Original subtitles

POPRZEDNIO

Nie możecie opuszczać hotelu.

Inaczej was dopadnę.

Nie byłaś wiele starsza, gdy cię znalazłam.

Robimy wszystko, by przeżyć, by nasi bliscy przeżyli.

Czy ona w ogóle kiedyś wróci?

Nie wiem. Ale dopóki tak się nie stanie, zostaniesz tu ze mną.

Nawet na zawsze?

DŻENTELMEN W MOSKWIE

Nie martw się, jeśli nawiązanie przyjaźni zajmie trochę czasu.

Nie staraj się za bardzo, ale też się nie dystansuj.

Nie dystansować się, rozumiem.

Po prostu roztocz swój naturalny urok, jasne?

Dobrze, tato.

Nie martw się. Da sobie radę.

Nie martwię się. Niby o co?

I nie zapomnij dobrze się bawić!

Nawet się nie obejrzała.

No proszę, jesteś.

Tato, naprawdę nie musisz już na mnie czekać.

Niemniej i tam to zrobię.

Zgubiłaś się w drodze do domu?

Zamknęli wszystkie drogi?

- Nie róbmy tego. - Czego?

Byłam z przyjaciółmi. Rozmawialiśmy, chodziliśmy...

Raczej to pierwsze niż...

Raczej to pierwsze niż drugie. Jesteś taki przewidywalny.

Masz czas na popołudniową herbatę?

Wybacz, mam pracę domową.

W porządku, zatem cię... puszczę.

W naszym wieku wszystko mija tak szybko.

Przypuszczam, że Anna się nie odezwała.

Myślałem, że Olga będzie cię informować o swoich ruchach.

Nie odzywa się do mnie.

Chyba zrobiłem coś dość pochopnego.

Miałem nadzieję, że będziesz w stanie mi doradzić.

- Clarence! - Racja, to ty!

Cofnąć się!

Clarence!

Sprytne. Bardzo sprytne.

Tak, czyż to nie piękne?

Widzisz, to dlatego Ameryka nigdy nie miała rewolucji.

Zabierzcie mnie z powrotem do żony i dzieci!

Mają wyprane mózgi, wierząc w amerykański sen.

Zwykle zalety filmu są omawiane po jego zakończeniu.

Za drobniaki

ludzie są indoktrynowani, by byli dobrymi obywatelami...

Jeśli nie będą się rzucać, dostaną nagrodę za ciężką pracę i życzliwość.

- To taki straszny pomysł? - To bujda, by utrzymać status quo.

Zaczyna się.

Dziesięć lat. Tyle trwał amerykański kryzys.

Proletariat został pozostawiony sam sobie.

Czy chwycili za broń? Nie.

Nie, podreptali do najbliższego kina,

gdzie roztoczono przed nimi najnowszą fantazję,

niczym zegarek kieszonkowy na łańcuszku.

HARRY BAILEY JESTEŚ W BEDFORD FALLS

Witaj, Bedford Falls!

Wesołych Świąt!

- Wesołych Świąt, George! - Wesołych Świąt!

Wesołych Świąt, George!

Wesołych Świąt, kino!

Wesołych Świąt, Emporium!

Wszyscy ci ludzie, których dotknął po drodze.

Zmusza nas do zadumy nad własnym życiem,

tym, czego dokonaliśmy,

jak wyglądałby świat, gdyby nas na nim nie było.

Wyłącz to.

Już prawie koniec.

Następnym razem ja wybieram.

Mary!

Witam, panie inspektorze!

- Dzień dobry. - Dzień dobry.

Bez wątpienia wiecie o incydencie rano na korytarzu na trzecim piętrze.

Incydencie?

Nie, nie sądzę.

Wygląda na to, że dwie gęsi uciekły z klatki w spiżarni Bojarskiej.

Albo zostały wypuszczone.

Czyżby Emil miał z tym coś wspólnego?

Nie sądzę.

Para zwierząt jest na wolności gdzieś w hotelu. Wpadły w amok...

To was bawi?

Absolutnie nie.

Jeśli zobaczę którekolwiek z nich, natychmiast to zgłoszę.

Więc nic o tym nie wiecie?

Niby skąd?

Te wybryki zdają się dość dziecinne

i świadczą o znajomości obszarów usługowych hotelu.

Czy Zofia była dziś rano w kuchni?

Jak to możliwe? Widziałem, jak rano szła do szkoły.

Oczywiście.

Cóż, jeśli to wszystko...

Reputacja tego hotelu jest moją reputacją.

Nie pozwolę, by ktokolwiek to zniszczył.

- Dobrze. - W porządku.

Dobry Boże. Od tego chodzenia wyrosły mi dodatkowe kostki.

Myślałam przez chwilę, że sama będę pić herbatę.

Metro znowu nie działało.

Gin spritz.

Dużo ginu, mało spritza. Doskonale.

To jeszcze nie to.

Tak, Wasilij na to nalega.

Przyznaję, że przydaje się do zmiatania dzieci z drogi.

To słodkie, że chce się tobą zaopiekować.

Nie, chce, żebym wyglądała staro, by nikt się mną nie interesował.

Zeszłej nocy głupek się oświadczył.

Oświadczył się?

Był pijany. Przynajmniej tak zakładam.

Zgodziłaś się?

Nie.

Chciał, żebym wprowadziła się do niego na stałe,

ale jak by się to skończyło? A jak radzi sobie nasza dziewczynka?

Najwyraźniej ma talent.

Co, u licha?

- Co to ma znaczyć? - O nie.

- Papo... - Zofio, idź do pokoju.

Mam z tym dżentelmenem pewne sprawy do omówienia.

- To chyba nieporozumienie. - Nie!

Doskonale rozumiem, co się tutaj dzieje.

Ależ nie, Wiktor uczy mnie gry na pianinie!

Wszyscy tak mówią. To stara sztuczka, prawda?

Aleksandrze, robisz z siebie głupca.

Mogę pana zapewnić, że z Zofią graliśmy skale i sonaty.

Skale i sonaty!

Papo!

Teraz rozumiesz, co mam na myśli?

Zofio!

Czekaj, zostaw ją.

Jeszcze z nią nie skończyłem. Zofio!

Wybacz, Wiktorze. Starość daje mu się we znaki.

Stój, młoda damo!

Wybacz, być może źle zinterpretowałem to, co się dzieje.

Być może? Wiktor nawet nie jest w moim guście.

Masz jakiś gust?

Totalnie mnie upokorzyłeś.

Wiktor może się więcej nie odezwać, a co dopiero dać mi lekcję.

Czemu nie mówiłaś, że uczysz się gry na pianinie?

To miała być niespodzianka. Na twoje urodziny, ale ją zepsułeś.

A ty? Kiedy wróciłaś?

Wycieczka została skrócona. Wygląda na to, że w samą porę.

Mówi, że ma swój gust.

Tak, zdaje się, że woli Gene'a Kelly'ego.

Ale jak to?

Z pewnością rozumiesz, że staje się młodą kobietą.

Oczywiście, nie o to chodzi... po prostu nikt mi nie powiedział.

Że dzieci rosną?

Tak. Nie, ja...

Nie wiem, nie miałem pojęcia, że z nią o tym rozmawiałaś.

O czym?

O byciu... kobietą.

Zawsze troszczę się o Zofię i jestem przy niej, gdy tego potrzebuje.

Chyba, że cię nie ma.

Co to właściwie ma znaczyć?

Jesteś tutaj, potem tam. Będziesz tu miesiąc i znowu jedziesz w trasę.

Słucham?

Opiekuję się nią codziennie. Ode mnie zależy jej bezpieczeństwo.

To zależy od niej samej.

Nie nauczy się tego, jeśli wciąż będziesz ją chronić.

To raczej nie twoja sprawa.

Od chwili, gdy przyjechała do hotelu, byłam częścią życia Zofii.

Nie masz pojęcia, za ile sznurków musiałam pociągać,

ile musiałam poświęcić, nie tylko dla niej, ale...

- Powinieneś już iść. - Nie, ale...

Chcę, żebyś już poszedł. Natychmiast.

Zofio.

Tak mi przykro.

Aleksandrze! Coś się stało.

- Co takiego? - Chodzi o Zofię!

- Gdzie ona jest? Zofia! - Tam!

Mój Boże!

- Jak ona się czuje? - Zofia!

Wezwaliśmy lekarza. Nie chce się ocknąć.

Nie! Trzeba ją zabrać do szpitala!

Pomóż mi ją podnieść.

- Czekaj, dokąd idziesz? - Kochanie...

Aleksandrze, idziesz? Lekarz przyjdzie tutaj!

Już dobrze, moja droga.

Otwórz drzwi!

Aleksandrze, nie!

Stać!

Stać!

Proszę zawieźć mnie do szpitala.

Do świętego Anzelma. Tylko szybko.

Aleksandrze!

Zaczekaj.

- Prędzej, proszę. - Pędzę, ile się da, towarzyszu.

Wszystko będzie dobrze. Tata tu jest.

Proszę, jak najszybciej.

Tak?

Przepraszam... zdarzył się wypadek. Zofia miała wypadek.

Gdzie ona jest? Zaprowadź mnie do niej.

Nie ma jej w hotelu. Aleksander zabrał ją do św. Anzelma.

Aleksander ją zabrał? Opuścił hotel?

Muszę iść o nich do szpitala.

Nie, lepiej tu zostań.

Ludzie cię rozpoznają. Ja pójdę.

Upewnij się, że Zofii nic nie jest.

Dziękuję.

Ile osób to widziało?

Wyniósł ją przed hotel. Było już późno,

więc nie było wielu gości, ale personel...

Ilu?

Było co najmniej tuzin świadków.

W tym dyrektor Leplewski.

- Leplewski? - Tak.

Dyrektor Leplewski, do usług.

Kapitan Abaszew, jak mniemam? Rozmawialiśmy przez telefon.

Kiedy wyszedł Rostow?

Godzinę temu. Jego córka miała wypadek.

Odjechał taksówką. Pewnie zabrał ją do szpitala.

Do którego?

Nie wiem. Niósł ją. Była mocno poturbowana.

Przeszukajcie wszystkie szpitale.

Rozstawcie ludzi przy wszystkich wejściach i wyjściach z hotelu.

Zaprowadźcie mnie do jego pokoju.

Z przyjemnością.

Rozejść się.

Dziękuję.

No już.

Już dobrze.

Witam.

Potrzebuję pomocy!

Przepraszam.

Proszę, pomóżcie, moja córka jest ranna.

Moja córka potrzebuje pomocy. Możecie ją zbadać? Proszę!

Co się stało?

Upadła. Zraniła się w głowę. Musi ją zbadać lekarz.

Przepraszam, wszyscy są zajęci.

Musi być ktoś, kto na nią spojrzy. Proszę! Niech ktoś ją zbada!

- Proszę tędy. - Dobrze.

Zostań tu z nimi. Już dobrze.

Ktoś przyjdzie...

Ktoś przyjdzie... wszystko będzie dobrze.

Ktoś przyjdzie... wszystko będzie dobrze.

Jak widać, żadne z łóżek nie było używane.

Tak. Byli jacyś inni świadkowie?

Ja. I kilku pracowników.

Dobrze.

Proszę ich zebrać.

Wiem, że nie jest to dla was proste

i podobnie jak Aleksander zrozumiem, jeśli nie chcecie się w to mieszać.

Ale jesteście jego jedyną nadzieją i będziemy was potrzebować.

Nie obchodzi mnie, co ze mną zrobisz. Ale proszę, pomóż mojej córce.

Chodź ze mną.

Trzymaj się, kochana.

Trzymaj się.

Proszę ją tam położyć.

Kto to jest?

To najlepszy chirurg w całej Moskwie.

Zajmie się Zofią.

Z jakiej wysokości upadła?

Sześć, może siedem metrów.

Na pewno ma pękniętą czaszkę. Być może w mózgu jest krwiak.

Co to znaczy? Co pan sugeruje?

Doznała krwawienia do mózgu.

To bardzo poważny uraz.

Tylko tyle mogę zrobić, podobnie jak każdy inny lekarz.

Więc proszę działać. Byle skutecznie.

Musimy natychmiast operować, aby zmniejszyć ciśnienie. Chłopcze!

Kochanie.

Wszystko w porządku, Zofio.

- Musi pan poczekać na zewnątrz. - Nie, zostanę z nią.

Nie odpowiadam za to, jeśli przez niego dojdzie do infekcji.

On ma rację.

Kocham cię, Zofio...

W porządku. Musimy wyjść.

Nie mogę, dopóki nie będę pewien, że nic jej nie jest.

Moi ludzie będą tu za 15 minut. Musisz już iść.

Nie mogę wrócić.

Mogę mieć kłopoty, jeśli okaże się, że pomogłem zbiegowi.

Rozumiem twoją trudną sytuację i przykro mi.

Nie martwię się o siebie. Myślę o swojej żonie.

I córce?

Czyli rozumiesz, czemu chcę się upewnić, że jest bezpieczna.

Powiedz kapitanowi wszystko, co wiesz.

Od czego by tu zacząć? Urodziłem się na Kaukazie.

Ostatni raz widziałam go w kuchni Bojarskiej,

gdzie kłócił się z moim mężem.

Powiedział: „Szefie Żukowski...

do barszczu powinieneś dodać cytryny zamiast octu.”

Miej na uwadze, z kim rozmawiasz.

Pajacują.

Każdy, kto chce pracować w branży hotelarskiej, dobrze wie,

że trzeba znać ten biznes...

- Barszcz podaje się z octem. - Zaczynałem jako boy hotelowy.

Nie zgodzę się na odstępstwa.

Postarajmy się nie odbiegać od tematu.

Aleksander? Wyszedł? Nigdy.

Wejść.

Kapitanie? Mogę z panem pomówić?

Chodzi o człowieka, którego pan szuka.

Ja...

Oczywiście.

Może przy drinku?

To delikatna sprawa,

więc będę wdzięczna za najwyższą dyskrecję.

Ale Aleksander Rostow nie opuścił hotelu zeszłej nocy.

Skąd ta pewność?

Ponieważ całą noc spędził ze mną.

Niechętnie to przyznaję.

Rozumiem, że jest wrogiem państwa,

może dlatego to takie ekscytujące.

Nie sądzi pan, że okropne rzeczy są tak bardzo pociągające?

Tak, muszę się zgodzić...

O, nie.

Piękna.

To pamiątka rodzinna.

Z czyjej rodziny?

Wiem, ktoś taki jak ja nie powinien zadawać się z takimi ludźmi, ale...

on jest przyjemnym urozmaiceniem.

Ktoś taki jak pani?

Właśnie.

Proszę wybaczyć, ale...

nie mam pojęcia, kim pani jest.

Cóż, jestem...

Anna Urbanowa.

Tak, mówiła pani.

Znam pani nazwisko, bo je zapisałem.

Ale nie do końca rozumiem, kim pani jest i dlaczego to ważne.

Aleksiej Naczewko, minister kultury...

To mój przyjaciel. Powinien pan do niego zadzwonić. Wie, kim jestem.

Obywatel Naczewko, tak. Był ministrem kultury.

Do kogo jeszcze powinienem zadzwonić?

Naczewko odszedł?

Tak. Na dobre.

Mówiła pani, że o której Rostow przyszedł do pani pokoju?

Nie mówiłam.

Po jego zmianie. 22:00, 22:30.

Koło 22:30.

Muszę zapytać,

i proszę wybaczyć, jeśli zabrzmi to, jakbym wątpił w pani wersję wydarzeń,

ale jeśli to wszystko prawda, to gdzie jest teraz Rostow?

Nie mogę powiedzieć.

Myślę, że pani kłamie.

Myślę, że Rostow opuścił hotel, tak jak opisał to dyrektor.

A jeśli...

okaże się, że pomagała pani lub podżegała do ucieczki z kraju...

zostanie pani zesłana na Syberię.

Ale...

dam pani ostatnią szansę.

Aleksander był ze mną całą noc.

Zatem razem sprawdzimy pani pokój.

- Mój pokój? - Tak.

Może mi pani pokazać wszystko.

Gdzie się pani rozebrała...

gdzie panią posiadł.

Pokaże mi pani coś, a ja być może się odwdzięczę.

Nikt niczego nie posiadł ani nie posiądzie.

Dobrze.

Zobaczymy.

Panowie?

Nie spuszczajcie z niej oka.

Przeszukałem już to piętro. Ty i ty.

Sprawdźcie piwnicę. No już.

Ty i ty. Zacznijcie od góry i schodźcie w dół. Idźcie!

Moi ludzie tu są. Już czas. Musisz iść.

Nie wydaje mi się.

Jeśli będę musiał wydać jednego z nas, będziesz to ty.

Martwy nie przydasz się córce.

Zofia też zostanie ukarana.

Dlaczego? Nie zrobiła nic złego.

Jest twoją rodziną. Tak działamy.

Dobrze. Jak się dowiem, co się z nią stało?

Gdy mnie zobaczysz, będziesz wiedział.

A teraz wracaj do hotelu. Już wszystko przygotowałem.

Furgonetka czeka, piekarnia Czerwonej Gwiazdy.

Dobrze.

Pójdziesz tędy. W ten sposób dotrzesz do końca.

Dobrze.

Słuchaj, chodź ze mną. Do piwnicy.

Hotel Metropol?

Rozumiem, towarzyszu...

To pokoje z łazienkami, tak.

Natychmiast się tym zajmę.

Moi ludzie zakończyli przeszukiwanie hotelu i...

nie ma po nim śladu.

Czekamy.

Właśnie dotarła dostawa chleba.

Przyjechała ponad godzinę temu.

Kapitanie Abaszew. Macie go? Gdzie Rostow?

Moi ludzie przeszukiwali hotel od góry do dołu,

żołnierze są przy każdych drzwiach.

Nie ma szans, by przedarł się do środka.

Powiedziałam kapitanowi, co wydarzyło się zeszłej nocy.

Byłem świadkiem, jak wychodził.

Cokolwiek mówią, Aleksandra Rostowa nie ma w tym hotelu.

Dzień dobry, Wasilij. Masz dzisiejszą gazetę?

Dziękuję.

Jak się tam znalazłeś?

Bardzo interesujące pytanie, ale skoro nalegasz,

otworzyłem drzwi, wszedłem do windy, nacisnąłem przycisk i voilà.

Zapewniam, że nie było go w jego pokoju.

Gdzie pan był?

Dżentelmen tego nie zdradzi.

Przecież mówiłam.

Powiedziano mi, że Rostow opuścił hotel.

Ty.

Ty widziałeś, jak wychodził?

Kiedy wychodził, tak.

Widziałeś jego twarz?

Nie. Ale to z pewnością był on.

Przepraszam. Zdaje się, że marnował pan czas, komandorze Glebnikow.

Wy.

Na słówko.

Tata.

Cześć.

Nie. Ostrożnie. Nie próbuj wstawać.

Jesteś w szpitalu. Miałeś wypadek.

Nie pamiętam.

O, nie.

Kto mnie tu przywiózł?

Twój tata.

Ale nie martw się, jest bezpieczny. Wrócił już do hotelu.

Jesteś bezpieczna.

Już nigdy mi na nic nie pozwoli.

Nieźle nas wystraszyłaś.

Ale teraz odpoczywaj.

Ja się zajmę twoim tatą.

Olga dzwoniła ze szpitala. Obudziła się i mówi.

Boże. Dzięki Bogu.

Boi się, że już nigdy nie spuścisz jej z oka.

Ma rację.

Dziękuję. Nie wiem dokładnie, co zrobiłaś, ale dziękuję.

To nie tylko ja.

Każdy odegrał swoją rolę.

Zrobili to dla ciebie.

Przepraszam, jeśli...

jeśli kiedykolwiek sprawiłem,

że poczułaś się niedoceniona.

„Jeśli?”

Nie dość cię doceniłem

i ciężko było nigdzie się nie ruszać,

gdy ty podróżowałaś po kraju.

Trasa nie została odwołana.

Wróciłam z absurdalnego powodu, tęskniłam za wami obojgiem.

Odkąd opuściłam dom jako dziecko...

pozostawanie w jednym miejscu zdawało mi się przerażające.

Aż do teraz.

Tęsknię za tobą.

Ale nie musi tak być.

Możesz zostać tu, w Moskwie, możesz zamieszkać ze mną.

Na Boga, nie.

Wynajmę apartament w hotelu.

Na stałe.

- Zofia! - Papo!

Moja kochana córeczka.

- Papo, zgnieciesz mnie. - Przepraszam.

Wybacz.

Na pewno tego chcesz?

Chcę tego dla ciebie.

Nigdy nie zapomnę lat, które spędziłyśmy razem.

Byłaś moją mentorką, matką...

A ty moim utrapieniem.

No dalej. Skróć jego cierpienia.

Wasilij, zgadzam się.

Olga i Wasilij spędzili razem pięć szczęśliwych lat...

zanim starość odebrała nam naszą ukochaną Olgę.

Była dla mnie jak babcia.

Metropol był moją rodziną.

To był ostatni raz, gdy wszyscy byliśmy razem.

Wszystkiego najlepszego.

Napisy: Marcin Łakomy