Original subtitles

Verónica.

Wat?

Ik ben de vrouw van Oscar.

Wat?

- Hoor eens. - Ga weg.

Ga weg. Opschieten.

Donder op uit m'n bed.

- Ik kan het uitleggen. - Ik wil niet dat je iets uitlegt. Weg nu.

M'n huis uit. Nu meteen.

M'n huis uit.

Wat doe je me aan, verdomme? Wat moet je van me?

Wat moet je? Wil je me soms vernederen?

Ik ben zelf acht jaar lang vernederd. Geloof me.

Waarom geef je m'n dochter godsnaam een paard?

Wat moet je van ons? Wat moet je verdomme van ons?

Jij kwam bij ons thuis en je stal m'n grote liefde, Verónica.

Je hebt m'n leven verziekt. Je kunt me niet zomaar wegjagen.

- Ik heb niemand gestolen. - O, nee?

Oscar kwam zelf naar me toe.

- Ik heb niemand gestolen. - Nee, jouw geweten is zuiver.

- Weg. - Niet duwen.

- Wegwezen. - Blijf van me af.

Wil iemand anders nog iets zeggen?

Ja, Alejandra?

Ik wil jullie iets vertellen.

Ik weet dat dit een rouwverwerkingsgroep is, maar...

ik dacht aan iets wat misschien het rouwproces hoort.

Of misschien ben ik in de war, of heb ik Oscars dood nog niet verwerkt.

Ik ben met z'n minnares naar bed gegaan.

Ik ben bij haar thuis geweest.

Ik deed alsof ik iemand anders was en loog haar wat voor.

Ik paste op haar dochter alsof die van mij was.

En tot overmaat van ramp...

belandden we samen in bed. Ik heb haar gekust, en...

Het probleem is niet de seks.

Het houdt me totaal niet bezig dat ik het met haar gedaan heb.

Maar daarna kregen we ruzie.

En ik weet me totaal geen raad met...

de leegte die ik vanbinnen voel.

- Hou je dan misschien van haar? - Nee, we zijn gewoon bevriend.

Nou ja...

Ik weet het eigenlijk niet.

Ik besefte ineens dat ik niet van haar gescheiden ben.

Dat ik absoluut bij haar in de buurt moet zijn, of zoiets.

In een baan om haar heen, zeg maar.

Ik denk dat Oscar dat ook zo voelde.

Ik weet alleen niet...

Ik weet niet of het alleen maar komt omdat Oscar dood is...

en omdat hij m'n grote liefde was en ik de leegte niet kan verdragen.

Misschien heb ik die leegte opgevuld met haar.

Dus misschien is het zijn afwezigheid die ik nu voel.

Maar ik weet het niet, misschien is het de hare.

Hoor eens.

Als we iemand verliezen, worden we vaak afhankelijk van anderen.

Dat gebeurde bijvoorbeeld met Silvia.

Maar vaak ook zijn de relaties die daarna ontstaan volkomen oprecht.

Soms zijn die nieuwe relaties ook veel vrijer.

Wat ik wil zeggen, is dat ze weliswaar minnares van je man was...

en dat dit een ongebruikelijke situatie is...

maar dat het dan nog wel echt kan zijn.

Snap je?

Ja.

Zullen we het voor vandaag hierbij laten? Vind je dat goed?

Goed, dan was dit het voor vandaag. Bedankt, allemaal.

Hoi.

- Ik dacht dat je klaar was met deze groep. - Is ook zo.

Ik kwam even betalen, en me verontschuldigen voor m'n gedrag.

Ik ga nog steeds. Misschien blijf ik de komende jaren nog wel komen.

- Goed. - Neem me niet kwalijk.

- Zijn er nog ontwikkelingen in de zaak? - Nee, nog niet.

Ik doe nu onderzoek naar de bankrekeningen van je man...

en de reisjes die hij in zijn laatste maanden maakte.

Zodra ik iets vind, laat ik het je weten.

Hallo, Montse.

Wat is er?

Ik hoorde dat je met Alejandra Leyva hebt gerommeld. Dat zint me niks.

Nee? Ik heb gehoord dat jij wist dat ze Oscars vrouw was.

Ze bedroog me in m'n eigen huis en jij zei helemaal niks.

Het gaat niet goed met haar. Ze zit in rouwtherapie.

Met mij gaat het ook niet goed. Wat heb jij met haar?

Die vrouw en ik...

We zijn een paar keer intiem geweest. Dat was erg leuk.

We voelden echt iets voor elkaar, maar ze wilde wat rustiger aan doen.

Jij had haar man al ingepikt en nou kom je er wéér tussen.

Jouw libido verwoest werkelijk alles.

En wat wou je daaraan doen?

Blijf uit haar buurt.

Zal ik eens wat zeggen, Conrado?

Jouw werk is boetes uitdelen en stropers vangen.

Niet aanpappen met vrouwen die labiel zijn.

Ik blijf weg als ik dat wil.

Maar vertel me nooit meer wat ik met m'n leven of m'n libido moet doen.

Hé. Wat doe je nou, verdomme?

Stop.

Wat doe je nou, eikel?

Hou daar verdomme mee op.

Hou op.

Ik ben gebeld door de technische recherche.

Ze hebben Oscars auto onderzocht. Je kunt hem ophalen op het depot.

Ik hoef die auto niet.

Hij is nu van je dochter, Verónica. Je moet hem ophalen.

En je hebt een auto nodig, in elk geval een paar dagen.

- Slik jij je pillen wel? - Haal die auto op.

Conrado. Neem jij je pillen niet meer?

Conrado. Dit loopt uit de hand, en niet op een leuke manier.

Shit.

- Mama. - Alex, we komen bij jou lunchen.

Ik bestel wel wat, oké? Ik moet je iets vertellen.

Ariadna kwam aan bij het mortuarium, bevend als een rietje.

Als keurig opgevoed meisje groette ze de overige aanwezigen...

en wachtte op de dingen die ze alleen uit de film kende.

Hij was het, Orlando.

Hij was niet op reis. Hij was zelfs niet meer in leven.

Je zou er toch niet over schrijven?

Alex moet het weten voor je boek in de winkel ligt.

Natuurlijk ga ik het haar vertellen.

Een bestseller schrijven over haar vreemdgaande man is verraad.

- Of denk je dat ze er blij mee zal zijn? - Ik vertel haar levensverhaal niet.

Dit is een interpretatie van dat verhaal. Dat is iets heel anders.

Ik krijg er een boekenprijs voor.

Ik mag m'n boek verkopen en voor de televisie bewerken.

Voor het eerst krijg ik werkelijk succes.

M'n dochter zal zielsblij zijn voor haar moeder.

Erg blij ziet ze er niet uit.

'Het bed stond centraal in het huis, als een moedwillig gebaar.

Dit magnetische veld van lust was de plek waar ze haar man had gevolgd.

En nu...

tolde Ariadna licht als een veertje rond in een spiraal van seks, lust en leugens.

De onbekende stortte zichzelf tussen haar dijen als een...

Als een diepzee-duikpak?

Ariadna zag haar ondergoed op de grond liggen.

De vrouwen lagen tegenover elkaar. Ariadna liet de aanrakingen toe.

De andere weduwe aaide lichtjes over haar venusheuvel.

Ariadna voelde zich weer een maagd.

die voor het eerst de drempel van het verlangen overschrijdt.

Ze had zich laten verschalken als een vlieg in een spinnenweb.'

Bedankt.

Wisten jullie hiervan?

Ik niet. Of eigenlijk wel, maar ze zei dat ze er niet mee door zou gaan.

Ik wist het.

M'n hele leven, mama.

M'n hele leven tot in het kleinste detail beschreven, mét jouw oordeel erbij.

Compleet met je wrede, minachtende analyse ervan.

Maar het is echt gebeurd. En misschien steken andere vrouwen er wat van op.

Er iets van opsteken? Wat dan?

Dat je je ondergoed moet verstoppen als je seks op de wc hebt?

Alleen wij weten het. Niemand zal dat verband leggen.

Nee, natuurlijk niet.

Als bekend wordt dat de dochter van de schrijfster zo haar man heeft verloren...

legt niemand het verband. Niemand denkt dat ik bedrogen ben, of besluiteloos.

'De arme Adriana, in de voetsporen tredend van wijlen haar...' Jezus, mam.

Weet die ziekelijke nieuwsgierigheid...

dat stuk waar de vrouw en de weduwe samenkomen, dat zal me worst zijn.

Maar jouw oordeel over kwetst me wel.

Een afhankelijke vrouw. De meest naïeve, goedgelovige tuthola ter wereld.

Maar goed, jij bent dan weer de meest egoïstische moeder ter wereld.

Dus we staan quitte.

Zou het niet zo kunnen zijn dat ik gelijk heb met m'n oordeel?

Jij laat je maar meevoeren door het leven.

Acht jaar getrouwd met een man die deed wat hij wou, en jij vroeg niks.

En nu doe je precies hetzelfde met die vrouw.

En je bent in therapie omdat iemand anders moet zeggen wat je moet doen.

- Alex. - Hallo, schat.

Schatje, ik wou jou net bellen. Ik kan vandaag niet naar huis komen.

Wat is er dan?

Een medicijnfabrikant waar we 60 miljoen in hadden gestoken...

plotseling veel minder waard.

Ik moet nu futures kopen om ons verlies te beperken. Je kent dat wel.

Dus je blijft in Frankfurt?

Nog een paar daagjes maar, oké?

- Is er iets? - Niet echt. Het gebruikelijke gezeur.

De opdrachtgever wil ineens een zwembad op de 36e verdieping.

En nu moet ik de draagkracht van het hele gebouw herberekenen.

Dus eigenlijk komt het niet slecht uit dat die medicijnfabrikant op de fles gaat.

Als ik terug ben, gaan we oesters eten, op mijn fabrikant en jouw zwembad.

Ja, fijn. En dan vieren we dat we elkaar lang niet gezien hebben.

Nee, dan vieren we dat we elkaar wél zien.

Alex. Wij zijn dan misschien niet zo'n stel dat 365 dagen per jaar samen is.

Zo'n stel dat alle dagen bij elkaar is...

en dan bij het slapengaan ineens denkt: Was ik maar ergens anders.

Zo zijn wij niet, Alex.

Als ik bij je ben, ben ik ook echt bij j Honderd procent, enorm verliefd.

Vergelijk je ons nou met een stel tieners?

Dat je me alleen in het weekend ziet...

omdat je moeder je doordeweeks thuis houdt? Zit het zo?

Precies. En wordt de liefde daar minder van?

Nee, stel je voor.

Die wordt alleen maar meer. Heel veel meer.

Heel veel meer.

Ik heb je bericht afgeluisterd.

- Je hebt niet teruggebeld. - Weet ik.

Hoe is het met je?

Nou...

Niet zo goed, eerlijk gezegd. Weet je waarom?

Omdat jij en je man m'n leven hebben verwoest.

Eerst ging ik me aan hem hechten. Maar hij verdween.

En toen aan jou, maar jij loog tegen me.

Wegwezen.

Ik wilde niet tegen je liegen.

Moet ik je nog een keer duwen?

Hoepel op.

Ik ga niet.

Alejandra...

Ik kan niet zonder jou.

Verónica, luister nou.

Niemand heeft me ooit zo besodemieterd.

Ik zit hier, knetterstoned, omdat ik verder niks meer kan.

Ik dacht dat ik het goed moest maken met Oscars weduwe.

Na acht jaar kreeg ik het idee dat ik eens met haar moest gaan praten.

Om haar alles te vertellen en haar te steunen.

Maar jij...

Jij ontnam me de kans om me bij haar te excuseren.

Wegwezen.

Ga alsjeblieft weg.

Het spijt me. Het spijt me zo.

Het spijt me.

Als ik in Valencia Be wil ik er altijd weg.

O, ja? Waarom?

Ik begrijp nu waarom Oscar hier nooit vertrok.

Waarom hij hier altijd weer terugkwam. Net een planeet.

Ik vind het zo erg dat ik je huwelijk kapot heb gemaakt.

Het spijt me.

Ik wist van niks.

Martina, je bent er weer.

- Dag, schat. - Hallo, kleintje.

Waarom lig je met je kleren aan in bad?

Zal ik je vertellen hoe dat kwam?

Toen ik hier aankwam, was het heel heet.

Ik zag je moeder in bad en werd jaloers. Maar ik ben zo'n sukkel.

Ik vergat me helemaal uit te kleden. Wat zeg je daarvan?

Mama, mogen we op Valiente rijden.

Wat een goed idee om op Valiente te rijden.

Dan gaan we razendsnel, net een stel cowgirls in 'the Wild, Wild West'.

Waar is Valiente eigenlijk?

Misschien is hij teruggegaan naar huis. Ja, naar huis. We gaan kijken.

Alsjeblieft. Eet maar lekker.

Hij eet alle groente op.

Zit je goed? Ja? Daar gaan we dan.

- Ik heb zo'n trek in aardappeltortilla. - Ik ook.

Jullie boffen, dat is m'n specialiteit.

- Onzin, het is mijn specialiteit. - Klopt.

- Ze kan niet eens koken. - Wel waar.

Nietes. Aardappeltortilla en spaghetti zijn mijn specialiteit.

- Hou een wedstrijd. - Moeten we dat doen?

Start.

Ik protesteer.

Ze heeft genoten vandaag.

Ja. Dat heeft ze zeker.

Ik ben niet gekomen om me aan jullie op te dringen.

Weet ik.

Ik moest uitzoeken wie m'n man was en waarom hij zelfmoord pleegde.

Ik denk dat Oscar vermoord is.

Waarom denk je dat?

Toen hij stierf, had hij veel geld bij zich.

1,2 miljoen euro.

Hij had nog nooit zoveel geld op zak gehad.

Van wie was dat geld?

Andrés Casteleiro.

Drie jaar lang waste hij geld wit voor hem.

Alles gaat goed. Ik ben nu in Santo Domingo.

Ik neem de boot naar Panama. Overmorgen heb je het geld.

Je voerde de witwasoperatie uit vanuit je keurige kantoor met airco in Valencia.

En het witgewassen geld belandde op een rekening van Andrés Casteleiro.

Deze sleutel zat bij z'n spullen.

Die sleutel past echt nergens op. Je krijgt er niks mee open.

Heb jij enig idee waar hij van kan zijn?

Nee, ik zou het niet weten.

Twee dagen voor z'n dood ontving hij de laatste zending.

Twee dagen ervoor?

Misschien is hij vermoord vanwege het geld, of wilde iemand wraak nemen.

Er doen zoveel leugens de ronde. Ik weet niet wat ik moet denken.

Wat denk je?

Als jij denkt dat hij vermoord help ik je zoeken naar de dader.

En wat doen we dan?

Dat bedenken we later wel.

Het is al laat. Wil je dat ik ga?

Nee.

- Ik ga slapen. - Welterusten dan.

Waar is m'n bed gebleven?

Dat heb ik verbrand.

Samen met al die lelijke expeditiekleding van je.

En je boeken over vogels.

Ik heb alles verbrand.

Oké.

- Het is al 10 uur. - Wat is er?

Ik moet naar m'n werk, en Sol naar school.

Ik heb haar om half 9 op de bus gezet en toen ben ik weer gaan slapen.

Godzijdank. Heb je echt al m'n kleren verbrand?

Je mag wel wat lenen.

Heb je iets voor een vergadering met architecten?

- Even nadenken. Nee. - Ik ga wel langs huis.

Katia. Ik zie je dat je me gebeld had.

Ik zit bij de huisarts, maar ik kom er nu aan. Tot zo.

Doei.

Dit is 'm. Mag ik even? Dank u wel.

Dit bewijst toch dat ik 'm geërfd heb?

Ja, maar er staan bij deze auto nog boetes open die u moet betalen.

Het waren er veel, maar deze was voor te hard rijden. Hij reed 160.

-Ik heb Oscar nooit zo zien rijden. -Ik ook niet.

Maar kijk eens naar die laatste twee bekeuringen.

Dus deze is van twee dagen ervoor.

En op de dag van z'n dood reed hij terug. Waar ging hij dan heen?

Alle boetes van de laatste maanden liep hij op aan de rand van één enkel stadje.

Taracuellos. Zegt die naam jou wat?

- Totaal niet. - Mij ook niet.

Maar Oscar ging daar heel vaak heen.

Volgens mij moeten we erheen. Samen.

Dat doen we.

Hé, Alex.

- Verónica, dit is m'n beste vriendin Katia. - Katia.

- Ja. Nog sorry van laatst. - Dat geeft niet.

- Kan ik je spreken. - Nu even niet.

Het is heel dringend.

Dit ook, dit gaat over Oscar. Ik bel je nog wel, goed?

- Sol? - Ze is hier niet, Oscar.

Shit.

Ze is op schoolreis, over vier dagen is ze terug.

- Dat is het niet. Ik ben nooit op één plek. - Je bent nu toch hier?

Ik ben niet hier of in Valencia of bij Sol.

Ik heb nooit een minuutje voor mezelf.

Ik vlieg van hot naar her omdat ik niet kan kiezen.

- Kies dan. - Wat moet ik? Alejandra verlaten?

- Daar heb ik nooit om gevraagd. - Wat bedoel je dan?

Weet ik veel. Wat ik al vanaf het begin zeg:

Als dit je te veel pijn doet, doe het dan niet. Dat meen ik nog steeds.

Wat wil je dan, verdomme?

Ik val al acht jaar lang in een gat. Ik weet niet meer wie ik was.

Ik ben verdomme al acht jaar in dat konijnenhol aan het vallen.

Waar heb je het over?

Alice in Wonderland, dat lees ik Sol altijd voor.

Ik herken mezelf erin. Ik blijf vallen.

Alles vliegt me aan, ik kan er niet meer tegen.

Ik liep achter het konijntje aan, en toen raakte ik verslaafd aan jou of zo.

Ik ben mezelf helemaal kwijt, verdomme. Ik weet niet meer wie ik ben.

Ik weet niet wie ik ben of waar ik thuis ben.

Weet jij niet meer waar je thuis bent?

Oscar.

Ik wil dat je vertrekt.

Ik ga weg, dan kun jij je spullen pakken.

Ik kom terug als Sol thuiskomt en dan moet jij weg zijn.

- Nee, wacht nou even. Alsjeblieft. - Het is voorbij.

- Dat is het niet, laten we erover praten. - Ik ben er klaar mee.

Je bent niet gelukkig. Dat wil ik je gewoon niet aandoen.

En mezelf trouwens ook niet.

- We maken elkaar gewoon kapot. - Ga nou niet weg, alsjeblieft.

- Het gaat niet goed met je. - Toe.

Het is uit, Oscar. Toe nou.

Het is klaar.

Ga nou niet weg.

We moeten Conrado bellen.

Ja. Maar ik denk dat jij dat het beste kunt doen.

Waarom?

Hij wist het van ons, al weet ik niet hoe. We hebben gisteren ruzie gehad.

Hij hoorde me erover praten bij groepstherapie.

Ik zou met hem moeten praten, maar...

Moest je in therapie...

om te praten over dat we wat gezoend hebben?

Ik ging in therapie om te vertellen dat ik minnares van m'n man had gezoend.

En dat het raar voelde.

Misschien omdat je een vrouw bent, of omdat je z'n minnares was, of...

omdat ik het fijn vond.

Misschien ben je wel lesbisch.

Ja, wie weet.

Ik wou dat ik dat was. Dan wist ik tenminste iets zeker.

Die heeft Sol gemaakt.

Probeer het maar.