Original subtitles

MAX I HELENE

Wenecja, 1944 rok

Występują

Na co oni tak patrzą, jak sądzisz?

Na "Nowy Świat".

Oni patrzą na "Nowy Świat', a my na ich plecy.

Śnią mi się każdej nocy.

Stoją w rzędzie pod murem.

Moja matka.

Siostra.

Ojciec.

Patrzą na mnie w milczeniu.

Mają ręce w górze,

żółte gwiazdy na piersiach.

Ostatniej nocy moja matka zaczęła mówić.

Nie tak zwyczajnie, ale jakby pisała list.

Powiedziała: "Czujemy się dobrze.

Wszyscy są mili, a woda ma orzeźwiający smak.

Zachowaj spokój,

gdyż wszystko, co się dzieje, zawsze jest konieczne...

Ale w tym, co się dzieje, nie widzę nic koniecznego

ani żadnego "Nowego Świata".

A ja tak.

Ja go widzę.

Jest piękny.

Jak ty.

- Chcę mieć dziecko. - Kocham cię.

Na zawsze i przezawsze...

Jesteś głodny.

-Nie... - Owszem, jesteś!

Tata? Już w domu?

Wpadłem po kilka papierów. Możesz zejść?

-Poco? - Muszę z tobą porozmawiać.

O co chodzi?

O Maxa Sereniego.

To mój kolega, chodziłam z nim na zajęcia z anatomii.

- A teraz? - Co?

To lista Żydów, którzy uniknęli ostatniej obławy.

Nie rozumiem.

Więc ci wyjaśnię raz na zawsze.

Każdy ukrywający się Żyd, choćby w kanale, jest trupem.

Bez wyjątku.

Nawet jeśli to Max Sereni

- i jeśli to moja córka go znalazła. - Był jednym z najlepszych studentów.

- Gdyby nie przepisy rasowe... - Nie jesteś byle Aryjką,

tylko moją córką.

Odpowiadam przed rządem Vichy, władzami włoskimi

-i Niemcami okupującymi to miasto. - Gdzie odpowiedzialność wobec mnie?

Wstydź się.

- Odtąd nie wychodzisz z domu. - Kocham go.

Nie kochasz.

Trzymaj się z dala od tego Żyda.

Masz mnie posłuchać. Szanuj swoją rasę i naszą rodzinę.

- Musisz uciekać z Wenecji! - Nie opuszczę cię.

Prof. Araldi kieruje ruchem oporu w Padwie. Pomogą ci uciec.

Nie przejmuj się, nie znajdą mnie.

- Max! - Helene?

Stój!

Ona nie jest Żydówką!

To Helene Blondel, córka francuskiego konsula.

Nie możecie zabrać Aryjki!

Nazywam się Sara Blumenthal, jestem Żydówką.

- Dobrze trafiłaś. - To nieprawda!

Coś ty zrobiła?

Coś ty zrobiła?

Południe Polski

Pobierzmy się.

- Co? - Pamiętasz?

My jesteśmy "Nowym Światem", a on jest dalej niż to, co widać.

Chodź.

Rabi... Chcemy wziąć ślub.

Tutaj? Teraz? Nie.

- Dlaczego? - Bo istotny jest obrządek.

Nie jest Żydówką, nie rozumie tego. Ale ty powinieneś.

Jestem Żydówką. Od dzisiaj.

"Gdziekolwiek ty pójdziesz, ja tam pójdę.

Gdziekolwiek zamieszkasz, i ja tam zamieszkam.

Twój naród będzie moim narodem.

- Gdzie ty umrzesz... -Tam i ja umrę,

i tam będę pogrzebana...

Tą obrączką zostajesz mi poświęcona.

Przysięgam kochać cię i chronić...

na zawsze.

Nie róbcie tego!

Zabiją was!

Już nie mogę.

Nie dam rady.

Przepraszam,

nie wiem, czemu nie byłem w stanie tego zrobić.

Nauczysz się.

Nauczysz.

Na razie,

jeśli masz wyrzuty sumienia,

to najpierw matka, a potem dziecko.

Jak jest sierotą, wyrzuty sumienia są mniejsze.

A jeśli jest małe,

przed strzałem je podrzuć.

Tym sposobem unikniesz rykoszetu.

Nauczysz się.

Wypal do końca. To cię uspokoi, nim tam wrócisz.

- Przepraszam. - Nie przejmuj się.

Ty kretynie!

Weź się w garść, durniu.

Ej!

Wyłaź!

No już!

Błagam, uratuj tę kobietę. Nie jest Żydówką.

To Helen Blondel, córka francuskiego konsula.

Lekarka jak ty. Jest tu ze względu na mnie.

Mnie mogą zabić, chrzanię to! Ale nie ją, błagam.

Jest Aryjką,

nie Żydówką.

Więc jesteś żydowską dziwką?

Powinniśmy mu zostawić miłe wspomnienie.

Hans, doktor Kerr...

pośpieszcie się.

Matyldo, skończyłaś?

Tak.

Wszyscy nie żyją.

Kraków, 15 lat później

Dawaj płaszcz!

Weź go sobie.

Ktoś tam jest?

Cicho, nie krzycz!

Nie skrzywdzę cię.

Znasz mnie, uratowałaś mi życie.

Poznajesz mnie?

Leżałem wśród ciał. Skłamałaś, że nie żyję.

Pamiętasz?

Przyłączyłem się do polskiego podziemia.

Pod koniec wojny sowiecka bezpieka zesłała mnie do łagru.

Budowaliśmy kolej transsyberyjską. Ścinając drzewa przy - 30 stopniach,

powtarzałem twoje nazwisko. Matylda Kerr.

Matylda Kerr.

Tylko ty możesz mi powiedzieć, co z Helene.

Nie żyje.

Przykro mi.

Co?

Kiedy to się stało?

- Zginęła, to wszystko. - Jak?

Jak zginęła?!

Helene stała się obsesją Koellera.

Nie potrafił się bez niej obyć.

I chcąc ją ukarać za tę obsesję...

Za to, że była...

"żydowską dziwką"...

torturował ją.

Jednak nie mógł się zdobyć na to, by ją zabić.

Stacjonowaliśmy w Lublinie.

Pomóż mi umrzeć.

Nie mogę.

- Proszę! - Nie mogę.

Koeller by mi nie darował.

Daj mi strzykawkę.

Cokolwiek.

Zrobię to sama.

Nie mogę.

Strzelił jej w kark.

"Bezbolesna śmierć", jak mi to opisał.

"Bezbolesna"!

Zastrzelił ją w parku.

W okamgnieniu, cały park był usłany ciałami.

Ułożyli wielki stos i spalili je.

Wszystkie.

I tego dnia uciekłam. Ukrywałam się.

Myślałam: "To bez sensu, znajdą mnie".

A jednak siedzę tu...

i liczę te kilka istnień, które zdołałam ocalić.

I te, które skazałam na niełaskę Koellera.

ZA on?

Z nim co się stało?

Nie wiem.

Węgier, który był w Einsatzkommando, mówił mi,

że Hans Berk mieszka w Wiedniu.

Hans uwielbiał Koellera.

Pewnie wie, gdzie jest.

Znajdź go.

Mam coś...

Nie ośmieliłam się tego ruszyć.

Pewien mężczyzna dał mi je za uratowanie syna.

Nie byłam w stanie...

Teraz możemy z nich zrobić dobry użytek.

Nazywasz się Maximilian Graf.

Urodziłeś się 18 października 1921.

Ojciec był Austriakiem z Linzu, matka wenecjanką.

SS Sturmscharfuhrer Maximilian Graf.

Odznaczony przez Theodora Eikego.

Powodzenia, Maximilianie Graf.

Wiedeń

Słucham pana?

- Pan Friedrich Frinks? - O co chodzi?

"Mój honor to wierność".

Walczył pan pod dowództwem Georga Bochmanna?

Nie byłem na froncie, niestety.

- Noszę to na jego cześć. - Zasłużył sobie na nią.

Wspaniała 17 Dywizja!

- Jeden z moich ludzi u niego służył. -"Jeden'"?

- W 3 Dywizji. - W "Totenkopfie"?

Tak.

Kiedy?

Walczyłem pod Kurskiem i Targu Frumos.

Ojciec pochodził z Linzu, matka była Włoszką.

Wyjechałem z Wenecji walczyć za Hitlera.

"Mój honor to wierność".

Maximilian Graf.

Weź. To prezent.

Dziękuję, Friedrich.

Co robisz w Wiedniu?

Chcę rozpocząć nowe życie.

Tutaj.

18.09.1941 - 26.02. 1943:

SS-Obergruppenfuhrer Theodor Eicke.

27.04 - 15.05.1943: SS-Gruppenfuhrer Heinz Lammerding.

15.05 - 22.10.1943: SS-Gruppenfuhrer Max Simon.

22.10.1943 - 21.06.1944...?

Szlag, kto to był?!

Hermann Priess! Ty tępaku...

Hańba! Hańba!

- Kto to? - Były esesman z "Totenkopfu".

- Jak długo go znasz? - Niedługo. Ale to bohater.

Jak ponoć każdy z nich.

Poznaj Hansa Berka, sekretarza generalnego Bractwa Sparty.

Chciałeś rozprawić się ze wszystkimi sam?

Nie znoszę tej hołoty.

Poznaj najlepszych z nas. Nie ma tu kobiet.

Ani Żydów.

"Honor, wolność i ojczyzna".

"Honor, wolność i ojczyzna"!

Szukamy prawdziwych i dozgonnych przyjaciół.

A ty czego szukasz?

Podzielam twoje ideały i proponuję swoje.

Kim jesteś?

Powiedz prawdę.

Kim jesteś?

Sturmscharfuhrer Maximilian Graf.

Zdejmij płaszcz.

- Nie jestem szermierzem. - Broń się!

Mówiłeś Frinksowi, że walczyłeś w Rosji pod Kurskiem.

- Kto był obergruppenfuhrerem? - Hermann Priess. Do kwietnia '43.

- A po nim? - Heinz Lammerding...

Kiedy Lammerding odszedł z "Totenkopfu"?

-W maju '43. - Dokąd?

Objął dowództwo dywizji "Das Reich".

A kto go zastąpił?

Odpowiedz!

Spójrz...

Ślicznotka.

"Bohaterom" się dostają ładne babeczki.

Tylko Hansowi nie.

Patrz, co znalazłem.

Theodor Eicke.

Śmiało...

Zabij mnie.

Nie bałem się zginąć z 70 tysiącami bohaterów w "Kotle Diemiańskim".

Nie boję się teraz.

Byłeś pod Diemiańskiem?

Tak.

Pod dowództwem Eickego.

Powinieneś być w stanie zabić swoją rodzinę,

łącznie z dziećmi.

Zabij mnie.

Wstań.

Przepraszam.

Muszę być nieufny wobec wszystkich i wszystkiego.

Wybacz mi.

Obrzezali cię w "Totenkopfie", Her Graf?

Dałeś niezły popis w niedzielę na zamku Rauhenstein.

Przyjaźnisz się z Hansem Berkiem? Od kiedy?

Powiedz najpierw, kim jesteś.

Nie bardzo możesz czegokolwiek żądać.

Pogadajmy o twojej znajomości z Berkiem.

A więc byłeś w "Totenkopfie"?

Nie wiem, czy naprawdę się nazywasz Maximilian Graf,

ale pojawiłeś się znikąd

i chciałeś wypaść przekonująco,

żeby nie było wątpliwości co do twojej wiary,

choć jesteś obrzezany.

Czego chcecie ode mnie?

Nazywam się Szymon Wiesenthal.

Nie wypuszczę cię, póki nie powiesz mi prawdy.

Nazywam się Max Sereni.

Jestem Żydem.

- Skąd? - Z Wenecji.

Zajmuję się tropieniem nazistów.

- Po co przeniknąłeś do ich grupy? - Szukam Thomasa Koellera.

Co o nim wiesz?

- Torturował i zabił moją żonę. - Na twoich oczach?

Co za różnica?

Dla mnie istotna.

Nie na moich oczach.

Ale przy mnie strzelał do kobiet, starców i dzieci. Byłem wśród nich.

Koeller zniknął.

Znajdę go.

Nie na darmo przeżyłem.

Hans Berk... Czemu go nie aresztowaliście?

Nie jego chcę, tylko Koellera.

Na pewno są w kontakcie.

Musimy zaczekać. Ale jesteśmy cierpliwi.

- Berk mi powie. - A gdy już znajdziesz Koellera...

co zrobisz?

Zabiję go.

Szukamy tego samego człowieka,

lecz nie z tego samego powodu.

Ja chcę sprawiedliwości.

"Nowego Świata".

Moja żona Helene też tego chciała.

Nic mi po twojej sprawiedliwości.

Jesteś pierwszym świadkiem zbrodni Koellera,

którego spotkałem.

Zemsta może być niewielkim zadośćuczynieniem

za twoją krzywdę i śmierć żony...

lecz nie innych ofiar masakry.

- Myślisz tylko o swojej sprawie. - To prawda.

Ale pozwól, że spytam o jedno. Naziści zabijali,

bo wierzyli, że mają do tego prawo.

Aty wierzysz, że je masz?

Zabijali niewinnych! Jak możesz ty nie dostrzegać różnicy?

Pewna kobieta widziała, co robi Koeller.

Jest Polką, była lekarką przypisaną do jego jednostki.

Nazywa się Matylda Kerr. Mieszka w Krakowie,

przy Pijarskiej 17.

- Jak ją poznałeś? - Była nazistką,

ale uratowała mi życie. I teraz mi pomogła.

Twoim zdaniem coś powie?

Tylko potwór nie miałby wyrzutów sumienia.

Matylda nie jest potworem.

Jeśli nie odpowiada ci moja sprawiedliwość,

czemu podajesz mi nazwisko?

Trzymaj dłoń pod koszem.

Gotowy? Dobrze...

Pierwsza, druga... Nie.

Druga, nie czwarta!

1,2,3,4,5.

Jeszcze raz!

Pierwsza, druga, trzecia, czwarta, piąta.

Dobrze, utrzymuj dystans.

Jesteś lepszy i w ataku, i w obronie, jeśli go utrzymujesz.

Spróbuj pchnąć, zanim postawisz lewą stopę.

Ty atakuj.

Najlepszy początkujący, jakiego znam. I nie fechtowałeś wcześniej?

Przysięgam.

Uczę się od ciebie.

Zaimponowałeś mi tym, że walczyłeś pod dowództwem Eickego.

Był dla mnie bogiem.

Nazywaliśmy go Papa Eicke.

On wymyślił Jedyne, skuteczne rozwiązanie.

Dobra organizacja i żadnych kompromisów.

Opowiedz mi o swojej kobiecie.

Nie mam kobiety.

Ata ze zdjęcia w twoim pokoju?

Przeszukałeś mój pokój?

Świetnie,

zrobiłbym to samo.

To stara historia miłosna.

- Ważna, skoro trzymasz zdjęcie. - Owszem.

Ona nie żyje.

- Jak miała na imię? - Katia.

Aty?

Masz jakąś?

Kobiety mogą tylko schrzanić ci życie.

Racja,

naprawdę mogą.

A prawdziwy przyjaciel jest jak lustro.

Ale trudno go znaleźć.

Kiedyś może my zostaniemy przyjaciółmi.

Dziękuję, że zgodziła się pani na spotkanie.

Nie wiem dlaczego.

Zapewne uważa mnie pan za morderczynię.

Myli się pani.

Znam pani historię.

Pani rodziny należała do niemieckiej mniejszości.

Kiedy naziści napadli na Polskę,

Koeller zmusił panią do odejścia z uczelni i do współpracy.

- Mogłam odmówić. - Rzeczywiście,

mogła pani popełnić samobójstwo.

Pani zdaniem przyszedłem spytać, dlaczego pani się nie zabiła?

Ma pan prawo...

wszak lekarz składa przysięgę.

Że będzie służył życiu.

Wiem, że przechodziła pani na stronę życia, kiedy mogła.

Grzechy Koellera nie są pani grzechami.

Łatwo powiedzieć, gdy się ma czyste ręce.

Nie ja ich zabijałam...

Ale toja...

mówiłam "Ten tak, ten nie".

Nie miałam wpływu na los kobiet,

starców, ani nawet dzieci...

ale mężczyzn, owszem.

Musiałam wybierać tych zdolnych do pracy.

"Ty będziesz żył, ty umrzesz”...

Nie wiem, od czego zacząć.

Od siebie.

Od strachu przed Koellerem.

Wiesz... ja miałem prawdziwego przyjaciela.

Istne lustro, jak to ująłeś.

Ale tylko jednego.

Nadal żyje?

Tak...

Ale nie w Wiedniu.

Wielu naszych musi ukrywać się jak szczury, m.in. on.

On, który zawsze był Iwem.

Lew to lew, nawet w klatce.

Jeśli naprawdę nim jest, to na zawsze.

Nikt i nic nie zdoła zmienić jego natury.

Jednej kobiecie prawie się udało.

Jak?

Jak?

Była dziwką.

Żydowską.

Zauroczyła go.

Tyle razy chciałem ją zabić!

Chyba nigdy by mi nie wybaczył.

I co się stało?

Zostawił ją z ładną dziurą w głowie.

To się stało.

Dawno widziałeś go ostatni raz?

Naprawdę chcesz być moim przyjacielem?

Szaleństwo Thomasa Koellera było zaraźliwe.

Znosiłam je i starałam się ograniczać.

Zazwyczaj bezskutecznie.

Jedna z ostatnich masakr Koellera miała miejsce w klasztorze.

Tego dnia nie było mnie tam.

Nie mogłam już tego znieść.

Pamięta pani jego nazwę?

Klasztor Braci Kapucynów koło Kraśnika.

Jeśli znajdę Koellera,

jeśli uda mi się postawić go przed sądem, będzie pani zeznawać?

Kiedy zdecydowałem się ukryć około stu żydowskich rodzin,

poleciłem braciom wyjechać,

żeby nic im nie groziło.

Pewnego ranka, klasztor został otoczony.

Ktoś się wygadał.

Błagałem Koellera, by darował im życie.

Nie dotykaj go!

Błagałem go w imię Boga, choć Boga tam nie było.

Musiał mieć inne spotkanie tego dnia...

Nagle kobieta, której wcześniej nie zauważyłem...

wyskoczyła z auta Koellera

i krzyknęła przeraźliwie.

Przez chwilę miałem nadzieję, że może wszystko zmienić.

Ale ona tylko chciała zginąć razem z Żydami.

Patrz!

Darował mi życie,

ale mnie oślepił.

Ta kobieta przyszła do klasztoru jakiś czas później.

Uciekła od Koellera.

Jej zeznanie byłoby cenne.

Nazywa się Helene Sereni.

Ona żyje...

- Znają pan? - Znam Żyda,

który myśli, że stracił ją na zawsze.

Radzę jej szukać w Wenecji.

Tam zakochała się w tym Żydzie.

I chciała tam wrócić.

Pani Sereni?

Szymon Wiesenthal.

- Wiem, kim pan jest. - Muszę pani powiedzieć coś ważnego.

Zapraszam.

Proszę usiąść.

Max Sereni... żyje.

To pomyłka.

On zginał, sama widziałam.

Rozmawiałem z nim w Wiedniu.

Nazywa się teraz Maximilian Graf.

Wmieszał się w nazistowskie kręgi.

Szuka Thomasa Koellera, by go zabić.

Nie znam żadnego Thomasa Koellera.

Wiem, jaka bolesna bywa pamięć.

Ja też chcę znaleźć Koellera.

Szukam go od lat.

Ale chcę go znaleźć żywego i usłyszeć,

co powie w sądzie. Również dlatego przyjechałem.

Prosić, by pani złożyła zeznanie.

Brat Anatol opowiedział mi wszystko.

Nie znam żadnego brata Anatola.

Naprawdę nie chcę sprawiać pani bólu.

Ale ocalenie...

to przywilej, który rodzi pewne obowiązania.

- Proszę posłuchać... - Niech pan mnie posłucha!

Nie zamierzam zeznawać! Jeśli powoła mnie pan na świadka,

zaprzeczę wszystkiemu.

Ma pani prawo zapomnieć, bo pani może.

A co z innymi ludźmi?

Nie zapomniałam. Chcę być zapomniana.

Max został zastrzelony przez nazistów w polskim lesie.

Nie żyje.

"Dla najmężniejszego wojownika najpiękniejsza kobieta".

To słowa Hitlera.

Są zwierzęta, ludzie i bogowie.

Ty jesteś boginią.

Dlaczego wybrałaś Żyda?

Dlaczego chciałaś się skundlić?

Jakim cudem wytrzymujesz tyle bólu?

Czemu nigdy nie prosisz mnie o litość?

Powiedz.

"Zlituj się, Thomas”...

Zlituj się...

"Zabij mnie, Thomas".

Zabij mnie.

Przekonaj mnie do tego.

Nikt nie zrobi ze mnie durnia.

Idź!

No, wynoś się!

Zejdź mi z oczu.

Dwóch mężczyzn, może trzech. "Mściciele". Żydzi, oczywiście.

Dranie!

Muszę uciekać.

Wybacz, ale w całym Wiedniu mogę ufać tylko tobie.

Dobrze zrobiłeś. Siadaj.

Czekaj...

Szlag!

Nienawidzę ich.

Przyłóż to.

Parszywe szczury!

Daj mi się napić.

Jak ja ich nienawidzę!

Ale ty jesteś Iwem.

Owszem!

Chyba tego byś oczekiwał po kimś, kto był w "Totenkopfie"?

Chcieliśmy wytępić to plugastwo z naszego życia.

Zlikwidować ich wszystkich. Ale nie dali nam skończyć roboty.

- Za Theodora Eickego! - Za Papę Eickego!

I za lwa, Thomasa Koellera! Moje lustro.

Thomas i ja...

Był dla mnie wszystkim.

Nie wiem czemu, ale zawsze...

górował nad innymi.

Przy nim czułem się kimś lepszym.

Gdzie on jest?

Nie wiem...

ale nie zapomniał o mnie.

Towarzyszy mi na odległość.

I pomaga.

Bo obiecał.

Pokażę ci coś.

Jestem pijany.

Naprawdę?

Nie patrz tak na mnie.

Jak?

Nie mogę posłuchać jego głosu, ale jest ze mną w kontakcie.

Czyli wciąż bardzo mnie lubi...

Szermierka była naszym hobby.

Nie wydałem ich.

Skoro musisz uciekać, przydadzą ci się bardziej niż mnie.

Przysłał mi z Fryburga.

Fryburg

Szuka pan kogoś?

- Chciałbym wziąć parę lekcji. - Oczywiście.

Równomiernie obciążaj nogi.

Kontratak po obronie, bez straty tempa!

Masz tu naszą klubową Złotą Księgę.

Przepraszam... Georg!

Kto to?

Nasza mistrzyni olimpijska z Helsinek, Vera Lenhart.

Teraz uczy jak ja, a nawet lepiej.

- A on? - Jej mąż, poznali się w klubie.

- Też jest mistrzem fechtunku? - Zarządcą fabryki jej rodziny.

Nie ma już czasu na szermierkę. To Vera.

Maximilian Graf, mój nowy uczeń. Bardzo pojętny.

- Miło mi pana poznać. - Mnie też.

- Napije się pani czegoś? - Chętnie piwa, dziękuję.

Szermierka jest jak narkotyk.

Albo nie umiem robić nic innego.

Dopiero zaczynam,

ale podoba mi się to, że trzeba panować nad ciałem.

Jestem lekarzem i cały czas mam do czynienia z jego słabościami.

Zaczynałam jako nastolatka podczas wojny.

Ojciec uczył mnie za pomocą kijków w nocy w piwnicy.

Piękna historia.

- Niezbyt. - Dlaczego?

Bo całymi dniami żęłam zboże i zbierałam buraki.

- Nigdy bym nie pomyślał. - Wyglądam na delikatnisię?

Moi bliscy byli przeciwnikami Hitlera.

Zabrano nam wszystko.

Ojciec przezornie wywiózł nas na wieś.

Aresztowali wujka i kuzyna.

Wujek umarł w obozie.

- Nie jest pan z Fryburga, prawda? - Dopiero przyjechałem,

- pracuję w szpitalu uniwersyteckim. - Skąd pan pochodzi?

Ojciec Austriak, matka z Wenecji, potem front wschodni. Długa historia.

Opowie mi pan następnym razem. Jestem już spóźniona.

Mój mąż ma bzika na punkcie punktualności. Ja nie.

Ma pan jutro lekcję?

- O tej samej porze? -Tak.

Przestań...

Dość...

NIE MOGĘ, JESTEŚ ZBYT PIĘKNA.

Wenecja, "półbajka, półłapka”, jak ktoś napisał.

Nie pamiętam kto, ale to prawda.

Bajkę sobie wyobrażam, oglądając obrazy.

- A czemu pułapka? - To druga strona bajki.

Miłość.

W bajkach jest zawsze historia miłosna z zakończeniem

"I żyli długo, i szczęśliwie".

W Wenecji poznałem swoją żonę. Zginęła 16 lat temu.

Przepraszam. Jaka była?

Była lepszym człowiekiem ode mnie.

Brakuje mi jej.

Wciąż.

Przez cały czas.

Instruktor mówił, że tu poznałaś męża.

Dziesięć lat temu. Pojedynkowaliśmy się.

Myślał, że jest niepokonany. Ale ja wygrałam.

- Uraziłam jego dumę. - I przez zemstę cię poślubił?

Właśnie!

Masz dzieci?

Peter ich nie chce.

A chcieć powinno dwoje.

Może będę żałować.

- Nie sądzę. - Dlaczego?

Wyborów serca zazwyczaj się nie żałuje.

Mąż też był antyhitlerowcem?

Ani anty, ani pro.

Nie każdego stać na odwagę.

Ale nie musiał zabijać. Pracował w ministerstwie finansów.

Był dobry w rachunkach, więc nie dali mu karabinu.

- Miał szczęście. - Rzeczywiście.

Tym większe, że znalazł taką kobietę.

W niedzielę świętujemy z przyjaciółmi moje 35. urodziny. Wpadniesz?

- Chciałabym, żebyś poznał Petera. - Chętnie.

- Nie odczepicie się? - Koeller tu jest? Bałem się, że nie zdążę.

- Nie powstrzymasz mnie. - Matylda popełniła samobójstwo.

Gdzie on mieszka? Pod jakim nazwiskiem?

Wyjdźcie, proszę.

Zapomnijcie o mnie.

- Spotkałeś się z nim? - Wyjdźcie!

Helene żyje.

Kłamiesz.

Żyje!

Ale prosiła, by ci nie mówić.

Nie chciałam cię widzieć.

Dlaczego?

Udało mi się przeżyć,

tylko dlatego, że wyobrażałem sobie tę chwilę.

Później musiałem wbić sobie do głowy, że nigdy nie nastąpi.

A teraz jesteś tutaj, ale już mnie nie chcesz.

Mój kochany...

W łagrze, przez te wszystkie lata,

miałem je pod podszewką płaszcza.

W nocy...

wyjmowałem i oglądałem.

A przed świtem z powrotem zaszywałem.

Ono trzymało mnie przy życiu.

Nie było cię tam ze mną,

nie mogłam dłużej tego znieść.

Patrzeć na to, na co musiałam patrzeć.

Ale nikt nie chciał pomóc mi umrzeć.

A Koellera...

- bawiła ta sytuacja. - Zapłaci za to.

Znajdę go.

Nie chcę, Max.

Będziemy mogli spokojnie żyć tylko, jeśli poniesie karę.

- Posłuchaj... - Spójrz na mnie, Helene.

Nie ma dla niego przebaczenia.

Zaczekaj tu.

Mój syn, Max.

- Max Sereni, miło mi. - Maximilian Graf, był kolegą taty.

- Nie spotkałem nikogo, kto go znał. A kiedy? - W Polsce.

Pan Graf był jednym z żydowskich partyzantów. Jak tata.

Nazwisko nie jest żydowskie.

Pana matka była Żydówką?

Moja nie jest, ale wybrała tatę wbrew wszystkim.

Wbrew mojemu dziadkowi.

Był faszystą, ale go nie znałem.

I lepiej, bo czuję się Żydem.

Walczyliście razem?

Tak.

Widział pan, jak zginął?

Nie.

Byłem z partyzantami na rosyjskiej granicy,

gdy mi powiedzieli, że go schwytano.

Dręczy mnie jedna myśl.

Powie mi pan prawdę?

Proszę nie kłamać.

Co chcesz wiedzieć?

Czy schwytanych partyzantów,

a zwłaszcza Żydów,

torturowali, zanim ich zabili?

Wiem, że go zastrzelili.

Dla tych torturowanych pluton egzekucyjny nie był potrzebny.

Dziękuję, panie Graf.

- Muszę już iść. - Zobaczymy się jeszcze?

Mieszkam daleko.

Odprowadzę pana Grafa na dworzec.

Jest tylko moim synem, nie Koellera!

Zarejestrowałam małżeństwo, by mieć twoje nazwisko.

I dla niego, bo ty powinieneś być jego ojcem.

Spójrz na mnie! Kocham syna.

Byłam matką, jakiej nie miałam, i dałam mu ojca, o jakim marzyłam.

Max jest częścią mnie tak, jak i ty byłeś.

Ty wciąż jesteś częścią mnie.

Zamierzaliśmy być "Nowym Światem”, pamiętasz? Powiedz mi prawdę.

- Ty jesteś jego ojcem. - Nie!

Ten człowiek nie istniał. Mój syn ma o nim nie wiedzieć.

Nie wolno ni tobie, ni Wiesenthalowi rujnować mu życia.

- Bez ciebie byłbym żywym trupem. - Jestem tu!

Nie możemy zapomnieć.

- Nie możesz wybaczyć. - Nie wybaczam,

ale mój syn jest niewinny.

- Chciałem z tobą porozmawiać. - Co, kochanie?

Spytać o tego kolegę taty.

Co chcesz wiedzieć?

Wyglądałaś na bardzo zdenerwowaną. I on też.

Jakby chciał wyjść jak najszybciej. Dlaczego?

Wiesz, Max...

Kiedy się urodziłeś,

a twój ojciec już nie żył, obiecałam sobie,

że nie będziesz musiał płacić za to, co my przeszliśmy.

Że nie usłyszysz mnie narzekającej

i nie zobaczysz płaczącej.

I nauczyłam się znów uśmiechać,

by nauczyć ciebie.

Żebyś potrafił kochać życie

i miał szacunek do innych.

Nie powstrzymuj łez, mamo.

Helene nie będzie zeznawać.

Może być do tego zmuszona, a wtedy...

historia Helene i syna Koellera

znajdzie się na czołówkach wszystkich gazet.

"Owoc gwałtu”,

"Syn potwora".

To straszne być ofiarą,

ale dla niewinnych odkrycie pokrewieństwa z rzeźnikiem,

może być nawet gorsze.

Co powinienem zrobić wg ciebie?

Dlaczego pytasz mnie?

Ludzie umierali w obozach.

Byliśmy wieszani, rozszarpywani przez specjalnie tresowane psy,

poddawani wiwisekscji,

bici i poniżani w każdy możliwy sposób.

A na końcu były komory gazowe.

Ja przeżyłem.

Jedyne, co mi zostało,

to starać się, by sprawiedliwości stało się zadość.

Żeby ludzie zobaczyli, do czego doszło.

Co człowiek może zrobić innemu człowiekowi.

Żeby zobaczyli... i zapamiętali.

Ale stawiając Koellera przed sądem,

zabijemy tego chłopca, który w niczym nie zawinił.

Jego i Helene.

Czego chcemy, Max? Czego chcą zmarli?

Potrafisz przemawiać do ludzkich serc...

ale moje jest głuche.

Nie wiem, czego chcą zmarli.

Wiem, że ja chcę, by zapłacił za to, co zrobił.

Jest napisane w Biblii,

że nie można wymierzyć kary winowajcy,

Jeśli ucierpi również niewinny.

Więc nic nie zrobisz? Koeller ma być wolny i szczęśliwy?

Muszę się z tym pogodzić.

Tak samo ty, Max.

Ja nie.

To niezbyt oryginalne.

Bardzo dziękuję, kocham bąbelki.

Chodźmy.

Włóż do lodówki, dobrze?

Mój cudowny ojciec.

Friedrich Heller...

I moja mama, Sophie.

Bardzo ich kocham.

Miło państwa poznać.

Nasz nowy uczeń pochodzi z Wenecji.

Byliśmy tam w podróży poślubnej.

Szermierka jest włoską, renesansową sztuką walki.

Naprawdę? Nie wiedziałem.

Wenecki szermierz!

Moja żona tyle o panu mówi,

że powinienem być zazdrosny.

Szczęściarz z pana, że ma Verę za żonę.

- Z całą pewnością. - Przestańcie, bo zaraz uwierzę!

Proszę się napić, mozelski Eiswein. Ukradłem z piwnicy.

Bernhard Heller, pianista amator.

Z zawodu inżynier. Kuzyn Very.

- Vera opowiadała mi o pana ojcu. - Naprawdę?

Wszyscy leczymy wojenne rany.

Pan, jak sądzę, też.

To cud, że żyję.

Mój cud nazywa się "przetrwałem obóz Sachsenhausen".

Byłem więźniem politycznym jak mój ojciec.

Diabelnie dobry ten Eiswein, co?

Przepraszam, że tak się gapię,

ale w Polsce podczas wojny spotkałem oficera SS z Einsatzkommando

bliźniaczo podobnego do pana.

- Walczyłeś w Polsce? - Nigdy nie byłem w Polsce.

Nawet ten sam głos. Kropka w kropkę.

Ponoć każdy ma sobowtóra gdzieś na świecie. Może niejednego.

- Naprawdę nie był pan tam podczas okupacji? - Powiedziałem.

- Proszę, Max, nie nalegaj. - A pan był w Einsatzkommando?

W tym domu pewni ludzie są niemile widziani.

Nie byłem w SS.

Bernhard, proszę,

to urodziny Very.

Znałem pewną polską lekarkę,

która pracowała dla tego oficera podobnego do pana.

Nazywała się Matylda Kerr.

Słyszał pan kiedyś to nazwisko?

Proszę skończyć te niedorzeczności.

Wiedzą państwo, co powiedział do podwładnego?

"W przypadku matki z dzieckiem wpierw zlikwiduj matkę,

a potem dziecko. Jak jest sierotą, wyrzuty sumienia są mniejsze”.

Max, będę musiała cię wyprosić.

Radził podrzucać niemowlęta przed strzałem,

by uniknąć rykoszetu kuli.

Boże... proszę, przestań.

Dosyć.

Zaprosiłaś szaleńca do naszego domu.

Oficer nazywał się Thomas Koeller.

- Znałeś go, Peter? - Ile razy mam powtarzać?

Nie wiem, do diabła, czym mówisz!

Wyjdź!

Ty jesteś Thomas Koeller!

Odłóż tę broń.

Widziałem cię przy pracy, Koeller.

To jest Thomas Koeller.

To fotomontaż.

Przerobione zdjęcie.

To nie ja.

Nie ja!

Twój mąż zabijał mężczyzn, kobiety i dzieci.

Nie wierz mu, to kłamstwo.

Nigdy nikogo nie zabiłem.

Pracowałem w ministerstwie finansów, dobrze wiecie.

Nie wiem, kto to. Zdjęcie jest przerobione.

- Jestem Peter Lenhart. - Lenhart nie istnieje, Herr Koeller.

Vero, spójrz na mnie.

- Spójrz na mnie! - Nie dotykaj mnie!

W życiu nie widziałem tego mężczyzny!

Jestem Max Sereni, Żyd.

Kazałeś mnie zastrzelić, ale nie umarłem.

Los pozwolił mi żyć, żebym mógł dotrzeć aż tutaj.

Moja żona Helene nie była Żydówką, ale wybrała ślub i śmierć ze mną.

Pamiętasz Helene?

Torturowałeś ją i gwałciłeś. Pamiętasz "żydowską dziwkę'?!

Strzelaj...

Ty żydowska świnio, strzelaj!

Przepraszam, Vero.