Original subtitles

- Berek, gonisz. - Ty gonisz.

Nie, to ja cię ostatni dotknąłem. Połowimy ryby?

- Tam nie ma ryb. Zamarzły. - One nie zamarzają.

- To co robią, umierają? - Nie.

Hej, spójrzcie na ten samochód!

- Cacko. - Super, nie? To pewnie Ford.

- Nie, to nie Ford. - Właśnie, że tak. Jeśli nie, to co?

Nie wiem, ale nie Ford. Jechałem kiedyś Fordem.

Hej, Leonardzie, co robisz?

A jak myślicie?

- Ktoś może tędy przechodzić. - Pilnuj, James.

- Nikt nie idzie. - Teraz moja kolej.

Co się dzieje, Leonardzie?

Leonardzie, słonko.

- Co? - Ubieraj się.

Śniadanie zaraz będzie gotowe.

- Cześć. - Chodź. Spóźnimy się.

Cześć, Oliver. James.

Dzisiaj zaczniemy od sprawdzianu z historii.

Nie zaglądajcie sąsiadom przez ramię

i połóżcie zeszyty na moim biurku, gdy zadzwoni dzwonek na przerwę.

- Co będziemy robić popołudniu? - Nie wiem.

- Dzień dobry, chłopcy. - Dzień dobry, pani Lowe.

- Czy Leonard może wyjść na dwór? - Nie, przykro mi. Dzisiaj nie.

- A jutro? - Obawiam się, że nie wydobrzeje do jutra.

- To kiedy wydobrzeje? - Nie wiem.

Miło, że zajrzeliście.

NA PODSTAWIE PRAWDZIWEJ HISTORII

BRONX, 1969 R.

SZPITAL BAINBRIDGE

Dzień dobry. Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc?

Proszę chwilę poczekać.

- Przepraszam. - Ją proszę pytać.

Dzień dobry. Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc?

Dziękuję.

Doktorze Horowitz, może pan chwileczkę poczekać?

Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc?

Tak, doktorzy Franklin i Tyler są na zebraniu.

Mam coś przekazać czy woli pani... Do widzenia.

Słucham?

Jestem doktor Malcolm Sayer. Jestem umówiony.

Proszę usiąść.

Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc? Dziękuję.

Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc?

Mogę połączyć pana z bufetem, a oni się z nim skontaktują.

Dobrze. Dziękuję.

Szpital Bainbridge. W czym mogę pomóc?

Doktorzy Franklin i Tyler są na zebraniu.

Proszę zostawić wiadomość albo zadzwonić za około 45 minut.

Ma pan na myśli żywych ludzi?

Złożyłem podanie o pracę w laboratorium neurologicznym.

Laboratorium neurologicznym?

Mamy tylko rentgena.

To szpital chorób przewlekłych, doktorze. Potrzebujemy neurologa.

Ma pan przyjmować pacjentów.

Leczyć ludzi.

Leczyć.

Instytut Carmel. Proszę nam o tym opowiedzieć. Miał pan tam pacjentów?

- Dżdżownice. - Słucham?

To był olbrzymi projekt.

Miałem wyekstrahować decygram mieliny z czterech ton dżdżownic.

- Naprawdę? - Tak.

Pracowałem nad tym projektem przez pięć lat.

Tylko ja wierzyłem w jego powodzenie. Wszyscy mówili, że to niemożliwe.

- Bo tak jest. - Teraz to wiem. Udowodniłem to.

To może wcześniej, w szpitalu Świętego Tomasza...

- Same badania? - Tak.

- Nic z tego nie będzie. - Ben, brakuje nam lekarzy

- i potrzebujemy kogoś. - Nie pracował z ludźmi.

Jako badacz będzie się tutaj marnował.

Przepraszam, ale...

Widzę, że szukają państwo kogoś z doświadczeniem klinicznym.

Potrzebuję pracy, ale pewnie jest ze stu odpowiedniejszych kandydatów ode mnie.

Mimo wszystko dziękujemy.

Doktorze Sayer, a na studiach...

Przecież nie mógł pan skończyć studiów bez praktyki klinicznej.

Mierzył pan puls, temperaturę, stawiał diagnozy.

Więc jednak ma pan doświadczenie.

Chciałby pan dostać tę pracę, prawda?

Tędy, doktorze.

Długo pan pracował w szpitalach chorób przewlekłych?

- Od razu by pan sobie przypomniał. - W takim razie chyba nie.

- Dzień dobry. - Dzień dobry, Christino.

Mamy tu stwardnienie rozsiane, zespół Tourette'a, chorobę Parkinsona.

Niektóre choroby nawet nie mają nazwy.

Jak się pan czuje?

Przepraszam, na co czekają ci wszyscy ludzie?

- Na nic. - To jak mają wyzdrowieć?

Nie mają. Są przewlekle chorzy. Nazywamy to miejsce ogrodem.

- Dlaczego? - Bo pacjenci tu wegetują.

Dziękuję.

Panie Kean, chciałbym pana zapytać...

Urodziłem się w 1911 roku w Kingsbridge w Nowym Jorku!

Trafiłem tu w lipcu 1955!

Przedtem przebywałem w szpitalu psychiatrycznym w Brooklynie!

A wcześniej byłem człowiekiem!

Z czasem będzie łatwiej.

Na razie pan w to nie wierzy, ale będzie łatwiej.

Nie, Buttercup. Dobrze.

Wracaj do domu. Zmykaj.

Do domu!

Dobrze.

Dzień dobry, doktorze.

Przyjęliśmy nową pacjentkę.

Przywieźli ją wczoraj w nocy. Tu jest jej historia choroby.

Dzień dobry. Jestem doktor Sayer.

Wie pani, co to za miejsce?

Słyszy mnie pani?

Rozpoznanie.

Pacjentka neurologiczna

Objawy: demencja z niewiadomych przyczyn nie reaguje

Ubezpieczenie zdrowotne.

O Boże.

Nazywa się Lucy Fishman.

Sąsiedzi znaleźli ją w mieszkaniu z siostrą,

która zmarła wiele dni wcześniej.

Nikt z jej krewnych nie żyje

i mówią, że zawsze była taka jak teraz, zupełnie bez kontaktu.

A mimo to...

Odruch.

Nazwałbym to odruchem, gdyby ją odbiła, a nie złapała.

A jednak to tylko odruch, doktorze.

Przepraszam, zgodziłbym się, gdyby miał pan rację.

To trochę jakby straciła własną wolę i przejmowała wolę piłki.

- Wolę piłki? - Przepraszam.

To niedorzeczne.

Próbuje pan zrobić dobre wrażenie, zgadza się?

Dobre wrażenie. O to chodzi?

Jeszcze się pan nie odnalazł.

Panno Costello, może pani

przepisać pacjentów doktora Sayera z dzisiaj na jutro?

Tak, proszę pana.

Przejmuje wolę piłki.

Świetne.

- Dobrze. Dzięki. Dziękuję. - Proszę.

Proszę dać znać, jeśli złapie coś jeszcze.

Zwolnią mnie. Nie szkodzi. Wrócę na uczelnię.

- Zapomniałem o czymś? - Nie.

Chciałam tylko panu powiedzieć, że wolałam pana wyjaśnienie

i że będę panu pomagać, dopóki pan się nie zaaklimatyzuje.

Dobranoc, doktorze.

Dziękuję.

Bardzo pani dziękuję.

- Jestem doktor Sayer. - A ja Waheedah.

- Waheedah. Jak się pani dzisiaj czuje? - Dziękuję, dobrze.

Tak.

Przepraszam. Jaki formularz?

Dobrze, zaczekam.

Trzy, cztery, jeden, dwa...

Dziękuję.

Do widzenia.

Dzień dobry.

Udało nam się, Orville. Jesteśmy na orbicie.

O jejciu. Teraz możemy poczuć stan nieważkości.

Uczcijmy to przepysznym Nestlé's Quik.

Żadne kakao nie smakuje tak, jak Quik, wiesz?

Wyśmienity smak czekolady w napoju Nestlé's jest nie z tej ziemi.

Nie z tej ziemi.

Witajcie tam na górze.

Czas dodać sobie energii przepysznym Nestlé's Quik.

Nestlé's wytwarza najlepszą...

Czekoladę.

Lucy.

Prawie doszłaś na biegun.

- Czy ktoś... Anthony. - Anthony.

Pomożesz mi to przesunąć?

Przepraszam.

Jesteś prawie u celu. Chodź.

Przyniosłem ci wodę, Lucy.

Proszę.

Woda...

To wina tej galaretki, którą wam dają.

W kółko galaretka.

Dzień w dzień.

Czerwona, żółta, codziennie jakaś.

Pośpiesz się. Ciężarówka z praniem zaraz odjedzie.

Zapomniałam ci powiedzieć, że zmarła pani Cooper. Pamiętasz ją?

Była miła. Zawsze miała dobre słowo. Chociaż nie przepadałam za jej psem.

Przepraszam.

Dzień dobry.

Czy on czasem coś do pani mówi?

Oczywiście, że nie. Nie za pomocą słów.

W jakiś inny sposób?

Co ma pani na myśli?

- Nie ma pan dzieci. - Nie.

Gdyby pan miał, to by pan wiedział.

Schizofrenia niezróżnicowana.

Tu jest histeria atypowa.

Atypowe uszkodzenie nerwów.

Bez zmian od ostatniego badania.

Nie zalecono zmian w leczeniu.

Pięknie.

11 września 1944 napisali: bez zmian.

Przykro mi.

To 25 lat.

Można by pomyśleć, że w końcu

te wszystkie atypowe rzeczy złożą się w obraz czegoś typowego.

Ale czego?

- Doktorze. - Słucham?

Miałby pan ochotę napić się kawy?

Albo herbaty?

Normalnie nie odmówiłbym.

Ale mam już plany.

Pewnie, rozumiem.

- Innym razem. - Tak.

- Zaparkowałam tam. - Ja tutaj.

- Dobranoc. - Dobranoc.

Zapalenie mózgu.

Gdzie to jest?

Zapalenie mózgu.

Przepraszam, doktorze. Myślałem, że ktoś nie zgasił światła.

Znalazłem. Znalazłem związek.

Wszyscy przeszli zapalenie mózgu wiele lat przed trafieniem tutaj.

- Widzi pan? W latach 20. - To wspaniale.

- Czyż to nie cudowne? - Tak.

- Wrócę później. - Proszę.

Ilu tam znalazłeś?

Pięciu. I myślę, że może być więcej.

Jacy są?

Tacy, jak ich opisałeś. „Nieobecni jak duchy”.

Z tym że wielu z nich było wtedy dziećmi.

Tak.

Dzieci, które zapadały w sen.

Większość umierała w ostrym stadium choroby.

Te, które przeżyły i się obudziły,

wydawały się zdrowe, jakby nic się nie stało.

Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak głęboko choroba uszkodziła mózg.

Mijało wiele lat, pięć, dziesięć, piętnaście,

zanim pojawiały się objawy neurologiczne.

Ale się pojawiały.

Zacząłem je zauważać na początku lat 30.

Staruszkowie przyprowadzani przez dorosłe dzieci.

Młodzi ludzie przyprowadzani przez rodziców.

Nie potrafili już samodzielnie ubierać się i jeść.

Większość z nich przestała mówić.

Niektóre rodziny wariowały.

Normalni ludzie stawali się

nieobecni.

Jak to jest być jednym z nich?

Co oni myślą?

Nie myślą.

Wirus nie oszczędził wyższych funkcji poznawczych.

- Mamy pewność? - Tak.

- Skąd? - Bo alternatywa jest nie do pomyślenia.

Jestem całym sercem za odnowieniem tego miejsca, ale co my właściwie robimy?

Mam przeczucie.

- Przepraszam. - To ja przepraszam.

Co przeszkodziło Lucy podejść do kraniku z wodą?

- Nic. - No właśnie.

Tutaj kończy się pole wizualne. Jest pustka.

Brakuje wzoru, układu, czegoś, co nakazałoby jej dalej iść.

- Więc to tworzymy. - Dokładnie.

No dobrze, Lucy.

Wygląda przez...

Gdzie to jest?

Czy to właściwe wydanie?

Zeszłoroczne. Nie mogę tego znaleźć.

- Chciałbym dopytać się o pani syna. - Oczywiście.

Mówili, że coś jest nie tak z jego dłońmi.

Nie mógł już pisać.

Nie mógł pracować na lekcjach.

Powiedzieli, że powinnam go zabrać ze szkoły.

Miał 11 lat.

Stopniowo mu się pogarszało.

Wołał mnie, przychodziłam, a on siedział przy biurku w transie.

Godzinę, dwie.

Potem znów zachowywał się normalnie.

Pewnego dnia wróciłam z pracy i znalazłam go w łóżku.

Powtarzał: „Ma, mama”.

Wyciągał do mnie rękę, o tak.

„Czego chcesz, Leonardzie?”

Nigdy więcej nie przemówił. Jakby zniknął.

Kilka miesięcy później zawiozłam go do Bainbridge.

Czternastego listopada 1939 roku.

Miał 20 lat.

Co robił przez dziewięć lat, które spędził w tym pokoju, pani Lowe?

Czytał.

Uwielbiał to. Czytał bez przerwy.

Naprawdę?

Nic więcej nie mógł robić.

Wystarczy.

Leonardzie?

Dobrze, Leonardzie, skończyliśmy.

Nic, zupełnie nic.

- Niech zgadnę. To jeden z twoich posągów. - Tak.

- Jak na to wpadłem? - Podaj sól.

A co z tym?

Co masz na myśli? To strob.

Mylisz się.

Wszystko wcześniej to strob.

To był moment, kiedy usłyszał swoje imię.

Przepraszam.

Co to znaczy?

Przepraszam.

Rzuć przez środek. Podaj do mnie, no podaj.

Home run.

Ja też umiem złapać piłkę.

Hej, doktorku, podaj mi piłkę.

Podaj mi piłkę.

Umiem złapać piłkę.

Hej, doktorku!

- To już wszyscy? - Tak.

Ustawcie ich tutaj, koło reszty.

Powinnam była dać Davidowi rozwód.

Po prostu myślałam, że chciałby wychowywać swojego syna.

Przepraszam.

Wszyscy pacjenci dostali poranne leki.

To dobrze.

Doktor Sayer miał nadzieję, że będziecie teraz wolne.

Mogę was prosić?

- Beth? - Tak.

To jedna z najpiękniejszych arii w historii muzyki.

Wypatrujcie jakichkolwiek reakcji.

„Imię moje - Izmael”.

„Przed kilku laty, mniejsza o ścisłość jak dawno temu,

mając niewiele czy też nie mając wcale pieniędzy w sakiewce...”

Leonardzie, wiem, że mnie słyszysz.

Proszę, byś spróbował zareagować, kiedy wypowiem twoje imię.

To nie może być jakakolwiek muzyka.

To musi być muzyka odpowiednia dla nich.

Zareagują tylko na muzykę, która ich porusza.

Nie znalazłem jeszcze niczego, co poruszyłoby Berta.

Siedzieliby tak cały dzień, gdybym im pozwoliła. Muszę rzucić pierwszą kartę.

L.

Leonard.

L.

To jest Frank.

Gdyby mi pan pomógł go podnieść.

Działa na nich coś jeszcze, doktorze.

- Co? - Kontakt z człowiekiem.

Proszę tam stanąć na chwilę.

Beze mnie nie pójdzie.

Jeśli go puszczę, upadnie.

Nie pozwolę ci upaść.

Ale ze mną pójdzie wszędzie.

Podobnie jak z piłką, tylko że przejmuje moją wolę.

Wolę drugiego człowieka.

Przesuwamy wskaźnik na „L” jak Leonard.

Kiedy poczuję, że sam przesuwasz wskaźnik, oddam ci kontrolę.

Rozumiesz?

Dobrze, to zaczynamy.

Bardzo dobrze.

Nie. Może nie wyraziłem się jasno. To moja wina.

„L”. Dobrze.

Teraz „E”.

„K”.

Dysleksja?

„E”. Dobrze.

„S”.

„P”.

To imię kogoś innego.

RILKES / PANTERA

RILKE PANTERA

Jej wzrok znużony gonitwą wytrwałą

nie widzi nic, miganie tylko krat.

Jak gdyby przed nią tysiąc sztab istniało,

a za tysiącem sztab się kończył świat.

Jej miękki chód, wędrówka monotonna, co wciąż zatacza najciaśniejszy krąg,

jest jak skupiony taniec wokół środka,

gdzie drzemie wola, by się wyrwać stąd.

I tylko czasem powieka odsłania źrenice cicho.

Obraz tędy wchodzi,

przebiega struną napiętego ciała

i ginie w sercu,

nim się zrodził.

- Słyszała pani o leku o nazwie Lewodopa? - Słucham?

- To syntetyczna dopamina. - Słyszałam. Dla pacjentów z parkinsonem.

- A dlaczego? - Nieważne.

Podpiszcie petycję już dzisiaj. Tysiące młodych mężczyzn codziennie ginie.

Przepraszam.

Pomóżcie nam zakończyć tę nielegalną wojnę. Podpiszcie petycję.

Potrzeba setek lat, by współczesna wiedza neurologiczna

pozwoliła zlokalizować uszkodzenia spowodowane chorobą Parkinsona.

Tak.

Dzięki naszemu lekowi, Lewodopie,

wreszcie możemy zapewnić pacjentom normalniejsze życie.

Podając L...

Dziękuję.

Bardzo interesuje mnie państwa lek

i zastanawiałem się, czy spotkali się państwo z przypadkiem...

Przepraszam, doktorze...

Sayer.

Ciekawi mnie, czy mieli państwo pacjentów z zapaleniem mózgu...

Niech najpierw skończę, doktorze Sayer.

Jeśli mogę prosić.

Przepraszam.

Jak mówiłem, podając Lewodopę...

Czy gdyby typowe dla parkinsona drżenie przybrało skrajną formę,

mogłoby wyglądać jak stupor?

- Mówi pan do mnie? - Tak.

Wyobraźmy sobie drżenie dłoni przyśpieszone tak bardzo,

że powoduje unieruchomienie.

Przypuśćmy, że pacjent ma nasilone wszystkie objawy,

drżenie rąk, głowy, przyśpieszenie mowy.

Czy mogłyby nałożyć się na siebie i w rezultacie zamienić człowieka w posąg?

Nie wiem. Być może.

A czy myśli pan, że Lewodopa mogłaby wtedy pomóc?

Doktor Sayer, zgadza się?

Jestem tylko chemikiem, doktorze. To pan jest lekarzem.

To pan musi wziąć na siebie ryzyko.

Freud wierzył w cuda i przepisywał kokainę,

jakby to była witamina C.

A my wierzyliśmy, że kortyzon zdziała cuda,

dopóki pacjenci nie zaczęli dostawać po nim psychozy.

A teraz jest Lewodopa?

Z całym szacunkiem, jest nieco za wcześnie, by o tym mówić.

Z całym szacunkiem, doktorze, ale jest o wiele za wcześnie, by o tym mówić.

Niech chemik weźmie na siebie ryzyko, doktorze.

Ale ja...

- Doktor Kaufman? - Tak.

Czytał pan o tym przypadku?

„Dzięki nowemu lekowi pacjenci z parkinsonem mogą jeść galaretkę”.

Tak, czytałem, doktorze. O wszystkich, skrupulatnie i dokładnie.

Wszystkich 30 pacjentów miało parkinsona. Łagodnego parkinsona.

A pana, doktorze, jeśli faktycznie go mają,

nie ruszają się od dziesięcioleci.

Proszę jeszcze raz rzucić okiem.

„NOWY LEK - PACJENCI Z PARKINSONEM JEDZĄ GALARETKĘ”.

Wyciąga pan pochopne wnioski.

Doszukuje się pan związku, ale to nie znaczy, że on istnieje.

Wierzę, a nawet wiem, że tam w środku są żywi ludzie.

Skąd ta pewność, doktorze? Bo łapią piłeczki tenisowe?

Po prostu wiem.

Ilu pacjentom chciał pan to podawać?

Wszystkim.

Kilku.

Jednemu.

Jednemu.

Jeśli rodzina podpisze zgodę.

Leonard ma chorobę Parkinsona?

Nie.

Jego objawy przypominają parkinsona.

Ale z drugiej strony są inne.

To jak ten lek na niego podziała?

Nie wiem, czy w ogóle na niego podziała.

A czego się pan spodziewa?

Nie jestem pewien, bo opracowano go dla zupełnie innego schorzenia.

A na co pan liczy?

Mam nadzieję, że sprowadzi go z powrotem.

Po co?

Dla świata.

Do czego miałby wrócić po tych wszystkich latach?

Do pani.

Pani tu jest.

Wszystko. Proszę.

200 miligramów i jest bez zmian.

Może kwas w soku pomarańczowym zneutralizował lek.

- Może potrzebuje więcej. - Albo mniej.

Spróbuję podać z mlekiem.

500 miligramów.

Zadzwonię, jeśli coś się zmieni.

Dobrze.

Dziękuję.

- Dobranoc, Saro. - Dobranoc.

Jest...

cicho.

Jest późno.

Wszyscy śpią.

Ja nie śpię.

Nie.

Nie śpisz.

Mogę zobaczyć?

Ja.

Leonardzie.

Ktoś przyszedł cię odwiedzić.

Ma.

Ma.

Mamo.

Moje dziecko.

Nazywam się Eleanor.

Eleanor.

Miło mi pana poznać.

Miło mi panią poznać.

Dziewczyny.

Co tym razem?

Dobry Boże.

Jak się pan ma?

Mam na imię Margaret.

Margaret.

Beth.

Anthony.

Anthony, jak się masz?

Świetnie. A ty?

Też świetnie.

Super, Len.

Rozmawiał pan z nim?

- Wyglądał świetnie, prawda? - Tak.

- Nie jedz tak szybko. - Świetnie mu idzie.

Jest wygłodzony.

Nie poradziłabym sobie z utratą trzydziestu lat życia.

A pan? Nawet nie umiem sobie tego wyobrazić.

On jest tego świadom, prawda?

Leonardzie, spójrz w tę stronę.

Ten aparat nazywa się Polaroid.

Dziękuję.

Robi zdjęcie w niecałą minutę.

Niesamowite.

Spróbuj zrobić tak.

Wspaniale. Cudownie.

A teraz przejdź się przez pokój.

Dobrze. Gotów?

Już.

Bardzo dobrze.

Bardzo dobrze.

I z powrotem.

Szybko ci poszło.

Pójdę po nową kliszę.

Musisz się chociaż położyć.

Potrzebujesz odpoczynku.

Boję się zamknąć oczy.

- Jeśli zamknę oczy... - To zaśniesz.

Kiedy się obudzisz, będzie nowy dzień.

Obiecuję.

Dziecięca łódeczka

To srebrny miesiąc

Płynący po niebie

Dziecię łowi sny

Rzuca wędkę tu i tam

Płyń, dziecię, płyń

Na szerokie wody

Tylko nie zapomnij

Powrócić do mnie

Dziecię łowi sny

Rzuca wędkę tu i tam

Ma linkę z promyka srebrnego światła

Prowadzi go srebrna gwiazda

Płyń, dziecię, płyń

Na szerokie wody

Tylko nie zapomnij

Powrócić do mnie

Dziecięca łódeczka

To srebrny miesiąc

Płynący po niebie

Dziecię łowi sny

Rzuca wędkę tu i tam

Płyń, dziecię, płyń

Na szerokie wody

Tylko nie zapomnij

Powrócić do mnie

Bronx zmienił się nie do poznania.

- To moja szkoła. - Naprawdę?

To klasyka?

Możesz wybrać muzykę, jaką chcesz.

- Co to? - Rock and roll.

- Wskakuj. - Nie, natychmiast wracaj.

Coś się pojawiło, kiedy cię nie było.

To nazywa się skażenie. To niezbyt mądre.

Leonardzie. To nie jest brodzenie, tylko pływanie. Wychodź.

Leonardzie, nie wiem, czy szpital jest od tego ubezpieczony.

Leonardzie.

Chodź!

Nie.

Wskakuj do wody.

Leonardzie, zbliża się przypływ.

To tablica Mendelejewa.

Od niej zacząłem poznawać naukę.

Jest niesamowita.

To wszechświat w pigułce.

Są na niej metale alkaliczne, fluorowce, gazy szlachetne.

Każdy pierwiastek ma swoje miejsce. Nie można go zmienić.

Są tu bezpieczne, cokolwiek się nie stanie.

Nie masz żony?

Ja?

Nie.

Nie radzę sobie w kontaktach z ludźmi.

Nigdy sobie nie radziłem.

Lubię ludzi.

Ale rozumiem ich w minimalnym stopniu.

Może byłoby inaczej, gdyby byli bardziej przewidywalni.

Eleanor ma na ten temat inne zdanie.

Eleanor?

Panna Costello.

Oczywiście.

Mówiła ci coś na mój temat?

Co powiedziała?

Że jest pan dobrym człowiekiem i troszczy się pan o innych.

Chciałbym podać lek reszcie grupy.

Zdaję sobie sprawę, że kuracja może być droga.

Ma pan wyobrażenie, o jakich pieniądzach mówimy?

Tak, rozmawiałem z Rayem. Znam szacunki.

Dziękuję.

Farmaceuta szacuje, że podawanie reszcie tej samej dawki, co panu Lowe, wyniesie...

12000 dolarów.

- Ile? - 12000 dolarów.

- Miesięcznie? - Tak.

Nie mogę tego przedstawić konsylium.

Myślałem, by zwrócić się bezpośrednio do naszych sponsorów.

Nieliczni sponsorzy tego szpitala przekazują nam, ile mogą.

Będziemy musieli ich przekonać, by dawali więcej niż do tej pory.

Być może powinni poznać pana Lowe.

Obawiam się, że przecenia pan efekt, jaki pan Lowe wywiera na ludziach.

Rozmawiamy o pieniądzach.

Mięśnie szkieletowe cechowała skrajna sztywność.

Widzimy głębokie upośledzenie odruchów posturalnych, neuropatię autonomiczną.

To sztywność typowa dla uszkodzeń pnia mózgu.

Objawy oponowe.

Najbardziej uderzająca była maskowatość twarzy czy też deaferencjacja,

której, jak dziś już wiemy, nie należy mylić z apatią czy katatonią.

MNIEJ NAUKOWO I SPOKOJNIEJ!

Ale niektóre rzeczy do niego się przebijały.

Dźwięk jego imienia, brzmienie wybranych utworów muzycznych,

dotyk drugiego człowieka.

Ale przebudzenie zdarzało się rzadko i trwało chwilę, może dwie.

Przez resztę czasu pozostawał, jak państwo widzą,

w stanie, który metaforycznie, jeśli nie fizjologicznie, przypomina sen lub śmierć.

W takim stanie znalazłem go po raz pierwszy w najdalszym kącie szpitala

i taka była jakość jego życia przez 30 lat.

- Teraz? - Kiedy tylko będziesz gotów.

Nazywam się Leonard Lowe.

Wyjaśniono mi, że byłem nieobecny przez dłuższy czas.

Wróciłem.

Jeszcze tutaj.

- Możesz zabrać. - Dobrze.

- Dziękuję bardzo. - Nie ma za co.

Doktorze Sayer?

- Co się stało? - Pieprzony cud.

- Gdzie moje okulary? - Ma je pan na nosie.

Dziękuję.

Beth, zamknij drzwi.

Ja mówię.

Światło.

Jestem Rose.

Wstań.

Halo?

Gdzie jestem?

Ja chodzę.

Kim jesteś?

Dziękuję, że panie przyszły. Trochę się od wczoraj zmieniło.

- Miriam. - Poczekaj, Miriam.

Lucy.

Miałam przedziwny sen.

Muszę zmierzyć pani ciśnienie.

Siedziałam przez 25 lat. Wtedy miałaś okazję.

W porządku?

Przydałby mi się makijaż.

Możemy to załatwić.

I muszę ufarbować włosy. Na czarno.

- Na czarno? Na pewno? - Tak, zawsze były czarne.

Doktorze Sayer, coś o drzewach owocowych.

Przytnijcie drzewa owocowe.

Dobrze.

Poproszę stek. Krwawy. Do tego tłuczone

ziemniaki z tłuszczem i fasolkę szparagową.

Zdawałam sobie sprawę z tego,

co się dzieje, ale wszystko było mi obojętne.

To nie miało ze mną związku.

Dzisiaj rano poszłam do łazienki bez niczyjej pomocy.

No już, do roboty!

Wolałem jego poprzednie wcielenie.

Dokąd poszli?

Rolando, możesz coś do mnie powiedzieć?

Jestem panna Costello.

Rozumiesz, co do ciebie mówię?

Lucy.

Który mamy rok?

Który mamy rok?

Dwudziesty szósty, głuptasie.

Proszę cię, Miriam. Współpracuj ze mną.

Nie dotykaj tego, Miriam. Zostaw.

Zaczynam mieć tego dosyć.

Proszę cię, Miriam.

Przekonuje mnie to.

„Jak tłum szturmujący Bastylię,

drużyna Mets wpadła do szatni

krótko po 21 tamtej pamiętnej dla nich nocy,

i rozpoczęła

jedną z najgłośniejszych, najdzikszych,

najmokrzejszych zabaw w historii baseballu.

Zrzuciwszy jarzmo niewoli i zmywszy hańbę siedmiu nieudanych sezonów

wznieśli...”

Lolly.

Sidney.

Cześć, Sidney.

Cześć.

- Pojedziemy tam, gdzie ostatnio? - Właściwie to nie wiem.

Trzymajcie się razem, nie rozchodźcie się. Wszyscy do przodu.

- Trzymajcie się razem. Do przodu. - Cześć!

- Zawróćcie Leonarda. - Anthony, przyprowadzisz go? W porządku.

Leonardzie.

Len. No chodź, trzeba iść.

Niech nikt nie oddala się od grupy.

- Pośpiesz się! - No chodźcie już. Trzymajcie się razem.

No dobrze, wsiadamy!

Bez przepychania!

Chciałam zapytać o zdrowie mojego ojca.

Spróbujcie się ścisnąć.

Wiesz co, mamo, może nie powinnaś iść.

Ależ ja chcę iść. Nie gadaj głupot.

- Ja pójdę schodami. - Ciasno tutaj.

- Spotkamy się na dole. - Ty pójdziesz innym razem.

Nie możesz stać w drzwiach, bo się nie zamkną.

Dziękuję. Bert, przestań skakać!

- Sidney idzie. - To pacjent, mamo.

- To inny rodzaj pacjenta. - Ale to jednak pacjent.

- A ty nie, mamo. - Jestem twoją matką.

Czy inne matki też idą?

Poczekaj. Co ty zrobiłeś z włosami?

- Tak, Bercie, to jest opona. - Wiem, że to opona. Nie jestem idiotą.

Tam stoi twój autobus.

Dobrej zabawy.

- Traktuje mnie jak idiotę. - Zajmiemy się tym, Bercie.

Pa, pa!

- Gotów, Leonardzie? - Nie jadę. Zostanę tutaj.

- Dlaczego? Coś nie tak? - Wszystko w porządku. Tylko...

Pomachaj.

- Doktorze. Wsiądź już. - Jeszcze chwilka, dobrze?

- Leonardzie, jesteś pewien? - Tak.

- Dobrze się czujesz? - Świetnie. Na razie. Bawcie się dobrze.

- Doktorze, proszę wsiadać. - Idę.

- Cześć! - Cześć, Leonardzie.

- Pa, pa. - Bert, usiądziesz wreszcie?

- Poproszę paluszki rybne. - Dobrze.

Proszę bardzo.

Cześć.

Poproszę klopsy.

- Proszę. - Dziękuję.

- Klopsy. - Też klopsy.

Dziękuję.

Proszę bardzo.

Następna osoba.

Śledzi mnie pan?

Przepraszam. Tylko żartowałam.

Przed chwilą widziałam pana na schodach.

- Przyszedł pan w odwiedziny? - Nie.

Pracuje pan tu.

Mieszkam.

Jest pan pacjentem?

Nie wygląda pan na chorego.

Nie?

- Zawsze uwielbiałem karnegie. A pan? - Panie doktorze.

- O co chodzi, Anthony? - Pan wybrał to miejsce?

- Dlaczego? - Często tu przychodzę.

Dlaczego? Proszę mnie źle nie zrozumieć.

To ładne miejsce, ale po godzinie nieco traci urok.

Panno Costello, Anthony chyba uważa, że grupa się nudzi.

Bo to prawda.

Myślałem, żeby zabrać ich do opery, ale...

Do opery?

- Do Muzeum Historii Naturalnej? - Nie, to nie najlepsze miejsce.

Pełne martwych, wypchanych zwierząt.

- To gdzie indziej można pójść? - Proszę ich zapytać.

- To znów jest legalne? - Tak, już od jakiegoś czasu.

Czego się panie napiją?

- Rob Roya z lodem. - Słucham?

Może pan zrobić Rob Roya bez alkoholu?

Pracuję w stołówce na nocnej zmianie,

więc czasem przychodzę przed pracą odwiedzić ojca.

Chodził na wszystkie mecze, więc czytam mu wiadomości sportowe.

Nawet nie wiem, czy zauważa moje wizyty.

Moja matka uważa, że nie.

Ale pani sądzi inaczej.

Czasem wydaje mi się, że coś widzę.

Jakąś zmianę.

I przez chwilę jest taki, jak przed wylewem,

po czym wszystko mija.

Nawet nie wiem, czy mi się nie wydawało.

- Zrozumiał pan coś z tego? - Tak.

No dobrze, gromadko, wracamy na oddział.

Chodź, Debbie.

Bill, Dion. Zbierajcie się. Odłóżcie widelce. Idziemy.

A pan dlaczego tu jest?

- Dostaję leki. - Na co?

Bez nich jestem jak pani ojciec.

Ale teraz czuję się dobrze.

To dobrze.

Nie, dziękuję.

Ja naprawdę...

Dziękuję, Rose.

I byłam tak pewna, że lubi jajka sadzone z bekonem, tostem i kawą,

że przyniosłam mu jedzenie, zanim zdążył je zamówić.

- I wie pan, co on na to? - Co?

„Zapomniała pani o pomidorze”.

Przyniosła mu go pani?

Nie, skończyły nam się. Dlatego nie miał ich na talerzu.

Godziny odwiedzin są od 15 do 18.

Dzień dobry. Szpital Bainbridge.

Cóż...

- Bardzo miło się z tobą rozmawiało. - Z tobą również.

- Cześć. - Cześć.

- Paula? - Tak?

On wie.

Twój ojciec.

Wie, że go odwiedzasz.

Do zobaczenia.

Doktorze, to moi przyjaciele.

To mój lekarz. Czyż nie jest cudowny? Pokażę wam oranżerię.

Miriam.

Nie wiem, jak ci to powiedzieć, więc po prostu to powiem.

Twój mąż...

Uzyskał z tobą rozwód w 1953 roku.

Bogu dzięki.

Spójrzcie na to. Pontiac Firebird, silnik w wersji 400.

- Firebird. - To się nazywa samochód.

Dzień dobry, Lucy. Pozwolisz?

Proszę mnie stąd zabrać.

Błąd. Jest właśnie tutaj.

- No to przegrałem. - Szczęście cię opuściło.

Bardzo ładny.

Jak leci?

- Jak leci? - Tak, jak się pan czuje?

Moi rodzice nie żyją. Moja żona jest w domu starców.

Mój syn wyjechał na zachód i przepadł.

Czuję się stary i oszukany.

Tak właśnie się czuję.

Poszłam do sklepu dla majsterkowiczów. Kupiłam więcej ołówków.

I jeszcze to.

Małą przykładnicę.

- To będzie pasować? - Mogę tego użyć. Tak, będzie pasować.

Cześć, Leonardzie.

Cześć.

Bardzo ładne.

Zaraz wrócę.

Leonardzie.

Nigdy nie wspominał o dziewczętach.

I z pewnością nigdy się z nimi nie zadawał.

To nieco niedorzeczne, to całe uganianie się za dziewczynami.

- Nie uważa pan? - To dorosły mężczyzna, pani Lowe.

Wie pan, co powiedział?

Że powinnam zrobić sobie urlop. Wyjechać na parę dni i odpocząć.

Pewnie chciał powiedzieć, że należą się pani wakacje i to prawda.

Nie mogę go zostawić samego. Beze mnie zginie.

Dziewczęta.

- Halo? - Halo?

Doktorze Sayer?

Muszę z panem pomówić.

- Leonard? - Tak.

Muszę powiedzieć o pewnych sprawach.

- Muszę z panem porozmawiać. - O jakich sprawach?

O ważnych sprawach, o rzeczach, które mnie spotkały,

i które zrozumiałem. Różnych rzeczach.

- Skąd dzwonisz? - Z pana gabinetu.

- Jest bardzo późno. - Naprawdę?

- Leonardzie, zostań tam. Zaraz przyjadę. - Dobrze.

Leonardzie.

Leonardzie.

Doktorze Sayer, niech pan usiądzie.

Dlaczego? Co się dzieje?

Musimy wszystkim powiedzieć.

Musimy im przypomnieć. Przypomnieć, że jest dobrze.

Co jest dobrze?

Proszę przeczytać gazetę. O czym piszą? O samych złych rzeczach.

Same złe rzeczy.

Ludzie zapomnieli, co jest ważne w życiu. Zapomnieli, co to znaczy żyć.

Trzeba im przypomnieć.

Trzeba im przypomnieć, co mają, a co mogą stracić.

Czuję radość życia, wolność i zachwyt, czuję, że życie jest darem.

Powtarzał, że ludzie nie doceniają zwykłych rzeczy.

Wartości pracy, zabawy, przyjaźni, rodziny.

Był tak podniecony, że gadał do piątej nad ranem.

Nie wiem, czy to wyzwolenie, mania.

- Czy miłość? - Tak.

Ma całkowitą rację. Nie wiemy, jak żyć.

Ale o piątej nad ranem?

Waheedah, jak się masz?

- Dobrze. - To świetnie.

Panie Lowe?

- Wszystko w porządku? - Tak.

- Czego tym razem pan chce, panie Lowe? - Najprostszej rzeczy.

Czyli?

Móc pójść na spacer, kiedy zechcę, jak każdy normalny człowiek.

Może pan chodzić na spacer, kiedy pan zechce.

Mogę? Sam?

A jaka to różnica?

Nie jestem przestępcą.

Nie złamałem prawa. Nie jestem zagrożeniem dla siebie ani innych.

A mimo to nie wolno mi pójść samemu na spacer.

Nie obudziliście przedmiotu, tylko osobę.

Jestem osobą.

Panie Lowe, czy zdaje pan sobie sprawę

z nieświadomej wrogości, którą pan przejawia teraz w stosunku do nas?

Jak mogę być jej świadom, skoro jest nieświadoma?

Noro, proszę.

Jestem ciekaw. Co by pan zrobił, gdyby pan wyszedł?

Poszedłbym na spacer, patrzył na świat, rozmawiał z ludźmi.

Decydował, czy pójść w lewo, prawo czy prosto.

Robiłbym wszystko to, co dla was jest oczywiste.

- Czyli? - Właśnie to.

W takim razie, dobrze.

Weźmiemy to pod rozwagę i powiadomimy pana o decyzji.

- Dziękuję. - Dziękujemy.

Doktorze Sayer.

Dobrze się czujesz?

Tak, byłem tego świadom. To nic. Denerwowałem się. Co powiedzieli?

Że na tę chwilę nie mają wystarczających danych

i że konieczna jest dalsza obserwacja, by postawić kompletną diagnozę.

Że świat jest dzisiaj zupełnie inny i możesz nie być na niego gotowy,

a oni nie mogą odpowiadać za to, co z tobą się stanie.

Czyli się nie zgadzają.

A co ty powiedziałeś?

Nie muszą mnie słuchać, Leonardzie.

Zgadzasz się z nimi?

Tak.

Leonardzie, jest za wcześnie, by ogłaszać zwycięstwo.

Nie wiem, czy można to zignorować.

To eksperymentalne leczenie i potrzeba czasu, by je ocenić, zanim...

Żegnam.

Leonardzie.

- Dokąd idziesz? - Na spacer.

Leonardzie.

Tu doktor Sayer.

PACJENTOM WYCHODZENIE WZBRONIONE

- Dokąd pan idzie? - Na zewnątrz.

Nie, dzisiaj nie. Pacjentom nie wolno stąd wychodzić.

- Chcę tylko pójść na spacer. - Nie. Przykro mi.

Proszę nie ściągać na siebie kłopotów.

- Zatrzymaj się na chwilę. - Chcę tylko pójść na spacer!

To nie jest pacjent psychiatryczny. To nie jest konieczne. Puśćcie go.

Proszę, on nie jest agresywny.

Puśćcie go! Zrobicie mu krzywdę!

Zostawcie go. Poczekajcie! Przestańcie, proszę! Puśćcie go!

Nie rozumiem tego. Nigdy dotąd nie sprawiał problemów.

Był grzeczny, spokojny i okazywał innym szacunek.

Nigdy niczego nie żądał. Nie odmawiał posłuszeństwa.

Bo był w katatonii, pani Lowe.

Mówię o jego dzieciństwie.

Przepraszam.

Nie poznaję go.

On sam nie wie, kim teraz jest.

Zmienił pan Leonarda w kogoś innego.

To nie my jesteśmy wybrakowani, tylko oni! To nie my mamy kryzys, tylko oni!

Oni!

Przeszliśmy przez piekło i przeżyliśmy.

Oni nie. Przeraża ich to!

- Bo wiedzą! - Wiedzą!

Wiedzą.

Bo my...

Przypominamy im.

Przypominamy im o problemie,

na który nie znają rozwiązania.

I nie będą umieli leczyć, dopóki tego nie zrozumieją i nie dostrzegą problemu,

dopóki nie przyznają, że problem istnieje i że nie jest w nas.

Problem nie jest w nas, tylko w nich! To w nich jest problem!

W nich jest problem.

W nich jest problem!

W nich jest problem!

Przez 30 lat nie miał możliwości wyrażenia gniewu.

Podobnie jak pozostali.

Uważam, że zachowuje się normalniej od reszty.

Naprawdę?

Uważa pan tiki i paranoję za normalne?

To z powodu tego miejsca.

- Więc o to chodzi? - Tak.

Obudziliśmy go i zamknęliśmy w klatce.

To nie paranoja. To fakt.

Fakty są takie, że mamy tu 20 psychotyków, którzy odmawiają jedzenia.

Nie maja pojęcia, dlaczego to robią.

Jak długo mam pana zdaniem na to pozwalać?

On wie, dlaczego. Chce wyjść.

Doktorze Sayer, pan Lowe nie jest mesjaszem oddziału piątego.

Tylko pacjentem, który ma kłopoty.

Nie zmartwychwstał. Podano mu lek, pan mu go podał.

Lek, który nie spełnił pokładanych w nim nadziei.

Pozostali czują się dobrze. Nie przejawiają...

On bierze lek dłużej.

Współczuję mu. Próbowałem pójść mu na rękę.

Ale nie pozwolę, by zagrażał zdrowiu innych pacjentów szpitala.

Proszę zaczekać na mnie na zewnątrz.

- Dobrze, doktorze. - Dziękuję.

Przepraszam.

- Nie może pan podejść. - On jest w porządku.

Jest w porządku.

Jak się dzisiaj czujesz?

Dobrze. A ty?

Lepiej niż kiedykolwiek.

- Jaką funkcję pełnią ci dżentelmeni? - Ochraniają mnie.

Chciałbym ich nie potrzebować.

Ktoś chce cię skrzywdzić?

- Kto? - Kto?

Właśnie o to chodzi, nie? Kto?

Nigdy nie wiadomo. Pewnie ktoś, kogo najmniej podejrzewam.

Wystarczy sięgnąć do historii.

Leonardzie, wszyscy pacjenci na oddziale wierzą w spisek przeciwko nim.

Cóż, w takim razie są w błędzie. To wariaci.

Pogorszyło ci się.

Lek nie działa.

Doświadczasz objawów ubocznych,

dlatego się tak zachowujesz.

Miło mi, że przyszedłeś, ale mam coś do zrobienia.

Leonardzie.

- Proszę cię, spójrz na siebie. - Nie, to ty spójrz na siebie.

Jestem chory.

Choroba odcięła mnie od świata i walczyłem, by powrócić.

Walczyłem przez trzydzieści lat. Trzydzieści lat.

I wciąż walczę. Ale ciebie...

- Nic nie usprawiedliwia! - To nie ma związku ze mną.

Ciebie nic nie usprawiedliwia!

Jesteś przerażonym i samotnym człowiekiem i nie masz niczego!

Nie masz życia, niczego! To ty jesteś uśpiony.

Mogą ci odebrać lek.

Mogą to zrobić.

Obudzisz się pewnego dnia i go nie będzie.

Leonardzie.

Nie dotykaj mnie!

Nic mi nie jest. Dziękuję.

Tylko się przewróciłem. Nic mi nie jest.

Sayer.

Pomóż mi.

Możesz chodzić?

Nie pozwolę im przerwać leczenia, Leonardzie.

Razem będziemy nad tym pracować.

Mówimy tylko, że podejmuje pan zbędne ryzyko.

Miał objawy uboczne działania leku.

Dostał tików,

ale bardziej niż tym, jak wygląda,

przejmuje się wpływem, jaki to może mieć na innych pacjentów.

Spróbujemy dobrać dawkę.

Wie o tym i jest przygotowany na działania niepożądane,

ale prosi, by przygotować pozostałych pacjentów.

Musicie mi w tym pomóc.

- Tak, doktorze. - Dobrze.

Cześć, Len.

- Witaj z powrotem. - Dzięki.

- Cześć, Leonardzie. - Cześć.

Jak się masz? Jak się czujesz?

- W porządku? - Dobrze cię widzieć.

- Strasznie tu cicho. - Bo czekaliśmy na ciebie.

Dobrze wyglądasz, Len. Każdego dnia coraz lepiej.

Tak.

- Co jeśli już nie wyzdrowieje? - Jeśli nas wszystkich też to spotka?

Nie ma medycznego powodu,

by myśleć, że spotka was to samo.

Dlaczego nie?

Każdy z was jest inny, poza tym czujecie się dobrze.

- Prawda? - Tak.

To było piękne, Lucy.

Nauczyłam się tej piosenki wiele lat temu.

Wiem, który mamy rok.

Ale nie wyobrażam sobie mieć więcej niż 20 lat.

Nie mam w tym doświadczenia.

Wiem, że nie jest rok 1926.

Ale potrzebuję, by był.

Jak się czujesz?

Kwitnąco.

Jak pozostali? Rozmawiają o mnie?

Boją się.

Powinni.

Możesz to zatrzymać?

Nie wiem, ale próbuję.

- Nie rezygnuj ze mnie. - Nie zrezygnuję.

425.

- Tak. - Dobrze.

Niech będzie. 425.

Dostałem pocztówkę od syna.

Czuję się dobrze i nagle zamieram.

Spójrz. Dostałem pocztówkę od syna.

Bez ostrzeżenia. Jakby ktoś wyłączył światło.

To dzieje się tak nagle.

Potrzebuję bodźca, by powrócić, dźwięku albo dotyku.

Wtedy znów mogę się ruszać. Znów jest normalnie.

Dzięki.

To nie jest przykre uczucie. To pustka. Nic nie czuję.

Jakbym umarł.

Nic.

Po prostu nic.

Jakby przestał być człowiekiem, a stał się zbiorem tików.

Nie przeszkadzają mi zbytnio.

Dzięki nim życie chwilami jest ciekawsze.

Chociaż nie wiem, kto rządzi, ja czy one.

Ale przeszkadza mi świadomość, że nie powinno ich być.

- Wracamy do pięciu. - Dobrze, pięć.

- Odrobinę więcej. - Dobrze.

Dobrze się czuję, kiedy pracuję. Lubię tu siedzieć.

- Pisanie książki dobrze mi idzie. - Z chęcią ją zobaczę.

Gdzieś tu była.

Nie trzeba. Innym razem.

Leonardzie.

- Co się dzieje? - To ruchy dystoniczne.

Przynieś kamerę. Weź kamerę.

Nie mogę. Wyłączam ją.

Nie, nie. Patrz.

Ucz się.

Ucz się na mnie. Ucz.

Sześć...

625.

Dobrze, 625.

675.

- 675? Dobrze. - Dziękuję.

Nie mogę już czytać. Nie mogę utrzymać wzroku w jednym punkcie.

Ciągle wracam do początku. W kółko początek i początek.

- Wszystkich zawiodłem. - Nie.

- Zawiodłem ciebie. - Nie, to nieprawda.

- Prawda! Jestem groteskowy. - Nie jesteś.

To nieprawda i nie zamierzam tego słuchać.

Jestem groteskowy. Tylko spójrz na mnie. Spójrz i spróbuj zaprzeczyć.

- Spróbuj zaprzeczyć. - Nie jesteś.

To nie jestem ja. To nie jestem ja!

Kiedy urodziłam zdrowego syna, nie pytałam dlaczego.

Dlaczego spotyka mnie takie szczęście?

Co zrobiłam, by zasłużyć na idealne dziecko i życie?

Ale gdy zachorował, nie przestawałam pytać.

Żądałam odpowiedzi. Dlaczego mnie to spotkało?

Nie mogłam temu zaradzić.

Nie było osoby, do której mogłabym pójść i powiedzieć: „Powstrzymaj to.

Spraw, by to się skończyło. Nie widzisz, że moje dziecko cierpi?”

Mój syn cierpi. Proszę, sprawcie, by to się skończyło.

- On walczy, pani Lowe. - I przegrywa.

Pracowałam.

Zaprosiłam przyjaciół, poszłam potańczyć.

Nic wielkiego.

To super.

- Nigdy nie robiłem żadnej z tych rzeczy. - Ale zrobisz.

Nigdy mnie stąd nie wypuszczą.

I nie powinni.

Czuję się gorzej, jak sama widzisz.

To znaczy, czuję się dobrze, kiedy cię widzę.

Ale więcej się nie spotkamy.

Chciałem się tylko pożegnać.

Spójrz.

Teraz?

Kiedy tylko będziesz gotów.

Nazywam się Leonard Lowe.

Wyjaśniono mi, że byłem nieobecny przez dłuższy czas.

Wróciłem.

Jakie to uczucie?

Z początku myślałem, że to sen.

Co ci uświadomiło, że to nie sen?

Kiedy przemówiłem, a ty mnie zrozumiałeś.

Powiedziałaś mu, że jestem dobrym człowiekiem.

Czy dobry człowiek daje życie tylko po to, by je odebrać?

Wszyscy je dostajemy, a potem tracimy.

Dlaczego mnie to nie pociesza?

Bo jest pan dobrym człowiekiem.

Bo to pana przyjaciel.

Tamto lato było niezwykłe.

Czas powtórnych narodzin i niewinności.

Czas cudów.

Dla piętnastu pacjentów i dla nas, ich opiekunów.

Ale teraz musimy pogodzić się z naturą cudów.

Możemy zasłaniać się nauką i zrzucić winę na nieskuteczny lek,

na chorobę, która wróciła

lub na pacjentów, którzy nie potrafili zaakceptować utraty wielu lat życia.

Ale rzeczywistość jest taka,

że nie wiemy, co poszło nie tak ani co pomogło.

Wiemy natomiast, że kiedy chemia przestała działać,

nastąpiło kolejne przebudzenie.

Że duch ludzki jest silniejszy niż wszystkie leki

i że to o niego trzeba dbać.

Poprzez pracę, zabawę, przyjaźń i rodzinę.

To są prawdziwe wartości.

Wartości, o których zapomnieliśmy.

Najprostsze rzeczy.

Cóż...

Dobranoc.

Eleanoro!

Tak?

Eleanoro!

Co się stało?

Zastanawiałem się, co porabiasz dzisiaj wieczorem?

Jeśli masz jakieś plany, to...

- Nie. - Bo zastanawiałem się...

- Nie masz planów? - Nie, nie mam...

Bo zastanawiałem się, czy ty... Czy my...

Czy ty i ja moglibyśmy...

Czy moglibyśmy

pójść na kawę?

Tak.

Z chęcią.

Zaparkowałam tutaj.

Może po prostu się przejdziemy?

Dobrze.

Doktor Sayer i jego personel dalej pracowali z katatonicznymi pacjentami,

testując kolejne leki, które pojawiały się na rynku.

Leonard i wielu pacjentów doświadczyło

przelotnych okresów świadomości,

ale nigdy tak pełnej jak latem 1969 roku.

Doktor Sayer nadal pracuje w szpitalu chorób przewlekłych w Bronksie.

Zaczynamy.

Przetłumaczone przez: Dorota Szatkowska