ้าจะอ้อนวอนเขาแค่ไหน

เจ้าจะไปต้องกังวล ว่าจะมีข้าวกินครบ3 มื้อ

ให้ตายสิ... ถ้าข้ายังสาวอยู่...

ครั้งเดียวมันก็อยู่หมัดแล่ว

แดกิล!

เราไม่ได้...

รินให้แก้วสิ

ข้าได้ยินว่าช่วงนี้งานเจ้ากำลังรุ่งนี่นา

อ๋อใช่...ข้าควรเจริญรอยตาม ที่ปรึกษาไม่ใช่หรือไงพี่

ก็ใช่...

แล้วเจ้ายังมาแย่งลูกค้าข้าอีก

เมื่อเจ้ากัดมือคนที่ชุบเลี้ยงเจ้า

ทุกถนนง่ายเป็นซอยตัน

ขงจื้อกล่าวไว้เช่นนั้นรึ

ข้าจะจำเอาไว้

ให้ข้าพูดให้จบก่อนสิ ขณะที่เรายังคุยกันอยู่...

เอ...พี่ก็รู้นี่ว่าข้าเป็นคนพูดน้อย

ทำเป็นไม่รู้ไปได้...

แดกิลของข้าโตขึ้นแล้วสินะ?!

ถึงขนาดกล้าขัดคอผู้ใหญ่...

ระวังตัวหน่อย

เจ้ายังเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าอยู่นะ

เวลาไม่ได้สร้างมังกรจากปลาไหล

แดกิล!

กลับมาอยู่ใต้อาณัติของข้าซะ

พยัคฆ์จะอยู่ใต้อาณัติของสุนัขพันทางได้ยังไง

สุนัขพันทาง?!

ข้าว่าข้าไปดีกว่า

ขอให้อายุยืนและเจริญรุ่งเรืองนะ

เด็กๆ สั่งสอนมันหน่อย

อยากถึงเลือดใช่มั้ย

คุกเข่าซะ

เดี๋ยวจัดให้

สำหรับพวกชั้นต่ำ...

อายุเป็นตัวแบ่งชั้น

ข้าจะปฏิบัติต่อท่านเหมือนผู้ใหญ่ละกัน

จูโม

ค่าเหล้าของพี่เอาลงบัญชีข้าไว้นะ

ท่านเจ้าคะ!

ข้าจะส่งนางเข้าไปนะคะ

นั่งลงสิ

บอกให้นั่งลง

มองข้าสิ

หุหุ!

ทำตามที่สั่งสิ

ดี...ดี

มานี่...

มาใกล้ๆ

ดีจ้ะ นังหนู

ใกล้อีกหน่อย

นายท่าน

โฮะ ๆ

โปรดปล่อยแม่ของข้าไปเถอะ...

ได้สิ

เอาน้ำให้เธอดื่ม...

แล้วให้อาหารเธอด้วย

รู้แล้ว

ปล่อยเธอไปด้วยนะ

ให้เธอดื่มน้ำนะ นายท่าน

อีนังนี่

ข้าบอกว่าจะดูแลให้ไง

แม่จ๋า

ดีขึ้นมั้ยจ๊ะแม่

เขาเป็นคนช่วยเราไว้

อย่ามัวเสียเวลาไปข้ามพรมแดนนะ

จงมุ่งหน้าไปที่เขาโวรัค

เจ้าจะพบชายชื่อจัควี่ที่นั่น

เขาจะช่วยหาที่พักพิงให้พวกเจ้า

เอานี่ไปซื้อวัวกับคันไถ

ท่านเจ้าคะ...

ท่านอา

ข้าจะไม่ลืมท่าน

ข้าจะจำท่านได้แน่ๆ

อึนยอง

ท่านเข้ามาในห้องครัวได้ยังไง

ถ้าหากนายท่านมาพบเข้าล่ะ

เอานี่ รับไว้สิ

รีบออกไปเถอะเจ้าค่ะ

ไม่เป็นไรหรอก

พ่อข้าออกไปข้างนอก

กำเอาไว้สิมือเจ้าจะได้อุ่น

กำให้แน่นๆ สิ

ไหม้ซะ...ไหม้ซะ ทำให้มืออึนยองอุ่นๆนะ

ไหม้ซะ...ไหม้ซะ...

ไหม้ซะ...ไหม้ซะ...

ทำให้มืออึนยองอุ่นๆนะ

ไหม้สิ...ไหม้สิ...

โอ๊ะ?!

มาแล้ว พวกเขามาแล้ว

เร็วเข้า

ใครเป็นทาสที่ดูแลที่นี่น่ะ

ขอครับ ใต้เท้า มีอะไรให้ข้ารับใช้

แล้วอะไรจะเกิดขึ้นกับพวกเราต่อไปล่ะ

เพื่ออะไร

อะไร

อ่ะ..เอ่อ...

ลงโทษข้าเถอะถ้าข้าทำอะไรผิด

ข้าได้ยินมาว่ามีม้าตัวหนึ่ง ทรมานจากการท้องร่วงทั้งคืน

เจ้าให้มันกินอะไรไป

ขอรับ...

ไม่มีอะไรต่างจากปกติ

ข้าน้อยสมควรตาย โปรดไว้ชีวิตด้วย!

ม้าชั้นดีพวกนี้เป็นของรัฐ

แต่ละตัวมีค่ามากกว่าชีวิตพวกเจ้ารวมกันซะอีก

เหตุใดเจ้าจึงละเลย และพยายามปิดบังความทุจริตของเจ้า

ข้าน้อยสมควรตาย ใช่...

ถ้าม้านั่นไม่ฟื้นตัวเหมือนเดิมภายในวันพรุ่งนี้

พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องรับผิดชอบ

ขอ...ขอรับ

ตามที่ท่านสั่ง ขอรับ

ท่านเป็นยังไงบ้าง

ถอยไป!

สัตวแพทย์อยู่มั้ย

ครับ กำลังมา

เจ้ามาที่นี่ได้ไง

ครับ...

ข้าไม่รู้ว่ามีอะไรผิดพลาด

แต่มันท้องร่วงทั้งคืนจนหมดแรง

มันกินอะไรเข้าไป

สมุนไพรทั่วไป ฝักถั่ว ไม่มากนัก

ตื่นแล้วหรือ

ดูเหมือนเป็นสายพันธุ์ตะวันตกนะ...

- นั่นใครน่ะ - เอาล่ะ ผูกไว้ตรงนั้น

ดูเหมือนเป็นทาสของทางรัฐนะ?

เขามาจากโรงเลี้ยงม้าหรือ

ด้วยขาแบบนั้นน่ะนะ

พวกทาสของรัฐ ส่วนมากจะถูกลงโทษอย่างผิดกฏหมาย

จนถึงกับพิการ

แต่ว่า ท่าเดินของเขา มันดูแปลกนิดหน่อยนะ

เอาล่ะ

เจ้าหนอนชั้นต่ำ กล้าดียังไงมาขวางทางนักวิชาการเช่นนี้

ขอโปรดอภัยด้วยเถิดท่าน

ไอ้ขยะเอ๊ย

ท่าน

นี่ขอรับ

เชิญมาอีกนะขอรับ!

นั่นใครน่ะ

เงียบไว้ มันเป็นความลับ

อะไรหว่า

เอ๊ะ ก็บอกว่าความลับไง

ช่างมันเถอะ ก๊อปปี้รูปให้ข้าซัก 2-3 ใบสิ

สงสัยใช่มั้ย เกี่ยวกับความลับน่ะ

เร็วๆ สิ

ข้ายอมเปิดเผยเพราะเป็นเจ้าหรอกนะ

รู้กันแค่เราสองคนนะ เข้าใจใช่มั้ย

ดูนี่สิ

ตอนนี้นะ เมืองเจจู กำลังเกิดกาฬโรค

และไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ ทุกคนกำลังตายจากซ้ายไปขวา

ดังนั้นข้าเลยได้รับค่านายหน้า ให้วาดรูปพวกนี้ในรายละเอียด

จากใคร

เจ้าคิดว่าใครล่ะ นักวิชาการที่เพิ่งออกไปไง

ปีที่แล้ว ราชบุตรทั้งสามของท่านโซเยินรัชทายาทองค์ก่อน

ถูกเนรเทศไปยังเมืองเจจู จำได้เปล่า

อ๋อ ลืมไปแล้วล่ะ ทำไอ้นี่เถอะ

นี่มันเป็นเรื่องที่สำคัญมากนะ ไอ้โง่เอ๊ย

- สภากำลังพยายามที่จะทำให้เมืองเจจู...\- เฮ้อ...จริงๆเลย!

สภากับการเมืองเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเราด้วยละ

เจ้ารู้มั้ยว่านี่มันเรื่องคอขาดบาดตายขนาดไหน

ทำไอ้นี่ดีกว่าเถอะ

เฮ้อ...

นี่แหละเหตุผลที่เจ้าหานางไม่เจอ

ใบหน้าของผู้หญิงเปลี่ยนไปได้ เป็นโหลๆ ตอนที่อายุมากขึ้น

แต่ดูนี่สิ

เจ้ามาที่นี่ทุกๆ 3 เดือน เพื่อขอให้ข้าวาดรูปนี้

และมันเป็นใบหน้าเดิมๆ เหมือนเมื่อ 10 ปีก่อน

เจ้าอยากหานางให้เจอจริงๆ รึเปล่า?

ดูนี่ มันก็เหมือนๆ กันไม่ใช่รึ?

โธ่เอ๊ย...

- มันจะเปลี่ยนไปได้หรือ\ - เปลี่ยนสิ

ใบหน้าของผู้หญิงจะเบ่งบานจนถึงอายุ 18 หลังจากอายุ 23 ก็เริ่มร่วงโรย

ตอนนี้นางอายุปาเข้าไปเท่าไหร่แล้ว เกิน 25 แล้วมั้ง

ถ้านางมีลูกก็บวกเข้าไปอีก 5 ปี

ลองนึกถึงรอยย่นรอบๆ ตานาง แก้มที่หย่อนยานไปตามเวลา

คางเป็นชั้นๆ

ถ้าหากนางมีลูกซัก 5 คน

พนันกันได้เลยว่าฟันของนางใกล้จะร่วงแล้วแน่ๆ

ผู้ใดจะรู้ ค่าตัวกีซังหรือซักอย่างอาจจะเพิ่มขึ้น

ยกปากขึ้นนิดๆ แล้วก็ ถ้าหากนางกำลังยิ้ม

โอ้โห ฝีมือข้า...

นางจะยิ้มแบบนี้ไปอีกนับพันปีเลย

เพื่อดึงดูดชายหนุ่มอย่างเจ้า

เลิกบ่นแล้วทำงานไป

ลองวาดให้ดูมีอายุอีกหน่อยก็ได้ เร็วสิ

ไม่

ขอปฏิเสธ

เจ้าไม่มีทางได้งานห่วยๆ จากข้าแน่

เจ้านี่...

คิดจะใช้เงินมาจูงใจข้า...

ไหนดูซิ...

ลองเติมรอยยิ้มบางๆ เข้าไป

เอ๊ะ พี่

หลังจากความอายครั้งนี้ เรายังจะไปโชว์ตัวที่ตลาดได้อีกหรือ

ลืมมันไปซะแล้วทำให้มันจบๆเถอะ

คิดว่าข้าจะกำจัดความเศร้าโศก แล้วฝังมันเอาไว้งั้นหรือ

แล้วเราจะทำอะไรได้อีกล่ะ

เรามันโง่ที่ชุบเลี้ยงไอ้แมวบ้านั่น

ไม่ยักรู้เลยว่ามันจะกลายเป็นพยัคฆ์

รู้มั้ยทำไมเจ้าแดกิลจึงกลายมาเป็นนักล่าทาส

ทั้งหมดก็เพราะนางทาสที่ชื่ออึนยอน

พี่รู้หรือ

*1636 ปีที่แมนจูมารุกรานเป็นครั้งที่ 2 ย้อนไปช่วงปีบองจา*?

เกิดความวุ่นวายจนแม้แต่คนที่โง่และบ้าที่สุด ยังจินตนาการไม่ถึง

พวกป่าเถื่อน (ชิง) บุกเข้าไป ในบ้านของเขาเหมือนอสูรร้ายที่บ้าคลั่ง

แล้วจับตัวอึนยอนไป

นายน้อย!

นายน้อย!

นายน้อย...

นายน้อย...

นายน้อย...

นายน้อย!

นายน้อย!

นายน้อย...

นายน้อย!

แดกิลคนนั้นเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา

เขาตามพวกมันไปตลอดทาง...

และด้วยเคียวในมือ เขาก็...

นะ...นายน้อย...

นายน้อย

พวกเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด

แต่นั่นเป็นจุดเริ่มต้น ของความพลัดพรากของพวกเขา

คิดหรือว่าผู้เป็นนายจะยอมปล่อยให้ คนที่ล่อลวงลูกชายของเขาหนีไป?

วันต่อมาพวกเขาก็ทรมานนางเกือบตาย และกำลังจะขายนางไป...

อึนยอน!

พี่ชายของนาย คึนนัมก็ปรากฏตัวขึ้น

และด้วยความแค้นเขาได้วางเพลิง เผาสถานที่ทั้งหมดแล้วหลบหนี

แดกิลได้ลุยเพลิงเข้าไปอย่างลำบาก และแล้วเขาก็เห็นพวกนาง...

อึนยอน

นายน้อย

นายน้อย

เขายังคงตามหาพวกนั้นเรื่อยมา เป็นเวลา 10 ปีแล้ว

ตาของเขาเต็มไปด้วยความเดือดดาล และร้อนรุ่มที่จะเห็นพวกนั้นตาย

เล่าต่อสิพี่

กำลังเล่าอยู่นี่ไง

เจ้า...รู้มั้ยว่าจะจับหมาไนจอมโหดได้อย่างไร

แทงหอกลงไปแบบนี้ แล้วชโลมเลือดไก่ไว้ที่ยอด

แล้วพอหมาไนได้กลิ่นเลือดแล้วเกิดคลั่งขึ้นมา

แล้วเริ่มเลียเลือดที่อยู่ตรงยอดแบบนี้

เหมือนอย่างนี้

มันไม่รู้เลยว่ามันเฉือนและตัดสิ้นของตัวเองไปแล้ว

แล้วมันยังคงเลียต่อไปเรื่อยๆ

โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเลียเลือดตัวเองอยู่

และหลังจากนั้นในที่สุด เจ้าหมาไน...

ก็ตาย

หมายความว่า...

ฟังนะ

สมองเขามีไว้ใช้คิด

ไม่ใช่เอาไว้วางมวยผม รู้มั้ย

ลูกสาวคนสุดท้องก็แต่งงานไปแล้ว เหตุไฉนนางจึงอับอายนัก

นางลืมสวมกระโปรงรึเปล่า

แสงแดดได้ปลุกเจ้าบ่าวตื่นขึ้น มาเห็นสิ่งที่ทำให้ถึงกับช็อค

เอ๊ะ นังหญิงคณิกาน่ารังเกียจ

พี่ครับ

พี่แดกิล

ลูกสาวคนถัดมาเริ่มคิดว่า

ตั้งแต่น้องสะใภ้ของนาง พบไม้ที่ทำให้นางลืมเสื้อผ้า

นางได้เข้าไปด้านหลังแล้วถอดทั้งหมดออก

เจ้าบ่าวเกิดฉุนเฉียว "ดูนางโสเภณีบ้านี่สิ"

- เอานี่ไป - แย่จัง

พี่ครับ

หายใจเข้าสิ เดี๋ยวพวกข้าจะรับมือพวกมันเอง

น่าตื่นเต้นจัง

พวกมันตามเจ้ามากี่คน

ข้าพบนางแล้ว

นางอยู่ที่นั่น

พบใคร

อึนยอน ที่เป็นทาสไง

พูดจริงรึเปล่า

เจอที่ไหน

ที่ไหน

Brought to you by WITH S2 Written In The Heavens Subbing Squad This is a FREE fansub. NOT for SALE! Get it for FREE @ withs2.com

Main Translator and Timer: MisterX

Timing QC: wichitawx

Editor/QC: thunderbolt

Coordinators: mily2, ay_link

ตัวอย่างตอนต่อไป

พี่ รู้ไว้ซะ เจ้าจะต้องตายด้วยดาบของข้า

ท่าน ได้โปรดยกโทษด้วย

เจ้าต้องหานางให้พบ

ข้าไม่รู้ว่านางยังมีชีวิตอยู่

ถ้าหากพวกมันหานางพบก่อนเราล่ะก็

ชีวิตของนางต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ

พวกมันแพร่โรคระบาดเพราะมีจุดประสงค์

หมายความว่าพวกมันสามารถทำร้าย ราชบุตรองค์สุดท้ายที่ยังทรงพระชนม์ชีพน่ะสิ

ถึงเวลาต้องเก็บกวาดแล้ว

ได้ข่าวมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น

- เราควรตอบโต้ด้วยหรือ - เราต้องสังหารนาง

Watch dramas legally @ dramafever.com STOP illegal streaming sites

www.thaisubtitle.com

บรรยายไทยโดย reality55, cassiopia, uemsook kitiyakara, ibaneznatty, tonnum2000

mentator, rootzing, babona, sixsense