Original subtitles

Chwileczkę.

Kompletnie się pogubiłem.

Babcia znała Don Pabla?

Skąd?

Co powiedzieli, kiedy się zobaczyli?

Nie jesteś na to jeszcze gotowy.

O Boże. Chodzi o seks, prawda?

Babcia i Don Pablo się bzykali?

- Nie! To moja matka. - Trochę szacunku!

Przepraszam.

Nie jesteś jeszcze gotowy, bo po pierwsze

muszę ci powiedzieć parę rzeczy o Don Pablo.

Pamiętaj, że połączenie tego w całość zajęło mi całe lata.

Już to znam.

Pójdę pomóc przy kolacji urodzinowej Hugo.

Nie wiem, do której szkoły kulinarnej chodził Rolf,

ale jego tacos de guisado są…

Wybacz, Rolf.

To idealna zmiana tematu.

Czułem się fatalnie.

WEJŚCIE DLA PERSONELU

Zrezygnowałem z szansy na bycie z Julią.

Memo był jak zwykle gotów mnie pocieszyć.

Nie myśl o tym, co straciłeś.

Skup się na tym, co zyskałeś.

W przyszłym tygodniu twoja mama przejdzie operację oczu.

Racja. Nie powinienem myśleć o tym, co straciłem.

Przeszedłeś przez coś bardzo ciężkiego.

Chad zebrał pochwały za twój prezent

i wyszedł na idealnego chłopaka.

Teraz będziesz musiał patrzeć, jak całują się w pracy,

kochają się i patrzą sobie w oczy.

O tak, nawet o tym nie myśl.

Dzięki, że pomogłeś mi o tym nie myśleć.

Chcę tylko pracować, zarabiać

i unikać Julii i Chada, na ile się da.

- Hej, Julia. Hej, Chad. - Hej, Máximo.

Będzie ciężko.

35 LAT ELEGANCJI WYSTAWA FOTOGRAFII

Witamy na nowej wystawie.

Przedstawia Las Colinas na przestrzeni kolejnych dekad.

Zanim zaczniemy, śmiało, zróbcie zdjęcia.

Po wystawie zapraszamy na niewielkie przyjęcie w galerii.

Zanim zapytacie: tak, będzie tam darmowa gorzała.

Zna się tych dziennikarzy, co?

Zaczynamy za chwilę.

To był 1949 rok.

OTWARCIE LAS COLINAS 1949

1949.

Wtedy zacząłeś pracować w Las Colinas?

Nie, Hugo. Nie mam stu lat.

Ale Don Pablo

zaczął wtedy swoją przygodę z Las Colinas.

Czy to nie piękne, Victor?

Twój tata będzie tu pracował i pewnego dnia zostanie kimś.

Jesteś już kimś.

Tak, Pablito,

facet, który dostawał same piątki, pracuje teraz w sklepie z oponami.

Pablito, pracowity tata, który nigdy się nie poddaje.

Pablito,

facet, który ożenił się z najmądrzejszą i najpiękniejszą dziewczyną w miasteczku.

Będę mógł ci kupić, co tylko zechcesz. Dobrze, synu?

Może pewnego dnia będziesz pracował tam ze mną.

Stoicie na środku ulicy. Ruszcie się!

- No już, kochanie. - Pocałuj mnie.

Dasz sobie radę. Świetnie ci pójdzie.

Dobrze pan sobie radzi, może wróci pan w poniedziałek?

Dziękuję. Na pewno wrócę.

- Merci beaucoup. - Proszę bardzo.

Przepraszam.

Mam nadzieję, że miała pani udany lot z Europy.

Gdyby nie mogła pani znaleźć bagażu, mój znajomy pracuje na lotnisku.

- Skąd pan wie, że właśnie… - Ma pani europejskie papierosy.

Pani zegarek spieszy się o siedem godzin,

co oznacza, że dopiero pani tu dotarła.

No i nikt nie nosiłby wełnianej garsonki w tym upale,

- o ile miałby wybór. - Jestem pod wrażeniem.

Moja kolejna rozmowa o pracę?

Seor. Tak jest. Pablo Bonilla.

Nie wierzę. Kolejny idiota.

Narzucasz się żonie właściciela.

Don Antonio, powinien pan zatrudnić tego człowieka.

Pani Yvonne, zatrudnienie właściwych ludzi to trudne zadanie.

A jednak zwolnić ich można ot tak.

Dlatego sądzę, że byłby

doskonałym członkiem naszego personelu.

Za twoją świetlaną przyszłość w Las Colinas.

Gratulacje, Pablo. Zostałeś zatrudniony.

Zwolniłeś Mónicę?

Trzeba było to zrobić.

Zwolniłeś koordynatorkę imprez w dniu naszej wielkiej konferencji prasowej.

Jak mówiłem, trzeba było to zrobić.

Rano dowiedziałem się, że przekazywała informacje

o naszych gościach czasopismu Espectacular.

Boże, nienawidzę dziennikarzy.

Już idę, moi drodzy!

Bez obaw. To wydarzenie i tak okaże się sukcesem.

Przyniesie nam rozgłos i przyciągnie inwestorów.

Masz rację.

Oczywiście, zawsze masz rację.

Czujesz rybę?

Mieli się przekonać, że po zwolnieniu

Mónica zrobiła trzy rzeczy, dzięki którym impreza miała okazać się katastrofą.

Po pierwsze: wyłączyła lodówkę z prądu,

przez co zepsuło się całe jedzenie na przyjęcie.

Po drugie: zadbała o to, by sala cuchnęła rybą.

I po trzecie: pobrudziła wykładzinę czerwonym winem.

I to nie tym tanim.

Jedzenie jest zepsute, wykładzina brudna

i cuchnie tu zwieraczem wieloryba.

Nagrałam kiedyś serię spotów promocyjnych dla SeaWorld Orlando.

Za późno, żeby to odwołać.

Dziennikarze są już w lobby.

Dwadzieścia minut oprowadzania, a potem wychodzimy przez te drzwi.

- Musisz to naprawić. - Ja?

Tak. Potrzebuję do tego najlepszego człowieka.

Niestety Don Pablo będzie na oprowadzaniu, więc zostałeś mi tylko ty.

Dobra. Wiem, co robić.

Napraw to, proszę.

Sam nie wiem. Jestem potrzebny na basenie.

Daj spokój, stary. Zawsze mi pomagasz.

No weź. Jesteś moim hermano, moim amigo.

Jesteś moim „hermigo”.

- Proszę. - Dobra, Chad.

Ale tylko dlatego, że jesteśmy „hermigos”.

Ach, lata pięćdziesiąte. Cóż za czasy.

Tak słyszałam. Jeszcze się wtedy nie urodziłam.

Don Pablo, jaki był ośrodek Las Colinas w latach pięćdziesiątych?

Cóż, Diane, świetne pytanie.

To był czas ekscytujących zmian.

O drugiej na basenie uczą jitterbuga.

Szeroka spódnica z wzorem? Dzisiejsza młodzież jest bez klasy.

Elvis Presley zepsuł to pokolenie.

Nigdy więcej tu nie wrócimy.

Proszę. Hudson z lodem.

To znaczy burbon z lodem.

Rock Hudson to mój przyjaciel.

Musimy naprawić elektryczność w pokoju 237.

Państwo Davidson.

Widzę, że to państwa pierwszy pobyt w Las Colinas.

Bawcie się dobrze.

Tak zrobimy.

Właśnie przyjechało sześć skrzynek Dom Pérignon.

Wsadź mi trzy na tylne siedzenie samochodu.

Nie wiem, czy mogę to zrobić.

Masz rację.

Właśnie wypełniłem siedzenie sprzętem kuchennym.

Wsadź szampana do bagażnika.

Pablo. Napijesz się ze mną szkockiej?

Chętnie, panie Davidson, ale obiecałem żonie…

Pamiętaj, nigdy tu nie odmawiamy.

Gość dostaje to, czego chce.

Chętnie napiję się z panem szkockiej.

Mój mały.

Tatuś!

Patrz, co narysowałem.

To ty.

A to tutaj to Las Colinas.

A to ja. Pracuję z tobą.

Bardzo mi się podoba.

Nie mogę się doczekać, aż dorośniesz i będziemy razem pracować.

To dla ciebie.

Dzięki, tato.

Nie ma za co.

Cześć, kochanie.

Nora.

Chwila.

Mówiłeś coś?

Nie wydaje mi się.

Nie, to byłem ja.

Moja abuela i Don Pablo znali się w latach pięćdziesiątych?

Mnie też to zdezorientowało.

Tak jak wtedy, gdy próbujesz coś opowiedzieć, a dziecko ci przerywa.

Wiesz, jak trudno jest uporządkować tę chronologię?

Przepraszam.

- Świetnie sobie radzisz. - Dziękuję.

Na czym skończyłem?

Nie powinieneś

zachęcać syna do pracy w tym hotelu.

Wczoraj wieczorem zwolnili mojego kuzyna za kradzież,

a nigdy nie zrobiłby czegoś takiego.

Don Antonio na pewno wrobił twojego kuzyna.

Wiecznie okrada hotel. Bierze wszystko, co znajdzie.

Po co mu dziesięć menu hotelowych?

Nie możesz tam dłużej pracować.

Nie widzisz, że robię to wszystko dla nas?

Tak? Nigdy nie ma cię w domu.

Bardziej zależy ci na opinii gości hotelowych

niż własnej rodziny.

Dobrze. Odejdę.

Ale zanim to zrobię,

muszę zadbać o to, żeby Don Antonio nie zniszczył życia nikomu innemu.

Jaki dałbym przykład Victorowi, gdybym nic nie zrobił?

Kluczyki.

To nie jest moje auto.

Zabierzcie je stąd i przyprowadźcie auto Yvonne!

To pańskie auto, Don Antonio.

Czemu jest w nim mienie hotelu?

Tajemnicza sprawa.

To był koniec Don Antonia.

No to narka.

Słyszałeś, Hugo? Powiedziałem: „No to narka”.

Nikt już tak nie mówi.

Nieważne.

Tego dnia

Pablo poszedł do Yvonne, żeby spełnić obietnicę i odejść.

Miłego wieczoru.

Pani Yvonne.

Tak?

Ta praca była dla mnie ogromną szansą…

Wiem, co powiesz, Pablo.

Tak, zasłużyłeś na to.

Gratulacje, zostałeś naszym nowym dyrektorem generalnym.

Mały Pablito z ulicy Arenal

stał się Don Pablem.

DYREKTOR OPERACYJNY

Nie było szans, żeby teraz odszedł.

Przepraszam.

Tak?

Jestem Lupe. Właśnie zostałam zatrudniona w pralni.

Dziękuję za tę szansę. Będę dawała z siebie wszystko.

Witaj, Lupe.

Wiem, że to miejsce cię odmieni.

Obudzimy ją, żeby zapytać, czy możesz mi pomóc?

Jej drzemki trwają zwykle od trzech do pięciu godzin.

Więc chyba nie musimy.

Tu jesteś, cuchnący skurwysynu.

Też mi miło, pyzaty bachorze.

Ja też mówiłem o rybie.

Jeden problem rozwiązany.

Teraz zepsute jedzenie. Kuchnia zdąży je wymienić?

Nie. Są między zmianami.

Stragany z jedzeniem przy wejściu dla personelu.

Poproś, żeby się tu przenieśli.

Jak to zrobić po hiszpańsku?

Przemów do nich w uniwersalnym języku.

Pieniądze. Więcej pieniędzy.

„Vánemos”.

TACO ŚWIEŻY SOK

Czemu te banknoty cuchną rybą?

Ostatni problem. Plama.

To czerwone wino. Nie da się go wywabić.

Jest prawie tak złe jak mole.

Na naszym obrusie jest tyle plam z mole,

że ludzie uważają je za wzór.

Memo, właśnie rozwiązałeś problem.

Potrzebujemy obrusu mojej mamy!

Nie, potrzebujemy więcej wina.

KOLEKCJA DAVIES W LAS COLINAS

Lata sześćdziesiąte.

Tyle wspomnień i urwanych filmów.

Don Pablo, jak tu wtedy było?

Kolejne świetne pytanie, Diane.

To był czas ekscytujących zmian.

O 14.00 przy basenie uczą twista.

Jest teraz bardzo popularny.

Bikini? Dzisiejsza młodzież jest bez klasy.

Beatlesi zepsuli to pokolenie.

Nigdy więcej tu nie wrócimy.

Proszę. Dwa razy martini Deana.

To znaczy wytrawne martini.

Dean Martin to mój przyjaciel.

W pokoju 237 cieknie woda. Musimy to naprawić.

Państwo Davidson.

Widzę, że to państwa pierwszy pobyt w Las Colinas.

Bawcie się dobrze.

Tak zrobimy.

Dołączysz do mnie później na naszą tradycyjną szkocką?

Gość dostaje to, czego chce, panie Davidson.

Za Don Pabla.

Za Don Pabla!

Za Don Pabla!

Cześć, kochanie.

Wiem, jest późno…

ale goście chcieli, żebym został.

Co to jest?

Drogi Victorze,

tak mi przykro, że nie mogę dłużej żyć z tobą i twoją mamą.

Mama uważa, że hotel to złe miejsce,

a nie praca, do której chodzę, żeby zapewnić nam lepsze życie.

Wszystko, co robię, robię z myślą o twojej przyszłości.

Wiem, mój synu, że pewnego dnia będziesz pracował tu ze mną.

Pachnie winem.

Przypomina mi się kawalerski Chevy'ego Chase'a.

Gwiazdy od dawna przyjeżdżały tu, by uciec od zgiełku Hollywood.

John Wayne, Ava Gardner,

a także nominowana do Daytime Emmy

Diane Davies.

SYLWESTER 1967

Chad! Wracaj tu!

Chad!

Chad!

Przepraszam za mojego syna.

Kazałam mu uważać, ale czasem zapomina, o co go proszę.

Gdzie moje maniery?

Diane Davies.

Pablo Bonilla.

Jestem wielkim fanem.

Więc wie pan, jak się cieszę, że tu jestem.

Musieliśmy wyrwać się na trochę z Los Angeles.

Tabloidy były okrutne dla mnie

i dla Chada, badały moją przeszłość.

Nie wiedziałam, dokąd uciec. Więc wsiadłam do samolotu i…

Tutaj jest pani bezpieczna.

Dziękuję.

A teraz przepraszam,

ale spodziewam się tu własnego syna na Sylwestra.

Zaskoczę go ofertą pracy w tym miejscu.

Prowadzi pan ośrodek razem z synem? Intrygujące.

Tak.

Cholerny dzieciak. Chad!

Chad, wracaj tu!

Tego wieczoru Don Pablo czekał, aż syn Victor

wreszcie dołączy do niego w Las Colinas.

Don Pablo, pewna głowa państwa przegrywa w pokera

i chce, żeby pan przyszedł, bo przynosi mu pan szczęście.

Niedługo zjawi się mój syn.

Cóż, gość dostaje to, czego chce.

Tylko jedno rozdanie.

Ale dla Don Pabla

nigdy nie kończyło się na jednym rozdaniu.

MAM DOŚĆ CZEKANIA NA CIEBIE VÍCTOR

- Witaj, Noro. - Pablo.

Victor nie rozmawia ze mną, odkąd rozminęliśmy się w Sylwestra.

Byłem u nich, ale w domu pusto. Wiesz, co się stało?

Pojechał z matką do stolicy.

Chcę, żeby pracował ze mną w Las Colinas.

Myślisz, że Victor chce z tobą pracować

po tym, co to miejsce zrobiło z twoją rodziną?

I z tobą?

Pablo…

przez to miejsce zapomniałeś o własnym synu.

Teraz on chce zapomnieć o tobie.

Przykro mi.

Odtąd

Don Pablo siadał tam prawie każdej nocy, by odpokutować za to, co zrobił.

Miał też nadzieję, że pewnego dnia

jego syn zmieni zdanie i wróci do niego.

Nora nigdy nie wybaczyła Don Pablowi

za to, że odepchnął własną rodzinę…

Trzymaj się od niego z daleka.

…ani Las Colinas, który zmienił go

w człowieka, który był do tego zdolny.

Czemu płaczesz?

Wycisnąłem sobie cytrynę do oka.

Zrobiliśmy to. Wszystko dobrze wygląda.

„Vánemos”. Sí, „vánemos”. Tak.

Rozwiązaliśmy wszystkie problemy.

Wszystko było… Nie, chwila.

Był jeszcze czwarty problem.

Straszniejszy niż tamte trzy razem wzięte.

Kto zrobił to mojej mamie?

Wyłupiaste oczy zawsze mnie śmieszą.

Co zrobimy?

To zdjęcie to finał całej wycieczki.

Wiem, kto może nam pomóc.

Co myślicie?

- Myślę, że się udało. - Totalnie.

Przepraszam.

I oto jesteśmy w latach osiemdziesiątych.

Złoty wiek Acapulco,

co oznacza, że ja jestem złotą dziewczyną.

Choć u fryzjera nazwali to złotorudym.

Don Pablo, rok 1981.

Świetne pytanie, Diane.

To był czas ekscytujących zmian.

- Pracujesz dla Espectacular? - Od dwóch lat.

Możemy sobie pomóc.

Na pewno.

Podarte koszulki? Dzisiejsza młodzież jest bez klasy.

Druga fala brytyjskiego ruchu punkowo-anarchistycznego

zepsuła to pokolenie.

- Nigdy więcej tu nie wrócimy. - Nie.

Proszę. Dwa Phile Collinsy.

To znaczy Tomy Collinsy.

Phil Collins to mój przyjaciel.

Joan Collins też.

W nocy gość zmarł w pokoju 237.

Podobno wszedł w kałużę i poraził go prąd.

Państwo Davidson.

Widzę, że to państwa pierwszy pobyt w Las Colinas.

Bawcie się dobrze.

Tak zrobimy.

Dziękuję, chłopcy.

Chad, przydaj się na coś i nas zamelduj.

- Cześć. - Witamy w Las Colinas.

Czy mogę prosić o imię i nazwisko z rezerwacji?

Pewnie. To Diane…

Davies.

- Davies. - O rany.

Na chwilę zapomniałem, jak się nazywam.

- Don Pablo. - Panna Davies.

Zawsze miło panią widzieć.

Zawsze miło wracać. Wiesz, jak kocham to miejsce.

Taka szkoda, że…

cóż, nie powinienem…

Co? Możesz mi powiedzieć.

Właściciel zmarł.

Wdowa spotyka się z przedstawicielami dużych sieci hotelowych.

W przyszłym roku Las Colinas będzie zwykłą sieciówką.

Nie. To zbrodnia.

Ktokolwiek kupi to miejsce, nie może nic zmienić.

Szkoda, że to nie może być pani.

Cóż, Złote pośladki 3 schodzą jak świeże bułeczki.

Może powinnam złożyć ofertę.

Oczywiście nie mogę rywalizować z Sheratonami i Hiltonami.

- A może mogę? - Nigdy nie wiadomo.

Może warto spróbować i się przekonać?

Przyniesiesz nam to na basen?

- Gdziekolwiek pani zechce. - Don Pablo.

Duże sieci wycofały oferty.

Ktoś im powiedział, że Las Colinas plajtuje.

Czy to nie dziwne?

Tajemnicza sprawa.

Muszę sprzedać twojej znajomej z poduszkami na ramionach.

Co o tym myślisz?

Myślę, że gość dostał to, czego chciał.

Dziękuję za wszystko, Yvonne.

- Dziękuję. - Adieu, Pablo.

To dzięki Don Pablowi zostałam właścicielką Las Colinas.

Więc w razie czego to jego należy winić.

A teraz główny element naszej wystawy.

Don Pablo, proszę.

Proszę je włożyć.

- Dlaczego? - Proszę mi zaufać. Zobaczy pani.

Ładny retusz.

Po raz kolejny mi zaimponowałaś.

Może powinnam być śmielsza.

Moje sukienki byłyby świetnym dodatkiem

do sklepu z pamiątkami.

Chętnie spotkam się z panią i omówię ten plan.

Może w przyszłym tygodniu?

Co za pewność siebie.

Dobrze, wpiszmy to do kalendarza.

Ładnie to wyratowaliście.

Nie wiem, o czym pan mówi.

Mónica wspominała, co zrobiła.

Jestem redaktorem Espectacular.

Teraz, kiedy Mónica odeszła, potrzebuję współpracownika w Las Colinas.

Nigdy bym tego nie zrobił.

Nigdy nie mów nigdy.

W razie gdybyś zmienił zdanie.

Pomogłem uchronić Las Colinas przed katastrofą.

Przeszedłem długą drogę od tamtego pierwszego dnia w ośrodku.

Zadzwoń, Victor.

Albo mnie odwiedź. Wiesz, gdzie mnie szukać.

Przepraszam, Don Pablo?

Mówimy tu po angielsku. W czym mogę pomóc?

Jestem Máximo.

Mam rozmowę o pracę w ośrodku.

Rozmowy są tam.

Rozumiem. Po prostu…

Dorastałem przy ulicy Arenal, tak jak pan.

Jak się nazywasz?

Máximo Gallardo Ramos.

Nora Ramos? Minęło tyle lat.

Tak. To prawda.

Przynajmniej mogę pogratulować ci osobiście.

Pogratulować?

Zostałeś dziadkiem!

Przepraszam.

Myślałam, że wiesz.

Och, jestem głupia.

Nie.

Nie martw się. To świetne wieści.

Tak. To prawda.

Jak ma na imię?

Mariano.

Mariano.

Mariano?

To on wysłał ci ten list?

Tak, Hugo.

Napisał, że jego dziadek,

Don Pablo, zmarł.

Máximo, tak mi przykro.

Nie szkodzi.

To dlatego opowiadasz mi dziś tę historię?

Tak.

Urządzają pogrzeb.

Uroczystość ku czci Don Pabla.

Mariano poprosił, żebym przemawiał.

Musisz jechać, prawda?

Twój wujek nie rozstał się

z kolegami z Las Colinas w najlepszej atmosferze.

To na pewno nie jest dla niego łatwa decyzja.

Nie.

Ale wiele zawdzięczam Don Pablo.

Nie stałbym się osobą, którą jestem dziś,

gdyby nie wziął mnie pod swoje skrzydła.

Chciał mnie pan widzieć?

- Dobrze się dziś spisałeś. - Dziękuję.

Będziemy wprowadzali zmiany kadrowe.

Tak?

Kierownik basenu zajmie miejsce Móniki.

To oznacza, że potrzebujemy kogoś zamiast niego.

Uważam, że idealnie się do tego nadajesz.

Naprawdę?

To więcej pieniędzy i większa odpowiedzialność.

To jeszcze nic oficjalnego,

ale w przyszłym tygodniu, kiedy wrócisz z operacji mamy,

zadbam o to, żebyś dostał tę pracę.

Dziękuję, Don Pablo.

Nie wyobraża pan sobie, ile to znaczy dla mnie i mojej rodziny.

Chcesz ze mną usiąść i wypić drinka?

Za twoją świetlaną przyszłość w Las Colinas.

Za Don Pabla.

Za Don Pabla.

NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK