Original subtitles

Liefs, Truman

Capote v. The Swans

GEBASEERD OP HET BOEK 'CAPOTE'S VROUWEN' VAN LAURENCE LEAMER

Truman Capote's In Cold Blood brak het Amerikaanse literaire landschap.

In 1966 werkte Truman met de Maysles aan 'n documentaire...

over zijn literaire en sociale opkomst.

Hoe is het licht? Goed? Is het licht warm genoeg?

Ik wil op een geisha lijken, twee ogen en twee neusgaten.

Helemaal gladgestreken.

De Monet, Low Tide, geeft een gevoel van onmetelijkheid.

- De Manet, de bloemen, is eenvoudiger. - Monet, Manet, het zal wel.

De Monet is erg aantrekkelijk. Maar de Manet? Adembenemend.

Two Roses. Erg laat geschilderd.

Het heeft een grote vrijheid, Jacob. Vakmanschap. Geconcentreerde kracht.

Hij heeft hier een leeftijd waarop hij bevrijd is.

Mr Horn, dat is geen bevrijding. Hij is stervende.

Syfilis. Dat mogen we wel uitspreken. We zijn volwassen.

Ik niet, hoor.

Toen kreeg hij koudvuur en werd z'n been geamputeerd.

Hij kon geen groot canvas meer aan.

- Precies, inderdaad. Verdrietig. - Nee, niet verdrietig.

Prachtige delicaatheid.

Het toont zo duidelijk hoe kort de natuur schoonheid mooi laat zijn.

De rozen laten hun eigen verval zien. Een memento mori.

Het straalt zoveel kracht uit aan de muur. De Manet meer dan de Monet.

Ik zou m'n haar kunnen doen. M'n lipstick bijwerken.

- Ik zei niet 'alleen oesters eten' voor… - Eén uur van tevoren?

Ze vertelt me de geheimen van liefde.

Lieverd, wat ik wil weten: waarom hou je van mij?

- Dat is namelijk niet makkelijk. - Nee, dat klopt.

Ik hou van je, omdat je het begrijpt.

Je snapt dingen heel snel. Je bent net een heel slimme parkiet.

Maar serieus, waarom betekent onze vriendschap zoveel voor je?

We praten meerdere keren per dag, gaan samen op vakantie. Vertel het ze.

Ik ben trots op je.

Ik vind het erg belangrijk om iets moois in iemand te vinden...

om onvoorwaardelijk van ze te houden, zoals ik van jou hou.

Echt. En je…

Origineel. En nog belangrijker: loyaal. Loyaliteit is alles.

Ik kan altijd een beroep op je doen.

- Wil je daarom een huis voor me kopen? - Dat mag ik niet.

Ik had voorgesteld dat het fijn zou zijn om hem in de buurt te hebben.

Het is zo fijn om een geliefde dicht bij je te hebben.

Nou, lieverd.

Voor mij...

ben jij het begin en het einde.

Het absolute middelpunt van mijn wereld. Weet je dat?

- Straks moet ik nog huilen. - Ik meen het.

Een man met een camera heeft gewoon iets.

Een echte camera, hè. Die hij als een bazooka vasthoudt.

Om je mee te doden.

Zijn ze getrouwd? De gebroeders Maysles?

Nee. En Slim, verslind ze niet. Het zijn artiesten.

Als niemand anders het zegt, doe ik 't wel.

Het is onmogelijk om jezelf te zijn als dat ding draait. Heel indringend.

Je hebt niets te vrezen, alleen slecht licht.

Goed punt.

David en Albert zijn goede vrienden van me.

Ik vind het belangrijk dat we dit vastleggen.

En Truman mag alles keuren wat ze filmen. Waar zijn ze?

Kijk, het hele punt van de film, voor de duidelijkheid, is niet het vastleggen...

van het boeiende lunchgedrag van de New Yorkse kringen.

Het is een onderzoek, een viering.

Van de betekenis van het ongeëvenaarde succes dat Truman beleeft.

Ja, we willen hem alleen helpen het moment vast te leggen.

Dit is nooit eerder gebeurd.

Het product van mijn intieme inzicht in die hel, want dat was het...

vangt de aandacht en verkoopt beter dan de Bijbel.

Daarom geef ik een heel speciaal feest.

Een gemaskerd bal.

Een zwart-wit bal voor de belangrijkste mensen in de wereld.

Zoals de Europese royals gaven voordat ze werden onthoofd?

Waar?

Zo ver mogelijk bij Monroeville, Alabama vandaan.

De balzaal in The Plaza Hotel.

En er zal een eregast komen...

die ik op het juiste moment zal aankondigen.

Truman.

Slim, wie wordt de eregast, denk je? Jij?

Dat is wel het meest logisch, toch? Gezien onze connectie.

Salinas, Californië is niet zo anders dan waar hij opgroeide.

Die kleine dorpjes hebben ons gevormd.

Ik heb hem geleerd hoe hij zich moet kleden en gedragen in deze wereld.

Het verschil tussen mode en stijl.

Ik heb alle versies van Cold Blood gelezen.

Wat er op dit moment met Truman gebeurt...

het is niet dat ik het wil, maar het komt wel door wat ik heb gedaan.

Wat is dat?

We hebben van New York de hoofdstad van de wereld gemaakt. Het middelpunt.

En wie is het middelpunt van dat middelpunt?

Dat vraag ik aan jou. Wie?

En hoe kies je de gasten?

Dat is bijna zelfselectie, schat. Denk erover na.

Als je kijkt naar wie er nu belangrijk is...

is er een hiërarchie, maar niet zo vulgair als die van rijkdom.

Nee, het is een meritocratie van degenen onder ons die iets bereikt hebben.

En de mensen over wie m'n moeder droomde, waardoor ze naar New York kwam...

en met wie ze bevriend wilde zijn.

Ze zou vol ontzag zijn geweest.

Truman, ja. Mensen zien hem als extravert, maar dat is een act.

Hij is verlegen, net als ik. Maar hij laat zich niet leiden door angst.

Dus wordt hij centraal.

Volgens Truman is je enige fout dat je perfect bent. Wat betekent dat?

Dat ben ik niet. Dat is een grapje. Ik probeer het, maar niemand is perfect.

Er lijkt een natuurlijke band te zijn tussen homo's en glamoureuze vrouwen.

Waarom is dat zo?

Wij zien het belang van presentatie. Zo verdedigen we onszelf.

Maar daaronder zit iemand die probeert de omgeving te beheersen.

Het is een afweermechanisme.

Heb je Truman aangeboden een huis te kopen?

Daar hoeven we het niet over te hebben.

Bill kocht wat panden bij ons in de buurt, dus…

Denk je dat jij het bent? De eregast op Trumans bal?

Ik heb geen erebal nodig om te weten dat Truman en ik een unieke band hebben.

Dat is iets wat elke vrouw verdient.

Het gevoel krijgen dat je de belangrijkste persoon ter wereld bent...

van een man die van je houdt.

Natuurlijk voel ik dat ook in mijn huwelijk.

- Witte tafelkleden? Nee, absoluut niet. - Maar het thema is zwart-wit.

Dan heb je dus ruimte voor wat kleur. Rode tafelkleden. Ja.

Je bent mijn beschermengel. Barry.

Je kent Mrs Paley natuurlijk. Barry is de manager van The Plaza.

- Mrs P, goed om u te zien. - U ook.

En Babe, ken je Lisa al? Ze is extern adviseur voor artiesten.

Ze helpen met feesten plannen en met PR.

En daar heb ik hulp bij nodig, de pers zeurt enorm over de gastenlijst.

Hallo. Hoe gaat het, Mrs Paley?

Lisa, vertel wat je in gedachten hebt voor de tafels.

Witte orchideeën in kwikglas. Hachee van kip, uw favoriet.

En een signature cocktail, daiquiri punch.

Ja. Het is geen Labor Day-barbecue.

Pardon.

Kun je heel even wachten? Excuseer me even.

Ik wist het niet, maar het blijkt dat het sletje in de balzaal...

Bill Paley's laatste verovering was.

Soms hebben vrouwen hulp nodig om sterker te zijn en dat kan ik.

Mijn advies is om de emotie uit te schakelen.

Speel de sterke vrouw. Laat je niet vervangen door de invaller.

Het leven is als een gemaskerd bal.

Plus ça change, plus c'est la même chose, schatje.

Wat? Hem confronteren?

Je moet een morele houding aannemen. Gooi je tranen eruit bij mij.

- O, Truman. - Kom op.

Ik dacht dat Happy Rockefeller de laatste was.

Het is nooit gestopt. Ik wist het zodra ik die vreselijke meid zag.

- De geruchten zijn waar. - Confronteer hem.

Zeg dat hij direct stopt, anders zijn er gevolgen. Een scheiding.

- De lunches met de vennoten. - Je pikt dit niet.

Ja. Maar de lunches, die vennoten… Als bekend wordt dat hij haar bezwangerde…

O, mijn god.

Het zwart-wit bal was een van de meest diverse feesten ooit.

Truman verzamelde 540 namen in drie maanden.

Erbij horen was net zo bijzonder als geschrapt worden.

Ze zijn allemaal mooi, maar ik denk aan deze.

Albert, wat denk jij? Het blauwe is mooi, donker en spannend.

En dit…

- Blijf maar lekker liegen. - Ik lieg niet. Het is geen leugen.

- Ga toch naar het hotel. - De gouden rand is mooi.

Hoi, lieverd.

- Ze zijn toch niet aan het filmen? - Geen zorgen. Ik bepaal elk frame.

Niemand ziet iets wat we niet willen. Apparatuur uit, jongens.

Alle apparatuur?

- Ja. Hij gaat een week naar The Carlyle. - Mooi. Ik wilde dit met je doornemen…

- Truman, ze filmen nog steeds. - Zet uit. David, wat zei ik nou?

Zet uit. Alsjeblieft.

Zullen we beginnen?

Papier voor uitnodigingen moet altijd van een bepaalde dikte zijn.

Individueel gesneden.

Ivoor wordt te vaak gebruikt. Ik vind de zanddollar-kleur mooi.

Deze kleur, volgens mij.

Dit is maar een template, maar er hoort iets op te staan als:

'Truman Capote nodigt u van harte uit voor een bal ter ere van…'

- Madame X. - Daar komt Babe's naam, toch?

Dat wordt nog onthuld, Mr Paley.

- Dit is heel mooi. - Een scherpe rand is heel belangrijk.

- Nooit een ruwe rand. - Fascinerend.

Ja, dat maakt het perfect.

Alles moet altijd perfect zijn. Niet minder, niet meer. Perfect.

Dit moment in Amerika's… dit vergulde tijdperk is geweldig.

Niemand ziet ooit de samenleving...

de dans van oud geld dat zich mengt met nieuw geld, alle regels die er zijn.

Dat is wat we hier nu vastleggen.

Amerikaanse hogere kringen en de rituelen die daarbij horen.

Dat verhaal is nooit verteld.

En het venijn zit in de details...

want hun levens zijn heel Proustiaans, als je er deel van uit mag maken.

Hun tafels, hun uitnodigingen, hun wie-is-wie's, de schandalen.

Zoals toen ik jullie CZ's schilderij liet filmen, toen ze er niet was.

Kom hier.

Zie je wel, zelfs de enorm rijken zijn naakt onder hun kleding.

Voordat ze een godin van de vergulden kooi was...

was CZ een vrije geest in Mexico City.

Verliefd op de schilder Diego Rivera...

verlangend naar een boheems leven dat ze nooit zou hebben.

Het meisje, net als het schilderij, zou uiteindelijk beheerd worden.

Gekocht en betaald door haar nieuwe man, Winston Guest, en hier verstopt.

Een grapje voor de weinige insiders.

Ze is er. Camera's uit. CZ, lieverd.

Help me, ik wil de serre filmen. Ik ben helemaal verdwaald.

Het is deze kant op, toch?

- Deze kant. - Dat denk ik.

Naar links.

Maar...

deze vrouwen hebben ook veel pijn.

Het is allemaal een maskerade.

Onder de glamour zit pijn.

Pijn van een ballerina, misvormde voeten.

Het is een dans, waar conditie en uithoudingsvermogen voor nodig is.

En ik bewonder die discipline.

Maar toch moet ik ze beschermen...

en misschien shockeren, om op hun hoede te zijn voor...

wat de wereld zal doen.

De wereld is een gemeen publiek, snap je?

Waar komt die behoefte om ze te beschermen vandaan?

Albert.

Moordenaars, artiesten, accountants en socialites zijn hetzelfde.

Onze moeders geven ons de meest ingesleten patronen.

En die van mij was de fakkeldrager van onbreekbare patronen.

- Wacht. Langzaam, Cee. - Je moet dit filmen.

Zeg dat nog eens?

De Belastingdienst? Komen ze nu?

Luister, CZ. Schenk drie vingers whisky in, met ijs.

Bij de derde ben ik er. Kom op, de auto in.

- Waar gaan we heen? - Naar de auto, kom op.

Je bent zo goed met ze.

Hoe heb je jezelf onmisbaar gemaakt? Ze eten uit je hand.

Niemand is onmisbaar. Alles is voorwaardelijk.

- Het is een subtiel contract. - Je moet me wat tips geven.

Ik speel m'n rol. Alles is een optreden, jij kunt het ook.

Ze kiezen mannen die rijk zijn, maar niet kunnen acteren.

En als Winston wist hoe hij dit moest spelen, zou dit nu niet gebeuren.

Geeft het je een gevoel van betekenis? Binnenvallen en het oplossen?

Dat denk ik wel, ja.

Verdomme. Film je me nu?

Straks zie je iets wat je niet wil, ik alleen op de achterbank met je broer.

Nee, geen zorgen. Ik zal nu niks proberen. We zijn er over 10 minuten.

Waarom gaan we ook alweer naar CZ?

Zodat ik kan binnenvallen en het oplossen, zoals ik dat altijd doe.

INBESLAGNEMING

Hou op. Het komt goed, ik beloof het.

Doe alsof je in een film zit.

Je hebt je uit ergere dingen gevochten, dat lukt je weer.

Winston heeft maar een bijrol. Jij bent de heldin.

Wat een vernedering.

Overal langs de oostkust gaat de telefoon. Het is uitgekomen.

- Agenten bij huize Winston. - Speel de rol, Jeanne d'Arc.

Luister, lieverd.

Je gaat met mij mee naar het bal, aan mijn arm.

Ja, inderdaad.

Alles zal maar om één ding draaien.

Dat ben jij. De zwaan die overleeft.

- Truman. Echt? - Kom op.

En die steun krijg je niet van je man?

Truman zei dat mannen het soms moeilijk vinden de rol te spelen.

De rol spelen? Winston was onaantastbaar.

Dat Mexican Airlines nationaliseert, is niet zijn schuld.

Het had iedereen kunnen overkomen. Had Truman kritiek op Winston?

Heeft Truman je gevraagd als eregast voor het bal?

Niet direct, maar…

Trouwens, volgens mij deed hij dat vanmiddag.

Het is maar een feest, maar…

Ik kan vandaag wel goed nieuws gebruiken.

Zet uit.

Ik ben een gesloten vrouw.

Dus het is officieel? CZ wordt de eregast op het bal?

O, hemel. Nou, ja en nee.

Ik liet het doorschemeren, maar ga het nou niet rondbazuinen.

Ik moet de anderen nog inlichten. Ik hou van ze, maar ze maken me bang.

Je hebt gezien hoe Slim kan zijn, met dat temperament.

Het is een lange lijst. We hebben veel te doen. Carson McCullers.

Van de lijst af. Ze is totaal niet charmant.

Niet de bedoeling, lieverd.

Walter Hoving, voorzitter van Tiffany's...

zei dat z'n vrouw zelfmoord pleegt als ze er niet op staat.

Hij wilde me omkopen met een zilveren ontbijtservice.

Dat had goud moeten zijn. Eraf.

Dat zei ik ook. Zeker na alle gratis publiciteit.

Weet je wie me lastigvalt? Jerry Zipkin, verdomme.

Met dat gezicht als een bidet?

Deze kan ook in het wit. Pauw of zelfs struisvogel.

Danny Kaye?

- Yul Brynner? - Hij niet.

Hij liet z'n broek zakken in de gang bij Bemelmans.

Dat durf ik wel op beeld te zetten, ik weet dat je dat nooit gebruikt.

Ik zou niet durven.

Anders zou je overal buitengesloten worden.

En ik ken je. Dat zou je dood zijn.

Yul Brynner, geen man met grote gaven, daarbeneden.

Alle mannen op het bal moeten een geschikte grootte hebben.

Weg ermee.

- En natuurlijk geen Pamela. - Wat? Pamela Harriman?

- Nee. Zeg dat je dat niet hebt gedaan. - Ik heb 'm al verstuurd. Dat moest wel.

- O, mijn god. Val dood. Verdomme. - Slim, begrijp het dan.

Niet weglopen.

Wat valt er te begrijpen? Ze stal m'n man waar ik bij stond.

- Zorgeloos, alsof het een grote grap was. - Ik snap dat je gekwetst bent, maar…

- Ik moest dingen afwegen. - Flikker op met je afwegen.

Deze perfidie blijft dus ongestraft?

Perfidie? Doe niet zo Shakespeariaans. Kom op, het is politiek. Ik moest wel.

Ik zal geen spektakel zijn op dit feest.

Ik zeg het je. Trek de uitnodiging in.

Ze heeft m'n man gestolen, daar ben ik nog steeds niet van hersteld.

Hou daarmee op, verdomme.

Kom hier.

Ga daar zitten. Kijk in de spiegel.

Kijk. Je doet krankzinnig.

Dit is geen wedstrijd. In het leven heb je allang gewonnen.

Pamela is een stipje op de kaart van onze wereld, niets meer dan dat.

Ze zou er niet toe moeten doen.

Dit gedrag is onacceptabel.

Ik hou van je, maar einde discussie. Fris je even op.

Laten we gaan. Ik moet weg.

- Ik kom niet naar buiten tot hij weg is. - Hij is weg.

Kunnen zij nu ook weg? Tot ziens, bedankt, fijne dag nog.

Wil je iets zeggen over de ruzie?

Dat was geen ruzie.

Ik wilde…

Ik wilde Truman alleen uitleggen dat als Pamela komt, Leland ook komt...

en dat is ongemakkelijk voor hem.

Het draait niet om mij. Echt. Het gaat om Leland.

Mijn ex-man heeft z'n emoties niet onder controle. Hij is niet sterk.

Zijn de meeste mannen niet zo sterk als vrouwen?

Als een man kracht ziet in een vrouw, is dat erg intimiderend.

Kijk, als je een sterke, intelligente vrouw bent in deze wereld...

heb je twee opties.

Je kunt jezelf dommer maken, wat ik weiger...

of je kunt accepteren dat je altijd fundamenteel alleen zult zijn.

Je probeert het steeds weer opnieuw, maar niemand is blijvend.

Behalve Truman, natuurlijk.

Hij voelde zich zo schuldig over eerder, dat hij me heeft gevraagd...

de eregast te zijn.

Dus Pamela zien kan ik wel aan.

Truman had gelijk. Het gaat om de sociale context.

Hij had een heel dik zuidelijk accent. Papperig, als zoete aardappeltaart.

Hij zei: 'Nee, ik wil geen anale seks.

Ik wil alleen m'n sigaar uitdrukken.'

Ik ga het niet uitleggen. Of wil je dat? Kom op.

Ik laat het zien.

Dit is mijn geheime wapen.

Aan het einde van de avond doe ik nog één dansje met ze.

Zodat we als laatsten dansen.

Hun mannen doen het niet, maar ik wel.

Ik laat ze zich gezien en veilig voelen.

Ik heb medelijden met ze. Met hun levens.

Ze hebben alles, maar ze zijn zo verdrietig.

Dat doet me denken aan een quote van St. Teresa van Ávila.

'Er vloeien meer tranen over beantwoorde gebeden, dan onbeantwoorde.'

Beantwoorde gebeden.

Bedankt, Albert.

Iedereen was geschokt toen Truman zijn eregast aankondigde...

een buitenstaander: Mrs Katharine Graham.

BESLOTEN FEEST - TRUMAN CAPOTE

Ik voel me als een kerstcadeau met een grote, rode strik.

Ben ik rood?

Ik heb zo'n 60 kilometer gelopen door iedereen te groeten.

En ja, misschien heb ik een glas champagne gehad. Of twee.

Staan alle aankomsten erop, Albert?

Bill.

O, jeetje.

Prachtig.

Slim. Je bent geweldig.

Hoe voel je je, Katharine?

- Fijne avond, meneer. - Doodsbang.

Gelukkig heb ik Tru en een masker.

Waarom heb je Katharine gekozen als je eregast?

Nou, ze excelleert gewoon in alles. Ze is knap en slim, natuurlijk.

Maar ze is vooral erg dapper. Ze heeft een verhaal.

Haar man pleegde zelfmoord met een jachtgeweer.

Dat is niet haar schuld, hij was mentaal onstabiel.

Maar Katharine zette door, voedde alleen de kinderen op...

en runt nu The Washington Post.

Een echt Amerikaans succesverhaal en dat vieren we vanavond.

De Amerikaanse droom bestaat echt.

Wat vind je van Kay als eregast?

Ik wist dat ik het niet zou zijn. Onbelangrijk. Kay is 'n nationaal gezicht.

Niemand van ons wilde het. Dat zou jaloezie hebben gezaaid.

Dat wilde ik niet.

Nee, deze avond is voor Kay, zoals het hoort.

- Wat vind je van Kay als eregast? - Ik ben erg blij voor Kay.

Een vrouw aan de top van de nieuwssector in dit land.

- Toch? - Zeker.

Er zouden meer Kay Grahams bedrijven moeten runnen.

- Toch, Bill? - Ja.

- Ze verdient het. - Maar dacht je dat jij het zou zijn?

Nou, daar heb ik eigenlijk niet eens over nagedacht. Nee. Waarom zou…

Zo is het genoeg. Bedankt.

Iedereen heeft het over wie er niet is.

Nou, het leuke aan een feestje is wie je niet uitnodigt.

Bijvoorbeeld…

Je moet een dame niet laten wachten.

- Kom op. - Geef haar gewoon 'n vuurtje.

Mag ze al wel roken?

Geweldig. De Winston Guests die in het gastenhuis wonen.

Een kennis bij Skadden, Arps zei dat ze alles in beslag nemen.

Hopelijk heeft ze een goed masker. Ik zou me niet durven laten zien.

- Is dit de enige optie voor het eten? - Ja, mevrouw.

Het lijkt wel hondenvoer. Dit kan niet het enige zijn.

Sommigen komen helemaal uit Europa voor dit feest. Dit kan niet.

Dat is het wel, kakmadam. Even tanden op elkaar en doorbijten.

Geen drama vanavond, lieverd. Dat wil iedereen juist graag zien.

Maar men stelt niet graag teleur en je bent zo'n natuurtalent.

Daar gaan we. Twee whisky, graag.

Dus nu is m'n ex aan de sterke drank. Zoek je soms je volgende slachtoffer?

Ga je nu zeggen: 'Je hebt m'n man gestolen...'

en is mijn weerwoord: 'Je had meer op Leland moeten letten'?

Nee, ik vroeg me af waarom je hier bent en toen bedacht ik me...

dat niemand de plafonds van slaapkamers van rijke mannen zo goed kent als jij.

Je had niet moeten komen.

Het is een spektakel, ik dacht dat je goed was opgevoed.

Fijn dat mijn vrouwen het zo goed kunnen vinden. Dat heeft lang geduurd.

We blijven maar kletsen.

- Wat is dit? Het stinkt naar dood dier. - Hachee met kip.

- Meer serveert Truman niet. Bizar, toch? - Kunnen de camera's nu weg?

Er zijn twee zelven.

Degene die we de wereld tonen en degene die we verstoppen.

Achter een masker zijn we minder zakelijk.

Het is chaotisch, geweldig, rommelig en het is carnaval.

Alles waar ik als jongetje van droomde. Een soort echte naaktheid.

Pardon, Candy.

We hebben ongenode gasten. Spannend, hè?

Maskers af, indringers. Laat je sterfelijke façades zien.

Ik ben de geest uit het verleden, hij is de geest uit de toekomst.

Grappig, ik heb niemand van Dickens uitgenodigd.

Ann Woodward.

Kijk eens aan. En dit is vast je zoon.

- Jimmy. - Dag, Jimmy.

We wilden je laten lachen. En ik was eigenlijk een van je zwanen.

Nee, nooit een zwaan. Een pauw, op z'n best.

Lieverd, ga weg. Doe je zoon dit niet aan. Iedereen weet het.

Iedereen hier kent je kleine geheimpje. Ze fluisteren achter je rug om.

Mijn kleine geheimpje is dat ik je nog steeds mag.

Het was ijzig tussen ons, maar ooit waren we bevriend.

Je zei altijd dat ik je aan je moeder deed denken. Zou je haar eruit schoppen?

Dat overkwam m'n moeder vaak.

Daarom was ze ellendig en gemeen. En daarom pleegde ze zelfmoord.

Tot ziens, Ann.

Luister, je weet dat er meer mensen zijn die hier niet thuishoren.

Ja, natuurlijk. Maar hen mag ik.

Je hoeft dit niet te doen. Ik kwam hier vanavond voor hem.

Ik wil dat hij gezien wordt, dat hij mensen ontmoet. Dat hij niet…

Verstoten wordt? Omdat je z'n vader hebt vermoord?

Voor mij klinkt dat logisch.

Wat doen ze?

- Film je me? Waarom? - Mam, toe.

- We gaan. - Hij mag blijven.

- Bewakers, stuur deze moordenaar weg. - Ze zei dat we waren uitgenodigd.

Je bent echt net als haar.

Een bedorven crimineel en slechte moeder.

Wat je ons aandoet is zo laag...

zo giftig.

Ooit zul je weten hoe dit gif smaakt.

Denk eraan: 'de enige onvergeeflijke zonde is opzettelijke wreedheid.'

Jouw woorden, toch?

Nou, dat is dit.

- Dat is dit. - Mam.

Nou, dat heb ik wel geschreven, ja.

Ze lette in elk geval wel op.

Heel graag.

Kom op, schat. Wat is er met jou?

- Verdomme. Hou gewoon je mond. Stop. - Nee. Dit is mijn feest.

Je laat me niet zwijgen met je gewoonlijke zelfvoldane superioriteit.

Kom op, jongens. Truman, drink even wat koffie.

- We hadden gewoon wat lol. - Het was vulgair.

Hoe jullie rondfladderden als een school zieke forellen.

Dat kan Jack natuurlijk heel goed, als koorjongetje.

'Oklahomo', waar de wind over de vlaktes raast.

- Hoe durf je? - Het was saai.

Mensen verlieten het feest van de eeuw, zo saai was het.

Het was suf, ik wilde gewoon helpen.

Zullen we wat van die heerlijke hachee halen? Wil je dat?

- Zullen we hachee halen? Waar is Johnny? - Vast een garderobemeisje vingeren.

Hoi, jongens. Dit is een privé cocktail-gesprek.

Onzin. Bij jou is niets privé.

Ik wil graag even zeggen hoe leuk het is om bij dit feest te zijn.

Dat is het leukste aan bij Truman horen.

Feestjes als deze, mooie mensen.

Maar het ergste is...

dat je moet doen alsof je hem mag om binnen te komen.

Kom op, we zijn vrienden. Vond je het erg dat je werd gepasseerd als eregast?

Het is altijd verfrissend om herinnerd te worden aan bepaalde waarheden.

- Dus nee, dat vond ik niet erg. - Welke waarheden? Feiten, bedoel je?

Feit.

Er is een gevierd klein mannetje...

dat probeert zichzelf te overtreffen in de 'Dans van de zeven Trumans'.

Waarin hij zichzelf in de nesten werkt omdat hij zoveel valse beloftes doet...

aan zoveel vrienden. Beste vrienden.

'Je bent mijn beste vriendin in de wereld. Natuurlijk ben jij de eregast, Babe.

Slim, bedoel ik. Lee, bedoel ik.'

Ga zo maar door.

En het zijn altijd vrouwen, want hij weet dat vrouwen altijd verraden worden...

en dat ze hunkeren naar zulke intimiteit.

Dit is het feit.

Truman maakt gebruik van deze angst en eenzaamheid.

Hij maakt ons zijn nummer één.

Hij doet alsof hij onze grote beschermer is, maar is hij dat?

Dus we maakten ruzie en sommige zwanen denken nog steeds dat hij onze vriend is.

Maar dit is de waarheid. Vrouw zijn betekent je nek uitsteken, alleen.

Dus doe niet alsof er zoiets bestaat als een vriend...

want zelfs je zus steelt je man.

Ik wil het hoger.

Wat je ons aandoet is zo laag...

zo giftig.

Ooit zul je weten hoe dit gif smaakt.

Denk eraan: 'de enige onvergeeflijke zonde is opzettelijke wreedheid.'

Jouw woorden, toch?

Nou, dat is dit.

Dat is dit.

Albert.

- Kan ik dat terugkijken? - Alles?

Met Ann Woodward, ja. En daarna...

het interview met Lee Radziwill in Kenneths salon.

Kan dat?

Charles, kun je spoel 25 spelen?

Maskers af, indringers. Laat je sterfelijke façades zien.

Ik denk niet dat 't werkt om van deze tijd in m'n leven een documentaire te maken.

Naar mijn mening werkt het materiaal beter als boek.

Tru, we hebben geweldig materiaal.

Maak je je zorgen om hoe anderen worden afgebeeld, of jijzelf?

Een beetje van beide.

Maar ik wil het schrijven.

Het moet opgeschreven worden. Met woorden, niet met beelden.

Het heeft mijn helderheid nodig, mijn distilleerproces.

Het eeuwige gedrang waar ik getuige van ben.

Je kunt het filmen, maar niet beschrijven.

Nee, Tru. Je bent niet alleen een getuige.

Je hoort erbij.

Het wordt een goed boek.

Je hebt me een titel gegeven, daar ben ik je dankbaar voor.

- Is dat zo? - Answered Prayers.

Waarom nodig je zoveel beroemdheden uit als ze hun gezichten moeten bedekken?

Ik wist niet of je m'n uitnodiging had ontvangen, moeder. Waar moest hij heen?

Maar hier ben je dan.

Waarom zou ik het hoogtepunt van je bestaan missen?

Mis nooit een kans om te zien of gezien te worden.

Je bent te betoverend om uit te drukken. Ik ben sprakeloos.

Dat is ook voor het eerst.

Geweldig toch, mama?

Het decor? Ballonnen?

- Nee, maar Truman, ik ben erg trots. - Echt waar?

Sommigen waren boos omdat Kay Graham de eregast was, maar ik moest wel.

Ze begrijpen het wel.

Zullen we gezien gaan worden?

De waarheid is dat er maar één echte eregast is.

Ik weet niet of ik dit ooit heb gezegd, maar mama…

Jij bent m'n beste vriendin.

Nou, wil je dan dansen met je beste vriendin, alsjeblieft?

Vertaling: Laura Oplaat