Original subtitles

Dag, Marc.

Bedankt, Marc.

Het is al goed. Ik ben er.

Mrs P moet alleen zijn. Ga maar naar de film, schat.

- Ja, meneer. - En weet je wat?

Neem Janice en de kleinkinderen mee naar Chitty Chitty Bang Bang...

en Serendipity, oké? Ik trakteer.

Dean, geen pluizige shit, graag.

Die dingen stinken. Over 10 minuten ben je weg.

Meer ridderspoor.

Martha, wil je ons alleen laten?

Dank je, Martha.

Vertel me alles, vanaf het begin. Wat is er gebeurd?

Nou, ik was in Parijs, zoals je weet.

De fittings voor Givenchy, de shows. Het was perfect.

En Hubert deed iets geweldigs voor me.

- Hij is ook een meester. - Ja, dat is hij echt.

Het was een geweldig kunstwerk. Ik stond versteld.

Ik had alleen gewild dat er iemand bij me was. Bill.

We zijn dan niet meer samen, maar je wil zulke dingen delen.

Ik hou van hem en haat hem ook...

maar in Parijs zijn bracht alles naar de voorgrond.

Natuurlijk.

We hebben een leven en diep vanbinnen voel ik me best vaak eenzaam.

Dat weet ik.

Hij heeft het ergst mogelijke gedaan. Hij nam me voor lief.

Wat is het? Wat heeft hij gedaan?

Ik zei dat ik eraan kwam, net op tijd genoeg.

Ik ontdekte dat Bill nog steeds een verhouding had met Happy Rockefeller.

- Echt? Nog steeds? - Nu. In ons huis.

Even terug. We hebben het over de vrouw van de gouverneur?

Was dat nog bezig? Ik dacht dat dat eenmalig was.

Ik ook. Maar hij wilde de vrouw van de gouverneur blijven naaien...

omdat hij er een kick van krijgt. En dat is zo vernederend.

- Dat lelijke wicht? - Ja.

Het is zo vernederend, Tru. Want ik hou nog steeds van hem.

- Hij loog recht in je gezicht. - Ja.

Dat deel van ons huwelijk was al jaren voorbij.

En ik begrijp het echt wel, maar er zijn bepaalde regels. Toch?

- Over hoeveel vernedering iemand aankan? - Zeker.

Want Happy Rockefeller was altijd zo jaloers.

Zo jaloers.

Dit is er gebeurd.

Nog een laatste pleziertje, voordat ze terugkomt?

Happy, ze vliegt vandaag terug.

We hebben gepraat en ze heeft gelijk. Het was leuk, maar… Kom op.

Ze is nog niet terug en we zijn discreet geweest.

Ik weet het niet.

Nog één keertje, om het af te leren. Als aandenken.

Ik wil je nog één keer in m'n mond proeven.

Nou, als je het zo brengt…

We hebben nog wat tijd. Kom hierheen.

Happy? Waar ga je heen?

Saks. M'n hoed uit Milaan is gearriveerd.

Hoe dan ook, grote visie.

Die vieze parfum van haar. Calèche. Hermès.

Te veel sandelhout voor hoe zij eruitziet.

Waarom maak je het zo donker? Ik kijk graag naar je.

Wat is dit nou?

Je hebt m'n leven verpest.

Je gebruikte me als de clou van een stomme grap.

Over beter zijn dan Nelson?

Ik stapte uit het vliegtuig en werd daarmee geconfronteerd.

Denk je dat je die vlek eruit krijgt voordat dat wijf thuis is?

Het bewijs is er.

Zal ik?

Ga maar kijken.

Wat is er gebeurd?

Is iemand neergeschoten?

Nou, je hebt een nieuw matras nodig.

Die menstruatie is zo berekend. En jij zit in de menopauze.

Dat heeft hij natuurlijk besproken met… Ik ga van hem scheiden.

Het is eindelijk voorbij. De laatste vernedering.

Ik weet het niet. Nee, hoor. Dat doe je niet.

Niet? Hoe bedoel je?

Lieverd, je bent geen seksueel wezen meer. Denk na. Je hebt een geweldig leven.

Hij is de machtigste man in Amerika. Wat nou, Richard Nixon. Het is Bill Paley.

Je hebt een huis in Bermuda, een landgoed in Coral Gables...

iets in Londen en vier kinderen.

Word geen gescheiden vrouw van Manhattan die langzaam gek wordt in Westchester...

waar je heen verhuist om aan hem te ontkomen, omdat hij overal is.

Wat wil je? Daar moet je achter komen, lieverd.

Dat schilderij Zonnebloemen van Van Gogh vind je toch mooi?

Nou, er wordt een Gauguin, Zaad van Areoi, geveild in Sotheby's.

En een mooie Matisse die prinses Margaret kwijt wil.

Neem ze allebei. Vrouw met een sluier.

Hij koopt nu alles wat je wil. Dus laat hem boeten.

Maar volg mijn advies op. Vertel het aan niemand.

Waar heb je het over? Moet ik hiermee leven?

- Hoe? - Nee, luister. Je moet het goed spelen.

Dit is ons geheim.

Kom, je hebt een lange dag gehad. Je bent kapot. Ik weet wat je nodig hebt.

Een heerlijk pilletje valium voor Baby.

- Slik door, kom op. - Nee, ik zou eten met de kinderen.

Die heb ik naar Chitty Chitty en Serendipity gestuurd met Sylvia en Janice...

met burgers en milkshakes. Kom op.

Een flinke slok whisky om het weg te spoelen.

Goed zo.

Nog een beetje.

Grote meid. Kom mee. Hup.

- Je hebt een slechte invloed, Tru. - Volg mij.

Nu ga je een lekker dutje doen.

Zijn ze echt weg?

Wanneer je wakker word, besef je dat alles wat ik zeg, waar is.

Geef hem een drankje bij thuiskomst.

Wees de geweldige dame die je bent.

Oké, ik doe een dutje als je bij me komt liggen.

Tru.

Ik voel me zo gekwetst.

Nee. Laten we eerlijk zijn. Je ego is gekrenkt.

Hij heeft jou niet echt gekwetst.

Je bent al jaren niet meer verliefd.

Het is je trots.

Je hebt gelijk.

De enige die me ooit zou kunnen kwetsen, ben jij.

En dat zou in geen miljoen jaar gebeuren.

Ogen dicht.

Liefs, Truman

Capote v. The Swans

GEBASEERD OP HET BOEK 'CAPOTE'S VROUWEN' VAN LAURENCE LEAMER

CBS PRIMETIME-SCHEMA

Ja, 19.30 uur.

Ik verplaats Dragnet niet, die is prima.

En zeg General Mills dat ze betalen. We verkopen hun cornflakes.

Mr Paley, sorry dat ik stoor, maar David Selznick wil u spreken.

David, je zegt toch niet af op het laatste moment?

Ik heb het vliegtuig, Babe heeft zin. We spelen tennis, het is 28 graden.

Jezus, Bill, nee. Jennifer en ik komen wel.

Maar zou het niet leuk zijn als Truman ook komt?

Je kent hem niet echt, toch?

Truman? Nee, nou ja, een beetje. Tuurlijk, neem hem mee.

Oké, ik zie je bij het vliegtuig. David. Is hij leuk?

Leuk? Meen je dat? Truman? Leuker krijg je ze niet.

- Wacht maar tot hij verhalen vertelt. - Tot later.

Harry Truman is leuk?

Daar komt hij.

Ja, meneer.

Wie is dat nou weer?

Hoi. Wat lief dat je me uitnodigde. Ik ben gek op Jamaica.

Ik was er ooit een weekend met die leuke acteur-dansjongen.

- Jennifer, kijk jou nou. - Truman.

David. Ik ben boos op je, maar ik weet niet meer waarom.

Mrs Paley, ik heb u altijd al willen ontmoeten.

Zeg maar Babe. Insgelijks, eindelijk. Mr President.

Bill, dit is onze lieve vriend Truman Capote.

Dacht je dat ik de andere Truman was?

- Inderdaad. - Dat gebeurt vaker.

- Echt? - Ja.

Wat moet ik nou met Harry Truman?

Wees maar blij. Twee uur in het vliegtuig met hem en z'n economische theorieën...

en je wil neerstorten in de Bermudadriehoek.

- Proost. - Fijn dat je er bent.

Wat een mooi vliegtuig.

O, toe. Meen je dat?

Hij had tien jongens langs de hele oostkust. Niemand wist het.

Hij is vijf keer afgeperst. Kostte hem een Picasso.

- De duurste oplichters ooit. - Je zou denken dat hij voorzichtig is.

Dat zijn mensen niet. Hij had een korte flirt met de nazipartij.

En dan bedoel ik dat hij alles neukte met blond haar, blauwe ogen en een lul.

Ik zou een schrijver nooit vertrouwen.

Waarom niet? Ik ben het eens, hoor. Maar waarom niet?

De verhalenvertellers hebben het laatste woord.

- Dat zou ik nooit laten gebeuren. - Louisa, wat fascinerend.

Maar vertel eens, wie zou het dan moeten hebben?

Dat lijkt me duidelijk.

Dat kan iedereen je vertellen die WO II heeft meegemaakt.

De persoon met de meeste macht.

Amerika had bijvoorbeeld het laatste woord.

Twee bommen en het was voorbij.

Dat is het laatste woord.

Niet een schrijver met leuke verhaaltjes, maar degenen met de macht.

Wat een uniek standpunt.

- Wil iemand nog rosé? - Jazeker.

Bedankt.

Hoe weet jij al die roddels, Truman?

Bij Beat the Devil wist hij meer dan iedereen bij haar en make-up samen.

En die roddelen veel.

Maar Truman, die een eind verderop in z'n hotel zat, wist alles.

Trumans geheim is verleiding. Toch, Truman?

Nee, m'n geheugen.

Het is heerlijk om een goed verhaal te weten.

Een goed verhaal te hebben, om ervan te houden, persoonlijk.

Dat vind ik ook. Daar draait het om. Maar het is niet alleen maar leuk.

We hebben het over de maatschappij gehad...

maar ik ben geïnteresseerd in wat het echt betekent om belangrijk te zijn.

Weet jij iets wat wij niet weten, Truman?

Want wij weten erg veel.

Bill.

Nou, dit weet je niet.

Er loopt een moordenaar vrij rond en jullie kennen haar allemaal.

En ik ga haar verhaal vertellen. Socialite, B-niveau.

Ze trouwde boven haar stand. Hij wilde scheiden. Ze schoot hem neer.

Wacht, wie is het? Ann Woodward?

- Zeg ik niet. - Dat was toch een tragisch ongeluk?

- Ze dacht dat er een inbreker… - Ach, toe. Kom uit de loopgraven.

De oorlog is voorbij. Dat was moord.

Ze doodde Billy met voorbedachten rade. Dat weet de politie ook.

- Hoe is ze ermee weggekomen? - Zou jij dat niet kunnen?

Billy's moeder heeft ervoor betaald. Het is Oyster Bay, oud geld.

Dat kunnen ze daar.

Er was een reeks inbraken langs de kust.

Ze sliepen gescheiden. Hij had genoeg van haar.

Een detective had ontdekt...

dat er nog een echtgenoot was, ergens in een olieveld in Oklahoma.

Het was voorbij. Het was kil tussen ze.

Ze denkt dat het verkeken is voor haar als bekend wordt dat ze een bigamist is.

Arme William Woodward Junior.

Vast een maagdelijke soldaat toen ze elkaar ontmoetten.

En zij was een moordenaar met krulhaar, uit een landelijke achterbuurt.

Ze wist dat ze een grote aan de haak had geslagen, maar vroeg nooit om iets.

Geen grote cadeaus.

Maar wel elke dag een brief aan hem. Een lief krabbeltje.

Hij komt terug met verlof en ze is zwanger.

Natuurlijk trouwen ze.

Ze waren die avond op een feest van Wallis Simpson.

Billy Boy had wat Seconal nodig.

Grappig, dat lag normaal naast z'n bed. Maakt niet uit.

Hij wist dat er meer lag in het medicijnkastje in de slaapkamer.

Wat een gedoe.

Hij moest langs z'n vervreemde vrouw en ze hadden die avond ruzie gehad.

Het was erg ijzig.

Hij had haar in de auto verteld dat het voorbij was tussen ze.

En toen was hij dood.

Ze dacht dat het een inbreker was? Jeetje, toch.

Laten we haar Bang-Bang noemen, goed?

Bang-Bang.

Maar ik zal jullie vertellen, dat is helemaal niet gebeurd.

Want de politie vond hem niet in de slaapkamer.

Ze vonden hem in de douche.

Dat is het echte verhaal.

En dat wist de politie? Hoe is dat mogelijk?

De moeder heeft betaald om het te verdoezelen.

Geen schandaal.

- De kinderen. - Precies, Bill.

Mr Bill Paley, dames en heren. Het ging om de kinderen.

Ze hadden hun vader al verloren.

Wat voor goed zou het doen om hun moeder op te sluiten voor moord?

De grootouders wilden dat Ann ermee wegkwam...

en zij hebben de macht om agenten te hersenspoelen...

gedachten te veranderen, lichamen te verplaatsen naar de gang.

De pure macht om lijkschouwingen te beheersen.

Zijn dood werd tot een ongeluk verklaard in een schouwing van minder dan een dag...

en Bang-Bang kwam ermee weg.

En ik ga het schrijven.

En Bill, vertel het je jongens bij 60 Minutes, het is een erg goed verhaal.

Maar laat mij het eerst verkopen.

Gaan jullie mee?

Jeetje, wat is hij bruisend. Nodig hem voortaan altijd uit.

- Volgend weekend. - Ja, doe dat.

O, hallo. Hoe gaat het?

- Je kent het wel. - Ja, inderdaad.

Dat is zo, hè?

Vertel eens over je gouden notitieboekje. Daar staan vast geweldige geheimen in.

Dit is een lijst van alles wat ik fout doe en de volgende keer beter kan doen.

Beter? Fout? Wie heeft je dat idee gegeven?

Babe, snap je het niet? Onze fouten maken ons juist interessant.

Maak jij je nergens zorgen over, Truman?

Zeker wel. Geld, eenzaamheid, calorieën. Maar nooit over perfectie.

Open dat notitieboekje en schrijf dit advies op.

Vertel.

Laat me de volgende keer naast jou zitten. Dat is alles wat je hoeft te doen.

Ik moet je iets vertellen. Ik denk dat wij goede vrienden worden.

- Dat soort dingen weet ik. - Hoe?

Geen idee. Ik weet het gewoon. Ik ben hekserig.

Hekserig. Vertel eens, Mr Heks.

Heb je mijn man met Miss Europa 1952 gezien?

Ja. Hij nam haar mee naar een huisje.

- Wat zou ik daaraan moeten doen? - Weet ik niet.

Erboven staan.

Ik heb over jou gehoord. En dat je auto-ongeluk...

je jukbeenderen heeft verbrijzeld?

Toen ze je gezicht opnieuw deden, was je opeens mooier dan ooit.

Je ging van een lelijk eendje naar een zwaan. Heb ik gelijk?

- Hoe weet je dat allemaal? - Nou, mijn punt is...

het ongeluk was een zegen en nu is er nog iets anders.

Je hebt een nieuwe beste vriend.

Laten we een sigaret roken.

Mag ik?

Irving, je moet teruggaan en het ze uitleggen.

Ik moet het voordeel van de twijfel krijgen.

Dat heb ik verdiend.

Ik geef Random House niet mijn voorschot voor Answered Prayers terug...

wegens niet leveren. Ooit lever ik wel, dat weet je.

Hoeveel willen ze van me?

Vierhonderdduizend dollar?

Ja, ik weet dat ik de derde deadline heb gemist.

Ik ben bijna klaar. Echt bijna.

Maar Irving, ik zeg het je, je moet het ze uitleggen.

Deze is veel moeilijker dan Cold Blood.

Omdat ik over de rijken schrijf, de hogere kringen van New York.

Dat luistert erg nauw.

Dat moet je precies goed hebben.

Hoe bedoel je, dat hebben ze al gehoord? Hoeveel hebben ze aan mij verdiend?

Ze klagen me aan?

Ik kan geen geld teruggeven dat ik niet heb. Vertel ze dat maar.

Luisterde je mee?

Waarom heb je je jas aan? Gaan we eten?

Nee, eigenlijk niet. Ik wil hier niet zijn voor dit allemaal.

Het is voor iedereen duidelijk wat er aan de hand is. Waarom je vastzit.

Nou, Jack. Vertel maar, dan.

Je kunt het boek niet schrijven omdat je geen schrijver meer bent...

maar een fulltime alcoholist, 60 uur per week.

Misschien heb je gelijk, maar dat is slechts de oppervlakte.

En daar ben je zo goed in. De oppervlakte.

Maar waarom? Waarom doe ik mezelf dit aan?

Omdat het meer pijn doet dan je ooit zult begrijpen...

- om zoiets zeldzaams te verliezen? - Ach, toe.

Je elite pijn is zo uniek dat alleen jij het kunt verdragen?

Kom op. Echt?

En het is net buiten zicht. Ik kan het ruiken.

Je weet niet wat de inzet is. Je hebt geen inzet.

Maar voor mij is het alles of niets.

En heel misschien ben ik alles verloren wat me Truman Capote maakte.

Misschien heeft Cold Blood alles afgenomen wat ik had.

Vertel me niet dat ik alcoholist ben. Dat weet ik. Maar vertel me waarom.

Vertel me hoe ik het stop. Vertel me hoe ik weer Truman Capote kan zijn.

Kun je me vertellen hoe ik dat doe?

Nee.

Maar zo kom je er ook niet achter. Niet met gin, wodka of pillen.

Dat is niemand ooit gelukt. Zo, ik heb m'n zegje gedaan.

Dat weten we niet zeker, toch?

Want soms, na de derde en een paar pillen...

voel ik hem wel naast me. De oude ik.

En ik blijf hem achternazitten tot hij terug is bij mama.

Misschien heb ik juist niet genoeg gedronken.

Dat ga ik onderzoeken, schat.

STOOMBADEN

Jij bent Truman Capote.

Ben je niet bang dat je wordt herkend?

Ik ben hem niet meer.

Je verdient het om niet lastiggevallen te worden.

Dat wil ik juist. Daarom ben ik hier.

Ik wil oneindig worden lastiggevallen.

Nou, dat kan oneindig, wie je ook bent of vroeger was.

Als je zo bijklust, verspil je tijd dan niet.

- Ik ben gebroken en leeg. - O, ja?

Denk je niet dat je iets voor me hebt? Misschien val ik daar juist op.

Je bent geen homo, hè?

- Dit is jouw ding, toch? - Ik ben geen nicht, ik ben geen hetero.

Ik kom gewoon graag. Volgens m'n psychiater ben ik een seksuele sociopaat.

Ooit ging ik van kamer naar kamer en kwam ik negen keer.

Ik ging thuis eten en neukte m'n vrouw zonder problemen.

- Wat aten jullie? - Nou, het was op een vrijdag.

Vissticks, dus.

Heerlijk, een afvallige katholiek.

Ik haatte mezelf vanwege al dat vieze gedoe, maar nu niet meer.

Ik herinner mezelf eraan dat ik vroeger mooi was.

En dat al deze pummels en stiekeme gasten...

geluk mogen hebben om bij me te zijn in mijn verval...

want ik was ooit iets.

Neem je altijd scharrels mee naar je zwanen?

- Waarom noem je je zo? - Omdat het zwanen zijn.

Prachtig en elegant boven water.

Beeldschoon, uniek, glijdend door de vijver van de high society.

Maar God gaf ze te veel emotionele problemen.

Onder het perfecte oppervlak van het water moeten ze twee keer zo hard peddelen...

als een doodnormale eend, alleen om te blijven drijven.

Een last die maar weinigen aankunnen.

- Dat klinkt vreselijk. - Dat is het ook.

Sommige zwanen verdrinken door de schoonheid en het gewicht...

van hun fantastische, oppervlakkige verendek.

- Dus? - Ze kunnen niet doorgaan.

- Zijn ze er vandaag allemaal? - O, nee. Nee.

Dat zou je niet aankunnen.

Een kleine sterfelijke woerd als jij. Nee, er zijn vandaag maar drie zwanen.

De nummer één zwaan is Babe.

De meest perfecte vrouw ooit gemaakt.

Haar enige gebrek is haar perfectie. Ze is bijna te mooi om naar te kijken.

En haar ogen. Ze zijn zo slim. Ze zien zo veel.

Er is geen grotere WASP.

Alleen al bij haar zijn maakt ruwe randjes glad.

Iedereen in haar nabijheid straalt.

Haar man, Bill Paley, behandelt haar als een werknemer zonder vakantie...

ook al neukt hij iemand anders in een hotel om de hoek.

Ze wilde een huis voor me kopen.

Maar je kunt niet te veel van ze aannemen, anders bezitten ze je.

En Slim.

Slim Keith was straatarm, midden in het sloeberige Californië...

en trouwde eerst met Howard Hawks en daarna met Leland Hayward.

En toen klom ze nog meer omhoog, had ze heel veel geld...

en geen speciale persoonlijkheid om dat alles te verstoren.

Niemand is slimmer dan zij, of zoveel stappen verder met schaken.

En ze kent Hollywood zoals ze Londen kent...

zoals ze Parijs en Capri ook op haar duimpje kent.

Luister je nog, John? Want je moet alert zijn, lieverd. Toe.

Vertel ze over je boek, maar niet te veel. Ze raken snel verveeld.

Hoe dan ook. Wie er ook zal zijn is CZ Guest, echt een verademing.

De meest voorbeeldige zwaan van allemaal. Echt, lieverd.

Ze tuiniert zoals Jascha Heifetz vioolspeelt.

Het is CZ gelukt om het groeiseizoen van de goudsbloem tot de herfst te rekken.

De goudsbloemen die zij kweekt, willen niet na de zomer verwelken.

Ze willen hun zonnige schoonheid voor haar delen...

alsof het huisdieren zijn, enthousiast om te behagen.

Ze doet dit met alles wat leeft. Als iets magisch.

Dat doet ze via liefde.

Laat de meter lopen. We willen nog niet naar binnen.

Timing is alles.

Bonita, hallo.

Dag, Ian. Neem mijn bril, bedankt. Dit is mijn vriend, John.

Lieverds, dit is de man over wie ik heb verteld.

De prachtige, betoverende, fantastische John O'Shea.

Hoe gaat het, dames?

Jullie hebben al een drankje. Ik doe graag mee.

Welkom bij de club.

- Geef die jongen een drankje. - Of twee.

Zo fijn om de grote John O'Shea te ontmoeten.

Is dat zo? Oké.

Bedankt, meneer.

Proost.

Vorige week in Londen ging ik naar een feest van Drue Heinz...

- en zat ik vast aan prinses Margaret. - Jeetje.

- Hel op aarde, zeg ik je. - Ze is moeilijk. Hoe heb je dat gedaan?

Ik vroeg haar naar Mick Jagger en Mustique.

- Geweldig. - Haar moeder is een schat.

De rest van die familie…

Prins Charles kan nog wel iets bereiken. Hopelijk. Hij kweekt graag dingen.

- Hij gaf me ooit een prachtige courgette. - Is dat een auto?

Dat is een groente, lieverd.

Maar niks vergeleken bij die van CZ.

Ze baadt ze in melk, terwijl ze nog in de grond zitten.

Maar wel magere melk. Het geheim van een goede groente.

Royals denken dat er drie categorieën zijn.

Gekleurde mensen, witte mensen en royals.

Breng wat tijd door met die familie en je vraagt je af...

hoe zij op de troon zijn gekomen.

Ik ben zo blij met deze lunches. Dat is echt waar. Zo blij.

- Dit zullen we altijd hebben, toch? - Altijd. Het houdt me mentaal gezond.

- Soort van. Zo goed als het gaat. - Ben je dat wel dan, Slim?

Nou, het eten in de marine is niet zo slecht als je denkt.

Het is niet zoals dit, maar…

- Wat is dat? Dat ding… - Dat is een stukje kip.

- 'Toulet', nog iets. - Poulet. Dat is het niet.

Maar daar heb ik leren koken.

M'n vrouw vindt het niet erg als ik m'n gang ga in de keuken.

Ik maak iets dat heet Country Captain.

- Met kip, maar ook paprika en tomaat… - Pardon. Voordat je verdergaat.

- Fierro, nog een fles Sangiovese, graag. - En de Chablis.

Ja, ga verder. Vertel meer over de Country… Colonel?

Het is Captain.

Als ik terugkom van het toilet, vertel ik het recept. Het is een roux.

- Weten jullie wat dat is? - Een straat in Parijs?

Wie gaat eerst?

Truman, lieverd, besef je dat je een fout maakt?

Leg uit, Truman. Snel.

Wel grappig dat als ik een verhouding heb...

iets wat al jullie mannen doen zonder dat jullie iets zeggen…

Dat kan ons niet schelen. Babe zegt dat hij je manager wordt?

Ik heb hulp nodig. Met de buitenlandse rechten, de royalty's.

- Wie weet hoe die uitgevers me bedonderen? - En wat vindt Jack van dit alles?

Hij is moe. Hij wil in Sagaponack zitten en z'n lieve kleine boekjes schrijven.

Hij is me zat, na al die jaren.

Je mag blij zijn dat Jack je onzin tolereert, Truman.

- Ik bedoel, echt? - O, jezus.

John is geweldig.

Die simpele, rossige, gezonde heiden is best slim.

- En hij wil ook schrijven. - Natuurlijk wil hij dat.

Dat ziet iedereen. Hij heeft al zes glazen wijn op.

Nooit echt goed.

Ze is hier. Ze staart.

Vergeet Ann. Doe alsof je haar niet ziet.

Je gaat haar tegenkomen. Dat is geen verrassing.

Truman, het kan ons niet schelen wie je naait.

Maar maak hem niet de baas van je leven. Dat is slechte mojo.

- Hou het gescheiden. - Je gedraagt je als een idioot.

Hij is een bankbediende uit Long Island.

Een alcoholist die zich niet kan kleden. En die z'n vrouw en kinderen achterlaat.

Denk je dat hij ook maar iets kan managen?

Waarom blijft ze naar me staren?

Misschien omdat je iedereen vertelt dat ze een moordenaar is?

Goed, waar was ik?

- John? - Country Captain.

Tomaat en paprika. Hou je van ui? Dat kan er ook bij.

- Ook lekker. Soms… - Lekker.

Truman, verdomde klootzak. Dacht je dat ik het niet weet?

Ik weet wat je over me zegt. 'Bang Bang'?

Ann, dit wil je niet doen. Wat het ook is, niet in het openbaar, lieverd.

- Ga zitten. - Je zegt dat ik m'n arme man heb vermoord?

Is dat geen laster en smaad? En je zegt dat 't in je nieuwe boek staat?

Als het niet waar zou zijn, zou het laster zijn.

Maar het is wel waar. Dat weten we allemaal.

En het wordt een heel interessant hoofdstuk.

Waarom ben je hiermee begonnen?

We waren hecht. Vertel me gewoon waarom.

Niet doen. Laat me los, Slim.

Nee, hij… Het is een marteling. Ik hoor het overal.

Ik snap niet hoe jullie hier kunnen zitten. Vertel me waarom, Truman.

Nou, weet je, ooit mocht ik je. Ik mocht je erg graag.

Maar toen hoorde ik dat je me een nicht noemde, achter m'n rug.

Dus ik dacht: laat ik een nicht zijn...

en laten zien wat een nicht kan doen als hij boos is.

Als hij heel boos is en verraden door iemand die hij echt mocht...

- ook al wist ik wat je was. - Truman, ga zitten. Ann, jij ook.

Zelfs als je een moordenaar bent, hij heeft een typemachine en jij niet.

Ik heb je nooit een nicht genoemd.

Ik noemde je een giftige flikker.

Je moet het wel goed citeren. Daar ben je toch zo goed in?

Wat heeft hij nog meer fout?

Jij zielige flikker.

Oké, zo is het wel genoeg. Je hebt je scène gehad.

- Rot op, Slim. - Genoeg.

- Jullie zijn slangen. - Laten we gaan.

Ober, wil je ons even bijschenken?

Waar waren we? John, je zei iets over een roux?

- Ja, een Country Captain. - Momentje, CZ.

Truman, er komt een moment waarop je het mis gaat hebben.

Wat je doet is enorm gevaarlijk. Je ziet wat er kan gebeuren.

Ik wil echt een toetje. En misschien kunnen we hier ook dineren.

Ik kan het niet aan om terug te moeten naar de echte wereld.

Ik dacht dat je zei dat Babe een auto zou regelen?

Dat is ze vast vergeten.

Laat me niet slecht voelen over de metro. Je kent m'n situatie.

Wacht even.

Pardon.

Kom, ga zitten.

Dus je moet je boek afschrijven?

Schrijf over de wereld die je mij laat zien.

Ga door.

Truman, die lunch, dat was goud.

Alles.

Schrijf gewoon de lunch op.

Niemand kan ons die vrouwen laten zien. Hoe ze echt zijn.

Je zit niet vast.

Je kijkt gewoon niet naar wat je hebt.

La Côte Basque.

Daarom kwam Ann Hopkins weg met koelbloedige moord.

Haar schoonmoeder is een godin van Rhode Island en een heilige.

Maar het had een ongeluk kunnen zijn.

Zoals ik het me herinner, kwamen ze net thuis van een feest in Watch Hill.

Ze gingen in gescheiden kamers slapen.

Had daar niet net een reeks inbraken plaatsgevonden?

Ann hield een geweer naast haar bed.

Plotseling, in het donker, opende de deur van haar slaapkamer.

Ze greep het geweer en schoot op de indringer, dacht ze.

Maar het was haar man, David Hopkins, die een kogel door z'n kop had.

Einde.

TRUMAN CAPOTE'S NIEUWE ROMAN, ANSWERED PRAYERS

Hoe erg is het?

Sorry, Bill. Geen idee wat ik moet zeggen. Het gaat zeker over jou en Babe.

De naam, uitgesproken door Ina, was een strelend gesis. Om zeker te zijn.

Sidney Dillon. Conglomateur, adviseur van presidenten...

getrouwd met Cleo Dillon, het mooiste levende wezen ooit.

Of hij 't bekent of niet, daarom wilde hij de vrouw van de gouverneur neuken...

wraak nemen op dat arrogante varken… Bedekt met bloed.

Laat haar zweten en krijsen.

Het bed ook, de lakens met vlekken zo groot als Brazilië.

Weet hij niet wie we zijn?

Je hebt het gelezen.

Niemand zal weten dat het over ons gaat.

Niemand zal het weten?

Het voelt nu vreselijk, maar het zal weer verdwijnen.

We doen wat we altijd doen.

Doen alsof? Is dat de slimme zet?

En je hebt gelijk. Zoals altijd. Je kent het schaakbord.

Je kunt zo ver in de toekomst kijken. Je bent Truman en mij zoveel stappen voor.

Zag je dit moment toen je de vrouw van de gouverneur neukte in ons huis...

en ik de lakens moest weggooien en nieuwe moest bestellen bij Porthault?

Want dat deed ik. Weer helemaal wit.

Zoals altijd, perfect, voor jou.

- Ik begrijp dat je je verraden voelt. - Ik vraag me af wat erger is.

Jouw jarenlange openlijke verraad...

en hoe respectloos je naar mij bent...

of Trumans verraad?

Want ik weet niet of wat wij doen ook maar in de buurt komt van liefde.

Maar ik hield echt van hem.

En ik liet hem binnen omdat ik niemand anders had.

- Ik beloof je dat we hier doorheen komen… - Nee.

Ik ben vernederd.

Echt waar.

Mijn hart is gebroken.

Zie je het dan niet? Het is allemaal waar.

Zijn portret van ons, dat klopt.

Het klopt van iedereen, maar vooral van mij.

O, mijn god. Ik nam deze baan zo serieus.

Deze religie waarin we zo perfect zijn.

Maar ik ben al zo lang boos en je moet me vertellen...

waarom heb ik dit verdiend? Wat heb ik gedaan voor deze minachting?

Want dat zijn al die verhoudingen, Bill. Minachting.

- Dat is niet waar, Babe. - Jawel. Totale minachting voor mij.

Hoe perfect de foto's ook zijn, de georganiseerde etentjes, de gasten...

alles. Alles voor jou.

Want ik hield wel van je. En jij hebt dat verkwist.

Alsof ik een tv-station was dat je kocht en negeerde.

Gewoon weer een bezit, net als de andere vrouwen en gladde mannen...

in dat ding dat hij openrijt.

En hij heeft gelijk.

Ik kwam naar hem voor liefde.

De homoseksuele hofnar die voor z'n avondeten zingt.

Ik weet niet hoe ik hier doorheen kom.

Iedereen staart.

Iedereen weet het.

Ja, ze weten het.

Ze weten het allemaal.

En we zijn amper vermomd.

- Heb je vuur? - O, lieverd.

Elke kiosk.

De telefoontjes. The Post.

Luister, ik moet je iets vertellen. Niet reageren.

Ann Woodward is dood.

Ze wist dat Esquire vandaag uitkwam.

Begrijp je wat ik zeg, Babe?

Iemand heeft haar een kopie gegeven.

Ann pleegde zelfmoord vanwege Trumans verhaal.

Cyanide.

Gelukkig leven wij nog.

Nou, ik wil ook dood. Echt.

Zo is het genoeg.

Nu sluiten we de gelederen.

Geen misleiding van mannen meer. Truman, de echtgenoten, de mannen.

Genoeg.

Wat?

Hij heeft Ann vermoord en wij vermoorden hem.

Hij zal nergens heen kunnen, niks hebben.

Iedereen zal het zien. Iedereen zal toekijken.

Geen deur staat nog voor hem open.

Hij zal geen zuurstof hebben...

en hij zal sterven, net als Ann Woodward.

Maar dan veel langzamer.

- Pardon, Mrs Paley. - Bedankt.

- En voor u. - Heerlijk.

Vertaling: Laura Oplaat