Original subtitles

Stop.

Wat is er?

Kunnen we deze houden, mama?

Weet je wat het is, liefje.

Schaapjes zijn het liefst bij elkaar, in hun kudde.

Ze vinden het eng om alleen te zijn.

Dan nemen we de hele kudde mee.

Tuurlijk, de hele kudde. Dat is een geweldig idee.

Ga ze maar vangen. Wel allemaal, hè?

- Ja? - Waarom heet het De Pier?

Het is nooit makkelijk om een titel te bedenken voor een verhaal.

In dit geval was het nog lastiger.

Misschien omdat ik begon te schrijven zonder te weten wat ik ging vertellen.

Weet je een stille plek? De oude papierfabriek.

- Wat zijn we aan het doen? - Dat wat we moesten doen.

Ik ben er trots op dat we hier samen zijn.

- We hebben iemand ontvoerd. - Nee, voor een paar uur meegenomen.

Daar kunnen ze ons niet op pakken. We zeggen dat we ertoe gedreven zijn.

Dat deze man onze echtgenoot en Vicent vermoord heeft. Klaar.

We willen z'n bekentenis opnemen, zodat hij uit ons leven verdwijnt.

We hebben niks onherstelbaars gedaan.

- Ben je echt blij om hier met mij te zijn? - Heel blij.

Ik vind het fijn om bij jou te zijn...

zonder angst en zonder muren op te werpen.

Zonder weg te rennen, waar je vijf minuten later weer spijt van hebt.

- Heb je echt je muren afgebroken? - Allemaal.

- Echt? - Ja, die heb ik opgeblazen. Boem.

Hoe weet je dat dit geen vlaag van verstandsverbijstering is...

en je straks weer je oude zelf wordt?

Hoe ik dat weet?

Omdat ik naar je huis ging zonder een slipje aan te trekken.

Serieus. De oude Alejandra had dat nooit gedaan, maar ik wel.

- Dat moet toch iets betekenen. - Ja.

Dat moet wel iets betekenen.

En de nieuwe Alejandra?

Zou die van me kunnen houden?

Natuurlijk.

Zoals je van Oscar hield?

Natuurlijk.

Een bosbessenmilkshake, een chocoladedonut...

een Roze Panter-twinkie en een donut met slagroom.

Voor mij hetzelfde.

- Dat hebben we niet. - Niet zeuren, German.

Ga naar het winkeltje op de hoek...

en koop donuts, twinkies, en cakejes.

En zorg dat ze palmolievrij zijn. Dank je wel.

- Je bent een echte kunstenaar. - Ja, dat weet ik.

Wie heeft je geleerd te tekenen? Mama?

M'n papa.

Hij is in de hemel, weet je. Ik had 'm aan z'n voet willen pakken...

zodat hij niet kon wegvliegen, maar ik was die dag op excursie.

- Ik heb dolfijnen gezien. - En ook neushoorns?

En ook hele grote giraffes.

2 gemiste oproepen van Keyla

Wie belt je steeds?

Je vriend of je vriendin?

Het is Keyla.

We hadden iets, maar nu niet meer.

Wat wil ze?

Ze wil afspreken, maar ik wil haar niet zien.

Ik realiseerde me dat ik haar nog leuk vind en van haar hou...

en dat ik nog iets voor haar voel, maar dat ze me pijn doet.

En dat wil ik niet.

Bel haar nu terug.

Wanneer zijn we opgehouden om te doen wat we willen en wat we voelen?

We trekken muren op en zeggen dat het voorbij is, terwijl dat niet zo is.

Wat moet ik dan? Tegen een muur aan lopen?

Ja, loop er maar tegenaan. Stootje hoofd maar kapot.

Maar doe niet zoals ik.

Soms een beetje toegeven of je een beetje flexibel opstellen...

kan je gelukkig maken.

Sol, wat vind jij?

- Moet ik vrienden met haar blijven? - Als je haar leuk vindt.

Als je haar leuk vindt.

Is het duidelijk?

Als je er klaar voor bent.

M'n naam is Andrés Casteleiro Soto. Ik ben ondernemer.

- Ik ben ontvoerd door Verónica... - Stop. Zeg wat je moet zeggen.

En wat is dat?

- Dat je Oscar en Vicent hebt vermoord. - En wat als ik dat zeg?

Die opname is niks waard. Dat weet je toch wel?

Een bekentenis onder dwang houdt nooit stand.

Dat is ontvoering en bedreiging.

We kunnen wel één ding doen.

Ze zullen me nu wel zoeken. Want ik lunch al 20 jaar met m'n vrouw.

Elke dag om dezelfde tijd.

En m'n auto staat nog midden op de weg met 'n kogelgat in de ruit.

Dit is m'n voorstel:

Jullie laten me gaan en ik zeg niks.

Ik zeg dat ik een angstaanval had...

of een zonnesteek en het veld in ben gelopen.

Wie zegt dat het niet zo is?

Weet je waarom dit voor jullie de beste deal is?

Vanwege Sol.

Jullie hebben een mooie dochter in deze bizarre relatie van jullie.

Alejandra...

Kom mee naar buiten.

Hij bluft. - Nee, nietwaar.

Jawel. Hij bluft.

- Sol is bij Katia. - Ze is nu bij Katia, maar straks?

Kan ze daar tien jaar blijven?

- Als wij in de gevangenis zitten. - Dat gebeurt niet.

- Ik snap het. Ik heb ook m'n twijfels. - Maar niet dezelfde als ik, Alex.

- Oké, wat zijn je twijfels? - Ik weet niet wie we wreken.

Je kwam boos bij me en zei dat ik niets deed om de moordenaar te pakken.

En wat zegje nu? /^-Dat ik niet weet wie Oscar was.

Wie was hij? De man die in het mortuarium ligt, die een kind wilde...

of die een kind van vijf in de steek liet?

Moeten we die Oscar wreken? Ik weet het niet.

Ik weet het niet, Alejandra.

Ik weet niet of we fout zaten...

door te denken dat het makkelijker was om z'n dood te wreken...

dan te accepteren dat Oscar misschien een enorme klootzak was.

En wat dan nog?

Ik doe dit niet voor hem. Maar voor jou en voor mij, voor ons.

Zodat we dit kunnen afsluiten en verder kunnen met ons leven.

Ik wil ook verder met ons leven.

Maar wel gewoon thuis. Niet door in het ongewisse te springen.

En deze? Staat hij me goed?

Ja, die vind ik mooi. Heel mooi.

Trek die schoenen er eens bij aan.

- Ja, die. - Met die hakken?

Ja, zodat ze klakken. Moeten ze klakken?

Of deze. Dit is 'm.

- Dat is echt iets voor mij. - Trek aan.

- Trek aan, mama. - Ja, trek aan.

Wat is er. Sol?

Wat is er?

Sol?

Wat doet papa hier?

We accepteren je deal, maar we willen /weten of je Oscar vermoord hebt.

Snappen jullie het dan niet?

Ik ben gewoon een ondernemer.

Ik laat meiden voor me werken, meer niet.

Je bent een stuk stront.

Geen ondernemer.

Ze hadden het in Bulgarije slechter.

Ik haal er vijf en 25 ouders smeken me hun dochter ook mee te nemen.

Ik vroeg niet naar je zaken, maar of je Oscar vermoord hebt.

Weet je waarom ik wilde dat hij voor me ging werken?

Niet omdat hij nou zo'n goede zakenman was of zo charismatisch. Echt niet.

Omdat hij de enige was die als hij in Lula kwam de ballen had...

om z'n trouwring om te doen en niet af.

Oscar was een prima vent toen hij hier kwam.

Blij en opgewekt.

Maar hij werd steeds duisterder. Beetje bij beetje.

Maar dat krijg je als je acht jaar een leugen leeft.

Op het laatst weet je niet meer wie je bent.

Dat moet een zware last worden, die je uiteindelijk niet meer kunt dragen.

Maar het was niet mijn schuld dat hij ging liegen.

- Dat kwam door haar. - Vuile klootzak.

Jij dwong hem om je geld wit te wassen.

Verónica, luister niet naar hem.

Kijk me aan. Laat hem praten.

We laten je gaan. Hou verder je mond.

Toen was hij al een marionet. Hij had z'n werk opgezegd en was depressief.

- Nee, hij heeft z'n werk niet opgezegd. - Jawel.

Verdomme.

Shit.

Verdomme.

Misschien ging het niet goed met Oscar...

maar ik denk niet dat je hem er met jouw geld vandoor liet gaan.

Zeg op, Andrés. Heb je hem vermoord?

Vertel het gewoon. Je hebt hem vermoord.

Ik stuurde m'n mannen om hem bang te maken. Die troffen hem dood aan.

Verónica, luister niet naar hem.

Hij verpestte onze vriendschap. Hij verklootte z'n leven.

Dat is nietwaar.

Je verpestte z'n leven en hij liet het gebeuren.

- Dat is nietwaar. Dat was jij. - Nee, jij.

- Verónica, rustig. - Je hebt 'm vermoord. Geef toe.

Zo is het genoeg, Verónica. Hou op.

Doe dat geweer weg.

Ik maak je los en je vertrekt.

Jij was het.

Kreng.

Hij heeft drie gebroken ribben...

een verbrijzeld gehemelte, mogelijk door de loop van een pistool...

bloedingen, snijwonden, kneuzingen en een schedelfractuur...

waarschijnlijk door een steen of een stomp voorwerp.

De doodsoorzaak is een hersenbloeding.

Hij moet erg geleden hebben.

M'n oprechte deelneming, Conrado.

Het zit zo. Ik heet niet Martina, maar Alejandra.

En je papa was m'n man.

Maar hij was ook de vriend van mama.

Hij hield heel veel van ons alle drie.

Want je kunt aan meer mensen liefde geven.

Wasje ook verdrietig toen hij naar de hemel ging?

Ja.

Ik was heel verdrietig.

Want we wilden ook graag een kindje.

Dat zou je zusje of broertje zijn geweest. Maar daar was geen tijd voor.

Dus toen ik jou leerde kennen, was ik zo blij.

Een pier is een plek waar een reis begint en eindigt.

Dat touw. Pak dat touw.

Die reis gaat over het meest wankele terrein dat er bestaat.

Waar we het meest kwetsbaar en alert zijn:

Het water.

Vergeef je me?

Ik durfde niet te vertellen dat je papa nog een andere vrouw had.

Wat dom van je. Toch, mama?

Sommigen maken die reis als kind...

anderen als ze oud zijn, maar je moet hem maken.

Ons leven wordt met spelden bij elkaar gehouden...

en hangt aan zo'n dunne draad, dat hij vroeg of laat zal breken.

De auto is van Andrés Casteleiro.

Hij verliet Lula om twaalf uur en is daarna niet meer gezien.

Hij is waarschijnlijk gedwongen om uit te stappen. Het lijkt een ontvoering.

Zijn er verdachten?

- We mogen z'n mobiel nog niet traceren. - Geef daar gewoon het bevel toe.

Ik ga naar z'n huis. Autosleutels, graag.

Wat is er? Zit er iets op m'n gezicht of zo?

Ik denk niet dat ik u de politiewagen mag meegeven.

Pardon? Kom op, doe niet zo lullig.

Commandant Castro is onderweg naar Valencia.

Hij wil u ondervragen over Vicent.

Dat kan wachten. Geef me de sleutels.

Ik moet u naar het bureau brengen. Er loopt een onderzoek.

U moet uw wapen en penning inleveren.

Is dat zo?

Wie gaat me daartoe dwingen? Jij?

Je kan kiezen. Of je geeft me de sleutels en je fietst terug...

of we vechten het uit en ik sla je een rolstoel in.

Je mag kiezen, maar wel snel. Ik heb niet ontbeten en ik heb een pestbui.

We moeten iemand bellen. Hij bloedt dood.

Eerst m'n moeder, nu ik.

Het zit in m'n bloed, Alejandra.

Nee, dat is nietwaar.

Mijn moeder is de meest egoïstische persoon op aarde en ik ben niet zo.

En Sol...

Sol is het mooiste schepsel op aarde...

en haar vader is een klootzak, maar Sol wordt niet zo.

Natuurlijk wordt ze niet zo.

Het spijt me.

Luister goed.

Ik zei tegen je dat ik wilde dat we dit samen zouden doen...

maar nu moeten we elkaar loslaten, oké?

Geen sprake van. Ik ben hiermee begonnen.

Ik nam dat geweer mee en legde het in de auto.

Nee, Alejandra. Je moet voor Sol zorgen. Ik ben dit begonnen.

- En ik ga het afmaken. - Nee, zo gaan we dat niet doen.

Echt niet.

- Jawel. - Nee.

Zo gaan we het doen, Alejandra.

Je was een gelukkige vrouw.

Stralend.

/ Net als Oscar.

Ik had hem weg kunnen sturen.

Ik had kunnen zorgen dat hij niet verliefd op me werd, maar dat deed ik niet.

Dat deed ik niet.

Daar heb ik iets van geleerd.

Wie niets doet, doe ook iets.

Ik ga niet weg.

Hoor je me? Ik ga niet weg.

Ik heb iets heel stoms gedaan.

Het stomste wat ik ooit heb gedaan.

Wat is er gebeurd?

Ik heb Andrés ontvoerd. Ik heb hem in de kofferbak gestopt.

Ik heb hem verdoofd met kalmeringspillen...

en ik heb hem neergeschoten.

Hij bloedt hevig. Hij haalt het niet.

Stuur me je locatie en zetje telefoon uit. Ik kom eraan.

Alsjeblieft.

Je hebt m'n penning en m'n wapen. Ik wacht op het bureau op Castro.

U schrijft over de dualiteit tussen onze afgerichte kant, die we tonen...

en onze wilde kant, die we verbergen. Welke wint het uiteindelijk, volgens u?

Geen van beide.

Ik denk dat je jezelf aan het einde van de reis zo goed kent...

dat er geen onderscheid meer is. Je bent wie je bent.

En je weet ook precies wie je bent.

Al m'n relaties zijn altijd hetzelfde geweest.

Van de jongen waarmee ik in het bed van m'n ouders neukte...

die me eigenlijk Duitse les moest geven, tot aan jou.

Ze waren hetzelfde in de zin dat ik de ander buitensloot.

Soms hou je je in je leven vast aan een woord.

Woorden als 'geluk', 'reis' of 'hoop'.

Het woord dat ik koos, was 'maar'.

'Het is fijn, maar het gaat alleen om seks.'

'Het was fijn, maar we hadden veel gedronken.'

'Het is geweldig. Maar alleen op donderdag.'

In drie jaar waren dat een heleboel donderdagen.

M'n dochter was ook een 'maar', die ik ertussen zette.

Tot iemand me zei dat het woord 'maar' niet erg krachtig is.

Dat ik gewoon bang ben.

- Dat is een wijze persoon. - Het is een klein meisje.

Een zesjarige die dit kan zeggen omdat ze nog niet vergeten is...

hoe het is om te voelen.

Toen je je vrouw voor mij verliet...

kreeg ik een vreselijke paniekaanval.

En in plaats van blij te zijn en je te zeggen wat ik voelde...

heb ik je laten zitten.

M'n dochter ging jaren onder m'n kinderachtigheid gebukt...

dus ik vind dat ze dit ook mag horen.

Nou, als we dan toch eerlijk zijn...

wil ik zeggen dat je de fijnste man bent die m'n moeder ooit heeft gehad.

En ik ben blij dat je de vader van m'n zusje bent.

Je zou zelfs een goede stiefvader zijn.

Ik kan niet erger zijn dan m'n moeder en haar kun je ook verdragen.

Dus, denk erover na en dan zien we elkaar wel weer.

Kom, we gaan.

Katia, wacht.

Waar wil je dat ik over nadenk?

Jaume, je bent de liefde van m'n leven.

Ik wil dat je weggaat bij Minerva en bij mij komt wonen.

Samen met onze dochter en met Ada.

En als je een hond wilt, nemen we die.

Ik wil dat we een echt gezin zijn.

Zo traditioneel als het maar kan.

Kom, we gaan.

Het spijt me. Het is mijn schuld. Ik heb hem ontvoerd, het was mijn idee.

Het is mijn schuld.

- Waar is hij gewond? - In z'n zij. Hij gaat het niet halen.

We wilden hem alleen filmen terwijl hij bekende dat hij Oscar vermoord had.

Hij was het niet.

Hij heeft het niet gedaan.

Hoe weet je dat?

/ Omdat Oscar deze brief schreef.

Ik heb dit al een maand in m'n portefeuille.

/ Het is Oscars afscheidsbrief.

Ik had niet de moed om hem te verscheuren.

Waarom heb je 'm meegenomen?

Omdat hij over mij schrijft en over de zaken die we deden.

En dat ik hem tot de moeilijkste beslissing van z'n leven dwong.

Het is niet jullie schuld dat Oscar zelfmoord pleegde.

Maar het is makkelijker om te denken dat een ander het vuile werk deed.

Ik weet niet wie deze brief vindt...

of hoelang het duurt voor jullie weten hoe ik ben geworden.

Ik zag een relatie als twee overlappende cirkels...

en het overblijvende deel als je eigen ruimte.

Ik ben van jou.

Ik wist niet hoe ik dat deel moest onderhouden.

Ik hield zoveel van jullie allebei...

dat ik niet zag dat m'n eigen deel stukje bij beetje opraakte.

En nu kan ik geen kant meer op.

Jij liet me dat vanavond inzien, Fran. Heel erg bedankt daarvoor, vriend.

Sorry dat ik je met de vuile was laat zitten.

Dat heb je niet verdiend.

Ik werd echt smoorverliefd.

Eerst op jou, Alex. Omdat je lief, sexy en sterk bent.

En het ontroert me diep dat je nooit iets hebt vermoed.

Je bent de liefde van m'n leven...

en ik ben een lafaard.

Ik kan niet eens naar jou terug, Verónica.

Ik ben de oneindige liefde en gulheid die je in m'n leven brengt niet waard.

Je bent de vrouw van m'n leven.

En ik ben de sukkel die niet wist hoe ik jullie recht moest doen.

En Sol... Je bent het enige pure in m'n leven, liefje.

Wees niet bedroefd dat ik er niet meer ben.

Het leven brengt ongelukken, ziekte en verdriet.

Er zijn veel gevoelens die ons beletten van leuke dingen te genieten.

Die overvallen je soms als de duisternis.

De zomerzon is vaak alleen nog een herinnering.

Maar je zult ook gave herinneringen hebben.

Je zult vrienden hebben, liefde en hoop kennen...

en laat niets de zomerzon uitje herinnering wissen.

Ik hou van je, m'n dochter. Veel meer dan ik hier kan schrijven.

Wat heb je gedaan?

Hij heeft Oscar niet vermoord...

maar Vicent wel.

Hoe weet je dat?

Het is gefilmd door een van de vogelcamera's.

Ze gooiden hem daarna in het kanaal.

Jullie moeten gaan. Ik wacht hier op de politie.

Zet je telefoon pas aan voorbij de weg naar Sueca.

Ga nu maar.

Wat ga jij doen?

Ik ga m'n medicijnen weer slikken.

Het gaat niet goed in m'n hoofd.

Ik denk te veel na en ik raak in gevechten verzeild.

Maar...

voor mij zijn die medicijnen een gevangenis, dus ik red het wel.

Beter dan nu.

Ga nu.

Aan de afstand tussen wat je bent en wat je denkt te zijn...

kun je afmeten hoe ziek je bent. Die afstand verkleinen, dat is de reis.

Muren afbreken en van de twee cirkels die onze blik vertroebelen...

één maken.

Ik vind dat we allemaal oprechter en consistenter moeten zijn.

Maar dat is het allermoeilijkste wat er is.

Dank jullie wel.

- Blanca. - Ja?

In sommige kringen wordt beweerd...

dat dit verhaal is gebaseerd op het levensverhaal van je dochter.

Nee, natuurlijk niet. Ik zou nooit een verhaal schrijven of publiceren...

dat zo diepgaand en persoonlijk is, als het over m'n eigen dochter zou gaan.

Oké, voor wie kan ik signeren?

Waar gaan we naartoe, mama's?

Waarheen je maar wilt.

Waarheen je maar wilt.

Vertaling: Marja de Zeeuw BTI Studios