Original subtitles

Ik kan niet meer, mijn benen zijn kapot. Waarom staken ze eigenlijk?

Jij hebt geen sociaal bewustzijn. - En jij hebt dat wel?

Ik heb dat.

Doen jouw benen geen pijn? - Natuurlijk niet.

Goeie avond, mevrouw. De lift is buiten dienst.

Zoals altijd.

Hoe vervelend. Het is al zo laat.

Hoe gaat het, Michel? Is mijnheer thuis?

Ja, mevrouw.

Is alles klaar? - Ik denk het wel.

Ik ga naar de tafel kijken.

Ja, uitstekend.

Hier, leg dit weg.

Heb je je huiswerk gemaakt?

Wat scheelt er? Kom.

Ik moet met je praten. - Ja, Michel.

Dag, George.

Wat is er gebeurd? Je bent zo laat.

O ja,... ik weet het.

Die staking.

Op Argentina zat het verkeer compleet vast.

Ik ben langs binnenwegen moeten komen.

Ik wou vroeg thuis zijn om je te vertellen dat ik Tante Margaret...

en haar zoon moeten inviteren heb. - Vanavond?

Jij was net weg toen ze belde.

Ze is maar voor 3 dagen in Rome.

Er was geen andere mogelijkheid.

Jij hebt het helemaal voor Andrea en zijn opvattingen.

Als zijn moeder erbij is zal hij misschien geen toespraken houden.

In ieder geval, haast je wat. Ik moet me omkleden.

Vertel eens, wat heb je de ganse dag gedaan?

Niets.

Wat bedoel je, niets? Bel eens voor Cesira.

Wil je nu naar me luisteren?

Natuurlijk, maar haast je wat. Kom binnen.

Cesira, ik vergat de kok te zeggen

iets licht klaar te maken voor Mrs. Casati.

Mafalda heeft de vis die u voor uw zoon kocht klaargemaakt.

Zeer goed. Bedankt. Dat was alles.

Moeder, wil je naar me luisteren? - Natuurlijk, haast je.

Maar draai je om. Ik moet me omkleden.

Wel, wat wil je me vertellen?

Ik ga je het nu niet vertellen.

Wil je me kwaad krijgen? Vooruit. Wat is er?

Ik was de ganse dag alleen thuis.

Is je leraar niet gekomen? - Nee, vandaag kwam hij ook niet.

Er was geen openbaar vervoer met die staking.

Vorige week is hij ook 2 dagen niet gekomen.

Je weet dat hij zich niet goed voelde.

Morgen zal ik hem opbellen,...

en zal ik de wagen sturen. Nu tevreden?

Nee.

Wat wil je dan?

Ik heb die leraar niet graag.

Hij praat te veel en komt altijd veel te dichtbij.

Hij zweet en lacht. Ik heb hem niet graag.

Je zou liever je nanny terug hebben, niet?

Maar je bent een man nu, en je hebt een man als jij nodig.

Waar zit Cesira toch...

Breng mijn witte jurk en schoenen.

En haast je. - Excuseer. Met al dat gedoe...

Goede avond. - Goede avond, mevrouw.

Heb je de champagne koud gezet? - Ja hoor.

De bel gaat. Ga opendoen. - Onmiddellijk.

George, ga jij al maar.

Ik ben direct klaar.

Slaapwel, Michel. - Tot ziens.

Wel, waar waren we? - Waar was jij de ganse dag?

Ik was... Hoezo, wat bedoel je, waar was ik de ganse dag?

Vraag je zoiets aan je moeder?

Luister goed: wij gaan eens ernstig moeten praten.

Een jongen die alles heeft, zoals jij, zou niet zo ongelukkig moeten zijn.

Je bent een nerveuze klager. We praten hier later nog over.

Michel, waar is je moeder? - Daar.

Dag, liefje. Haast je, de Oranges zijn er.

Ik kom zo.

Ik moet je vertellen wat mij overkomen is bij de Antonelli's.

Je ziet er heel mooi uit. Kom.

Goede avond. - Goede avond.

Goed van je te zien.

Zie wat Richard mee heeft voor Michel.

Prachtig, bedankt. Dat zal hem plezier doen. Heel vriendelijk van u.

Daar is Tante Margaret. - Tante Margaret!

Hoe gaat het? - Goede avond, Irene.

Ze ziet er goed uit, vind je niet?

Ja. Een beetje te mager, misschien.

Laat me u voorstellen aan Mrs. Orange.

Mr. Chandler en Mr. Orange.

U kent Luciana nog?

Mrs. Casati en haar zoon Andrea.

Ga toch zitten, Tante Margaret.

George, laten we Michel de locomotief tonen.

Ga hem halen, hij slaapt nog niet. - Ja.

Wat gaan we drinken? Jullie hebben al iets.

Tante Margaret, wat wil je hebben?

Niets, bedankt.

Of toch, een kleine martini, een heel kleintje.

Andrea? - Niets, bedankt.

Alstublieft. - Bedankt.

Luciana, wat wil jij? - Een dry martini.

Goed idee. Ik neem er ook één.

Kijk wat Mr. Orange voor je mee heeft.

Ga Tante Margaret begroeten, vooruit.

Wat ben jij gegroeid. Vorig jaar kwam je nog tot hier.

Je ziet er wat bleekjes uit, liefje. Je studeert zeker te veel?

Dat is waar. Hij ziet er moe uit.

Heb je Mrs. Orange begroet? - Goede avond.

Herinner je je neef Andrea nog?

Hoe gaat het, Michel? - Goed.

Ga Mr. Orange bedanken.

Bedankt.

Vind je het niet prachtig? Ben je nu blij?

Zeg nu dag tegen iedereen, maar beleeft zijn. Komaan, als een brave jongen.

Heeft iedereen iets om te drinken? Hoelang blijf je in Rome, Tante Margaret?

Tot wanneer mijn echtgenoot zijn zaken hier geregeld heeft.

Gaan wij die locomotief eens uitproberen?

Waarom niet? - Vooruit dan.

Wat zijn jullie twee van plan?

Apart plezier maken?

Gaan we eens kijken?

Doe hem stoppen. - Hier is je drankje.

Bedankt. En nu achteruit.

Zie hen. Ze vinden het leuk.

Het lijkt wel echt.

Mevrouw, het diner is opgediend. - Het diner is klaar.

Zullen we eten?

Het is zelfs voor volwassenen leuk. - Kom, ga zitten.

Tante Margaret en Richard, hoe groot is jullie honger?

Ga jij hier zitten,...

Richard hier,...

Andrea aan mijn linkerzijde,...

en George...

Nee, dat is mis. Tante Margaret aan het hoofd van de tafel,...

Richard rechts van haar, en George daar.

Laten we gaan zitten.

Sorry. Ik vergis me daar altijd in.

Tante Margaret.

Ik raak daar altijd van in de war, en dan maak ik er een boeltje van.

Dat geeft niets.

Bent u al lang in Italië? - Ja, al vele jaren.

Ik heb samen met mijn zuster in Firenze gestudeerd.

George zijn moeder.

En toen ben ik met een Italiaan getrouwd, Vladimiro Casati.

Werkt je zoon in Italië? - Ja, hier in Rome.

En wat doet hij? - Journalist, hij is een journalist.

Een journalist?

Dan kan u ons misschien vertellen of het oorlog word, of vrede blijft.

Ik zeg vrede.

Hij is nogal optimistisch, goed voor hem.

Ik denk dat er oorlog komt.

Maar ik hoop nog op vrede. - Ik zie niet hoe. Vergis ik mij?

Ik heb bepaalde ideeën over dat onderwerp.

U kent de politiek zo goed. Ik snap er geen woord van.

Ben je de paardenshow geweest? - Een ogenblikje.

Ik zou graag weten waarom u zo optimistisch bent.

Omdat er zovelen in de wereld zijn die vrede willen.

Yvonne, liefje, misschien is het beter van onderwerp te veranderen.

Andrea is een linkse.

Een socialist? - Erger dan dat, vrees ik.

Mevrouw, Michel vroeg me u te roepen. Kunt u even naar hem gaan?

Excuseert u mij...

ik ga kijken wat mijn zoon wil.

Als u me toestaat. Maar ik drink op de vrede.

Ik heb al veel problemen opgelost, maar die jongen is me een raadsel.

Wat is er? - Ik voel me niet goed.

Buikpijn?

Ja, hij doet pijn.

Waar doet het pijn? - Overal.

Hier?

Hier?

Er scheelt niets, en je weet dat.

Wees braaf. Haal niet steeds dezelfde streken uit.

Je bent geen baby meer.

Ik kan niet slapen. Blijf wat bij mij.

Ik kan niet, we hebben gasten. Gedraag je.

Ga weg! Ik wil je nooit meer zien!

Schaam je je niet? Jullie zijn allemaal naakt!

Dat is Michel weer.

Ga jij eens kijken of je hem kan kalmeren.

Cesira...

zeg hem dat ik gezegd heb dat hij zich rustig moet houden en slapen.

Hij is de laatste tijd zo nerveus.

Hij had een gouvernante, van de dag hij geboren werd...

tot 6 maand geleden, toen George haar wegzond.

Misschien is het daarmee.

Kinderen van die leeftijd zijn het best op kostschool.

Michel is niet als andere kinderen. Hij is heel gevoelig.

Zelfs ik, zijn moeder, heb moeite hem te begrijpen.

Bedenk hoe het dan voor anderen moet zijn.

Ik heb het je al gezegd: de schoolsystemen zijn veel beter nu.

Dat is waar. Onze kostscholen in Zwitserland zijn uitstekend.

Ik denk dat kinderen isoleren ze verwend maakt.

Ik denk net hetzelfde.

Die jongen van de Chandler’s is op kostschool...

en hij doet het geweldig. - Dat is inderdaad zo.

Hij is maar een jaar ouder dan Michel,...

en vorig jaar kwam hij alleen met het vliegtuig van Boston, en terug, zonder problemen.

Over de oceaan vliegen? Waren ze niet bang hem te laten gaan?

Nee, Tante, in feite vond hij het heel leuk.

Ik begrijp dat allemaal wel,...

maar tijdens de oorlog, toen George in het leger was,...

waren Michel en ik in Engeland,...

met die constante bombardementen.

Mevrouw, de jongen is gewond! - Waar?

Onderaan de trap.

Michel!

Het is niets, het is niets. Maak je geen zorgen.

Het is niets ernstig. - Maak u geen zorgen, mevrouw.

Cesira, de autosleutels!

De sleutels zitten in de vestzak.

Rechtdoor! Altijd rechtdoor!

Santo Spirito ziekenhuis, vlakbij Castel Sant’Angelo.

Het is niets ernstig, een open dijbeenbreuk.

Hij heeft wat overgegeven, maar een hersenschudding heeft hij niet.

Hij is in de operatiekamer, onder verdoving.

Ze zijn bijna klaar.

Ik wil nog steeds dat Alessandrini hem ziet. Ik probeer hem nog eens te bellen.

Meneer wil nog eens telefoneren. Gaat u met hem mee?

Arme Irene.

Dokter... - Alles is in orde, mevrouw.

Kom op, mevrouw. Niet huilen.

Alles komt in orde.

Het spijt me.

Deze dingen overkomen kinderen nu eenmaal, hoe voorzichtig we ook zijn.

Roep de behandelende dokter. - Hij heeft een gebroken dijbeen.

Maak je geen zorgen.

Het is een lang herstel, maar er is geen reden tot bezorgdheid.

Cassiani. - Aangenaam. Geen complicaties?

Nee, een lichte shock.

Mag hij mee naar huis?

Nog niet. Hij is nog verdoofd.

Hij kan tenminste toch een éénpersoonskamer krijgen?

Dat is vannacht niet mogelijk. Misschien morgen.

Morgen mag hij mee naar huis.

Wanneer kreeg hij de injectie?

Toen we hem in bed legden. Zie je hoe rustig hij is?

Maar is morfine niet gevaarlijk voor een kind van zijn leeftijd?

Nee. En het is geen morfine, maar Pantopon, een veel lichter middel.

Dat kan geen kwaad? - Nee.

Maak u geen zorgen.

Dergelijke breuken zijn de eerste dagen heel pijnlijk.

Ik begrijp het.

Mevrouw...

Mr. Casati is hier.

Vraag hem hier te komen. Ik ben niet ver weg.

Hierheen, alstublieft.

Goedemorgen, Andrea.

Hoe gaat het? - Zo en zo.

Kop op. Het had veel erger kunnen zijn.

Ik begrijp het gewoon niet.

Maak je geen zorgen. Maak het jezelf niet moeilijker.

Ik kom afscheid nemen, Irene.

Ik ga voor enkele dagen weg. - Ja...

Is er iets wat ik kan doen?

Nee, nee, bedankt.

Weet je... ik weet niet of ik je dit zou moeten zeggen...

maar het is een te zware verantwoordelijkheid.

De dokter in het ziekenhuis is een vriend,...

en hij zei me dat hij de indruk had...

dat de val van Michel geen ongeluk was.

Geen ongeluk? Wat bedoel je, geen ongeluk?

Niets. Jaag je niet op, Irene.

Het schijnt dat Michel onder narcose bepaalde dingen zou gezegd hebben,...

waarvan mij vriend dacht dat jij ze zou moeten weten.

Hij vertelde mij dat zodanig dat ik het juiste moment kom vinden om...

Dat is belachelijk! - Dat kan...

maar mijn vriend zei dat buitengewoon gevoelige kinderen...

tot alles in staat zijn....

en zelfs tot uitersten kunnen gaan.

Dat is onmogelijk!

Rustig maar. Soms zijn kinderen... - Mama.

Ik kom direct. Eén minuutje.

Het was dus een zelfmoordpoging?

Nee, dat nu ook weer niet.

Waarschijnlijk heeft hij zichzelf verwondt...

om jouw aandacht te trekken.

Ga nu naar binnen. Laat hem niet wachten.

We praten hier over als ik terug ben.

Denk er niet te veel aan. En tot ziens.

Je bent zeer vriendelijk. Tot ziens.

Mama?

Hier ben ik. Sorry, mijn liefje.

Hoe voel je je?

Nu...

moet je flink zijn, en niet bewegen.

Alsjeblieft, blijf stilliggen. Blijf stilliggen.

Wil je dat ik bij je blijf?

Ga maar. Ik blijf wat bij het kind.

Je mag gaan waar je wil.

Gelukkig nu?

Hier, nu zijn we samen, net zoals toen je nog heel, heel klein was.

Weet je nog, tijdens de oorlog...

toen je bij mij in bed kroop,...

met die ijskoude voeten?

Hoe goed was het niet, warm onder de dekens.

Weet je nog, toen we het luchtalarm hoorden?

Jij zei: "Bommen...”,...

en sliep verder.

Je merkte het niet eens als we naar de schuilkelder gingen.

Ik droeg je, in de dekens gewikkeld.

En weet je nog, die prachtige, zonnige dag op het platteland...

toen die soldaat me verwijten maakte, zonder reden?

Wat zei... Wat zei je toen tegen hem?

Ik weet het niet meer. Wat zei ik tegen hem?

Je draaide je om als een man, en je zei tegen hem:...

“Wil je dat ik je een klap op je neus geef?"

Mijn kleine man!

En weet je nog toen vader thuiskwam na de oorlog?

Toen had je geen tijd meer voor mij.

Ik heb nu wel tijd voor jou.

Ik zal nu altijd tijd voor je hebben.

Zoals toen ze mijn appendix weghaalden?

Ja, zoals toen,...

precies zoals toen.

Ik blijf altijd bij jou. Altijd, altijd.

We gaan.

George, wat Michel overkwam, was geen ongeluk.

Wat? Wat zeg je nu?

Wat Michel overkwam...

het was geen ongeluk.

Het was geen ongeluk, hij wou zelfmoord plegen.

Kom nu, liefje. We gaan niet beginnen fantaseren.

Nee... het is de waarheid.

Hij probeerde zelfmoord te plegen.

Maar dat is onmogelijk.

Dat is absurd. Hij heeft daar geen reden toe.

Wie zei je dat?

De dokter in het ziekenhuis zei dat tegen Andrea.

Hij is gek.

Ze zijn beiden gek.

Nee...

Nee, liefste, het is waar.

Ik had dat zelf ook al begrepen.

En hij heeft het me verteld.

Op zijn manier, maar hij heeft het me verteld.

George, we gaan onze ganse levenswijze moeten veranderen.

Het moet!

Zo kan het niet verder gaan.

Wat is er gebeurd? - Nee.

Laat me naar binnen! - Het is te laat!

Het is te laat. - Laat me los!

Hij is dood.

Hij is dood! - Michel!

Haast je wat.

De moeder van mevrouw wil zien wat we klaargemaakt hebben.

Zet dat daar.

Ik kan niet meer.

Ik heb al drie nachten niet geslapen.

Is dit in orde, mevrouw?

Ja, Cesira, dat is in orde. Breng het haar.

Ze kan niet leven op enkel sinaasappelsap.

Ik ga naar haar.

Goede avond, liefste.

Hoe voel je je?

Behoorlijk goed.

Waarom heb je niets gegeten?

Ik heb er geen zin in.

Ik eet straks wel iets.

Zo kan je niet verder.

Tien dagen zonder bewegen, je raakt amper eten aan.

Je moet jezelf weer samenrapen.

Alsjeblieft, ik ben in orde. Het komt wel goed.

Weet je, ik wil niet moeilijk doen,...

maar ik moet aandringen, voor je eigen goed.

O, George. - Laat me uitspreken, alsjeblieft.

Of we dat nu willen of niet,...

we moeten verder met ons leven.

Het leven gaat door, en...

ik vrees dat we mee moeten.

Denk aan je moeder.

Ze nam het vliegtuig, op haar leeftijd,...

van Amerika, enkel om jou te zien...

en in drie dagen heb je amper een woord tegen haar gesproken.

Als je niet aan jezelf wil denken,...

denk dan tenminste aan haar, de arme stakker.

Nee, George, ik kan het niet.

Probeer het haar uit te leggen.

Ik wil alleen zijn.

Het is belangrijk dat ik veel rust.

Kom binnen.

Het is Londen.

Hallo?

Hallo?

Kan u wat luider praten? Ik kan u amper horen.

Ah, ja.

Bedankt.

Goed. Ik laat het je weten per telegram.

Nee, bel me morgenochtend op kantoor.

Bedankt. Tot ziens.

Maak je geen zorgen om mij, George.

Dit gaat voorbij gaan, maar ik heb tijd nodig.

Waarom neem je geen van deze slaappillen? Het zou je goed doen.

Ja. - Je zou wat kunnen slapen.

Je hebt vooral rust nodig. - Ja.

Slapen zal je beter helpen dan wat dan ook.

Ja, ja, liefste. Maak je geen zorgen, maar...

maar ik smeek je, laat moeder niet alleen.

Ga naar haar en kom naar mij terug na je lunch.

Zal ik het licht uitdoen?

Ja, graag.

Hallo? Met wie spreek ik?

Oh, Andrea, jij bent het.

Ja, ik heb al vaak gebeld. Ik wou met je praten.

Je hebt het gehoord?

Ja. Ja, het is dringend.

Kan het deze avond?

Het spijt me, maar het is heel belangrijk voor mij.

Nee, nee, ik kom wel naar jou toe.

Ja, meteen. Waarheen?

Op de krant? Waar is dat?

In orde. Ik ben er zo meteen.

In orde.

Irene, liefje.

Wist je dat?

Dat was niet te voorzien.

Het was een bloedklonter.

Zeg eens, wat kan ik voor je doen?

Niets. Niets.

Jammer genoeg, niets.

Waar gaan we heen? - Dat doet er niet toe. Waar jij wil.

Ik weet het ook niet. Ergens waar we rustig kunnen praten.

Oh, ik heb vol angst gewacht op je terugkeer.

Had ik alle details geweten... Ik heb je krant zo vaak gebeld.

Ja, dat is me verteld.

En nu ik al mijn vragen kan stellen...

lijkt me dat...

zo nutteloos.

Irene, laat je niet zo gaan.

Je moet sterk zijn, alsjeblieft.

Soms weet ik niet wat ik ga doen.

Dat begrijp ik, liefje.

Waarheen nu? Terug naar de krant?

Nee, nee, nog niet.

Als je wil kan ik nog wat bij je blijven. Sla hier links af.

Ik ben geen leuk gezelschap.

Laten we wat wandelen.

We krijgen wat frisse lucht en we kunnen wat praten.

Dit plein roept altijd beelden op.

Vind je niet? - Ja.

Michel moet vreselijke dingen gezegd hebben onder narcose...

dat de dokter begreep dat het zijn eigen keuze was.

Luister naar me, Irene...

kwel jezelf niet zo.

Oh, Andrea, wat een noodlot.

Waren de dingen maar anders gelopen.

Als ik een ander woord had gezegd, of een ander gebaar gemaakt...

Begrijp je hoe vreselijk het is dat een woord, dat je niet kan terugnemen,

de gebeurtenissen in gang zetten die tot Michels dood leiden?

Ik kan het niet meer aan. Ik kan zo niet langer leven.

Kom, kom, Irene.

Het heeft geen zin jezelf te kwellen.

Wat voor zin heeft het te zeggen: "had ik dit gezegd, had ik dat gedaan"?

De dingen zijn wat ze zijn.

Maar... dus... het was het lot. Maar waarom dit noodlot?

Ik had het niet over het lot. Wat heeft het lot daarmee te maken?

Als het niet het lot was, dan is het mijn schuld.

Nee, Irene, de schuld ligt niet bij jou.

De schuld ligt bij deze maatschappij die zoveel gruwelen mogelijk maakt.

Wat heeft de maatschappij hiermee te maken?

Maar, kijk... een jongen...

een jongen, wiens eerste indrukken, als hij naar deze wereld kijkt...

bestaan uit angst, bombardementen, en oorlog.

Wiens schuld is dat?

Maar waarom moeten de kinderen daarvoor betalen?

Dat is niet rechtvaardig.

God is niet rechtvaardig.

Denk dan eens aan een kind dat misschien sterft...

omdat zijn ouders niet genoeg geld hebben om het de noodzakelijke medicijnen te kopen.

Die situaties zijn maar al te echt, ik zie ze dagelijks op de krant.

Een moeder kwam ons smeken om iets te doen om haar te helpen.

Ze heeft vier kinderen,...

en haar man heeft een ellendige baan bij de vuilnisdienst...

waar hij amper genoeg verdient om eten te kopen.

Het geneesmiddel is erg duur,...

het is iets nieuw, gemaakt in Amerika.

Is het rechtvaardig dat het leven van dat kind afhangt...

van het geld dat nodig is om het geneesmiddel te kopen?

Andrea, waarom zei je me dat niet eerder?

Ik kan ze geven wat ze nodig hebben.

Hoe kunnen we dat doen? Gaan we er nu meteen naartoe?

Nee, morgenochtend is ook goed. - Ja...

We gaan er samen heen, goed?

Heel graag.

George.

En van waar kom jij nu?

Sorry, maar ik moest weg. Heeft de portier het je niet gezegd?

Ja, ja, hij zei het mij.

Maar je mocht niet zomaar vertrekken.

Ik heb drie uur lopen ijsberen van de deur naar het raam, als een wolf in een kooi.

Waarom zei je niet dat je naar buiten ging?

Ik vreesde al dat er verschrikkelijke dingen gingen gebeuren.

Je... je begrijpt toch dat mijn zenuwen...

Ja, je hebt gelijk. Vergeef me.

Je zal geduldig moeten zijn met mij.

Soms...

denk ik dat ik mijn verstand verlies.

Wil je me tenminste vertellen waar je was?

Ik ging naar Andrea.

Andrea? Wat had je van Andrea nodig?

Ik weet zelf niet wat ik doe.

Ik kan het niet verklaren.

Irene, je gaat de kracht moeten vinden...

om te blijven leven.

We zijn beiden ten einde raad. Laten we proberen elkaar te helpen.

Ja, ja, dit gaat voorbij gaan. Maak je geen zorgen.

Ik zal een uitweg vinden.

We vinden die samen... die uitweg.

Niemand kan nu helpen, zelfs Andrea niet.

Jij hebt mij nu nodig, net zozeer als ik jou nodig heb.

Ja, George...

alles gaat nu in orde komen.

Excuseer. Waar is het Derde Blok?

Daar. Kom, ik breng je erheen.

Daar is het. - Bedankt.

We zijn er.

Woont de familie Galli hier? - Komt u binnen.

Ik kwam samen met hen.

Binnen.

Galli, iemand voor jou. - Mogen we?

U bent het, mijnheer. Goedemorgen.

Ik heb dat spul meegebracht. - Oh, Jezus, dank u!

Moment.

Dit is voldoende voor de medicijnen en de ziekenhuiskosten.

Als er nog iets is, zullen we proberen te helpen.

Heel erg bedankt.

Zie je hoe we hier opgesloten zitten?

We konden deze kamer onderhuren.

We zijn met zes.

Maar zonder Bruno, lijkt het hier leeg te zijn.

Wel, tot ziens. En het beste.

Tot ziens. Bedankt.

Heel erg bedankt. - Graag gedaan. Tot ziens.

Iets voor mij?

Ja, mijnheer, er is een brief. - Bedankt.

Ah, je bent er. Ik zocht je.

Pisani, dit is mevrouw Girard.

Hoe moet ik dat doorgeven? - Ik denk erover na, momentje.

Kom binnen.

Ga zitten, Irene.

Dus...

Dit is goed. Dit ook.

Noteer:...

“Het initiatief van het Ministerie van Buitenlandse Zaken...

moet bekeken worden in relatie...

tot de overduidelijke intenties van de Amerikaanse financiële kringen...

om de Engelse positie over te nemen...

en de Perzische olievelden te controleren.

De Britse regering volgt met wantrouwen...

en uiterste waakzaamheid...

dit initiatief van de Verenigde Staten."

En als titel?

Ah, laat ons zeggen... "Paniek in Londense financiële kringen...

door een nieuw manoeuvre in Perzië door de USA."

Op twee kolommen?

Nee, drie. Voorpagina, bovenaan rechts.

In orde. Tot ziens, mevrouw. - Tot ziens.

Heb je een ogenblikje? - Nee, ik kan beter gaan.

Ik voel me niet zo goed, ik ben moe.

Het spijt me dat ik je niet naar huis kan brengen. - Oh, niet van belang.

My liefste Irene, luister eens naar mij.

Je moet je niet zo opsluiten met je pijn en zorgen.

Ik weet het.

Ik bedacht me...

het is vreemd hoe die mensen berusten in hun lot.

Het is onze plicht ze wakker te schudden...

kennis te geven, ze bewust te maken.

Of hoop. - Bewust maken, bewust maken.

Wij moeten ze helpen. - Ja, wij moeten ze helpen.

Je zou veel kunnen leren als je één van ons was.

Neem maar. Ze lijken je te interesseren.

Neem maar. Dit is een goed boek.

Bedankt.

Laten we koffie drinken.

Mr. Casati aan de telefoon. - Ah, ja.

Mama, schenk jij uit, alsjeblieft?

Ja?

Ah, de jongen is terug thuis? Is hij genezen?

Bedankt, Andrea. Nee, maak je geen zorgen.

Als je niet kan, ga ik wel.

Ik weet nog heel goed welke bus ik moet nemen.

Ja, ik ga vandaag. Bedankt, Andrea, tot ziens.

Je lijkt blij te zijn? - Ja, het was goed nieuws.

Zeg me eens, Irene...

ik heb bepaalde boeken en bepaalde kranten hier in huis zien liggen.

Waar ben je mee bezig?

Ik doe niets verkeerd, mama.

Luister goed naar me. Geef me mijn breiwerk.

Weet je dat ze alle communisten gearresteerd hebben in Amerika?

Ik begrijp, met alles wat jou overkomen is...

Maar om tot dit te komen! Je vergeet wie je bent!

Wil je eindigen in een concentratiekamp als de oorlog uitbreekt?

Je pakt je valiezen, en je gaat met me mee naar Engeland.

Oh, mama, alsjeblieft. - Waar gaat het hier eigenlijk over?

Luister tenminste naar me, mama.

Ik weet zeer goed wat mijn plichten zijn.

Maar ik ben op zoek naar iets... begrijp je dat niet?

Zeer goed.

Waarom zeg je dan niet wat je denkt?

Dat ik gek geworden ben.

Zo spreek je niet tegen haar. Irene is een intelligente vrouw.

We kunnen haar niet in de weg staan.

We moeten haar omringen met warmte, met zorg,...

net als een herstellende patiënt.

Hoe gaat het? - Zeer goed, dank u.

Bruno, kom eens hier. Ziet u, hij ziet er al veel beter uit.

Bedankt de lieve dame. - Dank u.

Ik had daar weinig mee te maken.

Zeg haar iedereen te bedanken die je geholpen hebben.

Wilt u een glas wijn?

Het is echte en goede.

Ik geloof het. - Het is echt zo.

Sta me toe al deze goede vrienden aan u voor te stellen.

Mr. Manzetti, van de huurdersraad. - Aangenaam.

En dit is een andere goede vriend van mij. - Mevrouw.

Momenteel is hij werkloos...

omdat hij lid was van de spoorwegmilitie.

En dat is zijn vrouw.

Gaat u zitten, mevrouw. Gaat u zitten.

Stilte nu. Gigetto gaat zingen.

Het wiel des levens draait...

en draait en gaat rond...

Met zo'n lawaai valt er niet te slapen,...

dus kom ik maar mee feesten.

Ga maar zitten.

Laat mijn vrienden luisteren...

naar mijn stem...

Dat is er één van "het vak", ze woont naast ons.

Dat is een grote zorg voor mensen die grote jongens hebben, beste mevrouw.

Ga weg, en laat ons gerust...

Ik snap het al. Ik ben weg.

Ja, doe dat.

Vaarwel, juffrouw.

Goed dat ze weg is.

En het wiel des levens...

draait en gaat rond

Wat een stem, hé? - Hij is goed.

De vreugde van zingen, natuurlijk...

Wij vieren dat Brunetto...

terug is van het ziekenhuis...

Hier, Bruno.

Wij vieren dat Brunetto...

Excuseer. Dat is mijn zoon die oefent.

Dat klinkt heel goed, veelbelovend.

Ja, veelbelovend, maar intussen gaan onze trommelvliezen eraan.

Nog een glaasje. - Nee, bedankt.

Nee, bedankt. Ik moet nu weg. Tot ziens.

Blij?

Wat een goede mensen. Maar de jongen ziet er nog zwak uit.

Hij is altijd al zwak geweest. Hij is al vele jaren ziek.

Maar nu zal hij wel herstellen, met de zorg die hij krijgt.

Het was heel ontroerend.

Al die mensen, zo eenvoudig, zo vriendelijk.

Wat is dat nu weer? Stop daarmee!

Ga spelen op een bal. Hop, weg, mars!

Ik zal je zoon niet opeten. Tot zien, knapperd.

Als u eens wist hoe we ons dag en nacht zorgen maken over die jongens.

De mensen hier zijn wanhopig vanwege de te grote ellende.

In Blok Zeven is er een familie van 12 die in één kamer slapen.

In andere kamers slapen ze met vijf, acht, de een op de andere.

En nochtans is hier alles wat nodig is om industrie te vestigen:...

water, elektriciteit.

Er zou werk zijn voor iedereen,...

en arbeid veredelt de mens.

In plaats daarvan zijn het allemaal ongeschoolde arbeiders...

die, als ze geluk hebben, af en toe een paar dagen werken.

En dat maakt hen wanhopig, mevrouw.

Amilcare!

Er ligt een dode aan de rivier. Haast je!

Amilcare! Pietro!

Blijf hier! Kom terug!

Lopen! Lopen!

Jullie zouden hier niet moeten zijn. Waar wonen jullie?

Daarboven. - Ik help je. Kom, we gaan.

Kom hier.

Zo. En nu jij, hop.

Ziezo. Jij bent een schatje.

Kleintje toch...

Ga maar.

Hoe heet jij? Hé?

Arnaldo. - Arnaldo.

En wat wil je worden als je groot bent?

Misdadiger.

Wat heb je nu weer uitgehaald?

Waar zijn de andere kinderen? - Dij zijn naar het voetbal.

Ze zullen wel weer streken uithalen. Snuit jij dan nooit je neus? Vooruit, snuiten.

Daniela, toon aan je broer hoe het moet. Bravo! En nu jij.

Ziezo. Komt u toch binnen, mevrouw.

Nee, ik wil u niet storen. - Maar u stoort niet, kom binnen!

Gaat u toch zitten.

Waar heb je hen gevonden?

Ik vond hen bij de rivier, vlak bij het water.

Ik ben tussenbeide gekomen omdat...

Hoe vaak moet ik nog vertellen dat je daar niet mag spelen?

De volgende keer krijg je een pak slaag.

Sorry, maar ze bezorgen mij altijd angst.

Jij bent de oudste. Jij moet voorzichtiger zijn.

-Ze liepen weg, en ik... - Roep dan op je moeder!

Breng die kleine naar huis, en ga je broers roepen.

Nee, wacht.

We geven hem ook een stuk brood met wat ricotta.

Het is een mooi kind, niet? Het is zo mooi.

Ik zou hem zo kunnen stelen van zijn moeder.

Hier, liefje.

En een kus.

Breng hem nu naar huis, en roep je broers.

En zeg dat ze direct moeten komen.

Het is een schatje, hé? - Ja.

Hoeveel kinderen heeft u? - Zes.

Zes. - Maar ze zijn niet allemaal van mij.

Drie zijn er echt van mij, de andere drie heb ik gevonden.

Wat?

Gevonden. Ze waren vondelingen, en ik heb ze meegenomen.

Je moet echt van kinderen houden. - Ze maken me gek.

Ik begrijp het. Kinderen zijn fantastisch.

Het is niet te begrijpen, maar ik heb er zoveel plezier mee.

Jij bent mooi bruin. Neem je brood.

Jij ook, Daniela Neem je brood.

Ga nu maar buiten spelen. Vooruit, liefje.

Vooruit.

Kom hier, Daniela, Mama’s schatje.

Kijk naar die ogen. Toon eens je tanden aan de mevrouw.

Zeer mooi. - Heb je dat gezien?

Dezelfde ogen als die schurk die haar vader is.

Waar is hij? - Die is hier niet meer.

Ah, is hij dood? - Dood?

Ik hoop van niet. Waarom zou hij dood zijn, de arme kerel?

Wel ja, je zei '"niet meer hier", en ik dacht...

Nee, nee. Wil je wat ricotta?

Nee, bedankt. - Geen gedoe, aanpakken, hop.

U bent dus gescheiden? - Je begrijpt het niet.

Ik was in Capranica tijdens de tarweoogst.

Daar ontmoette ik hem. En je weet hoe dat gaat...

En hij...?

Hij is daar gebleven. - Hij liet je in de steek?

Nee, de arme man is zo goed als vers gebakken brood.

Ik ben de gek. Ik ken mezelf zeer goed.

Ik wil niet afhankelijk zijn van een man.

Daarbij, mannen zijn kleine kinderen.

Je moet ze altijd volgen, zodat ze denken ze zij de boel draaiende houden.

Altijd aan het spelen, en wat het vrijen betreft,...

moet je hen dat ook leren.

Net als kinderen. - Oh, kinderen.

Ik hou van kinderen.

En ze brengen geluk.

Hey! Is dat nu een manier om een huis binnen te komen?

Kom binnen, en zeg goeiedag tegen mama haar vriendin.

Wat zeggen jullie? - Goeiedag.

Dit is Bruno, Luciano, en Gabriella.

Goeiedag. - Flink gedaan, Gabriella.

Kom bij mama, schatje...

dat ze je opeet en kust.

Mijn hemel, ik ben de soep op het vuur vergeten!

Die kookt al twee uur. Jij, dek de tafel.

Waar staat mijn hoofd...

Help me, en zeep haar in. Maar goed, heel goed.

Jij ziet er niet Italiaans uit, ben jij een Duitse?

Nee. - Ben jij van het IRO?

Hoe bedoel je? - Kom je uit het vluchtelingenkamp?

Ja, dat is het... - Ik had een vriend uit het IRO.

Ze werkte in het circus.

Zo... jij bent klaar.

Als je iets nodig hebt, niet verlegen zijn en vragen.

Klaar, Gabriella?

En nu ga ik je afdrogen.

Kom bij mama.

Ziezo.

En, hopla!

Vlieg, vlieg, vlieg.

Op je voetjes nu.

Jij daar, doe je onderbroek aan.

En haast je, of we zijn te laat voor de bioscoop.

George, ik heb een wereld ontdekt waarvan ik niet wist dat die bestond. Ik ben geschokt.

Je moet wat eten en dan wat rusten.

Ik wil je zo niet zien. Beloof het me.

Jaja, maak je geen zorgen. Beloofd.

Ik wil je weer sterk en sereen zien.

Weet je, in de laatste paar dagen...

heb ik vele nieuwe dingen ontdekt en begrepen...

en ik klamp me daar aan vast, om me het niet te herinneren.

Ik weet het, schat. Je moet doen wat jij wil.

Irene... eindelijk! - Hoe gaat het, Andrea?

Wat brengt jou hier? - Ik heb je hulp nodig.

Wat is het probleem? - Ik ontmoette een jonge vrouw met zes kinderen.

Ze is dapper, sereen, altijd bezig, en intelligent ook.

Ze slaagt er altijd in rond te komen...

"zonder luxe of grilletjes", zoals ze zegt.

Ze heeft werk nodig, eender welk werk.

Ik denk dat met een job ze volmaakt gelukkig zou zijn.

Goed. Ik zal alles doen om haar gelukkig te maken.

Het doet me veel plezier jou zo te horen praten.

Weet je nog, toen je voor het eerst aankwam in Italië?

In... 47, niet?

Er is sindsdien zoveel gebeurd,...

en er is zoveel veranderd.

Het was één van de mooiste tijden van mijn leven.

Er was zoveel enthousiasme,...

en we waren altijd samen.

Liefste Irene, ik wil je echt helpen,...

en je weet wat ik al altijd voor je gevoeld heb.

Dus... ik zal me bekommeren over je beschermeling.

Geef me haar naam en adres, alles.

Wat is haar beroep nu?

Niets, eigenlijk.

Ze trekt haar plan.

Ze maakt haarzelf nuttig, ze vind van alles uit.

Ze heeft waardigheid, ze is zo vol leven,...

en ze verlangt zo hevig naar het vinden van werk.

Maar ze weet niet hoe ze dat moet aanpakken.

en dus heb ik, met mijn noordelijke en methodische instelling,...

het op mij genomen om haar aan een baan te helpen.

Je krijgt een geweten.

Een klassenbewustzijn.

Je beseft niet...

hoe belangrijk het is wat je probeert te doen.

Denk je erover na?

De dag waarop de wereld, de ganse mensheid,...

zal bestaan uit mensen...

die zullen geloven, die er zeker zullen van zijn...

in een onafgebroken vooruitgang...

die hen meester maakt over het leven,...

meester over de wetten van het universum.

Het zal een paradijs zijn,...

een paradijs voor de mens, gewild door de mens.

Het echte paradijs.

Goedemorgen! - O, nog aan het eten.

Nee, we zijn net klaar.

Hoe gaat het, mevrouw? - Zeer goed.

Ik ben een beetje te laat. Ik had zoveel te doen.

Ze hebben drie broden opgegeten terwijl ze op de soep zaten te wachten.

Ga toch zitten.

Naar buiten nu, kinderen. Ik moet opruimen.

Maria, help Daniela uit de kinderstoel.

Maak het jezelf gemakkelijk.

Wilt u een koffie? Een borrel? - Nee, bedankt.

Luister, ik heb werk voor je gevonden.

Echt? - Woensdag beginnen.

Woensdag? Wat een tegenslag.

Net nu ik werk gevonden heb, moet dit gebeuren.

Wat gebeuren? - Wel ja, zie je,...

ik heb een kerel ontmoet,...

die hier werkte in de bakkerij vlakbij.

Jij, naar buiten. Hop, hop.

Het is maar een klein ventje, zo groot,...

maar zijn ogen! Zijn ogen!

Net die van de Zeven Schoonheden.

Hij werd opgeroepen,...

en ze zonden hem naar Turijn, Derde Artillerie Regiment.

Nu ja, je weet hoe die dingen gaan.

-Nee, hoe gaan die? - Een ogenblikje.

Hij schreef me dat hij twee dagen in Bracciano gaat zijn,...

om bloem te kopen voor zijn regiment.

Hij kan niet stoppen in Rome. Hij moet direct terug.

En ik zou hem graag gaan bezoeken.

Ik heb dat recht toch?

Natuurlijk. Niemand ontkent dat...

maar dan ga je je werk kwijt zijn.

Ik moet er iets op vinden.

Iemand zou op de fabriek twee dagen mijn plaats moeten innemen...

George, ik begin me zorgen te maken.

Moeten wij niets doen?

Dat is niet nodig, ze weet heel goed dat we naar het theater gaan.

Ik weet het niet meer, ik begrijp haar niet meer.

Oh, eindelijk.

Wat is er? Je bent zo laat.

Het spijt me.

We gaan te laat zijn in het theater.

Haast je, of we missen de eerste acte.

Het spijt me zo, het is al zo laat en niet...

Je wist toch dat we met hen afgesproken hadden, niet?

Ja, natuurlijk. Het was uit mijn gedachten gegaan.

Excuseer me, alsjeblieft.

Als u me toestaat.

Wel? - Oh George...

Hoe lang ga je deze komedie nog opvoeren?

Het spijt, het zal stoppen.

Heb nog wat geduld.

Nee, je gaat me alles uitleggen. Ik heb genoeg geslikt.

Ik heb je gedrag goed gepraat,...

jou verdedigt tegenover je moeder, je neef, tegenover iedereen.

Ik ben meegegaan in alles wat je zei, maar het is genoeg!

Het is allemaal duidelijk nu.

Het blijkt uit alles wat je doet, zelfs in je manier van kleden.

Het is om hem te plezieren. - O George...

Ze zijn meesters in gekwelde zielen te veroveren.

Waarom vlucht je van mij?

Ben je zelfs bang voor mijn aanraking?

Als je verliefd bent op Andrea,

waarom durf je dat dan niet zeggen?

Het is beneden je waardigheid mij proberen te bedriegen.

Ik heb lang gedacht dat het door Michel kwam,...

nu weet ik dat dat enkel een voorwendsel was.

Waar heb je het over? - Genoeg!

Nee, George, nee.

Hou je mond! Genoeg! - George...

Stop ermee als je niet wil dat ik vanavond een schandaal maak.

Genoeg! Durf geen woord meer te zeggen!

Maar... - Ik zei geen woord meer!

Doe me mijn zelfcontrole niet verliezen. Genoeg, heb ik gezegd!

Ik wil je niet op stang jagen, maar luister naar me.

Genoeg!

Genoeg!

De bewoners verlaten hun huizen gelaten.

Kuddes zijn onderweg naar nieuwe grasvelden.

Heilige voorwerpen,...

getuigen van het dorpsleven,...

worden liefdevol vervoerd.

Deze wateren, deze machtige wateren,...

bron van grote energie,...

vloeien nu, door kanalen door de mens gemaakt,...

naar het nieuwe, enorme bekken.

En deze enorme natuurlijke krachten,...

getemd en beheerst,...

produceren voor de mens de energie...

die nodig is voor de industrie...

en hun werkplaatsen.

Het offer van enkelen heeft ervoor gezorgd...

dat een groot aanbod...

van banen voor velen ontstond.

Ik moest het zelf zien, het ervaren, die job.

en het was verschrikkelijk. Begrijp je?

Het was net een veroordeling voor een verschrikkelijke misdaad.

Kom nu, Irene.

Kalmeer en overdrijf zo niet.

Ik overdrijf niet, Andrea, geloof me maar. Ik overdrijf niet.

Ik heb heel goed gezien wat het is.

En dan willen ze van werken iets goddelijk maken.

Denk je niet dat je slachtoffer bent van je eerste indrukken?

Wat heb je van dat werk gezien?

Wat is het echte arbeidersleven?

Je hebt de slavernij ervan gezien,...

maar als de ganse mensheid uit arbeiders bestaat...

Nee, nee, Andrea...

die mensheid waar jij van droomt is monsterlijk.

Ik heb ze gezien! Het zijn net slaven aan een ketting.

Hoe kun je denken dat ze zo gelukkiger gaan zijn?

Ze zullen tenminste minder ongelukkig zijn,...

en er zal meer rechtvaardigheid zijn.

En het zal niet langer zo zijn, dat een man van uitputting sterft,...

terwijl een ander er met gekruiste armen staat naar te kijken.

Dat kan wel zo zijn...

maar als iedereen het maar kon begrijpen dat werken geen plicht is,...

maar een veroordeling.

“In het zweet uwer aanschijns zult gij uw brood verdienen.”

Misschien dan zullen we dichter bij elkaar komen,...

meer gelijk zijn,...

allemaal op dezelfde wijze vernederd,...

en we zouden samen verlossing zoeken.

Bedankt Andrea, om me dat te laten inzien...

ik besef nu dat mijn leven helemaal verkeerd zat,...

en er is zo weinig tijd.

Oh, Michel!

Ik wil zeker zijn dat hij weet...

hoe groot mijn liefde voor iedereen is.

En dat die liefde van hem is.

Moest ik zeker zijn dat hij zijn mama kan zien...

Dat zou een nuttige illusie kunnen zijn...

maar wanneer je meer probeert...

hoe zal ik zeggen, dit paradijs op aarde te realiseren...

kan ik je verzekeren...

Nee, Andrea.

Ik wou dat ik er kon in geloven, er onwrikbaar in geloven.

In jouw paradijs op aarde is er geen plaats voor Michel...

want hij leeft niet meer.

Het paradijs waar ik van droom...

is niet alleen voor de levenden,...

maar voor iedereen.

Eeuwig.

Dat is mijn paradijs.

Wat doe jij hier, dit is mijn staat. - Ah, loop naar de hel.

Jij werkt op mijn zenuwen. Vertrek, ga naar huis, ik werk hier.

Primavalle tuig! - Uitschot van Tiburtino Terzo!

Wat heb jij tegen Tiburtino Terzo?

En wat heb jij tegen Primavalle?

Ik ga op je gezicht slaan.

Kalm jullie, kalm.

Los het samen op. Ik moet werken of ik eet niet.

Hé, grote jongen, laat deze kans niet schieten!

Ja, loop snel door, grote idioot!

Wat doe jij hier?

Niets. Ik passeer gewoon.

Die irriteerden mij.

Ik heb zo'n koorts dat ik niet op mijn benen kan staan, en ik sterf van de kou.

Waarom ga je niet naar huis?

Ik heb geen geld voor de bus, dus moet ik wachten op de tram.

Geen nood, ik breng je thuis.

Ben ik nu je goede doel? - Nee, nee.

Ik moet ook die richting uit. Kom mee. Kom.

Tot ziens, schoonheid. Goede reis.

Oh, ga ergens doodvallen.

Tot ziens, Goudhaartje. Doe ze de groeten in Primavalle.

God, ik voel me slecht.

Waarom ga jij eigenlijk mijn kant op?

Ik moet iemand spreken. - Wie dan? Op dit uur?

Ik weet niet waarom iedereen liegt tegen mij.

Niemand is ooit oprecht tegen mij.

Waar is je sleutel?

Waar vind ik een dokter? Waar kan ik er één vinden?

Hoe moet ik dat weten?

Ga het buiten iemand vragen.

Hoe kan ik nu weten waar je een dokter kan vinden?

Weet jij waar ik een dokter kan vinden? - Geen idee.

Er is een apotheek vlakbij.

Waar? - Deze kant op.

Deze dame heeft een dokter nodig.

Ja, voor een erg zieke vrouw.

Op dit late uur?

We kunnen proberen bellen.

Het is dichtbij. Bedankt.

Ik wil niet naar een ziekenhuis, dokter. - Nee, nee.

Ik wil thuis blijven. - Jazeker, thuis, geen ziekenhuis.

Niet ademen.

Ik wil niet naar een ziekenhuis.

Dat is goed.

Ik wil thuis blijven.

En? - Tjah...

Ze is verloren. Ik zou haar onmiddellijk naar een ziekenhuis doen.

Nee, dokter, waarom zouden we haar die lijdensweg aandoen?

Is er dan geen hoop meer? - Wat kan ik zeggen?

Twee, drie, vier dagen, een week,...

en dan amen.

Er is niets meer aan te doen? - Niets.

Twee jaar geleden was ze nog te redden, misschien.

Maar het is zo ver gevorderd dat het op beide longen zit.

We kunnen enkel op het einde wachten, helaas.

Tot ziens, bedankt.

Oh, God, God, God... ik voel me zo zwak.

Oh mijn God, ik voel me zo zwak.

Wat is er?

Open het raam…

en roep Alfonso van het café hier beneden.

Dat hij me twee eieren brengt is een café latte.

Dat zal me wat kracht geven.

En een donut. - Ja, meteen.

Maar nee, door het raam.

Dit gaat sneller, ik ben onmiddellijk terug.

Goedemorgen. - Ah, goedemorgen.

Kom je voor ons?

Nee, ik ben bij Ines, ze is heel ziek.

Die? Dat is een echte toneelspeelster.

Nee, nee, deze keer is ze echt ziek.

Kan ik u helpen?

Nee, bedankt, ik was op weg naar het café.

Hij kan gaan. - Ah, zeer goed.

Laat ze twee eieren in een cafè latte naar de juffrouw brengen, en een donut.

Vooruit. Haast je. - Bedankt.

Hoe is het met je vrouw? - Zo zo. Zoals altijd.

Tot ziens, mevrouw. - Tot ziens.

Ze brengen het.

O God, mijn vosjes. Ik zie mijn vosjes niet.

Kijk of ze in de kast liggen.

God, hier pikken ze ook alles.

Zijn dit ze?

Hoe gaat het, schoonheid? - Je handen hebben kou.

Dit is warmer.

Wie is dat? - Ga weg. Ik ben ziek.

Tot ziens. - Hoeveel is het?

No, geen zorgen. Iedereen koopt hier op afbetaling.

Hij is een lastpost.

Nu begint hij weer. Dat maakt me gek. Genoeg!

Ik ga eens kijken. - Ja, ga. Hij maakt me nog gek.

Goedenavond, hoe gaat het? Heb je nog koorts?

Nee, die is weg. Is er nieuws?

Niets. We vonden geen enkel spoor.

En je neef Andrea? - Niets.

Hij is gevolgd, al wat hij deed is gecontroleerd,...

de privé detective deed alles wat hij kon... niets.

Lieve God, als ik daar aan denk.

Irene was zo van streek.

Ik stel me de meest verschrikkelijke dingen voor.

Het is nu al tien dagen.

Maak je niet teveel zorgen. Ik ben zeker dat we snel iets zullen horen.

Ga maar.

Het is al laat. Ga maar naar huis terug.

Nee, dat is niet belangrijk.

Ik ga de soep op het vuur zetten. Ik ben zo terug.

Zware overval in Trastevere!

Eén dode en één zwaargewonde!

De bandieten vluchtten in een grijze auto!

Zware overval in Trastevere!

Doe open, en ga uit de weg.

Mevrouw, Ines is dood.

Blijven stappen.

Wat is hier aan de hand?

Zeg het haar, als je de moed hebt. - Ach zwijg.

Hij is een moordenaar!

Onze zoon is een moordenaar! Een moordenaar!

Zijn vriendjes brachten hem op het verkeerde pad.

Ze probeerden een bank te overvallen.

Ze verwondden één man, en vermoorden een andere.

Hou jullie bek! Hou allemaal jullie bek!

Waarom behandel jij je ouders zo?

Zwijg toch allemaal.

Dat zijn je vader en je moeder.

Waar is Remo naartoe? - Hij is de politie gaan bellen.

Verdomme! Ik kan het niet meer aan!

Let maar op of ik vermoord je! - Hou op!

Vlug! Maak dat je hier wegkomt.

Geef me dat pistool.

Draag je daden, ga je aangeven. Je geweten zal tot rust komen.

Ik weet dat je zal gaan. Haast je.

Het is de enige manier om jezelf te redden!

Heb je mij begrepen?

Hier. - Heb je de wagen naar de commissaris gestuurd?

Een half uur geleden.

De commissaris is aangekomen.

Schiet op, mevrouw, hij wil u spreken.

Dus,...

u geeft toe geholpen te hebben in de ontsnapping van Puglisi Ferdinado...

uit de handen van het gerecht? - Ja.

Dan heb ik geen andere keuze dan het recht zijn loop te laten,...

en u naar Le Mantellate te sturen.

Wat is Le Mantellate? - De vrouwengevangenis.

Wil je vertellen waarom je hem hielp ontsnappen?

Natuurlijk. - Wel dan, vertel.

Hij was in een dermate staat...

dat hij tot alles in staat was...

zelfs anderen doden, zichzelf doden.

En dus hielp u hem ontsnappen. - Inderdaad.

Medeplichtigheid.

Het is overduidelijk, toch? - Commissaris...

Ik ben zeker dat die jongen zich zelf zal komen aangeven.

Het is gewoon een arme ziel. Hij zal zichzelf aangeven.

Zeg me eens...

als jij echt bent wie je zegt te zijn,...

en besef heel goed dat we dat onderzoeken,...

waarom heb je je man verlaten?

Waarom ging je wonen bij een vrouw van,...

hoe zal ik het zeggen... van bedenkelijke reputatie?

Omdat ook zij een arme ziel was.

Ongetwijfeld, maar wees iets duidelijker.

Het zou te lang duren om het uit te leggen.

Misschien weet ik het zelf niet eens.

Misschien kan ik je vertellen waarom.

Ja?

Dat ben ik.

Ah, zeer goed.

Stuur je hem hierheen? Heb je hem ondervraagd?

Goed. Bedankt.

Welnu...

Puglisi heeft zich aangegeven op het hoofdkwartier.

Mysterieuze vrouw helpt bij de vlucht van de bankovervaller in Trastevere

De medeplichtige is een buitenlandse Is zij zijn minnares?

Alsjeblieft. - Commissaris.

Goede morgen, raadsman. Hoe gaat het?

Dit is Mr. Girard. - Aangenaam. Gaat u zitten.

Commissaris, heeft u de tijd gehad de zaak van mevrouw te onderzoeken?

Ja zeker. - In de kranten durfde men insinueren...

dat er een relatie tussen Mrs. Girard en...

en die gangster was, een echte schande.

Een totale schande.

Mij lijkt het evenwel...

elk zijn mening, natuurlijk,...

dat nu die jongen zichzelf aangegeven heeft, de aanklacht van medeplichtigheid...

zijn grond heeft verloren. - Gaat u verder.

Er is evenwel een veel belangrijker aspect...

namelijk de sociale positie van de dame en haar familie.

Zoals ik u deze morgen al vertelde, is de dame, na de tragische dood van haar zoon,...

hoe zal ik het zeggen... haar richtingsgevoel kwijtgeraakt...

en een hele reeks vreemde dingen gedaan.

Ik vraag u ook rekening te houden met de positie van Mr. Girard in Rome.

Hij is de vertegenwoordiger van één van de grootste Amerikaanse bedrijven.

Hij, haar moeder uit Amerika, de ganse familie,...

hebben alles gedaan om haar te helpen....

alles wat mogelijk was, tot op het moment dat,...

uit eigen vrije wil,...

het echtelijk huis heeft verlaten.

Het is toch juist dat, sinds ze vertrokken is, u niets meer van haar vernomen heeft...

tot deze morgen, toen u de kranten las?

Dat klopt.

Tussen haakjes, heeft u al kunnen nadenken over het idee dat ik deze morgen voorstelde?

Waarbij ik voorstelde de dame ter observatie...

te laten opnemen in een psychiatrische instelling?

Ja. Ik heb dat voorgelegd aan de bevoegde instanties.

Ik geloof dat dit binnen de reikwijdte...

van uw bevoegdheden valt om beschermende maatregelen te treffen.

in het beste belang van Mrs. Girard.

Misschien dat we...

op die manier dit ganse...

gedoe uit de kranten weg te houden.

Maar waarom willen ze mij onderzoeken?

Omdat de dokter dat aanbevolen heeft.

Maar ik mankeer niets. - Dat weet ik.

Praat nu niet meer, alsjeblieft.

Probeer rustig te blijven.

Girard. - Daarlangs, aan het einde van de weg.

Goede morgen. Als u mij wil volgen?

Volgt u mij, mevrouw. Een ogenblik, alsjeblieft.

Ik kom onmiddellijk bij u, maak u maar geen zorgen.

Volgt u mij, mevrouw, kom.

En mijn man? - Hij komt onmiddellijk.

Gaat u maar binnen, alsjeblieft.

Komt mijn man niet? - Hij komt onmiddellijk, maak u geen zorgen.

Is dit mijn kamer? - Ja.

Mevrouw, ik breng u een paar spullen...

een badjas en wat toiletartikelen.

Als je me zegt wat je nodig hebt...

en ik zal alles doen wat ik kan.

Kom, kom, Cesira, nu niet kinderachtig doen.

Ik ben hier op mijn gemak.

Bovendien, ik reken op jou om mijn huishouden draaiende te houden.

O, mevrouw, hoe is het zover kunnen komen?

U bent altijd zo goed geweest.

Om hier opgesloten te zitten... dat hadden ze nooit mogen doen.

Cesira, niet wenen.

Weet je, ik ben niet ziek.

Misschien is het wel goed voor mij, een tijdje alleen te zijn.

Ik ben hier rustig.

Je moet niet denken dat ze mij kwaad willen doen.

Nu ik niet thuis ben, moet jij ervoor zorgen dat alles vlotjes verloopt...

and dat Mr. Girard alles heeft wat hij nodig heeft.

Cesira, kan ik op je rekenen? - Ja, natuurlijk.

Vanzelfsprekend.

Oh, mevrouw!

Waar breng je me heen? - De dokter wil je zien. Kom.

Allemaal normaal. Probeer het knipperlicht.

Sneller.

Sneller.

Ga terug naar vier.

Genoeg.

Ik ga je enkele kaarten laten zien,...

met daarop inkttekeningen.

Vertel me alles wat in je opkomt...

bij het zien van die tekeningen.

Het is belangrijk dat u goed meewerkt...

en me zoveel mogelijk antwoorden probeert te geven.

En vooral, hou niets achter van wat in u opkomt.

Maar dit... ik weet het niet. Dat is niets.

Wat bedoel je met "niets", mevrouw?

Een woest beest dat springt.

Een totem.

Wat nog?

Een wervel.

Een vleermuis. Ja, misschien een vleermuis.

Niets.

Niets. Ik weet het niet.

Ik weet het niet. Dit zijn gewoon vlekken. Ik weet niet wat ik moet zeggen.

Dit lijkt me belachelijk.

Ik weet niet wat ik moet antwoorden. Alsjeblieft, stop ermee.

Dit is echt belachelijk.

...omdat er me iets is overkomen waar ik geen raad mee weet,...

en ik zou graag om uw advies vragen...

Goedemorgen, Eerwaarde. - Goedemorgen.

Dus moest ik kunnen...

Ik moet met de Eerwaarde spreken.

Ja, ja... Je nu niet opwinden.

Later. We praten later wel.

Maak je geen zorgen. Ik ga niet weg.

Die nieuwe patiënt, is dat Mrs. Gerard?

Ja. - Mag ik met haar praten?

Natuurlijk.

Komt u maar mee.

Wat wil je van mij?

Hoezo? - Ik wil niets te maken hebben met jou.

Wie ben jij? - Ken je me dan niet?

Goedemorgen. - Goedemorgen.

Hoe voelt u zich?

Goed, dank u.

Ik wil met je praten.

Niemand heeft me dat opgedragen,...

maar ik heb je man ontmoet.

Weet je, hij komt elke dag naar jou vragen...

en we hadden lange gesprekken.

Hij heeft zijn ziel voor me blootgelegd, dus dacht ik om eens naar jou te komen.

Ja.

Bij het uitoefenen van onze bediening,...

leren wij priesters vele zaken begrijpen.

Denk niet dat ik hier ben om u te veroordelen...

omdat u uw thuis verliet...

omdat je een bevlieging had voor een andere man.

Nee, je hebt het mis.

Ik weet dat mijn man dat denkt, maar dat is het niet.

Eerwaarde, laat het mij uitleggen.

Ziet u, op een bepaald moment...

is de liefde voor de personen vlakbij niet meer genoeg.

Ik, bijvoorbeeld,...

voelde die als te egoïstisch, te nauwsluitend.

Ik voelde mij verplicht om naar anderen te reiken, de verworpenen,...

alle verworpenen, en van hen te houden.

Hetgeen u voelt...

is duidelijk de uiting van een echte Christelijke liefde...

maar zelfs de liefde heeft regels...

en die moeten gevolgd worden.

Vanzelfsprekend denkt u zeker niet dat u uw man moet verlaten...

omwille van een gevoel, hoe sterk het ook mag zijn.

We moeten goed doen, maar binnen bepaalde grenzen...

zoals de Voorzienigheid het wil.

Nee, liefde kent geen grenzen.

Het Kwade komt voort uit het feit...

dat we niet alle liefde geven aan diegene die ze het meest nodig heeft.

We moeten van hen houden zoals ze zijn...

en helpen waar we kunnen.

Zo heeft God ons gemaakt.

Het is droevig plots te ontdekken...

dat in dit leven we onszelf en anderen in de steek gelaten hebben.

Dus wat jij wil zijn...

is een hervormer?

Heb je hierover nagedacht? Denk je werkelijk...

dat je een dergelijke grote kracht bezit?

Dat kan ik niet zeggen.

Wat ik wel weet is dat ik te egoïstische was, en nog ben...

nog veel te veel.

Ik probeer aan anderen alle liefde die ik heb te geven,...

en die is niet eens van mij.

En alleen dan zal een groot licht...

op mij neerschijnen.

Een Goed, een immens Goed,...

komt bij mij binnen, zonder dat ik daarom gevraagd heb.

En dan kan men werkelijk bergen verzetten.

Geloof je rotsvast in God en in Zijn genade?

Alles wat ik weet is dat we moeten leven vervuld van liefde voor iedereen.

Wat van belang is, is dat de mens gered word,...

dat de ganse wereld gered word.

“Ik kwam niet naar de aarde om de zondaars te oordelen, maar om ze te redden.”

Dat is het mirakel van het Christendom.

Waar heb je die zaken gelezen?

Wie heeft je dat verteld?

Niemand.

Dat zijn woorden uit het Evangelie.

Ik ben zelf ook een zondaar.

Ik ben in de war.

Maar ben je dan niet bang voor het leven dat je kiest?

Waarom zou ik bang zijn?

Blijf rustig. - Waarom is iedereen bang?

En waarom ben jij bang?

Denk je dat ik gek ben?

Ester! Maria! Help! - Wat is er gebeurd?

Wacht!

Je bent niet alleen.

Wees rustig.

Ik zal bij je zijn.

Ik ben hier bij jou.

Ik sta aan jouw kant.

Mag ik binnenkomen? Goeiedag, mevrouw.

Goeiedag. - Ga maar.

Hoe gaat het?

Voel je je hier bij ons op je gemak?

Is er iets wat we kunnen doen voor jou?

Weet je,...

in deze plaats, willen we rustige, vredige relaties bewerkstellingen.

Ik heb gehoord over het incident van deze morgen.

Die arme vrouw die zelfmoord wilde plegen...

een betreurenswaardig feit.

Ondanks onze strenge voorzorgsmaatregelen...

is het moeilijk te voorspellen wat een geobsedeerde vrouw gaat doen.

Hoe dan ook, bedankt.

U bent een heel moedige vrouw.

Nee, ik ben helemaal niet moedig.

Vertel me eens, hoe heb je dat gedaan?

Voelde je een kracht in jezelf?

Die mysterieuze kracht die ons naar iemand die lijdt drijft,...

met een overweldigend verlangen hem liefdevol te helpen,...

hem te sussen, hem te bevrijden, hem te redden?

Voel je die kracht?

Nee...

Ik weet het niet.

Als mijn informatie juist is...

die crimineel,...

die overvaller, ik weet zijn naam niet meer,...

die voelde zich overwelmd door diezelfde kracht...

een weldadige kracht...

een kracht die alleen hele grote geesten bezitten.

Moest ik geloven...

een dergelijke kracht te bezitten,...

dan zou ik gewoon gek zijn.

Dan is het liefde.

Liefde voor je naaste.

Echte liefde.

Nee, het is haat.

Haat?

Ja, de liefde voor anderen is geboren...

uit de haat die ik voel voor mezelf...

voor alles dat van mij is en was.

Meer is het niet, het is niets anders.

Goedemorgen, Edelachtbare.

Goedemorgen, hoe gaat het? Gaat u zitten.

Ik kom u spreken in verband met de zaak van Mrs. Girard,...

de vrouw die opgenomen is in de psychiatrische kliniek.

Hoe gaat het met haar?

Ik bracht u het medische rapport, u kan het voor uzelf zien.

Ik denk dat we op het punt zijn dat er een beslissing genomen moet worden.

Ik ben van mening dat er geen andere keuze is...

dan haar op te nemen in één of andere inrichting voor geesteszieken.

Laat deze documenten voorlopig hier.

Hoe dan ook, het zal noodzakelijk zijn dat ik haar spreek,...

haar gezin, haar familie, haar dokter...

al diegenen die deel uitmaken van haar leven sinds de dood van haar zoon.

Zeker, een noodzaak.

We kunnen ze oproepen naar het ziekenhuis te komen.

Dat zal het beste zijn.

Zo vermijden we alle geruchten.

Ik heb uw verslag gelezen, en gesproken met haar familieleden...

en met allen die ons meer kunnen vertellen over het leven van Mrs. Girard...

in de afgelopen maanden.

Maar leg het eens uit in gewone mensentaal.

We staan voor één van die gevallen...

waarin we waarschijnlijk nooit in staat gaan zijn...

de onderliggende oorzaak van haar psychische stoornis te achterhalen.

Men zou kunnen denken dat haar vreemde hersenspinsels...

ik zal het eenvoudiger zeggen...

hoewel er geen lichamelijke schade is,...

zijn de ideeën van dergelijke personen...

zonder twijfel van een zeer afwijkende aard.

Genieën hebben ook een afwijkende aard.

Natuurlijk, maar we moeten het onderscheid maken...

en er is er één van groot belang waarmee we rekening moeten houden...

bij de beslissing die we moeten nemen.

Dat is het onderscheid dat gebaseerd is op het begrip van waarden.

Dergelijke afwijking worden als schadelijk beschouwd...

als ze het normale leven hinderen...

of het individu hinderen...

zich aan te passen aan het maatschappelijke leven.

Ja, maar als het gaat over religieuze of sociale ideeën,...

is het moeilijk een sluitend oordeel daar over te vellen.

Zeker hedendaags, nu er geen waarheid meer is,...

enkel nog propaganda en verleiding.

Maar in dit geval nu,...

gaat het over een gestoorde, of over een zendeling?

Had Mrs. Girard, zelfs met fanatieke ijver, een bepaalde religieuze...

of politieke overtuiging gevolgd,...

maar dat deed ze niet.

Als we zouden geloven dat Mrs. Girard gelijk had, waarde rechter,...

dan moet u uw toga aan de haak hangen,...

en ik mijn witte jas, en moeten we haar volgen.

Ja, maar misschien hebben we daar de moed niet voor.

Hoe vaak heeft de maatschappij mensen veroordeeld als rebellen...

en op de brandstapel gezet, die toch gelijk bleken te hebben?

Dat klopt,...

maar het is onze taak de samenleving zoals ze nu is te verdedigen,...

met zijn huidige wetten, en zijn huidige structuur.

Als wij ons vergissen,...

zullen wij het zijn die geoordeeld en veroordeeld zullen worden.

Mrs. Hamilton, Irene is op komst.

Probeer niet te veel emoties te tonen als ze het ziet.

Daniela!

Goeiedag. - Hoe gaat het, mevrouw?

Neem het meisje.

Wilt u alstublieft meegaan?

Goeiedag, mevrouw. Ga zitten, ga zitten.

Mrs. Girard, wij zijn hier om in uw eigen belang te handelen...

Om u te beschermen.

Het is onze taak, onze plicht u te beschermen.

U kan vrijuit spreken. Er is niets om bang voor te zijn.

Wat willen jullie weten?

Ben je een communist? - Nee.

Wil je intreden in een klooster? - Nee.

Wat zijn dan uw idealen?

Ik weet dat je ervaren hebt...

hoe het werk in een fabriek is. - Ja.

Vertel me dan, hoe voel je je, hoe reageer je daarop?

Hou op.

Niet wenen, mevrouw.

Het is van belang dat je me alles verteld.

Zo duidelijk mogelijk. Wat zijn je plannen, je idealen?

Het zijn de idealen...

van hen die me dag na dag nodig hebben.

Help me dat begrijpen.

Ik wil begrijpen welke gevoelens en ideeën u drijven.

Als u nu terugging naar uw huis en uw echtgenoot...

Nee, wat voor nut zou het hebben dat ik naar huis terugging?

Ik red mezelf daar niet mee, noch iemand anders.

Het zou zo gemakkelijk zijn naar huis terug te gaan, zo weinig moeite...

Maar ik zou enkel terugkeren...

naar wat ik eerder was.

Maar ik wil de vreugde delen van zij die gelukkig zijn...

de pijn van zij die lijden...

de angst van zij die wanhopen.

Ik ben liever verdoemd met hen, dan alleen gered.

Enkel degene die helemaal vrij is, kan aan allen toebehoren.

Enkel degene die aan niets gebonden is, kan verbonden zijn met alle mensen.

Dat is wat ik voel.

Meer kan ik je niet vertellen.

Ik heb niets meer te zeggen.

Ik heb vrijuit gesproken.

En vrijuit moeten jullie doen wat jullie geloven wat je moet doen,...

voor jullie eigen bestwil.

Breng me naar mijn kamer.

Daar komt ze. - Irene!

Wat is er gebeurd?

Niets, niets. Maak je geen zorgen.

Wat is er gebeurd?

Helaas, dat wat we dachten.

Ik wil mijn dochter spreken.

Mrs. Hamilton wil haar dochter spreken.

Zuster, deze dame wil Mrs. Girard spreken, breng haar bij haar.

Komt u maar mee, mevrouw.

Wel, Rechter... - Tjah...

Irene...

Het is voor je eigen bestwil, geloof me.

We willen enkel het beste voor jou. - Ik weet het, maak je geen zorgen.

Mijn hart breekt.

Irene, mijn dochter.

Kalmeer, moeder, kalmeer.

Vaarwel, George.

Vaarwel, Irene.

Wat hebben jullie gedaan?

Jullie laten haar hier achter? - Zij is niet gek!

Zij is niet gek!

Ze is een heilige! Een heilige!

Dit is een onrecht! - Arm schepsel.

Ze is een heilige.

Ondertitels: Hen in the Fern