Original subtitles

R.S.V.P.

Ojej.

Jaki piękny głos!

Jak to możliwe, że tak długo jesteś singielką?

Może jestem zbyt wybredna?

- Jesteś idealna. - To urocze.

I ten uśmiech. Te białe płytki dobrze go eksponują.

Bo masz naprawdę żółte zęby!

To było okropne!

Wybacz, to nie było zamierzone.

- Auć. - W porządku?

Wychodzisz? Mieliśmy obejrzeć film.

Muszę trochę popisać.

- Ale zobaczymy się wieczorem. - Dobrze.

W porządku.

SYLWESTER

Dzień dobry!

- Cześć! - Boże!

Czemu nie dzwonisz do drzwi?

Myślałam, że chcesz mi ukraść roleksa.

- Wybacz. - Teraz nie musisz tego robić.

Ale nie wchodź do obcych domów bez pukania.

Nie jesteś obca.

Tak czy owak, zacznij korzystać z dzwonka.

- Dobra. - Tak?

Klaro, nie przychodzi się 45 minut przed rozpoczęciem imprezy.

Nie?

Szczęśliwego Nowego Roku!

Ani słowa o tym, że nakrycia głowy to głupi temat przewodni imprezy.

Tessan jest wkurzona, że Matti założy czapkę absolwenta.

- Odbiło jej? - Moja kominiarka się jej spodoba.

Dobrze radzę, załóż coś innego.

- No to nic nie założę. - Rany!

Piękna suknia.

Myślałam, że nie kupujesz nowych ciuchów.

- Nie jest nowa. - Nie?

Dopilnuj, żeby talarki ziemniaczane się nie przypaliły,

bo inaczej dostaniesz klapsa.

Kto nie chciałby dostać klapsa?

Ja zwykle nie chcę.

Dokąd idziesz?

Hej, Klaro.

Zaprosiłyśmy wszystkich na siódmą, ale widocznie to ci umknęło.

Wiem, kiedyś to rzucę.

Ustalono związek

między samotnością i przedwczesną śmiercią.

Bycie samotnym bardziej szkodzi, niż palenie tytoniu.

- Gratuluję. - Zależy, kto jest twoim partnerem.

Co z tym gastrologiem, który nazwał cię incelem?

- Nie oddzwonił. - Co?

- Nie oddzwonił. - Po tylu rozmowach? Dziwne.

A prawnik, któremu się oświadczyłaś na drugiej randce?

Nic nie poradzę na to, że jestem taką romantyczką.

- Desperatką. - Ale nie pesymistką jak ty.

Realistką.

- Nie musisz się o mnie martwić. - Serio? To jakaś odmiana.

Patrz, tak to się robi.

Victor.

- Otworzysz? - Jasne.

Cześć.

- Szczęśliwego Nowego Roku! - Cześć!

- Wyglądasz prześlicznie! - Daniel i Sofie!

- Jesteście punktualnie! - Wiemy.

To dobra strona bycia sąsiadami, bo mamy blisko.

To był najbardziej stresujący dzień w moim życiu.

Właśnie przylecieliśmy z Verbier.

Nie miałam czasu, żeby się wyszykować.

Czuję się taka...

- Rany! - Szczęśliwego Nowego!

Wyglądacie przeuroczo!

- Proszę. - Masz świetny gust, Sofie.

Gdzie jest Ullis?

Rozmawia przez telefon ze swoim kuzynem Victorem.

Właśnie się rozwiódł, więc jest nieco...

Nie chciał jeszcze mieć dziecka, więc żona zrobiła je z sąsiadem.

Straszne.

- Dawno się nie widzieliśmy, Klaro. - Owszem.

- Ostatnio w bibliotece. - Na urodzinach Tessan.

- Właśnie. - Na jej przyjęciu urodzinowym.

- Pomożesz mi przy kanapkach? - Oczywiście.

Daniel nie chciał założyć kapelusza.

Co ci się stało w oko?

- Nie chcesz wiedzieć. - Chcę.

Grał w padla.

Jest od tego uzależniony.

Przyjedź, kiedy chcesz, byle przed północą.

Kocham cię.

Macie tu jakieś wieszaki?

Ten dom to jakaś nora jaskiniowców.

Wyobraź sobie, że jesteśmy w muzeum.

- Zdecydujmy, kto będzie prowadził. - Co?

- Cóż... - No to kto?

- Może... - Powiedz, kto.

- Hej! - Cześć, Klaro!

- Cześć. - Miło cię zobaczyć!

Fajne nakrycia głowy, choć mało wymyślne.

Svante się tym zajmował. Brawo, Svante.

- Tak. - Rozumiem.

- Elias. - Cześć, Tessan.

- Cześć. - Miło tu być.

- Aleś wyrósł! - Chcesz batonik białkowy?

- Czym wy go żywicie? - Je.

Jest teraz niebinarne, tak, Eliasie?

- Eli. I to prawda. - Wspaniale.

Cześć.

Powąchaj.

- Co mam poczuć? - To wino nie ma aromatu.

- To jest Rioja? - Nie.

A to co? Prezent gwiazdkowy?

Od?

Nie!

- Co na to powiesz? - Cóż, ładna bransoletka.

- Co jeszcze? - Zależy ci na szczerej odpowiedzi?

Na odpowiedzi w stylu Mattiego.

Ciesz się tym, póki to trwa.

- Zazdrośnik! - Doprawdy?

- Tak. - Mam Sixtena.

- To prezent od niego. - Jaki słodziak!

Chyba znalazłam tego jedynego.

"Tego jedynego"?

Czytasz czasopisma dla dziewcząt?

To jest właśnie to. Jestem tego pewna.

Na pewno.

- Cowabunga! - Nie zniosę tego dłużej.

Mam to gdzieś. Niech Svante się nią zajmie.

Nie wiem, skąd ona ma tyle energii.

To pewnie geny Svante.

W mojej rodzinie nie ma tak hiperaktywnych osób.

- Cześć. - Cześć!

- Witamy! - Jestem Klara.

- Cześć, jestem Amalia. - A ja Jorunn.

Właśnie przeprowadziłam się z Oslo. Miło móc spędzić z wami sylwestra.

- Jasne! Naleję ci szampana. - Cudownie.

Idealnie.

- Pracowałam w Norwegii. - Naprawdę?

- Witamy. - Dzięki. Na zdrowie.

Czemu akurat Sztokholm?

Tessan robi dla mnie marketing. Mam tu swoją galerię.

Jaką sztuką się zajmujesz?

- Tak zwaną sztuką sromu. - Rozumiem.

Czuję zapach spalenizny.

Czy zawsze masz taki radosny ton głosu?

- Tak. - "Czy czuję zapach spalenizny?"

Cudownie. Powinnaś poznać mojego brata.

- Jasne. - Trzeba go pocieszyć.

Matti!

Kurwa!

Ullis!

Ullis!

- Chipsa? - Boże.

Czemu mnie nie uprzedziłeś?

Powiedziałem "chipsa"?

Ktoś może nas zobaczyć. Oszalałeś?

Tylko na chwilę.

Przestań. Ona stoi przy oknie.

Tam.

- Jest już pizza. - Świetnie.

Chciałabym tylko powiedzieć, jak cieszę się, że was tu widzę.

Zwłaszcza Jorunn.

Witaj w naszym gangu!

- Wszyscy jesteśmy odmieńcami. - Odmieńcy!

Bóg jeden wie, ile razy imprezowałam z tymi ludźmi,

więc dobrze mieć tu świeżą krew.

Kiedy twoja własna rodzina jest zdrowo pierdolnięta,

trzeba sobie stworzyć nową.

Zdrowie za naszą nową rodzinę les odmieńcos.

Les odmieńcos!

Za najlepszą imprezę! Pora potańczyć!

- Do dzieła. - Svante.

Mówiłam ci, żebyś nie przechowywał fajerwerków na zewnątrz.

Wiem. Masz zapalniczkę?

- Proszę. - Jest miła, prawda?

Co?

Nieważne.

W sumie masz rację.

Już pora. Dziesięć, dziewięć,

osiem, siedem, sześć...

pięć, cztery, trzy, dwa jeden.

Szczęśliwego Nowego Roku!

Odpalamy!

Halo?

Taxi!

Cudownie!

Boże, przepraszam. Jesteś cała?

Nic się nie stało.

- Nie zauważyłem cię. - To moja taksówka!

- Ja... - To była jedyna wolna taksówka!

- Nie widziałem cię. - Jasne, że nie!

Nikt mnie nie zauważa! Takie mam jebane życie.

- Ja jestem wolny. - Co z tego?

- Mogę cię podwieźć. - Nie, dziękuję.

Gdzie mieszkasz?

Myślisz, że wsiądę do nielicencjonowanej taksówki?

Cóż...

Dobra, posłuchaj.

To gaz łzawiący. Możesz go użyć, jeśli będę niegrzeczny.

- Czy to nie jest nielegalne? - Tak jak taksówka bez licencji.

Nie, dziękuję.

W porządku.

Uważaj, jak chodzisz.

PARAPETÓWKA

Hej!

- Cześć. - Witaj.

- Jak leci? - To dla ciebie!

Dla mnie? Dzięki!

Jak tu ładnie. Cześć.

Zapraszam do środka. Matti ma takie wprawne ręce.

Jorunn, nie chcę wiedzieć, o czym mówisz. To mój brat.

- Eliasie, chodź się przywitać. - Eli.

Wkurza się, że musiał tu przyjść, bo jego kumple mają dziś popijawę.

Dziś 60% nastolatków wypije po raz pierwszy alkohol.

Twoi znajomi piją więcej niż my.

Daj spokój, Eliasie. Svante, powiedz coś.

Boże!

- Cześć! - To Vendela, nasza sąsiadka.

Spodobała ci się pani?

Chciałbyś mieć z nią dzieci?

Ja też o tobie myślę. Nagim.

Kiedy tu przyjedziesz?

Do zobaczenia.

- Tessan chce mieć dzieci. - A czego chce Ullis?

- Nie jestem na to gotowa. - Masz tylko 42 lata.

Ciągle mnie tym zamęcza.

Przynajmniej jest dorosła, w przeciwieństwie do twojej byłej.

Natalie miała 19 lat i miała dorosłą duszę.

Zawsze znajdujesz dorosłe dusze w nastoletnich ciałach.

Ale one nie chcą mieć dzieci. Czy każdy musi je mieć?

Nie, nie! Oddaj mi mój krem Byredo!

- Jest bardzo drogi! - Ups.

Wszyscy dzieciaci, których znam, są nieszczęśliwi.

Wszyscy czy tylko Amalia?

Nie! Wiesz, ile on kosztuje?!

- Wykończyłaś całą tubkę! - Victor przyjeżdża.

- Victor? - Mój kuzyn.

Mieszka tu teraz i jest singlem.

Czemu wszyscy myślą, że chcę się umawiać?

- Bo tego najbardziej chcesz. - Nieprawda.

Bo kogoś już spotkałaś.

- Tak czy nie? - Nie mogę o tym mówić.

Ten gastrolog zmienił zdanie?

Nie mogę nic powiedzieć, bo się wkurzysz.

Dlaczego? Ucieszę się. No śmiało, powiedz, kto to.

Powiedz!

- Daniel. - Daniel?

- Halo! - Danne? Mąż idealnej Sofie?

- Moi sąsiedzi? - Mówiłam ci, że będziesz wkurzona.

- Nie wkurzona tylko wstrząśnięta. - Właśnie.

- Bo on jest żonaty. - Mają swoje problemy.

Oprócz tego jednego, że on ją zdradza?

Śpią w osobnych sypialniach.

Bo mają dzieci! Gdzie kobieca solidarność?

Proszę.

Zapomniałam nakarmić twojego kota.

- Naszego kota. - Oczywiście.

- Co jest? - Nic.

Jestem szczęściarzem.

Ona jest urocza, zabawna, mądra.

A ja to kto? Łysiejący pielęgniarz od menopauz

z piwnym brzuchem, choć nawet nie piję piwa.

Musisz mieszkać na łodzi? Mam mdłości!

Petronella jest w jednej z kajut i robi kolaż.

- Z czasopisma. - Którego?

"Pop" coś tam.

Z mojej pełnej kolekcji magazynu Pop z lat 1992 do 1999?

- Matti... - Wyluzuj.

Zrobisz mi Skinny Bitch? Taki wzmocniony.

Weź to.

- Co tu robisz? - O co chodzi?

Jesteś singielką. Powinnaś chodzić na randki.

Teraz można umawiać się przez Internet.

Jest nawet apka.

Sprawdzasz kandydatów na telefonie. Ten pasuje, ten też, ten też...

Spójrz.

Łatwo tam znaleźć jakiegoś postawnego faceta.

Umięśnionego, umazanego smarem od pracy przy samochodzie.

- "Chodź do mnie!" - "Nie, nie!"

On na to: "Mam to gdzieś".

I popycha mnie na ścianę i rżniemy się jak króliczki.

Ale fajnie.

Chodź.

Chciałem wynająć firmę cateringową, ale on się nie zgodził...

- Może się wymknę. - Nie, nie. Udałoby ci się?

- Skoro nalegasz. - Tak.

Muszę tylko coś dokończyć.

Czemu musimy siedzieć na zewnątrz o tej porze roku?

Prawie gotowe! Chodźcie, zanim ostygną!

Mam je wziąć?

Dziękuję.

Jedzenie!

To nie jest wieprzowina Iberico.

- To filet wołowy. - Tak.

Wezmę.

Victorze...

To Klara, moja seksowna przyjaciółka.

Nie ma nosa do facetów, ale przynajmniej jest ładna.

A to jest Victor.

Mój kuzyn z rozklekotanym autem.

Może ze sobą porozmawiacie?

- Cześć. - Cześć.

Spotkaliśmy się wcześniej.

- Gdzie? - W sylwestra. Poznajesz auto?

- Taksówka bez licencji! - Owszem.

Nie miałam pojęcia, że to ty.

A ja nie rozpoznałem cię bez kominiarki.

Nie podchodź! Idzie tu!

Czekaj.

Zmykaj!

Pochodzę z Karlstadu.

Urodziłem się tam.

Ale potem wyjechałem,

bo za dużo tam karierowiczostwa.

- I teraz tu mieszkasz? - Tak.

Ja od 20 lat mieszkam w tej samej wynajmowanej norze.

Doprawdy?

Słucham tej samej muzyki, mam te same ciuchy i przyjaciół.

Nic się u mnie nie dzieje.

A wszyscy inni robią coś nowego.

- Są dość nudni. - Nudni?

- Nie sądzisz? - Może trochę.

Tak, trochę. Czym się zajmujesz?

- Jestem pielęgniarką. - Rozumiem.

To zawód godny szacunku.

- Serio? - Oczywiście.

- Opiekujesz się ludźmi. - Tak.

- Musisz być zorganizowana. - Nie jestem.

Bycie zorganizowanym jest przereklamowane.

Moja była właśnie z tego słynęła.

Miała zaplanowane wszystko do 35 roku życia.

Zaplanowała nam dzieci.

Kiedy powiedziałem, że nie jestem gotowy, odbiło jej.

Od tej pory trzymam się z dala od kobiet po 35 roku życia.

- Przepraszam. - Może to też trochę twoja wina?

Nie poprosiłeś, by zaczekała.

Pewnie złożyłeś jej obietnicę, a potem jej nie dotrzymałeś.

Wiesz, czas mija i wszyscy dookoła mają dzieci.

Może zacząłeś się wahać, nie odpowiadałeś na esemesy

i nie kontaktowałeś się z nią, choć wcześniej to obiecywałeś.

Sama nie wiem.

O nie! Håkan!

Widzieliście Håkana?

Håkan!

- Powiemy jej? - Może ty to zrobisz?

Boję się.

Przecież to ty mu to rzuciłeś.

- Håkan! - Håkan!

- Håkan! - Håkan!

Hellström!

Håkan Hellström!

Nie do wiary.

Håkan!

Håkan!

O co chodzi?

Może wyskoczymy kiedyś na piwo?

Odważysz się?

Mam ponad 35 lat.

To z pracy. Muszę jechać, bo mam dyżur.

- Szkoda. - Oj.

Czekają tam na mnie.

Widzę. W pełnej gotowości.

To on?

Håkan!

- Hej, Håkan. - Jest tutaj.

Dobry Boże.

Cholera.

O Boże!

Boże, dziękuję!

- W porządku. - Jesteś moim bohaterem!

Mój mały Håkanek!

- Jesteś Baranem, prawda? - Nie.

Albo masz Barana jako ascendenta.

Doprawdy?

NOC ŚWIĘTOJAŃSKA

- Hej! - Ale super.

Wezmę to.

Łódź się spóźniła?

Dzięki Bogu. Svante, zabierz to.

- Nie! - Kurwa.

O nie...

- Svante... - Poradzimy sobie bez alkoholu.

Koperek jest cały.

Czy tylko ja szukam prostego słupa?

- Wybredna. - Ty masz to gdzieś.

Pomóc ci?

- Cześć. - Cześć.

- Czemu się nie kontaktowałeś? - Byłem nieco zajęty.

- Jak ci idzie z...? - Obiecuję, że odejdę od Sofie.

- Obiecałem ci. - Wiem.

Ale teraz to skomplikowane.

Czekaj, muszę... O tutaj.

- Dobrze ci poszło. - Dzięki.

Widzę, że rozwód w toku.

- Pomyśl o Sofie. - Ja mam o niej myśleć?

Dla Daniela też to jest trudne i chce zrobić to tak, jak należy.

Jest teraz w trakcie trudnego sporu o spadek.

To cię denerwuje?

Tak, bo wplątałaś mnie w te swoje szarady!

À propos szarad. Rozumiem, że Tessan jest "chora"?

Najpierw mówi mi, że za dużo pracuję,

a teraz wybrała spotkanie ze swoimi przyjaciółmi.

I uważa, że za dużo piję.

Rozumiem.

- Czy oni...? - Hej!

- Tak, tak. - Rozumiem.

Jest i imprezka!

- Ten pies jest przeogromny. - O tak.

Jak koń.

Jestem już tym zmęczona.

Odejdź!

Nie, nie. Håkan!

Dobry piesek. Chodź tu.

Przepraszam.

Wyjdź.

- Dziękuję. - Nie ma za co.

Miło widzieć tu ciebie i...

- Vendelę. - Właśnie.

Czekaj.

- To... - Jak wy...?

Na wiosennej imprezie. Cieszyła się, że znalazłem Håkana.

Szczerze mówiąc, wolałbym go nie znaleźć.

- Co masz na myśli? - Nie przepadam za psami.

Posiłek gotowy!

- Wspaniale. - Mniam!

- Co tu robicie? Chodźcie. - Jasne.

- Jak tu pięknie. - Gdzie?

W tym miejscu.

Wszyscy mają jedzenie? Ziemniaki?

Jest ich więcej.

- A to co? - Komu ziemniaków?

- Svante! - Tak?

- Ochrzań dzieciaki. - Co?

Halo! No dobra.

- Żadnych słodyczy przed kolacją. - Nienawidzę cię, dziwko!

Ojej. Dobry Boże.

Musi być fajnie, gdy jesteś dobrym gliną.

- Proszę. - Nie, dziękuję, Svante.

- Co jest? - Chyba nie powinnam...

- Nie mów. - Nie powinnam pić dziś alkoholu.

- Jesteś w ciąży! - Cóż...

Będziecie mieć dziecko!

- Sofie jest w ciąży! - Gratulacje.

- Dziękuję. - Zaraz cała się rozkleję.

- Wspaniałe wieści. - Moje gratulacje.

Coś wspaniałego.

Niesamowite. Zdarzyło się przy pierwszej naszej próbie.

Ciach i gotowe!

Poza tym jestem bardzo płodna. To wręcz problematyczne.

Zatem spodziewamy się maleństwa!

Została ostatnia krewetka.

- Wezmę. - Dobrze.

Coś niesamowitego.

- Dziękuję. Przepyszna. - Ale...

- Przepyszna. - Tak, krewetki były dobre.

Taka krewetka nawet sama smakuje nieziemsko.

Bez żadnych dodatków. Samotna, ale pyszna.

Nieważne, Svante!

- Svante, co zrobiłeś? - Klara.

Chcę być sama!

Klara!

Zaczekaj, proszę.

Klara!

- Zaczekaj! - Zostaw mnie!

- Nie sypiacie ze sobą? - Nie.

To jakim cudem ona jest w ciąży?

- Gratulacje! - Musiałem się z nią przespać.

- Inaczej nabrałaby podejrzeń. - Coś nowego.

Wybacz, że to takie zagmatwane.

Na co ja w ogóle czekam? Proszę, wytłumacz.

Na co ja czekam?

- Skarbie. - Nie jestem twoim skarbem!

Klara!

Ściszcie muzykę. Próbuję ułożyć dzieci do snu.

Daj spokój, to Noc Świętojańska.

Może pogramy w padla?

O nie...

Czekaj...

Wiesz, że to mój namiot?

To namiot Daniela.

Nie, mój.

Boże, przepraszam.

- Nie. - Zaraz to naprawię.

W porządku.

Przepraszam.

- Zaraz to naprawię. - W porządku.

Tutaj jeden, a tu drugi.

A potem...

Spójrz, już prawie...

Jest imprezka!

Ma dużo energii.

Co w niej widzisz?

To znaczy, co cię w niej zauroczyło?

Cóż...

Ona cały czas jest wesoła i pełna energii.

Lubię to.

To Daniel przysłał ci zdjęcie fiuta, co?

Nie.

Tak.

O tak.

- Tak. - Tak myślałem.

Wiesz, co powiedział na plaży?

Ukląkł i krzyknął: "Padel to moje życie!".

Co robię nie tak?

Czemu nikt mnie nie chce?

Dowiedz się, czego sama chcesz.

To nie takie proste.

- Wiesz, co kiedyś czytałam? - Tak?

Artykuł o łabędziu, który zakochał się w rowerze wodnym,

bo ten wyglądał jak łabędź.

- Rozumiem. - Łabędź wziął go za swojego.

Przez całe lato nie odstępował tego roweru.

A jesienią czekał przed hangarem, by rower odwzajemnił jego uczucia.

Aż w zimie zamarzł na śmierć.

Do licha.

W tej historyjce jesteś łabędziem czy rowerem?

Jak myślisz?

Jeśli tak bardzo martwisz się, że skończysz samotnie,

to jest duże prawdopodobieństwo, że tak rzeczywiście się stanie.

Racja.

"Realizujemy nasze największe obawy".

Bergman.

Nie, magnes na lodówkę.

Dobra.

Victor! Gdzie się podziewasz?

Ale brzydkie kaczątko w końcu dostało swojego księcia.

- Więc... - Nieprawda.

- Nie, spaliło się! - Spalił się ołowiany żołnierz.

No tak.

A mówią, że bajki dobrze się kończą.

Sama musisz znaleźć zakończenie swojej historii.

Gdzie jesteś?

Muszę...

- Dobranoc. - Dobranoc.

WESELE

Nazywam się Björn, ale ludzie nazywają mnie Miśkiem.

Zgadnij, dlaczego.

Bo jestem taki przytulaśny.

Sprawdź, czy działa.

Halo?

Witam wszystkich. Jako dzisiejsza mistrzyni ceremonii

chciałabym powitać was wszystkich na przyjęciu weselnym

mojego brata Mattiego i jego cudownej żony Jorunn.

Matti nigdy nie był w stałym związku.

- Nie. - Właśnie.

Dlatego wszyscy się zastanawialiśmy, co łączy go z jego kotem.

Wszyscy mnie słyszą? Halo.

Żarty na bok. I tak nie macie poczucia humoru.

Na czym to stanęłam?

Życie to nie impreza.

To także droga przez mękę.

Miłej zabawy. Dziękuję.

Zdrowie!

Musisz dziś mi pomagać.

- Zamieńmy się miejscami. - Rozmawiam.

Zdążyłam już urazić osobę, która obok mnie siedzi.

Piękna sukienka.

Powiedziałam, że Norwegowie to nasi bogaci, acz głupi kuzynowie.

Ale to prawda!

Dzięki.

Hej! Przecież prowadzisz.

Ja będę piła.

Pora przejść dalej.

Oddaję głos "Ulr-dziwce".`

Albo "Ulrice-alkoholice".

Powitajcie Ulrikę!

Ullis!

Dziękuję.

Dzięki za miły wstęp.

Od razu przypomniały mi się szkolne czasy.

Nie będę mówić o tym, jak pięknie wyglądacie.

Wszyscy widzimy, jak promieniejecie ze szczęścia.

Wszyscy też wiemy, że Matti jest koneserem wina,

choć jego wiedza na ten temat nie jest wcale powalająca.

Ale postanowiłyśmy zaryzykować i kupiłyśmy wam bardzo drogie wino,

którego nie macie prawa otworzyć przed waszą trzecią rocznicą.

Wtedy się go napijecie, celebrując swoją miłość,

która z pewnością dojrzeje tak dobrze, jak to wino.

Zdrowie Matti i Jorunn!

Zdrowie!

Zdrowie wszystkich!

- Zdrowie! - Hej.

Nazywam się Björn, ale nazywają mnie Misiem.

Wiesz dlaczego?

Bo jesteś gruby?

- SMAKUJE CI PRZYSTAWKA? - A CO?

CHCIAŁBYM ROZSMAROWAĆ JĄ PO TWOICH CYCKACH.

Cześć.

Cześć.

Jak tam w Göteborgu?

Cały czas pada i wieje.

- Cześć. - Hej.

- Wszystko w porządku? - Tak.

Widzę, że nadal lubisz rowery wodne.

Zbierzmy się tu. Flaga dla każdego.

Dobrze.

- Elias. - Eli.

Kogoś brakuje?

Czemu nie śpisz? Gdzie tatuś?

Tęskniłem.

Zabawne!

- Widziałaś Daniela? - Nie, a ty Klarę?

- Gdzie się wszyscy podziali? - Nie mam pojęcia.

Jedna z bohaterek mojej powieści ma na imię Sara, Klaro.

Jesteś taka seksowna.

- O Boże. - Rany.

- Mój Boże. - Skarbie!

To był wypadek!

Jak na pisarza ma chujową wyobraźnię.

Sofie, proszę, nie wychodź.

- Upokorzyłeś mnie. - Mogę to wytłumaczyć.

- Możecie...? - Przepraszam.

Nie musisz przepraszać.

- Nie. - Gdzie się podziewałaś?

- Miałaś tu być. - Twoja kolej na toast.

- Nic z tego. - Jesteś na liście.

Nie jestem na żadnej liście.

Amalia prosiła cię o przemowę na wieczorze panieńskim.

Była piąta rano i jadłyśmy hamburgery.

Amalia spytała, czy są smaczne i czy zabiorę głos.

Odpowiedziałam "tak", ale chodziło mi o hamburgery.

Następną mówczynią jest najlepsza przyjaciółka Mattiego.

Zapraszamy Klarę.

Drodzy Matti i Jorunn.

Chciałabym powiedzieć wam parę słów,

które przygotowywałam od dłuższego czasu.

Szczerze mówiąc, chciałam tylko...

Chcę tylko przeprosić.

Przeprosić za to, że nie umiem być dobrą osobą,

jak wy będący w związkach,

nie okłamujący innych i nie sypiający na prawo i lewo

z facetami z Tindera i żonatymi, bo nikt inny was nie chce.

To wszystko.

Wznieśmy toast.

Na zdrowie!

Za kurewsko idealną miłość,

którą znaleźli wszyscy oprócz mnie.

- Na zdrowie. - Zdrowie.

- Tak. - Dziękuję za tę przemowę.

A raczej za cokolwiek to było.

- Wyjdziemy na chwilę? - Sama wyjdę.

Klaro! Ile ona wypiła?

Jestem żonkosiem!

Palisz?

Tylko jednego. Już zgasiłam.

- Możemy...? - Już wychodzicie?

- Wymkniemy się. - Dobra.

Miałam inseminację, więc jestem zmęczona.

Naprawdę? Moje gratulacje. Nie wiedziałam. Nic nie mówiłaś.

Tak jakoś wyszło.

Tak.

- Dobranoc, Klaro. - Dobranoc.

Dobranoc.

Chodź.

- Nie chcę tańczyć. - Dlaczego?

- Mam obolałe stopy. - Wymasować ci je?

- Przestań, Svante. - Zatańcz ze mną.

Nie chcę.

- No, chodź. - Nie chcę.

- Nie chcę. - Chcesz.

Przecież my nie tańczymy.

Nie rób cyrku przy ludziach.

- Już mnie nie kochasz. - Kocham cię i lubię.

- To czemu nie zatańczymy? - Dobra, zatańczmy.

Zabawimy się. Tańczmy.

Tańczymy i dobrze się bawimy!

No dalej, chciałeś tańczyć!

Chodź.

- Mówiłam, że nie chcę. - Chcesz.

Mówię poważnie. Puść mnie.

Przepraszam.

Przepraszam!

Wszystko dobrze?

- Już nie chcę. - To woda.

Dziękuję.

Mogę wyrazić moją opinię na temat twojej przemowy?

Absolutnie nie.

Pasowała do okazji.

Dzięki niej wszyscy uznali, że nie mają gównianego życia.

Nie...

Hej...

Powinnaś o nim zapomnieć.

"Szaleniec...

powtarza w kółko te same błędy, oczekując innych wyników".

Magnes z lodówki?

Einstein.

Czuję się taką idiotką.

Jak długo można wierzyć, że ktoś odejdzie od żony?

I ciągle dawać mu szansę?

To pewnie tak, jak wierzyć, że...

ktoś, kto ciągle się śmieje i wydaje się radosny,

jest cudowną osobą.

- Powiedzieć ci coś w tajemnicy? - Tak.

- Ona nie jest z Göteborgu. - Serio?

- To skąd? - Ze Skövde.

- Wejdziemy do środka? - Nie, dziękuję.

- Odwieźć cię do domu? - Tak, proszę.

Dobrze. Vendela pije dziś na umór.

- Tak? - Chodź.

- Gdzie twój drugi but? - Nie chcesz wiedzieć.

Masz dziś dość odwagi, żeby wsiąść do mojego auta?

- Jeśli będę mieć ten gaz łzawiący. - Dobrze.

- To nie jest gaz łzawiący. - Wiem.

To spray do zamków.

Dziękuję.

Nie martw się.

Martwię się, bo będziesz musiał wracać taki kawał drogi.

To było...

Dobra, wiem, wyświadczyłem ci ogromną przysługę.

Boże. Przepraszam.

Żadnych więcej przeprosin.

Co jest ze mną nie tak?

Klara. Klara! Zaczekaj!

IMPREZA ROZWODOWA

Dziękuję.

Co robimy, kiedy przyjdzie Amalia?

Mówiłam: "Kiedy przyjdzie Amalia".

Gotowi?

- Tak! - Ustawcie się.

- Chodźcie. - Halo? Słyszysz mnie?

Chyba tu idzie. Domofon się zepsuł.

Udanego rozwodu!

Hej.

- Spóźniłeś się 17 minut. - Przepraszam.

Jakie ładne. To Thatcher?

A może...?

- Nie? - To Amalia.

- Ojej. - Nie widzisz?

Nie zauważyłem.

Co to za Thatcher?

- Cześć. - Cześć.

Witaj na imprezie.

Dzięki za ostatni raz.

Możemy więcej nie mówić o tamtym weselu?

Dobrze.

Dziękuję.

Ładne mieszkanko.

Serio? Mało kto tak mówi.

Jak będziemy tu spać?

Amalia śpi w salonie, a ja w sypialni.

Miło, że pozwoliłaś się jej tu zatrzymać.

Ktoś musi mieć ją na oku.

Jak tam po powrocie?

Cóż, w ciągu dwóch lat przeżyłem dwa rozstania.

Ale kto by to liczył?

- Mogę dotknąć? - Jasne.

- Rany, kopie. - Mogę?

- Boże! - Kopie?

To na pewno nie są trojaczki?

- Wyglądam grubo? - Nie.

Może jednak tak?

Wyglądasz cudownie.

- To dwa chłopaki. - Rany.

Amalia mówi, że 40% nowych rodziców

rozwodzi się w pierwszym roku a rodzice bliźniąt jeszcze częściej.

Klara.

To tylko słowa Amalii.

- Nie wyglądasz grubo. - Na pewno.

Na sto procent.

Ciągle wrzuca mnie na pocztę głosową.

Miała przyjść po siłowni.

Pewnie padła jej bateria. Ciągle siedzie na Tinderze.

Albo znalazła dopasowanie.

- Powinniśmy już jeść. - Dobrze.

Mówiłem ci, że ostatnio spotkałem Svante?

Nie. Co u niego?

Nigdy nie widziałem go tak radosnego.

- Serio? - Kupił nowy samochód.

Zrobił sobie tatuaż "Żyj chwilą" i ma nową dziewczynę.

- Nie mów tego Amalii. - Nie śmiałbym.

Ona myśli, że on sobie bez niej nie radzi.

Ale nie można być z facetem, który cię bije.

Ona pierwsza go uderzyła.

Żeby go uspokoić.

Czyli ona mogła go spoliczkować, a on ją nie?

- Mówię, co ona powiedziała. - Wiem, do czego ona jest zdolna.

Goniła mnie z nożem.

- Mieliście po dziesięć lat. - Hej...

Wszystko dobrze?

- Co jest? - Źle się czuję.

- Chcesz wracać do domu? - Chyba tak.

- Klaro, wychodzimy. - Oczywiście.

- Trzymaj się. - Było cudownie.

- Sama ugotowałaś tę zupę? - Oczywiście.

Trzymaj się!

Ja chyba też...

spróbuję złapać metro. Dzięki i do zobaczenia.

Na razie.

Kiedy moi rodzice byli w moim wieku, mieli trójkę dzieci i się rozwiedli.

Chyba pobiłam ich rekord.

W liczbie dzieci czy rozwodów?

Przez pierwszą część twojego życia twoi rodzice byli dość bezużyteczni.

A w jego drugiej połowie wkurzasz się, że jesteś jak oni.

Widzisz? Nawet moje problemy nie są oryginalne.

Poddaję się.

Kiedyś miałam swój wzór związku idealnego.

Idealny facet, który mnie również ma za ideał.

Ale chyba zrozumiałam, że ten "ideał" nie istnieje.

- Chcesz coś zobaczyć? - Tak.

Śmiało.

- Co to jest? - Czujesz?

To się porusza! Co to jest?

Chrząstka.

- A ty co masz? - Co ja mam?

Mam to.

- Ojej. - To zasługa koleżanki ze szkoły.

Ciągle mnie prześladowała, nie dawała mi spokoju.

Chodziła dookoła mojego domu.

Kiedyś, gdy wracałem do domu, też ją zobaczyłem.

Wskoczyłem do kontenera, żeby się ukryć.

Niestety w kontenerze było pełno starych szyb.

Zraniłeś się, uciekając przed miłością.

- Cóż... - Jakie to romantyczne.

Im bardziej jej zależało, tym mi zależało mniej.

Nie miałem okazji poczuć miłości, bo ona chciała za dużo.

- Serio? Biedactwo. - Wiem.

Spójrz, jak grają najmniejsze skrzypce świata.

- Kobiety nie umieją ci się oprzeć. - Przestań.

Mogę zobaczyć jeszcze raz?

Moją bliznę?

Hej...

Schowałbyś się do kontenera,

gdybym trochę się rozebrała?

Zobaczmy.

Dobra.

Hej.

Cześć.

- Było cudownie. - O tak.

Która godzina?

Nie wiem.

Muszę...

Muszę chyba...

- Zabiję, jeśli wyjdziesz! - Boże.

- Proszę, proszę, zostań. - No dobrze.

Może znowu to zrobimy?

- Nie teraz, tylko później. - Dobrze.

Zadzwonię do ciebie.

Albo ja do ciebie.

Jasne, nie o to mi chodziło.

O co to mi chodziło?

Daj mi trochę czasu, żeby to wszystko przetrawić.

Może lepiej się z tym nie spieszmy?

- Wszystko krok po kroku. - Rozumiem.

Nie zrozum tego źle.

Moglibyśmy się z tym nie spieszyć?

Naprawdę muszę już...

Pa.

Co do diabła?

Halo?

CEREMONIA NADANIA IMION

Co mam zrobić z mamą?

Wkurza się, gdy musi siedzieć ze starszymi.

- Ile ma lat? - Pięćdziesiąt trzy.

- Niemal tyle samo, co Ullis. - Słyszałam.

- Mogłabyś...? - Co? Znowu?

Proszę. Weź go.

Pobawimy się w kojcu.

- Victor przyjdzie? - To jakiś problem?

Nie! Nie rozmawialiśmy od ostatniego razu.

- Ale dzwonił? - Po tym, jak ja zadzwoniłam.

Tylko kilka razy, żeby się upewnić, że jego linia działa.

- A potem? - Kiedy dzwonił, nie odbierałam.

- A potem? - Potem wypiłam butelkę wina.

I nagrałam mu wiadomość, w której powiedziałam mu,

co myślę o tej jego ucieczce.

To było bardzo niedojrzałe jak na dorosłego człowieka.

Czyli to była krótka wiadomość.

Ullis, sama widzisz, że to nic nie dało.

Posadzę was razem, bo musicie ze sobą pogadać.

Proszę, nie rób mi tego.

Porozmawiam z nim, ale na prywatności.

Jeśli Amalia tu siądzie, będzie dość daleko od Svante.

- Idealnie, zamienię się z nią. - Dobrze.

Zobaczmy... Daniel?

Prosił o zaproszenie.

Nie mogę siedzieć obok niego.

Może w ogóle nie róbmy imprezy, skoro wszyscy mają jakieś obiekcje?

Matti?

Czemu go nie będzie?

Bo Jorunn bardzo źle się czuje.

Wiecie coś więcej?

Tak.

Upijesz się jeszcze przed przyjęciem?

Nowa sukienka?

Przeniosłam się do tego kompleksu z lat 80. w Gärdet. Kojarzysz go?

Mają tam ładne, przytulne mieszkania.

Svante i ja powinniśmy byli rozwieść się dawno temu.

Sama jestem taka szczęśliwa.

- Cześć. - Witaj.

Dzięki Bogu, że przyszedłeś.

- Mamę Tessan trudno udobruchać. - No co ty?

Chodźmy.

- Cześć. - Hej.

- Kopę lat. - Owszem.

Wyglądasz uroczo.

Co my wyprawiamy? Nie mogę przestać o tobie myśleć.

Przykro mi z powodu słabych recenzji książki.

Nie czytam ich.

- Rozumiem. - Co pisali?

"Tak pretensjonalna,

że przy niej aforyzmy Engdahla wydają się prymitywne".

Największa gazeta codzienna. Co oni mogą wiedzieć?

Café napisała ładną recenzję.

Mogę ci ją wysłać.

Klaro, wybacz. Z nerwów zaczynam mówić o sobie.

Psycholog radził mi tego nie robić.

Tęsknię za tobą. Jest nam świetnie razem.

Nie rozmawiajmy teraz o tym.

Co złego zrobiłem?

- Dla ciebie odszedłem od Sofie. - Nie, Sofie odeszła od ciebie.

Nie możemy się ze sobą spotykać.

Dzieci są nieco przereklamowane.

"Axel, o czym myślisz?"

Axel jest przeuroczy. Ma to po mnie.

Ale ten drugi? Przydałoby się go przebadać.

Wiesz co? Skoczę po...

Jestem wolna i mogę się umawiać z fantastycznymi mężczyznami.

- Rozumiem. - Na Tinderze.

Ostatnio byłam na randce z gościem przykutym do wózka.

Chyba mówi się "jeżdżący na wózku".

Na Tinderze tego nie widać.

Hej.

Cześć.

- Dzwoniłam do ciebie. - Ja do ciebie też.

Ale potem dzwoniłam ponownie.

Nie pomyślałeś, żeby oddzwonić?

Nie po twojej wiadomości.

- Chcę to wyjaśnić. - Wszystko tam wyjaśniłaś.

Chodzę do tego samego fryzjera, co Carola.

- Cześć! - Cześć, moje skarby!

Potrzymasz? Cześć!

To był twój weekend.

Tęskniłam, Eli.

Tak się dzieje, kiedy wymieniamy się weekendami.

Wystarczy tego cukru. Potem zjesz tort.

Ładna sukienka. Nowa?

- Chodź. - Nowa sukienka?

Kawa w tych dwóch białych, a herbata w zielonym.

Nie w tym. Wygląda na zielony?

- Ullis! Gdzie ona go dała? - Co takiego?

Tort z buziami bliźniaków.

- Wołałaś mnie? - Gdzie jest tort?

- Jaki tort? - Ten, który zamówiłam miesiąc temu.

Kurwa. Zapomniałam.

Prosiłam cię o jedną rzecz. Jak mogłaś zapomnieć?

- Mamy ciastka. - Ciastka?

Ciastka podczas ceremonii nadania imion?

Tort to ważna rzecz!

- Przywiozę go. - Możesz prowadzić?

Jasne, że mogę!

Wszystko gra?

Zapomniałam odebrać tort.

Ja go odbiorę. Mój wóz stoi przed domem.

- Na pewno? - Jasne.

Dziękuję, że tu przyjechałeś i pokazałeś, ile dla ciebie znaczę.

Pojadę z tobą.

- Nie trzeba. - Pomogę ci.

- Naprawdę nie trzeba. - Wskażę ci drogę.

- Mam nawigację. - Na pewno się przydam.

Może sama pojedź i przywieź ten cholerny tort?

Nie mam prawa jazdy. Ty prowadź, ja będę pilotować.

Dobrze, że jedziemy razem.

Gdy dojedziemy do cukierni,

jeśli nie znajdziesz miejsca do zaparkowania,

szybko wyskoczę po ten tort.

Czego ty chcesz?

- Chcę odebrać tort. - Nie, czego chcesz?

Przepraszam. Wybacz mi.

Ta wiadomość była za ostra.

Nie chciałam cię zranić.

- Dobra. - Przepraszam.

Czyli teraz będziemy rozmawiać o tym, jaką złą jesteś osobą.

Znowu.

Żebyś znowu poczuła się zgorzkniała.

Chcę dostać kolejną szansę.

Kurwa.

A ja chcę mieć tylko święty spokój.

Czy proszę o zbyt wiele?

Życie jest jak linia EKG.

Wzloty, upadki. Szczyty i dołki.

A to jest śmierć. Wtedy masz święty spokój.

Prosiłem cię tylko o to, żebyś dała mi trochę czasu!

- Wiem! - Co do diabła?

Mam wrażenie, że więcej tego nie zniosę!

W ciągu ostatnich lat zaszłaś mi mocno za skórę!

Co mam powiedzieć?

Myślę, że nie powinieneś...

Dobra.

Prześliczny.

Podoba ci się?

- I jakie ładne dzieci. - Są nasze.

Mam go wnieść?

Zaje-kurwa-bisty.

Kurwa!

Nie, nie, nie!

Nie...

Przestań. Po prostu przestań!

Skarbie, to tylko tort.

Nie, to nie jest tylko tort! Nic nie rozumiesz!

Wybierałam go tygodniami. Było 33 różnych kremów do wyboru!

Do tego lukier pasujący do ich ubranek!

A ty mówisz, że to tylko tort!

To nie jest tylko tort, tylko całe moje jebane życie!

Myślisz, że lubię doglądać tego wszystkiego,

podczas gdy ty wszystko rujnujesz, bo jesteś pijana?

Naprawię to.

Jak? Pijąc więcej wina?

- Daj spokój. - No jak?

Wyprostuję to.

Nawet nie zaczynaj.

Pracuję do późna, żeby związać koniec z końcem.

Biorę wszystkie możliwe projekty.

Wracam do domu o ósmej, kładę się o dziewiątej.

Robimy listy rzeczy, które musimy spamiętać.

To nie może być sensem życia.

Czasami chciałabym uciec.

Wyjechać, zapomnieć o dzieciach.

Rzucić to wszystko, jak ty.

Przyjmiesz tę posadę w norweskim szpitalu?

Klaro, cześć.

Możemy porozmawiać?

Ullis, chodź tu! Szybko!

- Co jest? - Chodź zobaczyć.

Co on wyprawia?

Chce ją odzyskać.

Ale Klara mówi: "Nigdy w życiu! Na tobie nigdy nie można polegać".

Na pewno tak mówi?

Nie cierpię dramatów.

O kurwa.

WERNISAŻ

- Jorunn? - Tak?

Śpisz?

Cześć.

Na pewno dasz radę?

Oczywiście.

Nie ominie mnie otwarcie mojej wystawy.

- Nie ma mowy. - Dobrze.

- Nie... - Chodź.

Dobrze.

Proszę.

Pomogę ci.

Spójrz na mnie.

Co robisz?

Jesteś prześliczna.

Prześliczna.

- Cześć. - Witam!

Cześć.

To jest sro... No, cipka.

No tak.

A tam jest paląca się cipka.

- Hej! - Cześć.

Cześć.

Svante przyjdzie z nową dziewczyną?

Z Molly, rocznik 98.

- Nie wkurza cię to? - Dobrze mu życzę.

O tak. Jestem szczęśliwa.

- Zdrówko. - Zdrówko.

Kiedy dzieci są u Svante,

siedzę jak idiotka w pokoju Petronelli,

wpatrując się w jej zabawki.

Wszystkie wyglądają tak martwo.

Eli w ogóle ze mną nie rozmawia.

A Svante cały czas jest miły.

- Cześć. - Miło cię widzieć.

- Poszłyśmy na terapię dla par. - Tak?

Przecież według ciebie, to droga metoda na rozstanie.

Bo jest droga. Płacisz 1750 koron i ważysz słowa,

zamiast powiedzieć: "Nienawidzę cię, bo nie sypiasz ze mną".

- I co, działa? - Nie.

Dobra, cipka z betonu. Tak sądzę.

Racja.

- A co u was? - Oglądaliśmy dziś dom.

- Daniel dostał połowę majątku. - Nie było intercyzy? Głuptaska.

To sprawiedliwe, bo opiekował się dziećmi.

Inaczej to zapamiętałam.

Co tam knujecie?

- Mówiłam jej o domu. - Ach tak?

Jest niesamowity.

Przestronny.

Jest tam nawet przestrzeń, w której będę mógł pisać.

I ta ogromna łazienka.

Po dwugodzinnej kąpieli odzyskuję wenę.

A kto opiekuje się dziećmi, kiedy jesteś w świecie fantazji?

- Klara świetnie sobie z nimi radzi. - Doprawdy?

- Co z twoim mieszkaniem? - Nie wiem.

- Sprzedamy je. - Tylko je wynajmuję.

Będzie wspaniale.

Piękne dzieła.

Zawsze podobała mi się sztuka kwiatowa.

- Wiesz, co to jest? - Kwiatek.

- O, przepraszam. - Przepraszam.

- Cześć. - Cześć!

Dawno się nie widzieliśmy.

Wiem.

Masz aparat na zębach?

- Miałam je takie żółte. - Czemu tak mówisz?

Ale mogłabyś sobie naprawić tę latającą chrząstkę.

Pamiętałeś o tym?

W końcu zdobyłaś faceta od padla.

Wybacz mi. Powiedziałam tyle dziwnych rzeczy.

Przepraszam, ale nauczyłam się, by pomyśleć, zanim się coś powie.

Uwielbiam, kiedy się odzywasz.

- Nikt tu już tego nie robi. - Nie.

To fajne.

- Jesteś szczęśliwa? - Tak.

Jesteśmy szczęśliwi.

Mamy wzloty i upadki, ale tak.

Czyli nie jest idealnie?

- Ideał nie istnieje. - Masz rację.

- Klara? Idziesz? - Tak.

- To do zobaczenia. - Może kiedyś.

Jasne.

Dziękuję.

POGRZEB

Zebraliśmy się tu dzisiaj, żeby pożegnać Jorunn.

Żeby okazać jej wdzięczność za to, co wniosła do naszego życia.

Niewiarygodne, jak piękna i radosna potrafi być miłość,

by w jednej chwili się zmienić i powodować tyle bólu.

PRZYJĘCIE POŻEGNALNE

Hej.

Do diabła.

Słyszałem, że ty i Daniel zerwaliście.

- Masz dobre informacje. - Od Ullis.

No tak.

- Wróciłaś do swojego mieszkania? - Nie.

Właśnie się pakuję.

- Czyli jednak wyjeżdżasz? - Tak.

Postanowiłam żyć samotnie.

- Robisz imprezę? - Skądże.

Mają tu dobre zupy.

Dobrze pamiętać, że życie to nie tylko imprezowanie,

ale także droga przez mękę.

Amalia i Svante wrócili do siebie.

Tak?

- Są bardzo szczęśliwi. - On nadal robi, co ona mu każe?

Tak, ale teraz jej to nie przeszkadza.

Dzwoniłem do ciebie.

Po co?

Miałeś rację: każdy powinien znaleźć swoje własne zakończenie.

- To jest moje. - Ale nie możesz...

Nie możesz słuchać kogoś,

kto wyjeżdża z fałszywą mieszkanką Göteborgu

i tak bardzo boi się zaangażować,

że jego była zachodzi w ciążę z sąsiadem.

Moje rady są do dupy.

Muszę zacząć od nowa.

- Trzymaj się. - Ty też.

Hej!

Twoje okulary...

dobrze ci pasują.

Dziękuję.

- Halo! - Cześć!

- Hej. - Jak się masz?

- Co tam? - Cóż...

Cześć.

Cześć.

Ojej!

Niedorzecznie drogie wino. Prezent ślubny od Ullis.

- Wypijemy go dziś? - Cóż...

Żyjemy. Warto to uczcić.

- I to, że znalazłeś miłość. - Tak.

- Proszę. - Ja napiję się czegoś innego.

Świetnie.

Dziękuję.

- Proszę! - Halo?

- Halo? - Otwarte.

Słyszysz mnie? Tu Amalia.

- Drzwi się nie otwierają! - Są otwarte.

Dobra, naciskam guzik.

Halo, słyszysz mnie?

Mów trochę głośniej!

Halo?

- Naciśnij tutaj. - Cały czas zamknięte!

Proszę.

Jesteś wielki.

Zdrowie wszystkich.

Za nas i za Jorunn.

Na zdrowie.

Cholera, co za Aramone.

- Co? - Co powiedziałeś?

Aramone. Co takiego?

- To jak się to nazywa? - Nie, masz rację.

Spotkałam wczoraj Victora.

I?

Mówił, że do mnie dzwonił.

Ale już zdecydowałam. Będę żyć sama.

- Tak znajdę moje szczęście. - Nie.

W jakim poradniku znalazłaś taką głupią sentencję?

To dobra decyzja.

Bez obrazy, ale nie przekonaliście mnie

do życia w związku.

- Co masz na myśli? - Stałam się realistką.

Chyba pesymistką?

Klaro, widziałem, jak Victor na ciebie patrzy.

Czyli moja przeprowadzka do Norwegii to zła decyzja?

- Pora na prezent? - Tak.

Nie kupiłam żadnego.

To prezent od nas wszystkich.

- Poradnik życiowy? - Żebyś o nas nie zapomniała.

Ekscytujące.

Otwórz, śmiało.

Wielkie nieba! To my wszyscy.

- Tacy młodzi. - Dobry Boże.

- Halo? - Tu Victor. Słyszysz mnie?

Victorze! Otwarte.

- Słyszysz mnie? - A ty mnie?

Nie wiem, czy mnie słyszysz,

ale przejeżdżałem obok...

i chciałem ci powiedzieć, że miło było znów cię zobaczyć.

Zawsze miło jest cię widzieć. W ubraniu i bez.

Spotykałem się z innymi kobietami, ale żadna nie równa się z tobą.

Nie mogę przestać myśleć o tamtej cudownej nocy.

Ale nad ranem wystraszyłem się jak ostatni głupek.

Jesteś najdziwniejszą,

najbardziej zakręconą osobą, jaką znam.

Teraz jestem gotowy.

Choć może jest już za późno.

Wiem, że nie wierzysz w miłosny ideał.

Ale ty jesteś dla mnie ideałem.

Nie! Zaczekaj!

Biegnij, Klaro!

Jesteś dla mnie ideałem.

Czy oni wszystko słyszeli?

Zawsze wszystko słyszą.

Ognia!

tekst: Wojciech Matyszkiewicz