Original subtitles

Бевме некаде кај Барстоу, на работ од пустината,

кога дрогите почнаа да превземаат.

Знам дека реков нешто како:

Малку ми е хаос во главата. Можеби треба да возиш.

Одеднаш слушнав ужасна бучава околу нас,

а небото беше полно со огромни лилјаци,

чкрипеа, врискаа и летаа околу автомобилот.

И глас кој врискаше: Свети Исусе, какви се овие проклети животни?

Рече нешто?

Нема врска.

Твој ред е да возиш.

Нема поента да му ги спомнувам лилјаците, помислив.

Кутриот ќе ги види сам.

Ебени свињи! Летечки!

Имавме две паковки трева,

75 пелети мескалин,

пет листови високо моќен есид,

соларник до пола полн со кокаин,

цела галаксија разнобојни дигалки, спушталки, врискалки, смеалки.

Исто и шише текила, шише рум, пакет пиво,

шише чист етер и амил нитрат.

Не дека ни требаше сето тоа за на пат.

Но еднаш кога ќе почнеш да правиш сериозна колекција на дроги,

имаш тенденција да набавиш колку што можеш повеќе.

Единствената работа што ме загрижуваше беше етерот.

Нема ништо на светот толку беспомошно, неодговорно и изопачено како човек на етер.

И знаев дека ќе ја направиме таа расипана работа наскоро.

Извештаите велат дека нелегалните дроги убиле

160 американски војници минатата година,

40 од нив во Виетнам.

Еден знак кутра будало?

Чекај да ги видиш проклетите лилјаци, човече.

Ајде да го качиме детето. - Што? Не!

Чекај!

Не смееме да застанеме тука. Ова е земја на лилјаци.

Супер! Никогаш не сум се возел во кабриолет!

Така? Па, претпоставувам дека си спремен, нели?

Ние сме ти пријатели. Не сме како другите, човеку. Вистина.

Не зборувај така или ќе ти ставам ебени пијавици. Разбра?

Влегувај.

Колку долго можеме да издржиме, се прашував.

Колку долго додека еден од нас не почне да го малтретира момчето?

Што ќе помисли тогаш?

Истава пустина беше последниот дом на семејството Менсон.

Ќе се сети ли на таа поврзаност кога мојот адвокат ќе почне

да вриска заради лилјаците кои летаат околу автомобилот?

Ако е така, ќе мораме да го убиеме и да го закопаме негде.

Едно е сигурно, не би смееле да го пуштиме.

Веднаш би не пријавил во некоја наци-полициска служба

која би не бркала како кучиња.

Исусе, го реков тоа? Или само го мислев?

Зборував ли? Ме слушнаа ли?

Во ред е. Само се восхитувам на обликот на твојот череп.

Не, фала! -Можеби е подобро да зборувам со момчево, помислив.

Имам астма! Можеби ако му објаснам, ќе биде спокоен.

Добро, слушај.

Една работа сигурно сфати. Ме слушаш ли?

Добро.

Сакам да ти ја кажам позадината на приказната.

Ова е многу тешка задача,

со голема опасност по животот.

Јас сум доктор по новинарство. Ова е важно, по ѓаволите!

Ова е ебена приказна!

Ти копиле!

Тргни ги рацете од мојата ебена глава!

Добро, добро, добро. Се нарушија вибрациите меѓу нас, но зошто?

Немаше ли комуникација во автомобилот?

Дали се спуштивме на нивото на глупи ѕверови?

Овој човек зад воланот е мој адвокат.

Не е некој кретен кого сум го собрал од улица. Тој е странец.

Мислам дека е Самоанец. Не е ни важно, нели?

Имаш ли предрасуди? - Никако.

Не ни мислев.

Бидејќи без разлика на расата, овој човек има голема важност за мене.

Срање, заборавив на пивото. Сакаш малку? - Не.

А малку етер? - Што?

Нема врска. Во ред, ајде сега за сржта на овој проблем.

Пред 24 часа седевме

во Пого Лаунџ во двориштето на Беверли Хајтс хотелот,

пиејќи Сингапур Слингс со мескал,

криејќи се од суровата реалност, на ова тешко лето Господово, 1971.

Можеби ова е повикот што цело време го чекавте господине.

Можеби.

Да. Мм, хмм.

Ммм? Вистина? Во ред.

Да? О, да, да. О, да.

Добро. Чао.

Од канцеларија. Сакаат да...

Ти благодарам.

Сакаат веднаш да отидам во Лас Вегас,

да го најдам португалскиот фотограф Ласерда.

Тој ќе ги има сите детали.

Треба само да се појавам во својот звучно изолиран апартман.

Тој ќе ме побара.

Што мислиш? - Звучи како вистинска невоља.

Ќе ти требаат многу правни совети за да ја завршиш оваа работа.

О, да.

Како твој адвокат, те советувам да изнајмиш брз автомобил, кабриолет.

И ќе ти треба кокаин.

Касетофон за специјална музика.

Хавајски кошули.

Ќе бидеш надвор од Л.А. барем 48 часа.

Ми го зафркнува викендот. - Зошто?

Бидејќи, нормално, ќе морам да дојдам со тебе.

Мора да се наоружаме до заби.

Па, зошто да не?

Ако нешто правиме, да го направиме како што треба.

Ова е американскиот сон во акција.

Чекајте!

Срање, будали сме ако не го возиме торпедото до крај.

Баш така. Мораме.

Каква приказна е ова?

Минт 400,

најголема трка на мотоцикли и џипови во историјата на организираниот спорт.

Фантастичен спектакл во чест на некој дебелогаз,

сопственик на луксузниот Минт Хотел во центарот на Лас Вегас.

Така барем новинарите велат.

Како твој адвокат, те советувам да купиш мотоцикл.

Како поинаку ќе ја покриеш добро приказната?

Па, ќе мора да се снајдеме некако.

Чисто гонзо-новинарство.

Срање!

Набавувањето на дрогите и кошулите не беше никаков проблем,

но автомобил и касетофон не е лесно да се најде во 18:30,

во петок во Холивуд.

Звучи убаво. Одлично. Да се задржиме на тоа.

Нормално дека господинот има кредитна картичка!

Така е човеку. Немој да трпиш ничие срање.

Тоа веќе го реков.

Дали знаеш со кого разговараш? Знаеш?

Биди таму за 30 минути.

Ни треба музичка продавница.

Ништо не правиме, ако немаме неограничен кредит - Ќе направиме, човеку.

Вие Самоанците сте сите исти.

Не верувате во основната пристојност на културата на белиот човек.

Продавницата беше затворена,

но продавачот рече дека ќе не почека ако побрзаме.

Но заглавивме на патот бидејќи автомобилот пред нас прегази пешак.

Имавме проблем и со изнајмувањето автомобил.

Г- не Дук, се е средено. Можете да тргнете. -Да?

Ќе бидете внимателни со автомобилот, нели?

О, да, човеку. Се разбира.

Само што излетавте од плочникот без ни малку да успорите.

Колку се движевте, 70км/ч во рикверц?

Нема никаква штета.

Секогаш така го тестирам преносот, задниот крај на фактор на стрес.

Ова е многу јако пенкало, човеку. - Еј, слушајте.

Момци, да не сте пиеле случајно?

Не. Јас не.

Ние сме одговорни луѓе.

Проклетство, ми го зема пенкалото!

Проклети хипици!

Остатокот од ноќта го поминавме спремајќи ја опремата и пакувајќи го автомобилот.

Потоа јадевме мескалин, и пливавме.

Нашиот трип беше поинаков.

Тоа беше класична афирмација,

на сето добро и исправно во општонационалниот карактер.

Огромен поздрав на фантастичните можности кои животот во оваа земја ги пружа.

Но само за оние вистински надарените.

А од тоа ни е преку кур, човеку!

Токму така!

Мојот адвокат го разбира тој концепт, без разлика на неговиот расен хендикеп.

Но дали и ти?

Рече дека разбира, но можев да му видам во очите дека не разбрал.

Ме лажеше.

Лекот!

Што? -Лекот!

Лекот? О, да, лекот. Еве го.

Не грижи се. Овој човек има болно срце.

Ангина пекторис.

Но имаме лек. Еве ти. Добро.

Голем шмрк, голем шмрк. Голем шмрк синко.

Ете така. Подобро.

Малку за докторот.

Кој...

Кој кур правиме среде пустина?

Некој нека викне полиција. Ни треба помош.

Помош, помош! Ни треба помош!

Вистината.

Вистината?

Одиме во Вегас...

Да го фатиме баронот по име Сејвиџ Хенри.

Вистина. - Зошто? Бидејќи го знам со години,

а така гадно не заеба.

И знаеш што значи тоа. Знаеш што значи тоа, нели?

Не.

Севиџ Хенри,

го исплати својот последен чек.

- Последниот чек. И ќе му ги искорнеме белите дробови.

И ќе ги изедеме. Копилето нема да се извлече од ова.

Мислам, што се случува со оваа држава кога ѓубре како него може да се заебава

со доктор по новинарство, кажи ми?

Еј! - Фала за превозот!

Не се секирајте за мене! - Чекај!

Врати се на пиво!

Срање.

Еби го. Ќе ми недостига.

Тргни се! - Му ги виде ли очите?

Мораме да се губиме од Калифорнија додека детено не нашло џандари.

Тргни се копиле дебело!

Имавме изрод во раце! - O, срање.

Ни беше апсолутен императив да стигнеме до хотелот Минт

пред истекот на новинарската регистрација.

Инаку би морале да платиме апартман.

Исусе! Виде ли што ни направи Господ?

Господ не го направи тоа. Ти беше.

Ти си инспектор за наркотици, знаев.

Тоа беше нашиот кокаин свињо! Ебена свињо, курво!

Подобро да внимаваш.

Тука има многу мршојадци, ќе ти ги исчистат коските до изутрина.

Курво ебена!

Еве го твоето половинче сончев есид. Папај.

Да.

Супер.

Колку време имам?

Како твој адвокат, те советувам да нагазиш до даска,

зашто ќе биде ебено чудо ако стигнеме таму пред да се претвориш во диво животно.

Спремен ли си за тоа?

Да се пријавиш во хотел во Вегас под лажно име, и да направиш измама со глава полна есид?

Се надевам дека си.

30 минути. Ќе биде густо.

Ајде, земи го тикетот. Имаме работа овде.

Ајде, земи го тикетот. Земи го.

Земи го тикетот.

Ми треба ова, така?

Ќе те запамтам.

Нема начин да се опише ужасот кој го почувствував.

Ме облеа пот.

Мојата крв е прегуста за Невада.

Никогаш не сум можел да се вклопам во оваа клима.

Во ред. Биди тивок, биди мирен.

Име и весникот за кој работиш.

Ништо повеќе.

...продавачка во сендвичара. Имаше 16 години.

И ја пресекле главата на паркингот.

И направиле дупки и и ја испиле крвта.

Мислам дека ја сакале епифизната жлезда, да.

Не. Како е мајка ти? - Игнорирај ја оваа ужасна дрога.

Да.

Преправај се дека ништо не се случува.

Здраво! Ааа...

Моето име...

Ух... Раул Дук!

На листата сум. Хонорарно. На листата, значи.

Платено.

Мојот адвокат е...

Со мене.

И јасно ми е дека неговото име не е на листата,

но ние мораме да добиеме апартман!

Мораме да добиеме.

Што е поентата?

Што е следно?

Вашиот апартман сеуште не е спремен,

но, некој ве бараше.

А?! Не! Сеуште ништо не сме направиле!

Јас ќе го средам ова.

Овој човек има болно срце.

Ги имам сите потребни лекови. Се викам др. Гонзо.

Подгответе ни го апартманот. Ќе бидеме во барот.

Еј, губи се. Губи се.

Ајде, ајде.

Што е тоа? - Ајде, ајде. Да земеме кикирики.

Кикирики? -Тоа ќе ти дојде добро. Кикирики.

Ох! Исусе!

Две Куба Ливре, пиво и мескал. - Веднаш.

Кој е Ласерда? -Ласерда? Да, не чека на 12-ти кат.

Соба 1250. Ласерда.

Не можев да се сетам.

Името ми беше познато, но не можев да се сконцентрирам.

Ужасни нешта се случуваа околу нас.

Купи ни чевли за голф.

Инаку нема живи да излеземе од овде.

Невозможно е да се оди по оваа гадост.

Никакво газење.

Бев среде ебена зоолошка на рептили,

а некој им служеше пиење на тие проклети гадови.

Уште малку ќе не распарчат.

Ве молам!

Кажете им да ги собујат ебените чевли за голф!

Исусе Боже, види колку ги има.

Не забележаа.

Тоа е новинарската маса, човеку.

Треба да се запишеме за акредитација.

Добро?

Спремен си?

Хм? - Спремен ли си?

Ајде, побрзај. - Чекај! Не ме оставај!

Два клуб-сендвичи...

И уште два клуб-сендвичи...

Еден, два, три, четири коктели од шкампи.

И убав свеж грејпфрут.

Витамин Ц. Ни треба колку што може.

Четири пилиња. - Има, ах...

Голема машина на небото, нешто како...

- Шише рум. Електрична змија, доаѓа накај нас.

Пукај ја.

Не сеуште. Сакам да видам како се однесува.

Вие мотоциклистите доста јадете.

Ми треба количката. Мора да ја вратам количката.

Благодарам, но количката треба... Ќе се вратам.

Ти копиле. - Ме погодија, човече!

Те оставам сам 3 минути, а ти попиздуваш и почнуваш

да трипаш и да се дереш за некакви рептили.

Што зборуваш, човек? - Ги преплаши луѓено.

За малку не викнеа џандари.

Да господине, имавте среќа што стигнав навреме! -Не ми се приближувај!

Не ми се приближувај!

Остави ме на раат.

Единствена причина што ни дадоа акредитација беше за да те избркаат од онаму.

О, Боже? Кој е сега?

Тој филм многу ме нафура.

Вратата ли е?

Само момент.

О, срање!

Ох, Боже мој.

Здраво. Јас сум Ласерда, вашиот фотограф.

Дук?

Позади.

Дук? Дук?

Здраво.

Ласерда. Вашиот фотограф.

Па ти не си Португалец, човече!

Еј, момци штета што ја пропуштивте пробната трка со мотоцотикли.

Човече која глетка!

Хаскаварна, Јамаха, ДМЗ.

Кавасаки!

Меикос. Пурсенг!

Свидиш Фаербол.

Неколку Триумф, ваму-таму и ЦЗ.

Сите многу, многу брзи.

Многу.

Каква трка ќе биде.

Отидов јас.

Знаеме што си наумил, човеку.

Хм?

Ќе ти кажам нешто.

Не лаже. Во очите му видов.

Очите?

Изгасни го гомново!

Тркачите беа спремни во зората.

Напнато.

Според некои, Минт 400 беше далеку подобра

од Супер Боул, Кентаки дербито,

и сите Ловер Окленд Ролер Дерби финалиња.

Застани! Ова е забранета зона!

Оваа трка привлекува посебна врста.

Одеби. -Добро.

Време беше да се втемелиме, и да ја анализираме оваа задача

и да најдеме начин да се справиме со неа.

Беше време да се заврши работата.

Нам, кои бевме будни цела ноќ, не ни беше до кафе и крофни.

Ни требаше јака пијачка.

Ние сме сепак кремата во

националното спортско новинарство.

Се собравме во Лас Вегас на овој важен спортски настан.

Во вакви моменти нема зафрканција.

Убиј го телото, главата ќе умре. Али - Фрејзер борба.

Лудо срање. - Вистински крај на 60-те.

Али беше претепан од човечки хамбургер.

Обата Кенеди беа убиени од мутанти. - Еј! Почнаа!

Срање, почнаа. Одиме!

ДАМИ И ГОСПОДА!

ДОБРЕДОЈДОВТЕ НА СТАРТОТ НА РЕЛИТО МИНТ 400,

СО НАГРАДА ОД 50.000 $ ЗА ПОБЕДНИКОТ,

НА ОВАА ИСЦРПНА, ТЕШКА,

ПУСТИНСКА ТРКА НА МОТОЦИКЛИ.

И ТРГНАА!

ТУКА СМЕ ДА МУ ПЛУКНЕМЕ НА НЕПРИЈАТЕЛОТ ВО ОКО!

Тргнаа.

СЛЕДНИТЕ ДЕСЕТМИНА НА СВОИТЕ СТАРТНИ ПОЗИЦИИ.

СПРЕМНИ СЕ ДА ТРГНАТ!

УШТЕ ЕДЕН ОДЛИЧЕН СТАРТ СО МНОГУ КРЕНАТА ПРАШИНА!

И ТРЕТАТА ГРУПА Е СПРЕМНА! ТРГНУВААТ!

БРОЈОТ 45 НА 4-ТА ПОЗИЦИЈА.

Околу 190 мотоцикли чекаа на старт.

Дај ми пиво човеку. Тргнуваа десет по десет,

на секои две минути.

Еве пријателе.

Пичку матер. Кој ден е? Сабота?

Повеќе е Недела.

Здраво! Некој?

Ја видовте трката?

До 10 часот сите беа распрснати низ патеката.

Тоа веќе не личеше на трка.

Беше тоа тест на издржливост.

Идејата да се покрие оваа трка во вообичаена новинарска смисла, беше апсурдна.

Еј! Јако е! -Што?

Ајде доаѓај!

Ќе испробам неколку комбинации на леќи и филм,

додека не најдам нешто што ќе работи на оваа прашина!

Кој кур?

Тоа се ебени митралези. Пукаат на нас. Митралези!

Проклета воена зона! Вади не одовде брзо!

Побрзо човече! Ќе загинеме да му ебам матер!

Кој... О, не. О, Боже. Боже Господе.

Каде е проклетата трка?

Не знам човеку.

Ние сме само добри Американски патриоти како и вие.

Во што сте вие момци?

Ох, спортски новинари. Со вас сме.

Платени лудаци.

Да.

Одиме.

Среќно господа.

Врати ме назад. - Не! Не, не, не. Мора да продолжиме.

Ни треба целосно покритие!

Почуствував дека беше време нешто да се смени во целата таа сцена.

Отпуштен си.

Одвратно копиле.

Добро.

Само вози во прашината! - Не сакам да те видам веќе.

Вози во прашината!

Трката беше во тек.

Бев на стартот. Во тоа сум доста сигурен.

Но, што сега?

Што е следно?

Пушти го радиото. Пушти ја касетата.

Спушти ги сите ебени прозори.

Да го осетиме пустинскиот ветер. О, да. Ова е тоа.

Тотална контрола.

Возење низ главната улица на Лас Вегас во сабота навечер.

Двајца стари добри момци во жар-црвен кабриолет.

Стонирани, одлепени, изопачени.

Добри луѓе.

Супер. Звучи добро.

29 центи хот-дог.

За што сме овде?

Дојдовме овде за забава или за работа?

За работа, секако.

Еве. Креб Луи и шише Мускатела за 20 долари.

Како твој адвокат, те советувам да возиш право до Тропикана.

Гај Ломбардо. Тој е во Плавата Соба со неговите Кралски Канаѓани.

Зошто? - Зошто? Што зошто?

Зошто би ги трошел моите тешко заработени долари за да гледам ебени лешеви?

Не знам за тебе.

Но во мојата работа, важно е да бидеш во тек.

Што мислите дека правите?

Ова не е паркинг! Тргнете го автомобилот!

Не смеете да паркирате тука! Извинете! Господине!

Што? Не смеете... Еј!

Не смеете да се паркирате тука!

Зошто не? Ова не е разумно место за паркирање?

Разумно? На тротоар сте! Ова е тротоар!

Ова не е паркинг! - Деби Рејнолдс?

Не можете да се паркирате на тротоар! - Изгледа дека е жешко.

Возевме од Л.А. за ова шоу.

Ние сме и пријатели на Деби.

Ова беше територија на Боб Хоп.

На Френк Синатра.

На Спиро Егну.

Целото место смрдеше од лукзузниот ламинат и пластичните палми.

Скривалиште за високата класа и големите трошачи.

Почна. На сцената ли е? - Да. Се е продадено.

Извинете господине. Сите места се пополнети. Извинете.

Возиме од Л.А. за ова шоу.

Реков дека нема слободни места за седење, господине. -Заеби седење!

Ние сме пријатели на Деби. Се знаеме од малечки.

Спремен си да одиме на суд за ова? - Па, зависи.

Да позборуваме на кратко.

Вашиот став се заснова на рушење на надежта.

Тоа е нелегално во Невада.

Како се викаш? - Моето име? Тони Пициката.

Тони Пициката.

Вашето име, ако може да знам господине?

На мојата возачка е.

Мислам дека ќе може да ве пикнам господине.

Ти благодарам на љубезноста. - Ќе морате да стоите позади.

После многу препирање не пушти за џабе,

мислејќи дека ќе бидеме тивки позади и дека нема да пушиме.

ДАМИ И ГОСПОДА!

ДЕСЕРТ ИН СО ГОРДОСТ ВИ ЈА ПРЕТСТАВУВА

НЕСПОРЕДЛИВАТА ДЕБИ РЕЈНОЛДС!

ДОБРО ВЕЧЕР ДАМИ И ГОСПОДА!

ПРЕКРАСНО Е ДА СЕ БИДЕ СО ВАКВИ ИЗВОНРЕДНИ ЛУЃЕ!

Што се случува?

Изнеси ги! Ајде, губете се оттука!

Исфрли ги!

Надвор! Исфрли ги надвор!

Срање! Се најдовме во ебена временска капсула таму.

Кретен!

Ќе дознаам каде живеете и ќе ве запалам гомна ниедни!

Еден ден ќе фрлам ебена бомба во местово.

Ох, чекај. Го виде тоа?

Ова е местото човеку.

Никој не може да не заебава овде.

Дај го етерот. Мескалинот не работи.

Еве го.

Да. Зошто да не?

Ах. Ѓаволски етер.

Прави да се однесуваш како селски пијаница од некоја ирска приказна.

Тотално губење на основните моторни способности.

Замаглен вид, губење рамнотежа, заплеткан јазик.

Умот останува во ужас.

Оневозможен да комуницира со ’рбетниот столб,

што е доста интересно, бидејќи се гледаш како чудно се однесуваш,

но не можеш да се контролираш.

Се приближуваш и знаеш дека кога ќе стигнеш,

треба да му дадеш на човекот два долари, за да те пушти да влезеш.

Но кога ќе стигнеш таму, се тргнува наопаку.

Некој лут тип ќе те турне и ќе помислиш: „Што се случува овде?"

Се слушаш себеси како мумлаш: - Кучињата го ебеа Папата. Не сум ништо виновен.

Етерот е совршена дрога за Лас Вегас.

Во овој град обожаваат пијаници. Свежо месо.

Ајде, пријателе. Ајде. - Свети...

И така не пикнаа внатре.

ДАМИ И ГОСПОДА!

МОМЦИ И ДЕВОЈКИ!

ГОСТИ ОД СИТЕ ВОЗРАСТИ!

БАЗУКО КАЗИНО ЦИРКУСОТ СО ГОРДОСТ ВИ ГИ ПРЕТСТАВУВА

ЛЕТЕЧКИТЕ ФЕЛИНИ!

Извинете!

Бегај од мене, ти...

Дрогираната личност може да научи да се справи со тоа што ја гледа мртвата баба,

како му се качува по ногата, со нож во забите,

но никого не треба да тераш да се справи со овој трип.

Базуко Циркусот е тоа што целиот свет би го правел во сабота навечер,

ако нацистите ја добиеја војната.

Тоа беше Шестиот Рајх.

Пријдете до оваа фантастична машина!

За само 99 центи вашата слика ќе се појави 60 метри долга,

на билборд во центарот на Лас Вегас.

За само 99 центи со гласовна порака. Кажи го тоа што го сакаш.

Тие ќе те чујат, сигурно! Ќе бидеш 60 метри висок.

Етерот почна да слабее.

Есидот помина одамна.

Но мескалинот почна да зајакнува.

Добриот мескалин доаѓа бавно.

Првиот час е само чекање,

и негде на половина од вториот час,

почнуваш да го пцуеш типот што ти го продал, бидејќи ништо не се случува.

И тогаш... ТРАС!

Мразам да го кажам ова...

Но ова место почнува да ме...

Почнува да ме плаши.

Глупости! Дојдовме тука да го најдеме американскиот сон.

И сега кога сме во вртлогот, ти сакаш да се откажеш?

Сфати човеку, го најдовме главниот нерв.

Баш тоа и ме плаши.

Еј гледај!

Две жени се ебат со поларна мечка.

Не ми кажувај такви работи.

Не сега човек.

Ова ми е последната пијачка. Колку пари можеш да ми позајмиш?

Не многу. Зошто?

Морам да одам. - Да одиш?

Да. Ја напуштам земјава. - О, не. Смири се малку.

Ќе бидеш добар за неколку часа. Само седни. Седни ебате!

Не ме заебавај, човеку! Ова е сериозно.

Уште еден час во градов и ќе убијам некого.

Добро. Ќе ти позајмам пари.

Ќе успееме?

Сакам да заминам побрзо. - Добро.

Да ја платиме сметката, да станеме полека,

мислам дека тоа ќе биде долг пат.

Запалка господине?

Дали ти плаќаат да се ебеш со мечката?

Што? Што?

Што рече да го ебам? - Пијан е.

Подобро да си го прибереш пријателот.

Госпоѓо, господине, бебе, дете, сеедно, може да платам?

Еве, земи. Ќе биде доволно.

Еј, ајде. Да одиме доле да се коцкаме.

Вие момци не се откажувате.

Каде отиде?

Каде е?

Кога ќе застане ова чудо? - Да застане?

Запри го! - Нема да застане. Никогаш нема да застане.

Не мрдај! Ќе паднеш.

Ебаго, тој е...

Каде отиде?

Ајде. Да одиме.

Ајде, брзо, како зајак. Оп! Оп!

Ајде. Оп! - Не можам!

Ајде пичко една, копиле посрано!

Добро.

Ајде. Срање. Ох!

Ајде. Падна, падна. Да одиме.

Копиле едно! Ме бутна!

Ајде. Добро, остани овде и оди во затвор. Јас одам.

Ајде демон еден!

Ништо, не сакам ништо!

Виде ли?

Некое копиле ме бутна отпозади.

Веројатно барменот. Заради тоа што и го рече на келнерката.

Леле леле! - Крави ќе ме убијат!

Бисексуалци ќе ме убијат!

Да одиме одовде. Каде е лифтот?

Не се доближувај до лифтот! Чекаат тоа да го направиме.

Да не фатат во железна кутија, и да не спуштат во подрум.

Не трчај, човече! Ќе бараат секаков изговор да не застрелаат.

Ти вози.

Мислам дека нешто не е во ред со мене.

Погрешна врата.

Хм? - Погрешна врата.

Ова не е добар град за психоделични дроги.

Екстремно вознемирувачки вибрации беа насекаде околу нас.

Конечно стигнавме до вратата, но клучот не отклучуваше.

Копилињата ни ја смениле бравата, човече! - Зарем?

Сигурно ја пребарале собата!

Исусе Христе, готови сме.

Пази! Пази!

Заклучи!

Стави го синџирот!

Подобро е сега.

Од каде ни излезе овој?

Ах, на Ласерда е.

Да, да. Мислев ќе ни затреба.

За што?

За да му влеземе и да го исфрлиме од кревет со противпожарно црево.

Мислам дека треба да го оставиме кутриот на раат.

Ми кажа дека ќе се врати порано, па... - Знаев...

Tој е со мојата женска, човече!

Мислиш на искусната плавуша од филмската екипа?

Срање. Мислиш дека правеле садо-мазо?

Така. Само ти смеј се.

Сигурно сега и ги врзува очите.

Сите сте исти...

Пичка ви матер сите сте исти!

Исусе Боже, човече! Од каде ти е тоа чудо?

Собната послуга ми го прати.

Ми требаше за да ги исечкам лимоните, човеку.

Лимони? Какви лимони?

Немаа ниеден. Не растеле во пустина.

Тоа краставо копиле!

Требаше да го средам кога имав шанса.

Сега тој е со неа, човече!

Со моето девојче.

Ми текнува на девојката.

Имавме инцидент со неа во лифтот, пред неколку часа.

Мојот адвокат направи будала од себе.

Ти мора да си возач?

Тебе ти се обраќа.

Која класа си?

Класа?

Што зборуваш ебате?

Што возиш?

Знаеш, ние правиме мал прилог од трката,

за телевизиска серија.

Мислев, ако може да те искористиме.

Ох, мене? Па јас возам...

„Леле мајко", помислив. Еве го.

Возам големи ебачишта. Знаеш? Големи.

Ептен големи ебачи. Да.

Винсент Блек Шедоу.

Ние сме, со фабричкиот тим.

Сереш. -Што?

Сереш.

Мислам дека тука имаме некое неуко пилешко гомце.

Глупав пилешки ебач во градов.

Ти розево педерче.

Можам да ви покажам подобро отколку што кажувам г-це.

Запалка? Хм?

Не.

Не ми веруваш нели? А?

Не се смеј. - Во ред е. Ги знам дечкиве.

Смеј се издркотино! Испробај ме.

Сакаш да ја импресионираш? Па, импресионирај ја со мене!

Срање.

Лудак еден! Бегај лудаку!

Ох, срање!

Полицијата ќе дојде по тебе!

Дај ми го клучот.

Дај ми го ебениот клуч!

Тргни го ножот. - Цел ден сум на нозе.

Ајде. Во џеб ми е. Ајде.

Пичку матер.

Сериозна е работава, човече.

Женската сфати, човече.

Се заљуби во мене, човече.

Контакт со очите, човече.

Треба да одам горе и да го кастрирам копилето. Ќе ја прифатам вината, човек.

Остај го чудакот на мира.

Да не си се договорил со него?

Ти ли му ја даде?

А?

Добро, види...

Подобро да го тргнеш тоа проклето сечило, човек.

Оправи се.

Ќе одам да ја измијам колата.

Една од работите која ќе ја научиш после години дружење со дрогирани луѓе,

е дека можеш да свртиш грб на личност,

но никако не го врти грбот на дрогата,

особено ако мавта со голем ловечки нож пред твоите очи.

Што правев овде?

Која беше смислата на ова патување?

Дали само лутав наоколу, во некое дрогирано лудило,

или навистина дојдов тука во Лас Вегас за да работам на приказната?

Кои се овие луѓе, овие лица?

Од каде дојдоа?

Изгледаа како карикатури на продавачи на автомобили од Далас,

и Исусе, ги имаше премногу во 4:30 во недела наутро.

Сеуште бркајќи го американскиот сон.

Таа визија на голем победник,

која расте од последната минута од пред утринскиот хаос во застоено казино во Лас Вегас.

Дваесет. - Менуваме дваесет.

Благодарам.

Одиме. - Добро.

Тркалај се, тркалај се.

Збогати ме. Збогати ме.

Тоа ќе биде десет. - Ти копиле!

Срање! - Извинете.

Не, не. Смири се.

Научи да уживаш во губењето.

Пичку матер, човече! Овдека е потоп.

Не го пипај тоа. Остај го. Не се заебавај со тоа, човеку!

Ох, Боже.

Го изеде целиот овој есид?

Така е. Музика!

Подобро помоли се да имаме Торазин во торбата,

инаку си во ебена невоља. - Пушти ја касетата!

Која касета? - Џеферсон Ерплејн. „Белиот Зајак".

Ми треба звук кој ќе ме дигне. - Лом си.

Ќе одам на два часа.

А потоа ќе се вратам и ќе те претепам како пичка во кадата.

Добро! Ќе го направам!

Ќе го направам. Да му ебам, човече!

Само направи ми една услуга.

Дај ми два часа. Ништо повеќе.

Два часа да преспијам до утре.

Средено.

Ќе биде многу тежок ден.

Ќе ти го дадам сето потребно време.

Струен удар. Не ни треба тоа.

Одеби.

Пичку матер!

Да видиме.

Ох, Господе Боже.

Помош! Помош! Некој нека ми помогне! Помош!

Срање, се убива!

Не пипај, човече! Не пипај!

Жити се, човече!

Назад! Назад! Премотај назад!

Назад! Назад копиле!

Премотај, човеку, ми треба уште еднаш! - Што?

Кога ќе дојде до оној фантастичен дел...

Кога зајакот сам ќе си ја одгриза главата...

Сакам да го фрлиш ебениот касетофон,

во кадата, со мене.

Срање! Ти начисто си одлепил, човече!

Ќе те исфрли преку ѕидот. Ќе бидеш мртов за десет секунди.

Ебате, ќе мора после да објаснувам. - Сереш.

Не се заебавај со мене, човек! Јас сум Ахаб.

Исусе Христе.

Добро, лудак еден! Седи! Назад во кадата!

Ќе ти го набијам ова во ебеното грло!

Не ме терај да го користам ова, човек!

Добро, човек.

Веројатно тоа е единственото решение.

Да се осигураме. Се е поврзано.

Сакаш да...

Да го фрлам ова во кадата кога Белиот Зајак ќе го достигне врвот, така?

За момент помислив дека ќе треба да излезам надвор...

И да натерам некоја проклета собарка да го направи тоа.

Не. Јас ќе го направам тоа.

За што служат пријателите?

Спремен си?

Затвори ги очите.

Да, добро момче.

Зајко! Бел зајко! Доста пичка ти матер, ми го трошиш времето!

Погласно човече! Погласно!

Добро, затвори ги очињата, десет...

Девет... Сто и единаесет...

Педесет и два...

Три!

Ми треба сон.

Ти копиле!

Одбиј! Назад, човеку! Го сакаш ова?

Би го направил тоа, нели?

Зошто не? - Копиле ебено!

Пред една минута сакаше да те убијам, сега сакаш ти да ме убиеш мене.

Тоа што треба да го направам, е да викнам ебена полиција!

Дечко, ама си напнат.

Нема потреба да викнеш џандари, човече.

Немам избор.

Не би спиел баш мирно, додека ти се шеташ со глава полна есид,

сакајќи да ме исецкаш со проклетиот нож.

Кој спомна сецкање, човек?

Само сакав да ти направам малечко „З" на челото.

Врати се во кадата. Лапни неколку црвени и пробај да се смириш.

Испуши малку трева. Удри си неколку шлаканици.

Човече, прави што сакаш, само те молам,

остави ме да се одморам малку. Те молам.

Ајде свињоебач!

Стани! Стани!

Па... Да...

Да...

Мора да работиш...

Каков г’злар.

Ти болно копиле, шарлатан!

Јас сум доктор по новинарство, човече!

Ајде.

Да не те дигам.

Не ме терај да те дигам.

Бегај таму и испери си ги гаќите!

Испери ги гаќите, по ѓаволите! Како големо момче!

Свиња!

Есидот му ги помешал брзините.

Следната фаза ќе биде од оние пеколни, интензивни, интроспективни кошмари.

Мора малку да се одморам.

Четири часа очај.

Проклети дроги.

Игнорирај го кошмарот во бањата.

Уште еден грд бегалец од љубовната генерација.

Мојот адвокат никогап не ја прифати идејата,

често промовирана од поранешни корисници на дрога,

дека можеш многу повеќе да постигнеш без дроги, отколку со нив.

Всушност, ниту јас не ја прифатив.

1965, големиот есид бран во Сан Франциско.

Ми текнува на една вечер во еден клуб по име Матрикс. Бев таму.

Мајко моја. Таму сум.

Ебати тоа.

Јасно е дека бев жртва на експлозија на дрога,

обичен уличен чудак кој јадеше се што ќе стигнеше.

Сака ли некој ЛСД?

Имам се што треба...

Токму овде!

Само ми треба место за „готвење".

Најпрвин решив да изедам само половина есид,

но го истурив остатокот врз мојата црвена волнена кошула.

Што е проблемот?

Па, ова белово што го гледаш...

На мојот ракав...

Тоа е ЛСД.

Со малку среќа...

Неговиот живот беше уништен засекогаш,

секогаш мислејќи дека позади некои тесни врати, во сите негови омилени барови,

луѓе во црвени волнени кошули,

се „убиваат" од работи кои тој никогаш нема да ги дознае.

Чудни сеќавања од таа потресна ноќ во Вегас.

Поминаа ли пет години? Шест?

Изгледа како вечност, тој врв, кој нема никогаш да се повтори.

Сан Франциско во средината на 60-те,

беше посебно место и време, да се биде дел,

но никакви објаснувања,

никаква мешавина од зборови, музика или сеќавања,

не може да го долови тоа чувство, дека си бил таму, и си живеел,

во тој дел од времето во светот, што и да значеше тоа.

Лудило во сите правци.

Во секое време.

Можеше да фрлаш искри насекаде.

Постоеше фантастична, општа смисла,

дека што и да правевме беше добро, дека победувавме.

И тоа, мислам, беше главното.

Тоа чувство на неизбежна победа,

врз силите на старото и злото.

Не во некоја воена смисла, такво нешто не ни требаше.

Нашата енергија, едноставно, преовладуваше.

Го имавме моментот.

Јававме на грбот на висок и преубав бран.

Сега, после помалку од пет години,

можеш да се качиш на рид во Лас Вегас, и да погледнеш на Запад,

и со вистинските очи,

можеш да видиш висок воден знак,

на местото каде што бранот

конечно се урна, и се повлече назад.

Собна послуга!

Добро утро господине.

Што сакаш, човеку? Што сакаш?

Собна послуга. - Оди си!

Во погрешна соба си! Оди си ебате!

Имам пиштол. Не е мој. Бегај!

Ах, сметката. - Што?

Ќе потпишете ли? - Да, сфатив. Побрзај.

Не мрдај, човече. Биди мирен.

Така.

Не кажувај никому, човече!

Одлуката да си заминам дојде наеднаш. Или можеби не.

Можеби сум планирал цело време,

потсвесно, чекајќи го вистинскиот момент.

Сметката беше причина, мислам.

Бидејќи немав пари да ја платам.

Сметката за собната послуга се движеше од 29 до 36 долари за час.

За цели 48 часа.

Неверојатно.

Како се случило?

Но додека си ги поставував тие прашања, немаше никој околу мене да ми одговори.

Оној мој скапан адвокат, др. Гонзо, си замина.

Сигурно намирисал невоља.

„З"?

Паника.

Се искачи по мојот ’рбет, како првиот воздигнувачки бран на есид.

Целата ужасна реалност почна да излегува пред мене.

Еве ме.

Сам во Лас Вегас, потполно изобличен од дроги.

Без пари, без сторија за списанието.

И згора на се, имав огромна проклета хотелска сметка.

Не ни знам кој победи на трката.

Можеби никој.

Што би направил Хорацио Алжер во оваа ситуација?

Биди смирен, биди смирен.

Јас сум релативно угледен граѓанин.

Повеќекратен престапник, можеби, но никако опасен.

Среќа што претходно го оставив сапунот, грејпфрутот и останатиот багаж во колата.

Сега.

Беше прашање само да не се слизнам од јамката.

Еј! Земи го ова. Добро.

Г- не Дук! Г-не Дук! - Оф, ебати...

Ве баравме. - Играта беше готова. Ме фатија.

Многу добри книги се напишани во затвор, нели?

Господине? -Што?

Стигна телеграма за вас.

Всушност, не е за вас, туку за некој по име Томпсон.

Но, пишува „Дајте му ја на Раул Дук".

Дали ви значи тоа нешто? - Да, да. Ми значи многу. Фала.

Да, проверив во регистарот, за г-ин Томпсон.

Не го најдов, но претпоставувам дека е дел од вашата екипа.

Да. Не грижи се. Ќе му ја дадам.

Да, но ме збуни тоа што потписот на др. Гонзо

е на телеграмата од Л.А. во моментот кога знаевме дека е тука во хотелот.

Точно. Сте постапиле правилно.

Никогаш не пробувај да сфатиш новинарска порака. Повеќето се шифрирани.

Посебно од др. Гонзо. Се гледаме.

Кажете ми.

Кога ќе биде буден докторот?

Буден? Како мислиш?

Мојот менаџер, г-ин Хим, би сакал да го запознае.

Ништо посебно.

Г - ин Хим сака сите гости со голема сметка,

да ги запознае лично, знаете?

Само муабет и ракување. Разбирате?

Секако, но да сум на ваше место,

ќе го почекав докторот да појадува,

бидејќи тој е многу суров човек.

Исусе Боже!

Не!

Ама ќе биде слободен подоцна, во текот на утрото?

Види, телеграмата е измешана.

Всушност е од г-ин Томпсон, не за него.

Во ред? Сега морам да одам. Морам да одам на трката.

Не брзајте, трката е готова. - Не е за мене.

Па, дојдете на ручек!

Секако, човеку! Секако.

Исусе.

Лоши бранови на параноја. Лудило. Страв и одвратност.

Неподносливи вибрации. Губи се.

Ловците се доближуваа.

Можев да ги намирисам.

Направи ми последна услуга, Господе.

Дај ми уште пет брзи часа, пред да удриш со чеканот.

Само да се ослободам од овој проклет автомобил и оваа ужасна пустина.

О, ти злобно копиле!

Ова е твое масло. Подобро помогни ми Господе.

Зашто ако не, ќе ме имаш на раце.

Застани! Застани! - Еј!

Добро утро. Како си? Добро, човеку. Не е лошо.

Малкумина ја разбираат психологијата на справувањето со сообраќаен полицаец.

Нормален возач, ќе испаничи и ќе застане веднаш на страна.

Тоа е погрешно. Предизвикува презир во срцето на полицаецот.

Нека те брка копилето. Ќе те следи.

Но нема да знае што да направи кога ќе го вклучите десниот трепкач.

Тоа значи дека ќе застанете на некое место да разговарате.

Ќе му треба момент, додека сфати,

дека ќе треба да направи полукруг, со полна брзина.

Но вие ќе бидете спремни.

Набрзинка прсти-пета.

Здраво. Како сте?

Што по ѓаволите мислеше дека правиш?

Сакам да знам. Да ја видам возачката.

Ох, да, секако. Еве.

Боже.

Јас сум.

Може да го добијам тоа?

Знаев дека сум ебен.

Гледам имаш два пакета пиво, кутија грејпфрут...

Маици, пешкири, сијалици.

Знаете ли што значи да возиш со таа брзина? - Да, знам. Виновен сум.

Јасно ми е. Знаев дека е криминал. Но го направив тоа.

Срање, зошто да се расправам? Јас сум ебен криминалец. Погледни ме.

Имаш чуден став.

Можеби.

Знаеш, мислам дека треба да преспиеш.

Има одморалиште, само право.

Сакам да одиш таму, и да преспиеш неколку часа.

Тоа нема да ми помогне.

Предолго сум буден, три, можеби четири ноќи. Не се ни сеќавам.

Ако легнам сега, ќе бидам во кома наредните 20 часа.

Зошто ти се два пакета сапун, синко?

Сакам да бидам чист.

Не.

Вака ќе направиме.

Тоа што ќе го запишам во мојот извештај...

Е дека сум те застанал за пребрзо возење.

Те советувам да продолжиш кон следното одморалиште.

Стој!

Те советувам да продолжиш кон следното одморалиште,

твојата следна дестинација.

И да преспиеш.

Јасен ли сум?

Па, колку далеку е Бекер?

Мислев да, застанам таму на ручек.

Не е под моја надлежност.

Границата е на 2,2 миљи после одморалиштето.

Можел ли да стигнеш?

Ќе се обидам.

Одамна сакам да отидам до Бекер. Имам доста слушнато за тоа место.

Одлична морска храна.

Знаеш, мислам дека тип како тебе,

ќе сака да проба копнени ракчиња.

Одлична морска храна. - Копнен рак?

Во ред. Зошто да не?

Фала за советот.

Погледни ме во очи.

Се е во ред?

Може ли да добијам еден бакнеж пред да си заминеш?

Многу сум осамен овде.

Се чувствував силувано. Свињата ми направи се што можеше.

И сега се кикоти негде во западниот дел од градот,

чекајќи ме да отидам во Л.А.

Да, господине. Секако дека ќе го послушам советот за одмор,

и не можеш да замислиш колку сум благодарен за ова попуштање.

Собери се, човече.

Ако продолжам право кон Л.А. сигурно ќе ме уапси.

Не. Тоа не е време за да се појавам.

Ова е Долината на смртта.

Ох, да ти ебам!

Исусе, тоа е тој!

Ох, Господе!

Срање! Ајде ебено копиле!

О, Боже, Боже! Мора да одам, мора да одам.

Ме заковаа по ѓаволите.

Заглавен сум во некое смрдено место во пустината. Се вика Бекер.

Немам многу време, човеку, копилињата се приближуваат.

Ќе ме бркаат како ебена ѕверка. - Параноичен си.

Веднаш ми треба ебен адвокат!

Што правиш во Бекер? Нели ти стигна телеграма од мене?

Каква телеграма, ти безвредно копиле? Ќе ти го осакатам газот заради ова!

Гаду безмозочен. Треба да си во Вегас.

Ти изнајмив апартман во Фламинго.

Треба да известуваш за Националната Адвокатска Конференција.

Ти резервирав. Се е средено.

И кој кур правиш среде пустина?

Ништо. Нема врска. Се заебавав.

Јас сум на базенот во Фламинго.

Зборувам преку безжичен телефон што ми го донесе некое џуџе од казиното.

Да, имам тотално покритие овде. Не доаѓај во близина копиле едно!

Странците не се добредојдени овде.

Па, така светот функционира.

Целата енергија тече спрема импулсите на големиот магнет.

Која будала бев што му пркосев.

Морав да се вратам во Вегас. Немав избор.

Мора да се ослободам од „Ајкулата".

Премногу луѓе можат да ја препознаат, посебно полицијата во Лас Вегас.

За среќа, мојата кредитна картичка, технички сеуште важеше.

Ова е веќе супериорна машина.

Десети илјади вредна играчка со специјални додатоци.

Задните прозори скокаа како жаби на минско поле.

Контролната табла беше полна со езотерични светла, бројки и стрелки,

кои никогаш не би ги разбрал.

Ако свињите се собираат во Вегас,

треба некој културата на дрогата да ја претстави на доследен начин.

Да избегам со вжештена глава,

од еден хотел во Лас Вегас,

и потоа само да се повозам низ градот и да се пријавам во друг хотел.

Јас и илјадници полицајци од цела Америка.

Зошто да не влезам самоуверено меѓу нив.

Добредојдовте во хотелот Фламинго, господине.

Господине?

Да, здраво. Добро.

Моето пристигнување беше лошо темпирано.

Јас сум началник на полицијата во Мичиген.

Слушај другар, ти објаснив.

Ја имам оваа карта на која пишува дека имам резервирано тука.

Жал ми е господине, но вие сте на листата на чекање.

Така што вашата резервација е префрлена во...

Мунлајт мотелот,

кој се наоѓа на Парадајз булеварот.

Имаме платено за проклетата соба!

Всушност е многу фино место за сместување, се наоѓа на само 16 блока од тука.

Има базен, сауна...

Слушај, ти педерче едно гнасно!

Сакам веднаш да го викнеш менаџерот!

Зашто преку кур ми е да те слушам тебе!

Многу ми е жал господине...

Тргни се од мене! - Може да ви повикам такси?

Да, а јас ке викнам некој да му го пушиш!

Секако, можев јасно да слушнам се што кажуваше рецепционерот.

Слушај ти гомнар еден дебел!

Доста ме заебаваат тука цело време,

прилично голем број идиоти,

надркани и луди џандари,

а сега, мене ми е редот.

Затоа, еби се началниче! Овде јас сум главен!

Еј слушај, мразам што ве прекинувам, јас ако може да се провлечам.

Се викам Раул Дук. Мојот адвокат има резервирано.

Дук Раул.

Секако господине.

Багажот ми е во белиот Кадилак кабриолет надвор,

Ако може некој да ми го донесе во собата.

О, да. И шише Валјд Турки,

две петтини Бакарди,

малку лед и...

Дај и некое парче лимон, што викаш?

Викам може.

Без гајле.

Немојте да се двоумите да ме повикате, се викам Свен.

Добро, Свен.

Ти благодарам многу.

Знам, знам.

Тоа е страшно, но не се секирајте ке биде се во ред.

Се гледаме подоцна. Чекај. Не пипај.

Добра ви ноќ. Извинете. Чао Свен.

Види што направи!

Проклет да си! Не би останале тука и да не молите!

Доме сладок доме.

Кој кур...

Срање!

Кој кур!

Застани!

Ау! Ме гризна! Свињо дегенска! Те молам!

Нема спас.

Ногата! - Тоа е "Луси во небото со дијаманти."

Луси смири се да го ебам.

Знаеш што се случи на аеродромот? Ајде.

Немој веќе така, добро? Тоа е мојот клиент, Луси.

Тоа е г-ин Дук, познат новинар.

Тој го плаќа апартманов Луси.

Со нас е.

Обожава уметници.

Луси слика портрети од Барбара Страјсенд.

Така?

Ги нацртав овие од ТВ.

Навистина.

Таа дојде дотука дури од...

Како се викаше градот? - Монтана.

Од Монтана, за да и ги даде сликите на Барбара.

Вечер ќе одиме во Американа, да ја запознаеме зад сцената.

Очајно ми требаше мир. Одмор.

Светилиште.

Не се надевав на ова.

Дека ќе го најдам мојот адвокат, на есид, во некој неприроден однос.

Па...

Сигурно ја донеле колата досега.

И...

Може...

Ти... И јас...

Да, хм, излеземе...

Надвор...

На кратко.

Апсолутно. Да.

Да ги земеме работите.

Се враќаме веднаш Луси.

Баци ме. Баци ме ајде. - Не. Не.

Еден бакнеж. -Не. Зошто не?

Добро.

Не се јавувај на телефонот.

Господ да те благослови.

Па, што планираш?

Планирам?

Детето во собата - О, Луси.

Ја запознав во авионот.

Да. Таа е религиозен фрик.

И дадов таблета, кога ми текна,

Исусе, таа никогаш нема пробано ни алкохол.

Па, веројатно завршило работа.

Можеме да ја држиме натрипана и да и го шитнеме газот на Конвенцијата за дроги.

Да, совршена е за таа тезга.

Џандарите ќе даваат по 50 долари за да ја тепаат и да и прават реденка.

Ќе ја сместиме во некој мотел,

ќе закачиме слики од Исус во собата, и ќе ги пуштиме свињите да вршат работа.

Јака е она, човече. Ќе издржи.

Исусе Христе. Знаев дека си болен,

но никогаш не очекував дека ќе кажеш вакво нешто.

Копиле едно гнасно! -Чиста економија, човек. Девојката ни е дар од Бога.

Може да ни прави по илјадарка на ден.

Тоа е одвратно, човече. Не збори така.

Може да издржи и четворица одеднаш.

Ако ја држиме направена на есид, може да прави и по две, може и три на ден.

Чекај малку, човек.

А да ти скокнам јас на тебе и да те мавнам од земја.

Ќе ти биле ли подобро, копиле гнасно?

Добро, слушај сега.

За неколку часа ќе биде доволно свесна,

и ќе и стане јасно, иако сеќавањата ќе и бидат малку магливи,

дека ја завел некој суров Самоанец,

кој ја напил и издрогирал со ЛСД, ја одвлекол во хотел во Вегас,

и потоа дивјачки пенетрирал во секој отвор на нејзиното мало тело,

со својот набрекнат и необрежан „врсник".

Тоа е одвратно, човече!

Епа, вистината боли. - Тоа е... бљак!

Да. - Бљак! Тоа е бљак!

Бљак!

Сакав да и помогнам, човече.

Епа, заради тоа ќе одиш во гасна комора.

Дури и ако успееш да го порекнеш тоа, ќе те вратат назад во Невада,

заради силување и консензуална содомија.

Не, таа мора да си замине.

Срање.

Денеска не вреди ни да му помогнеш на човека.

Ајде.

Да. Американа Хотел? Сакам да резервирам.

За внука ми.

Слушај, сакам да бидете фини спрема неа. Таа е уметник и... Одеби!

Можеби ќе ви се види малку дека е збунета.

Таа работи на својот магистерски труд,

за Барбара Страјсенд.

Ајде ќе ја запознаеме Барбара. - Моето презиме?

Подобро да не ви го кажам. Брат ми е политичар. Сфаќате?

Се чувствував како нацист, но мораше така да се среди.

Да, да. Во ред. Пријатно.

Луси беше потенцијален фатален камен околу нашите вратови.

Апсолутно немаше друг избор,

да ја искешираме и испратиме,

и да се надеваме дека сеќавањето и е заебано.

Еве ти уште десет пријателе. Погрижи се да стигне безбедно до таму.

Тоа е тоа.

Еј, човек, тргни полека. Да не привлекуваме внимание.

Ајде да најдеме некој добар морски ресторан и да јадеме црвен лосос.

Чувствувам јак глад за црвен лосос.

Ајде човече, ќе закасниме.

Мора да одиме.

Ти ебам мескалинот.

Не можат ли да го прават помалку чист.

Добредојдовте,

на третата Национална Конвенција,

за наркотици и опасни супстанци.

А сега, да не должам многу,

човекот, кој ќе го дефинира овој рак, кој го јаде срцето на Америка,

др. Л. Рон. Бамкист.

Ги видов овие копилиња на Изи Рајдер ама не ми се веруваше дека се вистински.

Не вака, човече. Не дека ги има стотици.

Всушност доста од нив се фини откако ќе ги запознаеш.

Да ги запознаам? Ги знам овие луѓе многу добро.

Не зборувај така овде. Ќе ги вознемириш.

Имаш право.

Најефикасниот начин, за да го разбере ова секој од нас,

е да проба да стави на местото,

да замисли, како е во внатрешноста,

на оспеднатиот ум на зависникот.

На пример,

наркоманот,

го нарекува џоинтот „буба".

Затоа што...

Веројатно му наликува на бубашваба.

Што зборат овие бе да ги ебам?

Треба да бидеш прегазен од есид за џоинтот да ти личи на ебена бубашваба.

Ќе забележите дека се разликуваат,

четири, четири различни фази,

во канабис, односно марихуана круговите.

Тие се „кул", „груви",

„хип" и „сквер",

што е многу поретко.

Ова е откачено, човече.

Ајде да бегаме од овде. Ова е кошмар.

Ако тој открие што се случува,

тогаш тој се издига,

и станува „хип".

Потоа, ако се убеди себеси,

дека го одобрува, она што се случува,

тогаш тој станува „груви".

Груви.

И потоа,после тоа, тој може да се издигне...

на рангот на „кул".

И ќе стане еден од оние...

Кул момци.

Др. Бамкист.

Мислите ли дека подоцнежното чудно однесување на антропологот Маргарет Мид

може да биде предизвикано од зависност од марихуана?

Добро прашање.

Не сум сигурен дека можам да ви одговорам на тоа прашање.

Но, ќе ви кажам нешто господине,

доколку Маргарет Мид, на таа возраст,

пушела трева...

Сигурно имала страшни трипови.

Уште еден слој на девијација на жената.

Ова е ебено срање.

Ќе бидам во казиното.

Ви благодарам, ви благодарам.

Препознај го наркоманскиот демон.

Твојот живот ќе зависи од тоа.

Нема да можете да му ги видите очите бидејќи ќе носи темни очила,

но неговите раце ќе бидат бели од внатрешната тензија.

На неговите панталони ќе има кори од сперма,

поради константното мастурбирање, кога не може да најде жртва за силување.

Ќе се тетерави и ќе џагори кога ќе му поставите прашање.

Нема да ја почитува вашата значка.

Наркоманскиот демон нема страв од ништо.

Ќе ве нападне без причина,со било какво оружје што ќе му се најде при рака.

Вклучувајќи го и вашето.

Внимавајте: Секој полицаец кој ќе уапси осомничен зависник од марихуана,

треба да ја примени сета неопходна сила. - Извинете. Пардон.

Еден фатен навреме, ќе спаси деветорица.

О, Боже, Боже, Боже. Срање, срање, срање.

Да?

Да, г-ин Дук, здраво. Имате порака.

Јавете и се на Луси,

во Американа хотелот, соба 1600. - Да ти ебам!

Ало?

Луси се јавила.

Што?

Луси се јавила. - Што?

Луси се јавила, човек.

Овие двајца на клупата,ми дадоа ЛСД.

Ме однесоа во хотел.

Не знам што ми правеа,ама се сеќавам...

беше ужасно.

Што ти дале?

ЛСД.

Кастрација!

Дупла кастрација!

Кај ми е 357-цата? - Од кај кур да знам, човек?

Не смееш да ме оставиш сам во оваа змиска јама.

Копиле, што направи со мојата 357-ца?

Собава е на мое име? - Заебано малце.

Добро, по ѓаволите!

Имаш право.

Таа е мој проблем. Ќе и се јавам и ќе ја тргнам од нашите грбови.

Ова отиде ебено предалеку. - Не, ќе ја средам работава.

Уживај. - Уживај!

Остави да средам.

Кај ми се чевлите? - Хотел Американа.

Што направи со моите чевли? - Ќе ве молам соба 1600.

Како твој адвокат, те советувам да пробаш малку од кафеавото шишенце,

во мојот прибор за бричење.

Немој многу.

Само малку, колку да вкусиш.

Што гомно е ова? - Тоа чудо...

Ќе направи мескалинот да ти биде како безалкохолно пиво, човече.

Адренохром. - Адренохром? Хм.

Ало.

Здраво, Луси. Фала му на Бога.

Да, јас сум.

Не, му одржав лекција на копилето.

Што? Не, не е мртов.

Но нема да ни пречи некое време.

Да, го оставив таму.

Му ги извадив сите заби.

Знам дека помислив, Исусе,

какви ужасни работи можеш да му кажеш на некој со глава полна есид.

Но, имаме мал проблем.

Копилето уплатил чек без покритие на твое име.

Ќе ве бараат и двајцата.

Да, знам Луси, но не можеш некого да го судиш според изгледот.

Некои луѓе едноставно се расипани.

Како и да е, немој да се јавуваш во хотелов.

Ќе го следат повикот и ќе те стават позади решетки.

Не, сега ќе си одам од Тропикана.

Ќе користам друго име. Ќе те известам кое е.

Морам да одам.

Веројатно го прислушкуваат телефонот, душо.

Да, ужасно беше, но сега е готово.

О, Боже. Некој е пред вратата.

Има некој пред вратата.

Христе! Еј!

Не! Јас сум невин! Дук беше!

Дук беше! Луси! Луси!

Те сакам! Те сакам!

Дук беше!

Немој со тоа!

Па...

Тоа е тоа.

Тоа е последното што го слушнавме од Луси, човеку.

Сигурно сега почнала да се пакува.

Знаеш што ни треба?

Ни треба малку опиум.

Се сеќавам дека седнав на креветот.

Неговата изведба ми даде лош удар.

За момент, помислив дека го изгубил разумот,

дека навистина мисли не нападнал невидлив непријател

Но собата беше повторно тивка.

Од кај ти е ова?

Не е важно. Апсолутно е чист.

Каков монструм клиент имаше овојпат?

Сатанист.

Мислам дека постои само еден извор за ова,

адреналинската жлезда,

од жив човек.

Знам. Типот немаше пари да ми плати.

Ми нудеше човечка крв, велеше ќе ме дигнела како ништо друго на светов.

Мислев дека се зафркава.

Па му кажав да ми даде малку чист Адренохром,

или можеби свежа адреналинска жлезда,

за да ја изџвакам.

Веќе почувствував дека делува.

Првиот бран беше како комбинација од мескалин и метадрин.

Можеби треба да попливам, помислив.

Да господине.

Беше обвинет за злоставување деца.

Се колнеше дека е невин.

"Зошто би ебел деца?" велеше. "Премногу се мали."

Госоде, што да му кажам?

Дури и проклет врколак има право на адвокат.

Не се осмелив да го оставам.

Може да земе ноже за отворање писма и да тргне кон мојата...

Епифизна жлезда.

Ти текнува? - Да.

Откачено. - Зошто да не?

Срање. Треба да набавиме малку.

Да изедеме една шака и да видиме што ќе се случува.

Малку од што?

Екстракт од епифиза.

Да, тоа е добра идеја.

Само мало вдишување од тоа срање, ќе те претвори во некакво чудо

од медицинска енциклопедија, човече.

Прекрасни ебени цицки!

Човече, главата ќе ти отече како лубеница.

Ќе добиеш едно 50 кила за 2 часа.

Ќе ти порастат канџи, крвави брадавици.

Тоа!

И ќе приметиш дека имаш шест огромни, влакнести цицки,

кои отекуваат на твојот грб.

Фантастично!

Ќе ослепеш.

Телото ќе ти се стопи како восок.

Ќе мораат да те стават во буренце.

А кога ќе врискаш за помош,

ќе звучиш како ракун.

Човече, би пробал се на светов,

но никогаш не би допрел епифизна жлезда.

Заврши ја ебената приказна, човеку!

Што се случува после? Што е со жлездите?

Исусе, тоа те разнесе, нели?

Види се. Ќе експлодираш.

Можеби можеш само...

Да ме фрлиш во базен.

Човек, ако сега те фрлам во базен. има да потонеш како ебен камен.

Си земал премногу, човече. Си земал премногу. Премногу.

Не пробувај да го совладаш.

Ќе добиеш меури на мозокот, мозочен удар, анеуризам.

Едноставно ќе овенеш и ќе умреш.

Какво психопатско копиле би ја пуштило песнава во овој момент.

Кога дојдов при себе,

апартманот беше толку растурен,

толку неверојатно уништен.

Колку долго лежев овде?

Сите овие траги од насилство.

Што се случило?

Во собата имаше докази на прекумерно консумирање,

на скоро секоја дрога позната на човештвото од 1544 година.

Ох, Деби.

Фала Богу.

О, Деби. Гледај.

На каков вид на зависник би му требале ови лушпи од кокос и згмечени дињи?

Дали присуството на наркоманот го објаснува овој неизеден помфрит?

Овие локви стврднат кечап на ѕидот?

Можеби.

Но тогаш зошто сето ова пиење,

и овие порнографски слики намачкани со сенф,

кој се засушил во тврда, жолта кора.

Тоа не личеа на траги на некој нормален, богобојазлив наркоман.

Беше премногу дивјачки, премногу агресивно.

Рацете горе! - Што? Што?

Исусе Боже, човече?

Рацете горе! Рацете горе!

Грозни спомени и лоши флешбекови.

Контролирај.

Одржувај.

Колку ноќи и чудна утра се случува ова срање?

Нешто ужасно се случило. Бев сигурен.

Кој е тоа? Срање, јас сум тоа.

Помош! - Кој кур?

О, срање!

Уапсена си! - Сигурно ја отворила вратата со картичка.

Ги полирав чевлите кога ја забележав дека се прикрадува, и ја грабнав.

Кој те прати да дојдеш? Кој ти плати? - Никој! Јас сум собарка!

Ти си вмешана во сето ова. - Во што?

Проклетиот ланец на дрога. Сигурно знаеш што се случува во хотелов.

Што мислиш зошто сме овде?

Знам дека сте полицајци, но мислев дека сте тука заради конвенцијата.

Се колнам. Само сакав да ја исчистам собата.

Не знам ништо за никаква дрога. - Ма ајде душо.

Немој да кажеш дека не си слушнала за Гренџ Горман.

Се колнам во Бога, никогаш не сум слушнала за такво нешто.

Можеби ја зборува вистината. Можеби не е дел од нив.

Се колнам дека не сум. Се колнам.

Во тој случај, може да ни помогне.

О, да. Ќе ви помогнам за се што сакате.

Мразам дрога. - Исто и ние.

Мислам дека треба да ја ставиме на платен список. Да видиме што ќе дознае.

Мислиш дека ќе може? - Што?

Еден повик дневно.

Не грижи се ако тоа не помогне. Тоа е наш проблем.

Вие, би ми платиле за тоа? - Па како.

Но прво, не смееш да кажеш никому за ова,

затоа што ќе одиш во затвор доживотно.

Како се викаш? - Алис.

Докажи!

Добро. -Само јавете се на рецепција и побарајте ме.

Добро, Алис.

Ќе ти се јави инспектор Рок. Артур Рок.

Ќе се претстави како политичар, но нема да ти биде проблем да го препознаеш.

Така е. Инспектор Рок ќе ти плати во готово,

1000 долари, секој деветти во месецот.

Ох, би направила се за тие пари.

Ти и многу други луѓе. - Дојди ваму.

Лозинката е: „Едната рака ја мие другата".

Откако ќе го слушнеш тоа, ќе речеш: „Не се плашам од ништо".

Кажи! - Не се плашам од ништо!

Кажи пак! - Не се плашам од ништо!

Оди си одовде. Еј, слушај.

Мило ни беше.

Не се мачи да ја средуваш собата.

Само остави пешкири и сапун пред вратата, секоја вечер точно на полноќ,

така ќе избегнеме уште еден ваков инцидент.

Како ќе кажете господа. - Фала му на Бога за чесните луѓе.

Ужасни бесмислици. Неповрзани сеќавања во маглата на времето.

Само притисни „плеј".

Ова е американскиот сон.

Моментално седиме на главниот нерв.

Сопственикот одсекогаш сакал да избега и да се приклучи на циркус кога бил дете.

Сега копилето е сопственик на циркус.

Човече, тоа е дозвола за крадење.

О, да. Американскиот сон се остварува, човече.

Чист Хорацио Алжер.

Да. Добредојдовте на веселбата.

Слушај, ајде да се договориме.

Колку бараш за мајмунот?

Колку даваш?

Колку мислиш дека сакаш за мајмунот. Почекај. Се враќам веднаш.

Лудило. Никаква смисла.

Очајни ми требаа факти.

Што се случува ебате?

Кај е мајмунот, човек? Кај е мајмунот?

Заеби го мајмунот. Нападнал старец.

Му ја откорнал главата на барменот, дошле џандарите и го однеле.

Ваш ли е автомобилот?

Некој нека ги запре! - Вие кутри будали не разбирате!

Овој автомобил е на Светската Банка. Нивните пари предолго доцнат.

Не можете да поставите циркус без шатор!

Покривот е целосно извиткан. - Баш така.

Нешто не е во ред со моторот.

Добро, кој ја има приказната?

Каде си мајмуне ебен? - Не можеш тоа да го сториш!

Вие луѓе гласавте за Хјуберт Хамфри.

И го убивте Исус.

Имаше многу причини да веруваме, дека заглавуваме во голема невоља,

дека премногу ја искушувавме среќата.

Добро, ах...

Можноста...

За физички и ментален колапс...

Сега е многу реална...

Без симпатии спрема Ѓаволот.

Имајте го тоа на ум.

Купи билет...

И вози се.

Еј дечки. Сакате ли да купите малку хероин?

Еј глупаци! Проклетство!

Продолжи право.

Ќе ви го продадам чист.

Евтин! Вистински.

Само што се вратив од Виетнам.

Копук.

Сакам да ви продадам чисто.

Срање! Да ве ебам!

Слушај ме копиле едно! Застани! Ќе те убијам!

Застани! Ајде!

О, срање.

Добро. Да видиме.

Менталитетот во Лас Вегас, е толку груб, атавистички,

што големите злочини најчесто остануваат незабележани.

Северен Вегас е местото каде што одите, кога сте биле исфрлени од премногу места,

и кога не сте добредојдени ниту во најдолни дупки во центарот.

Норт Стар Кафе изгледаше како сигурно засолниште од нашите бури.

Без нервози. Без зборување.

Место да одмориш и да се собереш.

Не бев дури ни гладен.

Ниту еден дел од атмосферата не ме натера да се чувам.

Две чаши ледена вода со лед.

Две чаши ледена вода со лед!

Две.

Изгледаше како истрошена карикатура на Џејн Расел.

Дефинитивно беше главна тука.

Го направи тоа многу опуштено,

но знаев, дека нашиот мир наскоро ќе биде нарушен.

Што беше тоа?

Што е ова?

Тоа е салфета. - Не сери!

Знам што значи ова курвариште дебело!

Тоа е името на коњот кој порано го имав, госпоѓице.

Што е со тебе? „ЗАДНАТА ВРАТА, УБАВИЦЕ?" - Прашалникот беше пренагласен.

Слушај ме ти кучкин сине!

Доста срања трпам тука и нема да трпам од курвар како тебе!

Секој кој што знае били што, го знае и тоа.

Ајде! Плати ја сметката и губи се!

Сакаш да викнам полиција. Сега ќе викнам ебена...

О, срање.

Да ти ебам.

Сакаш да викнам полиција?

Колку е питата со лимон?

Нејзините очи беа вкочанети од страв, но нејзиниот мозок функционираше,

на некое основно ниво на прежување. -35 центи.

Колку пари е питата со лимон? -35 центи.

Каков потрошен талент.

Не, душо. Мислев целата пита.

Цела пита.

Хм?

Колку, три?

Три? Четири?

Пет? Хм?

Пет.

Ќе бидам во колата.

Глетката на сечилото предизвика лоши сеќавања.

Застаклениот поглед во нејзините очи говореше дека нејзиниот врат беше пресечен.

Сеуште беше вкочанета кога заминавме.

Сега се беше готово.

Го прекршивме секое правило на кое Вегас почиваше.

Заканување спрема граѓаните, малтретирање на туристите, плашење на беспомошните.

Сега, единствената шанса, се надевав,

е дека направивме толку срања,

така што никој кој ќе биде во позиција да ни суди,

нема да поверува.

Петнаесет минути за да го однесам мојот адвокат на аеродромот.

Но, ќе успееме.

Да ти ебам!

О, срање! О, срање!

О, Боже, Боже! Ти кучкин сине!

О,Боже!

Одиш во погрешна насока.

Одеби дебел!

Сврти десно овде! Сврти десно овде!

Проклетство! Се изгубивме.

Што кур правиме на овој од Бога заборавен пат?

Аеродромот е онаму.

Проклетство! Онаму е!

Сеуште не сум пропуштил авион.

Добро. Ќе те оставам веднаш до авионот.

Еби се! Ќе мора да ја прифатам вината. Ќе ме распнат!

Тука, тука застани! - Смешно, човеку.

Кажи дека си стопирал до аеродромот и дека јас сум те собрал.

Копиле едно. - Излегувај.

Еј, слушај.

Немој да трпиш никакви срања од тие свињи.

Ако имаш некаков проблем, запамти:

Секогаш можеш да испратиш телеграма на вистинскиот човек.

Да, објаснувајќи ја мојата позиција. Некој кретен напишал песна за тоа.

Веројатно добар совет, ако имаш гомна наместо мозок.

Отиде...

Еден од Божјите прототипови.

Некаков вид на високо-моќен мутант, никогаш предвиден за масовно производство.

Премногу чуден за да живее, премногу редок за да умре.

Сега сите сме поврзани во трип на преживување.

Ја нема веќе брзината која ги разгоруваше 60-те.

Тоа беше фатална маана, во трипот на Тим Лери.

Се урна во Америка, продавајќи ја „проширената свест",

без воопшто да сфати дека страшната кука за месо, ги чека во заседа,

сите тие луѓе кои ќе го сфатат сериозно.

Сите оние патетични есид-чудаци,

кои мислеа дека за три долари можат да купат мир и разбирање.

Но, нивната загуба и неуспех,

се исто така и наши.

Лери со себе однесе една илузија за цел еден животен стил,

кој го помогна да се создаде.

Генерација на трајно осакатени,

пропаднати трагачи,

кои никогаш не ја разбраа основната, мистична заблуда на есид-културата:

Очајната претпоставка, дека некој,

или барем некоја сила,

го осветлува крајот од тунелот.

Имаше само еден пат назад до Л.А.

У.С. Интерстејт 15.

Само рамен, брз премин, низ Бекер, Барстоу и Берду.

Потоа преку Холивудскиот автопат, право во заборав,

сигурност, повлеченост.

Уште еден чудак, во царството на чудаци.