Original subtitles

6000+ live TV kanalen direct op uw TV? Ga snel naar http://www.TVtodo.online

In Vichy kreeg maarschalk P�tain de eerste tarwe van 1942 aangeboden.

'Frankrijks bodem laat ons niet in de steek,' zei het staatshoofd. En zo is het.

Haar Naam was Sarah

Niet doen, Sarah. Hou op.

Ik krijg je wel.

Papa?

Wat doe je? - Blijf hier.

Doe open, meneer Starzinski.

Mijn man is niet thuis. - Politie. Opendoen.

Doe open, mevrouw.

Of we trappen de deur in.

16 juli 1942

Mevrouw Starzinski? - Ik weet niet waar m'n man is.

U gaat mee. Neem spullen mee voor drie dagen.

Waar moet ik heen? - Neem ook dekens, voedsel...

en uw papieren mee.

Mag m'n pop mee? - Alleen het hoogstnodige.

Wacht...

Michel... is dat uw zoon? - Ja.

Maar moeten de kinderen ook mee?

Waar is hij?

Hij is niet thuis.

Neem mij mee, en niet de kinderen. Alstublieft.

Ik smeek het u.

Wat is er?

Je moet je verstoppen. - Dat wil ik niet.

Net als gisteren, als spelletje. - Goed dan.

Toe maar.

Waar zijn uw zoontje en uw man? Werk mee.

Ik weet het echt niet.

Je blijft hier zitten.

Beloof je dat? Ik kom later terug.

Ik zweer u dat ik het niet weet.

Ik weet het niet. - Ze zijn de stad uit.

M'n broertje was ziek.

Buitenlucht is goed, zei papa.

Geef me de sleutels van uw woning.

Weet u waar de man en de jongen zijn? - De man zie ik al een tijdje niet.

En de jongen...

Die zag ik laatst nog. Misschien zit hij in de kelder.

Kijk daar eens.

Hij heeft van de hitte niet kunnen slapen.

De kelder de koelste plek om te slapen.

Zal ik meelopen? - We komen terug.

Maar als u ze ziet...

Papa.

Niet huilen, meisje. Niet huilen.

Sarah, ben je daar?

Parijs 2009

Het ruikt naar mam�.

De eerste keer dat ik mam� zag, stond ze daar.

Ik deed m'n best...

om te laten zien dat 'la petite Am�ricaine' goed genoeg was voor haar kleinzoon.

Mam, ze leeft nog.

Splinternieuw. We kunnen er zo in.

Als je een open keuken wilt, halen we deze muur weg.

Is het geen dragende muur? - Dan plaatsen we een latei. Klaar.

Jij bent de architect.

Zo�, mocht het je interesseren: dit wordt jouw kamer.

O ja? Hoeveel vierkante meter? - Niet veel. Maar deze muur gaat weg.

Dan heb je ook twee ramen. Is dat goed, prinsesje?

Je prikt.

Ken je het verhaal van dit appartement?

Vroeger huurden m'n grootouders alleen dit deel.

In de jaren '50 konden ze het kopen en later samenvoegen met deze woningen.

De Marais was toen een volksbuurt.

Hier sliep mijn vader op jouw leeftijd.

Jouw opa dus.

Hij is ook kind geweest.

Sommige mensen blijven dat hun hele leven.

Dit zijn onze rijke concurrenten.

En dit zijn wij.

Geen vrolijke boel. - Het zijn zware tijden.

En daarom...

gaan wij de ideale samenleving voor de 21ste eeuw bedenken.

Stukken over plastische chirurgie? - De naakte vrouw is voor de omzet.

We richten ons op de leuke dingen die de toekomst in petto heeft, na de crisis.

Bio- en nanotechnologie, de nieuwe ruimterace.

Positief gedacht. - Voor een ouwe pessimist.

Ik dwing niemand. Een frisse wind doet de mensen goed.

En zo oud ben ik niet. Verder iets over Obama's Midden-Oostenpolitiek.

Dat kunnen ze in Londen doen.

En verder? Ja...

De zaak tegen de staat en de spoorwegen van de dochter van 'n oorlogsslachtoffer.

Heeft ze die gewonnen?

Ja. Chirac z'n toespraak bij het Vel d'Hiv heeft toch nut gehad.

Bij het wat? - Het Vel d'Hiv.

Hoe schrijf je dat?

Je maakt een grapje. - Wat is daar gebeurd?

In juli 1942...

Op 16 en 17 juli 1942 zijn 13.000 Joden opgepakt, vooral vrouwen en kinderen.

8000 zaten in barre omstandigheden in het V�lodrome d'Hiver.

De Superdome in New Orleans, maar een miljoen keer erger.

Minstens.

Daarna gingen ze naar de kampen.

Je weet er veel van.

Voor een stuk in Time mocht ik er een halve pagina aan besteden.

Daarom wil ik nu tien pagina's.

Tien? Dat kan echt niet, Julia.

De lezers zijn dol op geschiedenis. De meeste mensen kennen dit verhaal niet.

Excuus namens de jeugd van nu.

Het is toch een oud wielerstadion? Lijkt me prachtig. Waar staat het?

Vijftig jaar geleden gesloopt. - Wel foto's?

Nee. Duizenden mensen die daar dagen zaten, zonder wc's en met amper water...

en niet ��n foto. - Eentje.

Van bussen bij het stadion. Meer niet.

Curieus.

De nazi's legden altijd alles vast. Daar waren ze berucht om.

Mike...

Hier zaten de Fransen zelf achter.

Ik snap het niet. Hoezo is hij nog binnen?

Zo is hij veilig. - In de kast?

Het ging zo snel.

Als we terug zijn, zit hij daar nog. - Je snapt het niet.

Eigen schuld, dikke bult.

Hou je mond, gekkin. Straks zijn wij aan de beurt.

Welnee, ouwe zak, wij zijn Frans.

Kom mee.

Ik herhaal: het is verboden om op de baan te rennen.

Kinderen, niet op de baan rennen.

Papa, ik moet naar de wc.

Weet u waar de toiletten zijn?

De toiletten? - Die zijn allang verstopt.

En kunnen we water krijgen?

Het is hier om te stikken zo heet.

Meneer?

M'n moeder, broertje en ik wilden naar het vrije zuiden.

Net toen de koffers gepakt waren, kwam de politie.

Ik heb ze afgeleid, zodat m'n moeder en broer konden ontsnappen.

In m'n eentje red ik het beter.

En had u de geruchten niet gehoord? - Jawel.

Die hoorden we al weken, iedere dag.

Maar ze pakten alleen mannen op.

Ze sturen de kinderen toch niet naar werkkampen?

Zijn ze daar op uit?

Dat we gek worden en er zelf een eind aan maken?

Mam, we moeten Michel gaan halen. - Hij had moeten meekomen.

Laat me even door. Rustig, mevrouw.

Denk alleen aan jezelf, aan jezelf.

Er zijn mannen die helpen ontsnappen. - Ik geloof er niks van.

Een agent zei vanochtend dat ik de bus links moest nemen.

De andere gaat naar kamp Drancy. - Het lukt nooit.

Om te beginnen moet je je ster afdoen.

Alstublieft, laat m'n broertje eruit.

Hou op.

We komen hier nooit uit.

Geef maar hier.

Ik heet Anna.

Zuster.

Wat is er, mevrouw?

Ik hoest bloed op.

Is het serieus? Er zijn maar heel weinig artsen.

Kom maar mee. Ik zorg dat u voor mag.

Wacht.

Ik moet haar spreken. M'n zoontje zit thuis opgesloten.

Bedaar en ga terug.

Ga alstublieft mijn zoon oppakken.

Rue de Saintonge 36, driehoog.

Zie je wel? Waarom heb je de sleutel niet eerder aan haar gegeven?

Waarom heb jij hem opgesloten? Weet je wat je gedaan hebt?

Besef je dat wel?

Besef je dat wel?

Een gewone straat, alsof er niks gebeurd is.

Er is wel een gedenkplaat en ergens achteraf staat een beeld.

De ingang naar het Vel d'Hiv was toch hier?

De ironie van de geschiedenis.

ministerie van Binnenlandse Zaken

Ik heb er nooit over willen praten. - Dat snap ik.

De ingang van het wielerstadion was hier pal tegenover.

Je hoorde alles.

Na twee dagen moesten we de ramen dag en nacht dicht houden.

Vanwege het geluid?

De stank. U heeft g��n idee.

Probeerden buurtbewoners te achterhalen wat er gebeurde? Het te begrijpen?

Begrijpen?

Dat is achteraf makkelijker.

Er gingen toen zoveel verhalen over Joden rond.

Wat hadden we kunnen doen?

De politie bellen?

Rivka Starzinski.

Vladislav Starzinski.

Sarah Starzinski.

Wakker worden. Kom.

We gaan.

Gaan we naar huis?

Mam, ik voel me niet lekker.

Heb je hoofdpijn?

Mijn god, waar gaan we heen?

Naar Pitchipoi, zeggen ze. - Nee, naar Beaune-la-Rolande.

Uit kamp Pithiviers schijn je vrijgelaten te worden.

Geloof wat je wilt, maar volgens mij komen we in Duitsland of Polen terecht.

Waar we ook naartoe gaan, het wordt net als waar we vandaan komen.

Zien jullie deze ring?

Daar zit gif in.

Niemand bepaalt wanneer ik moet sterven.

Niemand.

Dag, mevrouw T�zac.

Niet 'mevrouw T�zac'. Ze noemt zich liever Jarmond.

Dat is haar meisjesnaam.

Ms Jarmond. Ze houdt haar Amerikaanse naam aan. Een Amerikaanse gewoonte.

Ms Jarmond �s Amerikaanse. - U bent in een goeie bui.

Hoe dan ook, ik ben hier mevrouw T�zac.

Fijne dag, dames. - Ik heb dit voor u.

Wat attent van je. - En de cr�me.

Hoe is het met die niksnut van een man van je? Ik zie hem nooit.

Hij heeft het druk. Maar hij denkt veel aan u.

Ja, ja... Hoe is het met jou? Je ziet er moe uit.

Vindt u? Nee, het gaat best. Ik had net een pittig interview.

En het appartement? - We waren er eergisteren nog.

Jullie slopen de boel toch niet? Besef wel...

dat we er ruim zestig jaar gewoond hebben. Een heel mensenleven.

Zestig jaar?

Ja, zestig jaar. Maar in het begin stelde het weinig voor.

Maar in de oorlog dacht je: beter iets dan niets.

Woonden jullie er sinds de oorlog? - Ja, augustus '42.

Wat een ellende. We zaten eerst met z'n drie�n in ��n kamer...

boven de winkel in de rue de Turenne.

Edouard was toen negen.

Toen onze conci�rge zei dat er vlakbij een tweekamerwoning was vrijgekomen...

Waarom was die vrijgekomen? - Kindje, dat weet ik niet meer.

Wil je me een glas water geven?

Wat is er? Je ziet zo bleek.

Ik ben te snel opgestaan. Ik ben duizelig.

Zeg, je bent toch niet zwanger?

U weet toch hoe moeilijk ik zwanger raakte. Dus op deze leeftijd...

Ik voel zoiets aan. Je bent zwanger.

Hoi, met mij. - Ben je thuis?

Nee, in het huis in de Marais. - Wordt er gewerkt?

Hoe kan dat nou? - Er is niemand.

Wist je dat je grootouders hier sinds de oorlog wonen?

Ja. Hoezo?

Zomaar. Vertel ik nog wel.

Beste Bertrand, wil je me vanavond op een etentje trakteren?

Volgaarne. Zou negen uur schikken?

Prima.

doorgangskamp Beaune-la-Rolande juli 1942

En doorlopen.

Mannen naar links, vrouwen en kinderen rechts.

Alstublieft, meneer... - Doorlopen.

Is er een arts? M'n dochter is ziek. - Nee, doorlopen.

M'n dochter heeft koorts. Wie kan helpen?

Alstublieft? Is hier een dokter?

Mam?

Hoelang blijven we hier? - Dat weet ik niet, Sarah.

En papa? Wanneer zien we hem weer?

Gauw, liefje.

Gauw.

Sorry, het vlotte niet met de Chinezen. - Hebben ze getekend?

Nog niet.

Krijg ik geen kus? - Natuurlijk wel.

Drink je niets? - Nee, prima zo.

Wat is hier aan de hand? - Dit is ons tafeltje.

Mijn god. - Wat?

Niks. Ik dacht even dat ik onze trouwdag vergeten was.

Waarom ben je zo gespannen? Ontspan toch.

Te veel stress. Je hebt me laten schrikken, Julia.

Wil je 'm niet uitdoen? - Ik verwacht nieuws van de Chinezen.

Bertrand...

Ik heb geweldig nieuws.

Ik had iets meer enthousiasme verwacht.

Ik wil geen oude vader zijn. - Sinds wanneer vind jij jezelf oud?

Ja, ik word oud. Sneller dan jij.

Het is riskant voor het kind.

Toe... Ons leven is veranderd, Zo� gaat straks puberen.

Een nieuw huis, ik heb hard gewerkt. Tijd om gas terug te nemen.

Als je opneemt, neem ik een taxi.

Moet ik na alle ivf-behandelingen en twee miskramen...

dit kind laten weghalen?

Ik heb er sinds zes jaar vrede mee.

Volgens de artsen moest er een wonder gebeuren.

Is dit geen wonder dan?

Opschieten.

We moeten Michel gaan halen.

Ik had het beloofd.

Kleine kinderen rechts, grote links met hun moeder.

Terug naar je moeder.

Luisteren.

Vrouwen en kinderen van boven de twaalf...

verlaten het kamp als eerste.

Jongere kinderen voegen zich over een week bij hun familie.

De mannen zijn al weg. Die zien jullie straks terug.

Werk mee en alles komt goed.

Terug, verdomme.

Ik hou van je, met heel m'n hart.

Moge God je behoeden.

Een deel van de 11.000 gedeporteerde kinderen is via het Vel d'Hiv weggevoerd.

Met mijn werk wil ik voorbij de cijfers en de statistieken...

al die individuen een gezicht geven, hun bestaan tastbaar maken.

Gruwelijk. Bij iedere foto moet ik aan m'n eigen dochter denken.

Helaas, wie zich hierin verdiept, blijft niet ongedeerd.

Geldt dat voor u ook?

Dit werk is noodzakelijk en ongetwijfeld ook louterend.

Excuus, vergeten uit te zetten.

Mijn schoonvader. - Neem op, als het belangrijk is.

Ik bel straks wel terug.

Gaat het, mevrouw?

Woonden er toen veel Joden in de Marais?

Ja, het was een Joodse wijk, net als Belleville. Hoezo?

Nee, zomaar...

M'n man en ik verhuizen binnenkort naar een appartement...

dat van zijn familie is, in de rue de Saintonge.

Ik heb net ontdekt dat ze er in augustus 1942 ingetrokken zijn.

Het zijn keurige mensen. Het is vast toeval.

Wilt u dat ik het uitzoek? Alles staat in de computer.

In de oorlog moesten de mensen zich zien te redden.

Voor m'n gemoedsrust...

Welk nummer in de rue de Saintonge? - 36.

Er woonden toen drie gezinnen.

Welke verdieping?

Dat liedje zong m'n moeder voor me als ik ziek was of niet kon slapen.

Je hebt drie dagen geslapen en geijld.

Je had het over ene Michel en een sleutel. Ik snapte er niks van.

Zoek je deze?

Ik moet m'n broertje zoeken. Kom mee.

Wil je ontsnappen? - Ik zag hoe een vrouw dat deed.

Met z'n twee�n is het makkelijker.

Pas op, je bent nog ziek.

Ontsnappen lukt nooit.

Er is niemand meer.

Wat is er gebeurd? - Weet je dat niet meer?

Jawel.

Hier, pak aan.

Wat krijgen we nou?

Waar de vrouwen ons eten gaven, zit een gat in het prikkeldraad.

Wil je nu ontsnappen? - Nee, 's nachts is het te stil.

Ze hebben schijnwerpers. Overdag is het makkelijker...

met de herrie en huilende kinderen. Als het morgen net zo warm is...

staan de gendarmes in de schaduw.

We moeten aan truien zien te komen.

Die trekken we over elkaar aan. - Het is al zo warm.

Dan bezeren we ons niet aan het prikkeldraad.

Ik denk dat je broer hetzelfde gedaan heeft als wij.

Hij is vast en zeker ontsnapt. - Ik weet zeker van niet.

Waarom? - Omdat hij dat moest beloven van me.

Kom, snel.

Waar gaan jullie heen? - Weg, jij.

Laat me gaan. M'n broertje zit alleen in Parijs.

Ik heb hem opgesloten toen we opgepakt werden.

Hij wacht op me. - Het is nu te laat.

Het is niet anders. Je moet hier blijven.

Ontsnappen is verboden. - Jacques...

Hoe weet je dat ik zo heet? - Dat heb ik opgevangen.

En die appel zal ik nooit vergeten.

Ik heet Sarah, Sarah Starzinski.

Snel dan.

Wegwezen.

Gaat het?

Wat ruikt dat lekker.

We moeten die sterren afdoen.

Kijk daar eens. Kom mee.

Kijk, een dorp. - Ik voel me niet lekker.

Kom snel.

Kom. - Ik voel me echt ziek.

Misschien kunnen we meerijden. Wat doe je?

Het lukt me nooit.

Daar is licht.

Jules. Moet je kijken.

Alleen wat water. Zij is ziek.

Ophoepelen. We willen geen problemen.

Wegwezen, zei ik.

Ben jij nou een waakhond?

Is het niet riskant op jouw leeftijd? - Ik laat een punctie doen.

Je kunt een miskraam krijgen. - Of onder een bus komen.

Waarom wil je dit? Je hebt al zo veel ellende gehad.

Het voelt goed.

Als Bertrand me steunt, komt het goed. - Ja, �ls.

Ik snap best dat ie geen zin heeft in poepluiers en slapeloze nachten.

Daar zijn jullie te oud voor. - Bedankt, daar heb ik echt iets aan.

En dat rare verhaal over het appartement? Hebben ze het ontvreemd?

Nee, de Marais was toen een soort Lower East Side.

Joodse immigranten bezaten geen woningen.

Wat vindt Bertrand ervan?

Ik heb hem nog niks durven vertellen.

Zus, New Yorkers zijn knokkers. 25 jaar Frankrijk verandert dat niet.

Doe wat je moet doen. - Makkelijk gezegd.

Vladislav en Rivka Starzinski. In 1942 in Auschwitz vermoord.

Sarah en Michel staan op geen enkele lijst van gedeporteerden...

noch in Polen, noch van Drancy.

Ze zijn vast ontsnapt.

Jules, het wordt een obsessie. - Logisch toch?

Ze kunnen overal zijn. Misschien leven ze nog.

Wil je ze hun huis teruggeven?

Waarom niet?

Ik zou geen slapende honden wakker maken.

M'n schoonvader.

Het bestaat niet dat ze van niks wisten.

Hebben ze dat dan gezegd?

Ik weet niet hoe ik het moet vragen.

Heel eenvoudig: je pakt de telefoon en je vraagt het ze.

Jij bent stil vanochtend.

Daar zaten we op te wachten. - Ze is ziek.

Moet de dokter komen? - Dokter Th�venin is met vakantie.

Z'n vervanger heult met de Duitsers. We wachten even af.

Maar ik moet naar Parijs. - Hoe dat zo?

Hij zal inmiddels wel ontsnapt zijn, kindje.

Nee, hij zou wachten. Ik moet erheen.

Dat ga ik verbranden. Dat is slimmer.

Je krijgt kleren van Nicolas. - Wie is dat?

M'n kleinzoon. Hij is van jouw leeftijd.

Met je haar onder een pet ben je net een jongen.

En Parijs?

Wat dacht jij van warme melk en een paar boterhammen?

Hoe heet je, kindje?

Mich�le.

Hij wacht op me.

Toe maar, Mich�le. Ontspan je nu maar.

Ze is echt ziek. - Dan moet ze naar de dokter.

Nu slaapt ze. We wachten af.

Help even.

Het laken.

De dokter moet komen.

Straks gaat ze dood.

Luitenant, het kind is ziek.

Dat zal best.

Maar ze is Joods, h�? - Wist ik veel. Ik kon haar niet...

langs de weg laten liggen.

Er zijn twee kinderen ontsnapt. Heeft u het andere niet gezien?

Nee, alleen dit meisje.

Weet dat u met vuur speelt als u dat kind verbergt.

Dan hadden we de dokter toch niet laten komen?

Kijk gerust rond, aangezien u denkt dat we liegen.

Denkt u dat we zo dom zijn? Zoek boven maar.

Zonde van uw tijd.

Ze is dood. Difterie.

Ik kon niets meer doen. Ik leg haar in de auto.

Kom morgen een verklaring afleggen op de Kommandantur, meneer Dufaure.

Dat is zo gebeurd.

Heil Hitler.

Haal het andere meisje. E�n dood kind is genoeg.

M'n echte naam is Sarah.

Sarah Starzinski.

Edouard, in de dag vergist? - Dag, schat.

Dat zei ik ook al. Normaal had hij gisteren moeten komen.

Ik ben niet de enige die de kluts kwijtraakt.

Je reageert nooit, Julia. Ik heb drie keer ingesproken.

Sorry, het was heel druk. Maar ik wilde u net terugbellen.

Waarom ontloop je me?

Ik weet dat je mam� en Bertrand vragen gesteld hebt over 't appartement.

Laten we even naar buiten gaan. - Wat voeren jullie in je schild?

Alsjeblieft?

We zijn even weg.

Zo terug.

In m'n auto kunnen we rustig praten.

Hier.

Je hoeft niet bang te zijn, jongen.

Je wordt zelf later toch ook soldaat?

Sta mij toe, mevrouw. - Het is een mooie jochie.

U heeft niet veel bagage.

U zit duidelijk niet in de zwarte handel.

Identiteitspapieren.

Pardon.

En de jongen? - Onder in de envelop.

Problemen?

Nee, in orde.

Ik heb Bertrand gesproken. Hij zei dat je een artikel schrijft over...

Over de razzia.

Vanwaar je belangstelling voor het appartement?

Ik dacht dat ze bedlegerig was.

Je denkt iemand goed te kennen...

Niet zo achterdochtig, zeg.

En bemoei je alsjeblieft niet met zaken die je niet aangaan.

Zegt de naam Starzinski u iets?

De familie had niets van doen met hun arrestatie.

Wisten jullie ervan?

Ja, maar alleen mijn vader en ik waren op de hoogte.

Hoe bedoelt u?

Zij mag het niet weten. Duidelijk?

Ze was die dag niet thuis.

Welke dag?

De dag dat het meisje terugkwam.

Ik deed open.

Rustig, je weet niet wie je er aantreft.

Ik zie u boven.

Alle woningen zijn al vergeven. Kijk aan de overkant.

We moeten naar driehoog.

Naar T�zac?

Michel?

Wie is daar?

Wacht, Sarah.

Waar is mijn broertje Michel?

Je broertje?

Papa?

Wat is dat voor kabaal?

Het spijt me zo.

Mijn vader wilde overal voor zorgen.

Maar ik geloof dat het echtpaar het lichaam meegenomen heeft.

Ik weet het niet meer.

En mam�? - Zij was in de winkel.

Ze mocht het niet weten.

Dat jullie niets gemerkt hebben...

Toen we in de woning trokken, stonk het vreselijk.

In de keuken lag een dode kat.

Er stonden maar een paar meubels, er was geplunderd.

Het was oorlogstijd.

We hebben alles weggegooid.

Maar die stank bleef hangen.

M'n vader dacht dat er een dode vogel in de goot lag.

We deden het raam dicht, maar...

Het werd alleen maar erger.

We konden de sleutel van de kast niet vinden en wilden de deur niet intrappen.

En toen arriveerde het meisje...

op de middag van de tweede dag.

Hoe is het Sarah verder vergaan?

Tot aan z'n dood heeft m'n vader haar naam niet meer genoemd.

Zij maakte deel uit van het geheim.

Als ik hem vroeg hoe het met haar zou zijn...

moest ik m'n mond houden.

Wilt u het wel weten?

Weet jij waar ze is?

Ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ze niet gedeporteerd is.

Toen m'n vader overleden was...

hoorde ik van de notaris over bepaalde persoonlijke bescheiden.

Ze liggen bij de bank. Ik heb nooit durven kijken.

Zou ik ze mogen inzien?

Is er iemand?

Wat vind je ervan?

Mooi. - Ja, h�?

Alleen weet ik niet of ik hier straks kan wonen.

Ik kan me er nog niks bij voorstellen.

Het is perfect voor ons drietjes.

Ons drietjes? - Ja.

Kom eens...

Niet te veel.

Waarom ben je bijna nooit meer zo? - Hoe zo?

Zo.

Sorry.

Voel je niet dat het niet klopt?

Wat is er? - Je doet nu poeslief.

Maar je wilt dat ik een abortus laat doen.

Je hebt ��n keer gevraagd wat de dokter zei. Het laat je koud.

Jij hebt er al wat op bedacht:

Je gaat naar China.

We hebben het er over gehad.

Het is beter. We krijgen een nieuw leven.

Ja, over een week teken je een megacontract.

De komende 150 jaar geen geldzorgen meer.

Een grote dochter, 'n prachtappartement van opgepakte Joden.

Laat maar. - Wat zei je?

Niks. Ik heb een lange dag achter de rug. Ik ga naar huis.

Julia, wat zei je net? - Ik had m'n mond moeten houden.

Vraag maar aan je vader.

Wist jij ervan? - Ik hoorde het vandaag, net als jij.

Waarom heb je het voor je gehouden?

Om jullie te beschermen.

Denk ik...

Vertel je het je zussen? - Hoe kan ik het voor me houden?

Voor mam�.

Die heeft daar haar hele leven gewoond.

Je vrouw.

Weet u waar Bertrand is? - Die is hier.

Het spijt me enorm.

Zo heb ik het niet gewild. - Hij is oud en wijs genoeg.

Waarom bel je eigenlijk?

Het is laat. - Het heeft met uw vader te maken.

Hij heeft het enig juiste gedaan.

Dank je wel. - Graag gedaan. Welterusten.

Mijnheer. Ik wil u nogmaals bedanken namens Sarah.

We hebben toch verteld dat u maandelijks 100 francs voor haar stuurt...

ook al wilde u niet dat ze het wist. Hopelijk hebt u er begrip voor.

Vorige week hebben we de tarwe geoogst.

Hoe zwaar ook, Sarah pakte flink aan.

Nooit klaagt ze.

Ik zag dat u de laatste twee keer 120 francs heeft gestuurd.

Nu de oorlog voorbij is, kunnen we mooie kleren voor haar kopen.

Ik voeg een foto bij van haar met mijn kleinzoons Nicolas en Edgar.

Mooi meisje, niet?

Sarah.

Pas op dat je geen kou vat.

Maak u geen zorgen.

Wat doe je toch?

Mijnheer. Sarah maakt het goed.

We zijn naar de invasiestranden in Normandi� geweest.

Voor het eerst heeft ze de zee gezien.

Ze is groot geworden.

Haar karakter is aan het veranderen.

Ze is gesloten, roekeloos.

Andere oorden trekken haar.

Deze donkere dagen vormen een smet op onze geschiedenis.

74 treinen...

reden naar Auschwitz.

76.000 weggevoerde Franse Joden...

zijn nooit teruggekomen.

De krankzinnige, misdadige politiek van de bezetter...

werd, zoals wij allen weten...

actief gesteund door Franse ingezetenen, door de Franse staat.

Je had gelijk. We zetten de toespraak online.

Mooi gezegd. Maar er komt niemand mee terug.

Zijn woorden hadden meer impact dan jij denkt.

Heel goed stuk, Julia.

Te bedenken dat dit midden in Parijs gebeurd is.

Walgelijk.

Wat zou jij gedaan hebben? - Hoe bedoel je?

Hoe weet jij zo zeker wat jij gedaan zou hebben?

Ik zou er op tv naar gekeken hebben, zoals naar de burgerslachtoffers in Irak.

Toe, Mike.

Spreekt u mee.

Ja, fijn dat u terugbelt.

Ik ben op zoek naar Nicolas of Edgar Dufaure.

Of familie.

Waar is Julia mee bezig? - Geen idee.

Of verre familie?

Bedankt voor het terugbellen, mevrouw.

Mam? Wie is dit?

Een meisje dat ik probeer te traceren.

Als er iets ergs is, vertel je het, h�?

Natuurlijk, liefje.

Maak je geen zorgen.

Goedemorgen, Mme T�zac. U mag dit pilletje nemen. Bent u nuchter?

Prima. Ik kom zo terug.

Ja, u heeft niets ingevuld bij 'contactpersoon'.

Is dat verplicht? - Ja, we moeten een naam hebben.

Sorry.

Sorry.

Julia, met mij.

Ik wou dat ik bij je kon zijn. Ik denk aan je.

Ik hoop dat het goed gegaan is.

Ik besef heel goed dat we op dit moment...

door een moeilijke fase gaan. Maar komen het te boven.

Ik hou van je. Kus van mij.

Ik vond uw bericht gisteravond.

Ik ben Nathalie Dufaure. Mijn vader is Nicolas Dufaure.

Ik weet niet wat u precies zoekt. Maar u kunt me bereiken op dit nummer.

Fijne dag.

Een abortus? - Ja, maar ze leek niet erg zeker.

Ik kan over twee uur bij u zijn. - Wat is dit, mevrouw T�zac?

Ja, voor de kerk. Als ik het niet kan vinden, bel ik u.

Bedankt. Tot straks.

U mag nog even gaan liggen om na te denken.

Ik heb al genoeg nagedacht. Dit is zonde van uw tijd.

Het spijt me enorm. Tot ziens.

Ziet u, dit kon niet missen.

Nathalie.

Kan ik de auto hier laten staan?

Zullen we?

Toen m'n opa hoorde dat u over Sarah wilde praten, begon hij te stralen.

Hij dacht dat u nieuws over haar had, of misschien haar dochter was.

Hij heeft al ruim 50 jaar niets van haar gehoord.

vergeef me ik hou van jullie

Het was in mei 1953.

Ze vertrok zonder een adres op te geven.

M'n overgrootvader had het er het zwaarst mee.

Maar hij nam het haar niet kwalijk. Dat heeft hij me op z'n sterfbed verteld.

Hij wist dat het zou gebeuren.

Heeft ze nooit een levensteken gegeven? Enig idee waar ze kan zijn?

Dit is het enige levensteken, uit 1955.

Enkel om te laten weten dat het goed met haar ging, zonder nadere uitleg.

Mag ik? - Natuurlijk.

Sarah en Richard Rainsferd...

Brooklyn.

Ze is naar Amerika gegaan.

Daar ben je. Ik bel je al de hele dag.

M'n telefoon stond uit.

Goed je te zien. - Insgelijks.

Bertrand belde. Hij maakt zich vreselijk zorgen. Wat is er?

Heb je het gedaan?

Je moet met hem praten.

Wij missen ze ook.

Ik moet vaker komen. - Vind ik ook.

Heb je gevonden wat ik vroeg?

Iedere idioot kan dat via internet vinden.

Er wonen vijf Rainsferds in Brooklyn. Nu ben jij aan zet.

Wat verwacht je te vinden? - Ik weet het niet.

Iemand.

Ik zoek Sarah of Richard Rainsferd. - Nooit van gehoord.

Bedankt.

Ik zoek Richard of Sarah Rainsferd. - Nee, die wonen hier niet.

Is er een Richard of Sarah in de familie? - Nee, het spijt me.

Sorry, bent u Richard Rainsferd?

Bob Rainsferd.

Kent u Sarah of Richard Rainsferd?

Nee, sorry.

Bedankt.

Nu naar...

Wat kan ik voor u doen? - Ik ben op zoek naar Mrs Rainsferd.

M'n moeder doet boodschappen. Vriendin?

Nee, ik ken familie van haar.

In Europa zeker. - Ja, in Europa.

Woon je in New York? - In Parijs. Ik ben hier opgegroeid.

De mooiste stad van de wereld. Ik ben gek op Parijs.

Heeft je moeder erover verteld? - Die praat alleen over Rome.

Excuseer.

We zijn de hele dag thuis.

Amber, m'n vaders verpleegster. Ze komt zo.

Is hij ziek? Wat naar om te horen.

M'n moeder is sterk. Ze helpt ons altijd weer uit de put.

Daar is ze. Ik ga haar even helpen.

Het gebeurde in 1966.

Waarschijnlijk had ze een lekke band.

De vrachtwagenchauffeur zei dat ze zijn kant op zwenkte en dat hij niks kon doen.

Twee jaar later leerde ik Richard kennen.

Aanvankelijk wilde hij niet nog een keer trouwen. Ergens...

wilde hij de man van Sarah blijven.

Maar in de loop van de jaren...

bedacht hij zich. En zo is het gekomen.

Hun zoon woont in Itali�.

Een zoon? - M'n halfbroer William.

Hij was negen toen Sarah verongelukte.

Hoe moeilijk het ook was...

ik heb hem als m'n eigen kind opgevoed.

Ik heb 'm liefde voor Itali� bijgebracht, pasta leren eten.

En het toeval wilde dat hij een vrouw ontmoette uit mijn geboortedorp.

Hij is niet meer teruggekomen.

Hij woont tegenwoordig in Florence.

Het deed hem goed om hier weg te gaan en in Europa een nieuwe start te maken.

Dat zal Amber zijn. Excuseer me.

Zou ik uw man mogen spreken?

Ik weet niet of het een goed idee is...

om dit allemaal weer op te rakelen.

Hij is erg ziek.

Ik snap het.

En zijn zoon?

Mam, eerlijk zeggen. Heb je een vriend?

Nee, natuurlijk niet.

Waarom wil je dan bij papa weg?

Dat heb ik nooit gezegd. Zegt hij dat?

Nee, maar waarom zou je anders zomaar naar Florence gaan?

Liefje, het ligt allemaal veel ingewikkelder.

Ik kom morgen naar huis en dan praten we erover.

En je krijgt een baby... Waarom heb je niks gezegd?

Ik ben er ook nog. - Dat weet ik, het spijt me.

Wil je geen broertje of zusje? - Dat zei ik niet.

Ik zou dolgraag een broertje willen hebben.

Of een zusje.

Als je maar niet denkt dat ik luiers ga verschonen.

Ik hou van je, poepie.

Ben jij Julia?

Ik wist niet dat je Frans sprak.

Als kind sprak ik Frans met m'n moeder.

Maar ik denk dat m'n Frans wat... roestig is?

Wat wil je drinken? - Alleen water, graag.

Wilt u eten? - Nee, alleen wat drinken.

Water en een glas Brunello, graag.

Je bent dus journaliste. Ik heb je nagetrokken.

En ik ken jouw fantastische boek over de Toscaanse keuken.

Dank je. Daaraan dank ik die hardnekkige vijf kilo te veel.

Wat kan ik voor je doen?

Je bent veel te jong om m'n moeder gekend te hebben.

Ik ben van de familie T�zac.

De wat? - De familie T�zac.

Dat zegt me helemaal niets. T�zac? Nee.

Wij, ik bedoel zij, zijn in de rue de Saintonge gaan wonen...

kort nadat je moeders familie...

M'n schoonvader, Edouard T�zac, was erbij toen je oom Michel gevonden werd.

Ik heb geen oom.

De jongere broer van je moeder. - Ze had geen broers.

De rue de Saintonge zegt me niks. Misschien zoek je iemand anders.

Nee, je moeder heette toch Sarah? - Ja, Sarah Rainsferd.

En daarvoor heette ze Sarah Dufaure. - Zegt de naam Starzinski je niets?

Starzinski? Nee.

Vervelend. Je bent dus voor niets hierheen gekomen.

Het spijt me.

Je zoekt vast een andere Sarah.

Wat wilde je zeggen tegen de zoon van die Sarah?

Herken je haar?

Onmogelijk. Nee...

Ik zie wel wat gelijkenis, maar...

Dit is mijn moeder niet.

Weet je dat zeker?

Ja, dat weet ik zeker.

Mijn moeder was niet...

Joods.

Wat wil je? Wat kom je hier doen?

Vertellen dat m'n moeder anders heette en betrokken was bij een tragedie?

Sorry, ik dacht dat je het wist.

Waanzin. Mijn moeder was Fran�aise.

Sarah Dufaure. Ze had geen broer...

en ze heeft nooit in de rue de Saintonge gewoond, zelfs niet in Parijs.

Je zit er helemaal naast. - Ik zal het verhaal vertellen.

Nee, ik wil dat verhaal niet horen.

Het is belangrijk.

Luister goed. Ik wil hier niet over praten.

En ik wil je nooit meer zien.

Bel me ook niet meer.

Veel plezier in Florence.

Belachelijk om zomaar te verdwijnen.

New York, Itali�... Wat hoopte je te vinden bij die vent?

Door jou weet nu de hele familie het. Zelfs mam�, het arme mens is 95.

Ineens zo begaan met mam�? - Hou op.

De familie-eer is toch gered?

Je kunt rustig in het appartement gaan wonen. Maar reken niet op mij.

We gaan het verkopen. Iedereen is er klaar mee.

Familiebesluit. Daar gaat m'n kindertijd.

Ik wilde de waarheid weten. - De waarheid?

Typisch iets voor journalisten: de waarheid.

En wat brengt die mooie waarheid ons? Wij gelukkig, die vent gelukkig.

Iedereen gelukkig nu de waarheid bekend is.

De waarheid wordt vaker duur betaald.

Ok�. En nu?

Ik weet het niet.

Maar alles in mij wil dit kind houden.

Kun jij begrijpen dat alles in mij het kind niet wil?

Ja, dat begrijp ik.

We wilden altijd zo graag een tweede kind.

Dag, pa. - William...

Moet jij niet bij je vrouw en kinderen zijn?

Nee, ik moet nu bij jou zijn.

Je hebt die journaliste gesproken, h�?

Ja, die vrouw met dat malle verhaal. Nou en of.

Ga zitten, William.

Ik help je even. - Ga zitten, jij.

Je wilt toch niet zeggen dat het wel waar is?

Toch?

Ik weet het nog goed...

de eerste keer dat ik je moeder zag.

Het was in een danszaal in Manhattan.

Twee dingen vielen me op.

Ten eerste...

was ze de allermooiste vrouw die ik ooit gezien had.

Ten tweede...

leek ze achter haar lach iets te verbergen.

We hadden het gezellig.

Maar ik had het gevoel...

dat ze zich niet thuis voelde.

Ook had ik nog nooit zo'n droevig iemand ontmoet.

Ik heb die droefheid willen verjagen.

Maar ik weet nu dat dat onbegonnen werk was.

Het was geen ongeluk.

Haar ongeluk...

was geen ongeluk.

Bedoel je dat het zelfmoord was?

Pa... - Moet je horen.

Die laatste jaren werd ze steeds depressiever.

Alle pillen en drank... En god...

Alsof iets sombers in haar groter en groter werd en...

Ook een glas?

Niet verder vertellen, hoor. - Nee. Ga door.

We hadden hooglopende ruzies...

over jouw identiteit.

Over wat je wel en niet moest weten.

We waren het nooit ergens over eens.

Ze nam voorzorgsmaatregelen. Meteen na je geboorte...

liep ze het ziekenhuis uit om jou in een kerk te laten dopen.

Ik moest er halsoverkop van m'n werk naartoe.

In haar optiek liep je leven als Joods jongetje gevaar.

Het is...

niet rationeel, dat is waar. Maar...

Alles staat hierin.

Wat staat daarin?

We hebben het nooit besproken, maar ik weet zeker dat ze dit gewild had.

Waarom heb je me niks verteld?

Waarom heb je gewacht...

tot ik een man van vijftig ben?

Omdat ik zwak was.

M'n hele leven is ��n grote leugen.

Luister, William...

Je bent het mooiste dat me overkomen is en ik hou van je. Maar...

Ieder mens is het product van z'n komaf.

De jouwe staat daarin.

dagboek

Toe maar, jongen. Wees niet bang.

Wat is dit?

Kun je me zo zien? - Ja. En jij?

twee jaar later

Ik zie niks.

Ik snap het niet. Ik hoor je wel, maar zie je niet.

Werkt dit wel? - Ja, want ik kan jou zien, pa.

Je hebt iets fout gedaan.

Even kijken, hoor...

Ja, nu zie ik je.

Is je gothic-look nog niet voorbij?

Zie je me liever als slettebakje?

Wat vindt je moeder ervan? - Hou haar erbuiten.

Is de kleine meid in de buurt? - Ja, ik haal haar zo.

Wie is dat achter je?

Weg, de camera filmt.

Maar wie is het? - Een vriendin.

Jeugd is niet seksueel overdraagbaar, hoor.

Erg grappig.

Zeg, gaat het goed op school?

Ik bedoel: beter. - Pap, ik wil terug naar Parijs.

Ik mis je. Ik ben dit land zat.

Welnee, liefje. Dat komt doordat je 14 bent.

Is je moeder thuis? - Waarom?

Er is gebeld door een Amerikaan, op zoek naar z'n moeders verleden.

William?

Julia?

Sorry. Zelfs in Frankrijk geven ze tegenwoordig een hand.

Dag, schoonheid. Hoe heet jij? - Lucy.

Aangenaam, Lucy.

Het is nogal toeristisch. Maar ik kwam hier vroeger vaak met m'n moeder.

Ze genoot enorm van het uitzicht.

Vertel eens...

Hoe lang woon je hier inmiddels?

Ongeveer een jaar.

Heb je alles zomaar achtergelaten?

Sorry, dat gaat me niets aan.

Wat wilt u drinken? - Warme chocolademelk.

De familie Dufaure had alles bewaard.

Geweldig.

Ze waren vast dolblij om je te leren kennen.

En dat was wederzijds.

Toen ik de dagboeken las, besefte ik dat ik haar totaal niet kende.

Ik kende haar gezicht, wist hoe ze lachte, hoe ze rook.

Maar ik wist niks van haar.

Van haar twijfels, angsten, dromen.

En daar zit ik dan: veertig jaar na dato leer ik m'n moeder kennen.

Goed idee om af te spreken.

Na Itali� was ik flink van slag.

Wat ego�stisch van me om zo in andermans leven te wroeten...

dingen op te rakelen en zelfs een oordeel te hebben.

Hoe durfde ik?

En daarom: bedankt.

Nee, ik moet jou bedanken.

Dankzij jou kon m'n vader vredig sterven.

Wat ga je verder doen? - Ik weet het niet.

Heel gek, ik wilde graag terug.

Maar ik voel me een buitenstaander.

Ik denk dat ik Franser geworden ben dan ik dacht.

Misschien ga ik terug naar Parijs. M'n oudste dochter kan hier niet wennen.

En ik wil dat zij haar vader kan zien wanneer ze wil.

Het is een schatje...

die kleine Lucy.

Nee, de giraf heet Lucy.

Hoe heet zij dan?

Sarah.

Het spijt me.

Nee, het spijt mij.

Dank je wel.

Kun je me zo zien? - Ja. En jij?

Steun ons en word VIP-member om alle advertenties van www.OpenSubtitles.org te verwijderen