Original subtitles

[ดัดแปลงจากนิยายเรื่องปีศาจรุกรานโลกชางหยวน ของนักเขียน "ฉันกินมะเขือเทศ"]

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน] [นักเขียน "ฉันกินมะเขือเทศ"]

♪เหม่อมองแสงจันทร์ส่องลงมา♪

♪ผีเสื้อแสงสีน้ำเงินปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ♪

♪ในช่วงเวลาแห่งไฟนองเลือด♪

♪จู่ ๆเธอก็หายไปจากข้างกายฉัน♪

♪วันและคืนของการฝึกฝนเคล็ดวิชาลับ♪

♪ฝ่าสายหมอกอยู่ใกล้แค่เอื้อม♪

♪ใบหน้ายิ้มที่สะท้อนจากดวงจันทร์ในน้ำ♪

♪แม้ว่าจะเต็มไปด้วยแผลถลอก ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม♪

♪หยุดแบ่งแยกท้องฟ้าไว้ชั่วขณะ♪

♪โลกเปลี่ยนแปลงทุกขณะ♪

♪ใบไม้ร่วงโรยเริ่มจุดประกาย♪

♪หัวใจที่เงียบงันกระสับกระส่าย♪

♪มองลงมาเห็นการเปลี่ยนแปลงที่พลิกผัน♪

♪มีเธออยู่เคียงข้างฉัน♪

♪ความรักทำให้ความกลัวหายไป♪

♪ลมสารทจะทำให้ชางหยวนสั่นสะเทือน♪

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]

[ความเดิมตอนที่แล้ว] กระดูกของเจ้า

ต้องบำรุงมากแน่ ๆ

กลิ่นอายของเจ้าหมอนี่

อันตรายมาก

คุณชาย

ข้าน้อยหนักหรือไม่

ขอบคุณคุณชายที่ช่วยชีวิตไว้

หงเฉียงไม่มีอะไรจะตอบแทน

ข้าน้อยยินดีจะตอบแทนด้วยร่างกาย

สุนัข สุกรอย่างเจ้าเทียบกับเดรัจฉานยังไม่ได้เลย

ชีเยว่

ข้าเห็นเจ้านอนหลับสนิทมาก

อยากให้เจ้าหนุนให้สบาย ๆ หน่อยน่ะ

ในที่สุดเจ้าก็ตื่นเสียที

แบกรับพลังมหาเทพที่มากเกินไป

ฝืนเข้าสู่ท่ารากฐาน

ถึงจะทำให้เจ้ากำจัดเกาเหล่าซานได้

แต่ก็ทำให้เจ้าหมดแรงและหมดสติไป

นึกออกแล้วหรือยัง

นึกออกแล้ว

เช่นนั้นหลังจากที่ข้าสังหารเกาเหล่าซานไปแล้วเล่า

รีบปล่อยข้าออกไปนะ

เบิกตาสุนัขของพวกเจ้าดูให้ดี ๆ ว่าข้าคือใคร

ข้าคือท่านไป๋ที่สาม

นายท่านสามของมหาเทพตระกูลไป๋

หากข้าเสียหายไปแม้เพียงเส้นขนบนอกเส้นเดียว

ก็จะตัดหัวสุนัขของพวกเจ้าเสีย

แม่นางน้อยทั้งหลายอย่าเพิ่งหนีนะ

อีกไม่กี่วันข้าก็จะรับพวกเจ้ากลับมาเล่นสนุกกันต่อแล้ว

ทำไมเขาอยู่ที่นี่ได้

เพราะ

คนที่สมคบคิดกับสำนักปีศาจสวรรค์ก็คือเขา

เขาไม่เพียงให้ที่หลอมยากับสำนักปีศาจสวรรค์

ยังหลอกหญิงสาวมาที่กลางเรือนแห่งนี้

ทารุณทรมานสตรีจนเจียนตาย

แล้วค่อยส่งไปให้สำนักปีศาจสวรรค์หลอมยา

เมิ่งชวน

เมิ่งชวน

เด็กน้อยทำได้ไม่เลวเลยนะ

ครั้งนี้ข้ายอมรับว่าโชคร้ายเอง

อีกไม่นานข้าจะกลับมา

เขาเห็นที่นี่

เป็นเหมือนสวนสนุกระบายอารมณ์ปรารถนาของตนเอง

เจ้าหมอนี่เป็นปีศาจที่คลุมหนังคนเท่านั้น

[เรือนเสียนสือ]

อยากจะกวาดล้างเจ้าพวกน่ารังเกียจนี่

เราจำเป็นต้องขึ้นเขาหยวนชู

และต้องเป็นมหาเทพให้ได้

แค่ถ้ำหลอมโอสถจะมีผู้ช่วยผู้ดูแลได้อย่างไร

เขาไม่ตายมันช่างน่าเสียดายจริง ๆ

(ถ้าคนที่เจอเขาคือเจ้า)

(เรื่องที่ท่านไป๋ที่สามสมคบคิดกับสำนักปีศาจสวรรค์)

(ท่านไม่รู้จริง ๆ หรือ)

พวกเจ้าสามคน

ไม่เสียทีที่เป็นคนหนุ่มสาวมากความสามารถ

ที่ข้าคัดเลือกจากคนนับพันนับหมื่นในเมืองตงหนิง

ดูท่าการตัดสินใจส่งพวกเจ้าสามคนขึ้นเขาหยวนชู

จะถูกต้องแล้ว

อีกหนึ่งปีจะเป็นวันคัดเลือกของเขาหยวนชู

ในช่วงเวลาก่อนหน้านั้น หากเจอปัญหายาก ๆ ในการบำเพ็ญเพียร

ไม่ว่าจะเป็นของล้ำค่าหายาก เคล็ดลับศาสตร์เวท

หรือคำถามที่ยากและซับซ้อน

ก็ถามข้าได้เลย

เวลาต่อจากนี้พวกเจ้าต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียร

รีบบรรลุพลังเร็ว ๆ ถึงจะเป็นวิถีที่ถูกต้อง

เรื่องหยุมหยิมอื่น ๆ

ถ้าเลี่ยงได้

ก็อย่าไปยุ่งเลย

ท่านเจ้าสำนัก

ท่านรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนปล่อยปีศาจ

ในงานชุมนุมปราบปีศาจ

รู้

ทำไม

ท่านไป๋ที่สามใช่หรือไม่

ข้าบอกแล้วว่า

เรื่องที่ไม่ควรยุ่งก็อย่าไปยุ่ง

ทุกเรื่องตกผลึกเป็นที่แน่ชัดแล้ว

ในที่สุดก็ผ่อนคลายได้เสียที

ผ่อนคลาย

เราเพิ่งจะได้แค่สิทธิ์

ในการเข้าสอบคัดเลือกที่เขาหยวนชูเท่านั้น

สิ่งที่เราต้องเผชิญอีกหนึ่งปีหลังจากนี้

คือผู้มีความสามารถที่ราชวงศ์หวังเลือกเฟ้นมาอย่างดี

โดยเฉพาะตระกูลมหาเทพเก่าแก่ในเมืองหลวงพวกนั้น

จากที่ข้ารู้มา

ผู้มีความสามารถของทางเมืองหลวงนั้น

ปกติจะบรรลุพลังได้ตั้งแต่อายุสิบห้าแล้ว

ส่วนพวกเรา

แม้กระทั่งว่ามีพลังด้านใดยังคลำหาไม่เจอเลย

เจ้าผมขาว

เจ้ารู้เยอะมากเลยนะ

เจ้ามาจากที่ไหนกันแน่

นี่ไม่ใช่ความลับที่เจ้าต้องรู้

เช่นนั้นทำไมเจ้าต้องใส่หน้ากากด้วย

เจ้าเสียโฉมหรือ

ความลับ

ความลับไม่ความลับอะไรกัน

เจ้าถอดออกให้ข้าดูหน่อยสิ

เจ้าทำอะไร

เจ้าให้ข้าดูหน่อยสิว่าเจ้าหน้าตาอย่างไรกันแน่

ต่อให้อัปลักษณ์

พี่ก็ไม่รังเกียจเจ้าหรอกนะ

ไปให้พ้น

อย่าเข้ามา

ให้ข้าดูหน่อยเถิด

บังเอิญเหลือเกิน

เจ้า

เป็นไปไม่ได้

เจ้าไม่ใช่...

เจอกันอีกแล้วนะ

คุณชายชวน

[ตอนที่ 17 ฆ่าเจ้าเสีย]

ครั้งนี้นายท่านสามอย่างข้านับว่าอับอายขายหน้ายิ่ง

เพราะเจ้าแท้ ๆ เลย

แต่ไม่เป็นไร

ต่อไป เรามีเวลาอีกมาก

ที่จะค่อย ๆ เล่นสนุกด้วยกัน

คืนนี้

ข้าจะแต่งงานกับคู่หมั้นผู้นั้นของเจ้าก่อน

คืนพรุ่งนี้

ข้าค่อยเล่นสนุกกับเพื่อนวัยเด็กผู้นั้นของเจ้า

อาชวน

เมิ่งชวน

เจ้าเห็นข้าเดินออกมาจากสำนักอวี้หยาง

ก็น่าจะเข้าใจว่านี่เป็นการตัดสินใจของใคร

(ดี)

(ดี)

(นี่คือมหาเทพหรือ)

(ศิษย์พี่)

(ทำไม)

หากไม่ใช่เพราะยายแก่ ตระกูลเมิ่งของเจ้ายังมีลมหายใจอยู่

ข้าจะ

จัดการเจ้าเสีย

ปล่อย

เจ้าเปลี่ยนการตัดสินใจของเขาไม่ได้หรอก

เมืองตงหนิงต้องการมหาเทพของตระกูลไป๋

นี่เป็นที่ของเขา

คืนนี้

ข้านายท่านสามจะเลี้ยงข้าวทุกคนในเมือง

ข้าจะแต่งงาน ฉลองเพื่อความเป็นมงคล

มหาเทพโสมม

โสมมไปทั้งตัว

พวกขี้ขลาด

ที่ของเขา

ไป๋ก้วนตายแล้ว

ท่านไป๋ที่สามก็คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียว ในเมืองตงหนิงของตระกูลไป๋

หากเขาตายอีก

ก็ไร้หนทางจะอธิบายกับ มหาเทพตระกูลไป๋ที่กำลังเฝ้ารักษาด่านอันไห่อยู่ได้

ดังนั้นท่านไป๋ที่สามจะตายไม่ได้

หากอยากเปลี่ยนแปลงทุกอย่างนี้

เจ้าก็ต้องขึ้นเขาหยวนชู

การทำลายเส้นทางสู่มหาเทพของตน

เพื่อท่านไป๋ที่สามเพียงคนเดียว

ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

เจ้าหนุ่ม

เจ้าหนุ่ม

ขอบคุณท่านลุง

เจ้าหนุ่มนี่

ทำไมแบกคนมาทั้งคนยังเหม่อลอยได้

มีชีวิตมาพอแล้วเลยอยากเป็นอาหารปลาหรือ

ถามแม่นางที่อยู่บนหลังเจ้าหรือยังว่านางรับปากหรือไม่

ขออภัยด้วย ท่านลุง ข้า

ท่านลุง มือและเท้าของท่าน

มือและเท้าของข้าทิ้งไว้ที่สนามรบแล้วน่ะ

ที่แท้ท่านก็เป็นทหารปลดเกษียณ

เมิ่งชวนเสียมารยาทแล้ว

เมิ่งชวน

เจ้าก็คือผู้มีความสามารถอันดับหนึ่ง แห่งเมืองตงหนิงของเรา

ตั้งใจบำเพ็ญเพียรนะ

เจ้าจะต้องกลายเป็นมหาเทพ

เป็นความภูมิใจของเราเมืองตงหนิง

มหาเทพ

เป็นมหาเทพ

ดีจริง ๆ หรือ

เป็นมหาเทพ

จะช่วยคนได้มากขึ้นจริง ๆ หรือ

พูดอะไรกัน

ท่านลุง

ท่านเคยรบมาก่อน

เช่นนั้นต้องเคยเห็นมหาเทพแน่ใช่หรือไม่

พวกเขาล้วนแล้วแต่

พูดอย่างไม่กลัวเจ้าหัวเราะเยาะเลยนะ

ข้าน่ะ

ไม่เคยเห็นมหาเทพหรอก

เป็นไปได้อย่างไร

ตอนนั้นข้าน่ะ เป็นแค่ทหารไร้ความรู้

ไม่คู่ควรจะไปร่วมรบกับมหาเทพหรอก

และด่านชิ่นหยางที่ข้าเฝ้าปกป้องอยู่นั้น

ก็ไม่มีมหาเทพ

มหาเทพน้อยเกินไปน่ะ

ไม่ใช่ว่าด่านของทุกเมืองจะมีมหาเทพคอยเฝ้าปกป้อง

และวันนั้น

เผ่าปีศาจก็กระโดดลงมาจากฟ้าอย่างประหลาด

มหาเทพที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ด่านโยวไห่ซึ่งห่างออกไปร้อยลี้

แม้รีบมาแต่อย่างน้อยก็ใช้เวลาครึ่งวัน

และที่เราพึ่งได้ก็มีแต่ตนเองเท่านั้น

ทหารสองหมื่นนาย

เหลือเพียงหนึ่งร้อยนาย

แต่เราปกป้องเอาไว้ได้แล้ว

ปกป้องไว้จนมหาเทพมาถึง

น่าเสียดายที่ข้าเสียเลือดมากเกินไป

จึงหมดสติ

ไม่เห็นท่วงท่าอันสง่างามยามมหาเทพสังหารปีศาจเลย

แต่โชคดีที่

มหาเทพไม่ได้ทำผิดต่อเรา

เราก็ไม่ได้ทำผิดต่อมหาเทพ

ใช่หรือไม่

วางใจเถิดเจ้าหนุ่ม

ที่ปกป้องโลกชางหยวนอยู่

ที่พึ่งพิงอยู่ไม่ใช่แค่มหาเทพ

ยังมีพวกเรา

ยังมีพวกเราทุกสรรพชีวิตด้วย

(ทุกสรรพชีวิต)

(ทุกสรรพชีวิต)

(ทุกสรรพชีวิตล้วนทุกข์ยาก)

(ข้าจะช่วยทุกสรรพชีวิตให้ผ่านพ้นไปได้เอง)

(สายฟ้า)

(ชักดาบ)

นี่มัน

พลัง

ใครกำลังบรรลุพลังกัน

เข้าหอ ๆ

อาชวน

ข้าจะไปฆ่ามันเสีย

รอข้ากลับมานะ

อวิ๋นชิงผิง

เจ้าอยากออกไปท่องเที่ยว

องครักษ์ข้ารับใช้ก็ล้อมรอบเป็นฝูง

เจ้าอยากกินปลามังกรเผา

ก็มีคนทุ่มสุดชีวิตช่วยเจ้าตามหา

เพื่อให้เจ้าได้มีอิสรเสรี

ตระกูลอวิ๋นต้องทุ่มเทไปเท่าไร

คุณเสพสุขกับความรุ่งเรืองและมั่งคั่งของตระกูลอวิ๋น

เสพสุขกับสิทธิพิเศษทั้งหมดที่ตระกูลอวิ๋นมี

เจ้าก็ควรสละตนเพื่อตระกูลอวิ๋น

นี่เป็นหน้าที่ที่เจ้าต้องทำ

นี่เป็นสิ่งแลกเปลี่ยนที่เจ้าต้องแบกรับ

♪เอาตัวข้า♪

นี่คือ

ภาพของทุกสรรพชีวิต

เจ้าจะเอาแต่เสพสุข

แต่กลับไม่ยอมทุ่มเทอะไรเลยหรือ

♪นอนเถิด♪

ฝันไปเถิด

♪ราชาผู้โดดเดี่ยว♪

♪นี่คือสถานที่ฝังกลบบทกวี♪

♪ราตรีนี้♪

♪ข้านั่งสายลมกลับไป♪

♪ราตรีนี้♪

♪กลับคืนสู่ทุ่งหญ้าป่าอีกครั้ง♪

เอ๊ะ นั่น

เมิ่งชวน

เมิ่งชวน

เจ้าบังอาจขัดคำสั่งของข้า

เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตัดเส้นทางแห่งมหาเทพของเจ้า

มหาเทพ

เมิ่งชวน

เจ้าจะทำอะไรข้าได้

ดูให้ดี ๆ ว่าข้าเพลิดเพลินแค่ไหน

กับค่ำคืนเข้าหอที่เดิมทีควรเป็นของเจ้า

เมิ่งชวน

น้องชิงผิง

สามีมาแล้ว

(ที่ข้าอยากเป็นมหาเทพ)

(เพื่อปราบปีศาจในใต้หล้าให้หมดไป)

(แต่ตอนนี้)

(ปีศาจอยู่ตรงหน้าข้าแล้ว)

(ฆ่ามัน)

(ข้าก็คือมหาเทพ)

♪ราตรีนี้♪

♪กลับคืนสู่ทุ่งหญ้าป่าอีกครั้ง♪

เมิ่ง

ตาที่มเมิ่ง

เมิ่งชวน

♪สุดสายปลายทุ่ง สองมือข้านั้นว่างเปล่า♪

♪เมื่อยามเศร้าโศก จะไม่ยอมให้น้ำตาไหลออกมาสักหยด♪

♪ข้าคืนก้อนหินให้กับก้อนหิน♪

♪ให้ชัยชนะไปสู่ชัยชนะ♪

♪ราตรีนี้ ต้นข้าวชิงเคอจะเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว♪

♪ราตรีนี้ ข้าจะไม่ใส่ใจต่อมนุษยชาติ♪

♪ราตรีนี้ ข้าจะไม่ใส่ใจต่อมนุษยชาติ♪

♪ข้าจะคิดถึงแต่เจ้าเท่านั้น♪

เมิ่งชวน

เจ้าเคยเห็นข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้าบ้างหรือไม่

ทำไมคนที่หมั้นกับอวิ๋นชิงผิงไม่ใช่ข้า

แต่เป็นเจ้า

ช่วยชิงผิงแทนข้าทีนะ

(ไป๋ก้วน)

(เรื่องที่รับปากเจ้า)

(ข้าทำได้แล้ว)

[ตอนที่ 17 ฆ่าเจ้าแล้วข้าก็คือมหาเทพ]

[โปรดติดตามตอนต่อไป]

[ตัวอย่างตอนต่อไป] เจ้าควบคุมพลังดาบได้อย่างชำนาญแล้วหรือ

ใช่ขอรับ ท่านย่า

คราวนี้ไม่เพียงแค่จะผ่านการทดสอบของเขาหยวนชู

ไม่แน่ว่าอาจจะได้ลำดับที่ดีด้วย

เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งนี้เจ้าทำผิดพลาดใหญ่หลวงนัก

อย่าว่าแต่เขาหยวนชูเลย

แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ยากจะรักษาเอาไว้ได้

สามเดือนมานี้

เจ้าไม่ได้รับบทเรียนเลยสักนิด

หรือว่า ตอนนี้ท่านจะหลับตาข้างลืมตาข้าง

แล้วให้ข้าออกจากคุกไป

[ตำนานเทพยุทธ์] ฆ่าข้าเสีย

[ตั้งแต่วันที่ 24 เดือนกันยายนเป็นต้นไป ทุกวันอาทิตย์ 10:00 น.] หัตถ์สายฟ้า

[สิทธิ์ในการเผยแพร่เป็นของ Youku แต่เพียงผู้เดียว] ถูกต่อยตีตลอด

ไม่ใช่ความเคยชินของข้า

ค่ายกลกระบี่บุปผาร่วง

นี่อย่าไปยุ่งด้วยเชียวนะ

เช่นนั้นต่อให้ข้าตาย

ก็จะไม่ตายอย่างคับแค้นใจถึงเพียงนั้น

[ปีศาจรุกรานโลกชางหยวน]

♪อีกฝั่งหนึ่งมีหมอกควัน♪

♪ใคร ขดตัวเฝ้ารออยู่♪

♪ลืมหวนกลับมา♪

♪ใช้พู่กันและหมึก รังสรรค์ศิลปะสีขาว♪

♪วาด กระบี่อันบริสุทธิ์หมดจด♪

♪ตำราประวัติศาสตร์ล้วนมีแต่ความโศกเศร้า♪

♪พลิกไปพลิกมาหลายรอบ♪

♪เหน็บหนาวจนยากจะหลับได้♪

♪ลมหนาวตัดขาดเขตแดน ของความโลภและความปรารถนา♪

♪ถูกผิด บุญคุณความแค้น♪

♪ปลุกคำสัญญาของใครให้ตื่นขึ้น♪

♪แววตาอันร้อนรุ่ม♪

♪พลังอันไม่อาจขวางกั้น♪

♪ปกป้องข้า ยืนหยัดในศรัทธา♪

♪โดดเดี่ยวแล้วอย่างไร♪

♪ชีวิตและความตายเป็นสิ่งไม่เที่ยง♪

♪ใช้เวลาพันปีโจมตีศัตรูให้พ่าย♪

♪แสงหิ่งห้อย♪

♪ทะเลแห่งสติกำลังปั่นป่วน♪

♪ฟ้าดินแปรเปลี่ยน สั่นสะเทือนไปทั่วมหาสมุทรทั้งแปด♪

♪เหวลึกหมื่นจั้ง♪

♪ใบหน้าของเจ้า♪

♪ถูกซ่อนไว้ที่ปลายทางแห่งแม่น้ำลืมเลือน♪

♪แสงหิ่งห้อย♪

♪ทะเลแห่งสติกำลังปั่นป่วน♪

♪ฟ้าดินแปรเปลี่ยน สั่นสะเทือนไปทั่วมหาสมุทรทั้งแปด♪

♪เหวลึกหมื่นจั้ง♪

♪ใบหน้าของเจ้า♪

♪ถูกซ่อนไว้ที่ปลายทางแห่งแม่น้ำลืมเลือน♪