Original subtitles

Gedownload van YTS.MX

Officiële YIFY-filmsite: YTS.MX

Ilja Iljitsj, waarom maak je zo veel geluid?

- Je maakt je moeder wakker. - Mama is hier!

- Wanneer komt mama? - Spoedig.

En wanneer kwam ze aan?

Laat op de avond, mijn liefste. Je lag al te slapen.

Ik ga kijken als ze op is.

Waarom ben je zo zenuwachtig, Mijn liefste?

Je hebt je moeder nog niet één keer gezien dag, en je eet je hart op.

Waarom is het daar licht en donker? Hier, verpleegster?

En straks zal het hier licht zijn ook?

Dat komt omdat de zon weggaat om de maan te ontmoeten,

maar kan het niet zien en fronst.

Ilja Iljitsj, waarom sta je hier?

Je maakt je moeder wakker.

Mama is terug!

Mama is er!

VERSCHILLENDE DAGEN UIT HET LEVEN VAN I.I. OBLOMOV

Gebaseerd op de roman "Oblomov" door I.A. Gontsjarov

Scenario van A. ADABASHIAN, N. MIKHALKOV

Geregisseerd door Nikita MIKHALKOV

Directeur Fotografie Pavel LEBESHEV

Productieontwerpers:

Alexander ADABASHIAN Alexander SAMULEKIN

Muziek van E. ARTEMYEV Geluid door B. BOBROVSKY

Engelse ondertitels door Tatjana Kameneva

Met in de hoofdrol

Ilja Iljitsj Oblomov Oleg TABAKOV

Andrej Ivanovitsj Stolz Joeri BOGATYRYOV

Zakhar Andrej POPOV

Olga Jelena SOLOVEY

Alexejev Avangard LEONTYEV

Verteld door A. ROMASHIN

Ilja Iljitsj Oblomov lag in bed in zijn flat in Petersburg,

in de Gorokhovaya-straat,

in een van de grote huizen dat bijna evenveel inwoners telde

als een hele plattelandsstad.

Liggen was niets voor Ilja Iljitsj

ofwel een noodzaak zoals het is voor een zieke man,

of een occasionele behoefte zoals het is voor een vermoeid mens,

of een genot zoals het is voor een luiaard:

Het was zijn normale toestand.

Oblomov, een heer van geboorte en een collegiale secretaris naar rang,

kwam in Petersburg wonen twaalf jaar geleden.

Hij was toen nog jong, hij zat nog vol plannen,

veel verwachten van het lot en van hemzelf.

Maar dagen en jaren gingen voorbij, hij gaf de overheidsdienst op,

het zachte dons op zijn kin veranderd in stijve haren,

zijn taille werd breder, zijn haar begon uit te vallen,

hij werd dertig,

en hij was nog geen stap vooruitgegaan in elke richting,

en stond nog steeds op dezelfde plek punt als tien jaar geleden.

Zakhar!

Zakhar!

Waar ga je heen?

Je zei niets.

Je ziet dat ik me zorgen maak, dus je moet wachten.

- Zoek de brief. - Welke brief?

Je hebt het van de postbode overgenomen. Een vuile brief.

Hoe moet ik weten waar je het hebt neergelegd?

Je weet nooit iets.

Kijk in de prullenbak. Of misschien is hij achter de bank gevallen.

De achterkant van de bank is nog niet hersteld.

Waarom laat je de timmerman niet komen? Jij was het die het kapot maakte.

- Het brak vanzelf. - Ik zie.

- Heb je het gevonden? - Hier zijn enkele brieven.

Nee, dat is het niet.

Heel goed, ga. ik zal er naar zoeken mezelf als ik opsta.

Je houdt de boel netjes!

Het stof, het vuil! Mijn God!

Je doet niets!

Daar wordt alles geveegd en opgeruimd als voor een bruiloft.

Wat wil je nog meer?

- En wat is dit, bij de tafel? - Nou, misschien neem ik dit wel weg.

Alleen dit! En hoe zit het met het stof, de spinnenwebben?

Soms zie ik een bedwants op de muur, te.

- Ik heb ook vlooien. - Het is walgelijk!

Het heeft geen zin dat je lacht, Zakhar.

je kunt beter aan het werk gaan en schoonmaken de plaats.

Is mijn water klaar?

Jaren geleden. Waarom sta je niet op?

De huisbaas zei opnieuw dat we wel moesten beweging. Ze willen de flat.

Waag het niet om over de flat te praten mij. Ik heb het je al verboden.

Je kunt beter naar de slager gaan.

Nee, hij zal ons niets meer geven credit.

- Hoeveel zijn we hem schuldig? - Zesentachtig roebel.

Ben je gek geworden?

We hebben hem al drie maanden niet betaald.

Ben jij een koe die je hebt gekauwd zo veel?

U kunt naar de huisbaas schrijven, meneer.

misschien zou hij je dan niet storen.

Oké, ga naar de slager, dan doe ik het denk er eens over na en schrijf een brief.

Ik ga.

Ilja Iljitsj was erg verontrust.

Nadat zijn vader en moeder stierven, hij werd de eigenaar van 350 lijfeigenen

die hij erfde in een van de verre provincies.

En nu ontving hij een onaangenaam brief van de deurwaarder van zijn nalatenschap.

Iedereen weet wat voor soort onaangenaam nieuws kan een gerechtsdeurwaarder schrijven:

Slechte oogst, schulden, kleiner inkomen...

Een paar jaar geleden,

Ilja Iljitsj begon een plan te tekenen van het beheer van zijn nalatenschap.

Hij zou er heel graag een paar willen maken verbeteringen,

alleen hij wilde dat dit zou gebeuren ergens van zichzelf.

En nu vraagt ​​de huisbaas het hem bewegen. Hij wil zijn appartement.

Oblomov had moeite met beslissen waar hij aan moest denken:

Van de brief van de deurwaarder, of van een verhuizing naar een nieuw onderkomen, of naar geld...

Zakhar!

- Heb jij de brief geschreven? - Ben je bij de slager geweest?

De winkel is gesloten, de slager weg. Ik ga later nog een keer.

Nou ja, goed.

Er is al een bezoeker...

Ah, ben jij het, Alexejev?

Ik zal geen handen schudden: Je komt rechtstreeks uit de kou.

Waarom, Ilja Iljitsj, het is niet koud! Het is ontdooid.

Het was niet mijn bedoeling om vandaag een beroep op je te doen, maar ik ontmoette Ovchinin.

Ik kom je halen.

Laten we naar Ovchinin gaan.

Matvej Andrejevitsj Aljanov, Kazimir Albertovitsj Phailo,

Vassily Sevostjanovitsj Kolymjagin

zijn er al.

Wat doen ze daar, en wat willen ze van mij?

Ovchinin nodigt je uit voor een etentje.

Naar het avondeten? Ga zitten, we zullen erover nadenken.

Sta toch op! Het is tijd om je aan te kleden.

- Ik heb me nog niet gewassen. - Nou, was dan.

Goed?

- Wat? - Je ligt nog steeds.

- Moet ik opstaan? - Je wilde gaan.

Ik wilde niet. En ik heb het niet verteld je nog over mijn zaken.

Welke zaken?

Waarom denk je dat ik dat niet heb gedaan? al die tijd opgestaan?

Ik heb hier liggen nadenken hoe ik uit de problemen kan komen.

- Wat is het? - Twee tegenslagen!

Mijn huisbaas heeft mij voor de gek gehouden. ‘Haast je en kom in beweging’, zegt hij.

Maak haast! Verhuizen is een vreselijke overlast.

Er is zoveel te zien - dingen gaan kapot en gaan verloren.

En sommige mensen, weet je, zoals bewegen.

Zakhar!

Maar dit over de flat is nog niet het ergste!

Kijk eens wat mijn deurwaarder mij schrijft.

- Zakhar! - Ik ben hier al een hele tijd.

- Waar is mijn brief? - Waar kan ik het vinden?

Ik heb het niet doorgeslikt. Wel, daar is het!

Daar, daar, je kunt gaan! Ik heb genoeg van je.

Luisteren.

"Geachte heer..." Nou, het is niet belangrijk.

Ik zei toch dat je uit de kou kwam.

"Het heeft al vijf weken niet geregend. Oude mannen kunnen zich zo'n droogte niet herinneren.

Op Sint-Jan drie boeren rende weg.

Er zal niets van ons linnengoed zijn dit jaar op de kermis..."

Jeetje!

‘Onze boeren hebben hun geld niet betaald betalingsachterstanden.

Dit jaar sturen wij u, onze vader en weldoener,

zo’n tweeduizend minder dan vorig jaar."

Je hebt een niesbui.

Geen datum. Er moet gelogen zijn sinds vorig jaar bij de deurwaarder.

Hij vertelt over Sint-Jan en droogte. Hij dacht erover om het nogal laat te versturen!

Wat vindt u er van?

Zo'n tweeduizend minder...

Hoeveel zal er overblijven?

Wat heb ik vorig jaar ontvangen?

Dat heb ik je toen niet verteld, toch?

Ik moet het aan Stolz vragen.

Ik wou dat hij zich haastte en kwam.

Hij schrijft dat hij komt, maar God weet waar hij is.

Ik vraag me af of ik moet schrijven aan de gouverneur?

Wie is uw gouverneur?

Ja, schrijf naar de gouverneur.

De droogte, de hitte...

Eigenlijk zou je moeten schrijven aan de gouverneur.

Verpleegkundige!

Iljoesja, waar ben je? Waar verstop je je?

Iljoesja!

Goedemorgen, papa.

Wees voorzichtig als u de veranda betreedt.

En maak geen lawaai.

Mama slaapt nog. Ze is moe na haar reis.

Iljoesja, waar ga je heen?

Oh, Ilja Iljitsj, wat ben je aan het doen, jij stoute jongen!

De veranda moet gerepareerd worden.

Ja inderdaad, kijk maar eens hoe gammel het is.

Wel, het schommelde toen het voor het eerst werd gemaakt.

Nou, hij is niet gevallen, hoewel het al 16 jaar bestaat.

Luka heeft het voortreffelijk gedaan.

Ja, hij heeft het goed gemaakt.

Hij was nu timmerman!

Hij is dood, het Koninkrijk der hemelen wees de zijne!

Timmerlieden zijn niet meer wat ze waren.

Nu kunnen ze het niet meer zo goed maken.

Was het Luka die het gemaakt heeft?

Nee, het was niet Luka.

Ja, het was Luka. Zeker, Luka.

Luka, Luka!

Je mag je moeder niet wakker maken.

Ze was de hele dag niet thuis, en ze bracht de nacht door met reizen.

Laat me los, verpleegster. Houd op met mij vast te houden.

Je gaat mij niet vangen!

Wil je niet schrijven?

Ik zou een pen voor je slijpen.

Ah, jij bent het? Sorry, het lijkt erop dat ik in slaap ben gevallen.

Het is niets.

Alexejev was altijd gehoorzaam en bereid luisteraar

die met gelijke bereidheid deelden Oblomovs stilte,

zijn gesprek en zijn manier van doen denken, wat het ook mag zijn.

En hoewel Oblomov aardig voor hem was,

hij hield van en vertrouwde slechts één mens,

misschien omdat ze volwassen waren geworden, studeerde en woonde samen.

Deze man was Andrej Ivanovitsj Stolz.

Stolz was weg,

maar Oblomov verwachtte hem terug elk uur.

Je wilde met mij praten over iets.

Ik denk dat je beter kunt gaan. ik zal denken daar eerst over, en we praten er later over.

Erg goed. Inderdaad, het zou beter zijn om het later te doen.

Alles is klaar, Ilja Iljitsj.

De makelaar van de verhuurder is hier geweest nogmaals, over de flat...

Ilja Iljitsj...

Wat moeten we doen? Ze willen dat we verhuizen.

Ik heb je verboden met mij te praten over het.

Oké, ga en haal dit weg.

En ik zal onthouden dat er een paar zijn kaas en ham over.

Je serveert het mij 's avonds,

Probeer het niet zelf op te eten, zoals je altijd doet,

en dan tegen je meester liegen dat er niets meer over was.

Als je mensen hier niet liet komen, dan zou je meer overhouden.

Ik wou dat ik dood was.

In plaats van mij eten te misgunnen, je kunt beter nadenken over verhuizen.

Andere mensen bewegen.

Ik zeg: andere mensen zijn niet slechter dan wij, en als ze bewegen

wij kunnen het ook.

Zakhar!

Kom hier.

Dichterbij, dichterbij. Hoe voel je je?

Je bent niet gelukkig, hè?

Ik heb niets anders gezegd dan dat...

Begrijp je wat je hebt gezegd, jij giftige man?

- Wat heb ik gezegd? - Andere mensen bewegen.

Andere mensen zijn niet slechter. Dat is wat je zei!

Voor jou ben ik als 'andere mensen'.

Heb je, giftige man, erover nagedacht wat zijn 'andere mensen'?

Zal ik het je vertellen?

Wat zijn 'andere mensen'?

Misschien zijn ze er wel klaar voor om naar een nieuw onderkomen te verhuizen.

Lyagaev zou er bijvoorbeeld twee vastbinden overhemden in een zakdoek en ga weg.

Dat zijn 'andere mensen'! En stel je voor dat ik net als zij ben?

Kwel mij niet met hartverscheurende woorden, meneer!

Mij ​​vergelijken met 'andere mensen'!

Waarom, werk ik? Eet ik niet genoeg? Zie ik er mager en ellendig uit?

Kom ik dingen te kort?

Ik heb nog nooit in mijn leven trek zelf mijn kousen aan!

En tegen wie zeg ik dit? Niet gedaan Heb je op mij gewacht sinds ik een kind was?

Dat weet je Ik ben teder opgevoed,

heb nog nooit last gehad van verkoudheid of honger of armoede,

heb nooit mijn brood verdiend

of vuil werk gedaan.

Dus hoe kon je jezelf meenemen? om mij met andere mensen te vergelijken?

En in mijn plan had ik het al toegewezen jij een huis en een moestuin.

En een salaris!

Jij zou mijn rentmeester zijn en butler en agent!

En na dat alles ben jij zo bitter je meester beledigd,

die je je hele leven hebt gediend,

die je vroeger in je armen droeg als een baby...

Ilja Iljitsj, de Heer zij met je, waar heb je het over?

Oh moeder, koningin van de hemel, dit alles problemen komen zo plotseling over ons heen!

Nou, ga weg!

Geef me wat kwas!

Hier, drink het.

Trek de gordijnen naar beneden.

Sluit mij goed op.

Ik mag een uurtje slapen.

Maak mij om half vier wakker.

Een lichte, aangename gevoelloosheid verspreid over zijn ledematen

en zijn zintuigen waren vertroebeld met slaap,

net zoals het wateroppervlak vertroebeld door de lichte vroege nachtvorst;

nog een minuut en zijn geest zou dat doen zijn uitgegleden, de hemel weet waar,

toen plotseling Ilja Iljitsj bijkwam zichzelf en opende zijn ogen.

'Wel, ik heb me niet gewassen,' fluisterde hij. ‘En ik heb niets gedaan.

Ik heb mijn plan nog niet op papier gezet.

Ik heb de gouverneur niet geschreven, noch aan de verhuurder,

Ik heb de rekeningen niet gecontroleerd - de ochtend is verspild!"

Hij dacht na. Wat betekent het?

‘En zouden andere mensen het gedaan hebben? allemaal?" flitste door zijn hoofd.

Andere mensen... Wat zijn ze?

Hij verzonk in gedachten en vergeleek zichzelf tegenover ‘anderen’.

Dit was een van de heldere, bewuste momenten in het leven van Oblomov.

De schrik maakte zich van hem meester toen er voor hem opstond

een duidelijk en levendig idee van wat het menselijk lot zo bedoeld was

vergeleken met zijn eigen bestaan.

Hij voelde zich verbitterd omdat hij dat had gedaan dit alles aan zichzelf te bekennen.

Vruchteloze spijt van het verleden,

brandende verwijten van het geweten ging als steken door hem heen.

'Het is allemaal de schuld van Zakhar' hij fluisterde.

Hij herinnerde zich de scène met Zakhar

en zijn gezicht brandde van schaamte.

'Wat als iemand het had gehoord?' Dacht hij, terwijl hij koud werd bij het idee.

‘Godzijdank zal Zakhar dat niet kunnen herhaal het, en niemand zou hem geloven."

Ilja Iljitsj!

Ilja Iljitsj!

Hij slaapt wel! Hij zou een marineman kunnen zijn!

Sta op! Het is half vijf.

Wat wil je?

Je zei dat ik je wakker moest maken. Kom op, Ilja Iljitsj...

Je hebt je plicht gedaan en nu ga weg!

De rest is mijn eigen zaak.

Ik ga niet. Sta op, Ilja Iljitsj!

Stoor me niet.

Ik zou je graag met rust laten, maar ik kan het niet.

Je zou achteraf boos op me zijn.

Ik ken mezelf.

Je weet hoe je moet slapen. Daar ligt hij als een blok!

Wat was het nut van zo'n man? geboren worden?

Sta op, ik zeg het je!

Denk je dat ik slaap? Dat ben ik niet, ik hoor alles.

Ojee, waarom lig je daar? als een blok?

Het maakt me misselijk om naar je te kijken. Zie hem, beste mensen!

Sta op!

Ilja Iljitsj, kijk wat er gebeurt om je heen!

Ik word wakker als ik er zin in heb.

Sta op!

Ik zal je leren je meester te storen als hij wil rusten!

Geef me wat kwas!

- Ilja! - Andrej!

Stolz is er!

Hoe gaat het met u!

Ik heb de val zelf gereden van Verkhlyovka tot Vavilovo.

Wees stil, anders maak je de verpleegster wakker en ze laat me in de schaduw zitten.

Ze slapen nu allemaal na het eten.

Laten we gaan kijken hoe ze slapen.

Oké, maar wees stil.

Kijk wat ik kan doen.

Ik kan het ook.

En waarom hebben ze de veranda niet gerepareerd?

Hoe moet ik dat weten?

- Laten we gaan ronddraaien. - Oke.

Stolz verbleef bij Oblomov.

Het leven van Stolz was gevuld met zakelijke gesprekken, sociale bezoeken, de samenleving.

En ondanks het protest van Oblomov, klagen en ruzie maken,

hij gaf toe aan zijn vriend en volgde hem overal.

'Je moet een nieuw leven beginnen. Nu of nooit", zei Stolz tegen hem.

Stolz was even oud als Oblomov; ook hij was ouder dan dertig.

Hij trok zich terug uit de overheidsdienst, ging voor zaken

en slaagde daarin dankzij zijn ijver en intelligentie.

Hij vertelde het vaak aan Oblomov

het normale lot van die man

was om de beker van het leven neer te halen zonder ook maar één druppel te hebben verspild,

en dat er een gelijkmatig brandend vuur was beter dan een gewelddadige brand,

hoe poëtisch dat laatste ook mag zijn.

Hij paste meteen de juiste methode toe bij elke noodsituatie,

zoals een huishoudster kiest van de bos die om haar middel hangt

de juiste sleutel voor elke deur.

Zakhar, geef hem zijn kleren!

Dus...

We gaan nu ontbijten,

dan... zullen we een zakelijk telefoontje plegen, daarna gaan eten.

Ik heb de eigenaar van de goudmijn uitgenodigd Ik heb je erover verteld.

Daarna worden we uitgenodigd voor thee bij zijn villa.

Ik moet je voorstellen aan Olga Iljinskaja.

Ze heeft een prachtige stem. En hoe ze zingt!

Ze is een charmant kind.

Hoewel ik een zwak voor haar heb.

-Heb jij ook zwakke punten? - Ik doe.

Wie kan het zo vroeg zijn?

Help je meester met aankleden. Ik zal mezelf openstellen.

- Ah, jij bent het, Alexei... - Ivan Alexejevitsj.

Sorry. Wat kan ik voor je doen?

Ik bied mijn excuses aan. Ik dacht dat Zakhar dat wel zou doen open de deur.

Ik heb een uitnodiging om te slagen aan Ilja Iljitsj.

Ilja Iljitsj is er niet.

Hij is gisteravond vertrokken over wat zaken.

Hij is van plan naar het buitenland te gaan, vervolgens naar Oblomovka.

Godzijdank! Hij heeft zo vol spanning op je gewacht.

Als Andrej Ivanovitsj Stolz komt, hij zei,

al mijn problemen zouden opgelost zijn.

En waarom fluisteren we? Is er iemand in huis?

Zakhar slaapt.

Pardon, ik moet naar mijn kantoor.

- Tot ziens, Alexei... - Ik ben Ivan Alexejevitsj.

Wacht, wat heb je daar?

Het is kalfsvlees.

Heb je het gezien?

Heb medelijden met de meester, hij kan jouw eten niet eten.

Ga en breng wat ik je heb gezegd, en de machine.

Waarom ontbijten we niet? Andrei, wie was daar aan de deur?

Een man bracht mij wat zaken papieren.

Ilya, kun je die geur voelen?

Als gezondheid geur kon hebben,

Ik weet zeker dat het zo zou ruiken.

Zakhar!

Pak aan.

Dit heb ik in Europa geleerd.

Daar begrijpen ze het ook niet, maar wat is er eenvoudiger?

Dieren zijn gezonder dan wij, dus eet wat ze doen en wees gezond.

Zakhar, ruik het gewoon!

Oké, ga naar je kamer.

Weg met je vet, van de lichamelijke zwaarte,

en dan zal je geest dat niet meer doen slaperig zijn.

Ik heb er zelf last van.

Ik weet en begrijp het allemaal. Je zei dat mijn geest slaapt.

Ik weet het, maar ik heb geen kracht en wil ook niet uit die slaap ontwaken.

Misschien volg ik je, maar alleen zal ik het niet redden.

Sorry, maar ben je je niet vergeten? Morgen een aanvraag indienen?

Maak je klaar, we vertrekken binnen vijf minuten.

Hoe zit het met thee?

- Andrei, hoe zit het met thee? - Thee is slecht voor je gezondheid.

Hij verkoopt aandelen, heeft ze niet eens, voor driekwart van hun prijs

om ze te verkopen, na de koersen daling, voor vijf achtste.

Vijf achtste van wat?

Er is een aandelenprijs, en die is er een tarief. Driekwart bijvoorbeeld.

- Driekwart van wat? - Heb je er niets van begrepen?

Uwe excellentie, Mr Stolz wil u spreken.

Laat hem binnen.

- Wat een plezier! - Hoe gaat het, Pavel Petrovich.

Ik ben zo blij je te zien, mijn liefste! Hoe gaan onze zaken?

Mag ik u voorstellen mijn vriend Oblomov.

Aangenaam je te ontmoeten. Andrei vertelde me over het project...

Ik heb je al tijden niet meer gezien, echt niet weet alles.

Uwe excellentie, alles is ondertekend.

Heel goed voor jou.

Ik had niets anders verwacht van jou.

Sinds we hier serieus aan beginnen zaken, dacht ik

dat we Venetiaans glas nodig hebben.

Maar waar kunnen we het krijgen?

Ik begrijp het, alles is uiteengezet hier.

Ik begrijp dat het is uiteengezet, maar het glas is erg duur.

Mocht je naderen...

Je hoeft Geller niet te benaderen. Degene die het kan is...

"Ga", zei Nadezjda tegen mij, "en zich weer vestigen in Europa."

Ilja Iljitsj, alles is klaar!

- Wat doet Andrej Ivanovitsj? - Slapen. Geen licht in zijn kamer.

Ga kijken. Maar pas op.

Doe de deur dicht.

Pak aan. Geef me een lepel.

Hou op. Waarom doe je het altijd?

- Ik breng je de taart. - Doe Maar.

Dus het is nooit?

- Nooit, Ilja. - Wat bedoel je met, nooit?

Luister, wie bedrieg je?

Niet ik, alleen jijzelf.

Herinner je hoe gelukkig je was toen je die lichtheid voelde?

Wanneer je van je brandend maagzuur af bent en stal?

Je werd al na een paar keer dunner dagen dat je geen junkfood eet.

Wil je er uitzien als een oude Weer een versleten jas?

Vraag dan geen medeleven.

Bestel een lamsbout voor jezelf morgen op bed geserveerd worden,

of nog beter: geroosterd varkensvlees!

Blijf dag in dag uit in bed liggen, slapen, drinken.

Ilya, zal het je goed doen? nu veel eten

en met zo'n buik naar bed gaan?

En morgen zul je vloeken jezelf voor deze zwakte.

En denk eens aan wat je gaat doen eten!

Wat heb je daar?

Soep. Met vlees.

Oke. Maar een beetje, en voor de laatste keer.

Nu of nooit!

Hij is weg.

Ah, verdomme met jou! Zakhar, geef me een bord en een lepel.

En neem de taart mee. Waarmee is het?

Met champignons.

Paddestoelen uit Oblomovka!

Hoe konden deze twee mannen intiem zijn,

wiens hele bestaan, elk kenmerk,

was een flagrant protest tegen de manier van leven van de ander?

Het lijkt een gevestigde waarheid te zijn die extreme oppositie

is geen belemmering voor genegenheid.

Bovendien waren ze gebonden door hun kindertijd en school - twee zeer sterke banden.

Er was veel liefde, solide Russische vriendelijkheid

kwistig met de Duitse jongen in Oblomovs familie,

dan het feit dat Stolz dat altijd al had gedaan speelde de rol van de sterkste,

en vooral: dat was er in De aard van Ilja Iljitsj

iets wezenlijks goeds, puur en verheven,

die in diepe sympathie was met alles nobel,

met alles wat reageerde aan de roep van zijn eenvoudige, argeloze,

en vertrouwend hart.

Ilya, dat is een echt Russisch stoombad, geen vergelijking met die in Petersburg.

Wat een geur! Ik herinner het me sinds mijn kindertijd.

Mijn vader nam mij altijd mee met hem in de val...

gaf mij de teugels, en zei dat ik naar de fabriek moest rijden...

dan naar de velden, naar de stad, om bijzondere klei te zien...

Andrei, ga alsjeblieft naar dit diner vandaag zonder mij.

Zie je, ik moet...

Je zou zoveel geschokt raken tijdens de dag dat je niet kon lopen.

En het badhuis is al verwarmd,

je beklimt de bovenste plank, het ruikt van hout.

Eigenlijk moet ik thuisblijven voor een paar dagen.

Om mijn plan af te ronden.

En ik voel me niet lekker, Ik ben bang dat ik nog een stal krijg.

Zin om terug te keren naar jouw bank? Nee, dat laat ik je niet toe.

Nu of nooit! Herinneren?

Kom hier, Ilja!

Dat is waar gezondheid is! Daarna zul je geen styes meer vrezen.

- Ilja! - Laat me alleen.

Denk je dat ik een grapje maak?

Nu of nooit!

Nu of nooit! Nu of nooit!

Laat gaan! Laat mij los!

Laat gaan!

Ilya, wat is er met je aan de hand?

Dat vind ik niet leuk.

Nu ga ik pijn krijgen in mijn schouder.

Kom op, Ilja.

Ik zei: ik vind het niet leuk. En je doet het om mij te pesten.

God verhoede!

Ik kan het niet, en jij dwingt mij ertoe. Ik ben moe.

- Moe van wat? - Van alles!

De bals, de bezoeken, de ontmoetingen, de theekransjes, de gesprekken.

Het eeuwige heen en weer rennen, de roddels, de roddels.

Ik hou niet van dit leven.

- Wat voor soort leven vind je leuk? - Anders dan dit.

Wat vind je precies niet leuk? over deze?

Geen van hen heeft dat gedaan rustige, heldere ogen.

Eén man is ellendig omdat hij dat heeft gedaan elke dag naar kantoor gaan,

een ander zucht omdat dit het geluk is hem ontzegd.

Dat is hun ideaal, hun doel in het leven.

Dus dat wil je niet om naar kantoor te gaan

en in wachtkamers zitten?

Nee, en dat wil ik niet ook je sociale leven.

Om de symmetrische manier te bewonderen de gasten zitten,

hoe stil en attent ze zijn aan de kaarttafels.

Een prachtig voorbeeld van een geest die iets wil dat het roert!

Zie je dat niet hun hele leven? ze slapen terwijl ze daar zitten?

Het is meer mijn schuld dat ik in bed lig en mijn hoofd niet vergiftigen met schurken?

Ze ontmoeten elkaar, nodigen er een uit een ander voor maaltijden,

maar er is geen gastvrijheid, geen vriendelijkheid, geen wederzijdse sympathie.

Wat voor soort leven is dat? Wat zal ik daar leren?

En wat kan iemand Van jou leren, Ilya?

- Van mij? - Ja, van jou!

Ik ga het niemand leren iets.

En ik stel niemand op de proef,

zoals die heer met het gele gezicht, uw goudmijneigenaar.

Hij bleef maar vragen of ik dat had gedaan lees de toespraak van een plaatsvervanger

en staarde me met open ogen aan toen ik vertelde hem dat ik de kranten niet las.

Daarna viel hij mij lastig waarom, dacht ik,

had de Franse ambassadeur Rome verlaten?

Mehmet Ali heeft een schip gestuurd, troepen zijn naar het Oosten gestuurd...

Deze heer met het gele gezicht, zoals jij hem noemde,

is afgestudeerd twee universiteiten.

En in de tijd dat uw deurwaarder erin geslaagd Oblomovka te ruïneren...

deze meneer had verworven tien van zulke Oblomovka's.

En hij krijgt er nog twintig

dankzij zijn toewijding, hersenen en ijver.

Om 5 uur 's ochtends staat hij al op de been,

elke dag doet hij dat hygiënische gymnastiek,

hij drinkt geen wijn.

Hij spreekt zes vreemde talen.

Hij kent alles en iedereen.

Zijn leven is ondergeschikt aan een doel, werken,

zonder één overbodige handeling, beweging of woord.

En kijk, hij is gezond en rijk,

en op 60-jarige leeftijd kijkt hij jonger dan jij.

Waarvoor? Op 60-jarige leeftijd moet een man kijken zijn zestig, en niet 35.

Ja, maar als je 35 bent, hoef je er niet 50 uit te zien als jij doet.

Stel dat de eigenaar van uw goudmijn leeft nog honderd jaar

en verwerft er nog eens honderd Oblomovka's. Maar waarvoor?

Iedereen denkt alleen maar aan wat goed of slecht is voor hun gezondheid,

naar welke artsen ze moeten gaan, naar welke drinkplaatsen om te reizen.

Iedereen denkt na over hoe te leven.

Maar waarvoor? Niemand wil nadenken over het.

Wat is jouw leven? Heeft iemand je nodig?

Het is gemakkelijk om de hele dag op de bank te liggen

en oordeel die die iets doen.

Maar zou het niet beter zijn? naar jezelf kijken?

Misschien is het niet de schuld van de samenleving dat het je niet bevalt,

maar de jouwe, dat die jou niet nodig heeft?

- Het is zo jammer, Andrei. - Wat?

Soms schaam ik me zo dat ik wil huilen.

Ik lieg vaak en draai me om van de zijkant Kant kiezen

en het mezelf afvragen waarom ben ik zo?

En ik weet het antwoord niet.

Op een ochtend werd ik wakker...

Er stond een boom buiten mijn raam.

Waarschijnlijk was het daar vijfhonderd jaar of meer,

en had nog duizend jaar leven.

Zoveel bladeren waren opengegaan en verdord en viel in die tijd af...

en zovelen moesten nog openen en eraf vallen.

En toch, elk blad, terwijl het groeit,

leeft één leven met de boom, met zijn wortels en takken.

Het voelt ze waarschijnlijk, het is voor hen nodig.

Het betekent dat deel van dat blad zal nog jaren bewaard blijven...

zoals het er in het voorgaande was jaren...

Hetzelfde geldt voor ons, wie we ook zijn...

Sinds wij leven, er moet wel enige zin in zitten.

Deze gedachte maakte mij erg blij,

Ik huilde zelfs.

Maar als je mij vraagt ​​waarom, Ik zal het niet kunnen uitleggen.

Daarna bladerde ik door een oud botanisch leerboek

en kwam er achter dat bomen niet zo lang leven.

Ik schaamde me omdat ik het me niet herinnerde alles wat mij was geleerd.

Mijn hoofd is als een soort archief

van daden uit het verleden, figuren, tijdperken, religies.

Er is niets verbonden.

Als een bibliotheek die overal bestaat alleen van verdwaalde volumes.

Ik kan me de plantkunde niet herinneren maar op de een of andere manier ben ik het niet vergeten

dat in 306 v.Chr. Seleucus I

behaalde een overwinning op een of andere Chandragupta.

Je bent een heel gelukkig man, Ilya.

Anderen voltooien drie universiteiten en nog steeds op zoek naar meer kennis.

Jij niet, zulke kwellingen zijn onbekend aan jou.

Je zucht over het feit dat je niet alles bent vergeten.

Stolz was maar half Duits, aan zijn vaders kant.

Zijn moeder was Russisch, uit een verarmde adellijke familie.

Hij behoorde tot de Orthodoxe Kerk,

Russisch was zijn moedertaal.

Vanaf acht jaar had hij gezeten over een kaart met zijn vader,

het controleren van de slecht geschreven rekeningen gepresenteerd door boeren en ambachtslieden,

en de vader betaalde hem een ​​salaris, net als voor een ambachtsman,

in reguliere Duitse stijl: Tien roebel per maand,

waarvoor hij hem een ​​boek liet tekenen.

Andrei's moeder leed.

Zij was hier niet blij mee vakman, praktisch onderwijs.

Maar omdat ik een verlegen persoon ben, ze maakte geen ruzie met haar man.

Ivan Bogdanovich Stolz kon dat niet denk aan welk pad dan ook in het leven

anders dan die van hemzelf.

Toen hij klaar was met zijn cursus studies, had zijn vader hem weggestuurd.

En dus deed hij hetzelfde - na zijn zoon klaar met zijn studie, stuurde hij hem weg.

Dat was de gewoonte in Duitsland.

Andrei's moeder was toen dood er was niemand die erover huilde.

Alleen op de dag van zijn vertrek een groep buren had zich verzameld

naar de rentmeester te kijken afscheid nemen van zijn zoon.

Ivan Bogdanovich gaf zijn zoon 150 papieren roebel.

Aan het zadel waren twee tassen vastgebonden.

Eén bevatte een cape van olieleer en dikke laarzen met spijkers -

dingen die hij bij zijn vader had meegenomen aandringen.

De andere had iets elegants in zich jas, een dozijn mooie overhemden

en schoenen besteld in Moskou in herinnering aan het onderwijs van zijn moeder.

Het kost je veertig roebel om naar Moskou te gaan,

en vijfenzeventig om van daar naar toe te gaan Petersburg. Je houdt genoeg geld over.

Je hebt een goede opleiding genoten - alle wegen liggen voor je open.

Je kunt in overheidsdienst gaan, of zaken doen, of schrijver zijn.

Ik weet het niet die jij gaat kiezen.

Oke.

En als je niet slim genoeg bent,

doe een beroep op Reinhold, hij zal het je leren.

Hij is mijn vriend, we kwamen samen uit Saksen.

Hij heeft een huis van vier verdiepingen Petersburg. Ik geef je zijn adres.

Maak je geen zorgen.

Ik ga naar hem toe als ik ook heb een huis van vier verdiepingen.

Nou dat is alles.

Dat is alles!

Denk er maar eens over na, de puppy heeft geen traantje gelaten!

De oude ongelovige is ook aardig.

Hij gooide hem eruit als een katje.

Stop, Andrej!

De zadelriem zit los, je zou het misschien strakker kunnen zetten.

Ik zal het doen als ik in Shamshovka aankom. Ik wil er voor het donker zijn.

Gods snelheid!

Andrei, lieve jongen!

Wacht, mijn arme kleine wees.

Er is niemand om je te zegenen.

Laat mij je tenminste een zegen geven.

Andrei, onze lieveling, onze schoonheid!

Ik praat vaker en vaker met haar gemakkelijk dan voor anderen.

Er is geen genegenheid over haar, geen koketterie, geen berekening.

- Wie heb je het over? - Olga Iljinskaja.

Je zult het zelf zien. Olga is een geweldig wezen.

Ik bewonder haar belangeloos, als een lief kind.

Ik zweer het.

Haar ouders stierven vroeg. Ze woont bij haar tante.

En hoe ze zingt, Ilya!

Ik wil dat je aardig bent aan Olga en haar tante.

Ik laat je achter in de zorg van Ilyinsky terwijl ik in Engeland ben.

Ze zullen je ervan weerhouden thuisblijven en slapen.

Stop met lachen.

We ontmoeten elkaar over een maand in Parijs. Is uw paspoort klaar?

Is al lang klaar.

Hier zijn we.

Hallo!

Ilja, waar ben je? Kom hier, ontmoet mijn vrienden.

Dames en heren, dit is het mijn vriend Ilja Iljitsj Oblomov.

Olga. Leuk je te ontmoeten.

Het is niets.

Haal het weg, alsjeblieft.

O mijn God!

Wat is er, Katya?

O God... wat jammer!

Ilja, wat is er aan de hand? Wacht, waar ga je heen?

Het is perfecte pijn. Waarom zouden ze mij uitlachen?

Waar heb je het over? Wachten.

Olga Sergejevna durft niet te kijken op iemand anders op die manier.

Ik ben stiller dan de anderen en dus zij...

Waar is mijn hoed? Waar is mijn hoed?

Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest, Ik zak liever door de grond.

Oh laat maar. Het is niet erg dat je een sausschotel kapot hebt gemaakt.

Ik heb het kapot gemaakt omdat ik het niet wist wat ik met mijn handen moet doen.

Iedereen keek naar mij en glimlachte. Zelfs een slimme man kan verdwalen.

Kom op, hou op...

Hoe weten ze trouwens dat ik in slaap gevallen ben? laatst naar de opera?

Als je mij daarheen bracht voor hen om mij uit te lachen, dat is slecht.

- Je begrijpt geen grappen. - Een paar grappen.

Als het alleen de baron en zij waren tante, maar ook Olga Sergejevna.

Ze is een jongedame,

en jij vertelt haar dat ik het heb aangetrokken mijn shirt binnenstebuiten,

dat ik vreemde kousen aan had!

Ik waarschuw je, Andrei.

Ik ga boos op je worden.

Ik zal Olga dat hartstochtelijk vertellen hou van muziek en vraag haar om te zingen.

Waarom laster je mij? Ik hou niet hartstochtelijk van muziek.

Waarom haast je je om haar teleur te stellen? op je rekening? Laten we gaan.

Ik wil niet naar haar luisteren. Wat als ze slecht zingt?

Ik kan niet liegen, ik ben slecht in betalen complimenten. Het zou lastig zijn.

Zoals bij het sausgerecht gisteren?

Het is slecht.

Nee, het is niet slecht.

Het is een lichte wraak voor je wilt niet naar mij luisteren.

Je wilt niet dat ik zing, hè?

Hij wil dat je dat doet.

Jij ook?

Dit krijg je als je thuis ligt in een kamerjas...

Andrei!

Nou, Andrej Ivanovitsj, Ik zal voor je zingen.

Dames en heren, Olga Sergejevna gaat voor ons zingen.

De hele volgende week ze gingen nauwelijks uit elkaar.

Olga voelde zich bij hen op haar gemak zoals bij niemand anders.

Ze kende Stolz al heel lang, ze noemde hem haar vriend,

ze vond hem leuk omdat hij haar amuseerde, maar ze was een beetje bang voor hem.

In zijn ogen, ze was gewoon een charmant kind.

Hoe gemakkelijk alle drie vrienden hadden gemaakt,

hoe eenvoudig Olga en Oblomov hadden elkaar leren kennen...

Oblomov was eenvoudiger en vriendelijker dan Stolz;

hoewel hij haar ook niet amuseerde, hij vergaf haar spot zo gemakkelijk.

Stolz ging naar het buitenland en liet Oblomov onder haar hoede.

Ze hadden een plan om dat van Oblomov te breken gewoonte om na het eten te slapen,

dat ze hem vertelde dat hij moest lezen de boeken die Stolz had achtergelaten,

brieven schrijven naar het land, klaar te maken om naar het buitenland te gaan.

Kortom, Stolz zou het niet herkennen hem.

Alles leek perfect te zijn.

Het is tijd om afscheid te nemen.

- Ilya, waar ga je heen? - Ik ben zo terug.

Olga Sergejevna, laat Ilya niet in de steek, breng hem weer tot leven.

Andrej Ivanovitsj, Ik heb al aan alles gedacht.

Ik zal hem de kranten laten lezen en vertel mij het nieuws.

Hij zal zijn plan afmaken van vastgoedbeheer.

En welke lof zou er overdadig worden uitgesproken een dokter die een invalide heeft gered!

De behandeling van die ziekte wat ik Oblomovisme noem

vergt veel geduld en vriendelijkheid.

Ik laat Ilya onder jouw hoede slechts voor een maand.

Over een maand verwacht ik hem in Parijs.

Ilja Iljitsj, wat is er?

In Parijs kun je het niet krijgen.

Dit is de Oblomov-taart, met paddestoelen. Ik heb het voor je laten bakken.

Het is heet!

Neem de taart.

Andrei Ivanovitsj, het is tijd om te gaan, anders red je het niet voor het donker wordt.

- Tot ziens, Olga Sergejevna. - Tot ziens, Andrej Ivanovitsj.

Tot ziens, Zakhar.

Gaan!

Stolz ging naar Engeland en maakte Oblomov beloven rechtstreeks naar Parijs te komen.

Voor zijn vertrek moest hij wel stuur het plan voor nieuwe structuren,

uit zijn flat verhuizen en lees boeken en kranten.

Geen taarten meer eten zonder mij!

Ilya, ik wacht op je in Parijs!

Maar een maand, anderhalve maand, daarna gingen er twee maanden voorbij

en Oblomov ging niet.

Oblomov huurde een villa ernaast de Ilyinsky's en vestigden zich daar.

Nu staat hij om zeven uur op, leest, draagt ​​boeken mee.

Hij ziet er niet verveeld uit noch moe, noch slaperig.

Er zit kleur in zijn gezicht, een licht in zijn ogen,

zoiets als moed, of zelfvertrouwen.

Hij is van 's ochtends tot 's ochtends bij Olga nacht.

Hij leest haar voor, stuurt haar bloemen, gaat met haar mee wandelen.

Vaak blijven ze tete-a-tete.

Soms Olga's tante is bij hen,

evenals haar oude vriend, Baron von Langwagen.

Kwaadwillende mensen lieten iets doorschemeren meer dan een vriendschap tussen hen,

maar uiterlijk geen spoor daarvan bijzondere sympathie kon worden bespeurd.

De tante dacht aan Oblomov uitstraling in huis als...

of beter gezegd, ze dacht er niet over na helemaal niet.

Hij was ouder dan dertig: dat was niet waarschijnlijk om dwaas met Olga te praten.

De baron keek er anders naar, maar hij hield zijn mening voor zich.

Heb je een brief gehad van Andrej Ivanovitsj?

Ja ik heb. Hij spoorde mij aan om langs te komen Parijs. Nu zegt hij dat hij naar Rome moet komen.

- En wat ga je doen? - Ik ga zodra ik er klaar voor ben.

Hij wacht al lang op je tijd.

Als je hem schrijft, stuur onze groeten.

Ilja Iljitsj, ik wacht.

Pardon, alstublieft.

Goedemorgen.

Hoe gaat het met het lezen?

Ik heb alles gedaan wat ik had beloofd.

Wat ik zelf niet meer wist Ik heb gekopieerd uit de boeken.

De Renaissance.

Wat een ondraaglijke notenstruik groeit hier.

Het landschap zou gewonnen hebben zo erg was deze struik hier niet geweest.

Sorry dat ik u onderbreek. Ga door, het is heel interessant.

Het Renaissance-tijdperk in Italië is verdeeld in drie periodes:

Trecento, Quattrocento, Cinquecento.

De Trecento-periode wordt geïllustreerd door werken van Giotto, Uccello.

Later zijn er enkele kenmerken van verschillende scholen werden prominent:

Milanees, Mantuan, Veronese.

Mijnheer Oblomov!

Mijnheer Oblomov, je hebt een blad laten vallen.

Bedankt.

Je luisterde niet, daarom ben ik gestopt.

Er verschijnen...

Ik blijf aan deze notenstruik denken.

Als een kunstenaar dit landschap schilderde, hij zou de struik niet hebben meegenomen.

- Ik vind dat het er hier goed uitziet. -Baron, we moeten gaan.

- Maar ik heb het niet tot het einde gelezen. - Doe het zonder mij.

Wij verwachten u voor het diner.

Lees over schilderen.

En kom gerust eens eten, zoals gewoonlijk.

Ik wacht hier om twee uur op je.

Wacht op mij, alsjeblieft. Waarom heb je zo'n haast?

Deze vreselijke struik.

En ik denk dat het gewoon de plek is ervoor.

Houd op met ruzie maken, Baron.

Sanya, kijk wat de meester aan het doen is.

Ah, Andrei, Andrei! Zwitserland!

Zie je mij niet?

Alexejev, ik heb je niet opgemerkt. Hoe gaat het, mijn liefste?

Ik heb twee uur op je gewacht hier. Was je aan het wandelen?

Ja ik was.

Alexejev, ik heb het tegenwoordig zo druk!

Andrei is boos op mij, hij spoort mij aan om naar Zwitserland te komen.

Maar hoe kan ik gaan? Het is onmogelijk!

Wat is ze schattig! Zelfs Andrei vermoedt het niet.

Hoe diep natuurlijk, hoe sterk ze is,

er is zoveel gevoeligheid en begrip in haar!

Wie heb je het over?

Zelfs als ze sarcastisch praat van iets,

Er schuilt zo'n sprankelende gratie in haar, zo'n levendige geest!

Heeft u het over juffrouw Iljinskaja?

Je hebt gelijk.

- Ken jij Olga? - Nee, maar je praat zo vurig.

O God, ze is wonderbaarlijk!

Wat kan men zeggen!

Alexejev, waarom kom je niet wonen? een tijdje bij mij thuis?

Je hebt geen landhuis, en het is nu zo heet in de stad.

Zakhar, maak een kamer klaar voor Ivan Aleksejevitsj!

Ilja Iljitsj, ik zou het beter doen luister naar jou.

Olga vertelde het aan Oblomov om haar te ontmoeten in het tuinhuisje,

maar ze kwam te laat.

Hij kon niet wachten om het haar te laten zien het landschap zonder struiken,

wat haar zo erg irriteerde.

Hij wachtte en zij verscheen niet.

Het geluk dat hem overspoelde ging langzaam weg.

De natuur was druk om hem heen.

De drukte van het onzichtbare leven bewoog alles om hem heen,

en toch leek de natuur te liegen in majestueuze rust.

Maar alles in het gras was dat wel bewegend, kruipend, haastend.

Mieren renden alle kanten op, zo druk met elkaar verdringen,

rondrennen, zich haasten.

Hier zoemde een hommel rond een bloem en kruipt in zijn bel.

Er was een vogel in het struikgewas geweest een en dezelfde noot herhalen,

misschien roepend naar zijn partner.

Er kwam een ​​sterke geur uit het gras,

en het geschreeuw dat daaruit opsteeg was onophoudelijk.

‘Wat gebeurt hier veel’ Oblomov dacht:

luisterend naar het zachte geluid van natuur.

‘En van buitenaf lijkt het allemaal zo stil en vredig!"

De dagen in de zomer zijn zo lang.

In de winter dan wel helemaal donker.

Met Kerstmis is het al zover donker om vijf uur.

Was het met Kerstmis dat Maria Petrovna stond op rodelen?

Ja, tijdens de kerstperiode. Ik denk in de kersttijd.

Dat was toen Luka Savich zijn hoofd gekneusd.

Kom, Luka Savich, vertel het ons maar heb je het gedaan?

Er valt niets te vertellen. Alexei Naumovich heeft het allemaal uitgevonden.

En kijk naar je voorhoofd! Er zit nog steeds een litteken op!

Waar lach je om? Vaska gaf me een oude slee.

Het viel onder mij uiteen, en dus ik...

Hij is in slaap gevallen, mijn baby. Laten we nu gaan.

Laten we gaan, lieverd, Ik leg je in bed.

Daar ga je, mijn liefste. Kom op.

Laten we gaan, mijn liefste, Ik ga je instoppen.

- Laat mij het doen, mevrouw. - Nee, niet doen.

- Laat mij, mevrouw. - Ik doe het zelf.

Mijn lieve jongen, mijn lieveling.

Laten we gaan, mijn schat, Ik leg je in bed.

Daar ga je, mijn liefste, laat mij je instoppen.

Leg je hand hier, dat is alles.

Ga niet weg.

Dat doe ik niet, ik ben bij je.

- Zal de winter komen? - Het zal.

Ik ben niet aan het slapen.

Oblomov, die zijn moeder zag, die al jaren dood was,

zelfs in zijn slaap voelde hij een trilling vreugde en vurige liefde voor haar,

en twee warme tranen vloeiden langzaam van onder zijn wimpers

en rustte op zijn wangen.

Ilja Iljitsj!

Kun je niet wakker blijven? minimaal vijf minuten?

Olga, het spijt me, ik...

Ik denk niet dat ik sliep, Het leek alsof ik alles om me heen zag.

Oblomov wilde Olga vertellen wat hij deed had gezien, maar plotseling gaapte hij.

Mijn dokter zegt dat ik moet gaan reizen,

maar ik kan het niet. Dat heb ik tegen Andrei gezegd.

Soms heb ik het gevoel dat ik dat wel ben een klein onderdeel van een groot geheel,

als een blad aan een tak.

Dan ben ik kalm en gelukkig,

alsof ik kan horen hoe het sap loopt door de kofferbak,

hoe de boom begint te zwaaien, en Ik zwaai ermee, en ik ben niet bang.

Ik voel zijn wortels, diep en sterk.

En als ik me ervan losmaak, Ik zou door de wind worden meegesleurd.

Waar zal ik vallen? Wat zal er van mij worden?

Wat is het?

Soms kijk je naar mij zoals mijn verpleegster.

- Olga Sergejevna. - En wat als ik sterf?

- Wat een idee! - Wat als ik verkouden word?

Je zult hier komen en mij niet vinden. Je komt naar ons toe,

en Katya zal in tranen fluisteren: "Ze is ziek, ze is stervende."

De dokter zal zijn hoofd schudden. Wat zal er dan van je worden?

Ik zal gek worden of mezelf neerschieten. En je zult herstellen.

Oh lieve, wat een kinderen zijn wij!

Olga Sergejevna!

Ik wilde je vertellen... Nee het is niets.

Ja, je hebt iets in je hoofd. Zeg eens!

Ik kan het niet, het is niet nodig.

Ik vraag je. Ben je verliefd op mij geworden?

Nee, dat is het niet... Houd je van Andrei?

Natuurlijk is hij mijn vriend. Dat is niet wat je wilde zeggen.

Olga, jij kent niet alle gevaren. Het is een verschrikkelijk pad.

Het maakt mij niet uit.

We mogen elkaar niet alleen ontmoeten.

O, ga weg, ga weg.

Ga weg.

Ilja Iljitsj!

Ik zal dat pad nooit volgen,

want op dat pad mensen eindigen altijd met afscheid

en ik wil niet van je scheiden.

Ik houd van je.

- Nou, ik heb gekeken! - En wat?

Het is geweldig!

Mishka, er staat een koffer bij de deur, breng het hier.

Raak de grote kofferbak niet aan, neem de kleine.

Je komt waarschijnlijk afscheid nemen. Dat is erg aardig van jou.

Ga je weg?

Dat ben ik, zoals je misschien ziet. Veel plezier hier.

Ik wens je veel succes in uw academische inspanningen.

- Het was een genoegen om... - Oh, alsjeblieft, begin er niet aan.

Bedankt voor je gastvrijheid. Denk niet slecht over mij.

Het was een genoegen om je hier te hebben.

Het spijt me dat het zo is gelopen.

Geloof me, het spijt me echt.

Ik geloof echt dat het je spijt.

Oh ja...

- Maar waarom ben je... - Wat?

We zullen elkaar een hele tijd niet meer zien tijd nu.

Ja, dat doen we niet. God zij met je.

En waar is Olga?

Ze is in het park. Hoewel, ik weet het niet.

Ze heeft je niets verteld? Hoe vreemd.

Nee, dat deed ze niet.

De baron stelde Olga ten huwelijk.

Ze weigerde hem, en daarom vertrok hij.

Ik dacht dat ze naar jou toe ging en je alles verteld.

Katja!

Ik kom eraan, mevrouw.

Hij stelde voor...

Hoe kan het zijn? Hij, die Olga ten huwelijk vraagt?

Wachten!

Stop! Wachten!

Ik zeg je dat je moet stoppen!

Een verachtelijk wezen! Hoe kon hij dat bedenken, een oude man...

Nou ja, goed. Hoe durfde hij!

Hoe durfde hij het zich voor te stellen dat zij van hem kon zijn?

Wat is er gebeurd?

De baron, die oude flirter,

die kale rokkenjager voorgesteld aan Olga!

Oh God! En wat zei ze?

Ze weigerde hem uiteraard.

Maar hoe kon hij haar beledigen? door te denken

dat hij Olga naar het altaar kon leiden...

haar vingers kon vasthouden in zijn seniele hand!

Dus hij dacht aan haar als van hemzelf!

Hoe durfde hij?!

- Ilja Iljitsj. - Weg!

Weet je, Alexejev, zij maakt alles om haar heen komt tot leven,

ze is jong, en alles in de buurt ze moet jong en mooi zijn.

- Eruit! - Ja meneer.

Ilja Iljitsj, doe dat niet zo opgewonden.

Ze heeft de baron immers geweigerd.

En je zei laatst dat ze van je houdt.

Waarom ben je zo van streek?

Oh, mijn God, ze houdt van mij. Ze houdt van mij, Alexejev.

Dat zei ze zelf.

Dank God daarvoor.

Sta op, Alexejev. Nu begrijp ik alles.

Ik zei dat ze van me hield, maar dat was zo vergiste zich en zij vergiste zich ook.

Olga kan niet van mij houden. Het is een fout.

Hoe vreselijk is het als het waar is.

Ja, het is waar, hoe bitter ook het mag voelen.

Ben ik beter dan de baron? Waarom zeg je niets?

Ik heb hem niet ontmoet.

Niemand kan van een man als ik houden, Ik moet niet van een man als ik houden.

Als ik haar met een slimheid kon treffen van geest of een schoonheid van uiterlijk.

Maar ik ben maar een Oblomov, niets meer.

Stolz!

Stolz is nu anders.

Hij heeft intelligentie, karakter, hij weet hoe hij anderen moet regeren.

Ze houdt van hem, dat heeft ze mij zelf verteld.

Ze zei dat ze van hem hield als een vriend, maar we weten dat dit een leugen is.

Er bestaat niet zoiets als vriendschap tussen man en vrouw.

En als het Andrei niet is, dan nog een man als Andrei, maar niet Oblomov.

Ze was klaar voor liefde en ik kwam per ongeluk in haar leven terechtgekomen.

Zodra de juiste man langskomt ze zal haar fout herkennen.

Goede God, wat ben ik aan het doen?

Als ik dit zie en wat neem is niet van mij, ik ben een dief!

Dat is het. Ik moet Zakhar wakker maken en wegrennen van hier

voordat ik in de afgrond val, haar achter mij aan dragen.

- En wat zal er met haar gebeuren? - WHO?

Olga Sergejevna. Als jij weg bent.

Ze zal morgenochtend opstaan en stuur voor je.

Ze zullen haar vertellen dat je weg bent. Wat zal ze denken?

Ja je hebt gelijk. Ik moet het uitleggen.

Ik zal haar een brief schrijven.

Ben je niet bang, Ilja Iljitsj? Ik blijf hier rustig zitten.

Nee, je kunt beter gaan. Bedankt.

- Ik moet alleen zijn. - Erg goed.

Je zult verrast zijn om te ontvangen deze brief in plaats van mij.

Lees het en je zult zien dat ik dat ook kon niet anders gehandeld hebben.

We werden verliefd op elkaar zo onverwacht

alsof we plotseling ziek werden, daarom Ik was niet eerder tot mezelf gekomen.

Pas gisteravond begreep ik waar ik viel en ik besloot te stoppen.

Ik heb je verteld dat ik van je hou en je antwoordde dat je van me houdt.

Hoor je niet Hoe tegenstrijdig klinkt het?

Dan hoor je het later, als ik in de afgrond ben.

Denk goed na over wat ik ben: Is het mogelijk dat jij van mij houdt?

Hou je van mij? ‘Ik hou van je,’ zei je gisteren.

"Nee!" Ik antwoord resoluut.

Jouw ‘Ik hou van jou’ is slechts een onbewuste behoefte aan liefde.

Ik had het streng tegen je moeten zeggen in het begin:

‘De man vóór jou is niet degene waar je van hebt gedroomd.

Wacht, hij zal verschijnen en dan je zult gekweld worden door je fout.

En deze ergernis zal mij pijn doen."

Dat is wat ik had moeten zeggen

als de natuur mij een scherpere geest had gegeven, en als ik eerlijker was geweest.

Ik zeg dit en neem afscheid van je, alsof je gaat op een lange reis.

Vaarwel, mijn engel, haast je en vlieg weg

zoals een vogel van een tak vliegt waarop het per ongeluk was afgerekend,

en doe het zo vrolijk en licht,

vliegen van de tak waar je toevallig op uit was.

- Olga... - Ga weg! Waarom ben je hier?

Je had gelijk.

Er kan van alles gebeuren.

Er zal een man verschijnen, van wie ik zal kunnen houden.

Maar jij zult het niet zijn. Nee niet jij.

- Waarom? - Nee nee.

Ik schreef deze brief omdat jouw geluk is mij zeer dierbaar.

Je hebt mij benijd vanwege mijn vredigheid geluk en haastte zich om het te verstoren.

Maar ik offer mezelf er aan op! Waarom denk je dat ik het doe?

Om dezelfde reden die jij nu hebt verborgen in de struiken

om te zien of ik zou huilen en hoe ik het zou doen.

Had je dat eerlijk gewild wat je hebt geschreven,

je zou al gegaan zijn zonder mij te zien en te martelen.

Wat een idee!

Oblomov werd getroffen door deze suggestie.

Hij zag het plotseling dat ze gelijk had.

Ik was het niet die je spaarde, het is jouw ego, jouw trots.

Gisteren wilde je dat ik 'ik' zei hield van je, vandaag wilde je mijn tranen.

Je liefde eist constant offers van mij.

Als het niet gevoed wordt, het zal smelten, verwelken!

Ilja Iljitsj!

O, lieve ik!

Ilja Iljitsj!

Ilja Iljitsj, wat doe jij hier?

Olga! Ik moet je vertellen!

Wat je zei is waar, maar ik besefte het niet.

Ik was die brief aan het schrijven...

en heb genoten.

Ja, ik voelde me bijna vrolijk.

Mijn hart was vol, mijn geest actief, Ik leefde.

Ik dacht dat ik leed, maar ik heb er echt van genoten.

Ik genoot van mijn situatie, mijn ellende, mijn sigaar.

O, Olga, vergeef me, in godsnaam!

Ik wilde dat we uit elkaar gingen, tenminste dat dacht ik.

Maar ik kan ons afscheid niet verdragen...

Nee, dat zal ik niet doen.

Ik ben bang.

Wees niet bang, het is gewoon zo onweer.

Ik ben ook bang voor jou. Er zit een trilling in mijn hart.

Zie je iemand fladderen in de duisternis, mijn vriend?

Er is hier niemand.

Bedek mijn ogen met iets.

Dek ze goed af.

Het zijn mijn zenuwen. Hoe je vingers trillen.

Olga, je hebt koorts. Laten we naar huis gaan.

Nee, nee, ik ben beter.

Olga... heb medelijden met mij... Olga...

Mijn knieën trillen. Ik zal ziek worden.

Dimitry, sluit de deuren. Er is een onweersbui op komst.

Ja mevrouw.

Olga, ga naar bed. Het is laat.

Ik ga zo.

- Katja! - Ja mevrouw?

Sluit de ramen. Er is een onweersbui op komst.

Ja mevrouw.

Ilja Iljitsj!

Wat is er aan de hand? Waarom ben je niet thuis?

Zakhar en ik renden door het park. Wat een verschrikkelijk onweer!

Hier, ik heb een plaid voor je meegenomen. Laten we het over je heen leggen.

Bedek jezelf en laten we gaan dicht bij elkaar.

Ik heb een grote paraplu voor ons meegenomen.

Bedankt. Je gaat, maar ik moet hier blijven.

Goede hemel, waarom?

Ik heb een kopje gestolen.

- Mag ik bij je komen zitten? - Nee, je kunt beter gaan.

Gaan.

Alexejev...

Als ik ga trouwen en voorgoed naar Oblomovka vertrekken...

waarom ga je niet met ons mee?

Mag ik bij je komen zitten?

Nee, ga, ga.

Je bent wakker, mijn kleintje.

- Zijn je ogen helder? - Ja.

- En niets doet pijn? - Nee.

Laten we bidden. Herhaal.

O Heer Almachtig, wees barmhartig, o Heer,

strek uw eervolle uit hand op uw dienaar

en bewaak mij, o Heer...

Katja! Hallo!

Ilja Iljitsj! Wat doe je hier?

Katya, vertel me, is de jongedame in slaap?

Goede God, het is pas half vijf.

Oke. Katya, wil je een koperstuk?

- Wat zeg je, Ilja Iljitsj? - Hier, neem het.

Missen!

Wat doe jij hier, krankzinnige man?

Heb je in de regen gezeten de hele nacht?

En jij, Olga, heb je geslapen?

Dus je misgunt mij mijn slaap?

Nee, het leek alsof ik aan het praten was de hele nacht voor jou.

Mijn liefje.

Het regende 's nachts.

Het was zo vochtig in de tuin, met beekjes die langs de paden stromen.

Ik verstopte me in het tuinhuisje. En nu heeft de zon alles gedroogd.

Hoewel er nog wat water is.

Waarom heb je mijn kopje? Het is het cadeau van mijn tante.

Het is pas zes uur, nietwaar? Ga meteen naar bed.

Ilja Iljitsj, wat is er? Heb je de hele nacht niet geslapen?

Ik ga nu naar bed.

Is het goed?

Een echte heer, een slimme en knappe man,

dwalend, de hemel weet waar de hele nacht als een bandiet,

niet thuis slapen, doorweekt raken van de regen.

Hou op, Zakhar. Maak me om twee uur wakker.

Als een dienaar van de Ilyinsky's komt,

zeg dat je meester op je zal wachten de jongedame van drie in het park.

En verwar het niet.

Waarom? Oke.

Ik zeg je: verwar niet alles.

Zakhar!

Je bent dus wakker.

- Hoe laat is het? - Vijf uur.

Waarom heb je mij niet wakker gemaakt? Ik zei het toch!

Is het zo gemakkelijk om je wakker te maken? Je was de hele nacht van huis.

Dan slaap je als een zeeman, en scheld mij daarna uit.

Jij bent mijn ondergang! De jongedame wachtte op mij in het park!

Dat was ze niet.

Haar dienstmeisje kwam het zeggen ze hadden bezoek

en de jongedame kon niet komen op drie.

- Welke bezoekers? - Hoe moet ik dat weten?

Ze zei niets anders?

Ze wilden hun beker terug, Het was een cadeautje, zeiden ze.

Ik heb het gecontroleerd, het was niet een van ons, dus ik gaf het terug.

Oké, begin!

Ga je weer slapen? Nou, het is beter dan in dat vocht te zitten.

Welke vochtigheid? Waar?

De jongedame en haar gasten zijn thee aan het drinken.

Ze vroegen je om om vier uur te komen daarop... hoe heet dat ook alweer?

- Het park? - Ja.

Waarom heb je het mij niet eerder verteld, moordenaar?

Je hebt het niet gevraagd. Hoe dan ook, het is al over vijven.

Geef mij mijn kleren!

Andre speelt "The Morning Call" prachtig.

Meneer!

Kijk, onze buren hebben ons gebracht een kitten.

Je vroeg er gisteren om. Zullen we het aannemen?

- Zakhar! - Ja meneer?

Misschien verhuis ik naar de stad.

- We hebben geen flat. - Wel, naar de Vyborg-kant.

Wat is het nut van het overstappen van één zomervilla naar een andere?

Wat is de aantrekkingskracht daar?

Het is hier ongemakkelijk.

Opnieuw verhuizen? We zijn nog nauwelijks hersteld.

Je kunt beter zeggen wat we moeten doen met je nieuwe koffers

wat Andrei Ivanovitsj je vertelde afgelopen winter kopen?

We kunnen ze net zo goed verkopen.

Ben je gek geworden? Ik ga over een paar dagen naar het buitenland.

Nou, ik ga. Wat zie je daar zo vreemd aan?

Ik ga en dat is het einde.

Mijn paspoort is helemaal klaar.

Sinds afgelopen winter is het klaar.

De volgende dag, Katya kwam twee keer

met een uitnodiging voor een diner ter ere van de gasten.

In de avond gingen ze om het vuurwerk te zien,

bereid door Pierre en Michel.

Maar Oblomov ging niet,

in plaats daarvan Zakhar sturen om te zeggen dat hij een koude rilling had gekregen,

Ik moest een heet afkooksel drinken en blijf thuis.

Vertel me iets.

We hebben alles besproken, er valt niets te vertellen.

Kom, hoe kan dat? Je was in de stad geweest.

Misschien is er nieuws? Ik neem aan dat je gelezen hebt?

Ja dat doe ik soms.

Of andere mensen lezen en praten en ik luister.

Onlangs die van Alexei Spiridonovich zoon voorlezen.

Wat heeft hij gelezen?

Over de Engelsen, die ze hadden meegenomen geweren en buskruit ergens.

zei Alexei Spiridonovich er zou een oorlog komen.

Waar hebben ze het naartoe gebracht?

Het was naar Spanje of naar India, Ik weet het niet meer.

Alleen de ambassadeur was heel veel niet tevreden.

Welke ambassadeur?

Dat ik het vergeten ben!

Welk ander nieuws is er in de politiek?

De aarde koelt af: Op een dag zal het helemaal vriezen.

Dat is geen politiek, toch?

Hij noemde eerst de politiek,

en dan meteen verder lezen en dat niet gedaan zeggen wanneer hij aan het einde ervan was gekomen.

Ik weet dat dat literatuur was.

Ilja Iljitsj, het dienstmeisje van de Ilyinski's vraagt ​​naar jou.

Ik zei dat je moest zeggen dat ik ziek ben.

Ze vraagt ​​toch naar jou, ze zegt dat het belangrijk is.

Ik vertelde haar dat er niets kan zijn belangrijk bij onze meester.

Ga en zeg Ik ben zo weg.

Hoe gaat het met u? Mijn jongedame is hier, ze heeft mij gestuurd om het te vragen.

Is Olga Sergejevna hier? Is het waar?

Ja.

Maak haast.

Ik heb nieuws voor je.

Olga, mensen zouden ons kunnen zien.

Ik rende weg van mijn gasten om je iets te vertellen.

Je vriend komt morgen. Wij hebben vandaag een brief van hem ontvangen.

Hoe gaat het met je keel?

Dus je bent niet ziek geweest? Je hebt mij bedrogen!

Mijn keel is nu beter...

- Tot morgen. - Olga, wacht!

Zie je morgen!

Andrei, ik ben zo blij dat je er bent.

Waarom ben je niet gekomen? Ik wachtte op je.

Je hebt mijn brieven nooit beantwoord.

Wat heb je hier gedaan?

Maak je klaar, laten we een ritje maken in een koets.

Maar schiet op, Olga wacht.

Wat? Is Olga Sergejevna hier? Ik ben zo klaar.

Hallo, Zakhar. Help je meester om je snel aan te kleden.

Wacht, dit is voor jou. Hier zijn het nekdoeken.

En het poeder tegen bedwantsen, het is Frans.

Ga nu.

Ik kom!

Ilya, waarom heb je niet geschreven?

Ik dacht dat je in het land was, dus ging ik rechtstreeks naar de Ilyinsky's.

Ze zeggen, Oblomov is in zijn villa, ziek.

Ah, jij bent er ook.

Welkom terug, Andrej Ivanovitsj.

Excuseer mij, ik had u niet opgemerkt. Hoe gaat het, Alexei...

- Ivan Alexejevitsj. - Sorry. Hier voor jou.

- Dat is een zegel uit Engeland. - Bedankt, Andrej Ivanovitsj.

- Heb je een horloge? - Nee, ik heb geen horloge.

Maar ik ga er nu een kopen.

Het is mooi.

Zeer goed vakmanschap.

- Andrei, ik ben er klaar voor. - Erg goed.

Andrej Ivanovitsj zal dat waarschijnlijk wel doen bij jou blijven.

Als Andrej Ivanovitsj bij jou blijft, Ik kan naar de stad verhuizen.

Dit is voor jou uit Mexico.

Ivan Aleksejevitsj, we praten later. Laten we gaan, Andrej.

Wacht even, alsjeblieft.

Hoe gaat het met jou, de bedrieger?

Andrei Ivanovitsj, lag hij opnieuw?

Ik hoefde alleen maar bezig te zijn met mijn gasten en hij ging terug naar zijn bank.

Waarom ben je niet gekomen? Ik heb je gemist.

Vergeef me, Olga Sergejevna.

Je bent mooier geworden in het land.

Blauwe linten passen bij je gezicht heel veel.

De volgende keer zal ik ze voor je meenemen.

Is het niet waar, Ilja, dat Olga Sergejevna tot bloei is gekomen?

Verwacht hem niet mij een compliment geven.

Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten, kon je dat nauwelijks hem overhalen om naar mijn zang te luisteren.

Je bent oneerlijk tegenover mij.

ik weigerde totdat ik je hoorde zingen.

Je zou hem moeten bedanken dat hij niet gevallen is in slaap met je "Casta diva".

Kan het zijn dat het maar vier maanden zijn geslaagd zijn?

Ja...

Slechts vier maanden, en alles lijkt zo ver weg.

Mag ik bij je zitten en rijden?

Alsjeblieft.

Ben je niet bang?

En in de tuin van iemand anders zitten de hele nacht?

Of het breken van een sausschotel bij bezoek?

Mijn hemel, weet jij dat ook nog?

Kunnen we sneller gaan?

Goh!

- Olga Sergejevna, zing voor ons. - Ja, Olga Sergejevna, zing alsjeblieft!

Oké, maar laten we het samen doen.

Waarom zo luid, Andrej Ivanovitsj?

Hier zijn we.

Nikita, neem aan.

Olga Sergejevna, wees voorzichtig.

Het voelt zo goed!

Andrei Ivanovitsj, mag ik het laten zien wat heb je meegenomen?

Natuurlijk.

Zakhar, Mitka, haast je!

Mijn hemel, wat heeft dit kind dat gedaan veranderd, volwassener, ontwikkeld.

Andrei, weet je, ik...

Ik weet.

- Wat? - Alles.

Hoe bedoel je, alles?

Over je studie, je wandelingen,

over de notenstruik, en de brief, en de beker...

O mijn God, hoe kan dat?

Kijk eens wat Andrej Ivanovitsj meegenomen uit het buitenland!

Ilja, kom hier!

Daar gaan we!

Kijk hoe Andrej Ivanovitsj is aan het rijden!

Binnenkort de hele wereld zal op dergelijke machines rijden.

Je hebt geen haver nodig, geen hoefijzers, geen koetsiers, niets.

Andrej Ivanovitsj, kan ik het nu doen?

- Ilya, kom op, probeer het. - Ilja Iljitsj, wees niet bang.

Ik zie dat je weer slaapt. Maar ik zal je niet met rust laten. Laten we gaan.

- Wat is er aan de hand, Ilya? - Ik ga niet rijden.

Waar ben je bang voor? Het is zo makkelijk. Alsjeblieft.

Ik ga niet rijden.

Het is dom. Iedereen vraagt ​​je om, Ik vraag het jou ook.

Ik ga niet rijden.

Ik zal je helpen. Het is zo leuk en leuk.

Ik ga niet rijden.

Nou, Ilja...

Laat hem met rust, Olga Sergejevna, wij gaan zelf een ritje maken.

Ilja Iljitsj, kijk, zelfs ik ben niet bang.

- Andrej! - Volg ons!

Ilja Iljitsj, volg ons!

Andrei!

Olga Sergejevna!

Andrej, wacht!

Olga Sergejevna, wacht op mij!

Ilja Iljitsj, houd me vast!

Nou, het is voorbij?

De volgende dag Ilja Iljitsj verplaatst naar de Vyborg-kant.

Olga schreef hem: heb hem zelfs een keer bezocht,

maar ze zagen steeds minder van elkaar.

Toen stopten hun relaties.

Het jaar daarop Olga trouwde met Stolz.

Oblomov leefde nu permanent aan de Vyborg-kant,

in de weduwe Agafya Matvejevna Het huis van Psjenitsyna.

Hij speelde met haar kinderen, gegeten, geslapen,

en droomde ervan naar het land te gaan.

Stolz bezocht hem, spoorde hem aan een nieuw leven te beginnen,

naar het buitenland gaan, naar Oblomovka, maar toen gaf hij het op.

Al snel werd Agafya Matveyevna De vrouw van Ilja Iljitsj.

Ze kregen een zoon genaamd Andrei ter nagedachtenis aan Stolz.

Ilja Iljitsj maakte geen onderscheid tussen zijn eigen zoon

en de kinderen van Agafya Matvejevna door haar overleden echtgenoot.

Denkend aan zijn manier van leven,

Oblomov besloot dat hij het had bereikt zijn levensideaal,

hoewel het niet de poëtische setting had en uitstraling

waarmee hij zich ooit had voorgesteld zijn leven in zijn dorp.

Zeven jaar later stierf Oblomov van een beroerte.

Zakhar werd een dronkaard en een bedelaar, en bleef maar naar het graf van zijn meester komen.

Stolz riep hem om naar de zijne te komen dorp, maar Zakhar wilde niet gaan.

De Stolzes namen de kleine Andryusha mee ter sprake brengen,

hem adopteren als een van hun familieleden.

Agafya Matvejevna werd met rust gelaten.

Na de dood van Ilja Iljitsj was dat zo niets meer voor haar te wensen.

Het was pas toen ze Andryusha zag dat ze tekenen van leven vertoonde.

Maar ze zag hem zelden, alleen wanneer de Stolzes woonden in Petersburg

of huurde een villa in de buurt van de stad.

Ivan Aleksejevitsj, alstublieft het medicijn voor mij klaarmaken?

Het staat op de vensterbank.

Ja, Olga Sergejevna, ik zal het meenemen.

- Alsjeblieft. - Bedankt.

Zegt de verpleegster Olenka hoestte 's nachts.

Hadden we niet beter de dokter kunnen laten komen?

Ik heb haar een warm drankje gegeven en zal haar een dagje binnen houden.

Speel iets, Ivan Aleksejevitsj.

Ik kan niet spelen, Olga Sergejevna.

Het spijt me, ik ben het vergeten.

Waarom heb je niet geantwoord? de brief van je vriendin Sonechka?

Ik wachtte en miste bijna de post.

Dit is haar derde brief je bent onbeantwoord gebleven.

Ja, ik wil haast maken en vergeet haar.

- Waarom? - Het is gewoon zo.

Andrei Iljitsj, de dorpsjongens zijn hier,

ze zeggen dat je moeder komt!

Haast je en ren haar tegemoet!

Mama is er! Mama!

Mama! Mama is er!

Reinhold doet de groeten.

Ik zag hem bij de bank. Hij ziet er goed uit.

Hij herstelde volledig.

Hij herinnerde zich onze reis Met genoegen.

Hij vroeg naar jou en de kinderen,

nodigde ons uit om hem te bezoeken. Ik heb hem beloofd deze week te komen,

maar toen herinnerde ik me dat we dat wel waren om bij de opening van de tentoonstelling te zijn...

U bent nu aan het vergeven de ziel van uw dienaar, o Heer...

Verlos hem uit het lichaam tot rust...