Original subtitles

To było przepyszne.

Gratuluję szefowi kuchni.

Ty byłaś szefową kuchni.

Wiem.

Skomplementowałam siebie.

To co teraz?

Teraz pomożesz mi dokończyć tę układankę.

Ma zbyt wiele części dla człowieka, który mieszkał sam.

Dziękuję, Rolf.

Naprawdę nie wiesz, czy pójdziesz na pogrzeb Don Pabla?

Był twoim mentorem.

Pojawią się tam ludzie, z którymi dziwnie byłoby się spotkać.

Znowu chodzi o Julię?

Jak to „znowu”?

Stary, masz obsesję na jej punkcie.

Powtarzasz…

„To opowieść o naszej rodzinie i pewnym ośrodku”.

Ale mówisz tylko o niej.

Chyba powinienem opowiadać dalej.

Zrozumiesz, że to nie jest tylko opowieść o Julii.

Weźmy na przykład kolejną część.

Dobra, kolejna część jest tylko o Julii. Ale jest dobra.

Ośrodek przygotowywał się na wielką imprezę sylwestrową.

Ale mieliśmy jeden wieczór na relaks.

…zapewnić gościom wszystko to, co najlepsze.

Ostatnia informacja

o jutrzejszej posadzie, kolacji świątecznej dla personelu.

Wiem, że tradycyjnie była to ta jedna impreza w roku,

kiedy pracownicy mogli przyjść na kolację z gościem.

W tym roku…

Podtrzymamy tę tradycję.

Tak!

Czemu klaszczemy, skoro dostajemy to, co zawsze?

- Nie wiem, ale dobra jest. - Tak.

W tym roku wszyscy ciężko pracowaliśmy.

Jutro przekażę wam najlepsze możliwe „podziękowania”.

Pieniądze.

Wspólnie spędzony czas.

Plus, wiem, że na to wszyscy liczycie…

- Pieniądze. - Tak.

Zaśpiewam dla was kolędę.

Do zobaczenia, moi cudni.

Chad, pamiętaj…

Chad, idziemy?

- Hej. - Cześć.

To wygląda niesamowicie.

Nosiłbym tę sukienkę.

Dziękuję.

Chcę jutro oszołomić Diane.

- To ważne spotkanie. - Tak.

- Stresujesz się? - Tak. Po prostu…

Nie wierzę, że umieści moje ubrania w hotelowym sklepie.

Wszystko dzięki Chadowi.

Czy to nie wspaniałe, że kazał zrobić sukienkę mojego projektu?

Wspaniałe. Złoty chłopak.

Zrobił nawet profesjonalne metki.

Dzięki temu wydaje się, że powinna wisieć w sklepie.

Chwila.

Jak możesz pozwalać na to,

żeby Chad zbierał pochwały za twoją sukienkę?

Pomagasz mu wygrać.

Hej. Spokojnie, Hugo.

Cały ten rozdział jest o Julii

i o tym, jak powoli zaczęła odkrywać prawdę.

Prawie tak, jakby układała puzzle.

Stary. Dlatego to robimy?

Och, nie. Co za banał.

- Nie. - To piękna metafora.

- Nie. - Słuchaj dalej.

Mam nadzieję, że lepiej ci pójdzie z Diane,

niż Grace Poole poszła opieka nad Berthą.

Máximo, czytasz Jane Eyre? Jak daleko doszedłeś?

Poznała już mężczyznę, z którym powinna być,

ale na razie jest z tym drugim.

Powoli składała w całość elementy układanki.

Czekaj. To tu nie pasuje.

Rosa, następna partia!

Cześć. W czym mogę pomóc?

Zatrudnili mnie na ten intensywny okres.

Naprawdę? To dziwne.

Czemu?

Zwykle umieszczają ładne osoby na basenie albo przy barze,

tak żeby widzieli je goście.

Myślisz, że jestem ładna?

Nie, chodziło mi o to…

Oprowadzę cię.

Dobrze.

To są pralki,

tam są kolejne pralki.

I to właściwie wszystko.

Słodko.

To może zabrzmieć bezczelnie,

ale czy poszłabyś ze mną na jutrzejszą kolację?

Ale fajnie. Chętnie.

Nawet nie wiem, jak masz na imię.

Och, tak. Przepraszam. Jestem Memo.

Lorena. Miło cię poznać.

Co powinnam wiedzieć o pracy w pralni?

Mam tylko jedną radę, a raczej ostrzeżenie.

Tutejsza szefowa jest straszna.

Wyobraź sobie potwora prosto z dziecięcego koszmaru.

Wiesz, jak ją nazywam?

- Ciocia Lupe! - Nie.

Trochę ostrzej, bo…

Czemu rozmawiasz z moją siostrzenicą?

Memo zaprosił mnie na jutrzejszą posadę.

Czy to nie słodkie?

Takie słodkie.

- Skończ papierkową robotę. - Dobrze.

Zaraz wracam.

Czy ja też mam cię nazywać ciocią Lupe, czy…

Skrzywdź ją…

- A odetnę ci jaja. - Dobrze.

Gabriela.

Chwila.

Kim jest Gabriela?

Twoją nastoletnią dziewczyną.

Pierwszą dziewczyną, którą pocałowałaś.

Miała na imię Roberta.

Przez cały ten czas nazywałem ją Gabrielą.

Roberta.

Co tu się dzieje?

Wiedziałam, że źle na nią wpływasz.

Wiecznie się skradacie

i Bóg wie, co robicie.

Słyszałam plotki.

Sąsiedzi gadali, ale nie chciałam im wierzyć.

Teraz już wiem i nigdy więcej nie chcę widzieć was razem.

Mamo, czekaj.

To moja wina. Ukrywałem coś przed tobą.

Kilka tygodni temu

Roberta i ja zaczęliśmy ze sobą chodzić.

Sara pomagała jej się wymknąć z domu.

Przepraszam.

- Roberta! - Pani Noro.

Wspaniale.

Mój ukochany syn.

Dziewczyna mojego syna powinna wychodzić frontowymi drzwiami.

Pa, Roberto.

Pa.

Mój syn spotyka się z przyjaciółką mojej córki.

I co myślisz?

Jesteśmy słodką parą, co?

Tak się zastanawiam…

Czemu Roberta próbowała wymknąć się przez pokój Sary,

skoro twój jest bliżej drzwi wejściowych?

Drzwi wejściowe.

Co za głupota.

Nie wierzę, że o tym zapomniałem.

Co teraz?

Mama jest jeszcze bardziej podejrzliwa.

Niewiele brakowało.

Dzięki wścibskim sąsiadom nie mogę spędzać czasu z Robertą.

Boję się, co mama mogłaby zrobić, gdyby znów nas przyłapała.

Chciałbym ci jakoś pomóc, Sarape.

Ale nie wiem jak.

Chociaż mogę wam dać wspólny wieczór.

Wieczór, podczas którego nie musiałybyście martwić się mamą.

Co masz na myśli?

Możecie jutro wieczorem iść na posadę u mnie w pracy.

Mogłybyście porozmawiać, potańczyć i się rozluźnić.

Będę udawał, że Roberta jest moją randką,

a ty udawaj, że idziesz z Memo.

To by było niesamowite.

- A jeśli Memo ma już randkę? - Zabawne.

Wiedziałbym, gdyby Memo miał randkę.

Prześmieszne.

Ale mam już randkę. Lorenę. Jest tu nowa.

Serio?

Możesz olać moją siostrę, gdy tylko dotrzesz na kolację.

Musisz tylko wmówić mojej mamie, że idziesz z Sarą.

A Sarze to nie przeszkadza? Nie chcę jej zranić.

Wiem, że się we mnie podkochuje.

Nic jej nie będzie.

Zaufaj mi. Ja zrobię to samo z Robertą.

Nie mogę wytłumaczyć dlaczego. To po prostu bardzo ważne.

Dobrze.

- O ile będę mógł olać ją na kolacji. - Kogo?

Olać każdą kobietę, która się zbliży. Bo będę z tobą, Lolo.

Jak pani widzi…

…moje projekty nadają się i na plażę, i do klubu.

Mają też kuszącą cenę.

Goście chętnie będą wspierać lokalny produkt,

nie rezygnując przy tym z jakości i stylu, na jakie zasługują.

Wiesz, kogo mi przypominasz?

Ximenę, drugą recepcjonistkę, z którą zawsze mnie pani myli?

Tak.

Ale też mnie.

W twoim wieku byłam równie ambitna.

To chyba dobrze, prawda?

Kochanie, to wspaniale.

Zróbmy tak.

Spróbujmy wstawić do sklepu trochę sukienek na próbę.

Jeśli się sprzedadzą, pomyślimy o wprowadzeniu twojej linii na stałe.

O Boże, bardzo dziękuję.

Jak szybko możesz mieć dwanaście?

Porozmawiam ze szwaczką. I zapytam Chada o jego krawcową.

Chad nie ma krawcowej.

Stworzył dla mnie tę sukienkę.

Zapewniam, że skądkolwiek ją ma, to nie był jego pomysł.

Miłego pobytu.

- Hej, Máximo. - Cześć, Ximena.

Muszę biec do domu

i odebrać siostrę przed kolacją,

ale sprzątają właśnie szatnię.

- Mogę zostawić tu plecak na parę godzin? - Jasne.

Odbiorę go wieczorem.

Dzięki.

Pa.

Kocham cię, Máximo Gallardo.

Naprawdę to powiedziała?

Pewnie tak.

Nie wierzę, że będę sprzedawać sukienki w hotelowym sklepie.

Strasznie się cieszę.

Niełatwo zaimponować mamie.

Zresztą nie wiem. Nigdy mi się to nie udało.

Gdzie uszyłeś dla mnie tę sukienkę?

Będę potrzebować pomocy.

Wiesz, mam ją z…

Wiesz co? Mam pustkę w głowie.

Idę do mamy.

Widzimy się na kolacji.

- Przepraszam. - Dobra,

wiem, że ludzie nigdy nie mówią do siebie na głos,

ale chcę wierzyć, że w tamtej chwili

Julia powiedziała…

Skoro ta sukienka to nie pomysł Chada, to czyj to pomysł?

To jak układanka. Puzzle.

Tak, to piękna metafora.

Jak wyglądam?

Masz siostry krawcowe,

a żadna nie zrobiła czegoś z tą koszulą?

Specjalizują się w sukienkach.

Poprosiłbyś szefa kuchni, żeby ugotował krzesło?

Przekażę Sarze złe wieści.

Możemy zamienić słowo?

- Jasne. - Dzięki.

Sara,

nie chcę łamać twojego serduszka.

Wiem, że brat już ci mówił…

Poznałem kogoś.

Ona niebawem skończy dyżur w pralni

- i będzie tu za godzinę… - Dobra.

Twoja siostra jest taka silna.

Pablo?

Nora.

Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.

Nie.

Przygotowuję się do jutrzejszej podróży.

Nie byłam w stolicy od pielgrzymki papieża w 1979.

Dlatego tu jestem.

Chciałem podziękować ci za to, że powiedziałaś mi o moim wnuku.

Bardzo mnie zaskoczyłaś.

Mam dla niego prezent. I list dla mojego syna.

Wiem, że proszę o wiele,

ale gdybyś miała czas

podczas pobytu w stolicy w związku z operacją oka,

czy mogłabyś im to przekazać?

To pluszowy miś z czerwoną kurteczką.

Victor miał podobnego.

Tak, pamiętam.

Słodki.

Spróbuję, Pablo.

Chcę też, żebyś wiedziała,

że żałuję tego, jak zachowywałem się przez te lata.

Myślę, że skrzywdziłem wielu ludzi,

włącznie z tobą.

Przepraszam.

Narobiłeś bałaganu.

Ale nie uważam, żeby to była tylko twoja wina.

To również wina hotelu. On zmienia ludzi.

Wiesz o tym.

Boję się, bo Máximo tam pracuje.

Rozumiem to.

Ale są tam też wspaniali ludzie.

Pracowici, tacy jak twój syn.

Myślę, że gdybyś poznała to miejsce,

spędziła tam trochę czasu,

zobaczyłabyś to wszystko wyraźniej.

Cóż, żałuję, że nie mogę.

Niczego nie widzę wyraźnie.

- Hej, Xime. - Hej, Julia.

- Cudownie wyglądasz. - Dziękuję.

Gdzie moja szminka?

Moja sukienka?

MÁXIMO - WITAJ W LAS COLINAS! JULIA

Máximo.

Teraz, kiedy Julia znała już prawdę,

mogła zacząć pracować nad kolejną częścią układanki.

Z kim powinna być?

Z Chadem…

Czy ze mną?

O rany. Masz piękną sukienkę.

Dzięki. Zaprojektowałam ją.

Sama ją uszyłaś?

Mój chłopak kazał ją dla mnie uszyć.

Właściwie to nie.

Właśnie sobie uświadomiłam, że ktoś inny ją dla mnie uszył.

Przyjaciel, który mógłby być kimś więcej niż przyjacielem.

Ale nie zrozum mnie źle.

Mój chłopak jest wspaniały.

Choć nie jest typem faceta, który wpadłby na coś takiego.

Ale ten przyjaciel taki jest. Zawsze.

O cholera, pogubiłam się!

Dlatego zwierzam się nieznajomej, jak jakaś wariatka.

Nie martw się.

Najlepsze rady dostaje się w damskiej toalecie.

To prawda.

Doskonale rozumiem, co czujesz.

Ostatnio byłam zdezorientowana,

bo nie wiedziałam, czy mogę być kimś więcej niż tylko czyjąś przyjaciółką.

Ale poszłam za głosem serca

i jestem teraz ze swoją drugą połówką.

Jestem szczęśliwa.

Więc zaufaj intuicji.

Jesteś najlepsza. Dziękuję.

Gabriela.

Roberta.

Roberta.

- Julia. - Tak.

Dobra.

- Możemy porozmawiać? - Jasne. Co się dzieje?

Nie wierzę.

Don Pablo jest tu z moją mamą?

Tak? Chętnie ją poznam.

Nie rozumiesz.

Jeśli przyszła, coś musi być nie tak.

Pogadamy później, dobrze?

Nie mogłem pozwolić, by mama zobaczyła Sarę z Robertą.

Mamo, co ty tu robisz?

Pamiętasz, jak mnie tu ostatnio przyprowadziłeś?

Spotkałam starego przyjaciela, Pabla.

Zaprosił mnie.

Don Pablo?

Jest twoim przyjacielem?

Czemu nie mówiłaś, że znasz mojego szefa?

Gdybyś powiedział, że nazywa się Pablo…

- Don Pablo. - …powiedziałabym.

Ale nie mówisz mi nic o swojej pracy,

wychodzisz wcześnie rano i wracasz w nocy,

cuchnąc wstydem.

Mówiłem już, to zapach chloru.

W każdym razie…

Zaprosił mnie dziś na kolację.

Przyniosę ci drinka. Czekaj.

Beto, daj ponczu.

Co my zrobimy?

Koszmar. Mama zauważy, że jest tu Roberta…

Nie martw się. Nie porzucę cię, obiecuję.

Memo.

Jest tu moja mama, więc dalej udawaj, że jesteś z Sarą.

Dobrze.

Ale Lorena kończy za 40 minut, więc mogę to robić tylko jakiś czas.

Zadbam o to, żeby mama zniknęła do tego czasu.

Weźcie się pod rękę.

Dziękuję.

Martwię się o pokusy.

Proszę, mamo.

Dziękuję.

I tak sobie rozmawiacie.

Ale fajnie i… dziwnie.

Właśnie się poznałyśmy.

Jest urocza.

Właśnie pytałam Julię,

czy jej zdaniem są w tym hotelu porządni, pracowici ludzie.

Tak uważam.

- Roberta. - Witaj, Noro.

Roberta. To Julia.

Cześć. Poznałyśmy się.

Roberta to dziewczyna Máximo. Czy nie są słodcy?

Może usiądziemy już do stołu?

Tak. Chodź, kochanie.

- Proszę przodem. - Chodź.

Proszę.

Co mam robić? Jestem na udawanej randce przy dziewczynie, która mi się podoba.

To okropne.

Nie, to dobrze.

Moje siostry zawsze odrzucają chłopaków, którzy zapraszają ich na randki.

Ale kiedy któryś z nich znajdzie dziewczynę?

Nagle uświadamiają sobie,

że od początku kochały tych biedaków.

Pokaż Julii, co traci i sam zobaczysz.

Naprawdę dużo wiesz o kobietach.

To wszystko kwestia pewności siebie.

Lorena! Co ty tu robisz?

Wcześniej skończyłyśmy.

Co to za strój?

To posada nie rewia.

Máximo. Memo.

Zaproście do nas swoje znajome.

Proszę… zaraz przyjdziemy.

Już idziemy. Tak.

Cholera, Máximo, co mam robić?

Jestem na udawanej randce przy dziewczynie, która mi się podoba.

- Ale właśnie mówiłeś… - Hej, nie.

Nie wykorzystuj tego przeciwko mnie.

Czemu nie mogę przeczytać tego żartu? Jest zabawny.

Wydaje się trochę…

- Prowokacyjny? - …obraźliwy.

U Carsona zrobiłby furorę. Masz nuty do mojej piosenki?

Cholera.

Skąd mariachi będą wiedzieli co grać?

- Cholera! - Zapomniałeś o mariachi?

- Przepraszam. Byłem trochę… - Roztargniony. Jak zwykle.

Przyjdź do mojego biura.

Obecność mamy na kolacji wszystko skomplikowała.

Zastanawiałem się, jak powiedzieć Julii, że Roberta nie jest moją dziewczyną,

a Memo zastanawiał się, jak być na dwóch randkach na raz.

Proszę spojrzeć, jak Memo się denerwuje. Czy nie są uroczą parą?

Uroczą.

Memo, zbliżcie się, to zrobię zdjęcie.

Dobrze ją traktuj.

Długo ze sobą chodzicie?

- Długo? Parę tygodni? - Tak… Nie wiem.

To miło.

Czasem przyjaźnisz się z kimś bardzo długo,

- aż pewnego dnia wszystko nabiera sensu. - Tak.

Noc, kiedy obejrzeliśmy film i po raz pierwszy się całowaliśmy,

była najlepszą chwilą w moim życiu.

Dobrze całuję.

Ja też.

Dobra. Znalazłem jednego mariachi. A może mariacho?

Mija kolejny rok i naprawdę nic nie rozumiem.

Obijasz się w pracy.

Każdą wolną chwilę spędzasz z dziewczyną.

Czego chcesz od życia?

Jestem twoją matką, a nie mam pojęcia.

Ja też nie. Wciąż próbuję to ustalić.

Trudno jest dorównać Diane Davies i jej marce.

Masz rację. To na pewno niełatwe.

Wiesz, co jeszcze nie jest łatwe?

To, że nazywano mnie marną aktoreczką, kiedy byłam młodsza niż ty teraz.

To, że wychowywałam samotnie syna, a tabloidy kpiły ze mnie,

że utrzymuję w tajemnicy tożsamość twojego ojca,

choć wiedziałam, że tak jest dla ciebie najlepiej.

Zaczynałam na dnie i wspięłam się aż do tego miejsca.

Ty zacząłeś na szczycie i po prostu dryfujesz.

Więc zapytam raz jeszcze: czego chcesz od życia?

Chyba tego, żebyś była ze mnie dumna.

Mamy kolędę do zaśpiewania.

Przepraszam, ale muszę już iść. Miło było was poznać.

Wzajemnie, Julia.

Cieszę się, że w tym hotelu pracują też dobrzy ludzie.

Miałeś rację, Pablo.

Don Pablo.

Piękna sukienka.

Dziękuję.

Zrobił ją dla mnie ktoś wyjątkowy.

- Do zobaczenia. Dobranoc. - Taka miła dziewczyna.

- To ja zrobiłem dla niej tę sukienkę. - Co?

To właściwie tajemnica.

Julia wie, że to ty?

Na pewno nie, ale może kiedyś się dowie.

Wie. Właśnie mi powiedziała.

Julia wie, że to ty.

- I podobasz jej się. - Co?

- Porozmawiaj z nią. - Nie mogę zostawić ciebie i Sary.

Jeśli coś pójdzie nie tak…

Proszę wszystkich o zajęcie miejsc.

- Idź. - Nie zostawię was.

Wy dwoje tak się kochacie.

Witajcie na naszej posadzie!

Może to jest trochę obraźliwe.

Dziękuję wam za kolejny wspaniały rok.

Szczególne podziękowania należą się mojemu synowi.

Chad, kochanie. Czy w tym roku przyjdziesz tu i zaśpiewasz ze mną?

Przepraszam na chwilę.

Wszyscy byli nieszczęśliwi.

Byliśmy uwięzieni przy tamtym stole.

Żadne z nas nie miało przy sobie osoby, z którą chciało być.

I wtedy…

To, co się wydarzyło,

było dla wszystkich zaskoczeniem.

Co robi Lupe?

Dokąd ona idzie?

Widzisz coś?

Nie bardzo. Ale tak ładnie śpiewa.

Wszystko będzie dobrze. Dziękuję.

Máximo.

Skąd wiedziałeś, że tu będę.

Bo łączy nas więź.

Szukałem cię w siedmiu innych miejscach.

- Co do Roberty… - Pozwól mi…

Rozmawiałam z nią wcześniej. Jest urocza. Cieszę się.

Jest dziewczyną kogoś innego.

A ja tylko ją kryję.

Tylko z tobą chcę być.

Co jest?

Miałeś rację. Dobrze całujesz.

NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK