Original subtitles

- Vijfentwintig Cromwell Street in Gloucester

is een van de meest geworden beruchte adressen in Groot-Brittannië.

Twintig jaar lang Fred en Rose West

leste hun eetlust voor seks en moord

in dit huis van onvoorstelbare horror.

Toen de politie een onderzoek begon

de verdwijning van hun dochter,

het leidde hen naar het juiste pad naar de voordeur van het Westen.

Er waren alleen maar rechercheurs begint net op te graven

de moorddadige geschiedenis van Fred en Rose West.

-Het was op een schaal dat was echt ongekend.

-Kinderen zijn van hen dingen om mee te spelen.

Ze zijn wegwerpbaar.

Het zijn dingen die moeten gebeuren gebruikt en misbruikt.

-Ik heb nooit, ook maar één moment, betwijfelde dat Frederick West

was een werkelijk slechte man.

Maar hij vond in Rose de perfecte tovenaarsleerling.

-Dit is het verhaal van hoe Fred en Rose West

werd twee van de wereld

meest kwaadaardige moordenaars.

[ Dramatische muziek speelt ]

♪♪

♪♪

Fred en Rose West zijn één van de meest beruchte koppels

in de Britse geschiedenis.

Gedurende 2 decennia, ze hebben seksueel misbruikt,

gemarteld, en vermoordde 9 vrouwen,

inclusief hun eigen dochter, in hun huis van verschrikkingen.

En tussen hen, waren verantwoordelijk

voor nog eens drie slachtoffers

begraven rond Gloucester.

Toen het nieuws bekend werd in februari 1994,

alleen de media waren dat krassen op het oppervlak

van het echtpaar angstaanjagend leven

achter de gesloten deur van Cromwellstraat 25.

-Vijf dagen en nachten in hun opgraving,

en forensische teams zijn nu opgegraven

drie sets menselijke resten,

allemaal op aparte plaatsen begraven 1,5 meter onder het tuinterras

van dit huis in Gloucester.

-Het is verschrikkelijk om na te denken dat er, weet je,

dode lichamen in een tuin gewoon op de weg.

Het is gewoon ronduit walgelijk.

Ik bedoel, het is verschrikkelijk om te denken.

- Vooral schokkend in de buurt, weet je, in Gloucester.

Ik bedoel, dat zou je niet doen verwacht dat dit zal gebeuren.

-Maar die van Fred en Rose gruwelijk verhaal

begon vele jaren geleden.

In 1969, de 28-jarige Fred West was getrouwd met zijn vrouw Rena,

met een jong gezin zelf.

Maar hij had zijn oog op een 15-jarig meisje

genaamd Rosemary Letts.

Rose en haar familie hadden dat onlangs gedaan verhuisd naar de omgeving van Gloucester,

terwijl Fred geboren en getogen is

in het plaatselijke dorp van Much Marc.

-Nou, Fred was de oudste jongen in de familie,

en hij was zeer zeker het doelwit voor heel wat misbruik

door toedoen van zijn moeder.

Dus zijn moeder seksueel heeft hem feitelijk misbruikt,

en hij verloor zijn maagdelijkheid voor haar.

En dat was de familie een zeer op zichzelf staande.

Rose's jeugd was vergelijkbaar in veel opzichten aan Fred's

het was volledig disfunctioneel

en asociaal en abnormaal.

Ze werd dus misbruikt door haar vader,

die haar begon te verkrachten vanaf zeer jonge leeftijd.

Dus wat ze als normaal beschouwde, wat zij aanvaardbaar achtte

op het gebied van gedrag binnen een gezin,

was eigenlijk allesbehalve.

-Fred achtervolgde Rose.

Hij was gewend om te krijgen wat hij wilde.

Toen het stel elkaar ontmoette, er was onmiddellijke aantrekkingskracht.

-Rose woonde in hetzelfde dorp dat Fred een caravan had.

Ze ontmoetten elkaar op het busstation in Cheltenham.

Ze zei dat hij kon charmeren de vogels uit de bomen

zelfs zijn uiterlijk was armoedig.

Hij had, nou ja, hele schone tanden.

- Nou, dit waren er twee ongelooflijk beschadigde mensen.

Ze waren allebei gekomen uit abnormale gezinnen.

En ik denk dat toen ze elkaar ontmoetten, wat ze in elkaar zagen

was iets bekends.

Dus ze zouden het allebei geweten hebben dat de kinderjaren

die ze hadden waren verre van normaal.

Maar met elkaar, ze voelden die vertrouwdheid.

-Misschien was het iets dat Rose impliciet afstand deed.

Maar er was iets in Fred dat er iets mee te maken had met wat er met Rose was gebeurd

en zoals ze was

en de manier waarop ze was geweest behandeld door haar vader.

En het was als een unie van twee zielen.

-Ik denk dat het ... was de perfecte storm.

Je weet wel, de kansen daarop twee mensen ontmoeten elkaar

Het was, weet je, het moet zo geweest zijn een miljoen tegen één.

Maar helaas deden ze dat wel.

-In 1970, slechts een jaar na de ontmoeting,

ze leefden samen in Gloucester

met Fred's stiefdochter, Charmaine.

Zijn vrouw Rene, was nergens te bekennen.

Roos was zwanger van de eerste dochter van het echtpaar,

Heide.

-Ik denk dat, in de beginperiode,

misschien wel des te meer dominante partner was Fred.

Hij was ouder.

Hij had meer ervaring.

Hij had meer gezien dan Rose.

Weet je, ze zou hieruit voortkomen ongelooflijk ingetogen familie.

Maar ik denk, Naarmate hun relatie zich ontwikkelde,

ze begon haar voeten te vinden en vind haar vertrouwen,

en dat denk ik niet Fred heb haar ooit echt vertrouwd.

-Voor Rose en Fred, het ging allemaal om seks

van de zeer, allereerste begin.

Fred was de bedenker,

maar hij vond het perfecte tovenaarsleerling,

de perfecte partner, iemand die zijn lust deelde

en iemand die hem begreep en wilde voor hem optreden.

-Ik denk dat we veel hebben van problemen

het begrijpen van Fred en Rose's relatie,

en de reden daarvoor is omdat we mensen zijn

met emoties en normale gevoelens

en ideeën over wat acceptabel is en onaanvaardbare grenzen zijn dat wel

rondom relaties.

Dus ik denk niet dat ik het zou beschrijven hun relatie

als een liefdevolle.

-Fred en Rose's traumatische kinderjaren

een blijvend effect gehad op het echtpaar

en hun verwrongen aanpak samen naar het gezinsleven.

-Het is altijd heel erg ingewikkelde vraag

om te beantwoorden hoeveel kinderen Fred en Rose had dat eigenlijk omdat

als je die van Fred meetelt dochter Charmaine,

samen met Fred en Rose is acht, het is negen.

Maar dan heb je om Rose toe te voegen

drie kinderen van gemengd ras,

die dat allemaal waren niet verwekt door Fred.

Het enige wat ik zou zeggen is dat ze waren allemaal diep gekwetst,

bijna verpest door de ouders.

-Ik denk dat Rose eerder is ervaringen binnen het gezin

van mishandeling door haar vader schreef het script

voor wat er later zou gebeuren.

Dus wat ze als normaal beschouwde,

wat ze aannam grenzen en regels,

waren echt niet van plan werk in de wijdere wereld.

Dus wat ze aan het leren was over die beginjaren

zou haar tot iemand maken die er niet helemaal bij hoorde.

-En het was, tot op zekere hoogte,

wat Fred vervolgens adopteerde als gezinsgewoonte.

Het was, als je wilt, een Westerse traditie.

Dat wil ik niet zeggen dat was niet schandelijk,

maar het is toch onderdeel van de familiegeschiedenis

en helpt, helpt, uit te leggen iets van het gedrag van West.

-Twee decennia later, het is 1992,

en de politie van Gloucester zijn op zoek naar Heather West.

In 1987, op slechts 16-jarige leeftijd, kreeg Fred en Rose's oudste kind verdween

vanuit het ouderlijk huis.

Fred had beweerd Heather was weggelopen,

maar dat was ze nooit als vermist opgegeven.

Maar na ontvangst beschuldigingen van kindermisbruik

op Cromwellstraat 25,

rechercheurs begonnen te kijken naar Heather's verblijfplaats.

Hoofdcommissaris Tony Butler was dat wel verantwoordelijk voor de politie van Gloucester.

-Een van de kinderen vertelde het aan een vriend op school

over wat was er met haar gebeurt.

Die vriend heeft gesproken een patrouillerende politieagent,

eigenlijk, waarover haar vriendin had haar verteld,

en als een resultaat van wat de politie...

De politieagent heb dat toen teruggenomen,

en het bracht een kind voort beschermingsproces

die tot het bewijs leidde wordt verzameld.

-Vijf van de West-kinderen in zorg werden geplaatst,

en de politie begon hun onderzoeken.

Ze werden geïnterviewd over de donkere kant van hun leven

op Cromwellstraat 25.

-Wat het aan het licht bracht was een familiegrap,

en de familiegrap was een simpele.

Je kunt beter opletten, want als je je mond niet houdt

en stop met het veroorzaken van je vader of je moeder problemen,

Je zult eindigen als Heather,

twee naar beneden en drie naar de overkant in de patio.

Fred had een terras aangelegd achter Cromwellstraat,

was in vierkanten die waren eerder als een kruiswoordraadsel.

De familiegrap was dat hij begraven

Heather op twee uur en drie aan de overkant.

-En deze kwestie, deze 'Heather staat onder de patio,'

bleef stijgen.

En dus begonnen we te nemen dit punt serieus.

We wisten dat Heather verdwenen was, het huis hadden verlaten.

Dus probeerden we haar te traceren.

En ondanks enorme bedragen van onderzoek om haar te vinden,

ze verdween gewoon letterlijk van de aardbodem.

-In februari 1994, De politie besloot erachter te komen

als de familie een grap maakt was ernstiger

dan de kinderen beseften.

Gewapend met een bevelschrift, ze begonnen te graven

onder het terras van Cromwellstraat 25.

-Toen ze aankwamen met het bevel,

Fred en Rose waren bij het huis,

en ze gingen naar binnen de achtertuin,

en de officieren begonnen het graven van de tuin.

-Het gevoel dat het einde nabij was,

Fred heeft erom gevraagd verhoord door de politie.

-Fred vroeg de officier

als ze naar beneden konden gaan naar het politiebureau,

en dus vertrokken ze.

Fred zei dat hij het toegaf

dat het stoffelijk overschot van Heather is waren in de tuin,

maar de politie keek op de verkeerde plaats.

En later die dag, hij keerde terug met de officieren,

en hij gaf aan waar hij dacht dat Heather begraven was.

De volgende dag, Agenten graven in dat gebied

een dijbeen teruggevonden,

en dat is meegenomen Voor onderzoek

door de forensisch patholoog,

die het bevestigde waren menselijke resten.

En dat bleek zo te zijn een van Heather's overblijfselen.

-Rose werd ondervraagd op het politiebureau van Cheltenham

toen het nieuws haar bereikte en haar advocaat, Leo Goatley.

-Toen Rose het hoorde dat het stoffelijk overschot van Heather is

was gevonden,

ze hijgde luid en was erg radeloos.

Hoe interpreteer je dat?

Was dat van een moeder? schok en nood,

of was het van een moordenaar verdriet om ontdekt te worden?

Destijds geloofde ik dat ze was geschokt en bedroefd

en dat ze het niet wist de omvang van Fred's activiteiten.

En natuurlijk, in dat stadium, het ging niet over seriemoorden.

Het ging over Heide.

Maar het ding natuurlijk vrij snel ontrafeld

met de opgraving.

-De politie heeft er nog meer gevonden dan ze hadden onderhandeld

voor onder het terras op Cromwellstraat 25.

-Toen ze stoffelijke resten vonden,

ze vonden niet alleen twee benen of twee dijbeenderen,

maar drie.

De ondervragende detective zei tegen West,

‘Nou, tenzij Heather er drie had benen, er is nog een lichaam."

'Ah ja,' zegt Fred zonder ademhalen of aarzelen,

‘Dat moet het andere meisje zijn. Dat zal Shirley zijn."

-De politie stond op het punt dat te doen onthul alle geheimen

dat Fred en Rose West hadden verstopt

op Cromwellstraat 25 al meer dan 2 decennia,

geheimen die zouden choqueren de hele natie.

Fred vertelde het onderzoek officieren het andere lichaam

was van zijn voormalige geliefde, Shirley Robinson.

Shirley was niet gezien sinds 1978.

Toen ze verdween, ze was hoogzwanger

met Freds kind.

West gaf het ook toe die de politie zou vinden

een derde lichaam in de tuin,

wie hij beweerde dat het was een vriendin van Shirley.

Gedurende de hele ondervraging, hij benadrukte één ding,

dat zijn vrouw, Rose, wist niets over de lichamen.

-Ik denk, toen Fred dat was protesteren tegen Rose's onschuld

en de schuld op zich nemen geheel op zichzelf,

Ik denk, ja, op dat moment,

de macht was veranderd in hun relatie

omdat hij dominant is één in de beginjaren

dat ze er echt aan trekt snaren in die latere jaren.

En ik denk dat hij dat echt niet deed vertrouw haar op dit moment.

Hij was echt heel bang van wat ze zou kunnen doen.

Dus ik denk dat dat zo was zeker iets

dat was omgevallen in deze relatie.

- Nou, ik heb hem gevonden nogal een enge kerel.

Hij zou het altijd proberen zichzelf geliefd te maken

naar mensen op een nogal smarmy manier,

een beetje giechelen, dingen licht maken.

Maar hij was erg niet overtuigend, dat doen.

En dat zou hij heel graag doen snel beseffen

Als je niet onder de indruk van hem was,

en dan zou hij zich terugtrekken,

en ik zou het voelen er was een andere kant

voor hem die fronsend zou zijn en waarschijnlijk behoorlijk smerig zijn.

Hoe duister hij ook is machinaties in zijn geest

waren, toen hij zich eenmaal realiseerde,

hij was waarschijnlijk beter in staat

om daadwerkelijk te charmeren vrouwen dan kerels.

Het is mogelijk dat, weet je, met een kleine glimlach

en een soort zachte praatjes,

hij wist te overtuigen enkele jonge vrouwen

dat hij veilig was om in de buurt te zijn.

-Om dingen te maken ingewikkelder,

Fred's verhaal veranderde steeds.

Hij wisselde af met toegeven en ontkende de moorden

en vertelde dat aan de rechercheurs alle sterfgevallen waren accidenteel.

Hij wilde aangeklaagd worden doodslag en geen moord.

Het zou een zware klus zijn voor pathologen om het tegendeel te bewijzen.

-Het is erg moeilijk wanneer er is iemand begraven

voor jaren

om ze gedetailleerd te bekijken als patholoog.

Je hebt de huid niet. Je hebt de spieren niet.

Je hebt de organen niet, de dingen die je zou zien als letsel

of ziekte in.

Dus je moet echt commentaar geven over wat er misschien niet is.

Het maakt de patholoog werk een stuk moeilijker.

-Het vinden van de doodsoorzaak was moeilijk,

en dat gold ook voor het identificeren van de derde slachtoffer begraven onder de patio.

Er was ongeveer 10.000 vermiste vrouwen

destijds opgenomen.

Door gebruik te maken van tandheelkundige gegevens, deskundigen identificeerde het derde slachtoffer

als Alison Chambers,

die pas 16 was toen ze vermist in 1979,

wat betekent dat ze dat niet kan zijn geweest een vriendin van Shirley Robinson,

zoals Fred suggereerde.

Er zijn sporen gevonden op haar lichaam

zonder enige twijfel bewezen ze was gemarteld.

-Iemands gedrag is meer in het rijk

psychologie dan pathologie,

maar heel duidelijk er is potentieel

het aspect van marteling daar,

mogelijk seksueel geweld.

En wanneer de patholoog ziet zulke bevindingen,

wij kijken weg uit doodslag

en meer in een soort van wreedheid.

-Dit bewijst dat West dat niet had gedaan per ongeluk gedood

deze jonge vrouwen.

Hij martelde, seksueel misbruikte. en ze opzettelijk vermoord.

Maar deed Fred dit? zonder dat Rose het wist?

De politie was niet overtuigd.

-Het allerbelangrijkste, Natuurlijk,

was dat deze lichamen werden in de woning teruggevonden

die ze deelde met Fred.

En het zou verschijnen ondenkbaar

dat ze dat niet zou hebben had hiervan kennis.

-Het huis zelf was erg, heel klein.

Het zou ondenkbaar zijn geweest die je had kunnen behouden

een jonge vrouw of vrouwen in dat huis

zonder dat iedere bewoner het weet dat er iets aan de hand was,

ongeacht hoeveel tape

je zou hebben over hun mond leggen,

ongeacht hoeveel ze waren geweest verborgen in de kelder.

Je zou het weten.

Het zou onmogelijk zijn geweest niet weten.

-De politie begon een onderzoek te doen dossiers van vermiste personen

proberen en vinden nog meer potentiële slachtoffers.

Maar met ongeveer 10.000 vermiste vrouwen in het land,

het was een schijnbaar eindeloze zoektocht.

- Gedurende die tijd, We probeerden mensen te traceren

uit kindertehuizen

en zorg ervoor dat ze veilig waren.

We hadden te maken met forensisch onderzoek materialen, bedoel ik,

enorme hoeveelheden van forensisch materiaal, zoeken.

Het was op een schaal dat was echt ongekend.

-Twee van de vermiste mensen viel op, Lucy Partington,

een 21-jarige studente

laatst gezien bij een bushalte in Gloucester in 1973,

en Lynda Gough,

een 19-jarige die ging in hetzelfde jaar vermist.

Haar laatst bekende adres, Cromwellstraat 25.

-Fred en Rose geadopteerd een soort modus operandi.

Ze zouden zich identificeren jonge vrouwen op de vlucht,

Als je dat wil, weglopen van huis,

weglopen uit een kindertehuis, weglopen van hun ouders.

Ze waren kwetsbaar.

Ze zouden hen een thuis bieden.

En keer op keer, Fred zou, samen met Rose, uitzoeken

vaak bij bushaltes, jonge vrouwen die er een beetje verloren uitzag.

-Dus ze zouden altijd kiezen mensen die dat zouden zijn

in die positie van kwetsbaarheid.

En het feit dat ze dat waren een paar, denk ik,

was voor hen heel nuttig bij het naar binnen lokken van slachtoffers

omdat de vrouwen waarop zij zich richtten

waarschijnlijker zou zijn een stel te vertrouwen.

Dus wanneer ze zouden kiezen iemand die aan het liften was,

dat speelde in op het idee van,

"Nou, daar is een vrouw, dus ik zal veilig zijn."

-Rose wist het al de taal van de verzorging.

Ze was er behoorlijk aan gewend.

En als je de slachtoffers hoort praten over hoe ze tegen hen sprak

in dit soort stilte,

zachte, aangename stem, dat wist je toch weer

dat was iets ze had geleerd.

-Lynda Gough is dat nooit geweest officieel als vermist opgegeven,

maar haar familie zocht haar

destijds van haar verdwijning.

-Lynda Goughs moeder, ze was langs het huis geweest,

klopte op de deur, en dat was zo beantwoord door Rose West.

En ze vroeg waar Lynda was, en het werd haar verteld

dat ze weg was, Ik denk, naar Weston-super-Mare.

Maar ze was getroffen door het feit dat er Roos was,

daar staan, met Lynda's pantoffels,

met Lynda's pantoffels,

en ze merkte ook op, aan de waslijn,

er waren artikelen van Lynda's kleding.

-Lynda's moeder geloofde Rose toen ze haar dochter zei

verder was gegaan van Cromwellstraat.

Maar toen de berichtgeving in de pers begon om de enorme omvang te weerspiegelen

van het zich ontvouwende verhaal,

andere vrouwen die ze tegenkwamen de Westen kwamen naar voren.

Toen kreeg de politie een pauze Caroline Roberts nam contact met hen op

om haar hulp aan te bieden in het onderzoek.

Ze had het onderzoek zien lopen het nieuws en onthuld aan de politie

ze was seksueel misbruikt door zowel Fred als Rose in 1972.

Ze kende ze al een tijdje nadat ze haar hadden opgehaald

terwijl ze aan het liften was

en werkte zelfs voor hen als oppas voor korte tijd.

Het was één gruwelijk incident waardoor ze logeerde

een klacht tegen hen.

-Ze hebben haar uitgenodigd terug te komen naar het huis.

Toen ze bij het huis aankwam,

aangevallen te zijn in de auto bij Fred en Rose,

ze ging terug naar huis,

en toen werd ze vastgebonden en onderwerp

tot sommigen behoorlijk agressief seksuele activiteit.

Ze wist te ontsnappen vervolgens

en vertelde het aan haar moeder,

die vervolgens de politie vertelde.

Zowel Fred als Roos werden gearresteerd wegens verkrachting

en ernstige seksuele misdrijven.

- Op dat moment was ze bang om hen tijdens haar proces onder ogen te zien

en beschaamd bij wat er was gebeurd.

De Westen werden aangeklaagd met onfatsoenlijke blootstelling

in plaats van verkrachting.

Ze kregen een boete van 100 pond.

Maar met de informatie Caroline gaf aan de politie:

ze zouden Rose kunnen linken

aan de misdaden en lichamen aan de Cromwellstraat.

-Dus we hadden dat bewijs dat er was

een agressieve seksuele aard aan haar persoonlijkheid.

De details van seksuele activiteit dat had plaatsgevonden

had een aantal overeenkomsten,

vooral over praten bindingen en gags enzovoort,

die erg op elkaar leken, als het niet identiek is,

naar het materiaal dat was in vereniging teruggevonden

met de slachtoffers toen ze ontdekt werden.

-Deze zaak was veel meer over de rekeningen van mensen

en wat de overlevenden zeiden

dan wat de pathologie is kan het je vertellen.

Er zijn dingen die ze zouden kunnen doen zeggen dat de lichamen dat waren

niet meer in staat om mee te praten,

en dat was een grotere onderdeel van deze zaak

dan misschien het fysieke bevindingen van de patholoog.

-Op 4 maart 1994,

De politie heeft hun zoektocht verplaatst in het huis.

Ze hadden het gevoel dat, in de donkere kelder,

ze kunnen ontdekken nog meer lichamen.

Op dezelfde dag, toen het nieuws Fred West bereikte

op het politiebureau van Gloucester,

hij deed een verbluffende bekentenis in een handgeschreven notitie

aan rechercheurs gegeven.

Er stond: "Ik, Frederick West, machtig mijn advocaat,

Howard Ogden, om te adviseren Hoofdinspecteur Bennett

dat ik wil toegeven nog ca. negen moorden,

uitdrukkelijk, Charmaine, Rena, Lynda Gough,

en anderen om te worden geïdentificeerd," getekend F. West.

- Kun je je het tafereel voorstellen?

Het tart bijna het geloof.

Ze zaten niet aan de overkant de tafel van een monster,

enorme man met berenhanden en in staat om op zijn gemak te doden.

Kleine onbeduidende kerel die, hoe dan ook,

bekent negen moorden.

Het is op dat punt dat de politie beseft,

Ik denk waarschijnlijk voor de eerste keer,

waar ze mee bezig zijn met iemand die echt slecht is.

-Fred was, opnieuw, teruggebracht naar huis,

en hij gaf aan waar sommige van waren de lichamen waren begraven,

vooral het gebied van de kelder.

En wat gebeurde er dus toen was dat wat we ondernamen

een methodische zoektocht van het gehele pand.

Fred handhaafde een standpunt dat Rose er niet bij betrokken was

in deze gevallen.

Weet je, dat is de gevolgtrekking, dat hij haar probeerde te houden

eruit.

-Fred nam de schuld op zich.

Ze hadden een overeenkomst dat zij hem zou steunen

en hem bezoeken, en hij had gehoopt over zoveel jaren uit te zijn.

Maar zodra Rose het hoorde dat hij daadwerkelijk had toegegeven

naar de moorden,

toen liet ze hem vallen.

Hij was weg, en zij heb hem nooit meer gesproken.

Ze weigerde absoluut om enig contact met hem te hebben.

-Op 5 maart 1994,

de media van de wereld was op het huis neergedaald

van Fred en Rose West in Gloucester.

De politie had drie lichamen opgegraven vanuit hun achtertuin --

hun dochter, Heide,

Fred's zwangere minnaar, Shirley Robinson,

en vermiste tiener Alison Kamers.

Nu gingen de rechercheurs in beweging hun zoektocht in het pand

en begon de kelder uit te graven op Cromwellstraat 25.

-We zijn begonnen met opgravingen in de kelder.

Het was een moeilijke plek opgravingen te doen.

En we moesten heel voorzichtig zijn over het bergen van de lichamen.

En dat deden we de eerste dag ook vind twee sets menselijke resten.

Eén bleek dat te zijn Therese Siegenthaler.

En de tweede blijft waren Shirley Hubbard.

-Het was duidelijk voor pathologen er was zoveel gedaan

proberen de identiteit te verbergen van alle vermoorde meisjes.

-Met de slachtoffers van Fred en Rose, een van hun kenmerken,

het waren als het ware de vingers en tenen werden verwijderd.

Ik denk dat we er een hypothese over kunnen stellen

dat er mag zijn verschillende redenen daarvoor.

Simpele wreedheid zou er één zijn.

Maar uiteraard de meeste mensen Ken die vingerafdrukken

zijn een heel goede manier iemand identificeren.

Dus verwijder ze vooral in de jaren '60, '70, '80,

vóór DNA-technologie werd echt herkend,

zou een manier zijn om te beperken

de kansen van die persoon geïdentificeerd worden.

-En dat was er één van onze moeilijkheden

toen we bezig waren het onderzoek,

proberen de mens te identificeren blijft en vooral

Het stoffelijk overschot van Therese omdat er geen bewijs was

ze was overal geweest in de buurt van Gloucester.

Maar we konden het wel, in samenwerking met de Much Marcle-politie

en de vermiste personen naar beneden komen

tot een soort korte lijst van mensen dat het zou kunnen zijn,

en dan, door te gebruiken forensische technieken,

we konden tevreden zijn

die we hadden geïdentificeerd haar stoffelijk overschot.

-Als de kelder opgraving voortgezet,

agenten begeleidden Fred naar een veld vlakbij zijn huis

bij Much Marc.

Hij vertelde hen dat als ze daar zouden graven,

ze zouden het lichaam vinden van zijn eerste vrouw,

Rena, niet meer gezien sinds 1971,

een jaar na Fred en Rose waren gaan samenwonen.

Rena en Fred waren geweest 9 jaar getrouwd,

maar dat was ze nooit als vermist opgegeven.

-Dus werd hij eruit gehaald naar de velden,

en hij wees erop,

op één veld, vrij dicht bij een heglijn,

waar hij dat zei hij had Rena Costello begraven.

-Er waren nu zes slachtoffers.

En terug in de kelder in Cromwellstraat,

nog meer lichamen werden opgegraven --

Juanita Mott, een voormalige bewoner van het huis,

vermist sinds 1975 en Carol Cooper,

laatst gezien toen ik naar huis liep uit de bioscoop uit 1973,

plus twee bekende namen waar de politie naar uitkeek,

Lucia Partington

en begraven onder de familie badkamer, Lynda Gough.

-Dit was een tragedie voor deze jonge vrouwen.

Ik bedoel, alle moorden zijn tragisch

voor de slachtoffers en hun gezinnen,

maar het was de schaal hiervan denk ik,

dat de aandacht van de media trok.

Ik bedoel, het is bijna onbegrijpelijk dat twee mensen

jonge vrouwen zou kunnen ontvoeren

of lok ze naar huis en vervolgens,

seksueel misbruik, weet je wel ze en dood ze dan.

Ik bedoel, het is op een schaal dat is bijna onbegrijpelijk.

- Op 8 maart 1994,

minder dan 2 weken daarna hun zoektocht beginnen

in Cromwellstraat,

De politie had tien slachtoffers gevonden.

De meesten van hen waren begraven 2 decennia geleden

toen Fred en Rose waren op hun meest productief.

-Afgezien van het seksuele element in de moorden,

ze werden,

Ik zou zeggen, misschien dichterbij, maar ik weet niet of dichterbij

is het beste woord gebruiken om dat te beschrijven.

Ik denk dat ze dat waren steeds meer afgesneden

van de rest van de wereld.

Dit was iets dat alleen ze begrepen het allebei.

Het was iets waar we naar verwezen als folie à deux,

een waanzin gedeeld door twee.

Dus ik denk dat het een beetje was het verstevigen van hun relatie.

-Voor hem waren ze dat niet meer dan seksuele werktuigen,

een soort pop, zo je wilt.

Ik weet dat het verschrikkelijk is gedachte,

maar ze hadden geen menselijkheid meer voor hem dan dat.

Hij was een bekwaam man van absoluut geen geweten

en absoluut geen spijt.

En alles wat hij deed was met de hulp van Rose.

En de gedachte om het te hebben een of andere jonge vrouw

opgehangen in de kelder, letterlijk,

door haar handen in een haak voor Fred en Rose om te misbruiken

toen ze wilden overgaan een periode van dagen

tart bijna het geloof.

Zo gruwelijk is het.

-Negen lichamen waren opgegraven van Cromwellstraat,

en nog één, die van Rena West, Freds eerste vrouw,

in een veld nabij Much Marcle.

Maar Fred was nog niet klaar.

Hoewel hij dat niet toegaf om haar te vermoorden,

hij vertelde de politie dat hij een gevoel had dat Rena's vriendin, Anne McFall,

erin begraven zou kunnen worden een aangrenzend veld.

Er wordt aangenomen dat ze van Fred is eerste slachtoffer, vermoord in 1967

toen ze 6 maanden zwanger was.

-Zoals hij deed met al zijn moorden,

hij heeft de lichamen in stukken gehakt voordat hij ze begroef.

Hij heeft ze dus niet begraven in een skelet.

Hij begroef ze in een buis, Als je dat wil,

waarin het lichaam werd gecomprimeerd,

de romp, hoofd gescheiden, armen en benen gescheiden,

en in een kleiner gat geduwd.

Het maakte de zoektocht voor die lichamen

een zeer ingewikkelde aangelegenheid.

-Het probleem met Het lichaam van Anne McFall

was dat het hele land opnieuw was ingericht.

En dus was er deze bovengrond die daar was aangebracht.

Nu, als je kijkt voor menselijke resten,

Je kunt niet zomaar een grote meenemen graaf erin en duw alles eruit.

Je bent letterlijk doe het met schoppen

en elke schop zeven.

En we hebben daadwerkelijk opgegraven een geheel van formaat

van Olympisch formaat zwembad.

We gaven de hoop bijna op

dat we gingen om het lichaam te vinden,

en we stelden een deadline voor onszelf, dat

als we het niet vinden tegen datum X, dan zouden we stoppen.

Maar gelukkig, Een paar dagen

voordat die deadline binnenkwam,

we hebben wat botten gevonden en toen heeft vervolgens het lichaam teruggevonden.

-Tijdens de 2 maanden graven voor de stoffelijke resten van Anne McFall,

de politie had gearresteerd en beschuldigde Rose West van moord.

Voor elk slachtoffer beweerde ze: "Ik ben onschuldig."

Het bewijsmateriaal van de politie was indirect,

en verdedigingsadvocaten vond dat er niet genoeg was

om haar in verband te brengen met de moorden.

-Rose West zei: ‘Ik had hier niets mee te maken’

en de Kroon zei: ‘Nou, we hebben een verklaring

van die en die die het zegt

dat je erbij betrokken was

bij een ontvoering en seksueel misbruik.”

Nou ja, tot op zekere hoogte, zeg je, "Nou, en dan?

Wat heeft dat te maken met moord?"

Fred had gezegd: in zijn interviews,

hij gaf ze volledig toe en zei

Roos had niets met hen te maken hebben.

Dus het eerste punt is om te zeggen:

‘Tja, wat is de kracht van de zaak tegen Rose?"

Ze ontkent het.

Waar is het bewijs dat zij erbij betrokken was?

-Terwijl de politie doorging met hun onderzoek zoeken in Cromwell Street,

zij richtten ook hun aandacht naar een tweede adres,

Midlandweg 25,

Het eerste huis van Fred en Rose samen in Gloucester.

Onderzoekers geloven dat ergens in huis

of tuin die ze misschien vinden het lichaam van Charmaine West,

Fred's stiefdochter uit zijn huwelijk met Rena.

Er begon een uitgebreide zoektocht.

-Ten tijde van Charmaine's dood,

zij woonde Midlandweg 25,

een huis dat vervolgens Fred en Rose waren vertrokken.

Maar we gingen naar het huis, en opnieuw,

onder graven de vloer van de keuken,

We hebben Charmaine's lichaam gevonden.

-Charmaine was niet gezien sinds ze 8 jaar oud was

in 1971

en was het niet geweest als vermist opgegeven.

In hetzelfde jaar was Fred dat ook 9 maanden gevangenisstraf

wegens verkeersovertredingen

en het stelen van hekpanelen van zijn toenmalige werkgever.

De politie was ervan overtuigd van wel eindelijk een doorbraak.

Ze waren zelfverzekerd Charmaine moet vermoord zijn

door Rose terwijl Fred zat tijd uit te zitten.

-Rose was jaloers op Charmaine.

Charmaine was een zeer helder meisje,

en ik denk dat Rose het kon zien

dat ze kreeg de overhand van haar,

en dat vond ze niet leuk.

De jongere zus wist het stil houden.

Het was het beste van niet om Rose tegen te werken.

En Charmaine was dat ook een behoorlijk pittig meisje.

-Dat waren er dus kleine verschillen

in de modus operandi,

je weet wel, zeker met de anderen,

Je kunt het je voorstellen Fred over zijn werk gaat

met een soort bouwer precisie en routine,

je weet wel, afsnijden de ledematen en het hoofd,

een gat in de grond graven en plaats ze daarin.

Charmaine was anders, hoe dan ook,

Fred werd beschuldigd van Charmaine

ook al waren er, vanaf het begin,

kwesties over de vraag of Fred was aanwezig

of dat hij in de gevangenis zat.

Dat was er dus altijd enigszins vage kwestie

over hoe oud precies

Charmaine was en de data wanneer zij stierf.

-Met het hoge profiel beproevingen op komst,

de politie moest op de een of andere manier bewijs dat Rose West

was net zo schuldig als haar echtgenoot Fred.

Maar voordat ze de kans kregen,

er was een grote tegenslag in hun geval.

In december 1994, 10 maanden nadat de politie was begonnen

om Cromwell 25 te doorzoeken Straat voor Heather West,

de lichamen van twaalf jonge vrouwen

was opgegraven aan de overkant van Gloucester.

Men dacht aan Fred West verantwoordelijk zijn

voor alle doden,

en de politie was wanhopig proberen te vinden

enig bewijs om te bewijzen dat zijn vrouw

Rose, was impliciet bij 10 van de moorden.

Beiden waren gearresteerd, aangeklaagd, en wachtten op hun proces,

maar op 1 januari 1995,

Fred West nam de zijne geheimen voor het graf.

-Fred zat in hechtenis op Winson Green-gevangenis

in Birmingham en op 1 januari 1995,

hij werd dood aangetroffen in zijn cel.

Hij stierf door ophanging en zo werd vervolgens bepaald

dat hij zelfmoord heeft gepleegd.

-Fred West was dat altijd een sluwe man.

Hij plande zijn zelfmoord even zorgvuldig

terwijl hij zijn lichamen verborg.

Hij verzorgde de gevangenis officieren aan het denken zetten

dat hij absoluut veilig was,

ongevaarlijke kleine man die niets verkeerd kon doen

en was erg blij samenwerken

met alles wat ze maar wilden.

Hij heeft zich inderdaad vrijwillig aangemeld.

Hij zei: "Ik zal overhemden repareren.

Maak je geen zorgen, geef mij iets om te doen.

Weet je, breng tijd door voor mij terwijl ik op mijn proces wacht."

Pijnlijk voorbij een periode van weken,

hij naaide een touw aan elkaar,

deels uit stukjes van de deken op zijn bed,

deels uit stukken van shirt, heel voorzichtig,

omdat hij besloten had dat hij niet voor de rechter zou verschijnen,

en dat hij nooit zou gaan om de ware omvang te bekennen

van wat zijn misdaden zijn bedroeg.

- Er was een totaal verlies van controle van Fred over Rose.

Daar twijfel ik niet aan.

Ze maakte het overduidelijk ze wilde absoluut

niks anders met hem te maken hebben,

en ze maakte hem blanco in het donker.

Onafhankelijk van zijn relatie met Roos,

hij miste empathie met mensen.

Weet je, mensen zijn objecten gebruikt en misbruikt worden.

Het feit van de zaak was, hij wist dat het spel voorbij was.

Hij had de bekentenissen gedaan.

De stoffelijke resten waren gevonden.

Het vreselijke verhaal van deze slachtoffers ontvouwde zich.

-Voor degenen die het wisten de familie West,

dit is gewoon een andere macabere wending in een verhaal

dat kwam als eerste 10 maanden geleden aan het licht gebracht.

In de woorden van een buurman:

"Als Frederik West heeft echt zelfmoord gepleegd,

dan lijkt het bijna passend waarvan een man ervan wordt beschuldigd dat hij heeft gestolen

zoveel mensenlevens

zou uiteindelijk de zijne moeten nemen."

-Fred's zelfmoord was enorm probleem voor de politie.

Het zette de hele zaak neer in gevaar.

-Met de dood van Fred, wij waren bezorgd

dat de pers zou kunnen voelen,

‘Nou, de zaak tegen Fred is nu klaar,

en daarom kunnen wij dat informatie vrijgeven

omdat de zaak gesloten is."

Dat zou een ramp zijn geweest voor ons, omdat dat zo zou zijn

vervolgens gecompromitteerd het proces tegen Rose West.

-De politie was wanhopig.

Terwijl Fred had bekend tot 11 van de moorden,

Rose had dat altijd beweerd haar onschuld.

Zonder enig solide bewijs, er was een reële kans

dat Rose West ging wegkomen met moord.

-Ik denk dat het de Kroon is die de zaak moeten herzien

en beslissen waar ze willen om het vanaf hier over te nemen.

Dat zou ik hopen ze zouden de zaak laten vallen.

-Ik dacht dat het mogelijk was

het geval zou kunnen zijn gevallen.

Er waren veel vooraanstaande waarnemers

suggererend dat zou het geval zijn.

De DPP had een andere mening, hoewel, en in feite,

de zaak tegen Rose werd erger.

Ze voegden er de moord aan toe van Charmaine, die eerder,

het was een enkele aanklacht in relatie tot Fred.

Dat vond ik heel nieuwsgierig.

Rose dacht dat het geval was zou ook weggaan,

maar dat gebeurde niet.

-Aanklagers hadden bewijs nodig dat alleen Rose verantwoordelijk was

voor de dood van haar stiefdochter, Charmaine.

Ze wenden zich tot forensisch tandarts

Professor David Whittaker.

-De politie op briljante wijze ontdekt, ik weet niet hoe,

dat een bepaalde krant, nationale krant,

een reeks negatieven had verworven,

en ze waren groot professionele negatieven.

En dat lieten ze zien ongelooflijke details

in sommige melktanden,

de melktanden, van Charmaine,

die ik toen kon matchen

precies gebruiken

onze gezichtssuperpositie technologie en show,

A, dat ze precies overeenkwamen qua kanteling en positie

en groeven

en kleine ruwe randjes dat was een perfecte match,

maar de positie van de tanden waren verplaatst,

dus als we konden berekenen die beweging

en beoordeel het kunnen bepalen,

binnen redelijke nauwkeurigheid,

de tijd die er tussen zit de foto die wordt gemaakt,

waarvoor de politie een date had.

Het is op het negatief geschreven.

En het tijdstip van overlijden.

En als dat in de gleuf past waar Fred West in de gevangenis zat,

dan had mevrouw West dat duidelijk gedaan veel vragen om te beantwoorden.

-Op 3 oktober 1995, de wereldpers

stroomden toe Winchester Crown Court

om verslag uit te brengen over een van de meest sensationele beproevingen

van de moderne tijd.

-Rose's rechtszaak trok wereldwijde aandacht,

zoals je zou verwachten.

Het is zeer zeldzaam voor een vrouw voor de rechter verschijnen,

laat staan ​​voor 10 moorden.

Ik was er vanaf de eerste dag bij naar de laatste.

Het was een buitengewone gebeurtenis.

-Toen het proces begon, Rose West pleitte niet schuldig

op alle tien moordzaken,

de negen meisjes die begraven zijn gevonden in Cromwellstraat en Charmaine,

maar het bewijs tegen haar was onweerlegbaar.

-Dus in de rechtbank, voor Rosemary West,

Ik had alle technologie beschikbaar

te reproduceren de beeldvorming van Charmaine.

Vreselijk ding om te hebben voor de rechter doen,

maar de rechter en de aanklager hield vol:

dus mevrouw West zag het echt

deze beeldvorming

zich voor haar ontwikkelen,

en ik denk dat het ongeveer was de enige keer

ze zag er een beetje overstuur uit.

-Ze marcheerde naar binnen de getuigenbank

als een heel boos verkeersregelaar --

gewone schoenen, zware vrouw, boze houding.

‘Dit is allemaal een schande. Het was allemaal Fred.

Ik had er niets mee te maken. Ik wist niets.

Het was volkomen ondenkbaar Ik had dit kunnen doen.

Ik had niet kunnen doden mijn eigen dochter.”

Een weefsel van leugens.

-Wij denken aan Rose West zoals deze vrouw in de rechtszaal

in haar veertiger jaren,

grote bril die ze droeg,

behoorlijk truttig huisvrouw uitziend.

Die moorden waren gebeurd een hele tijd daarvoor.

Ze was eigenlijk heel jong toen zij de moorden pleegde.

Ze was feitelijk een tiener-seriemoordenaar

omdat zij zich ertoe heeft verbonden drie moorden voordat ze twintig was

en de meeste moorden waren dat ook voorbij toen ze 26 was.

-Het bewijs geleverd door Professor Whittaker

overtuigde de jury

die Rozemarijn West schuldig was aan alle 10 moorden.

-Hij kon zeggen: en de jury accepteerde dit,

dat hij kon vaststellen binnen een paar dagen

van wanneer het kind was vermoord,

en we hadden bewijs dat Fred zat in die tijd in de gevangenis.

Fred had dus niet kunnen doden Charmaine destijds

omdat hij fysiek was er niet.

Hij zat in de gevangenis.

-Ik dacht niet aan het proces het ging goed met Rose,

en de jury nam vrij lang.

Het was geen beslissing van vijf minuten.

Het waren vele uren.

Ze dachten aan alles heel voorzichtig.

Ze kwamen terug,

en het was behoorlijk goed unaniem over alles.

Ik bedoel, dat was ze totaal verslagen.

-Als de eerste schuldige vonnissen kwamen terug,

Rose flikkerde niet, geen teken van emotie.

Ze stond daar gewoon.

Er was geen sprake van histrionics, geen geschreeuw, geen geschreeuw.

Er was geen teken van enige emotie helemaal, echt,

en ik bleef achter het overweldigende gevoel

die was geweest in aanwezigheid van iemand

die het contact verloren had met de mensheid.

-Haar veroordeling, de rechter, Meneer Justitie Mantell,

raadde Rose West aan mag nooit worden vrijgegeven.

Ze werd onmiddellijk teruggestuurd naar de Holloway-gevangenis.

-Rose heeft mij nooit iets bekend,

of ze wat voor soort dan ook heeft gemaakt van bekentenis aan iemand anders,

Ik weet het niet, maar dat heeft ze bij mij zeker niet.

-Ik zou zeggen dat zij, stilzwijgend, in verschillende stadia,

gaf mij de indruk, achteraf gezien,

dat ze dat wist,

je weet wel, onder de vloer in Cromwellstraat,

er waren veel geheimen.

Dat is iets anders dan zeggen dat ze mensen heeft vermoord,

maar dan is de aard van de zaak, het was indirect.

-Driehonderd mijl van Gloucester, Rozemarijn West

onderweg naar de gevangenis zal een leven lang thuis zijn.

-Vandaag dient Rose West levenslange gevangenisstraf

in de Low Newton-gevangenis in Durham.

In 1996, een jaar later Cromwellstraat 25

had zijn griezelige geheimen prijsgegeven, het werd gesloopt.

In de plaats is nu een openbare loopbrug,

maar niets kan wissen

de pijnlijke herinneringen van Fred en Rose West,

en hun huis van verschrikkingen.

-Dit was zeker uniek geval is mijn ervaring,

en ik was erbij betrokken

als rechercheur die onderzoek doet moorden in de jaren zestig,

en dit is op schaal dat is totaal anders.

En ik denk in termen van zijn complexiteit, denk ik, nogmaals,

het valt waarschijnlijk op uniek in de criminele geschiedenis.

Het waren allemaal jonge vrouwen die hun leven hadden

voor hen, en het werd afgebroken.

Ze zijn gewoon wreed en egoïstisch,

zelfbevrediging van Fred en Roos.

-Ik heb nooit, ook maar één moment, betwijfelde dat Frederick West

was een werkelijk slechte man.

Ik denk dat hij geboren en getogen is.

Ik denk dat hij alleen ooit aan zichzelf gedacht.

Hij was een psychopaat en een sociopaat,

geen zorg voor de samenleving,

geen zorgen voor iedereen behalve zichzelf,

maar hij vond in Rose het volmaakte tovenaarsleerling.

-Velen van ons denken erover na seriemoordenaarkoppels en zeggen:

‘Nou, als ze er nooit een hadden ontmoet

een ander, zouden ze zijn gegaan aan het doden?"

We weten dat Fred dat al had gedaan één moord gepleegd

voordat hij Rose ontmoette, denk ik hij zou opnieuw hebben gedood.

Als we naar Rose kijken, denk ik ze zou zeker zijn doorgegaan

om andere mensen schade toe te brengen,

Of dat nu emotioneel was,

financieel,

een niet-fysieke vorm van schade,

maar ik denk dat ik Fred heb in haar leven opende de deur

tot een ander soort schade, een ander soort misbruik.

-Ik heb nooit getwijfeld dat Fred en Rose

veel meer gepleegd dan twaalf moorden.

Ik heb altijd geloofd er zijn nog meer slachtoffers,

en ze werden begraven op andere plaatsen

of verborgen op andere plaatsen,

maar om eerlijk te zijn aan de politie van Gloucester,

ze kunnen niet graven uit Gloucestershire

bij de inspanning om meer slachtoffers te vinden.

-Speculatie over anderen mogelijke slachtoffers

van Fred en Rose West zal altijd blijven.

Hun zaak is een geval waarvan de schokgolven

blijven nagalmen over de hele wereld, zelfs vandaag de dag.

De pure verdorvenheid en de onvoorstelbare terreur

van hun slachtoffers

Daarom moeten we ze onthouden, niet Fred en Rose,

en hun huis van horror.

♪♪

♪♪

♪♪