Original subtitles

[ดัดแปลงจากนิยายเรื่องปีศาจรุกรานโลกชางหยวน ของนักเขียน "ฉันกินมะเขือเทศ"]

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน] [นักเขียน "ฉันกินมะเขือเทศ"]

♪เหม่อมองแสงจันทร์ส่องลงมา♪

♪ผีเสื้อแสงสีน้ำเงินปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ♪

♪ในช่วงเวลาแห่งไฟนองเลือด♪

♪จู่ ๆ เจ้าก็หายไปจากข้างกายข้า♪

♪วันและคืนของการฝึกฝนเคล็ดวิชาลับ♪

♪ฝ่าสายหมอกอยู่ใกล้แค่เอื้อม♪

♪ใบหน้ายิ้มที่สะท้อนจากดวงจันทร์ในน้ำ♪

♪แม้ว่าจะเต็มไปด้วยแผลถลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม♪

♪หยุดแบ่งแยกท้องฟ้าไว้ชั่วขณะ♪

♪โลกเปลี่ยนแปลงทุกขณะ♪

♪ใบไม้ร่วงโรยเริ่มจุดประกาย♪

♪หัวใจที่เงียบงันกระสับกระส่าย♪

♪มองลงมาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่พลิกผัน♪

♪มีเจ้าอยู่เคียงข้างข้า♪

♪ความรักทำให้ความกลัวหายไป♪

♪ลมสารทจะทำให้ชางหยวนสั่นสะเทือน♪

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]

วิญญาณดับสลายแล้ว

วิญญาณดับสลายแล้ว

ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะถูกโจมตีจนวิญญาณดับสลาย

ข้าควรจะขอบใจเจ้าอย่างไรดี เสี่ยวเกาเกา

เจ้าตายได้อย่างยอดเยี่ยมมาก

ที่แท้คนที่จะฆ่าข้าก็ไม่ใช่เจ้า เสี่ยวเมิ่งชวน

แต่เป็นเขา

อยากพบเจ้า

อยากพบเจ้า

อยากพบเจ้าเหลือเกิน

เจ้าผีเสื้อน้อย

ข้าอยากจะพบเจอเจ้าสักครั้ง

ท่านย่า

ทำไม

แค่ท่านไป๋ที่สามคนเดียวยังไม่พอ

ยังคิดที่จะฆ่าข้าด้วยอย่างนั้นหรือ

คือว่า

ช่วงเวลานี้มีคนถูกลอบสังหารหลายครั้ง

ก็เลยกดดันไปหน่อย

เจ้าสามารถควบคุมเพลงดาบได้อย่างชำนาญแล้วหรือ

ขอรับ ท่านย่า

มีเพลงดาบนี้แล้ว

ข้าก็มั่นใจตั้งแต่ก่อนที่จะขึ้นไปที่เขาหยวนซู

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่จะสามารถผ่านบททดสอบเขาหยวนชู

ไม่แน่ว่าอาจจะได้ครองลำดับที่ดี

ตอนนี้รู้แล้วสินะว่าต้องไปที่เขาหยวนชู

ตอนที่ฆ่าท่านไป๋ที่สามทำไมไม่รู้จักคิด

เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งนี้ก่อปัญหาวุ่นวายไว้ใหญ่โตแค่ไหน

อย่าพูดถึงเขาหยวนชูเลย

ชีวิตของเจ้าเองก็ยากที่จะรักษาไว้

เช่นนั้นทำอย่างไรดี

ไม่อย่างนั้น

ท่านทำเป็นปิดตาข้างหนึ่ง

ให้ข้าแหกคุกหนี

เจ้า

เห็นทีช่วงสามเดือนนี้

เจ้าไม่ได้บทเรียนเลยสักนิดเดียว

ต่อให้ผ่านไปอีกสามปี

30 ปี

300 ปี

ข้าก็จะตวัดดาบเล่มนั้น

เช่นนั้นข้าหวังว่าบนเส้นทางนี้

เจ้าจะไม่ได้เป็นเพียงแค่คนที่ตวัดดาบ

แต่จะเป็นคนที่กุมดาบเล่มนั้น

ยังมัวยืนนิ่งเฉยอยู่อีก

รีบไสหัวเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้

ท่านเจ้าสำนักอวี้หยางปล่อยข้าไปอย่างนั้นหรือ

รู้เห็นเป็นใจให้ตระกูลไป๋สมคบคิดกับสำนักปีศาจสวรรค์

ทั้งยังจงใจชักจูงเด็กรุ่นหลังทั้งสามคน

ไปเรือนเสียนสือเพื่อเปิดโปงเรื่องที่ตระกูลไป๋สมคบคิด

ยืมปณิธานของหนุ่มสาวกำจัดท่านไป๋ที่สาม

เป็นแผนการแยบยลจริง ๆ

หลี่หวายหนาน

(ทั้งหมดนี้)

(ก็เพื่อเมืองตงหนิง)

ครั้งหน้า

อย่าไปแกว่งดาบใส่ใครอีก

หากต้องลงมือจริง ๆ

ก็ฟันทั้งหมดทิ้งไป

อีกอย่าง

เจ้าขีดเขียนกำแพงเมืองทำลายทรัพย์สินหลวง

เจ้าชดใช้เงินเองก็แล้วกัน

ขอรับ

[เทียนหนิง]

(เป็นคนกุมดาบอย่างนั้นหรือ)

ทำไมถึงเปลี่ยนกลับแล้วล่ะ

ถึงอย่างไรก็ไม่เหมาะอยู่ดี

ขอบใจ เจ้าผมขาวเยี่ยน

ข้าขอดื่มคาราวะเจ้า

เหล้าเป็นยาทะลวงลำไส้

เจ้าดื่มให้น้อย ๆ หน่อยเถอะ

เป็นผู้บำเพ็ญเพียร

ควรรักษาร่างกายให้ดี

เช็ดปากเจ้าซะสิ

ไม่ว่าอย่างไร

ครั้งนี้นับว่าศิษย์น้องเมิ่งยังมีความโชคดีอยู่ในความโชคร้าย

กระบวนท่าเดียวก็บรรลุพลังได้

ได้ขึ้นเขาหยวนชูแน่นอนอยู่แล้ว

คนแซ่เมิ่ง

เจ้าอย่าเพิ่งลำพองใจไป

ไม่ช้าก็เร็วข้าก็สามารถควบคุมพลังได้

เจ้าคอยดูเถอะ

ได้

รอให้เจ้าควบคุมพลังได้

พวกเราค่อยมาประลองกันอีกครั้ง

ผ้าเช็ดหน้าซักเสร็จแล้วข้าจะคืนให้

เช่นนั้นพวกข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว

เห็นว่าเจ้าปลอดภัยดี

พวกข้าเองก็วางใจ

รบกวนอะไรกันล่ะ

พวกเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือ

เพื่อน

ที่แท้พวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้ว

แน่นอน

เช่นนั้นข้าก็อยากจะบอกอะไรกับเพื่อนที่ดีเสียหน่อย

ขอบใจนะ

ขอบใจข้าเรื่องอะไร

อาจารย์ของข้า

ทำให้ข้าเห็นความจริงของโลกใบนี้

สงครามระหว่างเผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจ

ไม่สิ

การเอาเปรียบของผู้ที่แข็งแกร่งกว่ากับผู้อ่อนแอกว่า

ปีศาจกินคน

คนกินกัน

มหาเทพฆ่าปีศาจก็ยังกินคน

เป็นโลกที่กลืนกินคน

คิดอยากที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนี้

เจ้าจะต้องกลายเป็นมหาเทพ

แต่ตัวข้าหมดหวังกับการเป็นมหาเทพไปเสียแล้ว

ข้าไร้กำลังที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนี้

แต่ศิษย์น้องเมิ่ง

ดาบเล่มนั้นของเจ้าทำให้ข้าเข้าใจ

ถึงแม้ว่าข้าจะไม่สามารถเป็นเช่นเจ้าได้

กลายเป็นสายฟ้าที่สาดส่องอยู่เหนือหมู่เมฆ

แต่ก็สามารถเป็นแสงเทียนในยามค่ำคืนได้

เมื่อแสงไฟของทั่วทุกบ้านมาบรรจบกัน

ส่องสว่างไปทั่วหล้าได้เช่นกัน

ประคับประคองโลกใบนี้

เดิมทีไม่ได้เป็นของมหาเทพ

แต่เป็นของทุกสรรพสิ่ง

ทุกคนรอวันที่เจ้าส่องประกายอยู่เหนือหมู่เมฆ

ศิษย์น้องเมิ่ง

ข้าจะทำให้ได้

ข้าตัดสินใจไปประจำการที่ชายแดน

ไม่เพียงแต่สามารถฆ่าปีศาจได้

ไม่แน่ใจในค่ายทหารอาจมีหนทางฟื้นฟูแขนขาข้าได้

รอให้ข้าขึ้นไปที่เขาหยวนชู

จะช่วยท่านหาวิธีในการฟื้นฟูร่างกาย

รักษาตัวด้วย

รักษาตัวด้วย

(ดาวปีศาจซานไห่ในวันนี้)

(ทำไมถึงได้ส่องสว่างกว่าทุกครา)

(นั่นคืออะไรน่ะ)

(ไปดูหน่อยสิ)

(น่าจะอยู่ใกล้ ๆ แถวนี้สินะ)

(วิชาสัมผัสรู้)

(เปิด)

(ตรงนั้น)

วางเสร็จหรือยัง พี่สอง

ทำข้าตกใจหมด

อันสุดท้าย

เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ฉวยโอกาสตอนที่ฟ้ายังไม่มืด

พวกเราออกจากเมือง

ไม่เอาสิพี่สอง

ไม่ง่ายเลยที่จะเข้าเมืองมาแล้วก็ต้องไปอยู่ในหุบเขาอีก

ข้ายังไม่ได้ไปเล่นที่หอปี้อวิ๋นเลย

ถ้าไม่อยากตายก็เร็วเข้า

ประตูจวนราชการยังมีป้ายประกาศจับพวกเราอยู่

ที่นี่แหละ

สิ่งนี้มัน

ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหน

ทำไมในเมืองตงหนิงถึงได้มีปีศาจปรากฏตัวขึ้นได้

(สำนักปีศาจสวรรค์)

(เจ้าพวกนั้นยังไม่ตายแน่)

(พวกเขาคิดใช้ของสิ่งนี้)

(ปล่อยให้ปีศาจเข้ามาในเมืองตงหนิง)

(ครั้งนี้)

(ข้าจะเป็นคนจัดการด้วยตัวเอง)

นายท่านทั้งสองเดินดี ๆ นะเจ้าคะ

อย่าลืมข้ากับชุ่ยชุ่ยนะเจ้าคะ

จะลืมน้องสาวนุ่มนิ่มเช่นเจ้าได้อย่างไรกันล่ะ

ก่อนจะไป

พวกเรามาจุ๊บอีกสักรอบสิจ๊ะ

หรันหรัน

คนบ้า

ข้าคือชุ่ยชุ่ยต่างหาก

ลาก่อน

ชุ่ยชุ่ยลาก่อน

หรันหรันลาก่อน

เจ้ากร๊วกเอ๊ย

สาวงามหอปี้อวิ๋นยอดเยี่ยมจริง ๆ

ทั้งเอาอกเอาใจ

ทั้งลีลา

ใช่นะสิ พี่สอง

พวกนางทั้งหมด

ล้วนผ่านการฝึกมาก่อน

แต่น่าเสียดายต่อจากนี้

จะไม่มีสาวงามแบบนั้นอีกแล้ว

อย่างไร

โรงฝึกสาวงามพวกนั้น

ถูกคนทำลายจนสิ้นซากไปแล้ว

ใครกัน

ใครเป็นคนทำ

ข้าจะไม่ถลกหนังของมัน

ขออภัย

ข้าเป็นคนทำเอง

ใคร

ไสหัวออกมา

เคยเห็นของสิ่งนี้หรือไม่

ของสิ่งนี้

คงไม่ใช่ของล้ำค่าของเจ้าหรอกกระมัง

ดูท่าจะเมามาก

น้องสาม

เป็นอย่างไร

หายเมาหรือยัง

ไอ้บ้าเอ๊ย ข้าจะฆ่าเจ้า

(พลังเลือดของมหาเทพ)

(กับพลังลัทธิปีศาจ หัตถ์ปีศาจเลือด)

เจ้าเป็นทายาทรุ่นที่สองกลุ่มโจรเสวี่ยอวิ๋น

จ้าวช่านจอมหัตถ์เลือด

ดูท่าชื่อเสียงของข้าในเมืองตงหนิงจะเป็นที่เลื่องลือสินะ

แม้แต่เด็กน้อยก็ยังเคยได้ยินชื่อข้า

เจ้าตายด้วยน้ำมือข้า

ก็นับว่าเป็นการตายที่คุ้มค่าแล้ว

ไม่สิ

จ้าวช่านเป็นคนหัวล้าน

ข้าเข้าเมืองก็จำเป็นต้องปลอมตัว

ตายซะเถอะ

พลังนี้มัน

ตายซะเถอะ

คืนนี้พระจันทร์

ช่างงดงามเหลือเกิน

ของสิ่งนี้เจ้าเป็นคนวางเองสินะ

ใช่

ใช่

ใช่

พ่อหนุ่มไว้ชีวิตข้าเถอะ

พ่อหนุ่มไว้ชีวิตข้าเถอะ

พ่อหนุ่มถามอะไรข้าก็จะตอบ

ขอเพียงท่าน

ไว้ชีวิตข้าเถิด

เอามาจากไหน

สำนักปีศาจสวรรค์

สำนักปีศาจสวรรค์ให้มา

พวกเขาให้เงิน 300 ตำลึง

จ้างให้ข้าเอาของสิ่งนี้ไปซ่อนในบ้านของพวกชาวบ้าน

ให้พวกข้ามาทั้งหมด 20-30 อัน

พวกเราวางไว้หมดแล้ว

สำนักปีศาจสวรรค์จอมชั่วช้า

ยังเก็บเงินงวดสุดท้ายข้าไว้อีก

น้องชาย

พวกเราสัญญาว่าจะไม่ค้าขายกับสำนักปีศาจสวรรค์อีก

ชีวิตนี้เข้าไปข้องเกี่ยว

ไปเจอกันที่ไหน

ในบ้านร้างที่เนินเขารกร้างฝั่งตะวันออก

เท่าที่ข้ารู้ก็มีเท่านี้แล้ว

จริง ๆ นะ เชื่อข้าสิ

เท่าที่ข้ารู้ก็มีเท่านี้แล้ว

ไว้ชีวิตข้าเถิด

ข้ารับปากจะไสหัวออกไปจากเมืองตงหนิง

ไม่กลับมาอีกแล้ว

ไม่กลับมาอีกแล้ว

ได้ยินว่าเพื่อที่เจ้าจะได้บำเพ็ญหัตถ์เลือดปีศาจ

ก็เลยฆ่าพวกชาวบ้านฉินเสี่ยนของเจ้าไป 300 คน

เป็นความจริงหรือไม่

คือข้าเอง

คือข้าเอง

นี่มัน

ของดูต่างหน้ามหาเทพ

ไอ้บ้าเอ๊ย

มาอีกแล้ว

[ตอนที่ 18 คืนนี้พระจันทร์ช่างงดงามเหลือเกิน]

[โปรดติดตามตอนต่อไป]

[ตัวอย่างตอนต่อไป] เหมยหนึ่งกิ่ง

ตามข้าไปอยู่ที่ชายแดนรังแต่จะลำบาก

ให้ข้าได้ทดสอบกับมหาเทพอีกสักครั้ง

ตอนนี้

ทำไมตอนนี้แม้แตการเด็กทารกที่ออกมาจากครรภ์

ล้วนสามารถเขามาในอาณาเขตของข้าได้

ช่วงนี้ในเมืองตงหนิงมีปีศาจปรากฏตัวหรือไม่

ท่านเจ้าสำนักสั่งให้ข้ามาตรวจสอบเรื่องนี้

ศิษย์พี่เมิ่ง

ดูเหมือนว่าจะอยู่ตรงนั้น

ยาของข้าล่ะ

ท่านเจ้าสำนักอย่าได้โกรธไปเลย

[ศิษย์พี่นะศิษย์พี่ ตอนที่2] [กำลังจะกลับมา โปรดติดตามรอรับชม]

กลายเป็นเทพ กลายเป็นลัทธิเต๋า

นี่คือหนทางเห็นเทพ

เทพแห่งท้องทะเลที่ไหนกัน

กล้าที่จะมาช่วงชิงดินแดนของข้าผู้ยิ่งใหญ่

หนทางสู่การเป็นเทพมืดสลัว

โลกนี้ไม่แน่นอน

หนทางอีกยาวไกลนนับพันปี

ในที่สุดก็เป็นอิสระ

ล้วนมีเหตุและผล

แสดงให้ผู้คนประหลาดใจ

ศิษย์พี่ข้าแข็งแกร่งมากแล้วจริง ๆ

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]

♪อีกฝั่งหนึ่งมีหมอกควัน♪

♪ใคร ขดตัวเฝ้ารออยู่♪

♪ลืมหวนกลับมา♪

♪ใช้พู่กันและหมึก รังสรรค์ศิลปะสีขาว♪

♪วาด กระบี่อันบริสุทธิ์หมดจด♪

♪ตำราประวัติศาสตร์ล้วนมีแต่ความโศกเศร้า♪

♪พลิกไปพลิกมาหลายรอบ♪

♪เหน็บหนาวจนไม่อาจหลับได้♪

♪ลมหนาวตัดขาดเขตแดน\Nของความโลภและความปรารถนา♪

♪ถูกผิด บุญคุณความแค้น♪

♪ปลุกคำสัญญาของใครให้ตื่นขึ้น♪

♪แววตาอันร้อนรุ่ม♪

♪พลังอันไม่อาจขวางกั้น♪

♪ปกป้องข้า ยืนหยัดในศรัทธา♪

♪โดดเดี่ยวแล้วอย่างไร♪

♪ชีวิตและความตายเป็นสิ่งไม่เที่ยง♪

♪ใช้เวลาพันปีโจมตีศัตรูให้พ่าย♪

♪แสงหิ่งห้อย♪

♪ทะเลแห่งสติกำลังปั่นป่วน♪

♪ฟ้าดินแปรเปลี่ยน สั่นสะเทือนไปทั่วมหาสมุทรทั้งแปด♪

♪เหวลึกหมื่นจั้ง♪

♪ใบหน้าของเจ้า♪

♪ถูกซ่อนไว้ที่ปลายทางแห่งแม่น้ำลืมเลือน♪

♪อีกฝั่งหนึ่งมีหมอกควัน♪

♪ใคร ขดตัวเฝ้ารออยู่♪

♪ลืมหวนกลับมา♪

♪ใช้พู่กันและหมึก รังสรรค์ศิลปะสีขาว♪

♪วาด กระบี่อันบริสุทธิ์หมดจด♪

♪ตำราประวัติศาสตร์ล้วนมีแต่ความโศกเศร้า♪