Original subtitles

Downloaded from YTS.MX

Official YIFY movies site: YTS.MX

Franco.

Hoe is het, vrienden?

Dit geloven jullie nooit.

Maar ik was niet altijd de seksmachine die jullie nu zien.

Irritant dat jullie het niet geloven.

Men vroeg naar de titel Ladies' man. Die betekent 'rokkenjager'.

Want, broeders en zusters, ik ben een rokkenjager.

Geen praktiserende.

Maar ik heb m'n diploma.

Ik ben niet praktiserend omdat ik oud ben.

En het mag niet van m'n vrouw.

Serieus, vrouwen, zouden jullie niet…

Shit, zouden jullie me niet een weekend willen?

De mannen zouden me als zwager willen.

Ik heb een auto gekocht voor m'n schoonzus.

Tweedehands.

Was van mij.

Geïmporteerd uit de VS.

Hij had amper een motor. Arme meid.

'Hij hapert.' 'Ik heb er nooit problemen mee gehad.'

Niet te geloven, maar ik heb altijd een rokkenjager willen zijn.

De domste of de minst effectieve manier…

…of welke toenaderingsmanier ook bij een vrouw, heb ik al geprobeerd.

Ik weet wat niet werkt.

Dat maakt me bijna een expert.

Lang geleden…

…sprak ik Gaby…

Als je Gaby hebt gezien…

…weet je dat die show voortkwam uit een gesprek met haar.

Ik ben haar dankbaar. Daarom heb ik hem gemaakt.

Kijk hem later. En ga vaker naar het theater, eikels.

Ik ben haar dankbaar. Ik leg later uit waarom.

Maar ik heb alles geprobeerd.

Allereerst…

…leek leren goochelen me een goed idee om vrouwen te verleiden.

Ik moet wel zeggen…

…dat toen ik klein was…

…David Copperfield razend populair was, en hij neukte Claudia Schiffer…

…een supermooi Duits model. Ik dacht: ik moet goochelaar worden.

En ik begon goocheltrucs te oefenen.

En al zeg ik het zelf, ik kan vrij goed goochelen.

Ik wil deze show beginnen met een goocheltruc.

Vinden jullie dat goed?

Ja. -Ja? Perfect.

Ik heb een vrijwilliger nodig.

Ik. -Ik.

Eentje maar. -De jarige.

Het liefst een man, want we gaan zoenen op het einde.

Nu staken meer mannen hun hand op.

Nu blijkt dat je alleen wat geld nodig hebt.

Nou, meneer… Ze brengen hem nu. Perfect.

Het is een simpele truc en ik laat de vrijwilliger me helpen…

…zodat jullie zien dat het echt is.

Anders zeggen jullie: 'Die gast heeft alles opgezet.'

De assistentes brengen hem. Geef ze een applaus.

Hoe heet je?

José. -José.

Bedankt, dames.

Kom je uit Monterrey?

Nee, uit Culiacán, Sinaloa. -Doodeng.

Komen die allemaal uit Sinaloa?

Nee.

Jullie lieten me schrikken, eikels.

Ik ga even hier staan.

Hoe oud ben je? -Tweeëndertig.

Je lijkt jonger. -Bedankt.

Hoogstens 31 en 11 maanden.

José, we kennen elkaar niet, hè?

Nou ja, jij kent mij.

Dat klopt. -Maar ik ken jou niet.

Help je me met deze truc? -Ja.

Geloof je in magie? -Ja.

Je bent 32. Toe nou.

Ik kan nog steeds geen mooie waaier maken.

Kies maar een kaart uit, José.

Wil je echt die?

Zeker weten?

Deze. -Dat is de eerste die je hebt gekozen.

Nu, beste José, ga ik me omdraaien…

Oké, nee.

Ik bedoel…

Ik ga m'n ogen dichtdoen.

Beste José, laat het publiek de kaart die je hebt gekozen zien.

Ik kan niets zien…

…maar ik weet al welke kaart het is, José.

Ik draai me nu om.

Klaar, José? -Ja.

Ik laat jou en iedereen zien… Niet laten zien. Dat wil ik niet.

Ik weet welke kaart het is. Het is een goocheltruc.

Dit is echte magie.

José, ik wil dat je aan de kaart denkt. Denk aan de kaart.

Wacht, nog niet. Ga terug. Nog niet.

Ga terug. Later.

Jij moet aan de kaart denken.

Denk aan de kaart. -Prima.

Denk eraan. Zie je hem? -Ik denk…

Ja.

Jouw kaart is…

…de klaveren acht.

Laat je kaart zien, José.

Sodemieter op, José.

Hartenkoning.

Oké.

Gelukkig filmen we dit.

José heeft het verpest.

Ik vroeg drie keer 'Zeker weten?'

Ik legde verdorie mijn duim…

'Kies maar een kaart.' En ik deed zo…

Een applausje voor José. Bedankt.

Oké.

Bedankt.

Nee, het geeft niet.

Daarom ben ik komiek.

Dat is het hem juist.

Ik maak grappen als ik het verpest. Dat kan een goochelaar niet.

Als José de truc niet had verpest…

…dan had ik een monoloog van zevenenhalve minuut gehouden…

…over m'n vaardigheden als goochelaar, maar José besloot…

…om m'n avond te verpesten.

Weet je hoe duur deze zaal is, José?

De camera's, assistenten, apparatuur…

En jij kiest de verkeerde kaart.

Het geeft niet.

Het is weer een mislukte poging en daar ben ik aan gewend.

Luister. Lang geleden, toen we Cabareteando begonnen te doen…

…keken Gaby en ik een van de video's en ze zei:

'Is het je opgevallen hoe je makkelijk met mannen praat…

…maar stottert en hapert met vrouwen?'

Ik zei: 'Ten eerste, wat akelig dat dat je opvalt.

Ten tweede, dat is niet waar.'

Ik ging m'n video's terugkijken en het is waar, vrienden.

Als ik met vrouwen praat…

…ga ik weer stotteren.

Ik herhaal geen lettergrepen, maar kom niet uit m'n woorden.

Ik dacht dat ik zo gehoorzaam was.

Omdat…

Omdat Gaby me slaat.

Maar later…

…besefte ik dat het verder teruggaat. Ik besprak dit in therapie en met Gaby.

Ik weet wat de oorsprong is. Dit is het verhaal.

Ik ging naar de middelbare school, en…

Ik heb dit al eerder gezegd. Op de basisschool…

…ging het sociaal niet goed. Op de middelbare school ook niet.

En nu nog steeds niet. Maar nu boeit het me geen reet.

Ik zat in de eerste en ging naar het park…

…want in Cuautla, land van helden, mooie kinderen, gezegend zij je grond…

…was er weinig te doen in de jaren 90.

Dus ik ging in het park naar billen kijken.

En…

En ik kwam twee klasgenoten tegen…

…Mario en Bolillo.

Bolillo, niet omdat hij wit is. maar omdat hij op bolillo-brood leek.

Hij had een klein hoofd en een enorm lijf…

…en leek op z'n ellebogen meel te hebben.

En…

…ze vragen: 'Wat doe je nu?' 'Niets.'

'Kom, er is een feest.' Ik zeg: 'Nou…' Zij zeggen: 'Er zijn meiden.'

Elke man, waar je hem ook uitnodigt…

…wil als de plek 'Er zijn meiden' heet…

…graag komen.

Zo hebben ze Frodo overtuigd om de ring te dragen.

'Kom. Er zijn meiden. Vooruit.'

Zo werd ik lid van de kerk.

Echt waar. Ze zeiden: 'Wil je niet meedoen?'

Ik zei: 'Ik ben atheïst.' 'Maar er zijn meiden.' 'Oké dan.'

Op zondag was het van…

we komen samen bij Uw altaar

Daar heb ik m'n vrouw ontmoet, dus er was minstens één meid.

Ik trouwde.

Ze zeiden: 'Laten we naar een feest gaan.'

En onderweg dacht ik: waarom hebben ze me uitgenodigd?

Vrienden zeiden nooit over mij: 'We hebben Franco nodig voor de meiden.'

Nooit.

Ik dacht onderweg: dit is vast een valstrik, shit.

Maar er zijn meiden.

Dit was m'n eerste feestje met vrouwen. Voor die tijd was het altijd met jongens.

Jongens gingen samen spelen of zwemmen.

Er was eten en dat was het.

Maar dit was met vrouwen. Dus ik dacht: waarom nemen ze mij mee?

Toen we daar aankwamen, viel alles op z'n plek.

Het was geen feest, maar een kleine samenkomst.

Er waren maar zes mensen.

Mario, Bolillo en ik.

En drie vrouwen:

Mario's vriendin…

…Bolillo's scharrel…

…en een meisje dat heel lelijk was.

Ja…

…echt lelijk.

Met een hoofdletter L.

Net zo lelijk als wanneer je God slaat…

…met Pasen.

Zodra ik binnenkwam, dacht ik: aha.

Die krijg ik.

Velen zouden zeggen: bekijk het. En die zouden gaan. Ik niet.

Eén, het was m'n eerste feest met vrouwen.

Twee, er was er één over, dus zij moest bij mij komen.

En drie, ik ken mezelf. Ik weet hoe eruitzag en eruitzie.

Ik kan niet te kieskeurig worden.

Hoewel ik dacht: ik heb de lelijke…

…dacht zij toen ze ons zag binnenkomen vast: Shit, ik heb de dikke.

Het speelveld was gelijk.

We zaten in de woonkamer van de ouders van Mario's vriendin…

…en ik besefte al snel…

…dat ik niet de sociale basisvaardigheden had…

…die leeftijdsgenoten hadden.

Ik heb nog steeds moeite met sociale contacten.

Mijn vriendenkring is erg klein en ik vind 't moeilijk die uit te breiden.

Ik probeer het wel.

Eén probleem is dat ik m'n mond niet kan houden.

Dat is één reden dat mensen niet tegen me praten.

Nummer twee is…

Gaby zegt spottend dat ik sociaal gehandicapt ben.

Waarom? Ik kan geen gezichten onderscheiden.

Ik moet iemand vaak zien voor ik me ze herinner.

Jouw gezicht vergeet ik niet, trucverpester.

Maar…

Maar afgezien van zijn gezicht onthoud ik gezichten slecht.

En het is ook een uitdaging om te identificeren wat iemand voelt.

Ik kan geen emoties lezen, snap je?

Ik kan bijvoorbeeld wel blij van boos onderscheiden.

Bij mannen.

Bij vrouwen kost me dit veel meer moeite.

Ik heb gemerkt…

Soms komen stelletjes samen…

…en maak je zomaar een grap…

…die over je vrouw gaat waar iedereen om lacht.

En zij lacht ook. Ik denk: prima.

Ze vat het goed op.

En je gaat door op die grap en iedereen lacht.

Je zegt: 'Ik ben de komedie zelve.'

En terwijl je iedereen uitzwaait en zegt: 'Dag, rijd veilig'…

…zegt zij: 'Bedankt voor jullie komst.'

De auto rijdt weg. Zij zegt: 'Klootzak.' Jij denkt: shit.

'Ben je boos?'

Ik kan blij en boos onderscheiden…

…maar verdrietig, bezorgd en ziek, het uiten van lichamelijk ongemak…

…lijken veel op elkaar.

Ik weet nooit welke het is.

En ik kan geen gesprekken beginnen of gaande houden.

Ik besefte dat mijn vrienden Mario en Bolillo…

…me lichtjaren voor waren…

…toen we met z'n zessen zaten en Mario tegen z'n vriendin zei:

'Oké dan…

…laat je huis eens zien.'

Ik sta op van de bank…

Echt waar. En Bolillo zegt: 'Waar ga je heen?'

'Ik wil haar huis ook zien.'

Hij zegt: 'Nee.'

Ik dacht: het is maar een huis.

En ik zag dat het eerste dat Mario's vriendin wilde laten zien…

…een slaapkamer was.

Ze gingen een kamer vlak bij de woonkamer binnen…

…en deden de deur op slot, klik.

En ik zat van…

Ze gaan neuken.

Ik was geschokt.

Ik zou nooit bedacht hebben…

…dat 'Laat je huis zien' code was voor 'Laten we gaan neuken.'

Als een meisje zou zeggen: 'Laat je huis zien'…

…zou ik zeggen: 'Dit is de eetkamer.

Weinig te zien, het is een rothuis. Het is één verdieping.'

Bolillo, zijn scharrel, het lelijke meisje en ik bleven in de kamer.

Bolillo en z'n scharrel leidden het gesprek.

En ik probeerde zoveel mogelijk te leren.

Opeens maakte Bolillo een gebaar…

…dat, en mannen zullen dit beamen, universeel is.

Ik heb het in veel landen gevraagd en het is overal hetzelfde.

Deze gast wreef over z'n buik en zei: 'Ik ga naar de wc.'

Je denkt: hij moet schijten.

Niemand maakt dat gebaar om z'n make-up bij te werken.

Hij gaat schijten. Hij wreef over z'n buik en zei 'wc'. En daar ging hij.

Een minuut later…

…verliet de scharrel de bank en liep naar de wc.

Het scheelde weinig…

…of ik zei: 'Laat hem schijten.

Zo giftig kun je niet zijn.'

Ik zweeg uit nieuwsgierigheid. Het meisje klopte op de wc-deur.

De deur ging open…

…en je zag Bolillo's gezicht.

Ik dacht: of hij zat niet te schijten…

…of die eikel heeft de langste torso in het universum.

Verdomde brontosaurus.

Het meisje gaat naar binnen, ze doen de deur dicht, klik, en ik denk:

neuken in de wc?

Ik dacht: bah, het ruikt daar naar poep.

Mijn logica was: er is niet eens een bed. Toch?

Seconden gingen voorbij en ik zat alleen met het lelijke meisje.

Ik dacht: ik moet nu schitteren.

Ik zei tegen m'n brein: 'Help me eens.

Ik weet dat we elkaar niet mogen…

…maar de endorfine zal je goed doen.'

Mijn brein zei: 'Maak een praatje.'

'Ja, maar hoe?'

'Weet ik niet.'

'Jij bent degene met de ideeën, klootzak. Dat is jouw taak.'

'Ik heb duizenden taken.' 'Wat moet ik zeggen?'

Hij zei: 'Weet ik veel.' Ik werd wanhopig en zei:

'Hoe…

Hoe ging je wiskundetoets?'

Het was oprecht een goede vraag, want we zaten in andere klassen…

…verschillende gebouwen…

…en ik had de wiskundetoets van dat semester al gehad.

En ik was op de middelbare school serieus goed in wiskunde.

Ik dacht: als ze wiskunde moeilijk vindt…

…kan ik haar helpen…

…en word ik haar held…

…en zegt ze: 'Maak me de jouwe.'

Dat was het plan.

Ik probeerde haar te imponeren met kennis.

Ik zei: 'Hoe ging je toets?' Ze zei: 'Ik weet het niet.

Ik heb genoeg van wiskunde.'

Ik zei: 'O.

Wat is je lievelingsvak?'

Ze zei: 'Geen van allen. Ik heb genoeg van school.'

En zo eindigde mijn praatje, maten.

Dit ging mijn expertise te boven.

Ik draaide me om en m'n brein zat van…

Ik werd wanhopig en zei:

'Hou je van…

Wat kijk je tegenwoordig op tv? Wat vind je leuk?'

Ze zei: 'Ik kijk nooit tv. Ik heb genoeg van tv.'

Ik wilde grappig te zijn. 'Ik heb genoeg van jou.'

Cool dat jullie lachen.

Dat was echt een slechte dag.

Dat was voor het eerst dat een vrouw me de regenboog gaf.

Dat betekent dat je iets zegt tegen een vrouw…

…en ze zo walgt en verveeld raakt over jouw kloteleven…

…dat ze je vol ongeloof van top tot teen bekijkt…

…en met een boog wegloopt.

Dat is de regenboog.

Ik dacht: ik heb 't geprobeerd.

Ik zeg morgen alsnog dat we geneukt hebben.

Wie gaat het tegenspreken?

Dat kan niemand voor me verpesten.

Trucverpester, ik heb m'n duim gebruikt.

'Deze… Kies maar een kaart uit.'

Ik trok hem er zelfs wat uit.

Oké, ik hou op, beste trucverpester.

Dit klinkt prehistorisch voor jongeren, en misschien is dat het ook…

…maar je had destijds geen internet of smartphones.

Niets om onszelf te vermaken.

We staarden allebei naar een muur. Ieder van ons had een eigen kant.

Een gat in de bank hield me bezig.

Dat was een brandplek van een sigaret. Ik zat eraan te friemelen.

Tot hij groter werd. Het was best leuk.

En toen voelde ik wat gewicht naast me.

Ik draaide me om…

…en ze zat naast me.

Ze pakte m'n gezicht en zoende me.

Ja.

Nou…

Het was niet mijn eerste zoen, toe nou.

Zo triest is m'n leven niet.

Ik herinner me een oom toen ik tien was… Nee, nee.

Laat me het afmaken.

Een oom hield een piñatafeestje voor m'n nicht.

We draaiden de fles met haar vriendinnen en een van hen zoende me.

Toe nou, dat van m'n oom was toen ik 14 was.

Het was niet mijn eerste zoen, maar het was de eerste keer…

…dat een vrouw me meer dan eens zoende. We hebben 18 en een halve minuut gezoend.

En dat was een rare 18 en een halve minuut.

Ik vond het ergens leuk, maar ik was ook gestrest…

…want ik wilde het niet verpesten en wist niet wat ik met m'n handen moest.

Er was zelfs een moment…

…dat ik m'n handen achter m'n hoofd deed.

Ja, ik ben verloren.

En…

Hopelijk heeft dit meisje nooit haar ogen opengedaan.

Kun je je voorstellen dat degene die je zoent zit van…

En ik voelde me ook onder druk gezet…

…omdat ik niet wist hoe ik van zoenen naar seks moest overgaan.

Ik wist dat er een link was, omdat in romantische films…

…of telenovelas…

…koppels begonnen te zoenen en de camera ze liet zien…

…en dan verschoof naar een gordijn of een kaars of iets dergelijks.

En dan kwam de camera terug…

…bij het stel dat onder een deken een sigaret ligt te roken.

Na een zoen volgt seks…

…maar niemand had me geleerd hoe je van A tot B kwam.

Het was een verontrustende 18 en een halve minuut…

…totdat de wc-deur openging.

Mario en z'n meisje kwamen terug en zij was opgeschoven.

Ik dacht: ze schaamt zich vast en wil niet gezien worden als een hoer.

Mario zei: 'Laten we gaan. Haar ouders komen eraan.'

'Oké.' En we gingen.

We waren aan het kletsen. Stel je drie tieners voor.

Grappig om erover na te denken…

…omdat mannen, ongeacht onze leeftijd, grote leugenaars zijn.

We overdrijven.

Vooral als het om alcohol en vrouwen gaat.

Twee kerels komen samen om een sixpack te drinken.

Als je de volgende dag vraagt hoe het was, zeggen ze: 'Wat een fuif, man.

We sloegen beiden een krat achterover.

Toen gingen we naar een bar. Er waren hoeren, dwergen en ruzies.'

Ze bedenken een heel avontuur. Jij zegt: 'Serieus?'

Er gebeurde niets, maar ze scheppen alsnog op.

Stel je nu drie tieners voor.

We liepen samen…

…en Mario vroeg Bolillo: 'Hoe ging het?'

En Bolillo zei: 'Geweldig.

Drie.

En zonder eruit te gaan.'

Ik zei bijna:

'Ik kan bevestigen dat hij de wc niet uitkwam.

Hij was er de hele tijd.'

Mario vroeg:

'Jij drie of zij drie?'

Hij zei: 'Nee, ik.

Zij had er ongeveer negen.'

Bolillo vroeg Mario: 'En bij jou?'

Mario zei: 'Nee, ik ben geblesseerd geraakt bij de training.

Dus ik maar twee.

Maar zij zo'n vijf.'

Ik had geen idee waar ze het over hadden.

Mijn kennis over seks was wat het is en waar het heen gaat.

Niemand heeft me de cijfers geleerd.

Ik wist dat ze het nu mij zouden vragen.

Ze vroegen: 'En bij jou?'

Ik zei: 'Geweldig.

Twee.'

Ze vroegen: 'Jij of zij?'

Ik antwoordde: 'Ja.

We hadden twee seksen.

Er waren wasberen en zo.'

Logischerwijs geloofden ze me niet.

Velen zullen denken:

alleen arme Franco scoorde niet.

Maar we weten niet of zij überhaupt wat deden. Het kan gelogen zijn.

Ten tweede had ik een geweldige tijd.

Ik ging naar een feest met meiden en één ervan zoende me 18,5 minuut.

Dat was voor mij een totale overwinning.

Ik kwam opgewonden thuis en wilde m'n vader vertellen…

…dat ik een vriendin had.

De lachende dames mogen doodvallen.

Daarom zijn jullie single.

Zo simpel is het.

Omdat jullie gratis zoenen weggeven.

Ik dacht dat we iets hadden omdat we gezoend hadden.

Als je Payaso hebt gezien, weet je dat mijn vader dacht dat ik homo was.

Dat wilde ik hiermee weerleggen.

Ik kwam thuis en zei: 'Pap, ik heb een vriendin.'

Hij geloofde het niet. 'Ja, ja.'

Ik zei: 'Echt.' 'Haar naam?' 'Dinges.'

'Zit ze bij jou in de klas?' 'Ander gebouw.' Hij zei: 'Ja, ja.'

De oude truc, toch? 'Nee, ze woont in Canada.'

Ik zei: 'Ik zweer het. Ik was net bij haar.

We hebben 18,5 minuut gezoend. M'n lippen zijn verlamd, man.'

M'n vader begon me te geloven, of dat wilde hij.

Hij zei: 'Juist. En hoe heette ze nou?' 'Dinges'.

'Oké'. Hij vroeg: 'Is ze knap?' Ik zei: 'Nee.

Helemaal niet, man.

Zelfs niet als je haar voorbijrent.'

Voor wie daaraan twijfelt: zowel mannen als vrouwen doen dat.

Maar ik ken het beter bij mannen.

Mannen hebben codes die makkelijk te lezen zijn, maar…

Zo heb ik de term 'Ze is van veraf mooi' vaak gehoord.

Als je zulke vrouwen in de verte ziet, denk je: nee, toch?

En van dichtbij denk je: nee, toch.

Het is hetzelfde, maar het verandert.

Er zijn meisjes waar je langsloopt en die leuk lijken. Je stopt…

…kijkt goed en zegt: 'Nee.' Dan loop je door.

Het meisje dat ik zoende was zo lelijk dat je zelfs rennend zegt: 'Lelijk.'

En dan ga je door, toch?

Dus toen ik tegen m'n vader zei: 'Nee, ze is echt lelijk…

…zei hij heel aardig: 'Het is een goed begin.'

Net als je eerste optreden, toch?

De maandag erop…

…gaf hij me vijf extra peso's…

…zodat ik in de pauze met m'n 'vriendin' kon lunchen.

Net voor de bel voor de pauze ging, rende ik naar het andere gebouw.

Ik ging naar haar lokaal. Ze zat bij het raam…

…en toen ze me zag…

…zwaaide ze met haar hand van: 'Nee, nee.

Blijf uit m'n buurt.'

Ze gebaarde niet eens 'volgende keer'.

Ik dacht: misschien is het de leraar. Ik ging weg.

De bel ging en ze kwam naar buiten met de meisjes van Bolillo en Mario.

Ik benaderde haar en vroeg: 'Hé, wil je gaan lunchen?'

Het was alsof ik haar vroeg: 'Wil je wat poep?' Ja.

Dat was haar reactie.

Ze zei: 'Nee. Ik ga lunchen met m'n vriendinnen.'

Ik zei: 'Top, we zijn volwassen en hoeven niet altijd samen te zijn.

En na school? Waar spreken we af?'

Haar vriendinnen begonnen te lachen.

Ze vroeg verward: 'Waarom?'

Ik antwoordde: 'Om je thuis te brengen.'

Er werd harder gelachen. Ze raakte nog verwarder.

'Waarom zou je me thuis brengen?'

Ik zei helemaal in de war: 'Nou, omdat je m'n vriendin bent.'

Val allemaal dood.

En…

Haar vriendinnen lachten net als jullie, klootzakken.

Ze barstten in lachen uit. Ze sleepte me boos mee en zei:

'Ik ben je vriendin niet. Zeg dat niet.'

Ik zei: 'Klote, ik word zelfs hiervoor uitgekafferd.'

Tijdens het avondeten vroeg m'n vader me blij:

'Hoe ging het met je vriendin?' Ik zei:

'Volgens mij is het uit.'

Hij vroeg: 'Waarom?'

'Geen idee.

Ik geloof dat we nooit iets hadden.'

Toen gaf m'n vader me het enige advies dat hij ooit over vrouwen heeft gegeven.

Hij zei bloedserieus:

'Verdomde vrouwen.'

Dat is alle voorouderlijke wijsheid…

…die bij me bood.

Ik was er kapot van, vrienden.

Er gingen wat weken voorbij.

Ik weet niet hoeveel van jullie naar een openbare school gingen…

…maar toen wij jong waren…

…hadden ze hygiënecampagnes.

Er was er één met tandheelkundestudenten…

…die je poetstechnieken leerden, en je fluor gaven…

…of fluoride, ik weet 't niet meer…

…om gaatjes te voorkomen.

En in de warmere maanden was er een andere campagne…

…waarbij ze ieders hoofd inspecteerden op luizen of neten.

Als je dat niet kent, was jouw school beter dan de mijne.

Voor mij was het heel normaal. Je zag ze. 'O, de luizenmensen.'

Jawel.

Dat was cool omdat je een uur geen les had.

Als ze bij iemand luizen vonden, kon je diegene bespotten.

Dat was sociaal geaccepteerd.

En als ze jou inspecteerden, was dat pure adrenaline.

Ze lieten je vooraan zitten.

Het was net de Sorteerhoed.

En je zat van: 'Niet ik, niet ik.'

In mijn klas werden geen luizen of neten gevonden en we waren teleurgesteld.

Maar tijdens de pauze ging het gerucht…

…dat ze die in het andere gebouw wel hadden gevonden.

En ik ben altijd een roddeltante geweest.

Er was geen Twitter, dus ik moest erheen om het uit te zoeken.

Ik ging van lokaal naar lokaal.

'Hebben ze hier luizen gevonden?' 'Nee.'

Van…

Ik vroeg een gast die buiten het lokaal stond:

'Bro, hebben ze hier luizen gevonden?'

Hij zei meteen: 'Ja.'

Heel opgewonden.

Ik vroeg: 'Wie?' Het boeide hem niet dat ze er stond: 'Zij.'

En het was het meisje dat ik had gezoend.

Ze vonden bij haar luizen.

En om eerlijk te zijn…

…heb ik dat een beetje gevierd.

Ja, ik genoot ervan.

Slecht, maar ik dacht: 'Zie je wel, domkop?

Dat krijg je als je Gods favoriet afwijst.'

Maar toen kreeg ik medelijden met haar, omdat ze gepest werd.

En vanaf die dag stond ze haar hele middelbare schooltijd…

…bij mijn generatie bekend als Luizig.

Jawel.

Ik vond dat rot omdat ik op de basisschool ook luizen had gehad.

En het gaat niet om hygiëne. Je kunt ze onderweg oplopen.

Soms zitten ze op speelgoed, soms op een familielid.

Oké?

Ik weet dat…

Wat?

En…

Plotseling voel je het.

Als je op je hoofd krabt. Jullie weten dat, eikels.

Zo zeldzaam is het niet. Het gaat niet om schoon zijn.

Ik vond het rot omdat haar 'vriendinnen' niet meer met haar praatten…

…of met haar omgingen.

Ik dacht: het is niet eerlijk want het is niet haar schuld.

Ik kon me inleven omdat ik dat ook had meegemaakt.

Ik zei: 'Ik zou met haar omgaan.'

Nog 18 en een halve minuut.

Ik wachtte twee weken.

Noem me een hufter, maar ik wilde geen luizen.

Ik deed het al slecht zonder de luizen. Ik wachtte twee weken.

Ik ging in de pauze naar haar lokaal. Ze deed huiswerk.

Velen van ons deden dat, niet omdat we toegewijd waren…

…maar omdat je niemand had in de pauze of iemand je bedreigd had…

…en je bij de docent bleef.

Ik zei: 'Ik heb gehoord wat er is gebeurd. Ik kom je niet bespotten.

Integendeel, wat mij betreft gaan we door waar we gebleven waren.'

En ze zei heel beleefd:

'Nee.

Het was maar een zoen.' Ik zei: 'Het waren er meerdere, 18,5 minuut.'

Ze zei: 'Ja, maar dat was gewoon omdat wij de enigen waren.

Ik had iedere elke andere jongen gezoend. En jij ook elk ander meisje.'

Ik zei: 'Dat is zo.

Ik mis nooit een kans.'

En ze zei: 'Dat is het laatste dat ik wil weten.

Nee.

Jij en ik hebben niets en zullen nooit wat krijgen. Oké?'

En ik koester geen wrok tegen haar. Haar afwijzing was heel beleefd.

Daarom houd ik haar naam geheim. Maar mijn groep weet het.

Maar ik deel nooit haar naam.

Maar je hebt geen idee hoe zwaar het is voor je zelfvertrouwen…

…om afgewezen te worden door Luizig.

Je denkt: ben ik zo vreselijk?

Ik ging niet meer met vrouwen praten en bleef uit hun buurt.

En zo was de eerste klas voor mij.

In de tweede schreven m'n ouders me in de zomer…

…voor het schooljaar begon in voor gitaarlessen.

Ze dwongen me ertoe.

Maar vanaf het moment dat ik het akkoord G-majeur kon…

…en dat speelde…

…voelde het alsof ik een ontbrekend stuk gekregen had.

Ik werd gitaarziek.

Ik oefende dagelijks twee, drie uur. Dag in, dag uit.

Ik was één met m'n gitaar.

Ik werd oprecht goed voor m'n leeftijd en vergeleken met m'n omgeving.

Toen ik naar school ging…

…zag m'n leraar me en zei:

'Zou je bij een estudiantina willen?'

Voor wie 't niet weet…

…is dat een groep tieners verkleed als idioten…

…die ze laten zingen op festivals.

Ik weet niet hoe het hier in Monterrey is, maar in Cuautla…

…was je als je in de estudiantina kwam echt een loser.

Jawel.

Jullie zeggen: 'Waarom zou je dat doen als je gepest werd?'

Het zit zo. Ja, we waren een stel losers.

Maar in die groep losers…

…was ik de alfaman.

Mijn leeftijdsgenoten konden mijn gitaarkunsten niet bijbenen.

Dat is vast nog steeds zo.

Waarom? Alleen ik kon barréakkoorden spelen.

Dan leg je een vinger op alle snaren en tokkel je.

Dat is als beginner lastig.

Alleen ik kon het.

De anderen zeiden: 'Hoe?' Ik zei: 'Door de mannenvingers, gast.

Je moet ze trainen.'

En ik voelde me deel van een groep…

…omdat ik daar niet bang was om met iemand te praten.

We spraken allemaal dezelfde taal: muziek.

'In welke toonsoort is dit nummer? Welke akkoorden? Waar is de rust?

Hoe kan ik het spelen?'

We praatten alleen over muziek. Ik had mijn kliek gevonden.

Ik dacht zelfs: misschien ben ik geen idioot.

Ik ben muzikant. Toch?

En dan besef je…

Dat ligt dicht bij elkaar.

Ik kon met iedereen opschieten, behalve met Carlos Alberto.

Vuile klootzak. Ik haat hem nu nog.

Op een dag zei onze leraar:

'Franco, geef deze kopieën aan Carlos Alberto.'

Ik zei: 'Nee.' 'Vooruit.'

'Verdomme.'

Ik ging naar z'n lokaal en hij stond buiten met een meisje te praten.

Ik noem haar maar Karina, oké?

Niet haar naam. Maar jullie zouden het onderzoeken.

Hij praatte met haar en ik staarde haar aan.

Ze was zo mooi. Heel slank.

Ze was een bezem in een uniform, zeg maar.

Maar heel mooi.

Ik denk dat het staren ze ongemakkelijk maakte.

Carlos draaide zich om en zei: 'Wat?'

Ik zei: 'Dit komt van de leraar.' 'O, bedankt.'

Ik bleef nog even staren.

En Carlos zei: 'Franco, Karina. Karina, Franco.'

En ik groette haar zoals vrouwen mij groetten.

Vrouwen doen dat bij mij van…

Toch?

Van: 'Ga daarheen.'

Ik groette haar dus zo.

Ze stak haar hand uit…

…en toen ik haar de mijne gaf, gaf ze me een zoen op m'n wang.

M'n brein zei: 'Shit, toekomstige vriendin.'

En vanaf die dag…

…ging ik om met Carlos Alberto, die ik haatte…

…enkel omdat Karina er soms ook was.

En toen hoorde ik haar volledige naam…

…en dat ze eerstejaars was.

Ik dacht: dit is m'n kans om haar te veroveren.

Meisjes denken, zoals vrouwen zullen beamen…

…op de middelbare school dat een oudere jongen…

…aantrekkingskracht heeft.

Ik dacht: ze was er niet toen dat met Luizig gebeurde.

Dat is een goed begin. We begonnen te kletsen.

Maar je bent je eigen ergste vijand.

Mijn brein zei namelijk: 'Gast…

…wat is je doel hier?

Je hebt haar en jezelf gezien.

Luizig zei je op te rotten, en zij was lelijk en zat vol luizen.

Dit meisje is mooi en luisloos.'

Maar ik had hoop en het plan om Karina voor me te winnen…

Dit is een geweldig plan.

Ik dacht: om het niet te verpesten, zwijg ik.

Ik ga de mysterieuze kerel spelen.

Laat de ander praten.

Ze zal zien dat ik stil ben.

Dan zal ze geobsedeerd raken.

Ze zal zeggen: 'Wie is die mysterieuze man?

Ik kan hem niet doorgronden.'

Ze zal geobsedeerd zijn en dan opeens is ze verliefd.

Dat was m'n plan.

Ik was dus elke dag bij Carlos en Karina.

Zij praatten.

Ik zei alleen: 'Nee.' 'Ja.'

'Ik heb er genoeg van.'

Ik vond dat woord cool omdat Luizig het gebruikte.

Op een dag vroeg Karina ons:

'Doen jullie mee aan de zangwedstrijd van de school?'

Ik wilde net ja zeggen…

…toen Carlos zei: 'Nee, dat is voor mietjes.'

En ik dacht: ah.

Ze zei: 'Jullie moeten het doen. Jullie zingen goed.'

Hij zei: 'Niets voor mij.'

Ze wendde zich tot mij. Ik wilde zeggen: 'Dat is voor mietjes.'

Ze zei: 'Jij moet het doen. Als je meedoet, moedig ik je aan.'

Mijn brein zei: 'Nieuw plan.

Je doet mee aan de wedstrijd, je wint…

…en als je wint…

…zal ze je zien als een rockster.

Ze zal voor je vallen en je proberen te veroveren.

Het is makkelijker als vrouwen jou benaderen…

…dan andersom.

Als ze jou die wedstrijd ziet winnen…

…zal ze zeggen: "Franco, neem me mee.

Wees de viezerik die je altijd hebt willen zijn."'

Dat was het plan.

Vanaf die dag heb ik elke dag als een malle gerepeteerd.

Eén of twee uur lang hetzelfde lied.

Ik kende het van kop tot staart. Iedere rust, toon en noot.

Ik was er klaar voor. Op de wedstrijddag…

…dacht ik dat het een paar deelnemers in een klaslokaal zou zijn…

…met de jury erin.

Nee.

De rector zei: 'Tieners zijn onzeker, toch?

Laten we de wedstrijd voor de hele school doen.

Na de pauze, zodat ze dingen kunnen gooien.'

Jawel.

Op de explanada, mijn vrienden…

…een betonnen podium midden in middelbare scholen.

Ze gebruikten een slecht gordijn om een backstage te improviseren.

Ik weet nog dat ik achter dat gordijn zat…

…met de andere deelnemers…

…en erdoorheen gluurde. Iedereen zat dicht bij het podium.

Ze waren niet op klas gesorteerd. Het was willekeurig.

En al mijn pestkoppen waren perfect verspreid in het publiek.

Ik dacht: man, dit wordt een bloedbad.

Ik moest als tweede.

De eerste die het podium op ging…

…was een joch uit de brugklas.

Hij was klein. De gitaar was zo groot als hij.

En die gast komt achter 't gordijn vandaan en loopt naar het midden van het podium.

Hij staat daar…

…en terwijl hij zich klaarmaakt, plop.

Een pakje frisdrank.

Zo. Z'n hele shirt naar de klote.

En dat joch ging terug…

…huilend en zich rot voelend…

…terwijl het publiek schaterde.

En iedereen backstage zei: 'Shit.'

En Toño, de leraar, zegt: 'Jij bent nu.'

Ik zei: 'Geen sprake van. Stuur je moeder maar.'

'Ga je niet het podium op?' 'Nee.'

'Je bent een lafaard.' 'Voor altijd.'

'Wil je je hele leven een lafaard zijn?' 'Ja, lafaards leven langer.

Dappere mensen sterven jong.

Kijk maar naar de standbeelden. Die zijn jong.

Ik ga niet.'

'Daar krijg je spijt van.' 'Vast niet.'

Een meisje ging optreden. Ze gooiden eten naar haar.

Maakte haar lied niet af. Een jongen werd helemaal uitgescholden.

Het publiek vermaakte zich kostelijk.

Ik dacht: goed dat ik niet gegaan ben.

Ik keek naar het publiek en precies in het midden…

…vooraan en in het midden, zat Karina.

Ik keek naar haar…

…en ze draaide zich om en we keken elkaar aan.

Ze zei: 'Kom op.'

En in mijn hoofd hoorde ik mijn vaders woorden:

'Verdomde vrouwen.'

Dus ik zei tegen de leraar:

'Is het goed als ik meedoe? Ik wil het podium op.'

Hij zei: 'Echt?' 'Ja, ik ben genaaid.'

'Oké.'

Ik weet nog dat ik de microfoonstandaard…

…helemaal naar links meenam…

…om mezelf met een muur te beschermen.

Ik ging achteruit…

…om geworpen voorwerpen te ontwijken.

En de leraar zei: 'Nee', en zette de microfoon terug.

Ik begon me net goed te voelen toen een gast schreeuwde:

'Hé, vetzak.

Sodemieter op.'

Ik dacht: wat een lul.

'Sodemieter op' had volstaan.

Waarom moest hij me vetzak noemen? Wat als Karina dat niet gemerkt had?

En nu zou ze zeggen: 'Shit, hij is dik.'

Zodra hij dat zei, voelde ik me verslagen.

Ik weet niet of de leraar met me te doen had…

…of dat hij het publiek zat was, maar hij werd boos.

Hij nam de microfoon van me af en vroeg: 'Wie was dat?

Wie riep dat? Waar ben je?

Vind je jezelf dapper dat je van ver schreeuwt?

Kom maar eens hier staan, man. Waar echt dappere mensen staan.

Niet zoals jij…'

Een ander joch roept: 'Kop dicht, ouwe zak.' 'Wie was dat?'

En de leraar…

Het was net een tenniswedstrijd.

Hij keek één kant op en van de andere kant werd geroepen.

Wat hij ook probeerde…

En de leraar werd gek.

Geen idee waarom. Hij had een woedeaanval van 15 minuten.

Hij ging het publiek uitschelden.

'Ga zo door. Ik weet wie jullie zijn. Het zijn altijd dezelfde.

Altijd dezelfde kinderen.

Jullie vinden het leuk school stom te vinden.

Jullie worden net als jullie ouders fabrieksarbeiders.' Ik dacht: o.

Die ouwe barstte uit, man.

Hij vloekte twee minuten lang tegen mensen.

'Sodemieter op. Jij ook.'

Daarna gaf hij me de microfoon. 'Toe maar.'

Ik zei: 'Wat een voorprogramma, zeg.

Bof ik even.'

Ik wilde het opnieuw proberen.

Mijn brein zei: 'Nieuw plan.

Je gaat het hele lied zingen terwijl je Karina in de ogen kijkt.'

Ik vroeg: 'Waarom, man?'

'Sukkel, dan denkt ze dat het een privéconcert is…

…en wordt ze verliefd.

Het maakt niet uit of je wint.

En je wint toch, man, dus doe het.'

Ik zei: 'Oké.'

Ik begon in haar ogen te kijken en werd ineens verlegen.

Ik keek het hele nummer naar de grond.

Ik hield dit oog voor de zekerheid dicht.

Ik weet niet of het kwam door wat de leraar gezegd had…

…maar er werd geen eten gegooid.

Ze schreeuwden niet. Ik mocht m'n liedje afmaken.

En ik overdrijf niet, er was zelfs applaus.

Ik was de eerste die applaus kreeg.

En het zit zo.

Ik herinner me een akkoord. Het lied was 'Y aquí estoy'.

Het slotakkoord is een C-majeur.

Toen ik het laatste C-majeur speelde…

…en het applaus hoorde, voelde ik een roes door mijn lichaam gaan…

…en dacht: verdomme, ik wil dit m'n hele leven doen.

Ik wil de wereld rondreizen met mijn gitaar.

Niet wetende dat ik zou falen en grappen zou maken als baan.

Maar op dat moment besloot ik: ik ga dit mijn hele leven doen.

Jullie kennen dit niet, maar als je nul zelfvertrouwen hebt…

…en je een beetje krijgt…

…dan stijgt het naar je hoofd.

En die kleine prestatie…

…van applaus ontvangen bij een schoolwedstrijd…

…zorgde dat het me ging duizelen…

…en dat ik Karina onbeduidend vond.

Waarom? Omdat ik nu een rockster was.

En rocksterren krijgen de dikke billen.

En Karina was te mager.

Na het zingen liep ik haar voorbij en zei: 'Hé.'

En ik ging backstage, of beter achter die verdomde zwarte doek.

De anderen waren blij voor me. Ze zeiden: 'Je hebt het geweldig gedaan.'

En ik, heel arrogant… Ik haat die Franco. Ik zweer het.

Ik zei: 'Natuurlijk. Wat hadden jullie dan gedacht?

Dat ik het zo slecht zou doen als jullie?'

Ik haat die minachtende en arrogante Franco die de andere deelnemers…

…ging bekritiseren.

Ze gaven op het podium alles en ik maakte hen belachelijk.

Van: 'Waarom ga je? Je hebt niets.

Ik heb gewonnen. Laten we gaan.'

Zo arrogant, vrienden.

Als laatste ging een meisje uit mijn klas.

Ze had…

Ik wil geen beledigende term gebruiken.

Het zijn mensen wiens bovenlip tot in hun neus loopt.

En dat resulteert soms, misschien altijd, maar in elk geval bij haar…

…in een nasale stem, oké?

Mijn klasgenoten noemden haar uiteraard Nasaaltje.

Pestkoppen waren in de jaren 90 niet creatief.

We hadden Luizig, Nasaaltje, Vetzak, Nichtje, Adoptiekindje…

…enzovoorts.

Ja.

Ik zie haar het podium opgaan…

Trucverpester…

Simpele bijnamen.

Laatste keer, gast. Echt.

Iedereen kan een klaveren acht verwarren met de hartenkoning.

Toen ik zag dat ze het podium op zou gaan…

…maakte ik me echt zorgen om haar…

…omdat ik dacht: ze maken haar kapot.

En ik zei aardig: 'Ben je niet bang het podium op te gaan?'

Ze antwoordde: 'Nee.'

Niet lachen.

Jullie gaan naar de hel, eikels.

Ik niet.

God weet dat ik dit vertel om m'n kinderen te voeden.

Jullie lachen omdat jullie eikels zijn.

Nasaaltje ging het podium op en ik dacht: o, shit.

De andere deelnemers keken nerveus toe en ik zag hoe mensen in het publiek…

…hun lippen aflikten.

Ze zaten van…

'Dit wordt smullen.'

Ze draaiden haar nummer, 'La vie en rose', Thalía's versie.

Dat vergeet ik nooit.

Ze begon te zingen en ze zong ongelooflijk mooi.

Haar zangstem was heel anders dan haar praatstem.

De deelnemers zeiden: 'Nee, toch?' Het publiek zei: 'O, shit.'

En ik had zoiets van:

'Ik heb de wedstrijd verloren.'

Mijn arrogantie verdampte. 'Waar is Karina?

Ik zeg dat ik me bedacht heb.'

En halverwege het lied gooide ze er een gedicht in.

Ze droeg wat woorden voor die ik niet verstond.

Want toen ze begon te praten, had ze weer haar nasale stem…

…en begonnen mensen te grinniken.

En toen ze probeerde te zingen…

…zong ze nasaal en begon iedereen te lachen.

Dat arme kind had een inzinking op het podium.

Ze huilde en liet de microfoon vallen. Maar niet in gangsterstijl.

Meer als bij een driftbui.

En ze ging huilend weg terwijl het publiek schaterde.

De deelnemers zeiden:

'Ach, dat arme kind deed het geweldig.'

En ik dacht: heb ik gewonnen?

Ja, arm kind, maar heb ik gewonnen?

Nu wil ik twee lekkere kontjes.

En ik werd weer arrogant en ik herhaal…

…dat ik me die Franco graag herinner, maar dat ik hem ook haat.

Ik was arrogant en neerbuigend naar m'n tegenstanders.

Ik was backstage en zei: 'Hé, jullie zijn allemaal winnaars.

Jullie durfden te gaan.

Er is maar één winnaar, maar jullie mogen blij zijn.'

Ze maken de uitslag bekend. 'De vijfde plek is dinges.'

Ik zei: 'Goed.

Meer zat er niet in, klootzak.'

Ik zei: 'Kondig de winnaar aan zodat ik naar huis kan.'

'Vierde plaats, dinges. Derde plaats, dinges.

Tweede plaats, Franco López.'

Ik dacht: hè?

Iemand zei: 'Dat ben jij.' 'Dat weet ik, idioot.'

Hebben jullie die oorlogsfilms of -series gezien…

…waarin er een explosie is…

…en het personage verdwaasd beweegt en je niets hoort?

Je hoort een…

En andere mensen gaan van…

Hij staat van: 'Wat is dit nou?' Zo voelde ik me.

Ik was een zombie op het podium en hoorde niets.

Ik draaide naar het publiek toe en Karina deed…

Dat rotgezicht voelde als…

'Klote.'

Ik kreeg een geïmproviseerde onderscheiding.

De naam was handgeschreven. Ze konden hem niet typen.

Ik dacht: middelmatige kloteschool.

Ik stond naast de derde plaats.

Hij zei: 'Gefeliciteerd.' Ik zei: 'Sodemieter op.

Wat sta je te lachen? Jij bent slechter dan ik.'

Ik dacht: wie heeft er gewonnen?

Nasaaltje, man.

Ja. Ze werd niet gediskwalificeerd omdat ze stopte.

Toen ze haar naam zeiden, kwam ze huilend terug.

Ik zei: 'Herhalen we hetzelfde liedje?'

Ik was boos en dacht: verdomde Mexicaanse corruptie.

Daarom zitten we nooit bij de laatste 16.

En in een opstandige opwelling…

…ging ik met mijn onderscheiding naar de jury toe…

…verscheurde die voor hun ogen en gooide hem naar hen toe.

En ik smeerde 'm snel…

…en dacht: laat ze je niet zien huilen.

Ik sloot mezelf thuis op en zei: 'Ik speel nooit meer.'

Totale leugen.

Ik speelde er minuten later weer op. 'Niet jouw schuld, kleintje.'

Maar ik praatte niet meer met Karina.

Dat lijkt niet logisch, maar dat was het voor mij wel. Ik had verloren.

Het werd toch niets. Waarom zou ik met haar praten?

Ik praatte niet meer met haar en Carlos en toen kreeg ze iets met haar klasgenoot.

Ulises. Laat die vent oprotten, waar hij ook is.

Ik dacht: ik praat niet meer met vrouwen.

En dat deed ik tijdens m'n tweede en derde jaar.

Mijn gesprekken met vrouwen waren 'Goedemorgen'…

…'Neem me niet kwalijk,' 'Uit de weg.'

Toch? 'Leen me een potlood.' 'Wat zei de leraar?'

Meer niet. Ik praatte niet met vrouwen.

Na de derde dacht ik: nieuwe school, nieuw leven.

Ik deed de introductie voor de vierde en had minder dan 24 uur een vriendin.

Ik vroeg haar op de eerste dag: 'Wil je m'n vriendin zijn?'

Nieuw experiment. Ik heb alles geprobeerd.

En ze zei: 'Ja.' Van: 'Oké.'

De volgende ochtend zei ze: 'Toch niet.'

Dus ik had minder dan 24 uur een vriendin.

Het hele jaar van de vierde…

Ik heb twee keer de middelbare school gedaan.

Twee jaar in Cuautla, Twee jaar in Monterrey.

In beide jaren in Cuautla…

…heb ik geen enkele vrouw gesproken.

Maar in de vijfde…

…kwam Karina naar dezelfde school.

En ze kreeg…

Takkewijf.

Soms mag je God niet als persoon.

Als God geeft, geeft hij veel.

Als hij dat niet doet, dan niet.

Karina was namelijk al mooi. En toen opeens, boem. Borsten.

Ze kwam in de puberteit en zei: 'Wat krijg ik? Borsten.'

Ik dacht: wat krijg ik?

Puistjes, vuile klootzak.

En je zult twee jaar gek ruiken.

Ik zie haar en denk: allemachtig.

Mijn brein zei: 'Dat is Karina.' Ik zei: 'Stil.'

Ik liep naar haar toe…

…en mijn brein zei: 'Waar ga je heen?' 'Met Karina praten.' 'Nee.

Heb je haar gezien? Heb je jezelf gezien?

Het lukte niet in de onderbouw. Nu heeft ze borsten.

Daarbij hebben we jaren niet met meisjes gepraat en zijn we blij.'

Ik zei: 'Klopt, maar mag ik naar haar kijken?'

'Ja, ga je gang.'

Ik keek dus naar haar en toen ik m'n spullen pakte om te gaan…

…draaide ik me om en liep ze op me af.

Ze zag m'n gezicht en zei: 'Franco.'

En om een of andere reden die ik nu nog niet begrijp, zei ik:

'Karina?'

Alsof ik zoveel vrouwen ken dat ik me haar niet kon herinneren.

Ik zei: 'K-K-Karina?'

Ze zei: 'Ja. Herinner je je mij nog?'

Ik dacht: reken maar dat ik me je herinner.

En mijn brein zei: 'En vanavond nog beter.'

En zij 20 keer.

Karina vroeg me:

'Zit je hier op school?'

In een opwelling zei ik: 'Nee, ik ben de conciërge.'

Maar ze deed de regenboog niet bij mij. Ze lachte. 'Typisch jou.'

En m'n brein zei: 'Gast, hou je kop.'

Ik zei: 'Jij studeert hier dus. Je komt net binnen.'

'Ja.' 'Wat is jouw klas?' 'Die en die.'

'Welke is dat?' 'Die is in de middag.'

Eerst dacht ik: 'Ze is dom.'

Ik weet niet hoe het hier is…

…maar in Cuautla zat de middagsessie vol met tuig.

'Wanneer kom je langs?' Ik zei: 'Nooit met de middagjongens.'

In de ochtend sloegen ze ons. Maar de middag zat vol tuig.

Die gasten gebruikten messen.

Sommigen hadden zelfs hun eigen kinderen en zo.

De jongens hadden een snor.

Karina vraagt me: 'Heb je iemand uit de onderbouw gezien?'

Ik zei: 'Gelukkig niet.'

Ik vraag: 'En jij? Heb jij nog wat met… Wat was de naam van die idioot?'

Ze vroeg: 'Wie?'

'Degene met een idiote naam.

Stomme kop. Ik weet het niet meer.'

Ze vroeg: 'Raúl?'

Ik zei: 'Nee.'

'Héctor?'

Ik zei: 'Bitch, hoeveel zijn het er?'

Om haar te stoppen, zei ik: 'Ulises'.

Ze zei: 'O, dat duurde maar een maand. Het werkte niet tussen ons.'

En dat leek herinneringen op te roepen. want ze vroeg:

'Waarom praatte je niet meer tegen me toen?'

Ik zei: 'Nou, je had wat met Ulises…

…en de vriendjes van mijn vriendinnen…

…werden boos als ze hen met mij zagen…

…omdat…

…ze me als een bedreiging zagen. Ik wilde geen problemen veroorzaken.

Ik weet het niet meer, ik had een paar meisjes.'

En Karina zei:

'O, je had toch iets met Luizig?'

Mijn eerste impuls was serieus te zeggen: 'Dat is zo, hè?

Die trut zegt altijd van niet.'

Maar ik wilde cool overkomen en zei: 'Nee, wacht.

Zo werkt roddelen, meid. Nee.

Eens kijken.

Ik ging lang geleden naar een wild feest.

Er waren veel mensen. We waren allemaal dronken.

Ik dronk een halve fles leeg.

En Bolillo, ken je hem?'

'Ja.' 'Hij zei: "Wedden dat jij die lelijke niet kunt zoenen?"

En ik heb haar één keer gezoend.

En daardoor dacht zij dat we iets hadden.

Dat vertelde ze iedereen, maar zo was het niet.

We waren gewoon dronken.'

Triest genoeg koos Karina mijn kant.

Ze zei: 'Wat dom dat ze dat na één zoen al dacht.'

Ik voelde me rot en zei:

'Sommige mensen zijn echt dom.'

M'n brein zei: 'Gast, we smeren 'm.

Je gaat het verpesten. Kom op.'

Ik zei: 'Je hebt gelijk.'

Ik zei tegen haar: 'Leuk je te zien, maar ik moet nu gaan.'

'Hoezo dan?' 'M'n vader heeft een streng schema.'

Ze zei: 'Laten we samen op de bus wachten.'

Ik zei: 'Oké.'

Natuurlijk droeg ik haar rugzak als een heer.

Twee straten later had ik er spijt van.

Ik had twee rugzakken, mijn gitaar.

Ik zweette als een otter.

Ze praatte. Ik zweeg om het niet te verpesten.

Ik weet niet hoelang het duurde. We wachtten op de bus.

We misten er één.

Ik zei: 'Ik moet gaan. Ik kom in de problemen.'

Ze zei: 'Oké.

Beloof je niet te lachen als ik je iets vertel?'

Ik zei: 'Ik kan niets beloven.'

Nee, ik was cool en zei: 'Natuurlijk.'

Ze zei: 'Het zit zo… Nee, laat maar.'

En dat doen vrouwen vaak, maar die spreuk werkt bij mij niet.

Als je zegt 'laat maar', vind ik dat des te beter.

Dan hoef ik niet te luisteren.

Vaak zeggen mensen: 'Zeg het dan.' Ik vergeet het meteen weer.

Ze zei: 'Laat maar', en ik ontspande me.

Ze zei: 'Oké, ik vertel het.' Ik dacht…

Ze zei: 'In de onderbouw… Niet lachen.' Ik zei: 'Dat doe ik niet.'

'In de onderbouw…

…had ik een oogje op je.'

Nou…

Mijn comeback had niet organischer kunnen zijn, vrienden.

Ik zei namelijk:

'Waarom?'

Ze zei: 'Geen idee, ik vond zowel jou als Carlos leuk.' 'Rot op, Carlos.'

'Omdat jullie in de tweede zaten.

Jullie zongen en ik heb een zwak voor zangers.

Maar Carlos was onbeschoft en een opschepper.

Ik vond jou leuker…

…omdat je serieuzer en heel stil was.'

Ja. En ik dacht: niet te geloven, Meneer Mysterieus werkte.

Zo noemde ik het.

Daar moet ik patent op aanvragen.

Ik zei: 'Je neemt me in de maling.' Ze zei: 'Ik vroeg je niet te lachen.'

Ik zei: 'Doe ik niet, maar het is niet waar.'

Ze zei: 'Jawel.'

Ik zei: 'Meid, ik was tijdens de onderbouw verliefd… Nee, geobsedeerd door jou.

Ik wilde bijna een pop maken met jouw haar.

Je was in levensgevaar bij mij.'

Ze vroeg: 'Waarom zei je niets?' Ik zei verdedigend: 'Deed jij ook niet.'

Ze zei: 'Ik dacht dat je me zou afwijzen.'

Ik zei: 'Hoe zou ik jou kunnen afwijzen? Doe niet zo stom.'

Ik zag mijn brein serieus gaan van: 'O.

Ik zei al dat je had moeten gaan.'

Ze trok een raar gezicht, het zag er gek uit.

Ik zei: 'Nee, het spijt me.

Ik wilde je niet beledigen. Maar het slaat nergens op.

Het slaat nergens op. Het is stom. Hoe zou ik jou kunnen afwijzen?

Heb je jezelf gezien? En mij? Ik ga jou echt niet afwijzen.'

Ze zei: 'Het is al goed.' Ik zei: 'Sorry, het spijt me dat…

Als ik dat geweten had, had ik je uitgevraagd.'

Ze zei: 'Ik had ja gezegd.'

Ik zei: 'Laten we wel wezen…

…ik was tijdens de onderbouw vrij dom als ik met meisjes moest praten.

Pijnlijk om te weten wat had kunnen zijn en wat ik heb misgelopen.

Ik bied m'n excuses aan, maar wat kunnen we er nog aan doen?'

En toen ging ik.

En…

Degenen die lachen snappen het al.

De rest hoeft zich niet rot te voelen. Ik snapte het ook niet.

Ik snap het pas sinds kort.

Weet je nog dat ik m'n vrouw hierover vertelde?

Bij dit deel begon ze te lachen en zei ze: 'Dat kan niet waar zijn.

Dat kan niet. Dat is een grap.'

Ik was beledigd. Ik zei:

'Ten eerste, wat een rotstreek om te lachen terwijl ik me blootgeef.

En waarom zou het een grap zijn?

Bedoel je dat Karina mij onmogelijk leuk kon vinden?'

Ze zei: 'Nee, dat geloof ik, maar je ging niet weg.' Ik zei: 'Wel.'

'Hoezo?'

'Mijn vader had een strenge avondklok.

Ik moest op tijd thuis zijn of ik kreeg een pak slaag.'

Ze vroeg of ik haar nog eens opzocht. Ik zei: 'Nooit.'

'Waarom niet?'

'Ze was een middagmens. Daar was ik bang voor.'

Ze zei: 'Maar in een weekend…' Ik zei: 'Nee, en trouwens…

…ik bedoel…'

Vrouwen, het is jullie overkomen. Excuses namens mannen.

Soms vind je een meisje leuk, maar laat je dat nooit merken.

Je vraagt haar nooit uit en biecht nooit je gevoelens op.

En je kunt nooit door.

Ze weet niet dat jij haar leuk vindt en dan krijgt ze een vriend.

En jij voelt je beledigd. Wat zeg je dan?

'Vuile hoer.

Wat wij hadden deed haar niets.'

Het gebeurt. Ze vroeg: 'Waarom zocht je haar niet op?'

Ik zei: 'Ze kreeg iets met een kerel. Het deed haar niets.

Ik zei: "Ik praat niet met je, trut."

Ik keerde haar als straf de rug toe.'

En Gaby zegt: 'Je snapt het dus niet.'

Ik vroeg: 'Wat?'

'Karina vond je leuk in de bovenbouw.'

'Let eens op. Ik had het over de onderbouw.

Voor een psycholoog luister je slecht.'

Ze zei: 'Ja, in de onderbouw, maar ook in de bovenbouw.'

Ik zei: 'Echt?' Ze zei: 'Ja.

Waarom denk je dat ze zei dat ze een oogje op je had?'

Ik zei: 'Ik dacht dat ze bedoelde: "Dit heb je misgelopen, sukkel."

Weet ik veel.

Om me te naaien.'

Ze zei: 'Dit zeg je als je iemand leuk vindt.'

Ik vroeg: 'Tegen wie heb jij dat gezegd?'

Ja. Ze zei: 'Ik had een vriendje voor jou.'

'Nee, niet waar. Jij woonde in een verlaten huis op een berg.'

Ze zei: 'Zo werkt het.

Je zegt tegen hem: "Ik had een oogje op je."

En dan vraag hij: "En nu dan?"

En dan lach jij gewoon.

En dan snapt hij dat je hem nog leuk vindt.'

Ik zei: 'Nee.'

Ik spreek voor mezelf.

Mannen.

De mannen die dat begrijpen…

Ik bedoel, zij die Vrouwentaal spreken…

…zijn wat mij betreft tweetalig.

Dat zou ik nooit begrijpen. Stel dat ik het wel begreep.

Ik zou nooit genoeg zelfvertrouwen hebben om te zeggen: 'En nu dan?'

Wat een vreselijk antwoord.

Als ik een vrouw was die een man vertelde: 'Ik had een oogje op je'…

…en hij zou zeggen: 'En nu dan?' 'Rot nu op.

Plakkerige griezel.'

Gaby zei: 'Nee, mensen zeggen dat.

Net als wanneer een meisje tegen een jongen zegt:

"Je lijkt op iemand die ik ken."

Dan vindt ze hem leuk.'

Ik zei: 'Dat heb ik heel vaak.'

Ze zei: 'Nou, jij lijkt ook op een hoop mensen.'

En…

Maar doe me een lol, oké.

Tegenwoordig gaan mensen te ver.

Ze sturen een foto van een dikzak met bril: 'Lijkt precies op jou.'

Ik zeg dan: 'Doe niet zo lullig.'

Een man met een baard en zo.

Bij sommigen denk ik: ze lijken op me.

Heb je die dame gezien?

Arme meid. God zegene haar.

Franca Escamilla, man.

God zegene haar hart…

…omdat ik vaak wanhopig gedacht heb: misschien had ik een vrouw moeten zijn.

Nu weet ik dat dat niet zo is.

Gelukkig ben ik als man geboren, God zegene haar.

En terwijl ik Gaby dit vertelde…

…zei ze: 'Niet te geloven dat je dat niet snapte.'

Ik zei: 'Wat maakt het nog uit?

Ik was op de middelbare school serieus…

…best dom als het op meisjes aankwam.

Maar één ding is zeker.

Als ik haar weer zie…'

En Gaby, die lachte…

…is nu boos.

'Wat als je haar weer ziet?'

Gaby is nooit grof.

Maar ze zei: 'Maak de zin af als je de ballen hebt.'

Ik zei: 'Als ik haar weer zie…

…vertel ik haar dat ik getrouwd ben met een mooiere en knappere vrouw…

…en dat ze deze rokkenjager heeft misgelopen.'

Blijkbaar ben ik nog steeds dom wat praten met vrouwen betreft.

Dank jullie, vrienden.

Bedankt dat jullie het hebben volgehouden.

En ik wil excuses maken aan mijn lieve José, de trucverpester.

We haalden een grap met je uit. Ik wist dat het de hartenkoning was.

Weet je wanneer ik het wist?

Afgelopen za… Afgelopen vrijdag.

Afgelopen vrijdag had ik een optreden in Chicago…

…in een arena en maakte ik een video voor je, lieve José.

Kunnen we de video afspelen?

Hallo, beste trucverpester.

Ik ben in Chicago, Illinois.

Ik wilde zeggen dat ik je al iets te zeggen heb.

En deze mensen willen je groeten.

Eén, twee, drie.

Hoi, trucverpester.

En niet alleen dat.

Ze weten al welke kaart je hebt gekozen.

Eén, twee, drie.

Hartenkoning.

Dit is magie, mensen.

Ladies' man. Ik ben Franco Escamilla. Het ga je goed. Tot de volgende keer. Dag.

Dit is Francollywood, mensen. Het beste team en laat ze praten.

Ondertiteld door: Femke Montagne