Original subtitles

[เสียงพิมพ์ดีด]

[เสียงพิมพ์ดีด]

[เสียงพิมพ์ดีด]

[เสียงดนตรี]

(ต้น) จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้น

บางครั้งก็ห่างกันเพียงแค่เส้นบาง ๆ กั้น

6 ปี ในโรงเรียนแห่งนี้

ในที่สุดพวกเราก็เดินทางมาถึงเส้นชัย

แต่อีกไม่กี่วันข้างหน้า

พวกเราทุกคนก็ต้องเริ่มต้นนับ 1 กันใหม่

เริ่มทำความรู้จักกับสถานที่ใหม่ ๆ

กับเพื่อนใหม่ ๆ

เริ่มเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ กันอีกครั้ง

ตามเส้นทางที่แต่ละคนเลือกเดิน

นี่เขียนเลย

(ต้น) ไม่เอา

จั๊กกะจี้

ยังไม่ได้เขียนเลย

เขียนเร็ว ๆ หน่อย

[เสียงเลื่อยท่อ PVC]

(พ่อต้น) 15 บาทครับ

ครับ ขอบคุณครับ

(แม่) มาแล้ว

แม่อุ่นน้ำแกงให้แล้ว

เหลือต้นคนหนึ่งยังไม่กินลูก มา

เดี๋ยวครับแม่

เดี๋ยว ๆ อะไรอีกล่ะ

ตื่นก็สายยังจะมาโอ้เอ้อีก

อะไรน่ะต้น มีแต่หนังสือถ่ายภาพ

หนังสือเรียนไปไหนหมด

หนังสือเรียน ก็ต้องไปซื้อที่มหาวิทยาลัยสิครับแม่

แล้วของใช้ส่วนตัว

พวกสบู่ แปรงสีฟัน ยาสีฟัน

อยู่ไหน เอาไปหรือเปล่า

เดี๋ยวก่อนเลย

อะไรนี่

เก็บให้มันเป็นหมวดหมู่สิลูก

ไม่ใช่ยัด ๆ กล่องไหน

เรามีลังเยอะแยะ เดี๋ยวแม่ไปเอาลังให้

แม่

เอากระดาษทิชชู่ไว้

ทำไม

เอาไว้ให้แม่เช็ดน้ำตา

ตอนที่แม่ร้องไห้คิดถึงผมไง

โอ้โฮ...

จ้ะ ปากดี เก็บไว้ทั้งม้วนเลย

เอาไว้ให้ลูกต้น

เวลาร้องไห้คิดถึงแม่ไง

ผมไม่ใช่อย่างพี่แต๋มนะแม่

(แต๋ม) นี่

ฉันนั่งอ่านหนังสือของฉันอยู่เฉย ๆ แล้วนะ

ก็หรือไม่จริงล่ะ

ตอนที่พี่แต๋มไปหอพักใหม่ ๆ

ใครกันนะ ร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงบ้าน

แม่อยากกลับบ้าน

ใครบอกเรื่องนี้กับแก เจ้าต้น

เจ้าต้น

หยุดนะ

จริงหรือเปล่าครับ

- หยุด ๆ - หยุดนะ

ต้น

ไม่เอา ๆ

มันสกปรกเห็นไหม หลีกไป

อะไร

โตขนาดนี้ยังเล่นกันเป็นเด็ก ๆ ไปได้

พออยากเล่นแล้วจับอย่างนี้หรือ

ป๊า เปื้อนหมดเลย

ไง แม่ด่ามีใครฟัง ไม่มีใครฟัง

โดนป๊าด่าเลย สม

ไม่ต้องเก็บแล้วต้น

มา

กินข้าว

ให้เรียบร้อย แม่จะได้เก็บ

โอ้โฮ แม่ทำไก่ทอดด้วยหรือครับ

แต่ว่า...

ผมเอาไปกินหน้าทีวีแล้วกันนะแม่นะ

อย่างอื่นไม่เอาหรือ

ไม่เอา เอาไก่ทอดอย่างเดียวครับ

แม่หมดยัง

ยังไม่ออก

[เสียงโทรทัศน์] ทั้งหมดนี้

เป็นเครือข่ายของพันโทวิเศษ

ที่ลำเลียงยาบ้าเข้ามาจากชายแดน

ป๊า ภาพล้ม

ไม่เป็นไร เดี๋ยวป๊าปรับเอง ปรับได้ ๆ

ปรับได้

แป๊บ

เจ๊งสนิท

สงสัยถึงเวลาเปลี่ยนทีวีเครื่องใหม่แล้วละ

อย่าหาเรื่อง

เสียนี่ซ่อมก่อน

ไม่ใช่จะซื้อใหม่เลย

จอภาพมันเสียแล้วแม่

ซ่อมไปก็ไม่คุ้มหรอก

เข้ากันดีนะ

นี่เหมือนกัน

ไปหอพักนี่ ไม่ใช่ไปนั่งดูทีวีอย่างนี้ตลอดนะ

ไม่เอานะ

แม่ ผมโตแล้วนะ

ผมดูแลตัวเองได้

ดูแลตัวเองได้

ถ้าขยันได้ครึ่งหนึ่งของพี่แกนี่

ฉันไม่ห่วงเลย

นี่แม่เอาผมไปเปรียบ กับนักเรียนดีเด่นเลยหรือ

แหงสิ

ไปดีกว่า

นั่นไง

เห็นยังเฮีย

จะไม่ให้ห่วงได้อย่างไร

มันกินข้าว มันก็ทิ้งไว้แบบนี้

ไม่มีความรับผิดชอบเลย

ให้ฉันเก็บเอง

ก็มีแม่ล้างให้ไง

[ตีโทรทัศน์]

แม่ ๆ ต้น ๆ มาแล้ว ๆ

เพื่อนผู้หญิงให้มาใช่ไหม

นี่หลักฐาน

ฉันจะเอาไปฟ้องคนที่เขาให้แก

พี่แต๋ม

วางกล้องลงเดี๋ยวนี้เลย

หวงชะมัด

ไม่แตะก็ได้

ไม่อย่างนั้นเขาจะเรียกว่าของรักของหวงหรือ

ถ้าอย่างนั้นของที่อยู่ในถังขยะ

ก็คงไม่รักแล้วสิ

พี่แต๋ม

สงสารคนให้จัง

(ออม) ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ

ต้น รีบร้อนจะไปไหนล่ะลูก

อ๋อ เออ...

ผมมีงานเลี้ยงกับเพื่อนน่ะแม่

เมื่อวานก็เพิ่งไปไม่ใช่หรือ

เมื่อวานมันกลุ่มเล่นบอล

วันนี้มันเล่นบาส

วันหลังนัดให้มันพร้อม ๆ กันไปเลยลูก

ผมไปแล้ว

เดี๋ยว ๆ ต้น ๆ เดี๋ยว ๆ

ไป เดี๋ยวป๊าขับรถไปส่ง

ไม่เป็นไรครับ ผมไปเองได้

เอาน่ะ

ป๊าจะได้ไปซื้อทีวีเครื่องใหม่ด้วยไง

แล้วต้นก็จะได้เอาทีวีไปดูที่มหาวิทยาลัยด้วยไง

เป็นอะไร นั่งเงียบเชียว

ไม่พูดไม่จาเลย

จริงๆ ผมไปเองก็ได้

ป๊าไม่ต้องลำบากหรอก

ไม่เป็นไรหรอก

พักหลัง ๆ นี่ป๊ากับแกก็...

ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนะ ใช่ไหม

ป๊า

ความจริงผมไม่ได้จะไปกินเลี้ยงกับเพื่อนหรอก

ไปหาสาวล่ะสิ ใช่ไหม

ป๊ารู้ได้ไง

โธ่เอ๊ย

ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นป๊าแกหรือ

อาบน้ำร้อนมาก่อนแก รู้...

วัยอย่างแก ตอนนี้ไม่มีอะไรอย่างอื่นหรอก

ไม่เพื่อนก็แฟน ไม่แฟนก็เพื่อน

เท่านี้แหละ

สมัยป๊าอายุเท่าแกนะ

เวลาจะไปหาแฟน ต่อให้ไกลแค่ไหน

ก็ต้องไปจนได้

ป๊าหมายถึงแม่ใช่ไหม

แม่แกตอนสมัยสาว ๆ นะ

เขาเสน่ห์ไม่เบานะ

หนุ่ม ๆ นี่มาแย่งกันจีบ

หน้าสลอนเลย

ป๊าก็หล่อไม่เบาเหมือนกันนี่

พอตัว ๆ

แม่เลือกป๊าเพราะความหล่อนี่เอง

ก็จะอย่างนั้นก็ได้มั้ง

แต่ต้นจำไว้นะ

คนเราน่ะ

เรื่องความหล่อมันไม่คงทนหรอก

ความดีต่างหาก

ความดีที่มันสำคัญกว่า จำไว้

[รถชน]

แม่คะ

กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะนะ

ไม่เอาลูก แม่จะอยู่กับน้อง

ถ้าอย่างนั้น

แต๋มไปเตรียมอาหารเย็นมาให้แม่นะ

แม่ไม่อยากกินลูก

ไปเอาเสื้อผ้ามาให้แม่ไป

แม่จะนอนกับน้องนี่แหละ

แม่คะ

ให้แต๋มอยู่เองเถอะนะ

แม่เหนื่อยมากแล้ว

ก็ได้ค่ะ แม่

ต้นตื่นแล้วหรือลูก

แม่

แม่เปิดไฟในห้องหน่อยสิครับ

ทำไมในห้องมืดจังเลย

หมอ

หมอ

สมองส่วนที่ควบคุมในการมองเห็นของคุณ

ได้รับความกระทบกระเทือนอย่างมาก

แต่ถึงอย่างไร

ก็ถือว่าคุณนี่โชคดีมากๆ เลยนะ

ที่สมองส่วนอื่นๆ ไม่ได้เป็นอะไรเลย

หมอครับ

แล้วผมจะหายไหม

สมองส่วนที่เสียหายไปมากแล้วนี่

หมอเองก็ไม่สามารถจะทำอะไรได้มากนัก

ถึงอย่างไรก็แล้วแต่

ในทางการแพทย์

กรณีของคุณ

ถือว่าโชคดีมาก ๆ เลยนะ

ที่สมองส่วนอื่น ๆ

ไม่ได้เสียหายอะไรเลย

(ต้น) "ผมรู้"

"นี่ไม่ใช่ภาพที่น่าจดจำเท่าไรนัก"

"แต่มันคือภาพสุดท้ายในชีวิต"

"ที่ผมมีโอกาสได้เห็น"

ต้น

เดี๋ยววันนี้เราก็กลับบ้านกันแล้วนะ

ป๊าไม่เห็นมาเยี่ยมผมบ้างเลย

ป๊าเขารออยู่บ้านน่ะลูก

กลับบ้านไป

ยานี่ทานวันละครั้งก่อนนอนทุกคืนนะคะ

ก่อนกลับบ้านน่ะ

พาลูกชายไปที่ห้องให้คำปรึกษาเบอร์ 5 นะคะ

เจ้าหน้าที่จะให้คำปรึกษาเกี่ยวกับ...

การดูแลตัวเองและการปฎิบัติตัวค่ะ

พร้อมกับแนะนำสถานที่ ฟื้นฟูผู้พิการทางสายตานะคะ

หมอนัดอีกทีเมื่อไรหรือคะ

หมอไม่นัดแล้วนะคะ

คุณสมชาติค่ะ

(พยาบาล) คุณสมชาติค่ะ

(พยาบาล) คุณสมชาติ

ไป

กลับบ้าน ต้น

แม่ เกิดอะไรขึ้น

กลับบ้าน

แม่ไม่รอแล้ว

แม่คะ

ทำไมแม่ถึงไม่รอล่ะคะ

คุณตะวัน เหลืองวิหาญเศรฐ ค่ะ

คุณตะวัน เหลืองวิหาญเศรฐค่ะ

[เสียงเปิดประตู]

ระวังลูก ข้ามเลย

ถึงบ้านแล้วลูก

ระวังต้น

ตรงนี้ค่อยๆ นะ

ระวังครับ

นี่ก้าวยาวๆ นะ มีขั้นลูก ระวังครับ

นั่งก่อนนะต้นนะ

เดี๋ยวแม่ไปเอาน้ำมาให้กินลูก

ป๊า ผมกลับมาแล้ว

ป๊า

ป๊าอยู่ไหน

ต้นกินน้ำก่อนลูก

ต้นกลับมาเหนื่อย ๆ นะลูกนะ

กินน้ำก่อน

แม่

ป๊าออกไปข้างนอกหรือครับ

ต้น

ต้นฟังพี่นะ

ป๊าตายแล้ว

แต๋ม

พี่แต๋ม

ป๊าตายแล้ว

ทำไมไม่มีใครบอกผม

แม่ แม่บอกว่าป๊าอยู่ที่บ้านไง

ทำไมทุกคนถึงต้องโกหกผม

ใจเย็น ๆ ลูก

ใจเย็น ๆ ลูก

ผมใช่ไหม

ผมเป็นคนทำให้ป๊าตายใช่ไหม

ไม่ใช่ลูก

ทำไมลูกพูดอย่างนั้น

มันเป็นอุบัติเหตุลูก

อย่าไปคิดอย่างนั้นสิต้น

ต้น

ผมเป็นคนทำให้ป๊าตายใช่ไหม

[ร้องไห้]

ป๊า...

มันไม่ใช่ความผิดของลูก

ไม่เอาครับ ๆ

เราต้องสู้สิลูก

สู้ ๆ

(ต้น) ป๊า

ไม่ใช่ความผิดของต้น

ซื้ออะไรคะ

ซื้อข้อต่อนิปเปิลครับ

ค่ะ

นี่ค่ะ

นี่มันข้อต่อยูเนียนครับ ผมจะเอานิปเปิล

อ๋อ ค่ะ

สวัสดีค่ะ อาเจ็กเม้ง

สวัสดีจ้ะ

ข้อต่อนิปเปิลกี่หุนครับ

6 หุนครับ

แต๋ม ตัวทางซ้าย

นี่นะคะ

นี่ค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ขอบคุณมากนะครับ

ขอบคุณนะคะเจ็ก

ไม่เป็นไร มีอะไรก็บอกเจ็กได้นะ

ขอบคุณค่ะ

ขายดีไหมวันนี้

เรื่อย ๆ เลยค่ะ

ทำไมไม่รอแม่ก่อนลูก

แม่ ผมกำลังแต่งตัวอยู่

ก็ไม่เป็นไรนี่ แม่ช่วย มาพอดีเลยลูก

ยกมือเร็ว

แม่ผมทำเองได้

ไม่ต้องดื้อเลย ยกมือขึ้นลูก

แม่

มา

ไม่ต้อง แม่ช่วย ๆ

ไป ๆ ค่อย ๆ นั่งลูก

เดินดีๆ นะ

แม่เอาข้าวมาให้แล้ว

ถึงเวลากินข้าวแล้ว

แม่ ผมกินเองได้

แม่ป้อนลูก

- แม่ - อ้าปากนะลูก

แม่ ผมทานเองได้

ทำไมทำอย่างนี้ล่ะลูก

มันหกเลอะเทอะหมดแล้วลูก

- [เสียงล็อกประตู] - ต้น

ทำอะไรน่ะลูก ต้น

พอสักทีเถอะแม่ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ

ดูแลตัวเองได้

(แม่) ต้น

(แม่) ต้นเป็นอะไรน่ะลูก

ต้นเปิดประตูสิ

ต้น

(แต๋ม) ต้น

เกิดอะไรขึ้น

ต้นมันล็อก มันไม่เปิดประตูให้แม่

ถอยไป

[เสียงเขย่าประตู]

แม่ระวังเศษแก้วด้วย

เป็นอะไรหรือเปล่าลูก

(แม่) ไม่เป็นไร

ไม่เป็นไรลูก

ไม่เป็นไรนะลูกนะ

ซื้ออะไรคะ

(ชัย) ผมมาหาคุณตะวันครับ

เป็นเพื่อนต้นหรือคะ

เปล่าครับ ผมชื่อชัยครับ

เป็นเจ้าหน้าที่มาจาก โรงเรียนสอนคนตาบอดอัครวิทย์ครับ

อ๋อ คุณนั่นเอง รอเดี๋ยวนะคะ

เชิญนั่งก่อนค่ะ

ขอบคุณครับ

ต้น

มีคนจากโรงเรียนสอนคนตาบอดอัครวิทย์

เขาอยากพบต้น

ต้น

ต้นลงไปพบเขาหน่อยนะ

นะต้นนะ

เขาอุตสาห์เดินทางมาแต่ไกลเลย

ไปพบเขาหน่อยนะต้นนะ

ต้น

คุณไม่ต้องพยายามอธิบายแล้วค่ะ อย่างไรก็ไม่ให้ไป

ไม่เป็นไรครับ

แม่คะ นี่คุณชัยค่ะ

รู้จักแล้ว

แล้วเราก็พูดกันจบแล้วด้วย

คุณแม่เพิ่งจะไล่ผมกลับ เมื่อสักครู่นี้เองครับ

ฉันไม่ได้ไล่

แต่ฉันไม่อยากให้ต้นไปไหนทั้งนั้น

แม่คะ แต๋มว่าเราน่าจะฟังเขาดูก่อน

จะฟังอะไรล่ะลูก

โลกข้างนอกนี่มันอันตรายเกินไป

สำหรับน้องเข้าใจไหม

แม่คะ

แต๋ม

แม่ไม่อยากเสียใครไปอีกแล้วลูก

ถ้ายังไม่พร้อมก็ไม่เป็นไรนะครับ

อย่างไรวันนี้ ช่วยรับหนังสือเสียงพวกนี้ไว้ด้วยนะครับ

ผมเอามาให้ยืมครับ

อะไรหรือคะ

เทปเสียงครับ

ผมลานะครับ

สวัสดีครับ

สวัสดีค่ะ

อะไรนี่

เขาเรียกว่าหนังสือเสียงค่ะแม่

แต๋ม

แม่ถามจริง ๆ เถอะนะ

ลูกใช่ไหมที่เป็นคนโทรไป ที่โรงเรียนสอนคนตาบอด

ค่ะ แม่

ทำไมถึงอยากให้น้องไปนักนะ

[เสียงเปิดกล่อง]

พี่แต๋ม

ทำอะไรน่ะ

จะเปิดหนังสือเสียง

ที่คุณชัยเขาให้มาไง

ลองฟังดูสิ

(หนังสือเสียง) ฮูยันอยู่กับพ่อของเขาในบ้านหลังเล็ก ๆ

- หนวกหู - ที่สร้างขึ้นในที่ดินของวัด

(หนังสือเสียง) พร้อมด้วยน้องอีก 2 คน

น้องชายอายุ 12 ชื่อ ดุญญา

และน้องสาวชื่อ อเครญา อายุ 10 ปี

แรกทีเดียว

ใคร ๆ ก็พูดถึงความไม่ถูกต้อง

ไม่ดีไม่งามในข้อนี้

ข้อที่พ่อของเขา

ได้สร้างบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่ในที่ดินของวัด

- [เสียงร้องไห้] - แต่พวกเขาก็มีงานมากที่จะต้องทำ

ไม่มีใครมีเวลาอยู่เป็นเพื่อนได้ทั้งวัน

ทำไมหนอ

ฮูยันเริ่มคิด

สมองของเขาสับสนวุ่นวายไปหมด

ทุกสิ่งมันประดังกันเข้ามา

เหมือนผึ้งแตกออกจากรัง

กรูเกลียวอย่างไม่เป็นระเบียบ

ทำไมเรื่องร้ายจะต้องจำเพาะ

มาอยู่ที่ครอบครัวของเขา

(ต้น) มีอะไร

ผมยังไม่หลับ

เป็นอย่างไรบ้าง

ผีเสื้อและดอกไม้

พอจะช่วยอะไรต้นได้ไหม

ก็สนุกดี

ต้นไม่เคยอ่านนิยายเรื่องนี้ใช่ไหม

ผมรู้จักคน ๆ หนึ่ง

เธออ่านนิยายทุกเล่มในห้องสมุด

อย่างนั้นถ้าจบเรื่องนี้

เราไปที่โรงเรียนอัครวิทย์กันดีไหม

ที่นั่นน่าจะมีหนังสือเสียง

ให้เลือกอีกหลายเรื่องเลยนะ

ไม่

ผมไม่อยากไปที่นั่น

ต้นไม่อยากออกไปจากห้องนี้บ้างเลยหรือ

ไว้ถ้าต้นอยากไปที่ไหน

ต้นบอกพี่ได้นะ

พี่จะพาไป

พี่แต๋ม

พาผมไปโรงเรียนหน่อยสิ

โรงเรียนไหน

โรงเรียนเก่าของผมน่ะ

ได้เลยต้น

อย่างนั้นเราไปกันพรุ่งนี้เลยนะ

แล้วอย่าลืมโกนหนวดโกนเคราด้วยล่ะ

มาดูหนังสือที่ยายเพี้ยนอ่านสิ

มาดูบ้าง

เพี้ยน ๆ เหมือนคนอ่านเลย

เออ...

มาแล้ว

คืนเขาไปสิ

[โยนหนังสือ]

อะไรของเอ็งนี่

นี่ไง ได้มาแล้ว

การเดินทางของส่วนที่หายไป

พี่แต๋มอ่านให้ผมฟังหน่อยสิ

ได้เลยต้น

อ้าว

เอ๊ะ

หนังสืออะไร

คือมัน...

- มัน... - พี่แต๋ม

คือมัน...

มันเป็นหนังสือภาพน่ะต้น

มีคำบรรยายอยู่แค่ไม่กี่คำเองนะ

หน้าแรกมันเป็นรูปเหมือน

เหมือนสามเหลี่ยมเลย มีจุดด้วย

แล้วก็มีคำบรรยายว่า...

ส่วนที่หายไป นั่งเศร้าเพียงลำพัง

หน้าต่อมา

เป็นรูปเหมือนกับหน้าเมื่อกี้เลย

มีคำบรรยายว่า...

รอคอยใครสักคนที่จะมาหา

และพามันไปที่ไหนสักแห่ง

หน้าต่อมาก็...

อะไร

มัน... คือมัน

มันก็คือคล้าย ๆ หน้าเมื่อกี้

แต่มันไม่ใช่น่ะต้น

มันเป็นเหมือน...

สี่เหลี่ยมผืนผ้ามั้ง

มันอย่างไรล่ะ

พอเถอะพี่แต๋ม

ผมว่าเรากลับบ้านกันเถอะ

พี่ว่ามันกำลังสนุกเลยนะต้น

ใจเย็น ๆ นะต้นนะ

มันเป็นรูปเหมือนกับ...

เหมือนสี่เหลี่ยมเลย

ขอบด้านหนึ่งของมันแหว่งหายไปต้น

มีคำบรรยายว่า...

บ้างก็เหมาะพอดี

แล้วก็...

หน้าต่อมานะ เป็นรูปเหมือน...

เหมือนสี่เหลี่ยมผืนผ้าแหละ

แล้วก็มีจุด 2 จุดเลยนะต้น

มีข้อความว่า...

แต่ไม่สามารถเหมือนกับ...

ผมบอกให้พอแล้วไง

ต้น

ต้น

พี่ไม่ชอบเลย

เวลาที่ต้นเป็นแบบนี้

ต้นคิดจะจมตัวเองอยู่กับความทุกข์

ความท้อแท้อย่างนี้ตลอดไปหรือไง

ผมทำให้พี่ลำบากมากเลยใช่ไหม

อะไรนะ

ถ้าผมไม่เป็นแบบนี้

พี่ก็คงเรียนจบ

ได้รับปริญญา

มีงานมีการดี ๆ ทำไปแล้วใช่ไหม

ทำไมต้นพูดแบบนี้ล่ะ

เพราะผมไม่เคยทำได้อย่างพี่ไงล่ะ

ผมไม่ได้เรียนเก่งแบบพี่

ผมไม่เคยทำอะไร ให้ป๊ากับแม่ภูมิใจได้อย่างที่พี่ทำ

ถ้าพี่เรียนไม่เก่ง

ต้นคิดว่าจะมีใครจะมาสนใจพี่ไหม

ป๊าเคยคุยกับเจ็กลิ้มว่าอย่างไร ต้นรู้ไหม

ป๊าบอกว่า...

ลูกสาวน่ะ

เมื่อแต่งงานไป

ก็ต้องไปเป็นคนของครอบครัวอื่น

ไม่เหมือนลูกชายที่เป็นผู้สืบสกุล

ป๊ารักต้นมาตลอด

ต้นอยากได้อะไร ป๊าก็ซื้อให้

พี่เคยบ่นเคยว่าอะไรต้นไหม

ต้นคิดว่าต้นคนเดียวหรือไง

ที่จะมีสิทธิ์ท้อแท้

มีสิทธิ์ร้องไห้ให้กับเรื่องทั้งหมดนี้

พี่คิดว่าคนที่ตาบอด

แล้วทำให้พ่อของตัวเองตาย

มันควรรู้สึกอย่างไรล่ะ

(แต๋ม) ต้น ตื่นได้แล้ว

ต้น ตื่นเร็ว

อะไร

ลุกขึ้นมาสิ

เร็ว ๆ ต้น ลุกขึ้นมา

เร็ว ลุก

อะไรพี่แต๋ม

นั่งลงเถอะ เร็วๆ

ทีนี้เอามือมานี่

อะไรของพี่นี่

เถอะนะ

สัมผัสรูปภาพนะ

แล้วฟังสิ่งที่พี่อ่าน

รูปภาพพวกนี้เหมือนในหนังสือเลยนะ

ส่วนที่หายไป นั่งเศร้าเพียงลำพัง

รอคอยใครสักคนที่จะมาหา

แล้วพามันไปที่ไหนสักแห่ง

เปลี่ยนรูปนะต้น

บ้างก็เหมาะพอดี

เปลี่ยนอีกรูปนะต้น

เธอไม่อาจกลิ้งไปพร้อมกับฉันหรอก

บิ๊กโอตอบ

แต่บางที

เธออาจกลิ้งไปได้ด้วยตัวเธอเอง

ด้วยตัวฉันเองน่ะหรือ

ส่วนที่หายไป

ไม่สามารถกลิ้งได้ด้วยตัวเองหรอก

เธอเคยลองแล้วหรือยังล่ะ

บิ๊กโอถาม

จำได้ไหม

ตอนเด็ก ๆ ต้นไม่เคยกลัวอะไรเลย

ต้นชอบออกไปวิ่งเล่นไกล ๆ

จนแม่ต้องใช้ให้พี่ไปตามต้นกลับมา

และต้นก็ได้แผลหกล้มกลับมาทุกครั้งเลย

เพราะทุกครั้งที่เราหกล้ม

มันจะเป็นบทเรียน ให้เราก้าวเดินหน้าไปอย่างมั่นคง

แล้วทำไม...

ต้นไม่กลับมาเดินให้มั่นคงอีกครั้งล่ะ

ต้นไม่เคยกลัวที่จะหกล้มไม่ใช่หรือ

มาแล้ว

แม่ทำของโปรดให้เลยวันนี้

กินกัน กินกันเลย

ถึงกันไหม

แม่

ผมจะไปโรงเรียนสอนคนตาบอด

ทำไมล่ะลูก

แม่ดูแลลูกไม่ดีหรือ

แม่ทั้งเหนื่อย

แล้วก็ลำบากเพื่อผมมาตลอด

แต่แม่ไม่เหนื่อย ไม่ลำบากเลยลูก

อย่าไปเลยนะลูก

แม่เป็นห่วง

ก็เพราะเป็นห่วงน่ะสิคะแม่

แม่ถึงยิ่งควรให้ต้นไป

แม่คิดว่าแม่จะมีชีวิต อยู่ดูแลต้นได้ตลอดไปหรือไงคะ

ขอโทษค่ะแม่

ต้น

ถ้าแกอยากไปจริง ๆ

แกสัญญาอะไรกับแม่หน่อยได้ไหม

อะไรหรือครับ

ถ้าที่นั่นเขาดูแลแกไม่ดีเหมือนแม่

แกต้องโทรกลับมาหาแม่ทันทีนะ

แม่จะรีบไปรับ

ได้ครับ

(ต้น) "เวลาเริ่มเดินอีกครั้ง"

"สิ่งที่พอจะซ่อมได้ก็ถูกซ่อม"

(โทรทัศน์) ค่ะ เราพบกันทุกวัน

"ส่วนสิ่งที่ซ่อมไม่ได้"

"ก็ใช่ว่าจะไร้คุณค่า"

[เสียงโทรทัศน์] สำหรับวันนี้นะคะมีเรื่องเล่าจากฝั่งลาว

มาพูดคุยกันต่อนะคะ

จะพาไปดูค่ะ อีก 2 สถานที่สำคัญ

ที่บันทึกประวัติศาสตร์นะคะ คุณผู้ชมคะ

แต่ว่าบันทึกไว้ใน 2 รูปแบบค่ะ ก็คือ...

เป็นคนตาบอดนี่ก็ดีเหมือนกันนะแม่

ทีวีไม่มีภาพก็ใช้ได้

ฟังเอาแต่เสียงก็พอ

[หัวเราะ]

(ต้น) "นับจากอุบัติเหตุเมื่อ 2 ปีก่อน"

"นี่คือเสียงหัวเราะแรก ที่ดังขึ้นในบ้านหลังนี้"

ครูฟ้าคะ มีนักเรียนใหม่มาค่ะ

(ฟ้า) พาเข้ามาเลยค่ะ ป้าศรี

(ป้าศรี) เชิญข้างในค่ะ

เชิญด้านในเลยค่ะ

เดี๋ยวฟ้าไปตามผู้อำนวยการมาให้นะคะ

(ต้น) "บางครั้งเราอาจรู้สึกราวกับว่า..."

"ชีวิตสิ้นสุดลงแล้ว"

"แต่บางที"

"นั่นอาจเป็นเพียงการเริ่มต้น"

"เพราะจุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้น"

"ก็ห่างกันเพียงแค่เส้นบาง ๆ กั้นเท่านั้น"

(เพลง)อาจจะเคยสูญเสีย ซมซาน

หมดดับความหวังไป

แต่เมื่อชีวิตนั้นยังอยู่ ยังหายใจ

ก็ยังมีพรุ่งนี้

แม้ว่าจะเสียอะไรไปเพียงเข้าใจ

รักคือสิ่งเดียวที่ควรเก็บรักษา

จะผิดพลาดมาเพียงใด

ใครไม่เห็นคุณค่า

ขอเพียงความรักยังอยู่เท่านั้น

เชื่อใจในรัก โอบกอดความรักไว้

ที่เคยหนาว ที่เคยอ่อนล้ามาพักพิงใจ

จุดไฟด้วยรัก เปิดใจที่มืดมิด

ให้ความรักได้ทำหน้าที่จากนี้ไป

ความเสียใจ ปัญหาใดที่มาทดสอบ

ให้ความรักนั้นมันได้เป็นทุกคำตอบ

ให้ชีวิตได้เดินไป

ปล่อยให้ความรักนั้นนำทาง

ฝ่าผ่านความมืดมน

อย่าให้ใจต้องเสียรักไป

ยามทุกข์ทนความรักจะช่วยไว้

แม้ว่าจะเสียอะไรไปเพียงเข้าใจ

รักคือสิ่งเดียวที่ควรเก็บรักษา

จะผิดพลาดมาเพียงใด

ใครไม่เห็นคุณค่า

ขอเพียงความรักยังอยู่เท่านั้น

เชื่อใจในรัก โอบกอดความรักไว้

ที่เคยหนาว ที่เคยอ่อนล้ามาพักพิงใจ

จุดไฟด้วยรัก เปิดใจที่มืดมิด

ให้ความรักได้ทำหน้าที่จากนี้ไป

ความเสียใจ ปัญหาใดที่มาทดสอบ

ให้ความรักนั้นมันได้เป็นทุกคำตอบ

ให้ชีวิตได้เดินไป

ให้ ให้ความรักนั้นนำทาง

เชื่อ เชื่อใจในรักไว้