Original subtitles

[เสียงดนตรี]

เฮ้ย พวกเรา มาแล้วเว้ย

[เสียงเชียร์]

นึกว่าตากล้องจะไม่มาเสียแล้ว

- ตื่นสายไปหน่อยว่ะ - ประจำ

เช็กชื่อกันหมดแล้ว

แล้วที่ลงไปธุระกันข้างล่างเมื่อกี้ ขึ้นมากันครบหรือยัง

มองข้าง ๆ สิ เพื่อน ๆ

- ครบค่ะ - ครบครับ

ครบแล้วนะ

พี่โชเฟอร์ออกรถได้เลยค่ะ

หยุดรถก่อนครับ

(ทุกคน) [เสียงร้อง]

มีอะไรอีกละต้น

คือ...

ขออนุญาตเข้าห้องน้ำครับ

ขี้แตกหรือ

[หัวเราะ]

เอา ๆ รีบไปรีบมา

รักษาเท่าชีวิตนะ

ไม่ต้องห่วง สบาย

รีบ ๆ หน่อยนะ

[เสียงดนตรี]

มาอยู่ตรงนี้เอง

เพื่อน ๆ เขารอกันอยู่ ไม่รู้หรือไง

ขอรดน้ำต้นไม้ก่อนได้ไหม

เดี๋ยวไม่อยู่ตั้งหลายวัน

จะรดไปทำไม

ที่ตรงนี้เขาจะรื้อแล้ว

แต่ต้นไม้พวกนี้ก็ยังมีชีวิตอยู่นี่

เธอเพิ่งมาใหม่ ไม่รู้อะไรหรอก

ต้นไม้พวกนี้เธอปลูกเองหรือ

แล้วรดหรือยัง

ยัง

อย่าเพิ่งรด

ทำไม จะได้รีบ ๆ ไป

ขืนรดตอนนี้ก็เหมือนกับเอาน้ำร้อน ไปราดต้นไม้นั่นแหละ

ไม่เชื่อก็จับน้ำดูสิ

อุ๊ย ร้อน

นั่นไง รอให้น้ำเย็นก่อนแล้วค่อยรด

มา

[ฮัมเพลง]

[เสียงดนตรี]

เฮ้ย แล้วนั่นมันมากับใคร

นั่นมันยายเพี้ยนเด็กใหม่นี่

เอ๊ะ นภาพรไม่เห็นมีรายชื่อนี่

อ้าวเฮ้ย ลุก ๆ

เฮ้ย ๆ เราเตรียมที่นั่งคู่ไว้ให้แกแล้ว

โน่น

ไปดิ นั่นน่ะ

อย่างไร ๆ

รู้งี้ไม่ไปตามมาดีกว่า

เฮ้ยต้น

[เสียงดนตรี]

ต้น ทำไมแกทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจเลย

ใครมันจะอยากไปถ่ายรูปกับยายเพี้ยนล่ะ

นี่นะ ถ้ามีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจ

มาติดอยู่ตรงนี้สักนิดหนึ่งนะ แหม...

มันใช่เลย

เอารูปออกเดี๋ยวนี้เลย

อย่ามายุ่งน่า

- เอาออก ต็อบ - อย่ามายุ่ง

- ต็อบ เอารูปออก - ไม่เอา ๆ

เอาออก

ไม่เอา

- เอารูปออก - อย่า

ลงมา เอาลงมา

บอย โบ้ มาช่วยกันหน่อยเร็ว

แล้วพวกแกยุ่งอะไรนี่

เสร็จแล้ว

[เสียงพิมพ์ดีด]

พิมพ์อะไรอยู่ เห็นพิมพ์ทุกวันเลย

เดี๋ยวพิมพ์เสร็จก็รู้เองแหละ

อ่านนิยายของผมหรือยัง

เป็นอย่างไรบ้าง

สนุกไหม

ไม่สนุก

คิดแล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้

สำหรับคนอื่นน่ะ มันอาจจะสนุกนะ

แต่สำหรับคนเป็นเจ้าตัว

มันไม่สนุกแน่

เจ้าตัว

ก็คนที่คุณตั้งใจจะพิมพ์ให้เขาอ่านนั่นแหละ

ถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นนักเรียนที่ชื่อออมใช่ไหมล่ะ

คุณรู้ได้อย่างไรว่าเธอจะไม่ชอบ

คุณไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ

ฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนั่นแหละ

ผู้หญิงน่ะ ไม่มีทางเข้าใจในสิ่งที่นาย

กับเพื่อนนายทำหรอก

ผมทำอะไร

ก็ทำเหมือนกับเธอไม่มีค่าน่ะสิ

โอเค ผมยอมรับ

แต่ตอนนั้นมันก็ด้วยความคึกคะนองไปตามวัยน่ะ

คึกคะนองอย่างนั้นหรือ

นี่นะคำแก้ตัวของนาย

เรื่องแบบนี้ถ้าไม่เจอกับตัว นายไม่มีทางเข้าใจหรอก

แล้วฉันว่านะ

ถ้านายจะเขียนอย่างนี้

อย่าเขียนเลยดีกว่า

ขอบคุณนะ สำหรับคำวิจารณ์

นี่ แล้วที่นายเขียนน่ะ

ฉันว่ามันผิดประมาณร้อยที่ได้...

คนเราจะไม่ให้ผิดบ้างเลยหรือไง

ผิดแล้วก็ต้องรู้จักแก้สิ

อักษรเบลมันแก้ได้ที่ไหนเล่า

ใครเขาบอกนายว่ามันแก้ไม่ได้

มันใช้อะไรแก้ล่ะ

ก็แล้วนายใช้อะไรเขียนล่ะ

[ถอนหายใจ]

[เสียงดนตรี]

[เสียงเขย่าขวด]

จะแกล้งอะไรฉันอีก

อ้าว ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะเพื่อน

วันนี้ผมมาดีนะ

ใช่ ลูกพี่เรากลับจากบ้านมา

ก็เลยมีของกินติดไม่ติดมือมาฝาก

นั่นน่ะ ถูกต้องนะครับ

นี่ ของฝากจากบ้านเรามะขามคลุก

กินแล้วแซ่บนะ ขอบอก

ไม่ลองเดี๋ยวไม่ติดใจ

ต้องลองดูอร่อยนะ กินเลย

ใจเย็นเขายังไม่กิน

ขอบใจนะ แต่ฉันกินไม่เป็น

เราเข้าใจนะ

ว่านายระแวงเราอยู่

แต่ต่อจากนี้ลืมเรื่องที่ผ่านมา

แล้วเป็นเพื่อนใหม่ที่ดีต่อกัน

ดีกว่าไหมล่ะ

ใช่

เอานะเพื่อน

ไม่เชื่อคนตาบอดด้วยกัน

แล้วจะให้ไปเชื่อใครเล่า

กินเถอะ

เออ เอามา ๆ

ต้องอย่างนั้น นี่

รสชาติเป็นอย่างไร บอกด้วยนะจ๊ะ

ตะลาล่า [หัวเราะ]

อร่อยไหมล่ะ [หัวเราะ]

แซ่บไหมล่ะ

สะใจ

แซ่บไหมล่ะน้อง

แซ่บบ่

ไม่แซ่บได้อย่างไร

ก็ -ู ใส่พริกไว้ในนี้

[หัวเราะ]

กินเข้าไปได้ไง

ครับผม ตรงมาแล้วเดี๋ยวเลี้ยวซ้าย ให้ครูฟ้านิดหนึ่งนะ

จอดตรงนี้จ๊ะ

ลุงต้นถูกพวกพี่โบ้แกล้ง

วันนี้ทั้งวันไม่ยอมคุยกับผมเลย

ครูฟ้าช่วยไปคุยให้ผมหน่อยสิ

ปล่อยให้เขาระบายอารมณ์ไปก่อนเถอะ

เดี๋ยวเขาเหนื่อย ก็กลับเป็นเหมือนเดิมเองนั่นแหละ

เราไปกันเถิด

ครับ

เลี้ยวซ้ายนะ

ตรงไปเลยจ๊ะ

[เสียงดนตรี]

เจ้าโบ้นี่ชอบทำตัวเป็นหัวโจกนะคะ

ฟ้าเห็นทีไรก็คอยแกล้งคนโน้นตลอดเลย

ถ้าว่าไปตามความเป็นจริงแล้วนะครับ

โบ้เขาดีขึ้นมากแล้วนะ

สมัยตอนที่เขามาใหม่ๆ นี่

ยิ่งกว่านี้อีกนะ

จริงหรอคะ อย่างไรคะ

ฟ้าอยากรู้ไหมครับ

ว่าทำไมโบ้เขาถึงตาบอด

อยากรู้ค่ะ

โบ้คิดจะไปแก้แค้นคู่อริครับ

เลยคิดทำระเบิดขึ้นมาเอง

แต่พลาด

ตาก็เลยบอด

ฮืม...

การจะเปลี่ยนแปลงใครสักคนหนึ่งนี่

ก็ยากเหมือนกันนะคะ

ใช่ มันยากครับ

แต่นั่นแหละครับ งานของครู

งานของครู

ก็คือการเปลี่ยนแปลงใครสักคนหนึ่ง

ให้ดีขึ้น

ค่ะ ให้ดีขึ้น

แต่ถ้าเราไม่เชื่อว่าคนเราสามารถดีขึ้นได้

เราก็ไม่ควรเป็นครู

[เสียงดนตรี]

[เสียงดนตรี]

[เสียงดนตรี]

ขอบคุณนะคะ ครูชัย

นี่ฟ้าจะบอกขอบคุณผมอย่างนี้ทุกวันเลยหรือครับ

อ้าว ก็ครูชัยมาส่งฟ้าทุกวันนี่คะ

ผมไม่อยากให้ฟ้าคิดว่าผมเป็นคนอื่นนะครับ ฟ้า

ฟ้าเข้าบ้านก่อนนะคะ

ขอบคุณค่ะ

[เสียงดนตรี]

[เสียงร้อง]

ขอโทษ ฉันมองไม่เห็น

ผมต่างหากล่ะ ที่มองไม่เห็น

คุณน่ะมองเห็นทั้ง 2 ตา

ยังฉีดน้ำมาโดนผมได้

พี่ฟ้าคะ หนังสือเสียงพวกนี้

เมย์เอาขึ้นไปไว้ในห้องสมุดเลยนะคะ

จ้ะ เอาขึ้นไปเลย

ขอโทษครับ

คุณคือคนที่อ่านหนังสือเสียง

เรื่องผีเสื้อกับดอกไม้ใช่ไหมครับ

ค่ะ ใช่ค่ะ เคยฟังด้วยหรือคะ

นั่นเรื่องโปรดผมเลย

ว้าว ภูมิใจจัง

แต่นายยังฟังไม่จบไม่ใช่หรือ

แต่คุณทำต้นฉบับนิยายผมเปียกไม่ใช่หรือ

อย่างนั้น เดี๋ยวเมย์ช่วยเอาไปตากให้ก็ได้ค่ะ

[เสียงดนตรี]

มาค่ะ

[เสียงดนตรี]

เขียนนิยาย

นิยายที่เป็นเล่ม ๆ น่ะหรือ

ก็ตั้งใจว่าอย่างนั้นนะ

ว้าว สุดยอด

ขอบคุณคุณเมย์มากนะครับ

ที่เห็นคุณค่าในสิ่งที่ผมทำ

ไม่เหมือนคนบางคน

มันน่าตื่นเต้นออกนะ เมย์ว่า

เออนี่ ไว้ต้นเขียนเสร็จเมื่อไร

อย่าลืมให้เมย์อ่านด้วยนะ

ได้ จะให้อ่านเป็นคนแรกเลย

แต่ว่า... เมย์อ่านภาษาเบลไม่เป็นเลยนะ

เดี๋ยวผมสอนให้ก็ได้

เมย์อยากเรียนอักษรเบลหรือ

ค่ะ พี่ฟ้า

เดี๋ยวพี่สอนให้

ขอบคุณค่ะพี่ฟ้า

เสร็จเรียบร้อย

อย่างนั้นเดี๋ยวเมย์ขอตัว ไปสอนการบ้านเด็ก ๆ ก่อนนะคะ

จ้ะ

ไปก่อนนะต้น

ผมไปด้วยครับ

คุณเมย์มาทำอะไรที่นี่ครับ

เป็นอาสาสมัครค่ะ

วันนี้มาช่วยงานที่ห้องสมุด

แล้วได้เงินเดือนไหม

ไม่ได้หรอกค่ะ

[เสียงดนตรี]

[เสียงดนตรี]

นี่ด้วยนะ

อ้าว แล้วแปลงเพาะชำนี้

เมื่อไรจะรื้อถอนสักทีละนี่

ช่วงนี้เราระดมช่าง ไปทาสีอาคารเรียนค่ะ ยังไม่มีใครว่าง

ถ้าอย่างนั้นคุณก็ให้เขาหาป้ายมาปักเอาไว้นะ

ท่านศึกษามาจะได้รู้ว่าเรากำลังดำเนินการอยู่

ได้ค่ะ

รีบด่วนเลยนะ

- ค่ะ - เดี๋ยวจะไม่ทันกัน

[เสียงดนตรี]

[เสียงตอกไม้]

ลุงคะ เขาจะรื้อที่ตรงนี้หรือคะ

แล้วต้นไม้พวกนี้ล่ะคะ

อ๋อ ก็คงตัดทิ้งออกหมดแหละ

แล้วก็รื้อยาวออกไปเลยครับผม

[เสียงดนตรี]

นี่

อะไรของเธอ ตามฉันมาทำไม

ครูใหญ่จะสร้างลานจอดรถ ตรงเรือนเพาะชำนายรู้หรือยัง

ฉันก็บอกเธอแล้วไง

ว่าที่ตรงนั้นเขาจะรื้อมันแล้ว

แล้วนายเห็นด้วยหรือ

มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่

แต่ว่าที่ตรงนั้นมันมีต้นไม้ใหญ่อยู่นะ

ฉันว่ามันไม่คุ้มเลยที่เราต้องรื้อต้นไม้ใหญ่

แล้วหาที่บังแดดบังฝนให้กับรถยนต์น่ะ

เธอเอาเรื่องนี้มาพูดกับฉันทำไม

ก็เพราะว่าฉันรู้ว่าเธอรักต้นไม้ไง

เธอรู้ได้อย่างไร

ก็ตอนที่เธอรดน้ำต้นไม้

เธอดูมีความสุขดี

ต้น

เราต้องช่วยกันคัดค้านโครงการนี้ของครูใหญ่นะ

คัดค้านโครงการของครูใหญ่นี่นะ

เธอจะบ้าหรือไง

ก็... ถ้าเกิดเราไม่เห็นด้วย

เราก็ต้องเสนอความคิดเห็นของเราออกไปสิต้น

นายต้องช่วยฉันนะ

นะ

ฉันทำเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้หรอก

คนอื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ

ทำไมต้องเป็นฉันด้วย

ก็เพราะว่าฉันไม่มีเพื่อนน่ะสิ

ไม่มีใครอยากคบฉัน

นี่ อย่ามาทำสีหน้าอย่างนั้นนะ

ฉันไม่ชอบ

และถึงฉันจะไม่เห็นด้วยกับโครงการนี้

แต่เรื่องแบบนี้...

ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ

ฉันขอโทษ

[เสียงดนตรี]

เพื่อน ๆ คะ

พวกเราทุกคนต้องช่วยกันนะคะ

อย่าให้ครูใหญ่สร้างลานจอดรถตรงนี้นะคะ ๆ

นะคะ เพื่อน ๆ เราต้องช่วยกันนะ

บอกครูใหญ่ว่าเราจะไม่ตัดต้นไม้ตรงนี้นะคะ

นะ

เพื่อน ๆ

ยัยนี่เพี้ยนหนักขึ้นทุกวันแล้ว

สงสัยจะใกล้บ้าแล้ว

สงสัยน่าจะใช่

นะคะ

เพื่อน ๆ

ต้น

ต้น ต้นต้องช่วยเรานะ

บอกว่าเราจะไม่ตัดต้นไม้

ไม่เอาลานจอดรถที่นี่นะต้น นะ

ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก

ต้น

- ต้นช่วยเราหน่อยสิ ต้น - ไปเอาตัวเธอมาสิ

เพื่อน ๆ คะ

นี่ จะไม่ช่วยเขาหน่อยหรือ

เพื่อน ๆ คะ เพื่อน ๆ

เราจะไม่เอาลานจอดรถที่นี่นะเพื่อน ๆ

- ไปเถอะ - เพื่อน ๆ

บอกครูใหญ่นะ

ว่าเราจะไม่ตัดต้นไม้นะเพื่อน ๆ นะ

- บอกเขาไปว่าเราไม่เอาลานจอดรถ - มานี่เลย มานี่ ตามมานี่

เพื่อน ๆ

เพื่อน ๆ ช่วยกันหน่อยนะ

มานี่มา มานี่

ช่วยเราหน่อยนะ

นี่จะไม่ไปเอาหรือไง

อ๋อ อีกสักพักว่าจะเข้าไปเอาอยู่พอดี

ห้องสมุด เขามีเวลาปิดเปิดนะ

ไม่ใช่จะเข้าออกตอนไหนก็ได้

อีกอย่าง

ฉันก็มีธุระที่จะต้องทำรู้ไว้ด้วย

หัดใส่ใจคนอื่นเขาเสียบ้าง

ไปกินอะไรผิดมาหรือไง

มาถึงก็ใส่เอาใส่เอา

อ๋อ คุณแอบอ่านต้นฉบับของผมใช่ไหม

ฉันอ่าน แต่ฉันไม่ได้แอบอ่าน

ทำไม อ่านไม่ได้หรือไง

ก็คุณเป็นคนบอกผมเองไม่ใช่หรือ

ว่าให้ผมเลิกเขียน

แล้วมาอ่านทำไม

เธอนี่ นิสัยเหมือนตอนเรียนมัธยมไม่มีผิดเลยนะ

ทำอย่างกับคุณ เคยเรียนมัธยมเดียวกับผมอย่างนั้นแหละ

[เสียงดนตรี]

ไม่จำเป็นต้องเคยอยู่

แค่อ่านงานที่เธอเขียน ฉันก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนอย่างไร

ในวันพรุ่งนี้เราจะใช้สถานที่นี้

ในการจัดเลี้ยงนะคะคุณหญิง

ก็ดีนะคะ ไม่ใหญ่แล้วก็ไม่เล็กจนเกินไป

ส่วนเลขลำดับและพิธีการทั้งหมด

ครูฟ้าได้ประสานงาน กับทุกฝ่ายไว้เรียบร้อยแล้วละค่ะ

ค่ะ

ครูฟ้าอยู่พอดีเลยค่ะ

- สวัสดีค่ะคุณหญิง - สวัสดีจ้ะ

ฟ้าร่างลำดับการไว้คร่าว ๆ แล้วค่ะ

เดี๋ยวให้คุณหญิงลองอ่าน

ถ้าเกิดติดตรงไหนก็บอกฟ้า เดี๋ยวฟ้าแก้ให้ค่ะ

[เสียงดนตรี]

จริง ๆ แล้วนี่ ฉันก็ไม่ได้เรื่องมากอะไรหรอกนะจ๊ะ

แต่ฉันอยากจะถามให้แน่ใจก่อน

ว่าเธอจะดูแลงาน

ให้เรียบร้อยดีหรือเปล่า

เพราะว่างานนี้มีทั้งนักข่าว

แล้วก็เพื่อนฉันหลายคน

ฉันไม่อยากจะให้เกิดความผิดพลาดเกิดขึ้นน่ะค่ะ

สบายใจได้ค่ะคุณหญิง

ครูฟ้าเธอผ่านงานใหญ่ ๆ ของโรงเรียน

มาตั้งหลายงานแล้วนะคะ

ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ติดขัดอะไร

อย่างนั้นเชิญคุณหญิงด้านนี้ค่ะ เชิญค่ะ

พี่ยุทธคะ

รบกวนดึงตรงปลายให้มันตึง ๆ หน่อยได้ไหมคะ

ฝั่งของพี่ชาติด้วยค่ะ

ตรงปลายน่ะค่ะ

คุณหญิงสวัสดีค่ะ

นี่เดี๋ยวฉันว่า ป้ายผ้าเอาลงมานิดหนึ่งนะ

เวลาถ่ายรูปจะได้เห็นชัด ๆ

ได้ค่ะ

เลื่อนลงมาให้ฟ้านิดหนึ่งนะคะ

ฝั่งนี้เอาให้เท่ากันด้วยค่ะ

[เสียงกรี๊ด]

ตายจริง คุณหญิงคะ

ขออภัยค่ะคุณหญิง

คุณหญิงคะ เชิญด้านในเลยค่ะ

เชิญค่ะ

เป็นอย่างไรบ้างจ๊ะเด็ก ๆ

เดี๋ยวกินข้าวกันนะจ๊ะ

เชิญด้านนี้เลยค่ะ

เชิญค่ะ

ดูผมให้หน่อยสิ

พี่ฟ้าคะ

ลำดับงานต่อไปเป็นอย่างไรบ้างคะ

ก็... เดี๋ยวคุณหญิงจะกล่าวเปิดงานนะ

แล้วหลังจากนี้ก็จะมอบเงินบริจาคให้กับพวกเรา

แล้วน้อง ๆ นี่ ก็จะเดินลงมาทานข้าว

ที่คุณหญิงบริจาคให้

หลังจากนั้นคุณหญิงจะเดินไปพูดคุย

แล้วป้อนข้าวน้อง ๆ ให้นักข่าวถ่ายภาพเป็นที่ระลึกค่ะ

แล้วมันจะทันไหมคะ

เพราะตอนนี้ไมค์ยังไม่เสร็จเลยนะ

เดี๋ยวไปดูให้นะ

เรารีบไปจัดโน่น

ฮัลโหล เทส

นี่เดี๋ยวช่วยไปเอาไวเลสมาเปลี่ยนหน่อยนะ

ได้ครับ สักครู่ครับผม

ครูชัยคะ ต้องรออีกนานไหมคะ

ยังครับคุณฟ้า ตอนนี้ให้เด็กเอาไวเลสมาอยู่ครับผม

รอสักครู่นะครับ

เร่งให้หน่อยนะคะ

ได้ครับ

จะได้เวลาก็เลตไปตั้งเยอะแล้วนี่

แย่จริงๆ เลยเนอะ

เฮ้ย ดูสิเร็ว ๆ

- ดำ - ครับ

แฮปปีเบิร์ดเดย์ ตัวพีมันหายไปตัวหนึ่ง

อ๋อ กำลังให้คนไปตัดทำมาใหม่ครับ

กระจก ๆ ดูสินี่

ดูผมให้ฉันหน่อยสิแหวง

- ไมค์ใช่ไหม - ใช่ครับ

- เดี๋ยวฟ้าไปติดเองค่ะ - ได้ครับ

แหวงจัดผมให้ฉันหน่อยซิ เป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยยัง

คุณหญิงคะ

ฟ้าขออนุญาตติดไมค์หน่อยนะคะ

นี่เธอ จะให้ฉันก้มลงไป

เพื่อที่จะเธอติดไมค์ให้อย่างนั้นหรือ

ถ้าอย่างนั้น...

เดี๋ยวฟ้าไปตามคนมาช่วยแล้วกันนะคะ

ไม่ต้อง ส่งไมค์มานี่

ถ้าขืนฉันให้พวกเขาติดไมค์ให้นะ

เสื้อฉัน คงต้องเสียไปอีกตัวแน่เลย

เอาแหวงติดเร็ว ๆ กำลังรีบ ๆ อยู่

เร็ว ๆ

ใส่ระวัง ๆ

ตรงนี้ยังไม่เสร็จเลยนะ

[เสียงดนตรี]

เมื่อวานนี้นะ

ฉันก็ถามแล้วถามอีกนะ

ว่าจะทำไมจะต้องเอาคนง่อยเปลี้ยเสียขา

มาดูแลงานให้ฉันด้วย

หรือว่าการที่ฉันมาสถานที่แบบนี้

ฉันจะต้องทนทำใจ

ทำงานกับคนพิการ ๆ ด้วยนะ

คุณน้องขาคุณน้อง หยุดค่ะ

ทำไมคะคุณพี่

เสียงคุณน้องนี่

ก้องไปทั้งห้องแล้วนะคะ

อุ๊ย ตายแล้ว

ถ้าคุณไม่มีความจริงใจกับพวกเรา

คุณกลับไปเถอะครับ

เราไม่ต้องการอาหารของคุณ

เราไม่ต้องการเงินบริจาคจากพวกคุณ

ต้น

มันทุเรศมาก

ที่คุณอาศัยความพิการของเรา

เพื่อสร้างภาพพจน์ให้กับตัวคุณเอง

ต้น ทำไมพูดจาแบบนี้

ขอโทษคุณหญิงเขาเสีย

พูดแบบนี้ได้อย่างไรนี่

แหวงเร็ว

ทำไมฉันจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วยนี่

ต้น ไปคุยกับฉันที่ห้องเดี๋ยวนี้

ฟ้าด้วยนะ

[เสียงดนตรี]

นี่ เธอรู้ไหม

ว่าสิ่งที่เธอทำลงไป

มันทำให้โรงเรียนของเรา

เสื่อมเสียชื่อเสียงมากขนาดไหน

สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดมากกว่า

ที่ทำให้โรงเรียนของเราเสื่อมเสีย

แต่เขาก็เป็นคนมาช่วยเรานะ

ถ้าเป็นผม ผมจะไม่รับเงิน

จากคนที่ไม่มีความจริงใจแบบนี้

โลกนี้มันไม่ได้สวยงามอย่างที่เธอคิดหรอกนะ

โรงเรียนนี้อยู่ได้ด้วยเงินบริจาคเป็นหลัก

ลำพังเงินที่ชาวบ้านแถวนี้บริจาค

มันไม่พอกับค่ากินค่าอยู่ของพวกเราหรอก

การโตเป็นผู้ใหญ่

บางครั้งเราต้องเรียนรู้ที่จะระงับอารมณ์ไว้บ้าง

ผมขอโทษ

เธอไม่ต้องมาขอโทษฉัน

คนที่เธอควรจะขอโทษ

คือคุณหญิงเพ็ญแข

ไม่ครับ

คุณหญิงต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษเรา

โดยเฉพาะกับครูฟ้า

ต้น ฉันเห็นด้วยนะ

กับสิ่งที่เธอคิด

แต่ฉันไม่เห็นด้วยเลย กับสิ่งที่เธอทำ

ถ้าเธอไม่ขอโทษ

ฉันจะต้องลงโทษเธอ

ได้ครับ

โรงเรียนของเรา มีห้องน้ำอยู่ 10 ห้อง

และห้องซักล้างอีก 1 ห้อง

เธอไปจัดการขัดให้สะอาด

เสร็จเมื่อไรมาบอกฉัน

- ฉันจะไปตรวจ - ครับ

ไปได้

สวัสดี

[เสียงดนตรี]

เฮ้ย เอ็งนี่มัน

เจ๋งกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนี่หว่า

เอาไว้วันหลังได้ไหมโบ้

วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะด้วย

ทะเลาะอะไร

กะแค่ล้างห้องน้ำนี้นะ

ช่วย ๆ กันเดี๋ยวก็เสร็จ

นี่นายจะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ

ไม่แกล้ง

โธ่ ระแวงไปได้ใจเย็นสิ

พวกเรา เข้ามา

[เสียงเชียร์]

เรามาแล้ว

ขอบคุณนะโบ้

เฮ้ย ไม่ต้องขอบคุณฉัน

ขอบคุณพวกเขาดีกว่า

พวกเขามากันเอง

ขอบใจนะเพื่อน ๆ

ขอทางหน่อยครับ

นี่ลุงต้น ผมพาเพื่อน ๆ มาช่วยด้วยนะ

มาเร็วพวกเรา

ขอทางหน่อยครับ ๆ

ขอบคุณนะทุก ๆ คน ขอบคุณมาก

เอา พวกเรา ลุย

[เสียงร้อง]

พวกเราเอาห้องไหน เข้าเลยครับ

ช่วยกันหน่อยครับ

[เสียงดนตรี]

เอาเรื่องเหมือนกันนะ

ล้างห้องน้ำ

[เสียงเขย่าขวด]

เอาสักหน่อยไหม

คราวนี้จะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ

เออ ไม่เป็นไร

โบ้ นายเลิกเสียทีเถอะ

เรื่องแกล้งคนโน้นคนนี้น่ะ

แกล้งที่ไหนกัน

ข้าไม่ได้แกล้ง

ข้าก็แค่...

สนุกไปตามประสาก็แค่นั้นเอง

รู้ไหม เมื่อก่อนฉันก็เคยเป็นอย่างนาย

ทำตัวสนุกไปวัน ๆ

เอาแต่แกล้งคนโน้นคนนี้ไปเรื่อย

เอาตัวเองเป็นใหญ่เพียงอย่างเดียว

เห็นคนอื่นเป็นเพียงแค่ของเล่น

จริง ๆ แล้วชีวิตแบบนั้นมันก็สนุกดีหรอกนะ

แต่สุดท้าย...

นายอาจจะเป็นเหมือนกับฉัน

สูญเสียทุกอย่างที่นายเคยมี

สูญเสียสิ่งมีค่า

ที่นายควรจะรักษามันเอาไว้ได้

มาลองดูหน่อยสิ

มะขามคลุกของนาย

กินคุกกี้ไหมพื่อน

อยากดูรูปแฟนฉันไหม

ทำไมไม่อยากล่ะเพื่อน อยากสิ

โอ้โฮ สวยนะนี่

ถ้าให้เดานะ

ต้องเป็นผู้หญิงชัวร์เลย

ก็ต้องเป็นผู้หญิงสิ

[หัวเราะ]

[เสียงดนตรี]

ครูฟ้าใช่ไหม

มีอะไรหรือเปล่าครับ

ผมกำลังยุ่ง

ฉันก็แค่จะมาแนะนำวิธีการ

เขียนนิยายที่มันเร็วกว่านี้ให้กับนาย

แต่ถ้านายยุ่งไม่เป็นไร

ฉันไปก็ได้

เดี๋ยวสิ

มันจะเร็วกว่าเดิมสักแค่ไหนกันเชียว

วิธีที่คุณว่านี่

ก็เร็วกว่าใช้สไตลัสจิ้มที่ละจุดแบบนี้แล้วกัน

วิธีไหนล่ะ

อยากรู้จริงไหมล่ะ

เครื่องนี้เรียกว่าเบรลเลอร์

เป็นเครื่องพิมพ์ดีดสำหรับอักษรเบล

จะมีแป้นทั้งหมด 6 แป้นนะ

เวลานายจะพิมพ์อักษรอะไร

ก็เคาะ ๆ พร้อมกันทีเดียวเลย

อย่างเช่น กอ ไก่ มีรหัสอะไรบ้างนะ จำได้ไหม

กอ ไก่ 1 2 4 5

1 2 4 5 นายก็วางนิ้ว แล้วก็เคาะพร้อมกันทีเดียว

หมายเลข 1 นะ คือนิ้วชี้ข้างซ้าย

หมายเลข 2 นิ้วกลาง

หมายเลข 3 นิ้วนาง

ส่วนข้างขวา นิ้วชี้คือหมายเลข 4

นิ้วกลางหมายเลข 5 และนิ้วนางหมายเลข 6

1 2 4 5 แล้วนาย

ก็เคาะพร้อมกันเท่ากับ กอ ไก่

1 2 4 5

นั่นแหละ

ง่ายกว่าจิ้มทีละจุดไหมล่ะ

มีของแบบนี้

ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรก

นี่ ฉันอุตส่าห์แนะนำนายนะนี่

แล้วอีกอย่าง

เบรลเลอร์ไม่ใช่เครื่องของถูก ๆ นะ

แล้วอย่างไรล่ะ

ก็โรงเรียนเรามีแค่ 2 เครื่อง

เครื่องหนึ่งฉันใช้พิมพ์งานของฉันอยู่

และ ผอ. ก็ไม่อนุญาตให้เอาออกจากห้องสมุดด้วย

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าถ้าเกิดใครจะใช้

ก็ต้องมาพิมพ์ที่ห้องสมุด

แล้วฉันก็ไม่อยาก เห็นหน้านายที่นี่บ่อย ๆ เข้าใจไหม

อ๋อ แล้วตอนนี้ล่ะ

ตอนนี้นายก็กำลังนั่งอยู่หน้าเครื่องเบรลเลอร์

แล้วฉันก็กำลังสอนนายอยู่นี่ไงล่ะ

อยากจะพิมพ์อะไร ก็พิมพ์ตามสบายเลย

[เสียงดนตรี]

(ต้น) "เราทุกคนล้วนเคยทำสิ่งที่ผิดพลาด"

"หากสามารถย้อนเวลากลับไปได้"

"คงมีคนมากมาย"

"ที่อยากจะย้อนเวลา"

"กลับไปแก้ไขเรื่องราวต่าง ๆ ในอดีตอีกครั้ง"

กิน

ไม่กิน

- ไม่เชื่อเราหรือ - เออ

นี่ของจริงนะ ไม่มีสอดไส้คราวนี้

- จริงหรือเปล่า - จริงดิ

(ต้น) "แต่เรื่องแบบนั้น"

"ไม่มีวันจะเป็นไปได้"

กิน ๆ [ปรบมือ]

มันกินแล้ว

เออ มะขามจริง ๆ ด้วย

เย่

โบ้ นายกลับตัวจริงๆ แล้วด้วย

อ้าว คนเรามันต้องเปลี่ยน

(ต้น) "สิ่งเดียวที่เราพอจะทำได้"

"มีเพียงการแก้ตัวใหม่"

"ถึงเรื่องราวที่เคยผิดพลาดไปเหล่านั้น"

"เราทุกคนล้วนเคยทำสิ่งที่ผิดพลาด"

"เมื่อเราพลาด"

"สิ่งที่เราต้องการ"

"อาจเป็นเพียงโอกาสในการแก้ไข"

"หรืออาจมีใครสักคน"

"ที่จะให้อภัยในสิ่งที่เราเคยทำ"

[เสียงดนตรี]

ที่เธอถามน่ะ

อะไรนะ

ก็ที่ฉันบอกเธอเรื่องเบรลเลอร์

ว่าทำไมฉันถึงบอกน่ะ

อ๋อ จำได้แล้ว เพราะอะไรล่ะ

ก็เพราะว่าฉันมาคิดดูแล้ว

บางทีเธออาจจะไม่ได้เลวร้าย อย่างที่ฉันคิดไว้น่ะสิ

ผิดแล้วหล่ะ

ผมน่ะ เลวร้ายกว่าที่คุณคิดไว้มากนัก

[เสียงดนตรี]

(เพลง)อาจจะเคยสูญเสีย ซมซาน

หมดดับความหวังไป

แต่เมื่อชีวิตนั้นยังอยู่ ยังหายใจ

ก็ยังมีพรุ่งนี้

แม้ว่าจะเสียอะไรไปเพียงเข้าใจ

รักคือสิ่งเดียว ที่ควรเก็บรักษา

จะผิดพลาดมาเพียงใด

ใครไม่เห็น คุณค่า

ขอเพียงความรักยังอยู่เท่านั้น

เชื่อใจในรัก โอบกอดความรักไว้

ที่เคยหนาวที่เคยอ่อนล้ามาพักพิงใจ

จุดไฟด้วยรัก เปิดใจที่มืดมิด

ให้ความรักได้ทำหน้าที่จากนี้ไป

ความเสียใจปัญหาใดที่มาทดสอบ

ให้ความรักนั้นมันได้เป็นทุกคำตอบ

ให้ชีวิต ได้เดินไป

ปล่อยให้ความรักนั้นนำทาง

ฝ่าผ่านความมืดมน

อย่าให้ใจต้องเสียรักไป

ยามทุกข์ทน ความรักจะช่วยไว้

แม้ว่าจะเสียอะไรไป เพียงเข้าใจ

รักคือสิ่งเดียวที่ควรเก็บรักษา

จะผิดพลาดมาเพียงใด

ใครไม่เห็นคุณค่า

ขอเพียงความรักยังอยู่เท่านั้น

เชื่อใจในรัก โอบกอดความรักไว้

ที่เคยหนาวที่เคยอ่อนล้ามาพักพิงใจ

จุดไฟด้วยรัก เปิดใจที่มืดมิด

ให้ความรักได้ทำหน้าที่จากนี้ไป

ความเสียใจปัญหาใดที่มาทดสอบ

ให้ความรักนั้นมันได้เป็นทุกคำตอบ

ให้ชีวิตได้เดินไป

ให้... ให้ความรักนั้นนำทาง

เชื่อ... เชื่ิอใจในรักไว้