Original subtitles

(Dreaming of a Freaking Fairy Tale)

(ยาพิษ)

ฉันเกลียดผู้ชายที่ทำให้ฉันสับสน

จงหายไปจากชีวิตฉันซะ

ฉันรักเธอ

อะไรนะ

หากไม่แสดงความรู้สึกออกมาแต่เนิ่น ๆ

อาจทำให้เกิดความเข้าใจผิด และเหตุฆาตกรรมที่ไม่จำเป็นได้

เราควรพูดคำว่า "ขอบคุณ" และคำว่า "รัก"

ให้เป็นเรื่องปกตินะคะ

ไม่งั้นก็ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ

(ตอนที่ 7: ถ้าไม่พูด ก็ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ)

ฉันเป็นห่วงเธอแทบบ้าอยู่แล้ว

ท่านประธาน

ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม

แก้มัดให้ฉันก็พอค่ะ

อ้อ ได้สิ

อย่าตัดเชือก แก้มัดดี ๆ แล้วเอาให้ฉันนะคะ

ฮะ

เวร ไอ้ที่เฉียดมาโดนเมื่อกี้ คืออะไรวะ

- ไม่ใช่ของฉันนะ โอ๊ย! - อะไร...

อึดอัดจะตายอยู่แล้ว

ผมก็อึดอัดเหมือนกันแหละ ลูกพี่

แจริม จำเป็นต้องมัดแบบนี้ด้วยเหรอ

ปกติต้องหันหลังใส่กันไม่ใช่เหรอ

ช่างเถอะค่ะ ยังไงมันก็จบแล้ว

เป็นไปได้ยังไงกัน

นี่ หลานเขยมุน

"หลานเขย" เหรอ

ความจริงเราเป็นอาเลี้ยงของดันอาครับ

คือว่า นี่เป็นเรื่องในครอบครัว

อย่าให้เรื่องต้องถึงตำรวจเลย เรามาสะสางกันเองดีกว่า

เราแค่ทนเห็นดันอาร้องไห้ไม่ได้ แค่นั้นเอง

ก็คือกลัวดันอาจะอาละวาดใส่สินะ

ก็แล้วทำไมต้องนอกใจแก ไปหาผู้หญิงขี้เหร่นี่ด้วย

ให้ตาย เดี๋ยวเถอะ

ฉันขี้เหร่เหรอคะ

แล้วเรายังไงนะ เราแอบกินกันเหรอ

- ไม่ใช่ - เราผิดไปแล้ว

เราก็แค่อยากขู่ให้ผู้หญิงคนนี้กลัว

ถ้าครอบครัวทั้งสองฝั่งรู้เข้า พวกเราซวยแน่

แล้วก็ไม่เป็นผลดีต่อหลานเขยมุนด้วย

ฉันก็ไม่อยากให้เรื่องไปไกล ถึงตำรวจหรอก

แต่ไอ้คนแบบนี้มันต้องเจอดีค่ะ

- หือ - แต่กฎหมายเราดันใจดีเกินไปเนี่ยสิ

พูดอะไรของเธอ

ฉันจะแก้แค้นด้วยตัวเองค่ะ

อะไรนะ

อุ้ย

บอกว่าฉันขี้เหร่งั้นสิ

เบิ่งให้มันเต็มตา

บ้าเอ๊ย ทำอะไรกับคิ้วเราวะ

ฉันถ่ายหน้าพวกลุงไว้หมดแล้ว

ต่อไปถ้าเกิดเรื่องอะไรกับฉันอีก พวกลุงจะเป็นคนร้ายทันที

- ครับ - ครับ

แน่จริงก็ลองทำอีกสิ

คงตกใจมากเลยใช่ไหม

สบายใจได้แล้วล่ะ ไม่ต้องกังวลแล้ว

ทำไมได้ยินแล้วเหมือนน้ำตาจะไหลเลยนะ

เวลาอยู่กับคนที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย เราจะผ่อนคลายความตึงเครียดลงและ...

อุแง้ น้ำตาแตกไงล่ะคะ

ครอบครัวดันอาก็เป็นแบบนั้นแหละ

อย่าเก็บมาใส่ใจเลย

ฉันจะไม่ให้พวกเขามากวนใจเธออีก

ทำไมเหรอ เป็นอะไรไป

ทุกอย่างก็เป็นเพราะ ท่านประธานนั่นแหละค่ะ

นี่มันอะไรกัน

ก็ได้

ที่จริงฉันก็อยากปล่อยให้ต่อยหรอก

แต่มันเจ็บเกิน

ไหนเอากำปั้นมาดูสิ กำอะไรอยู่ใช่ไหม

ไม่มีแฮะ

โอ๊ย ไม่ด้วยรู้แล้ว ทุกอย่างก็เพราะท่านประธานนั่นแหละ

ให้ตายสิ

ฉันกลัวมากเลย

ต้องขอโทษอีกครั้งจริง ๆ นะ

อะไรคะ มาขอโทษฉันเรื่องอะไร

ฉันตั้งใจว่าจากนี้ จะไม่สนใจเธอแล้ว แต่ก็สนใจ

และเรื่องทุกอย่างก็เกิดขึ้นเพราะฉัน

ขอโทษทุกอย่าง

ไม่ใช่สิคะ

เพราะฉันเองแหละ

เรียกว่ามันเป็นชะตา ของผู้หญิงสวยเกินต้านได้ไหมนะ

ว่ากันตามตรง ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็เลิกสนใจฉันไม่ได้นี่คะ

ก็คนมันมีเสน่ห์

เลิกล้อเล่นได้แล้ว เดี๋ยวเถอะ

เธอไม่เป็นไรแน่นะ

ไม่ตกใจเหรอ

ตกใจสิคะ

ท่านประธานรู้ได้ยังไง ถึงมาไวขนาดนี้คะ

เพราะฉันเตรียมพร้อมรับมือ เหตุลักพาตัวอยู่เสมอ

พร้อมกับประธานโก

ทำไมคะ เคยโดนลักพาตัวหรือไงคะ

อือ

แม่บ้านที่ฉันเชื่อใจและชื่นชม

รวมหัวกับคนอื่นลักพาตัวฉัน

ผู้หญิงคนสำคัญในชีวิต หักหลังฉันกันหมด

แต่ฉันก็ใช้ร่มคันนี้เป็นอาวุธและโล่

เลยหนีออกมาได้ทันที

เอ้อ ก็ว่าอยู่

วันนี้ก็ว่าไอ้ร่ม หน้าตาเหมือนผีบ้านี่มีประโยชน์ดี

ใช่แล้วล่ะ

ในโลกที่ไม่มีใครไว้ใจได้ใบนี้

เราจำเป็นต้องมีของแบบนี้ไว้สักอัน

เธอเอาด้วยไหม

ไม่ล่ะค่ะ ไม่เป็นไร

เพราะสิ่งที่ช่วยฉันไว้ ไม่ใช่ร่มคันนี้หรือสเปรย์พริกไทย

แต่เป็นท่านประธานค่ะ

ไปเถอะ

ฉันไปก่อนนะคะ

นี่ ชินแจริม

กลับบ้านดี ๆ นะ

ค่ะ

ทำไมถึงชอบชินแจริม มากขึ้นอีกแล้วล่ะ

แบบนี้ไงฉันเลยอยากเชื่อใจ และอยากสารภาพความรู้สึกน่ะ

(วิทยุ)

การชอบใครสักคนแต่ชอบไม่ได้

คือความขี้ขลาดค่ะ

(ขี้ขลาด)

ฉันเป็นห่วงเธอแทบบ้าอยู่แล้ว

ความห่วงใยที่เขามีให้ฉัน คือของจริง

ไม่สิ สายตาเขาบอกว่าชอบฉัน

แล้วทำไม...

อย่าบอกนะว่า...

เขายอมรับฉันไม่ได้ เพราะเราต่างชั้นกันเกินไปเหรอ

สำหรับเขาแล้ว...

ฉันคงเป็นแขกไม่ได้รับเชิญที่น่าสนุก

ถ้ามีใคร ที่ยินดีต้อนรับฉันบ้างก็คงดีสิ

กลับมาแล้วค่ะ

ชินแจริม ได้ยินว่าเธอ รับเงินจากกูนัมฮุนเหรอ

เธอรับเงินเขามา และบอกเขาหมดว่าพี่ซูจินชอบอะไร

เพื่อให้เขามาจีบพี่ออกหน้าออกตา

เธอเอาพี่สาวฉันไปขาย ให้ไอ้คนไม่จริงใจแบบนั้นได้ไง

เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ

นอกจากพี่แล้ว

เขาจีบผู้หญิงคนอื่นอยู่ด้วยน่ะ

เขาก็แค่อยากจับหมอให้ได้สักคน

แล้วก็แต่งงานเร็ว ๆ แค่นั้น

พี่มันซื่อเอง

พี่

เป็นเพราะเธอเราถึงคิดว่ามันจริงใจ

ฉันก็นึกว่าเขาจริงใจเหมือนกัน

อีกอย่าง เขาเป็นหมอ และก็ดูเป็นคนดีด้วย

แล้วไง ก็เลยขายพี่กินเหรอ

พูดแบบนั้นได้ยังไง

เธอมันทำทุกอย่าง เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัวอยู่แล้วนี่

ฉันดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ

เออ นังคนเห็นแก่ตัวที่สนใจแต่ตัวเอง

พอกันที หยุดได้แล้ว

ทุกอย่างเป็นความผิดฉันเอง เลิกทะเลาะกันได้แล้ว

แม่ ขนาดนี้แล้ว ยังจะเข้าข้างแจริมอีกเหรอ

ถ้ามันคิดว่าเราเป็นครอบครัวจริง ๆ

มันจะคิดรับคนพรรค์นั้น เข้ามาในบ้านไหม

เธอนั่นแหละ เคยมองฉันเป็นคนในครอบครัวสักครั้งไหม

คงไม่เคยหรอก เพราะฉันไม่ใช่ครอบครัวของเธอจริง ๆ

- แจริม - ทำผิดแล้วยังจะปากดีอีก

แกอยากโดนอัดจริง ๆ ใช่ไหม

เธอก็แค่ไม่ชอบฉันอยู่แล้ว เลยอยากหาทางเล่นงานเฉย ๆ นี่

เพราะงั้นไม่ว่าฉันจะทำอะไร

เธอก็จะใส่ร้ายฉัน ตามใจตัวเองอยู่แล้วนี่

นังบ้านี่ ถ้าทำผิดก็ควรขอโทษสิวะ

ค่ะ ฉันทำผิดไปแล้วค่ะ

ขอโทษสุดชีวิตเลยค่ะ

ขอโทษที่เข้ามาในครอบครัวนี้ โดยไม่ได้รับเชิญค่ะ

ไม่สิ ขอโทษที่เกิดมาแล้วกันค่ะ

ชินแจริม

เราเลี้ยงเธอมาผิด ๆ

ค่ะ อันนั้นก็ใช่

นังบ้านี่ อุตส่าห์เลี้ยงมา มันดันทำตัวอวดดี

ถ้าแกจะมาทำตัวแบบนี้ก็ออกไปซะ

พอได้แล้ว

ก็ตั้งใจไว้แบบนั้น

ขอบใจที่ตบนะ

มันทำให้ฉันตาสว่างขึ้นมาเลย

คนที่เธอเรียกว่าอาลักพาตัวคนไปนะ

- ลักพาตัวอะไรหว่า - ไม่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้

เธอสั่งให้พวกเขา ไปจับชินแจริมไม่ใช่เหรอ

ใช่ ฉันทำเอง

บ้านฉันก็แบบนี้อยู่แล้ว ไม่รู้เหรอ

ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า อย่ามากระตุกหนวดฉัน

เธอนั่นแหละ ถ้ามายุ่งกับชินแจริมอีก

ฉันก็จะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกต่อไป

ทำไม แล้วนายจะทำอะไรงั้นเหรอ

ฉันยอมให้เธออารมณ์ร้ายใส่ตลอด เลยคิดว่าฉันยอมคนล่ะสิ

แน่จริงก็ลองล้ำเส้นดูอีกที

แล้วฉันจะช่วยจบให้อย่างสะใจเลย

ชีวิตแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ฉันเองก็เบื่อเต็มทนแล้วล่ะ

อยู่คนเดียวก็ได้ ฉันไม่ได้โตมาอย่างลูกคุณหนูสักหน่อย

ฉันจะอาบน้ำเย็น

นอนบนพื้น อึแบบไม่มีโถชำระ

แค่นั้นก็จบ

- เข้าไปก่อนสิ - ไม่ นายเข้าไปก่อน

คลานเข้ามาอย่างกับหนอนผีเสื้อเลยนะ

หนู...

บอกให้ซื้อขนมปังมาให้

แต่แทนที่จะซื้อขนมปัง

ดันไปทำบ้าอะไรกันมา

ขนมปัง

อ้อ อือ ๆ

มันไม่ใช่ของมงต์แชนต์แคลร์นี่

มันไม่ใช่สักหน่อย

ก็บอกแล้วว่าให้ทำตามที่สั่งก็พอ

ทำไมฉันต้องมาเกิดที่นี่ด้วยนะ

ทำไมฉันต้องเกิดมาแบบนี้

บ้าเอ๊ย

รีบออกไปดีกว่า

โอ๊ย ไม่ไหวแล้วล่ะ ไม่ไหวแล้ว

ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะ

บ้าเอ๊ย

เข้มแข็งเข้าไว้ ชินแจริม

ไม่ว่าจะเหงาหรือเศร้าแค่ไหน ฉันก็ต้องไปทำงาน

(มุนชามิน)

การประชุมเช้าวันนี้ ผมได้เตรียม...

บทเรียนการป้องกันตัวสุดพิเศษ มาเพื่อพนักงานทุกคนครับ

ปรบมือ

แต่ว่าพนักงาน ไม่เคยต้องการอะไรแบบนั้นเลยค่ะ

แต่ยังไงก็ต้องทำครับ

สมัยนี้มีการลักพาตัวบ่อย ๆ แถมโลกนี้ก็โหดร้ายมากด้วย

ท่านประธาน โลกนี้มันโหดร้าย มาตั้งแต่สมัยดึกดำบรรพ์แล้วครับ

ว่าแต่ ทำไมไม่เห็นชินแจริมเลยล่ะ

เอ่อ พี่แจริมบอกว่า...

จะมาสายประมาณ 30 นาทีครับ

(ชองดัมเฮฟเวน)

ถึงจะออกมาเร็ว แต่ก็เข้างานสายอยู่ดีค่ะ

เพราะแบบนี้แหละค่ะ จุดเริ่มต้นถึงเป็นสิ่งสำคัญ

อ่อนแอแบบนี้ จะเป็นผู้จัดการแองเจิลได้ยังไง

ลุกขึ้นมา

ขอโทษที่มาสายค่ะ

อะไรกัน ทำไมเธอมาสาย

พอดีฉันย้ายไปอยู่ค่อนข้างไกล

เมื่อคืนฉันเพิ่งขับรถไปส่ง แต่เธอย้ายบ้านในชั่วข้ามคืนเนี่ยนะ

มันก็เกิดขึ้นได้ค่ะ

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ความใจดีเกินจำเป็นนี้

ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่ชอบหรอก

ช่างฉัน แล้วใส่ชุดอะไรคะเนี่ย

โห

อย่างกับโอตาคุ ที่แต่งตัวมานัดบอดเลย

โอ้โฮ

ไม่ใช่โอตาคุ

ฉันใส่ชุดนี้มาเป็นพิเศษ เพื่อสอนการป้องกันตัวให้พนักงาน

อย่าบอกนะว่าทำแบบนี้ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

ไม่จำเป็นเลยค่ะ

โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณหรอกนะครับ

ผมมันเป็นพวกสนใจการพัฒนาตัวเอง มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ที่ผมจ่ายเงินเดือนให้พนักงาน ก็เพื่อให้มาทำแบบนี้ด้วยกัน

ก็แปลว่า

ถ้าทำแบบนี้ เราจะประจันหน้ากันได้ใช่ไหมคะ

กี่รอบก็ย่อมได้

ไอ้...

ผู้ชายคนนี้...

ที่ชอบทำให้ฉันสับสน ทั้งที่ไม่ได้จะรักฉัน

ในนามของความยุติธรรม ฉันจะไม่ยกโทษให้แน่

เข้ามาเลย

เธอเป็นไอ้โรคจิต

- ส่วนฉันเป็นผู้หญิง - คะ

ท่านประธานต้องรับบทไอ้โรคจิตสิคะ

ฉันเป็นเจ้าของสายดำ

ฉันควรเป็นคนสาธิตสิ

อ้อ

ลองเข้ามากอดฉันเหมือนคนโรคจิตดู

เฮ้ย น้องหนู

ฝ่ามือพิฆาต

เป็นอะไรหรือเปล่า โทษที

ฉันนึกว่าเบามือแล้ว แต่ล้มตึงเลยแฮะ

ฉันไม่เป็นไรค่ะ

ฉันได้เรียนรู้แล้วค่ะ มาสลับตำแหน่งกัน

โอเค แววตาตอนนี้ใช้ได้เลย

ถ้าเจอคนไม่ดี ต้องทำแบบนี้ทันทีนะ เข้าใจไหม

คนไม่ดีก็นายนั่นแหละ

ฉันก็จะผลักนายออกไปเหมือนกัน จะไม่มีวันชอบเด็ดขาด

น้องหนู

ฝ่ามือพิฆาต

ลองอีกรอบ

เข้ามา

ฝ่ามือพิฆาต

ตาฉันบ้าง

ฝ่ามือพิฆาต

ภาพนี้ราวกับ...

สถานการณ์ไฟไหม้ ที่ต่างคนต่างผลักกันจนไม่ได้ไปไหน

ไม่ผิดเพี้ยนเลยค่ะ

ต่อไปฉันจะสาธิตวิธีหนีจากข้อมือ

การจะหลุดจากมือที่จับอยู่รอบเอว

ต้องไม่ใช้แรงที่มือ แต่ใช้กล้ามเนื้อหลังแบบนี้

อาจารย์ชเวแบดัลของเรา ก็ใช้กล้ามเนื้อหลัง...

ดึงเขากระทิงออกมา

(ชเวแบดัล: ปรมาจารย์เคียวคุชินคาราเต้)

แล้วกล้ามเนื้อหลังมันอยู่ตรงไหนคะ

ตรงนั้น

ถ้ามันอยู่ตรงนั้นก็ซวยสิ

ยกแขนขึ้นแบบนี้

- ตรงนั้นแหละ - ตรงนี้มันออกจะ...

ตรงนี้ ลองจับดู

ตรงนี้เหรอคะ

โห

ทำอะไรกันครับ

นี่งานประลองยุทธ์หรือไง

ตรงนี้ห้ามคนนอกเข้า ไสหัวไปครับ

ผมไม่ได้มาหาคุณ

แต่มาหาคุณแจริมครับ

สวัสดีค่ะ

ห้องทำงานผม สนุกมากเลยว่าไหมครับ คุณแจริม

คะ

พูดอะไรของเขา ฝันเหรอ

ขอคุยตามลำพังหน่อยได้ไหมครับ

เอาสิคะ

ถ้างั้น อาจารย์ชเวแบดัล

ฉันขอตัวก่อนนะคะ

ครับ

สู้ ๆ นะ

บ้าเอ๊ย

ให้ตาย ไอ้บ้านั่น

หลังจากวันนั้น ผมก็อยากดีกับคุณแจริมจากใจจริงครับ

โดนไฟดูดมาหรือไงคะ

คุณควรคบผู้หญิงเลิศ ๆ บ้านรวย ๆ สิคะ

ฉันจะเก็บเป็นความลับ ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ

ไม่ครับ ผู้หญิงที่ไหน...

ก็สู้ผู้หญิงที่ชมลูกผมไม่ได้หรอก

แต่ว่าลูกของคุณโดฮง...

นอกจากฉันแล้ว ต้องมีผู้หญิงที่ชอบอีกเยอะแน่นอนค่ะ

ผู้หญิงพวกนั้น ไม่เหมือนคุณชินแจริมครับ

ผู้หญิงที่เห็น ทุกอย่างของผมแล้วยังโอเค

ก็มีคุณแจริมเป็นคนแรกนี่แหละครับ

แต่คุณโดฮง ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฉันเลยนี่คะ

คุณรุกเข้าหาทั้งที่ไม่รู้ ว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหนได้ยังไงคะ

เพราะผมมั่นใจในตัวเองไงครับ

ผมมั่นใจว่าจะยอมรับคุณได้...

ไม่ว่าคุณจะเป็นผู้หญิงแบบไหน

เพราะงั้นคุณแจริม แค่วิ่งเข้าหาผมก็พอครับ

("มาหาฉัน")

แล้วก็นี่ คุณลืมไว้คราวก่อน

สนุกด้วยกันที่ห้องทำงานเหรอ

ถึงได้มาหากันอีกที่นี่เหรอ

มาทำอะไร

ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไงคะ

ผมไม่สนหรอก

ผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วครับ

โธ่เว้ย!

มันสายเกินไปแล้ว

นี่แหละค่ะ ที่เขาเรียกเสียใจจนนอนทุบพื้น

มุนชามิน

ชอบฉันแน่ ๆ แต่ก็ไม่ยอมเปิดใจ

ส่วนแบคโดฮง...

ไม่รู้ว่าจริง ๆ คิดยังไง

แต่เขาบอกว่ายินดีอ้าแขนรับ ให้ฉันวิ่งเข้าหา

(จงตามหาความสุขของตัวเอง)

จะทำยังไงดีล่ะ

นี่

ทำไมเธอถึงตีฉันจริงจังนัก ฮะ

น่าจะแกล้งทำเป็นตีแบบนี้สิ

สิ่งสำคัญที่สุดในการซ้อม คือต้องทำให้เหมือนจริงค่ะ

เจ็บเป็นบ้า เธอดูสิ

ฉันขยับคอไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้ายังเอาทิชชูพันคอเล่น แล้วทำเป็นโวยวายแบบนั้นไม่เลิก

ฉันจะถวายฝ่ามือพิฆาต

ซ้ำที่เดิมซะเลย

เธอนี่มัน...

ตั้งหน้าตั้งตาขู่กันจริง ๆ

นี่ ท่าพวกนี้

เอาไว้ใช้กับแบคโดฮงเหอะ ไม่ใช่ฉัน

อุ๊ย ทำไมล่ะคะ

คุณโดฮงของฉัน น่ารักและเป็นคนสำคัญจะตาย

เธอสองคนไปทำอะไรมากันแน่

ถึงได้เรียกว่าคนสำคัญแล้ว

ก็ไม่รู้สิคะ

คุณโดฮงเขา...

ขอคบกับฉันอย่างเป็นทางการแล้วนะคะ

คุณโดฮงของฉัน เป็นลูกผู้ชายตัวจริง

ที่เข้าหาฉันตรง ๆ โดยไม่ถามอะไรซอกแซกด้วยค่ะ

"ลูกผู้ชายตัวจริง" เหรอ

นี่ คนแบบนั้นยิ่งต้องระวังไว้เลยนะ

มันอาจเป็นพวกเหลาะแหละก็ได้

ถ้าถอนคำพูดทีหลังขึ้นมาเธอจะทำไง

ก็จริง ถูกแล้วล่ะค่ะ

ฉันถึงได้ลังเลอยู่นิดหน่อยค่ะ

ความจริงซินเดอเรลล่า เป็นลูกสาวท่านเคานต์

แต่ฉันเป็นแค่ลูกสาวคนขายเนื้อค่ะ

เราถูกเลี้ยงดูมาต่างกันมากไป

สุดท้ายอาจจะไปกันไม่รอดก็ได้ค่ะ

ให้ตาย

นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว

คนเรามีภูมิหลังต่างกัน แล้วมันมีปัญหาหรือไง

แปลว่าจะยอมรับผู้หญิง ที่ระดับชั้นต่างจากตัวเองได้เหรอคะ

ท่านประธานก็ด้วยเหรอคะ

ระดับชั้นบ้าอะไรล่ะ จะซื้อเนื้อวัวเหรอ

ประทับตราให้เอาไหม

มีของแบบนั้นที่ไหน

โกหก

แค่บอกฉันมาตามตรงเถอะค่ะ

การถูกปลอบใจด้วยท่าทีเสแสร้ง มันยิ่งเจ็บปวดนะคะ

การโกหกด้วยเจตนาดี ก็แย่เหมือนกันค่ะ

ฉันไม่ได้เสแสร้ง

แล้วเธอน่ะ ถ้าแบคโดฮงเป็นแบบนั้น ก็อย่าไปคบกับเขา

เพื่อเธอ ฉัน...

"เพื่อเธอ ฉัน" อะไรคะ

ฉันจะ...

ไม่มีอะไรหรอก

โอ๊ย จริง ๆ เลย

งั้นมานอนบ้านฉันสักคืนไหมคะ

อะไรนะ

ฮะ

จะได้ดูว่าคุณจริงใจหรือเปล่าไงคะ

สภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป จะมีผลหรือเปล่า

ตกลงไหม

คือ... ขอเวลาฉันคิดหน่อย

เร็วสิคะ

จู่ ๆ ละครของเรา

ก็เปลี่ยนเป็นเรื่อง "เจ้าชายกับยาจก" ไปแล้วค่ะ

เอ่อ ตรงไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม

ค่ะ ตรงไปเลย

ชินแจริมมันบ้าไปแล้ว

ไปทำอีท่าไหน ถึงได้กลับบ้านกับผู้ชายนะ

มุนชามิน เป็นบ้าเหรอวะ

จะไปบ้านผู้หญิงคนนี้ทำไม

คิดอะไรอยู่กันแน่

ฉันนี่มันทำไม่คิดจริง ๆ

นายจะเตลิดอยู่แล้วนะ ตั้งสติหน่อยเถอะ

แต่นแต๊น

นี่ก็คือบ้านฉันเองค่ะ

โล่งมากเลยใช่ไหมคะ

คิดว่าไงคะ จะนอนที่นี่หนึ่งวันได้จริงไหมคะ

เหมือนป่าที่สัตว์อาศัยเลยนะ

ป่าที่สัตว์อาศัยเหรอ

เดี๋ยวสิ ดูตรงไหน ถึงว่าเป็นป่าที่สัตว์อาศัย

อุ๊ยตาย

ตอนเด็ก ๆ ตัวแค่นี้เองสินะ

ถ้ายังตัวเท่าเดิม ฉันคงเขกกะโหลกไปแล้ว

ช่วยจริงจังหน่อยได้ไหมคะ

ฉันเคยอาศัยในที่แบบนี้... ไม่สิ

ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่ที่นี่ค่ะ

คุณไม่มองฉันเปลี่ยนไปเหรอคะ

เธอผิดเหรอที่โตมาอย่างยากจน

ไม่ใช่สักหน่อยนี่ จะเป็นไรไป

ตอนนี้ฉันไม่เด็กแล้วนะคะ

ก็จริง

เธอก็แก่เกินกว่า จะอยากเป็นซินเดอเรลล่าแล้วล่ะ

นี่จะโยนมาร์ชแมลโลว์ เข้ากองไฟหรือไงคะ

ก็ดีนะ

ฉันพกอุปกรณ์ตั้งแคมป์ติดรถพอดี

มากินกันเถอะ

- แต่นแต๊น - โอ้โฮ

จะทานแล้วนะครับ

พ่อฉันเคยต้มรามยอนแบบนี้เลย

นาน ๆ กินที อร่อยดีจัง

จริงเหรอ

ตอนนี้พ่อเธออยู่ไหนเหรอ

เสียแล้วค่ะ เมื่อไม่นานมานี้เอง

เดิมทีฉันกับพ่อ อยู่ที่นี่ด้วยกันสองคน

แล้วพอพ่อแต่งงานใหม่

เราก็ไปจากที่นี่ และในที่สุด ก็อยู่ในบ้านดี ๆ กับเขาสักที

แล้วทำไมเธอกลับมาอยู่นี่ล่ะ

คุณพ่อเสียแล้ว เลยโดนไล่ออกมาเหรอ

แม่เลี้ยงกับพี่เลี้ยงฉัน ไม่ได้ใจร้ายหรอก

แต่ฉันมันเป็นเด็กไม่ดี

เลยอาละวาดครั้งใหญ่และออกมาค่ะ

โธ่ จะไปทะเลาะกันทำไมล่ะ หืม

น่าจะดีกับพวกเขาไว้ และอยู่ด้วยกันต่อไปสิ

ยังไงเราก็ไม่ใช่ครอบครัวแท้จริง ที่รักกันและกันสักหน่อย

ฉันจะอยู่ที่นั่นไปทำไมคะ

ขนาดฉันยังคิดว่า เด็กอย่างฉันมันน่ารำคาญเลย

ความสามารถก็ไม่มี มีแต่ความโลภ

พวกเขาคงเกลียดเพราะแบบนี้แหละ

ฉันมันคนน่ารำคาญ

เธอกำลังมองผ่านเลนส์ความเกลียดชัง

ทำไมถึงบอกว่าตัวเองน่ารำคาญล่ะ

เด็กทุกคนโลภมากกันทั้งนั้น

จะเกลียดเพราะเรื่องนั้นได้เหรอ

เหมือนว่าเธอเกลียดตัวเองมานาน

เพราะมองตัวเองผ่านเลนส์ความเกลียดชัง

ฉันถอดออกให้แล้ว

ลองมองตัวเองใหม่ดี ๆ สิ

เธอก็เป็นเด็กที่น่ารักเหมือนกัน

ในวินาทีนั้นฉันถึงได้รู้ตัว

ว่าคำที่ฉันอยากได้ยินมาตลอด

คือคำว่า "เธอก็เป็นเด็กที่น่ารักเหมือนกัน"

- แม่ - แม่ เรากลับมาแล้วค่ะ

เจ้าหญิงของแม่ เด็กน้อยของแม่

ทำไมน่ารักขนาดนี้เนี่ย

เข้าบ้านเถอะ

แจริม

ถึงจะแกล้งทำเหมือนไม่ต้องการ

แต่ในวินาทีที่ได้ยินคำนั้น ที่อยากได้ยินมานาน

น้ำตาฉันก็ไหลออกมา ราวกับรอเวลานี้อยู่

ร้องไห้ทำไม

เปล่า

ก็คุณเอาแต่เรียกฉันว่าเด็ก ทั้งที่ฉันไม่ใช่เด็กแล้ว

ฉันถึงได้ร้องไห้เหมือนเด็กไงคะ เด็กน่าสมเพช

งั้นเธอจะเป็นเด็กน่าสมเพช ไปตลอดชีวิตนะ

แต่จะเป็นไรไป

คุณไม่ได้จะดูแลฉัน ไปตลอดชีวิตสักหน่อย

อย่ามาทำเหมือนฉันเป็นเด็กค่ะ

ก็จริง ฉันดูแลเธอตลอดไปไม่ได้หรอก

ฉันก็มีชีวิตของตัวเองเหมือนกัน

ใจร้ายชะมัดเลย

เจ็บนะ

เลิกตีฉันสักทีเถอะ

เธอไม่ยอมมองฉันด้วยซ้ำ

(บันดันอา)

ไม่รับสายเหรอคะ

(บันดันอา)

ฉันไม่อยากถูกขัดจังหวะ

ฉันยังกินไม่เสร็จเลย

เมื่อเลนส์แห่งความเกลียดชังหายไป

ฉันก็เริ่มคิดว่าบางที

ที่เขาไม่ยอมรับฉัน อาจไม่ใช่เพราะฉันไม่ดีพอ

แต่อาจเป็นเพราะเขา มีเหตุผลของตัวเองก็ได้

และมันก็ทำให้ฉันสบายใจขึ้น

ตอนนี้ฉันตื่นเต้นมาก

เพราะมีเหตุผลสมควรให้อัดคนแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้อัดคน หลังจากเลิกเป็นนักมวย

เร้าใจสุด ๆ ลย

คือว่า

เรา...

คุยกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ

- ครับ - นายเป็นหมอนี่

เพราะงั้นหาทางหลบ จุดที่จะเจ็บหนักเอาเองนะ

รู้ไหมว่านายทำ ให้ครอบครัวฉันต้องเสียใจแค่ไหน

ผมขอโทษครับ

ถ้าจะซื้อเนื้อมาก็น่าจะซื้อฮันอูสิ ดูถูกกันหรือไง

เอ่อ อันนั้น...

คุณชินแจริมเป็นคนซื้อครับ

ถ้าผมซื้อเอง ต้องซื้อเนื้อฮันอูพรีเมียมอยู่แล้ว

ชินแจริมเหรอ แล้วทำไมนายทำเหมือนตัวเองเป็นคนซื้อ

ชินแจริมขอให้ผมช่วยครับ

บอกว่าถ้าครอบครัวรู้ว่าเขาซื้อ จะไม่สบายใจ

แต่ว่าก็อยากซื้อให้

เลยขอให้ผมทำเหมือนเป็นคนซื้อมาครับ

แต่...

เขาบอกว่าพี่สาวกินเยอะ เลยต้องซื้อเนื้อนำเข้า

- ว่าไงนะ - เขาบอกว่าพี่สาวกินเยอะ

- เลยต้องซื้อเนื้อนำเข้าครับ - เดี๋ยวเถอะ ไอ้...

ขอโทษครับ ผมขอโทษ

แล้วชุดโยคะกับน้ำมันนวดล่ะ

อันนั้นก็ชินแจริม

โอ๊ย น่ารำคาญจริง ๆ

ใครติดหนี้ใครกันแน่

แจริมเป็นคนยืมเงินผมไปครับ

แต่ผมยอมให้เขาใช้ทำนู่นนี่

แปลกมากเลยว่าไหมครับ

โอ๊ย ไอ้...

โธ่เว้ย

เงินที่ชินแจริมยืมไป

ชินแจริมจะใช้คืน

ถึงแกจะยังเด็ก และไม่มีทักษะอะไร

แต่อีกไม่นานต้องเก่งขึ้นแน่

เพราะฉันเลี้ยงมาแบบนั้น ให้แกแข็งแกร่ง

และเอาตัวรอดให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม

เพราะงั้น เอาเงินคืนจากแกด้วย

จะไปเฉย ๆ เหรอครับ

อยู่ ๆ ฉันก็อยากกินเนื้อฮันอู

การให้คนยืมเงิน

ก็อาจนำมาซึ่งเรื่องน่ากลัว แบบนี้ได้นะคะ ทุกคน

ฉันว่าอยู่ข้างในหนาวกว่าอีก

ก็มันไม่มีฮีตเตอร์นี่คะ

มานั่งบนผ้าห่มอุ่น ๆ สิคะ

- ขอแป๊บเดียวแล้วกัน - อือ

ห่มนี่ไว้ด้วย

ไม่งั้นจะหนาวตาย

เป็นไงคะ

เธอจนกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ

ฉันก็ไม่เคยรู้เลยค่ะ ว่าตัวเองจนขนาดนี้

ว่าแต่ คุณจะนอนที่นี่ ได้จริง ๆ เหรอคะ

อือ เธอยังนอนได้เลย ทำไมฉันจะนอนไม่ได้

เธอไปบ้านฉันเถอะ

เราไม่ได้จะนอนด้วยกันที่นี่สักหน่อย

(แจ้งเตือนความปลอดภัยสาธารณะ)

(ระวังหิมะตกหนัก)

ไปด้วยกันไม่ได้เหรอคะ

ไว้ค่อยสลับบ้านกันวันหลัง นะคะ

ทำแบบนั้นได้ที่ไหนล่ะ ฉันจะถอนตัวแค่เพราะหนาวไม่ได้

ฉันจะนอนที่นี่แหละ

จริง ๆ เลย... โอ๊ย

- งั้นฉันก็จะอยู่นี่แหละค่ะ - ทำไมล่ะ

จะทิ้งคุณไว้คนเดียวได้ไงคะ

ที่จริงฉันไม่เคยนอนคนเดียว ในอากาศหนาว ๆ แบบนี้เลยค่ะ

ในวันที่หนาวมาก ๆ

เราจะนอนกอดกัน

บ้านมันเก่ามากแล้ว

มันอาจจะถล่มลงมา หรือไม่เราก็อาจหนาวตาย

เปลี่ยนแผน ถอนกำลัง

เราจะถอนกำลังแล้ว ไปบ้านฉันกันเถอะ

จริงเหรอ

จะทำยังไงดี

เธออยากทำอะไร

ก่อนอื่น...

ฉันอยากอาบน้ำอุ่น ๆ ค่ะ

เมื่อเช้าฉันอาบน้ำไม่ได้น่ะค่ะ

ฉันประเมินตัวเองผิดไปชั่วขณะสินะ

ดันคิดว่าตัวเองจะอาบน้ำเย็นได้

คนเราต้องอาบน้ำอุ่นสิ

ดูนี่สิ

เซลล์ในร่างกายฉันมีความสุขมาก ฉันเต้นป๊อปปิ้งได้แล้ว

ป๊อป ๆ

ฉันมันเป็นทาสความสุข

จะปิดน้ำยังไงเนี่ย

ระบบมันไฮเทคขั้นสุดหรือเปล่านะ

ปิดน้ำหน่อย

ไม่นะ ทำยังไงดี

ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่ใช่ว่าฉันจะทำน้ำท่วมคอนโดหรูเหรอ

(ค่าชดเชยความเสียหาย 50,000,000 วอน)

ฉันทำให้ท่านประธานต้องเห็นภาพ ที่ไม่น่ามองอยู่เรื่อยเลย ขอโทษนะคะ

ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

ก็นะ มันไม่มีอะไรที่มองไม่ได้หรอกค่ะ

เท่านี้ถือว่าอยู่ในเรตทั่วไป

นี่ ออกมา

(อ่างอาบน้ำ หยุด)

อ๋อ ปิดแบบนี้นี่เองสินะ

เฮ้อ

ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ

หน้าแดงแจ๋เลย

เจ็บมากเลย

ก้นฉัน

อ้อ

ฉันไม่เป็นไร

ไม่นะ จะเป็นแบบนี้ไม่ได้

สิ่งสำคัญก็ต้องทะนุถนอมเอาไว้สิ

ไม่ค่ะ จัดเถอะค่ะ ขอร้องล่ะ

(คังฮวาจิน)

ฮัลโหล

ฉันกินเนื้อเป็นมื้อดึกอยู่ แวะมาสิ

ไม่มาตอนนี้หมดนะ

ใครโทรมาเวลานี้

อย่าบอกนะว่า...

แบคตงเหรอ

แม่ กินนี่สิ

ไม่เอา ไม่อยากกิน

แจริมอาจจะไม่ได้กินข้าวเย็นเลยก็ได้

ฉันจะกินลงได้ยังไง

หนูบอกชินแจริมแล้ว ว่าให้มานี่

จริงเหรอ แกจะมาไหม

มาสิ เนื้อวัวเรียกทั้งที

เนื้อวัวมันใช้ได้ที่ไหน

อย่างน้อยก็ต้องทำกิมจิสดไว้

จะมาชวนกินเนื้ออะไรตอนดึก

ทำไม เกิดอะไรขึ้นเหรอ

ฉันคงต้องไปแล้วล่ะค่ะ

ตอนนี้เหรอ เอ่อ...

ป่านนี้แล้วเนี่ยนะ

ค่ะ วันนี้ฉันซาบซึ้งใจมาก

แต่คงต้องไปก่อนค่ะ

อย่าไปนะ

อยู่กับฉันเถอะ