Original subtitles

Mama. - Ik kom eraan.

Dat is papa. - Hij maakt een video.

Hoe oud ben je, Nini?

Anderhalf. En hoe oud ben jij, Rosa? - Drie. Drieënhalf.

Wat is je speciale ontbijt?

Hagelslag en muesli.

Klaar om te gaan? - Nee, ik wil niet.

Verenigd Koninkrijk

Honolulu, Hawaï

Ik maak films over mensen en het milieu en hoe we verbonden zijn.

Ik heb in 30 landen gefilmd onder soms gevaarlijke omstandigheden.

Maar dit voelt als m'n grootste uitdaging tot nu toe.

Hallo, lieverds. Ik ben er.

Het is midden in de nacht en ik ben op weg naar de hostel.

Ik ben best nerveus om iedereen te ontmoeten en wat er gaat komen.

Ik ga nu proberen te slapen. Ik hou van je, doei.

Een team vrouwen vaart uit naar de North Pacific...

een maand lange onderzoeksmissie...

Ze onderzoeken de verwoestende invloed van plastic op onze zeeën.

Bestemming: Plasticsoep.

We varen door de dichtste opeenhoping van afval op de aarde.

De vrouwen op de Sea Dragon onderzoeken de impact...

van plastic vervuiling op het zeeleven...

en gifstoffen in het plastic en ons lichaam.

Deze plasticsoep is dichterbij dan de grootste landmassa.

Emily Penn is ambassadrice van Sky Ocean Rescue.

Emily Penn is medeoprichter van eXXpedition.

We praten nu met Emily Penn. Emily, goedemorgen.

Je onderzoekt al jaren de schade die plastic aanricht in de zeeën.

We willen begrijpen welke impact dit plastic heeft...

op onze oceaan, ons milieu, en ook op ons.

De issue is zo vrouwgericht...

dat ik het aan wilde gaan met een crew van alleen vrouwen.

Hoe voel je je over de reis?

Ik ben heel opgewonden en ook heel nerveus.

We werken aan boord aan tien projecten...

in samenwerking met andere instituten en universiteiten.

Ik ben Rowan, een van de wetenschappers...

en we bevestigen deze coole tracker...

aan één van de grote stukken afval in de gyre.

Wat ik wil zien, zijn geweldige nieuwe inzichten...

maar ook dat de vrouwen aan boord inzien...

wat ze terug aan land kunnen doen. Onze crew zijn geweldige vrouwen.

Wetenschappers, journalisten, kunstenaars, filmmakers en creators.

Maar geen zeelui.

Hoe ik me voel? Heel veel emoties en niet alleen goede.

Het is een enorme uitdaging.

Ik ben zeeziek en een maand weg van m'n familie.

Ik ben best bang voor stormen en ook wel voor het zeilen.

We steken de North Pacific over om door de gyre te steken...

de grote draaikolk die plastic afval aantrekt.

Het blijft daar zitten, vandaar 'De Grote Pacific Plasticsoep.'

Een paar zijn zeilers, maar de rest is gekozen...

vanwege onze expertise, niet vanwege onze zeilervaring.

Ik ben Kirsten en dit is drie weken lang m'n nederige stulpje.

Dit is nieuw voor me. Ik ben ooit een uur op zee geweest...

en drie weken op de North Pacific is een heel nieuw avontuur.

Wat is jouw kooi? - Hier, nummer 7.

Met wie deel je een kamer?

Dit is het Dream Team. Ik, Ana, Kirsten en Karine.

En nog iemand. - Nee, Kirsten is hier.

Is dat Siri dan? - Misschien, ja.

We zullen zien. - Goede crew.

Als je naar een nieuw appartement verhuist...

kijk je in de keuken waar je alles wil.

Waar wil je de glazen?

Waar wil je je muesli, je kruiden.

Ik moet even kijken waar ik het wil.

Ik heb niet veel planken.

De weersvoorspelling is vrij heftig. We krijgen 30 knopen wind op de boeg.

De komende paar dagen worden heel zwaar.

Ver buiten je comfortzone.

We zullen ons een paar keer ellendig voelen.

Maar kijk naar de mensen om je heen en help elkaar, dat helpt echt.

Hoi, meiden. Ik ga morgen de boot op. Het is nu nacht, zien jullie dat?

Een fijne dag op de crèche. Ik hou heel veel van jullie.

Ik zie jullie snel weer. Heel veel liefs.

Wat een goed voorteken.

We gaan. Het gaat gebeuren. Na al dat plannen gaat het nu gebeuren.

Dag 1.800 zeemijlen naar de rand van de gyre

Hoi, Andy, dit is de laatste keer dat we ontvangst hebben...

tot we over drie weken in Vancouver zijn.

Ik kan niet geloven dat ik jullie al die tijd niet zal spreken.

De andere vrouwen lijken me heel aardig.

Ik voel me heel ziek en het water smaakt vreselijk.

Ik knijp er citroensap in, zodat het wat beter smaakt.

Maar we hebben niet heel veel citroenen.

De zee is nu al ruiger dan we hadden verwacht.

Hopelijk wordt het niet zo ruig dat we onze dingen niet kunnen doen.

Ik hou van je, ik spreek je als we daar zijn.

Niet gaan, Siri, je komt nooit meer terug.

Je doet voor eeuwig onderzoek. - Je zit voor eeuwig in die kast.

Wat gaan we voor eten maken? - Geen idee.

We doen wat we hebben in een pan, met tortilla's en hete saus.

Ik kan me niet voorstellen dat we hier gaan koken.

Ik zie het niet voor me.

Ik kook ook niet op land, dus het wordt een zootje.

Ik ben zo zeeziek. - Ja.

Het is nu 04:20 's nachts.

We roteren met drie wachtgroepen en we beginnen net aan de tweede wacht.

Het was mooi om weg te varen van het eiland...

en voor het laatst land te zien. We proberen onze zeebenen te vinden.

We hangen de afgelopen 24 uur flink scheef...

en we moeten kijken hoe onze magen het houden.

Bij sommigen gaat het beter.

Het was mooi om bij het dok aan te komen...

en de groep te zien die ik alleen via Skype kende.

De spanning vooraf was tot nu toe een van de moeilijkste dingen.

Het is dat wilde onbekende. Je weet niet waar je heengaat, wat je doet.

Heb ik het goede meegenomen? Kunnen we overweg?

Ik verheug me erop zo'n onbekend deel van de wereld te zien.

Je hoort er veel over in het nieuws...

maar ik ga nu zelf zien wat er gebeurt in de North Pacific Gyre.

Ik ontwerp verpakkingen.

Ik wil leren waar onze verpakkingen en ons plastic eindigen...

en wat daar echt aan de hand is.

Ik passeerde dit stuk oceaan toen ik voor het eerst om de wereld voer.

Ik was niet op zoek naar plastic, maar toen kwam ik het tegen.

Wat doe je, Kristine?

De was.

Leven op 45 graden.

Wil iemand beschrijven hoe het hier ruikt?

Het ruikt naar...

groente die niet meer helemaal goed is gemengd met...

Het stinkt niet, toch?

Plastic werd ontwikkeld als een materiaal dat eeuwig mee moest gaan.

En dat is gelukt. Het gaat inderdaad eeuwig mee.

We gaan naar een gebied waar sinds de jaren 50 plastic naartoe stroomt.

Het is spannend om dat als wetenschapper te onderzoeken.

Welkom in het lab.

Hier bewaren we onze apparatuur.

En hier slapen we. - En alle andere dingen.

Ik doe onderzoek op het gebied van microplastics...

en werk vooral met zeeschildpadden. En ik ben net gepromoveerd.

Niemand deed daar echt onderzoek naar.

We wisten niet dat het een probleem was voor de zeeschildpad...

en nu is het exponentieel gegroeid.

Deze reis ga ik kijken naar net uitgekomen zeeschildpadden.

Ze drijven vanaf de neststranden naar pelagische zones...

zoals in de gyre, om verder te ontwikkelen.

Het was ooit gunstig voor hun evolutie, want daar zat het voedsel.

Hun levenscyclus is geëvolueerd...

om in die ophopingszones van de oceaanstromingen te drijven.

Maar plastic stroomt zo snel binnen, dat het een 'ecologische val' is.

De schildpadden zitten gevangen in hun evolutionaire geschiedenis...

om naar de meest vervuilde plekken te gaan om te ontwikkelen.

Om te zien hoeveel er zit in die essentiële ontwikkelingshabitats...

die maar weinig mensen zien...

zal heel interessant zijn, maar ik vermoed ook heel zorgelijk.

Ik werk voor TOMRA, een Noors bedrijf.

Ik bereken recycling-statistieken...

en milieu-data en maak reizen als dit...

en ik werk samen met mensen over de hele wereld.

We bespreken hoe we kunnen komen tot een systeemverandering...

om plastic te recyclen zodat het niet de oceaan belandt.

Ik ben de afgelopen 48 uur nog nooit zo bang ben geweest...

om water te drinken en naar het toilet te gaan.

Maar verder is het echt geweldig.

Ik vertelde dat het alleen vrouwen waren, en iedereen zei: Kan dat wel?

En ik zei: Oké, wacht maar af.

Dag 3.500 zeemijlen naar de rand van de gyre

Wat maak je?

Wat vinden jullie van de naderende storm?

Spannend.

Eng. - Voorbereid.

Bescherming.

Waanzinnig. Ik zag je gezicht helemaal oplichten.

Dag 5.300 zeemijlen naar de rand van de gyre

Siri, je moet op wacht.

Gisternacht was ik voor het eerst nerveus en bang.

Ik besefte me gewoon dat we op een boot zitten...

midden op de oceaan, en als er iets misgaat...

moeten we onszelf redden.

Wat gebeurt er hier?

Ik weet het niet echt. Ik moest iets maken, maar ik weet niet wat het is.

De compressor van de koelkast, die hier zit...

is soms aan het tikken. Mogelijk is de koelvloeistof op.

Voor de derde keer vanochtend probeer ik dit te maken.

Maar omdat we zo scheef hangen, val ik steeds die kant op.

Ik functioneerde als klem. - Jen klemt me vast.

Wat is de weersvoorspelling?

Een groot lagedrukgebied rond San Francisco duwt een hoop wind...

naar dit deel van de Pacific. We proberen het nu te ontlopen...

en ervoor te komen voor het achter ons opvult...

en naar het kalme stuk te komen.

Dag 6.150 zeemijlen naar de rand van de gyre

De laatste keer dat we land hebben gezien, was op de eerste dag.

Sindsdien hebben we alleen wat vogels en heel veel vliegende vissen gezien.

Heb je al plastic gezien?

Ja, vooral gisteren zag ik het de hele tijd voorbij drijven.

Je ziet stukken die zo groot zijn...

en grotere dingen zoals emmers en kleinere fragmenten.

In vijf minuten zag ik elf stukken plastic.

En toen zat ik te eten, en lette niet op het water...

maar je ziet het nog steeds voorbij drijven.

We zagen flessen...

grote stukken van kratten.

Kleinere stukken waaraan je niet ziet wat het is. Een hoop wikkels.

Het voorspelt weinig goeds voor wat we gaan zien.

Ik wist dat ik veel plastic zou gaan zien, maar niet...

dat we zo snel al zoveel zouden zien.

En met deze zeegang... We varen op 45 graden.

We kunnen niet het onderzoek doen wat we willen doen.

En het zou mooi zijn monsters van die emmers te verzamelen...

maar door de zeegang kan de apparatuur niet het water in.

We hebben geen land of een andere boot gezien...

dus waar komt het vandaan?

Een albatros komt ons even begroeten.

Ik zie liever geen albatrossen...

want je weet dat ze naar het oppervlak duiken voor inktvis.

En die zien er hetzelfde uit als de witte plastic stukken...

die op het oppervlak drijven.

Je weet dat ze die stukken plastic meenemen naar hun kuikens.

Dag 7 Rand van de gyre

We hebben de North Pacific Gyre bereikt.

Het zou niet zo ruig moeten zijn...

maar omdat we nu in een gebied zijn waar vast veel plastic zal drijven...

zoals we hebben gezien, zelfs met deze zeegang...

willen we gaan proberen te treilen.

Dit is ons 333 micron-kuilnet.

We bevestigen het aan de punt van de treil...

en dan klemmen we het vast met deze slangklemmen...

zodat hij in het water niet loskomt.

En dit is het stuk waar de monsters in worden verzameld.

Dit is de kleinste schroevendraaier.

We gaan treilen. We zetten een manta uit voor oppervlakte-monsters...

en verzamelen gegevens over contaminanten.

Welke contaminanten hechten zich aan het plastic...

en ook of er iets op groeit.

Fijn om te zijn gestopt.

Het moet met deze kant naar boven aan land.

We duwen hem op z'n plek en Rowan gaat hem loslaten.

Het lijkt echt op een manta.

En nu wachten we 30 minuten.

Het voelt zo goed om onderzoek te doen.

Onderzoek.

We moeten heel accuraat timen...

zodat we elke dag even lang monsters binnenhalen.

Je ziet zoveel stukjes, nu we trager gaan en het kielzog weg is.

Je blijft het zien. - Ik zie steeds meer.

Het is echt overal, we zitten er middenin.

Alle oceanen zijn met elkaar verbonden...

en het plastic dat we hier zien, komt wellicht uit Midden-Amerika...

of het komt uit Japan.

Waar het plastic ook de zee in gaat, het kan overal terechtkomen.

We willen nagaan hoeveel plastic er aan het oppervlak drijft...

wat de invloed is op het zeeleven...

wat de toxische implicaties zijn van dat plastic hier...

en welk effect het heeft op ons lichaam en onze gezondheid.

En we doen het in een schaal.

Best bijzonder dat hij drijft in 3000 meter water.

We gaan de verschillende soorten plastic tellen en classificeren.

We haalden de kuil door de zeven en een zeef heeft drie lagen.

Dit zijn de grotere stukken.

Dit de middelgrote en dit de kleinste.

Die moeten we onder de microscoop bekijken.

We kijken naar de macro- en de microplastics.

De microplastics zijn kleiner dan 5 mm...

en de macroplastics groter dan 5 mm.

Kijk, een vis. - Een klein visje.

We splitsen het op in categorieën. De eerste is pellets.

Dit zijn de ruwe materialen van plastic...

waar producten van worden gemaakt. De volgende categorie is lijn.

Dat is bijvoorbeeld iets dat van een touw komt.

Kleine stukjes touw.

En dan fragmenten, de hardere stukken plastic...

en dat is de meerderheid van de monsters.

Film is meer materiaal van plastic tassen, flexibeler.

En piepschuim is polystyreen. Maar dat hebben we nog niet gevonden.

Dat vind je niet vaak aan het oppervlak.

Als polystyreen in het zeewater komt, zinkt het vaak naar de bodem.

Daar gaan we.

Naar het ruim.

Die kunnen daar in.

O jee. Doei. - Doei.

En daar bewaren we de monsters.

Je ziet steeds meer grote stukken. Ze blijven maar komen, waanzinnig.

Ik zag een groot stuk net en iets wat leek op een halve emmer.

Dit is een van de meest afgelegen plekken op aarde...

en overal om ons heen zien we plastic.

Elke paar seconden drijft er iets langs dat we kunnen identificeren.

Dit is de laatste en fijnste gaaslaag van de treil.

Je kunt niet alle plastics zien met het blote oog, maar zelfs nu...

zie ik heel fijne blauwe vezels...

ronddrijven.

Van visnetten?

Kan visnet zijn, of touw.

Of iemands fleece dat is gewassen.

We nemen even snel door wat er vandaag is gebeurd.

De wetenschap.

Goed gedaan. Wie heeft er nog niet gekeken?

Er was vandaag een flinke zeegang, wat betekent dat veel plastic...

onder het oppervlak wordt geduwd en niet alles boven drijft.

Veel plastic zinkt al naar beneden.

Er zit meer plastic in de monsters dan in andere gyres.

Stel je voor dat je een röntgenbril kunt opzetten en alle stukjes ziet.

Ik kijk nu...

Je zou allemaal lichtjes zien.

Als er al honderden in één monster zitten.

We zijn echt in niemandsland en we zien al zoveel afval.

Hoe is dat... Het is verbijsterend dat we zoveel hebben binnengehaald.

Zeker wanneer de zee zo ruig is. Het is echt niet te bevatten.

En hoeveel er van kleding en polyester in het riool komt.

Als je fleece wast...

hoeveel stukjes microplastic gaan er dan het riool in?

Dat is van een hele andere orde. Je kunt het niet eens zien.

Mensen denken dat het heel onschuldig is.

En het is goedkoop.

Het is goedkoop, maar het is ook heel duur...

zoals we hier kunnen zien.

Het is wild, maar ook prachtig buiten.

Het wordt een mooie zonsopgang. - De golven zijn reusachtig.

Ik merk het, ja.

Ik leerde de vrouwen steeds beter kennen...

en ze hadden hun eigen verhalen over wat hen hier bracht.

Het is zes jaar geleden dat ik m'n baan heb opgezegd...

van studie ben veranderd en naar Hawaii ben verhuisd...

om industriële ecologie te studeren, de studie van circulaire economie.

Ik wilde meer weten over klimaatverandering...

en hoe onze manier van leven invloed heeft op de planeet.

Geef maar door.

Ik hou van de zee.

Dit is Noorwegen. Dit is de hoofdstad Oslo, waar ik woon.

M'n werk is nu meer strategisch ontwerp...

en ik hou van het onderzoek doen.

Dit ben ik.

Ik wil hier de wereld ontdekken en wat er allemaal mogelijk is.

Ik heb veel nagedacht over hoe ik m'n vaardigheden kan gebruiken...

op een betere manier dan ik nu doe.

Ik ben opgegroeid op Isle of Man.

Het was een heel bijzondere plek om op te groeien.

Dit is m'n familie. Dat is m'n moeder.

Ze is de geweldigste vrouw die je ooit zult ontmoeten.

Ik... Sorry, ik weet niet waarom ik huil.

Dat heb je gewoon met haar.

Ze gaf ons een prachtig leven en we hadden nooit geld...

maar we ontbeten met muesli op het strand onderweg naar school...

en sprongen overal in het water.

Ik was altijd heel begaan met de buitenwereld...

en op school zat ik te dagdromen.

Ik hobbelde mee en zei toen: Ik ga iets exacts doen.

En ze zeiden: Je doet vooral alfa-dingen.

M'n A-levels waren kunst, natuurkunde en textiel of zoiets geks.

Niet klaar voor iets exacts. Ze waren niet zeker.

En één leraar steunde me echt.

Hij zei: Ga er gewoon voor. Je kunt het toch proberen?

En ik ging mariene biologie studeren en die eerste week...

zat ik daar en dacht: Ja, dit wil ik de rest van m'n leven doen.

Het klikte echt en ik voelde me zo gelukkig.

Het is niet niks om iets te vinden waar je echt van houdt.

Ik kreeg vandaag een e-mail van m'n man. Supergaaf.

Hij ging met de kinderen zeilen op Lake Ontario...

en ze hebben monsters verzameld van het water...

met een emmer en ze hadden hun microscoop mee.

Ze doen echt na wat wij doen.

Net als kinderen die mama's hoge hakken aandoen en rondparaderen.

Maar zij doen mama na met een zeef en een emmer water.

Ze doen experimenten, super.

Eerst iets over mezelf. Ik ben moeder, en dat ben je voor altijd.

Dat is iets wat je altijd meeneemt.

Ik kreeg vier kinderen in vier jaar, en dat was niet heel slim.

Maar het leven zit soms vol verrassingen...

en de tweeling was zo'n verrassing.

Agronomie is het onderwijzen van de beste praktijk voor de dieren...

de planten en de grond.

Dat is m'n passie, de wetenschap van agricultuur.

Ik heb vijf, zes jaar les gegeven aan de volgende generatie boeren.

Ik heb nog steeds die achtergrond, die interesse, die passie.

Ik kan de plastic vervuiling het best helpen tegengaan...

als ik met mensen het gesprek aanga.

Als je weet hoe het zit, kun je je gedrag aanpassen.

We waren het eerste bedrijf dat flessen maakte van oceaanplastic.

Als ontwerper wilde ik mensen graag uitleggen:

Dit is iets geweldig, en laten we het bewustzijn verhogen.

We moeten zorgen dat consumenten zelf nadenken en veranderen.

Waar komt dit plastic vandaan? Waarom ziet het er zo uit?

Dag 8. Middelpunt van de gyre Noordelijke Stille Oceaan

Daar is iets groots. Het lijkt plastic.

Ik weet niet wat we gaan zien. - Hard stuurboord.

We moeten volledig afremmen.

Maximenko, waar we werk voor doen, is erg geïnteresseerd in exoten.

Als deze stukken afval...

door de oceaan bewegen, functioneren ze als een kunstmatig koraalrif.

De netten bieden kleine organismen de kans om op ze te groeien...

en uiteindelijk heb je een hele voedselketen op zo'n nettenbal.

En hij is geïnteresseerd in hoe een kustsoort in Japan...

door de oceaan kan bewegen naar een plek waar hij niet hoort te zijn.

Hij gaf ons een satelliet-tracker mee.

Als je de magneet eraf trekt, begint hij met uitzenden.

Hij werkt samen met NASA om deze boeien te kunnen volgen.

Ze volgen dan hoe ze door de oceaanstromingen bewegen.

Ze sturen ook een grote boot om ze op te halen...

en de soorten bestuderen die erop zitten.

Karine, sta jij op haaienwacht?

Benen omhoog, dames.

Kijk waar je stapt.

We hebben een nettenbal.

Ziet het er nog goed uit?

Hoe was de temperatuur? - Heerlijk.

De tracker zit erop.

We zien hem in de verte verdwijnen met de tracker erop.

We kunnen hem nu via de satelliet volgen.

We wachten nu op de manta-treil.

Ik doe de handschoenen aan die niets mogen aanraken.

En ik bereid me mentaal en fysiek voor...

het dek over te steken zonder iets aan te raken.

Wat heel lastig is. Maar gelukkig tilt Siri me op.

In 2014 voeren we over de Atlantische Oceaan.

De monsters gingen naar het lab en ze waren allemaal onbruikbaar.

Ze waren te besmet, door de boot, onze kleding, allerlei dingen.

We hebben de protocollen aangepast...

en verzamelen de monsters op verschillende manieren...

om besmetting te voorkomen.

Deze lijkt gegeten te zijn.

Dit buisje hier... Elke keer als we hebben getreild...

kijken we naar stukken waar iets op leeft.

Als het interessant lijkt of iets is dat we niet eerder hebben gezien...

doen we het daar in. Ze maakt een DNA-sequentie...

en kijkt welke organismen erop leven. - Rowan, hoe heten ze?

Een soort zeeplankton en ze zijn heel belangrijk.

Ze staan bovenaan de keten. Als ze sterven...

sterven alle zeedieren met hen.

Dat hebben wetenschappers verteld. Ze zijn dus heel cool.

Omdat deze plastics zo klein zijn...

en op veel organisch materiaal aan het zeeoppervlak zitten...

denken dieren dat het voedsel is., En ze krijgen het binnen...

waardoor ze kunnen verhongeren.

Door al dat plastic krijgen ze geen voedingstoffen meer binnen.

Omdat ze zijn gemaakt met chemicaliën...

hechten er zich andere chemicaliën aan.

En dat komt ook in de voedselketen terecht.

Bij de productie van sommige plastics werden er chemicaliën toegevoegd...

om ze flexibeler of brandvertragend te maken.

We weten nu die toegevoegde chemicaliën giftig zijn...

en heel schadelijk zijn voor mensen en zeeleven.

Er is bewijs dat zelfs plankton het binnenkrijgt.

Als soorten onderaan de voedselketen plastic binnenkrijgen...

dan heeft dat gevolgen voor de grotere zeedieren...

maar ook voor ons, want wij staan bovenaan die voedselketen.

En we eten vis die mogelijk besmet kan zijn...

met schadelijke en giftige chemicaliën in de plastics.

Dag 11 midden van de gyre

Arm ding.

We gaan de ingewanden inspecteren.

De rest is sashimi vanavond.

Ben je vegetariër? - Nee.

Hou je van tonijn? - Ik ben dol op tonijn.

Rauw? Gebakken? - Tonijn?

Ik ben er dol op. - En als je plastic in z'n maag vindt?

Dan niet meer. Ik hoop dat we geen plastic zullen vinden.

Wanneer gaan we dit eten, Anna?

Over een uurtje of zo?

Sushi.

We hebben twee soorten sushi.

Soja, gember, sesam en citroen, knoflook, peper.

Heerlijk.

Sushi kan niet verser dan dit.

Vertel eens wat je gaat doen. - Ik ga nu...

Dit is een stuk lever. Ik haal dit weg, dan kan ik het beter zien.

Kijk eens.

Wat is dat? - De lever is heel slecht.

Die hebben we niet gegeten, toch? - Die hadden we net als lunch.

Mogelijk bioaccumuleren ze veel van die...

gifstoffen waar we het over hadden.

Er zitten veel vervuilende chemicaliën in de zee.

Zoals vlamvertragers, gefluoreerde verbindingen en pesticiden.

Als ze in contact komen met plastic, hechten ze zich aan het oppervlak...

en deze chemicaliën wil je niet binnenkrijgen.

En omdat ze heel persistent zijn, blijven ze zitten.

Ik heb m'n eigen bloed getest op 35 chemicaliën...

die door de VN zijn verboden omdat ze giftig zijn voor mens en milieu.

En van die 35 chemicaliën, zaten er 29 in m'n lichaam.

Deze chemicaliën veroorzaken kanker of zijn hormoonverstoorders.

Ze bootsen hormonen na en beletten dat ze door ons lichaam bewegen.

Vooral voor zwangere vrouwen zijn deze hormonen essentieel.

En we geven ze door aan onze kinderen door geboorte en borstvoeding.

Ik ben het. Ik weet niet waarom ik dit opneem...

want je krijgt het pas als we weer aan land zijn.

Maar ik mis je heel erg, en ik moet steeds aan de meiden denken.

Toen ik van hen beviel en hen voedde...

en waar ze aan worden blootgesteld...

en wat dat met hen zal doen.

Er is zoveel plastic vandaag.

Het lijkt steeds dichter te worden. Het is net een mist van plastic.

Het is lastig in woorden te vatten, maar ook om het vast te leggen...

omdat het zo klein is. Ook al zijn er ook hele grote stukken.

Sally zag een hele stoel voorbij komen. Met alle vier de poten.

Er zijn overal sporen van mensen.

En dit is het 'weg'. Mensen gooien dingen weg, en dit is het 'weg'.

Dit is waar het blijft. Het verdwijnt niet.

Het leeft op onze planeet, in onze oceanen, op deze afgelegen plek.

Het is de pure schaal van alles...

wat het nog meer...

Het is nog onwerkelijker of echter... Ik weet niet...

Surrealistisch. Het voelt heel surrealistisch.

We hebben honderden kilometers gezeild door dit stuk water...

en als ik nu kijk, en ik weet van wat we in onze treil hadden...

en wat ik nu hier zien, is dat elke centimeter van dit stuk oceaan...

een plastic fragment bevat, maar we kunnen het niet zien.

Hij maakt een wandelingetje.

We zijn nu 1300 km op zee en je hebt dit kleine ventje...

die rondzwemt tussen al die kleine stukjes plastic hier.

Hij is aan het kauwen.

Er is echt zoveel plastic.

Het is een radertje of zo. Of een dop. Het is een dop.

Moet je toch zien. Is dat niet verschrikkelijk?

Dit is het meeste tot nu toe. En je ziet visjes.

Er drijft nu een hoop voorbij. - Ik schat meer dan 1000 stukjes.

Echt?

We zijn hier omsingeld. - Ik weet het.

Waar je ook kijkt, zie je weer een stuk plastic.

Het zijn fragmenten...

van zoveel verschillende dingen die in zee zijn gekomen.

Bedenk eens hoeveel er stuk moest gaan voor zoveel fragmenten.

Ongelofelijk.

Ik vind net een microkorrel.

Zo'n korrel die in cosmetica zit. - Je kunt het niet eens zien.

Ik ging bij toeval werken met schildpadden.

Als je bij ze zit op de neststranden...

besef je dat je in feite naast een dinosauriër zit.

En ze zijn er al zo lang, dat ze niet snel genoeg evolueren...

om om te gaan met het spul dat we in het milieu storten.

Ze evolueren niet snel genoeg om te beseffen dat het geen voedsel is.

Als we morgen stoppen met plastic, zou dat nog verschil uitmaken?

Er zit nu zoveel in het milieu...

maar we moeten nu iets doen, want het wordt alleen maar erger.

We moeten proberen in te zien hoeveel schade het aanricht...

en proberen het te beperken. Ja, er moet nu iets gebeuren.

We hebben het ergste monster tot nu toe gevonden.

Ik besef nu dat het probleem totaal anders is dan ik had verwacht.

Opruimen is bijna onmogelijk. - Veel mensen hebben het beeld...

dat de plasticsoep letterlijk een eiland van afval is...

waar je overheen kan lopen.

Maar het is veel schokkender om al dat kleine plastic te zien.

Ik denk aan hoeveel plastic ik ooit heb gebruikt.

En ik ben maar één iemand en al dat plastic is nog steeds op de planeet.

We zijn ongeveer...

Dit kleine stipje hier.

We zijn twee dagen geleden twee tijdzones overgestoken.

We zijn in niemandsland. - Inderdaad. Hier.

Lekker weer ervoor. - Ja, heerlijk weer.

Geweldig om veldwerk in te doen.

Rustig, warm... droog.

Het is heftig buiten, hè?

Heftig buiten, hè. - Het is heel heftig.

We zijn allemaal een beetje op.

Al dat plastic hier. We kunnen het niet opruimen.

De stukjes zijn zo klein en zo ingesleten in het zeeleven.

Het werk moet echt op het land beginnen.

Plastic.

Dat was geweldig.

Turquoise schaduwen.

Het geeft me een heel goed gevoel.

Zoveel plezier, zoveel leven.

Er is niet één antwoord, maar we kunnen wel heel veel doen.

We komen met elke mogelijke oplossing die we kunnen bedenken...

die voorkomt dat plastic in de oceaan terechtkomt.

Belastingvoordelen?

Of plastic belasten, of de belasting verlagen op niet-plastic.

En er zijn nu al vrij veel landen...

waar je papieren en biologisch afbreekbare...

plastic tassen belastingvrij kunt importeren.

Op normale plastic tassen betaal je hele hoge belasting.

De grotere bedrijven als Tesco, Co-op en Marks and Spencer...

hebben steeds meer onverpakte producten, dus je kunt kiezen.

Dat is het probleem. Hoe milieubewust je ook bent...

Als je zo'n winkel binnengaat...

zit alles in plastic. En je denkt: Wat doe ik hier?

Wat moeten we doen om supermarkten verpakkingsvrij te maken?

Het is een kwestie van wetgeving en cultuur.

De cultuur moet wetgeving inspireren die er dan voor zorgt...

dat die grotere supermarkten een omslag maken.

Ik zou de nadruk leggen op...

In Slovenië en op de Balkan heb je boerenmarkten.

In plaats van plastic kopen...

haal je alles op de boerenmarkt. En het is heel goedkoop.

Je moet ook inzetten op betere technologie.

Een groot probleem is ook de prijs van plastic.

Nieuw plastic is goedkoper dan gerecycled plastic.

We betalen nu niet voor de kosten van materialen uit de grond halen.

We maken plastic, maken er iets van, en maken er dan weer plastic van.

We gaan maar zo ver en daarom is het zo goedkoop.

Maar als je de kosten van de hele cyclus rekent...

is het ineens veel duurder dan andere materialen.

Ik werk nu voor TOMRA.

Ik ben hun circulaire economie- expert, maar wat we doen is recyclen.

We hebben machines die blikjes innemen...

flessen, dozen en melkpakken.

Je betaalt er statiegeld op dat je dan later terugkrijgt.

Het heeft dus een waarde, wat weggooien voorkomt.

In Duitsland hadden ze zo'n systeem...

en 97% van de flessen en blikjes wordt nu ingeleverd.

Als ik het niet recycle of weggooi...

pakt het ander het op, want dat materiaal heeft waarde.

Je gaat naar een machine en je krijgt je geld.

De recycle-cijfers zijn niet zo hoog omdat iedereen het doet...

maar omdat die waarde ervoor zorgt dat het terugkomt waar het hoort.

Het is interessant, want recyclen is niet zomaar recyclen.

Afval verbranden is recyclen, want dan recycle je energie.

Dit systeem houdt plastic gescheiden, zodat het niet besmet raakt.

Door van fles naar fles te recyclen, blijft de kwaliteit hoog...

en heb je geen nieuw plastic meer nodig.

De manier waarop we, zeker in het VK, praten over recyclen...

We recyclen niet, maar downcyclen.

We maken van plastic flessen regenpijpen of tapijten.

Het eindigt nog steeds op de stort. Het is niet fles naar fles.

Het woord 'recyclen' moet gerebrand worden...

want dat zien we nu als recyclen.

En die vorm van recyclen is niet het antwoord.

Je had het over bioplastics.

Er zijn zoveel dingen mis mee.

Het breekt sneller af in microplastics...

die niet meer afbreken.

Ze vormen kleinere deeltjes, die in ons en het milieu terechtkomen.

En ze beschadigen plastic producten die gerecycled kunnen worden.

En je ziet niet meer welk plastic biologisch afbreekbaar is.

Hoe weet je dan of je het kunt recyclen?

Naast de dingen die Rowan zei...

wat ik niet kan bevatten, is de enorme energielus.

Zelfs als het werkt...

en we miljarden investeren in composteersystemen...

in plaats van recycle-systemen en alles werkt...

heb je nog steeds land nodig om iets te verbouwen.

Dat kost enorm veel energie. En je maakt er plastic pellets van...

transport, je maakt er een beker van die je tien minuten gebruikt...

en dan maak je er weer grond van.

Wetenschappelijk gezien weten we nu nog niet genoeg.

Het wordt steeds moeilijker om dit onderzoek gefinancierd te krijgen.

Mensen eisen antwoorden, maar er is geen geld voor dit onderzoek.

De bal ligt absoluut bij de industrie...

want zij produceren nu al die materialen.

Het is ook belangrijk om de interesse van het publiek vast te houden.

Dat doe je door snel vooruitgang te boeken.

En ontwerp gebruiken om het begeerlijk te maken. En sexy.

Je moet het momentum vasthouden.

Consumenten moeten het willen en eisen.

Als je iets beter doet, trekt dat mensen aan...

en stoot hen af van bedrijven die het niet doen.

Wat ik dag in, dag uit doe, is het creëren van prachtige verpakkingen...

die mensen producten doen kopen.

Deze ervaring was echt heel emotioneel.

De treil eruit trekken en dan zoveel plastic zien...

Meer dan duizend stukjes in één klein monster. Ik heb gehuild.

Het raakte me emotioneel. En er ging echt een knop om.

Ik kan geen plastic meer decoreren.

Ik moet oplossingen voor het probleem gaan creëren.

En dat is... Ja, het heeft me veranderd.

Iedereen heeft iets unieks.

En ja, we kunnen allemaal onze consumptie beperken.

We kunnen veel invloed hebben, maar ik wil een stap verder gaan.

Als we echt verandering willen zien...

moeten we de dingen gaan inzetten...

die ons briljant maken en kijken waar ze het probleem raken.

We zijn ons superbewust...

en de grote uitdaging is: Hoe zetten we dat om in actie?

En daar hebben we een leger voor nodig.

Een leger van mensen uit alle verschillende disciplines.

Maak me alsjeblieft wakker als we land zien

We gaan vandaag voor het eerst sinds 19 dagen land zien.

Dat is de internationale watergrens en dat is Canada.

Wauw.

Beschrijf de geur. - Ja, hoe ruikt het?

Ik ruik...

Het is land of de septische tank. Het toilet.

Michelle, hoe denk jij dat land ruikt?

Naar slechte adem.

Het lijkt wel of het oprolt.

Zie je de omtrek? - Dat is land.

Land ahoi.

Het was een geweldige reis.

Pas als je hier bent en na heel wat dagen...

van reizen over de oceaan in een boot...

ervaar je pas echt hoe afgelegen deze regio is.

En dan besef je pas echt: Wauw, dat is wat we hebben gedaan.

En de boodschap is dat we meer moeten doen om de zee te beschermen...

en te stoppen dat dit gebeurt.

Ik heb zoveel geleerd. Iedereen is een expert...

en we hebben heel mooi kunnen samenwerken.

Hun kracht is heel motiverend.

Als je jezelf omringd met mensen die geweldige dingen doen...

spoort dat jou ook aan tot grotere daden.

Sea Dragon, dit is verkeersleiding 374.

Horen jullie me goed? - Ja, heel goed.

En klopt het dat jullie op weg zijn naar Vancouver, BC? Over.

Dat klopt. Over.

Vanwaaruit zijn jullie vertrokken? Over.

Honolulu, Hawaii. Over.

Land, land, land, land, land.

Wat zien we? - Daar is land.

Allemaal land, overal.

Ik ben het. Ongelofelijk dat ik je drie weken niet heb gesproken.

Ik heb zoveel te vertellen.

Ik ben een vogel. Zo vrij als een vogel.

Wat is dat?

Leven.

Het anker gaat uit.

We hebben het geflikt.

Twintig dagen op zee.

180 nachturen en 2688.4 zeemijlen.

Wetenschapsteam klaar.

Hasta la vista. - Baby.

Elk jaar belanden miljoenen tonnen plastic in het milieu.

Ze vervuilen de hele planeet.

Eén monster wees op een half miljoen plastic deeltjes...

per vierkante kilometer, alleen al in de North Pacific gyre.

Studies geven aan dat we microplastic en gifstoffen binnenkrijgen...

via voedsel, water en lucht.

Het is niet duidelijk wat dit betekent voor onze gezondheid...

maar we weten dat het de manier waarop ons lichaam werkt verandert.

De monsters die het team heeft verzameld, zijn uitgedeeld...

aan wetenschappelijke projecten in de hele wereld.

Ze dragen bij aan het onderzoek...

naar de verschillende aspecten van de plastic crisis.

hemicroacties creëerden dit probleem en microacties moeten het oplossen'.

Verandering begint nu.

Ik werk hier al tien jaar aan...

en we vonden dit jaar meer plastic dan tijdens m'n vorige reizen.

Het moet uit alle lagen komen.

Er moet actie van boven komen, maar ook van de mensen zelf.

Ze moeten laten dat ze hierom geven en dat ze ook dingen doen.

De vis denkt dat het voedsel is en eet het. Het komt in z'n maag...

en in z'n ingewanden.

Deze vogel heeft een maag vol met plastic.

Er cirkelde een albatros boven ons. Het was heel magisch.

En hier verschijnt nu het adres van de website.

Bij Tomra weten we dat afval een ouderwets concept is.

Het is een bron voor iets nieuws.

Doe je fles of blikje in de machine, en je krijgt je statiegeld terug.

Zo werkt de circulaire economie.

Het leert mensen de waarde van afval op een heel concrete manier.

Wij als consumenten, zo noemt de industrie ons...

kunnen stemmen met onze dollars.

En wij hebben echt macht...

omdat ze kijken naar wat wij willen.

Waar is het gat in de markt dat we moeten vullen?

Verhalen delen is een krachtige manier om mensen te veranderen...

en een goede manier om bedrijven te ondersteunen die het goed doen.

Er is geen zilveren kogel, er is niet één oplossing.

We moeten naar alle mogelijke oplossingen kijken.

Ontwerp, wetenschappelijk onderzoek, technologie en nieuwe wetgeving.

Je bent filmmaker, en je maakt een film om campagne mee te voeren.

Eleanor, bedankt voor je komst.

De nettenbal met de zender werd 336 dagen later gevonden...

door het Ocean Voyages Institute.

Het had 3800 kilometer afgelegd.

Voor meer informatie over de onderzoeken aan boord...

en hoe je deel kunt uitmaken van de plastic revolutie...

ga naar www.xtrillionfilm.com

Ondertiteling: LinQ Media Group